Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (32ο): «Βροχή»…

 

-Κ. Π. Καβάφης, «Βροχή»

 

…………………………..
έχει λιγνά δυο δένδρα
μικρό ένα περιβόλι·
και κάμνει εκεί της εξοχής
μια παρωδία το νερό —
μπαίνοντας σε κλωνάρια
οπού δεν έχουν μυστικά·
ποτίζοντας τες ρίζες
που έχουν ασθενικό χυμό·
τρέχοντας εις το φύλλωμα
που με κλωστές δεμένο
πεζό και μελαγχολικό
κρεμνά στα παραθύρια·
και πλένοντας καχεκτικά
φυτά που μες σε γλάστρες
τα ’στησ’ αράδα-αράδα
μια φρόνιμη νοικοκυρά.

Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουνε χαρούμενα
μέσ’ από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό
και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.
Βροχή, που ακούν οι γέροι
με σκυθρωπήν υπομονή,
με βαρεμό κι ανία·
γιατί εκείνοι από ένστικτον
δεν αγαπούνε διόλου
βρεμμένο χώμα και σκιές.

Βροχή, βροχή — εξακολουθεί
πάντα ραγδαία να βρέχει.
Μα τώρα πια δεν βλέπω.
Θόλωσ’ απ’ τα πολλά νερά
του παραθύρου το υαλί.
Στην επιφάνειά του
τρέχουν, γλιστρούν, κι απλώνονται
κι ανεβοκατεβαίνουν
ρανίδες σκορπισμένες
και κάθε μια λεκιάζει
και κάθε μια θαμπώνει.
Και μόλις πλέον φαίνεται
θολά-θολά ο δρόμος
και μες σε πάχνη νερουλή
τα σπίτια και τ’ αμάξια.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα, Ίκαρος 1993)

 

 

-Μανόλης Αναγνωστάκης, «Άρχισε μια σιγανή βροχή…»

Έπεφτε μια κίτρινη παλιά βροχή…

Γ. Κ.

 

«Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ.

Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα

Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο

Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό —σου είναι αδιάφορο—

Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.

Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα—

Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα—

Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά

Ύστερα από τις 6 με τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τ’ αναμμένο φως

Ή μια γωνιά δίπλα στο τζάμι σ’ ένα μεγάλο καφενείο με τις αδιάφορες φωνές.

Τα συλλογίζεσαι όλα αυτά με τον πιο απλούστερο τρόπο ολωσδιόλου παιδιάστικα

Μπορείς να λησμονείς το κάθε τι, τί τάχα να γυρεύεις εδώ μια τέτοιαν ώρα

Εσύ, ο διπλανός σου, όλος αυτός ο κόσμος που πορεύεται δίπλα σου μες στο σκοτάδι

Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο κι απ’ το πιο κοφτερό λεπίδι

Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως δεν τέλειωσε ούτε και απόψε για σένανε το κάθε τι

Τόσο π’ αν τρίξει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυπνήσει την ακριβήν υπόθεση μιας επιστροφής

Τη χειμωνιάτικη ζεστή κάμαρα, το καφενείο με τις πολύχρωμες φωνές.

…Έτσι βρέχει λοιπόν μια κίτρινη βροχή χωρίς τέλος.

Μια κίτρινη παλιά βροχή, τη νύχτα, σα μαστίγιο.»

(Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Νεφέλη)

 

 

– Κική Δημουλά «Τα πάθη της βροχής»

 

«Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

 

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

 

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.»

 

 

-Μιχάλης Γκανάς, «Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα»

 

«Βροχή. Ψιχαλιστή ποτιστική δαρτή.
Υετός. Ομηρική βροχή.
Όμβρος. Αρχαία βροχή — καταρρακτώδης.
Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα.
Χιών. Χιόνι χιονόνερο. Νιφετός.
Χάλαζα χαλάζι χαλαζόκοκκος.
(Σιούγκραβος στα όρη Τσαμαντά).
Υδατώδη ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα
αναντάμ παπαντάμ.
Προσφάτως τεχνητή βροχή
εσχάτως όξινη βροχή
προσεχώς κατακλυσμός.
Κατά ζεύγη τα ζώα
κατά μόνας τα φυτά
κατά κρημνού οι άνθρωποι — αγεληδόν
Κατά μάνα κατά κύρη άλλωστε.

Τρέχουν τα δάκρυα βροχή.
Βροχή μου. Βροχούλα μουσκεμένη.»

(Μ. Γκανάς, Άψινθος, εκδ. Μελάνι)

 

 

-Νίκος Καρούζος, «Έρημος σαν τη βροχή»

 

Διαβαίνω αγιάτρευτος μες στ’ όνειρό μου

σε δίχτυ μόνος της πρώτης σιωπής
έδειξα τα πτηνά διχάζεται ο δρόμος
η αλήθεια φαρδαίνει πάντα την ορμή.
Κι η μοίρα των άστρων
θα είναι τέφρα θα είναι μια μεγάλη πυρική
τώρα μαθαίνω το αίμα μου

δίχως τους δροσερούς υακίνθους

τώρα σε βλέπω δρόμε του καλού σαν ειδοποίηση με κρίνους
έχοντας το σακούλι τ’ αναστεναγμού
κι όλο πηγαίνω
πηγαίνω
στις πηγές

(από τη συλλογή Η ΕΛΑΦΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ 1962)

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

13 thoughts on “Πες το με ποίηση (32ο): «Βροχή»…

  1. myownpersonalwinter on said:

    Ξεκινάω με τα εύκολα. Καλημέρα 🙂
    Peter gabriel- Red Rain

    Uriah Heep – Rain

    Guns n Roses – November Rain

    Pain of Salvation – Enter Rain

    Savatage – Handful of Rain

    Τα παραπάνω είναι από τ αγαπημένα μου. Είμαι σίγουρη ότι όλοι μας έχουμε να προσθέσουμε αρκετά στη λίστα. Οι μουσικές επιλογές είναι ανεξάντλητες.
    Επέλεξα όμως αυτά θεωρώντας ότι δε θα τα γνωρίζεις.
    υγ. Ακόμα ένα που είναι πολύ αγαπημένο (instrumental)

  2. myownpersonalwinter on said:

    Με την πρώτη σταγόνα της βροχής

    (Οδυσσέας Ελύτης)

    Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
    Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
    Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
    Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
    Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
    Κι όταν σε πήρε το φιλί
    Γυναίκα

    Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
    τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
    Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
    τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
    Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
    τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.
    Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
    Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
    Κι όταν σε πήρε το φιλί
    Γυναίκα

    Με αφορμή τα γενέθλιά του σαν σήμερα.

    • Grazie moltissimo, Nancy!!!!… Το υπέροχο γνωστό ποίημα του Ελύτη απ’ τους «Προσανατολισμούς», με τίτλο «Ελένη»… Και βέβαια μελοποιημένο από το Μάνο Χατζιδάκι στο «Μεγάλο ερωτικό του»!… Στο βίντεο με τη φωνή του Δημήτρη Ψαριανού…

      *Κι ένα ποίημα του Λειβαδίτη….

      -Τάσος Λειβαδίτης (ΙΙ) – Σχέδιο με βροχή

      «Ένας γέρος σταμάτησε στη γωνιά καθώς πήρε να βρέχει.
      Θλιβερός, ετοιμόρροπος γέρος σα φτιαγμένος από ένα σωρό
      τσαλακωμένα χαρτιά[που άρχισαν κιόλας να μουσκεύουν κάτω απ τη βροχή,
      θε μου, τα χαρτιά λιώνουν – μια ομπρέλα, λοιπόν, ηλίθιοι,
      δε βλέπετε,
      αυτός ο άνθρωπος θα διαλυθεί. Χαρτιά από παλιά ερωτικά
      γράμματα,
      λευκώματα, παιδικές επιστολές στο Θεό,
      χαρτιά από εξισώσεις, κατασχέσεις, δικογραφίες δολοφόνων,
      αποδείξεις από πανάρχαια χρέη και ξεθωριασμένα χειρό-
      γραφα
      λησμονημένων ποιητών.

      Και πάντα η βροχή ήρεμη, σιωπηλή
      τυλίγοντας τον κόσμο σ ένα γκρίζο, κουρελιασμένο πανί
      σαν ένα χέρι που τόκοψαν και παν να το θάψουν.
      ήρεμη, ταπεινή βροχή, γεμάτη συχώρεση.»

  3. Rain – Brian Crain

    Ὧρες βροχῆς

    Ἤρθαν οἱ πρῶτες βροχές. Ἄλογα μουσκεμένα
    Στέκονται κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα μὲ μισόκλειστα μάτια
    Κάνοντας πὼς μασᾶνε λίγο ξερὸ χορτάρι
    Μέσα στὴ φθινοπωρινή τους ἄνοια.
    Ἡ Μαρία θά ῾θελε νὰ χτενίσει μὲ τὴ χτένα της τὴ βρεγμένη τους χαίτη.
    Ἀλλὰοἱ τελευταῖοι παραθεριστὲς ἔφευγαν κιόλας. Μιὰ κότα
    Λίγο πιὸ κεῖ κακάριζε ἀνάρμοστα. Κι ἦταν μιὰ λύπη
    Νὰ βλέπεις πλῆθος τὰ σπουργίτια πεινασμένα νὰ χαμοπετᾶνε
    Στὰ τρυγημένα ἀμπέλια, νὰ βλέπεις καὶ τὰ σύννεφα
    Ν᾿ ἀλλάζουν, νὰ σκίζονται, νὰ τρέχουν παρ᾿ ὅτι
    Καρφωμένα ἐδῶ κι ἐκεῖ μὲ μαῦρες πρόκες ἀπὸ κοράκια.
    Ἔτσι, μέσα σὲ λίγες ὧρες, γέρασε ἡ Μαρία.
    (Γιάννης Ρίτσος)

    Raindrops keep falling on my head

    Τα πουλιά φεύγουν το φθινόπωρο πηγαίνοντας να διεκπεραιώσουν
    μυστηριώδεις υποθέσεις – την άνοιξη θα μάθουμε τα νέα
    τ’ απογέματα οι φωνές των παιδιών που παίζουν μοιάζουν μ’ ένα
    παραμύθι που δε μάς το τελείωσαν και γυρίζει και μάς αναζητά
    ή όταν ακούω ένα φλάουτο να παίζει το βράδυ συλλογιέμαι πως
    όλα θα τελειώσουν κάποτε.
    Καμιά φορά βρέχει και κάθομαι σ’ ένα καφενείο, οι άνθρωποι όσο
    γερνάνε γίνονται πιο ξένοι
    κι είδα κάποιους απελπισμένους να περιμένουν στους σιδηροδρομικούς
    σταθμούς, όχι για το ταξίδι, αλλά για τ’ όνειρο
    ενώ οι στάλες της βροχής γράφουν μια μεγάλη επιστολή στα τζάμια.
    Ποιος τη στέλνει; Τι γράφει; Θ’ απαντήσεις;
    (Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου)

    Βροχή μου –Θηβαίος

    Η βροχή και το κρίνο

    Οι τελευταίες μου λέξεις έχουν γίνει ένας κόμπος.
    Όταν θάρθει το βράδυ, θα γίνουν βροχή.
    Θα ποτίσω ένα κρίνο.
    Κρατώ
    από μνήμης το γέλιο σου. θα υφάνω μ’ αυτό
    στο κρίνο ένα φόρεμα
    ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

    Η βροχή

    Είσαι βροχή. Καθώς πέφτεις
    στην καρδιά μου είσαι έτοιμη
    δαμασκηνιά ανθισμένη κ’ είσ’ έτοιμος
    ροδώνας καθώς ψιχαλίζεις στον κήπο μου.
    Πέφτοντας πάνω στη γη μου, φυτεύεσαι
    σε έτοιμα στάχυα
    ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

    Creedence Clearwater Revival – Have you ever seen the rain?

    ΜΙΑ ΜΕΤΕΩΡΗ ΚΥΡΙΑ
    Βρέχει…
    Μία κυρία ἐξέχει στὴ βροχὴ
    μόνη
    πάνω σ᾿ ἕνα ἀκυβέρνητο μπαλκόνι.
    Κι εἶναι ἡ βροχὴ σὰν οἶκτος
    κι εἶναι ἡ κυρία αὐτὴ
    σὰν ράγισμα στὴ γυάλινη βροχή.
    Τὸ βλέμμα της βαδίζει στὴ βροχή,
    βαριὲς πατημασιὲς καημοῦ
    τὸν βρόχινό του δρόμο
    γεμίζοντας. Κοιτάζει…
    Κι ὅλο ἀλλάζει στάση,
    σὰν κάτι πιὸ μεγάλο της,
    ἕνα ἀνυπέρβλητο,
    νά ῾χει σταθεῖ
    μπροστὰ σ᾿ ἐκεῖνο ποὺ κοιτάζει.
    Γέρνει λοξὰ τὸ σῶμα
    παίρνει τὴν κλίση τῆς βροχῆς
    ―χοντρὴ σταγόνα μοιάζει―
    ὅμως τὸ ἀνυπέρβλητο μπροστά τῆς πάντα.
    Κι εἶναι ἡ βροχὴ σὰν τύψη.
    Κοιτάζει…
    Ρίχνει τὰ χέρια ἔξω ἀπ᾿ τὰ κάγκελα
    τὰ δίνει στὴ βροχὴ
    πιάνει σταγόνες
    φαίνεται καθαρὰ ἡ ἀνάγκη
    γιὰ πράγματα χειροπιαστά.
    Κοιτάζει…
    Καί, ξαφνικά,
    σὰν κάποιος νὰ τῆς ἔγνεψε «ὄχι»,
    κάνει νὰ πάει μέσα.
    Ποῦ μέσα ―
    μετέωρη ὡς ἐξεῖχε στὴ βροχὴ
    καὶ μόνη
    πάνω σ᾿ ἕνα ἀκυβέρνητο μπαλκόνι. (ΔΗΜΟΥΛΑ)

    Κοιτάζω τη βροχή και κλαίω

    Cercami (Λίλιαν Μπουράνη)

    Πρέπει να μάζεψα
    τα πράγματά μου
    σε κάποια στιγμή έκστασης.
    Μάλλον σήκωσα
    και τους τοίχους
    γιατί
    η πόρτα αυτονομήθηκε.
    Ανοιγοκλείνει στο κενό
    έκτοτε.
    Θα μπεις ή θα βγεις;
    Έρχεται βροχή.

    Rain and tears- Aphrodite’s child

    Μαρία ή το θαύμα της βροχής

    Καθώς
    εγώ
    τη μυγδαλιά τινάζω

    πέφτουν τ’ αμύγδαλα βροχή
    κι εσύ
    πώς λάμπεις

    μα δεν θυμώνεις
    μόνο
    με κοιτάζεις
    και μου χαμογελάς
    φεγγοβολώντας

    Κι εγώ
    τινάζω με
    μανία το δέντρο
    και Θε μου σε
    φοβάμαι και
    μ’ αρέσεις

    κι όλο βυθίζεσαι στο φως
    και μέσα
    στην εκτυφλωτική σου λάμψη
    σβήνεις

    Κι εγώ
    τινάζω κλαίγοντας
    – γελώντας
    και κλαίγοντας –
    το δέντρο
    και
    ξυπνώ

    και πια
    δεν είναι φως
    δεν είναι δέντρο

    μόνο δωμάτιο γκρίζο
    βουρκωμένο
    και τρέχει
    βρέχει
    και
    δεν είσαι

    κανείς δεν είναι πια
    και με σκεπάζουν
    άγρια θολά νερά

    νερά
    και χρόνια
    (Ορέστης Αλεξάκης)

    Bροχή και σήμερα

    ΒΡΟΧΗ ΕΙΚΟΝΩΝ
    Στο Ζακ Πρεβέρ

    Μου φεύγουν οι λέξεις σαν πρωινά πουλιά ξαναγυρίζουν το βράδι
    Κατεβαίνουν την πλαγία αρνιά το βέλασμά τους γίνεται χάδι για
    Την καρδιά. Πουλιόνται φτερά στην αγορά μα εγώ μαραζώνω δεν
    Έχω λεφτά ούτε για τα τσιγάρα μου που λέμε ούτε ψεύτικα κατοχικά
    Που τα έδιναν τότε στα παιδιά να παίζουν για να μην κλαίνε.
    Παλιώνουν οι φίλοι παλιώνουν οι καημοί της μάνας μου τα μαγαζιά
    Όλα παλιώνουν σ’ αυτόν τον ψεύτη ντουνιά εξόν απ’ τα τραγούδια και
    Μερικές γυναίκες γυμνές μέσα τους.
    Πέταλα καρδιές πουλιών ούζα και πρώτα φώτα με το σούρουπο τα τελευταία
    Λόγια στην αγάπη το μαχαίρι τα για χαρά και ή μαχαιριά.
    Ένα χαμάλης κάνει το τελευταίο του θέλημα εσύ χτυπάς το στήθος σου και εγώ
    Καπνίζω …
    (Θωμάς Γκόρπας)

    Η ωραιότερη μουσική για τη βροχή ever:

    Après la plui –Rene Aubry

    Χαιρετώ όσους χαίρονται το θαύμα της Ποίησης!

    • Ciao, Ageliki!!!…. Η «βροχή» είναι το πρώτο μου θέμα από τις προτάσεις σου… Θ’ ακολουθήσουν κι άλλα!…
      Πολλά και ωραιότατα και τούτα τα ποιητικο- μουσικά σου καλούδια!… Σ’ Ευχαριστώ πολύ!
      * Να σου πω ότι το «Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου», της Οπισθοδρομικής κομπανίας, είναι απ’ τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια!

      -Λιγότερο γνωστός «Ο Άμλετ της βροχής» από τον «Άμλετ της σελήνης» του Θ. Μικρούτσικου από τον ίδιο δίσκο (κι εγώ τώρα το ανακάλυψα)…

      -Άγγελος Σικελιανός, «Το πρωτοβρόχι»

      Σκυμμένοι από το παραθύρι…
      Kαι του προσώπου μας οι γύροι
      η ίδια μας ήτανε ψυχή.
      H συννεφιά, χλωμή σα θειάφι,
      θάμπωνε αμπέλι και χωράφι
      ο αγέρας μεσ’ από τα δέντρα
      με κρύφια βούιζε ταραχή
      η χελιδόνα, με τα στήθη,
      γοργή, στη χλόη μπρος-πίσω εχύθη
      κι άξαφνα βρόντησε, και λύθη
      κρουνός, χορεύοντα η βροχή!
      H σκόνη πήρ’ ανάερο δρόμο…

      K’ εμείς, στων ρουθουνιών τον τρόμο,
      στη χωματίλα τη βαριά
      τα χείλα ανοίξαμε, σα βρύση
      τα σπλάχνα νά μπει να ποτίσει
      (όλη είχεν η βροχή ραντίσει
      τη διψασμένη μας θωριά,
      σαν την ελιά και σαν το φλόμο).
      κι ο ένας στ’ αλλουνού τον ώμο
      ρωτάαμε: «T’ είναι πόχει σκίσει
      τον αέρα μύρο, όμοιο μελίσσι;
      Aπ’ τον πευκιά το κουκουνάρι,
      ο βάρσαμος ή το θυμάρι,
      η αφάνα ή η αλυγαριά;»
      Kι άχνισα – τόσα ήταν τα μύρα –
      άχνισα κ’ έγινα όμοια λύρα,
      που χάιδευ’ η άσωτη πνοή…
      Mου γιόμισ’ ο ουρανίσκος γλύκα
      κι ως τη ματιά σου ξαναβρήκα,
      όλο μου το αίμα ήταν βοή!…
      K’ έσκυψ’ απάνω από τ’ αμπέλι
      που εσειόνταν σύφυλλο, το μέλι
      και τ’ άνθι ακέριο να του πιω
      – βαριά τσαμπιά και οι λογισμοί μου,
      βάτοι βαθιοί οι ανασασμοί μου –
      κι όπως ανάσαινα, απ’ τα μύρα
      δε μπόρεια να διαλέξω ποιο!
      Mα όλα τα μάζεψα, τα πήρα,
      και τά ‘πια, ωσάν από τη μοίρα
      λύπη απροσδόκητη ή χαρά.
      Tά ‘πια, κι ως σ’ άγγιξα τη ζώνη,
      το αίμα μου γίνηκεν αηδόνι,
      κι ως τα πολύτρεχα νερά!…
      ………………………….
      (ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, Β´, Ἴκαρος 1968)

      -Γιάννης Ρίτσος, «Το χώμα κάτω απ’ τη βροχή»
      (απόσπασμα)

      «[…] Τούτη η αργή, ασταμάτητη βροχή, καλόδεχτη, βοηθάει,
      μαλακώνει το χώμα, πλένει μητρικά τα φύλλα της συνοικιακής
      τριανταφυλλιάς απ’ τη σκόνη,
      νοτίζει τις φτωχές στέγες- όλα τα δείχνει ταπεινά και φτωχά,
      τους αφαιρεί την έπαρση και τη σκληρότητα, φτωχαίνει ακόμα
      και τη λύπη,
      γίνεται η λύπη μαλακιά, πονετική- δεν επιμένει
      σ’ αυτή την τυφλή αρνητική περηφάνεια της, μπορεί να σκύψει,
      να κλάψει ή να χαμογελάσει, σαν ένα νέο κορίτσι
      που ‘κλαιγε στο παράθυρο κι είδε έξαφνα στα τζάμια το γλυκύ της πρόσωπο
      τόσο νεανικό, τόσο όμορφο- ωραίο ακόμη κι όταν κλαίει-
      κ’ ίσως ακόμη πιο ωραίο, τόσο που χαμογελάει.
      […]
      Τώρα κοιτάζεις έξω απ’ το παράθυρο-
      είναι ένα σύννεφο που ξέφυγε απ’ το γκρίζο και κάθεται μονάχο
      σε μια κίτρινη στέγη
      κ’ η πενιχρή βροχή, ελεητική στη φτώχεια της, συνεχίζεται ατέλειωτη
      μες στη γλυκιά, μισοφώτιστη ορφάνια του κόσμου, – η βροχή
      να τραβάει ως το βάθος ανάβοντας ασημένια μανουάλια, μπακι-
      ρένια μανουάλια που μακραίνουν και μικραίνουν,
      θαμπόφωτα, σταχτιά μανουάλια μιας υπαίθριας εκκλησίας
      σε κάποιους βωβούς εσπερινούς που δεν έχει καθόλου εκκλησίασμα
      εξόν από κάτι γριές, το νεωκόρο της ενορίας και το μονόφθαλμο ψάλτη,
      και πίσω απ’ τα σβηστά και τα ελάχιστα αναμμένα μανουάλια
      θαμποφαίνεται το Άγιον Πάθος, ο Ελκόμενος ολόσωμος, η Σταύρωση-
      […]
      Τούτη η βροχή
      μιλάει με τα λόγια της, ήσυχα λόγια, όχι για μένα και για σένα-
      δεν έχουν στόχο τα λόγια της – γι αυτό μας μιλάνε-
      δεν αφορούν εμάς, δε θέλουν να μας συμβουλέψουν,
      να μας παινέψουν, να μας κατηγορήσουν, να μας παρηγορήσουν,
      δε μας αναγκάζουν σ’ οποιαδήποτε στάση
      σ’ άμυνα, ή σ’ επίθεση, ή σε απολογία-

      Ήσυχα λόγια της βροχής, μπορεί και να θυμίσουν
      το μοσκοβόλημα της γης- όχι της γης όταν σκάβουν ένα λάκκο-
      της γης που βρέχεται κι απορροφά κ’ υπομένει και πρααίνεται
      και λουλουδίζει μια μέρα αναπάντεχα –
      μια μυρωδιά καρτερίας, απαλή και μεγάλη
      που διαστέλλει τα μάτια μας μες στ’ όνειρο σαν να τα κλείνει…»
      (Γ. Ρίτσος, Γενική δοκιμή, Κέδρος)


      Ρίτσος:
      «άκου τι όμορφα που τραγουδάει η βροχή, τι όμορφα που τραγουδάει η καρδιά μας. Τ’ όνειρο δε μουσκεύει στη βροχή….»

  4. *Κι ένα ακόμη τραγούδι που μ’ αρέσει ιδιαίτερα…

  5. Αχ! παιδιά, μα γιατί νιώθω πως μετά τον Λειβαδίτη όλα είναι συνηθισμένα;… Ζητώ συγνώμη από τους υπόλοιπους δημιουργούς, μα εκείνος με συγκλονίζει τα μάλα…

    • Kalhmera, joan petra, kalh Kyriakh!
      Ε, προσωπικές προτιμήσεις είναι αυτές… Εμένα πάλι μ’ αρέσει πολύ ο Καρούζος.. Τους μεγάλους ποιητές πάντως δεν μπορείς να τους βάλεις σε κατάταξη!
      Κι αυτή η όμορφη (βροχερή) μουσική για σένα…

  6. Πολύ χαίρομαι όλες τις συμμετοχές -είτε με στίχους είτε με τραγούδια. Μαθαίνω έτσι, συνεχώς, νέα πράγματα. Πλουτίζω. Και το οφείλω σε όλους σας.
    Να’ στε καλά, για να ετοιμαζόμαστε όλοι για το επόμενο θέμα, που θα επιλέξει ο Νοικοκύρης.
    (Γεια σου, Γιάννη!)
    Καλή εβδομάδα!

    Χαρούλης Γιάννης – Βρέχει

    Βρέχει στην καρδιά μου
    Πωλ Βερλαίν (μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου)

    Βρέχει στην καρδιά μου
    Και στην πόλη βρέχει
    Ποια είναι εκείνη η λύπη
    Που στην ψυχή μου μπαίνει;

    Ω γλυκέ ήχε της βροχής
    Που στις στέγες πέφτεις και καταγής!
    Για μιας καρδιάς τη θλίψη
    Ω, τραγούδι της βροχής!

    Δίχως λόγο βρέχει
    Μες στην καρδιά που δεν αντέχει!
    Δεν υπάρχει τάχα προδοσία;
    Το πένθος είναι δίχως αιτία;

    Είναι ο χειρότερος πόνος
    Να μην ξέρω το γιατί
    Δίχως αγάπη και δίχως μίσος
    Να υπάρχει στην ψυχή μου τόσος πόνος!

    » Η βροχή επικυρώνει τα αισθήματά μου. Μερικοί έρωτες δεν την άντεξαν, τα ασταθή χρώματά τους ξεπλύθηκαν. Μερικές φορές η βροχή μού επιτρέπει να είμαι ερωτευμένος δίχως αντικείμενο…η βροχή έχει μιά μαντική ικανότητα, αναγγέλλει τη γυναίκα που θα αγαπήσω, έτσι όπως ο νοτιοανατολικός άνεμος στην Αργεντινή προβλέπει τον ερχομό μιας καταιγίδας..

    Η βροχή πέφτει έτσι καθώς πέφτουμε στα δίχτυα του έρωτα: αψηφώντας τις προγνώσεις.»

    Μαρτέν Παζ , «ΠΕΡΙ ΒΡΟΧΗΣ»

    Πάλι βρέχει

    • Καλημέρα, Αγγελική, καλή εβδομάδα!!!…
      Εμείς να δεις πόσα μαθαίνουμε απ’ τα τόσο ωραία, «πλούσια», σχόλιά σου! Στο ‘χω ξαναγράψει, είσαι μοναδική!!!! Ευχαριστούμε από καρδιάς!!!

      -Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, «Νύχτα με βροχή»
      Δίπλα μου στέκεσαι καθώς το ρόδο που ανασταίνεις,
      Τώρα μια μνήμη επαγρυπνεί γεμάτη από σιωπή.
      Πιότερο κι απ’ τον έρωτα η ματιά σου με πεθαίνει
      Τη νύχτα αυτή που τίποτα δεν έχει να μου πει.

      Το ξέρω. Με τον άνεμο η ζωή σου ωραία ανασαίνει
      Εύρωστο κλίμα οι φλέβες σου κι ώριμοι πια καρποί.
      Κι ωστόσο τούτη η η αστείρευτη βροχή που όλο πληθαίνει
      Μας συγκρατεί επικίνδυνα κάτω από μια σιωπή.

      Εξαίσια κι άφθαρτη πηγή, πανάρχαιο σιντριβάνι,
      Μες στο καμπύλο σου νερό μια μέρα θα χαθώ
      Έτσι καθώς η απρόσωπη φύση μου θα βλαστάνει.

      Σα δέντρο μες στη συντριβή του ολόγυμνου κορμιού σου,
      Τώρα με μάτια ακοίμητα έρποντας προσπαθώ
      Σαν κάτι μάταιο να χαθώ στα βάθη του εαυτού σου.
      (Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά γράμματα)

  7. Και, όπως συνηθίζω, μόλις τώρα θυμήθηκα ένα ακόμα εξαιρετικό κείμενο:

    Η Σύνθλιψη των Σταγόνων

    Εγώ δεν ξέρω, κοίτα, είναι τρομερό το πώς βρέχει.

    Βρέχει όλη την ώρα, έξω πυκνά και γκρίζα, εδώ κόντρα στο μπαλκόνι με σταλαγματιές πηχτές και σκληρές, που κάνουν πλαφ και συνθλίβονται σαν γροθιές μιά μετά την άλλη, τί αηδία. Τώρα εμφανίζεται μια σταγονίτσα στο πάνω μέρος στο περβάζι του παραθύρου, μένει τρεμάμενη απέναντι στον ουρανό που την κομματιάζει σε χίλιες σβησμένες λάμψεις, μεγαλώνει και ταλαντεύεται, τώρα θα πέσει και δεν πέφτει, ακόμα δεν πέφτει. Είναι κολλημένη με όλα της τα νύχια, δεν θέλει να πέσει και φαίνεται πως γατζώνεται με τα δόντια, ενώ της μεγαλώνει η κοιλιά, πια είναι μια σταγονάρα που κρέμεται μεγαλοπρεπής, και ξαφνικά, ωπ, να την, πλαφ, διαλύεται, τίποτα, ένας λεκές στο μάρμαρο.

    Μα υπάρχουν κι αυτές που αυτοκτονούν που παραδίνονται αμέσως, εμφανίζονται στο περβάζι και την ίδια στιγμή πέφτουν, μου φαίνεται ότι βλέπω το τρέμισμα του άλματος, τα ποδαράκια τους ν’ απλώνονται και την κραυγή που τις μεθάει σ’ αυτό το τίποτα της πτώσης και της εξαφάνισης. Θλιβερές σταγόνες, στρογγυλές αθώες σταγόνες.

    Αντίο σταγόνες. Αντίο.

    (Χούλιο Κορτάσαρ – Μετ. Βασίλης Λαλιώτης)

    • …. Πολύ ωραίο το κείμενο του Κορτάσαρ!!!
      Και κάτι ακόμα από μένα…

      Robert Kreely, «Η βροχή»

      «Όλη νύχτα ο ήχος είχε
      έρθει πίσω ξανά,
      και ξανά πέφτει
      αυτή η ήσυχη βροχή.

      Τι είμαι για μένα
      που πρέπει να θυμάται κανείς
      να επιμένει σ’ αυτό
      τόσο συχνά; Είναι

      που ποτέ η άνεση
      ακόμη η τραχύτητα
      της βροχής πέφτοντας
      δεν θα ‘χουν για μένα

      κάτι άλλο απ’ αυτό,
      κάτι όχι τόσο επίμονο,
      είμαι για πάντα λοιπόν κλειδωμένος σ’ αυτή
      την οριστική αμηχανία.

      Αγάπη, αν μ’ αγαπάς,
      ξάπλωσε δίπλα μου.
      Γίνε για μένα, σαν τη βροχή
      η έξοδος

      από την κούραση, την ανοησία, την μισο-
      λαγνεία της σκόπιμης αδιαφορίας.
      Να είσαι υγρή

      με μια αξιοπρεπή ευτυχία.
      (Σύγχρονοι Αμερικάνοι ποιητές, Ύψιλον/ βιβλία)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: