Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Κικής Δημουλά ξενοφοβικών συνέχεια…

Σήκω πάνω, βρε βρομιάρη, να καθίσει η ποιήτρια!

Σήκω πάνω, βρε βρομιάρη, να καθίσει η ποιήτρια!

Διαβάζω, κυρίως στο διαδίκτυο, διάφορα κείμενα υποστήριξης της Κικής Δημουλά, που εγκαλούν με οργή όσους έκριναν και κατέκριναν την ποιήτρια για τις γνωστές ξενοφοβικές και ρατσιστικές δηλώσεις της σ’ εκδήλωση στην Κυψέλη…

Ένα μάλιστα απ’ αυτά τα κείμενα που διακινείται ευρέως έχει το τίτλο: «Κάτω τα χέρια από τη Δημουλά»!… Μα ποια είναι η κυρία Δημουλά! Αγία είναι και πρέπει να την «προσκυνούμε»!!!… Έχει κάποια (ιδιότυπη) ασυλία η ποιήτρια που (μας) απαγορεύει την όποια κριτική στο πρόσωπό της!…

Εντάξει, κανένας δεν ισχυρίστηκε πως είναι συνειδητά ρατσίστρια, αλλά «χρησιμοποίησε δημόσια μια γλώσσα που στιγματίζει μετανάστες την οποία η «Χρυσή Αυγή», δραττόμενη της ευκαιρίας,  θεωρεί «δικαίωση των θέσεων» της για το μεταναστευτικό….

Αυτός είναι ο κίνδυνος της κοινοτοπίας του ρατσιστικού λόγου για την οποία έγραψε η Άννα Δαμιανίδη, και που όταν εκφέρεται δημόσια από μια «αναγνωρισμένη» ποιήτρια οι κάθε μισαλλόδοξοι, ξενόφοβοι και ρατσιστές νιώθουν δικαιωμένοι: «Ορίστε, τα λέει και η Δημουλά!»….

Και ο γνωστός αρθρογράφος και λογοτέχνης Γιατρομανωλάκης, που χρόνια κι αυτός σιτίζεται από το δημόσιο διεφθαρμένο «Κυβερνείο», απαιτεί χωρίς αιδώ στο «ΒΗΜΑ»:

«Τη διαγραφή της Άννας Δαμιανίδη από την ΕΣΗΕΑ απαιτεί ο Γιατομανωλάκης υπερασπιζόμενος τη Δημουλά! Την κατηγορεί ότι διέστρεψε τα όσα είπε η ακαδημαϊκός -και ψηφοφόρος κάθε νέου υποψήφιου για έδρα στο ευαγές ίδρυμα) – και που προφανέστατα αυτός δεν κατάλαβε ή δεν θέλησε να καταλάβει. Ελπίζω να διαβάσει τους χουντικούς που σχολιάζουν το αρθρίδιό του στο Βήμα.»!

…Αλλά, επί της ποιήσεως τώρα:

-«Τα ποιήματα δεν είναι για απαγγελία μηδέ για πώληση

αλλά για αυτοπυρπόληση» (Βύρων Λεοντάρης)

-«Καταριέμαι την ποίηση που περνά τον εαυτό της για πολυτέλεια,

πολιτιστικό στολίδι των ουδέτερων

εκείνων που νίπτουν τα χέρια τους και απέχουν για να ξεφύγουν.

Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δε συμμετέχουν

μέχρι να βρομίσουν ολάκεροι» (Γκαμπριέλ Θελάγια)

-«Ποίηση, μια διαρκής επανάσταση υπάρξεως, εκείνος ο εαυτός μου δεν κοιμάται ποτέ» (Γ. Σαραντάρης)

-«Και ποτέ στ’ αλήθεια δε μάθαμε τι είναι τα ποιήματα/ είναι σπαράγματα, είναι ομοιώματα/ φενάκη/ φρεναπάτη/ φρενάρισμα ίσως/ ταραχώδη κύματα/ ειν’ εκδορές/, απλά γδαρσίματα, είναι σκαψίματα/ είναι ιώδιο; Είναι φάρμακα; Είναι γάζες, επίδεσμοι;/Πολλά τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα/ εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης»  (Νίκος Καρούζος)….

Η ποίηση της Δημουλά πόρω απέχει από τα παραπάνω, η ποίησή της δεν αφυπνίζει αλλά αποκοιμίζει, δεν διεγείρει και δεν εξεγείρει, δεν οδηγεί στο στοχασμό αλλά στον (προσωπικό) εφησυχασμό λειτουργώντας σαν ηρεμιστικό ψυχοτρόπο, η ποίησή της δεν «κατεβαίνει στους δρόμους» αλλά «κουβεντιάζεται» με την ανάλογη ελαφρότητα στα μικροαστικά σαλόνια φτιασιδωμένων κυριών…

Τέλος πάντων, δε θέλω να συνεχίσω, ο καθείς κάνει τις ποιητικές του επιλογές… Για μένα, παραφράζοντας ένα στίχο του Βύρωνα Λεοντάρη: «Χαμένη υπόθεση η ποιήτρια Κική Δημουλά».

……………………………

945946_177112785780487_1031353728_n

*Παραθέτω και δυο σχετικά κείμενα που «ψάρεψα» στο διαδίκτυο:

 1. «Ο Φαήλος Κρανιδιώτης απαγγέλλει Κική Δημουλά»…

Βρε, τι τους έμελλε να πάθουν στα καλά καθούμενα δεξιοί άνθρωποι! Από προχθές που η Κική Δημουλά έκανε τις γνωστές δηλώσεις για τους μετανάστες, έχουνε πέσει με τα μούτρα και διαβάζουνε ποίηση. Σκέψου τώρα να είσαι δεξιούρα ανεξίτηλη, ντουβάρι πετροίσκιωτο πάππου προς πάππου και να αναγκάζεσαι αίφνης να διαβάσεις «μία κυρία εξέχει στη βροχή μόνη / πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο μπαλκόνι / κι είναι η βροχή σαν οίκτος / κι είναι η κυρία αυτή/ σαν ράγισμα στη γυάλινη βροχή». Ή «ο φόβος. / Όνομα ουσιαστικόν / στην αρχή ενικός αριθμός και μετά / πληθυντικός». Είναι σαν να πετάς στον Σούπερμαν κρυπτονίτη, στον Πάγκαλο γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά. Είπαμε, κυβερνάμε μαζί με τη ΔΗΜ.ΑΡ. αλλά μην το παραξεφτιλίσουμε κιόλας.

Από προχθές αναζητώ μανιωδώς τις επιπτώσεις της αιφνίδιας ανάγνωσης ποιημάτων, μέχρι στα επείγοντα των νοσοκομείων έφτασα. Ο Φαήλος Κρανιδιώτης, πάντως, παρέμεινε ίδιος κι απαράλλαχτος: «Καλά, πιείτε τα χάπια σας τώρα και μια σόδα, για να χωνέψετε τις αλήθειες που σας έτριψε στη μούρη η κ. Δημουλά και περαστικά», τουτέστιν, είδατε, ρε κουφάλες, σας τα λέει και η ποιήτρια, ποιήτρια δεν είναι αυτή, ρε Μουρούτη; Ίδιος παρέμεινε και ο Νικήτας Κακλαμάνης: «Μόνο όσοι δεν έχουν διαβάσει ποιήματα της κ. Κικής Δημουλά κατέληξαν στο ‘φοβερό’ συμπέρασμα ότι ‘αφού δεν είναι αριστερή σίγουρα είναι ρατσίστρια’… Ντροπή σας». Η μισή ντροπή δική μας και η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται, μαζί με τον Σαμαρά που πουλάει τη δημόσια περιουσία. Παρεμπιπτόντως, κ. Κακλαμάνη, να διαβάσετε απαξάπαντος το «τη νύχτα αυτή / τη λέτε εσείς φωτιά / εγώ τη λέω δέντρο», μπορεί και να σας αφορά.

Έχουνε την πλάκα τους όλα αυτά. Έχει πλάκα το πάθος με το οποίο αρπάζεται το σύστημα από δηλώσεις πνευματικών ανθρώπων για να δικαιολογήσει τα ανόσια έργα του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η κ. Δημουλά δίνει τροφή στους κρατούντες, είχε προηγηθεί η κοινή παρέμβαση των 32 τον Ιούνιο του 2011, όταν το Μνημόνιο ήταν ακόμη στα σπάργανα. Τότε η Δημουλά, ο Σαββόπουλος, ο Φασιανός, ο Στουρνάρας, ναι ο δικός μας Στουρνάρας, φώναζαν στην κυβέρνηση «Τολμήστε!». «Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς τους». Οι κυβερνώντες τόλμησαν, η τόλμη τους έφερε την καταστροφή των ανθρώπων κι ούτε ένας από τους 32 δεν βγήκε να ζητήσει συγγνώμη, να πει λάθος κάναμε, δεν καταλάβαμε. Εκτός κι αν δεν έκαναν λάθος, εκτός κι αν είχαν καταλάβει.

«Κρυφά και φανερά σ’ ακολουθούνε / οι συμμορίες κι οι βασανιστές / και ψάχνουν μέρα – νύχτα να σε βρούνε / μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε / γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές / το χώμα που πατούν να προσκυνούνε» (Μάνος Ελευθερίου, «Η δίκοπη ζωή»).

(Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη, από τη χθεσινή Αυγή)

 

2. «Το παγκάκι που βρυχάται»…

Λιγόστεψαν τα παγκάκια για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους ποιητές σε αυτή την πόλη. Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν οι στίχοι και οι όρκοι της αιώνιας αγάπης. Κάποιοι ανεμοδαρμένοι απαγκιάζουν πλέον στα παγκάκια μας. Απόκληροι και άστεγοι, πένητες και φυγάδες κατέλαβαν τις θέσεις στάθμευσης των μοσχαναθρεμμένων οπισθίων μας. Εκεί που κάποτε χαράζαμε καρδιές κι ονόματα, τώρα κάποιος ανέστιος κοιμάται. Εκεί που κάποτε ανταμώναμε τον έρωτα, τώρα κάποιος την πείνα και την φτώχεια βάζει τις νύχτες προσκεφάλι. Κάποιος θα ξαποσταίνει τις άδειες ώρες του μέσα στις μικρές αγγελίες και στα «ζητείται». Κάποιος θα δραπετεύει από τα είκοσι υπόγεια τετραγωνικά της Καλλιφρονά για λίγο ανοιξιάτικο φως. Κατειλημμένα τα παγκάκια μας από περιττές υπάρξεις, που κάθε φορά που σηκώνονται αφήνουν πίσω τους και μια ενοχλητική ιστορία για να καθίσει επάνω της ο επόμενος. Μια ιστορία γεμάτη αγκάθια που τσιμπάνε και ματώνουν σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

Εκεί, κάτσε και μάτωσε. Όχι με τα οπίσθια όμως. Κάτσε με το μυαλό σου. Στριμώξου πάνω στους εφιάλτες του προηγούμενου και αφουγκράσου αυτά που άφησε φεύγοντας. Πάρε τον βρυχηθμό του και κάνε τον στίχο. Χάραξέ τον με τον σουγιά της γλώσσας σου πάνω στο παγκάκι για να τον βρει ο επόμενος. Κι εγώ σε αυτή την ποίηση θα υποκλιθώ και όχι στα βραβεία σου. Εκεί θέλω τους στίχους σου. Να λερωθείς και να ματώσεις σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

(από το left.gr)

Κικής Δημουλά ξενοφοβικά και ρατσιστικά «καμώματα»…

Στη φωτογραφία φιλά (!) το χέρι του τότε υπουργού Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου (έναν από τους κηπουρούς του Γ.Α.Π) στην τελετή απονομής του Κρατικού Βραβείου Ποίησης 2010.

Στη φωτογραφία φιλά (!) το χέρι του τότε υπουργού Πολιτισμού, Παύλου Γερουλάνου (έναν από τους κηπουρούς του Γ.Α.Π) στην τελετή απονομής του Κρατικού Βραβείου Ποίησης 2010.

Ποιήτρια να σου πετύχει, πνευματικός άνθρωπος σου λέει ο άλλος! Αλλά τι σόι πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που στις περασμένες δημοτικές εκλογές βγήκε δημόσια και στήριξε την υποψηφιότητα του Ψινάκη!!!

Η ποιήτρια εκστόμισε δημόσια τα ξενοφοβικά της σύνδρομα σαν η πρώτη τυχούσα γριά που φοβάται ή και μισεί τους μετανάστες! Δεν τους αντέχει, της πιάνουν τα παγκάκια λέει και δεν έχει που να καθίσει, άσε που κλέβουν κιόλας!… Η γνωστή ρατσιστική γενίκευση που όταν την ακούς από έναν άνθρωπο του πνεύματος και δη από μια ποιήτρια αν μη τι άλλο εξοργίζεσαι…

Και μεις δεν αντέχουμε να σας ακούμε κυρία Δημουλά να εκστομίζετε τέτοια ξενόφοβα και ρατσιστικά και άμε στο διάολο και συ και η ποίησή σου!… Άλλωστε δεν την είχα ποτέ σε ιδιαίτερη εκτίμηση σαν ποιήτρια… «Δευτεράντζα», μια ποιήτρια του «λογοπαιγνίου», «γυναικεία υπόθεση» η ποίησή της με γλυκερούς στίχους της «κλιμακτηρίου», μια ποίηση «ψυχοτρόπο» για ανέραστες μικροαστές νοικοκυρές…

Η χθεσινή «Εφημερίδα των Συντακτών» κάνει λόγο για ρατσιστικό ξέσπασμα της Κικής Δημουλά: »Δεν αντέχω τους μετανάστες στην Κυψέλη, πιάνουν όλα τα παγκάκια!»
Η Άννα Δαμιανίδη αναφέρεται στη στήλη της «Τρίτη Ματιά» στο ρατσιστικό -σύμφωνα με τα όσα περιγράφει- ξέσπασμα της ποιήτριας Κικής Δημουλά κατά τη διάρκεια εκδήλωσης των Atenistas στην Κυψέλη.

Συγκεκριμένα γράφει: «Στο τέλος της περιήγησης στην αυλή του σχολείου περιμέναμε ν’ ακούσουμε κάτι ωραίο και αξέχαστο από τα χείλη πνευματικών ανθρώπων. Και τι είπε η ποιήτρια; Ότι δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται να βγει από το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια. Εντάξει δεν χρειαζόταν να είσαι διακεκριμένη ποιήτρια για να πεις τέτοια. Τα λένε κάθε μέρα γριές στο τρόλεϊ για να πιάσουν κουβέντα. Κι ούτε καν όλες, κάμποσες έχουν καταλάβει ότι δεν μπορείς να γενικεύεις έτσι και συγκρατούνται».
Σε άλλο σημείο του άρθρου της η Άννα Δαμιανίδη στέκεται στην προσπάθεια του Μένη Κουμανταρέα και του Μενέλαου Καραμαγγιώλη να προστατέψουν την ποιήτρια απ’ το να εκτεθεί περαιτέρω: «»Στην Κυψέλη μένουν κυρίως οικογενειάρχες που προσπαθούν να ενσωματωθούν», είπαν οι άνθρωποι προσπαθώντας να αλλάξουν κουβέντα. Σιγά, σιγά σηκωθήκαμε να φύγουμε, το έργο το είχαμε ξαναδεί. Περιμέναμε από μια διακεκριμένη ποιήτρια κάτι πιο βαθύ, πιο ανθρωπιστικό; Κάτι φωτεινό που θα βοηθούσε τη συνύπαρξη με τους μετανάστες, που θα μαλάκωνε τους ανθρώπους; Λάθος μας! Η ποιήτρια επιβεβαίωσε ότι στην Ελλάδα η μπαναλιτέ του ξενοφοβικού λόγου δεν γνωρίζει σύνορα, ταξικά και άλλα. Με άνεση μπορείς να γενικεύεις, να βγάζεις το ρατσισμό σου χωρίς άγχος, ακόμα και δημόσια, ακόμα και σε πρωτοποριακές συναντήσεις γνωριμίας μς το χώρο και τους γείτονες. Αλίμονο, τι είναι η πολιτική ορθότης για μια ποιήτρια που έφτασε στην κορυφή; Ξενέρωτες αμερικανιές».

Μια ποιήτρια ενταγμένη χρόνια τώρα στο πολιτικό και λογοτεχνικό «σύστημα», που την τίμησε πολλαπλά, για τις «υπηρεσίες» που του προσέφερε κυρίως με δημόσιες δηλώσεις υποστήριξής του κατά καιρούς.

Με μια ποίηση υπερτιμημένη και αρκετά… βολική ώστε να ανοίξουν οι πόρτες της Ακαδημίας η Κική Δημουλά είναι πια η απόλυτη εκπρόσωπος μιας ομάδας «διανοουμένων» χωρίς αναστολές. Είναι για την τηλεοπτική δόξα; Είναι για το χρήμα; Όποιο κι αν είναι το αντίτιμο, πρόκειται για κατάντια…

Ας δούμε το τι τσουχτερά για τα «καμώματά» της έγραφε γι αυτή πριν ένα χρόνο περίπου η εφημερίδα «Δρόμος της αριστεράς»:

«Του Ηρόστρατου. Όταν το διάβασα σε κυριακάτικη εφημερίδα (Real News) νόμιζα ότι ήταν πρώιμο πρωταπριλιάτικο αστείο: Η Κική Δημουλά σε σόου του ΑΝΤ1, με παρουσιαστή τον Σάκη Ρουβά!

Μετά διάβασα και ανατρίχιασα: «…Κατόπιν συζήτησης με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην κριτική επιτροπή, η σπουδαία ποιήτρια (και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών) αποφάσισε να δεχτεί την πρόταση και να ενταχθεί στο νέο τηλεοπτικό εγχείρημα του ΑΝΤ1 που έχει ως στόχο να αναδείξει τους ήρωες της διπλανής πόρτας.

Στην κριτική επιτροπή θα βρίσκονται ο καθηγητής Επιδημιολογίας Δημήτρης Τριχόπουλος, ο σκηνοθέτης Σπύρος Ευαγγελάτος(!), η ψυχολόγος Φωτεινή Τσαλίκογλου(!) και ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Η Μαρία Χούκλη θα συντονίζει την επιτροπή…».

Ο κατήφορος καθώς φαίνεται δεν έχει πάτο: Η ποιήτρια μετά τη συμμετοχή της στους 32 διανοούμενους που καλούσαν τη μνημονιακή κυβέρνηση να… τολμήσει, μετά τη στήριξή της στον… Ηλία Ψινάκη, μετά τη συνέντευξή της σε ξένα έντυπα όπου δήλωνε τη… στενοχώρια της για την κρίση, τώρα θέλει να συμμετέχει και στο προπαγανδιστικό σόου ενός καναλιού που παίρνει την «αλληλεγγύη» για να την κάνει τηλεοπτικό προϊόν προς κατανάλωση.»!
Μετά το κράξιμο τα μάζεψε τα ξενοφοβικά της η ποιήτρια!… Δήλωσε αντιρατσίστρια και αντιχρυσαυγίτισσα… Παρ’ όλα αυτά η Χρυσή Αυγή έβγαλε ανακοίνωση που υποστηρίζει τα λεγόμενά της… Ας προσέχει λοιπόν η ποιήτρια τι λέει, όταν ανοίγει το στόμα της για να μιλήσει δημόσια!

Όσο για την ποίησή της διαβάστε επιπλέον τι γράφουν δυο λογοτέχνες και κριτικοί της λογοτεχνίας:
-«Ίσως η πιο εξόφθαλμη εξωλογοτεχνική προϋπόθεση για την καθιέρωση της Δημουλά έγκειται στη βιωματική και ψυχοσυναισθηματική εγγύτητα ή και συγγένεια που καλλιεργήθηκε ανάμεσα στο έργο της ποιήτριας και στο (κατά βάση, υποθέτω, γυναικείο) κοινό της, εγγύτητα ή συγγένεια στερεωμένη στη βάση των συνθηκών οικογενειακής ζωής, του συναισθηματικού κόσμου και του ψυχισμού του γυναικείου φύλου. Για την κριτική, εξάλλου, η καθιέρωση της Δημουλά φαίνεται να ανταπέδωσε στην αναμφισβήτητη αξία της ποίησής της την από καιρό οφειλόμενη αναγνώριση συλλήβδην της καλής ελληνικής γυναικείας ποίησης» (Ευριπίδης Γαραντούδης, παλιότερα στα ΝΕΑ)

-« Η ανάδυση λοιπόν της ποίησης της Δημουλά συμβαίνει στο τέλος της θερμής δεκαετίας του ’80, με τη συλλογή «Χαίρε ποτέ» (1988), και η πρόσληψή της αρθρώνεται με κυρίαρχο στοιχείο την απολιτικά προσωποκεντρική έκφραση της περιρρέουσας κόπωσης του πολιτικού στοιχείου, ακόμα και του γυναικείου κινήματος, αφού, όπως σωστά επισημαίνει εδώ ο Γαραντούδης, η ποίησή της διαχειρίζεται τη γυναικεία ιδιαιτερότητα με «εγγύτητα ή συγγένεια στερεωμένη στη βάση των συνθηκών οικογενειακής ζωής». Αυτή η συντηρητική προσήμανση της ποίησης της Δημουλά είναι που χρήζει κριτικής αντιμετώπισης, από εδώ μπορεί κάποιος να οδηγηθεί και στην ψαύση της κατ’ ουσίαν συντηρητικής αισθητικής της, δηλαδή στην γλυκερότητα του λυρισμού της, στο «αλάφρωμα» των λέξεων (η απογύμνωσή τους είναι άλλο πράγμα…), εν τέλει στη διακόσμηση μιας επίπεδης καθημερινότητας.»
(Κώστας Βούλγαρης, παλιότερα στην ΑΥΓΗ).

Πάσχα των αιώνων: από το αιγυπτιακό στο εβραϊκό κι απ’ αυτό στο χριστιανικό..

__1_~1

Η ιστορία των λέξεων, η ιστορία των θρησκειών, η ιστορία του ανθρώπου: Το «Πάσχα το καινόν» των χριστιανών αποσπά το όνομά του και τα κύρια συστατικά του (τον οβελία και τα κόκκινα αυγά) από το εβραϊκό Πάσχα: Πεσσάχ, στα εβραϊκά, σημαίνει «διάβαση», και η φερόμενη εορτή ετελείτο εις ανάμνηση της διάβασης από την Ερυθρά θάλασσα και της απελευθέρωσης από τη δουλεία και τους Αιγυπτίους. Αλλά να που αυτήν την ανοιξιάτικη γιορτή τους οι Εβραίοι την άντλησαν από τους ίδιους τους δεσπότες τους, στην Αίγυπτο, κατά την εαρινή ισημερία, ετελείτο η εορτή λεγόμενη Πισσάχ. Τέτοια δάνεια, άπειρα στη διαδρομή του χρόνου, υποδεικνύουν το απλούστατο αλλά δεινώς πολεμούμενο από τα στενάχωρα σχήματα ιδεολογικής ανάγνωσης και χρήσης της ιστορία: ότι τίποτε δεν είναι αυτοφυές, αμιγές ή παρθενογεννημένο, ότι κανένας πολιτισμός, και καμιά θρησκεία, δεν πλάστηκε σε περίκλειστο, αποστειρωμένο χώρο, δίχως να αφομοιώσει, σταδιακά, στοιχεία του περιγύρου, στοιχεία τα οποία μπορεί και να τα πολέμησε σφοδρότατα.

Στο βιβλίο του «Εθνικοί και χεριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας – Από τον Μάρκο Αυρήλιο ως το Μεγάλο Κωνσταντίνο (εκδ. Αλεξάνδρεια), ο βαθύς ελληνιστής Έρικ Ρόμπερτσον Ντοντς μνημονεύει τη διαπίστωση του Α. Χάρνακ ότι κατά τον 4ο αιώνα ο apolloniosχριστιανισμός και ο παγανισμός «είχαν δύο μυθολογίες αλλά μόνο μια θεολογία». Όσο κι αν σχετικοποιηθεί η αξία αυτής της γνώμης, το τμήμα της αλήθειας που φυλάσσει, παραμένει δραστικό. Η νέα θρησκεία, για να επικρατήσει, δανείστηκε και αξιοποίησε την προ αυτής μεσογειακή «θεουργία», επέλεξε στοιχεία της και τα ανασημασιοδότησε για να τα εντάξει στο δικό της σύστημα – ενώ δεν παρέλειψε να επιδείξει δεινή, αιματηρή εχθρότητα απέναντι στα μη εντασσόμενα. Είναι σχεδόν κοινός τόπος για τους θρησκειολόγους ότι η επιβολή του χριστιανισμού στους εθνικούς, στον ελληνιστικό κόσμο, ευνοήθηκε ιδιαίτερα από την ανάπτυξη κατά τον 1ο αιώνα μ. Χ. του νεοπυθαγορισμού, που τιμούσε σα Θεό τον Πυθαγόρα, οι θρύλοι για την  ουρανόθεν σημαδεμένη γέννηση του Σάμιου σοφού, τη θαυματουργική δράση, τον αδιευκρίνιστο θάνατο και τη φημολογούμενη ανάστασή του έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα με τις (κανονικές και μη) αφηγήσεις που αφορούν τη μορφή του Ιησού, εξομαλύνοντας έτσι τη μετάβαση από προφήτη σε προφήτη. Πάλι ο Ντοντς θυμίζει μερικές αποκαλυπτικά «πολυσυλλεκτικές» εκδοχές συγκρητισμού (= αλληλεπίδραση θρησκειών), που ίσως σήμερα φαντάζουν απίθανες (και σε ορισμένους οφθαλμούς βλάσφημες): ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος, τον 3ο αιώνα μ.Χ., διατηρούσε στον ιδιωτικό του ναΐσκο αγάλματα του Αβραάμ, του Ορφέα, του Χριστού και του Απολλώνιου του Τυανέως, φιλοσόφου και θαυματοποιού του 1ου αιώνα μ.Χ. Έναν αιώνα νωρίτερα ο Αλεξανδρινός Καρποκράτης, ιδρυτής της γνωστής αιρέσεως των Καρποκρατιανών (η οποία συνδύαζε τις χριστιανικές θεωρίες με τις πλατωνικές και τις πανθεϊστικές πεποιθήσεις) λάτρευε είδωλα του Ομήρου, του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Χριστού και του αποστόλου Παύλου.

  Τις περιπέτειες των ανθρωπίνων αισθημάτων οι περιπέτειες ετούτες των ιδεών και των ενοράσεων. Ώσπου να φτάσουμε σε ό, τι αποκαλούμε σήμερα «Πάσχα των Ελλήνων», στην πανήγυρη των πανηγύρεων (που, ίσως για να μη μας ξενίζει το όνομά της, της αποδόθηκε και το σαφέστατο, και σαφέστατα παραμυθητικό, «Λαμπρή», ενώ ήδη από το Μεσαίωνα πλάστηκε το ρήμα «πασχάζω»), η σχέση ελληνισμού και χριστιανισμού υπήρξε πολύ πιο μεικτή, πλούσια και δυναμική, απ’ όσο υποθέτουν τα κατεδαφιστικά ιδεοληπτικά σχήματα περί ενός «ελληνοχριστιανισμού» που δήθεν καταβλήθηκε από μιας αρχής και τελειώθηκε δίχως συγκρούσεις και προβλήματα. Και ίσως στην ιδρυτική πολυεδρικότητά του, στην ιστορία του, που συγχωνεύει και αξιοποιεί μνήμες πολλών εορτών και ανατάσεων, να χρωστάει το τερπνό Πάσχα μεγάλη μοίρα της διαρκούς λάμψης του.

Πηγές:

1. Γιάννης Κορδάτος, Αρχαίες θρησκείες και χριστιανισμός, Μπουκουμάνης

2. Παντελής Μπουκάλας, Υποθέσεις I, ΑΓΡΑ

1η Μάη 2013… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Ο. Ελύτης, «Πρωτομαγιά» και Κ. Παλαμάς, [Μπήκε ο Μάης]…

0796FFAF81EB3D80BA2AE2DA40667572

Οδυσσέας Ελύτης, «ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 1 Μ»

“Η Πρωτομαγιά

 

Πιάνω την άνοιξη με προσοχή και την ανοίγω:

Με χτυπάει μια ζέστη αραχνοΰφαντη

ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας

οι αστερισμοί της μαργαρίτας όλοι αλλά

και μαζί πολλά σερνόμενα ή πετούμενα

ζουζούνια, φίδια, σαύρες, κάμπιες και άλλα

τέρατα παρδαλά με κεραίες συρμάτινες

λέπια χρυσά λαμέ και πούλιες κόκκινες

 

Θα ‘λεγες, έτοιμα όλα τους να παν

στο χορό των μεταμφιεσμένων του Άδη.”

(Ο. Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απρίλη, Ίκαρος)

293560_157002661060457_113238925436831_301938_880123052_n

Κωστής Παλαμάς, [Μπήκε ο Μάης]

 

“Και τώρα μπήκε ο Μάης ο μήνας μπήκε

με την Πρωτομαγιά του,

τη χαροκόπα θυγατέρα,

και να στ’ απλόχωρο λιβάδι,

στ’ ολόχλωρο, στ’ ολανθισμένο,

μεθάει και σκούζει και φρενιάζει

της γυφτουριάς το πανηγύρι,

το πανηγύρι της Κακάβας.

Κ’ η ρεματιά που το χωρίζει

το ένα τ’ απλόχωρο λιβάδι

σε δυο αδερφάκια λιβαδάκια,

βλέπει απ’ το μια της άκρη, βλέπει

κι από την άκρη της  την άλλη,

σε μια τριγύρω νερομάννα,

γιορτή παράξενη μεγάλη

το χρόνο μια φορά,

στο έμπα του Μάη του μήνα,

στ’ άνθια του Μάη και τη χαρά.”

(Κ. Παλαμάς, «Το πανηγύρι της Κακάβας»

από το «Δωδεκάλογο του γύφτου»)

 9767119_4704_alma_tadema_primavera_H213113_L

-Και κάτι ακόμα του Ελύτη για το Μάη, από το «ΚΟΚΚΙΝΟ» στο «Παραλλαγές σε μιαν αχτίδα» (Ήλιος ο πρώτος):

“…Βίτσα τουλίπα μάγουλο της έγνοιας

Σπλάχνο δροσάτο της φωτιάς

Θα ρίξω ανάσκελα τον Μάη θα τον σφίξω στα μπράτσα μου

Θα τον δείρω τον Μάη θα τον σπαράξω.”

Μεγάλη Εβδομάδα: «Από λύπην υπάρχουμε…»…

katraki43

Μια κλωστή ποίησης, μια χορδή συγκίνησης διαπερνούσε πάλαι ποτέ τη Μεγάλη Εβδομάδα μας. Και μια θεσπέσια μουσική των θλιμμένων ύμνων της έραινε την παιδική μας αθωότητα. «Τω καιρώ εκείνω», τότε που «αι γενεαί πάσαι ύμνον την ταφή σου…», τότε που σχολιαρόπαιδα ντυμένα με το κοντό παντελονάκι και το πολύχρωμο πουκαμισάκι της άνοιξης στριμωχνόμασταν, κρατώντας το βιβλιαράκι του «Επιτάφιου θρήνου», για το ποιος θα πιάσει την καλύτερη θέση να ψάλλουμε με σέβας και μ’ ένα ρίγος που μας διαπερνούσε, με μια εξαίσια «φάλτσα» φωνή, μέσα στο κατανυκτικό αχνό φως των κεριών: «Η ζωή πώς θνήσκεις; Πώς και τάφω οικείς;… Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;…». Βαθιά εντυπωμένη μέσα μου ακόμη η φωνή, θρηνητική κραυγή, του παπά από την ωραία πύλη, τη φοβερή στιγμή της κορύφωσης του θείου πάθους: «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…». Και κένταγε τα σπλάχνα μας η λύπη, γιατί εξανθρωπίζαμε το Χριστό, τον κάναμε ολότελα δικό μας, πατέρα, μάνα, αδερφό, αγαπημένο φίλο, και ο καθένας κείνη τη στιγμή θρηνούσε μέσα του το δικό του εσταυρωμένο, το δικό του ενταφιασμένο. (Γι αυτό ποτέ μην κακολογείτε και μην περιφρονείτε κείνες τις ολόμαυρες γυναίκες με τα βαθουλωμένα από τη λύπη μάτια τους, όταν τις βλέπετε σκυφτές, με βιαστικό βήμα να τρέχουν στους εσπερινούς και στα ψυχοσάββατα, γιατί τους νεκρούς τους βιάζονται να προλάβουν να θρηνήσουν). Κι ύστερα τη Μ. Παρασκευή από νωρίς το πρωί κοριτσόπουλα κι αγόρια, παρέες παρέες, να τρέχουμε στους αγρούς να μαζέψουμε αγριολούλουδα για το στολισμό του Επιτάφιου με συνοδεία το θλιβερό ήχο της καμπάνας (πόσες φορές δεν τσακωθήκαμε, εκεί στο καμπαναριό, για το ποιος έχει σειρά να συνεχίσει το χτύπημά της!). Και γύρω μας και εντός μας η άνοιξη ανθισμένη, ανθισμένα και τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα.

Δεν είναι αναγκαίο να είναι κανείς θρήσκος για να νιώσει το μεγαλείο της λύπης του Μεγαλοβδόμαδου, φτάνει να έχει ακόμα ανθρώπους μέσα του, ζωντανούς και νεκρούς, να κλει’ μέσα του τους δικούς του Χριστούς. Και να συνεχίζει να ανάβει το κεράκι του στο ξωκλήσι του αγίου Λύπιου: « ζήτα το δάκρυ να ελεήσει τα ξερά σου μάτια/ κλάψε να πλύνεις το κορμί σου από τις λάσπες και τα εγκώμια…» (Β. Λεοντάρης). Δυστυχώς στις μέρες μας ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο, βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά, μιλάει μόνο με σήματα μες στη οχλαγωγία της ερημιάς, στις φαντασμαγορίες του τίποτε. Μας ψέκασαν με αναισθητικό, έτσι που αποξενωθήκαμε από τον πόνο και γίναμε κραυγή έξω από τον πόνο. Απωλέσαμε τη θεσπέσια υμνωδία της λύπης, τη Μεγάλη Εβδομάδα μας.

a221105katraki_dig_2001_646_a2_tcebaceb1cf84cf81ceaccebaceb7Μα ό,τι κι αν δηλώνουμε σήμερα, άθεοι ή αγνωστικιστές, από την Ορθοδοξία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Έχουμε μια στενή βιωματική σχέση μαζί της, είναι διαποτισμένη στα κύτταρά μας, καθότι, ιδιαιτέρως στην παιδική μας ηλικία, ο ναός στο χωριό ή στη γειτονιά της πόλης υπήρξε και είναι ακόμα και σήμερα (τουλάχιστον στη μνήμη μας) σημείο αναφοράς της ίδιας της ζωής μας: από το παιχνίδι στον αυλόγυρο της εκκλησίας στα βαφτίσια, στους γάμους και στις κηδείες. Γι αυτό δες τε πως «έκλεψαν» (εμπνεύστηκαν) δυο άθεοι ποιητές από το θρήνο της Μεγάλης Εβδομάδας: «Γιε μου, ποια Μοίρα στο ‘γραψε και ποια μου το ‘χει γράψει/ τέτοιον καημό, τέτοια φωτιά στα στήθια μου να ανάψει;…Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω/ άνοιξη γιε που αγάπαγες κι ανέβαινες επάνω…» (Επιτάφιος, Γιάννης Ρίτσος). «Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου/ άνοιξη μου γλυκιά , γυρισμό που δεν έχεις/ η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου/ δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου;» (Η μάνα του Χριστού, Κώστας Βάρναλης). «Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;/ Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφή ερημική;/ Ξέρω πως θα ‘χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή/ που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις» (Οι πόνοι της Παναγίας, Κώστας Βάρναλης).

Ποια απ’ τα παιδιά μας σήμερα, απ’ τους νέους μας, παρά την τόση πληροφόρηση, γνωρίζει το Ρωμανό το Μελωδό, τον Ιωάννη το Δαμασκηνό; Κι εμείς δε γνωρίζαμε τα ονόματα των μεγάλων υμνωδών, μα είμαστε τυχεροί, γιατί αξιωθήκαμε να κοινωνήσουμε και να βιώσουμε την ποιητική και μουσική στίλβη (λάμψη) των ύμνων τους. Πρώτη και μέγιστη η ευθύνη των ταγών της εκκλησίας γι αυτή την αποξένωσή μας. Αφ’ ότου ενέσκηψε η «πρόοδος» και στους ναούς, χάθηκε και η μαγεία της υμνωδίας. Τα μεγάφωνα, οι ηλεκτρικές καμπάνες, ο λουσάτος φωτισμός, η επιδειξιμανία της ένδυσης, ο έκδηλος νεοπλουτισμός καθώς και άλλα δρουν αποτρεπτικά στο στοχασμό και στην κοινωνία της χαρμολύπης. Και όπως γράφει ο Γ. Κοροπούλης στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας (11-4-08) «Το κομμένο νήμα της ποίησης (των ύμνων) μπλέκεται τώρα με φανταιζί και μαύρες κλωστές υφαίνοντας τα πεποικιλμένα άμφια και το ανούσιον του θεάματος που οι πιστοί τηλεθεατές θα καταναλώσουν».

Ας είναι… έτσι ήρθαν τα πράγματα κι έτσι θα πάνε, αν δεν τα αλλάξουμε… «Καλή Ανάσταση!» με στίχους: «Ανάσταση είναι σήμερα. Παιδιά, γυναίκες, γέροι/ κόκκινο αβγό στην τσέπη τους, χρυσό κερί στο χέρι/ όσα άστρα είναι στον ουρανό, τόσα στον κάμπο κρίνα/ όλα έχουνε στην καθαρή ψυχή Απρίλη μήνα/ της εκκλησιάς φουντώσανε δάφνη πολλή οι στύλοι/ ειρήνη! ειρήνη! Φιληθείτε οχτροί μαζί και φίλοι» (Η γυναίκα, Κώστας Βάρναλης).

(Γ. Π. Τζ.)

 

Πες το με ποίηση (10ο): «Λύπη»…

kokoschka_dreaming_700-1

Από Δευτέρα ξεκινά η Μεγάλη εβδομάδα με κυρίαρχο συναίσθημα τη λύπη, γι αυτό και τούτο το μικρό ποιητικό αφιέρωμα…

 «Λυπηρά τα εγκόσμια. Και τα εκτός επίσης…» (Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 «Λύπη λύπη μου που δε μιλιέσαι αλλά σκάφος βρεμένο στην πανσέληνο είσαι και αστείρευτη παραμυθία
Μες στον ύπνο μου να ρυμουλκείς μοσχονήσια με αναμμένο το μισό στερέωμα…
Ένας αχ ερωτευμένος είμαι και το μόνο που ζητώ αχ αυτό δεν έχω.»

(Ο. Ελύτης, Το φωτόδεντρο και η 14η ομορφιά, Ίκαρος)

 tristezza

-«Να καταλύομαι ώριμος από καθοσίωση λύπης και να πράττω μες στην ομορφιά της δυστυχίας μου.»

(Ν. Καρούζος, Ποιήματα, Ίκαρος)

-«Μη ελπίσεις παρ’ εμού ούτε στίχους ούτε άλλο τι

Μόνον δια της λύπης είμαι εισέτι ποιητής.»

(Βύρων Λεοντάρης, «Εν γη αλμυρά», Ύψιλον/βιβλία)

 ….

-«… Μοιράζεται το φταίξιμο στο πάρε – δώσε των ανθρώπων

μα η λύπη είναι του καθενός, λύπη του άλλου,

ο πόνος που δώσαμε πίσω δεν παίρνεται.

Του λυπημένου η ματιά έχει κάτι που αποδιώχνει

              χειρονομίες παρηγοριάς

κάτι που μας ξεγδέρνει κι αφανίζει

το χνούδι του  χαδιού και του φιλιού τη χλωρασιά.

Μα εσύ μην εξαλείψεις από πάνω μας τα ίχνη

              της ομορφιάς σου.

Άλλο σημάδι πως υπήρξαμε δεν έχουμε

καθώς περνάμε τώρα στη μεγάλη θλίψη

και κλάμα αδάκρυτο τα μάτια μας ραγίζει.»

(Βύρων Λεοντάρης, «Έως…», Νεφέλη)

 DHCK88FO

-Οδυσσέας Ελύτης, «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ»

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι…

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο.

Τρως τρως Μινώταυρε –
είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας
έτσι που πας δε θ’ απομείνει τίποτε.
Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας
είσαι χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλους
οι φιλόσοφοι σ’ εξετάζουν στο φασματοσκόπιο
έχεις δώσει λαβή σε μιαν εξαίρετη λογοτεχνία…»
(Ο. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη, Ίκαρος)

6-picasso-fernandeΗ ωραία Φερναντ του Πικάσσο

-Γιώργος Σεφέρης, «Η λυπημένη»
Στην πέτρα της υπομονής
κάθισες προς το βράδυ
με του ματιού σου το μαυράδι
δείχνοντας πως πονείς

κι είχες στα χείλια τη γραμμή
που είναι γυμνή και τρέμει
σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
και δέουνται οι λυγμοί

κι είχες στο νου σου το σκοπό
που ξεκινά το δάκρυ
κι ήσουν κορμί που από την άκρη
γυρίζει στον καρπό

μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
δε βόγκηξε κι εγίνη
το νόημα που στον κόσμο δίνει
έναστρος ουρανός.

(Γ. Σεφέρης, Ποιήματα, Ίκαρος)
…«Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε» (Ο. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)

Προς πρώην «αριστερούς συντρόφους»: Δυο ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου κι ένα «Αν…»…

rgtrergrfg

Τίτος Πατρίκιος, «Η συμφωνία»

 

“Φωνάξαν, τσακωθήκαν, ρητορέψανε

τέλος την κλείσανε τη συμφωνία,

ορίστηκαν τα ποσοστά, το κέρδος…

Οι πρησμένες γλώσσες τους

απόμειναν σαν ποντικοί των υπονόμων.”

 

Τίτος Πατρίκιος, «Άνοδος»

 

“Παλιέ μου φίλε

σύντροφε περασμένων καιρών

συγχώρα με που χτες, όταν καμάρωνες

για τα καινούρια σου έπιπλα,

εγώ σκεφτόμουνα πως το καθένα

έκρυβε κάποιαν υποχώρηση,

ένα χιλιάρικο περίπου εκπορνευμένης σκέψης

που πια την πούλαγες

χωρίς να νιώθεις την ανάγκη

έστω να παραστήσεις τραγωδία.”

(Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα II, 1953-1959, Κέδρος)

 thema-xronoy-na-fygei-h-dhmar-apo-thn-sygkhbernhsh

-«ΑΝ…»…

Σύντροφε του παρελθόντος…
Αν ήξερα πως θάρθει στιγμή να σφιχταγκαλιαστείς
με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ…
…θα σε είχα πνίξει…

Αν ήξερα πως θα γινόσουν μέρος μιας συγκυβέρνησης
που οδηγεί τη Χώρα στο βάραθρο του Νεοφιλελευθερισμού…
…θα σε είχα πνίξει.

Αν ήξερα πως θα έφτανες κάποτε να δώσεις άφεση
σε Λαμόγια, Αρπακτικά και Δυνάστες…
Να καταπιείς Πωλητικές Λιτότητας…
Να συναινέσεις στο Ξεπούλημα εθνικής περιουσίας,
στην εκχώρηση εθνικής Κυριαρχίας…
…θα σε είχα πνίξει.

Αν ήξερα πως η «συνείδησή» σου είναι πρασινογάλαζο
χαρτί που…γράφει-ξεγράφει…
Siemens, Βατοπέδια, Ακηδες, Μαντέληδες, υποβρύχια,
δομημένα, χρηματιστήριο, ολυμπιακούς…

Αν ήξερα πως θα διέγραφες Αγώνες και Ελπίδες
δεκαετιών…
πως άνετα ταυτίζεις τα Συμφέροντα του Εργαζόμενου
Λαού με τα συμφέροντα της Ολιγαρχίας…
Αν ήξερα πως η δική σου «Πατρίδα» ταυτίζεται με την
πατρίδα δανειστών-«εταίρων»-τοκογλύφων…
…θα σε είχα πνίξει.

Αν ήξερα πως Αριστερά για σένα σημαίνει
συμβιβασμός, οπισθοδρόμηση, υποτέλεια,
δεκανίκι αστικών κομμάτων…
Αν ήξερα πως Αριστερά για σένα σημαίνει…
παυσίπονο, καταπραϋντικό και…ναρκωτικό…
θα σε είχα Ξεσχίσει.

Άϊ στο διάολο, πρώην «σύντροφε»!

Η «απροσάρμοστη» Αριστερά – Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα «βαρίδια» του παρελθόντος…

stefanou3

Με τον όρο «απροσάρμοστη» εννοώ την Αριστερά που από τη Μεταπολίτευση και δώθε, για να μην πάμε πιο πίσω, ουσιαστικά λειτούργησε στα πλαίσια του συστήματος με  έναν κύρια καταγγελτικό λόγο, με αγκυλώσεις και δογματισμούς, με γραφειοκρατική πολιτική αντίληψη και (αριστερούς)βερμπαλισμούς, αναξιόπιστη (και λόγω της πολυδιάσπασής της),   χωρίς να αποτελεί για τους εργαζόμενους τον πειστικό φορέα της εναλλακτικής κοινωνικής αλλαγής, κάτι που τώρα αρχίζει να εκδηλώνεται κάτω από το ασήκωτο βάρος της κρίσης.

Παρά τις όποιες προσπάθειες του παρελθόντος (ΚΚΕ εσ., ΕΑΡ, ενιαίος ΣΥΝ) για ανανέωση τόσο του πολιτικού της λόγου όσο και της οργανωτικής της δομής, δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις επιταγές των καιρών, στις νέες απαιτήσεις που βγήκαν στο πολιτικό προσκήνιο, κυρίως μετά την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Μόνον τα δυο τελευταία χρόνια, με την εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στο 27% και με την πρόταση διακυβέρνησης της χώρας, η (ριζοσπαστική) Αριστερά προσπαθεί να αρθρώσει έναν αξιόπιστο αριστερό πολιτικό λόγο, να «εκσυγχρονίσει» την πολιτική της πρακτική, να ανανεώσει, ή να αναζωογονήσει καλύτερα, τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές της δομές, χωρίς ωστόσο να καταφέρει ως τα τώρα να απαλλαγεί εντελώς από τις παθογένειες του παρελθόντος, ώστε να είναι κυβερνητικά αξιόπιστη σ’ ένα ευρύτερο, πλειοψηφικό, εκλογικό σώμα.

Εκείνο το κομμάτι της Αριστεράς που δε λέει να αλλάξει με τίποτα, αποτελώντας έτσι τον κύριο αρνητικό παράγοντα για τη δημιουργία ενός μεγάλου αριστερού πλειοψηφικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία, είναι το Κ.Κ.Ε. Όσοι, έστω λίγοι, ανέμεναν ότι το Κ.Κ.Ε., μετά και τον εκλογικό του καταποντισμό των τελευταίων εκλογών, θα ανανέωνε και αναπροσάρμοζε τη στείρα, σεχταριστική του πολιτική διαψεύστηκαν οικτρά.

Για να βρεθεί το Κ.Κ.Ε. στη σημερινή, προβληματική θέση, χρειάστηκε να συνδυάσει… επιτυχώς τρία στοιχεία. Τη σταλινική φόδρα, τη χιλιαστική αντίληψη για το σοσιαλιστικό μέλλον, και (πολιτικά) τη μοναχική, οιηματικού τύπου, πορεία.

Το σύμπλεγμα της απόλυτης καθαρότητας και της «αγνής» ιδεολογικής ορθοδοξίας οδήγησε το ΚΚΕ σε μία… θριαμβική απομόνωση. Το απέκοπτε σταδιακά από την κοινωνία, καθώς οι μυωπικές επιλογές του στο μέτωπο των εργατικών αγώνων και των κινητοποιήσεων περιφρονούσαν τη συμπόρευση με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Η ηγεσία του Περισσού νόμιζε ότι έτσι θα αναδυθούν και θα αναδειχθούν ως η μόνη δύναμη που μάχεται πειστικά και δυναμικά το υφιστάμενο σύστημα, αλλά και τις οξειδωτικές, για την αντίληψή τους, παρουσίες της άλλης Αριστεράς.

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ επεδείκνυε προφανή δυσανεξία προς παν το «λαϊκόν», όταν δεν ήλεγχε τη δυναμική του. Κλασικό παράδειγμα οι «Αγανακτισμένοι»… Εννοείται ότι οι προσεγγίσεις του για συναφή εκρηκτικά πεδία, όπως ο Δεκέμβρης, είχαν παντελώς καθεστωτική χροιά. Γι αυτό, και συχνά εισέπραττε εύσημα από κορυφαίους του δικομματισμού. Όταν δε το καθεστώς είδε να απειλείται άμεσα από την ιλιγγιώδη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, τα εύσημα πήραν τη μορφή υμνωδίας για τη «σοβαρή και υπεύθυνη στάση» του ΚΚΕ, καθώς πλειάς στελεχών του δικομματισμού και σωρεία αρθρογράφων του καθεστωτικού Τύπου έπλεκαν το εγκώμιο της κυρίας Παπαρήγα…

Δε θέλω να αναφερθώ στη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, γιατί το κόμμα αυτό έχει υποστεί τέτοια μετάλλαξη με τη συμμετοχή του στην μνημονιακή τρικομματική κυβέρνηση του Σαμαρά που η πολιτική του πλέον δεν έχει σχεδόν καμιά σχέση με την Αριστερά και όσοι από τους ψηφοφόρους του νιώθουν τους εαυτούς τους ακόμα αριστερούς είναι σίγουρο ότι θα το εγκαταλείψουν αναζητώντας κομματική στέγη είτε στο ΣΥΡΙΖΑ είτε σ’ άλλα αριστερά σχήματα.

Σημειώνω ότι η ελληνική Αριστερά δεν αποτελεί τη μοναδική προβληματική περίπτωση παγκοσμίως και ίσως να είναι καλύτερη, με τα όποια κουσούρια της, απ’ τους περισσότερους ομόδοξους φορείς στην Ευρώπη που απαξιώθηκαν και κατέρρευσαν.

mpaloni-thumb-large

-Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ και τα «βαρίδια»  του παρελθόντος…

Σήμερα, η προσκόλληση στις σαθρές βάσεις του παρελθόντος θέτει σε κίνδυνο τη συγκρότηση του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Η εμμονή στους παλιούς μηχανισμούς και τις παγιωμένες ομαδοποιήσεις και, ταυτόχρονα, η πλήρης χαλαρότητα στην οργανωτική συγκρότηση του νέου φορέα και η υστέρηση στη λειτουργία δημοκρατικών θεσμών και δικλείδων, μπορεί να υπονομεύσουν όλο το εγχείρημα. Με σοβαρές ευθύνες όχι μόνο των ηγετικών επιτελείων, αλλά και των μελών του νέου ΣΥΡΙΖΑ που κρατώντας παθητική στάση ίσως οδηγήσουν το νέο φορέα σε συνθήκες δημοκρατικά μη βιώσιμες. Να μην ξεχνάμε ότι χάρη στους μηχανισμούς και το έλλειμμα δημοκρατίας διατηρούσαν τα ηγετικά τους πόστα στην Αριστερά οι Λυκούδηδες και οι Μαργαρίτηδες επί δεκαετίες, χωρίς έργο και χωρίς λογοδοσία!

Μακάρι, αυτό το καθεστώς αναξιοκρατίας να το έπαιρναν εξ ολοκλήρου μαζί τους στη ΔΗΜΑΡ, που άρχισε την ανεξάρτητη πορεία της με διαγραφές διαφωνούντων. Μόνο με συνεχή ροή ιδεών και προτάσεων και διαρκή ζύμωση σε όλο το φορέα, εκμαίευση, επεξεργασία και μεταφορά των απόψεων, αναγκών και απαιτήσεων των εργαζομένων οριζοντίως και καθέτως μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, εκλογές χωρίς μεθοδεύσεις, ανάδειξη με αξιοκρατία, λειτουργία όλων των οργάνων και των ατόμων με διαφάνεια, προσέλκυση νέων ικανών, ταλαντούχων και μαχητικών πολιτών, κήρυξη πολέμου στη γραφειοκρατία, κατάργηση των μηχανισμών και της επετηρίδας, μπορεί να πάρει σάρκα η ελπίδα για ένα φορέα ικανό να σταματήσει την καταστροφή της Ελλάδας.

Γιατί, άραγε, 30 χιλιάδες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν στην πλειοψηφία τους ανενεργά; Τι εμποδίζει κι άλλους αξιόλογους ανθρώπους, εργάτες, αγρότες, επιστήμονες, δασκάλους, φοιτητές… να ενταχθούν και να παλέψουν μαζί μας οργανωμένα; Πώς θα εκφραστούν μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ 1.650.000 πολίτες που τον ψήφισαν; Πώς θα διευρυνθεί και πώς θα βαθύνει αυτή η πρωτόγνωρη και εύθραυστη σχέση με την κοινωνία; Με ανοίγματα στον Πρωτόπαπα και την Ξενογιαννακοπούλου ή με συνεργασία και αφοσίωση στον εργαζόμενο και τον άνεργο;

Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ παραμένει παλιός και πολλοί περισσότεροι ότι είναι κλειστός, αφιλόξενος, προσωποπαγής. Δυσκολεύεται να ενταχθεί ένας πολίτης που δεν είναι και δεν θέλει να είναι σε τάση ή συνιστώσα, με το ένα ή το άλλο στέλεχος. Πώς, λοιπόν, θα φτιάξουμε ένα ΣΥΡΙΖΑ της κοινωνίας και όχι ένα ΣΥΡΙΖΑ κλειστών ομάδων και εδραιωμένων παραγόντων που επιβάλλονται στην κοινωνία; Πώς θα αποφύγουμε τις ευκολίες; Και πώς θα δώσουμε το καλό παράδειγμα; Η Αριστερά πρέπει να διδάσκεται από τους πολίτες, αλλά και να αποτελεί χειροπιαστό υπόδειγμα του μελλοντικού κόσμου που εξαγγέλλει.

Για να σκέφτεται δημοκρατικά η κοινωνία και να προχωρήσουμε στην αληθινή δημοκρατία πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά η Αριστερά, προκαταβολικά. Αυτά τα ζητήματα που αφορούν το χαρακτήρα και την οργάνωση του νέου ΣΥΡΙΖΑ ακόμα δεν έχουν απασχολήσει την Κεντρική Επιτροπή. Κι ας είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση…

Δεν ζω σε άλλο πλανήτη, δεν κάνω συγκρίσεις με ιδανικές πολιτείες. Δεν υποτιμώ ό,τι έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, ούτε υπερτιμώ μια κοινωνία που έχει υποστεί σοβαρή διάβρωση από μία κυρίαρχη κουλτούρα διαφθοράς και αδιαφορίας. Η κοινωνία εθίστηκε μακροχρόνια στην αντίληψη της ανάθεσης και αποδέχτηκε παθητικά τον εκφυλισμό της δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα. Κι αυτό θα δυσκολέψει τα κινήματα, θα καθυστερήσει την αλλαγή. Πιστεύω, εντούτοις, ότι στα όρια του εφικτού η Αριστερά μπορεί και πρέπει να επιδιώκει συνειδητά τη δική της αναβάθμιση συμβάλλοντας αποφασιστικά στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας ολάκερης.

Οι συνθήκες είναι τραγικές, η Ελλάδα αποσυντίθεται, τα καθήκοντα τεράστια. Με μπαλώματα και αναπαλαιώσεις κόμμα ανατροπής, αλλαγής και ανοικοδόμησης δύσκολα φτιάχνεται. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ έχει τις δυνατότητες να γίνει ποιοτικά ανώτερος από τον προηγούμενο εαυτό του, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στο αίτημα να ανατραπεί το σάπιο για να εγκαθιδρυθεί το νέο, το φρέσκο, το υγιές. Όντας δημοκρατικός, διαυγής και μαχητικός δεν θα σπαταληθεί σαν άλλη μια χαμένη ευκαιρία.

 

 

 

 

 

 

Πες το με ποίηση (9ο): «ΚΟΚΚΙΝΟ»…

-Καίτη Δρόσου: «ΚΟΚΚΙΝΟ φόρεμα φορώ/ και καίγονται τα σύννεφα

και στα χωράφια σεργιανώ/ και καίω τις παπαρούνες»!

 

-Γιάννης Ρίτσος: «Πίσω απ’ τα χρυσά βουνά, λιοκαμένο παλικάρι

ΚΟΚΚΙΝΟ σου αγόρασα πουκάμισο, ΚΟΚΚΙΝΑ παπούτσια στο παζάρι.

Τ’ άλογο έφυγε στη θάλασσα, ο ήλιος κόπηκε στη μέση-

τώρα τα χρυσά, τώρα τα ΚΟΚΚΙΝΑ ποιος θα τα φορέσει;»!

(Γ. Ρίτσος, Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού, Κέδρος)

 272478

-Οδυσσέας Ελύτης:

(ΕΤΣΙ ΣΥΧΝΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΩ ΠΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΝΑ
ΜΕΓΑΛΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ.
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΟΛΕΤΟ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ)

 

-«ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ»

ΚΟΚΚΙΝΟ

Το στόμα που είναι δαίμονας μιλιά κρατήρας
Φαΐ της παπαρούνας αίμα του καημού
Που είναι μεγάλο κίμινο της άνοιξης
Το στόμα σου μιλάει με τετρακόσια ρόδα
Δέρνει τα δέντρα λιγώνει όλη τη γη
Χύνει μες στο κορμί την πρώτη ανατριχίλα.

 

Σπουδαία του δάχτυλου ευωδιά το πάθος μου πληθαίνει
Το μάτι μου ανοιχτό πονάει στ’ αγκάθια
Δεν είναι η βρύση που ποθεί των δυο στηθιών τα ορνίθια
Όσο το βούισμα της σφήκας στους γυμνούς γοφούς.

 

Δώστε μου την ουλή του αμάραντου τα μάγια

Της κλώστρας κοπελιάς

Το αντίο το έρχομαι το θα σου δώσω

Σπηλιές υγείας θα το πιούνε στην υγεία του ήλιου

Ο κόσμος θα ‘ναι ή ο χαμός ή το διπλό ταξίδι

Εδώ στου ανέμου το σεντόνι εκεί στου απείρου τη θωριά.

Βίτσα τουλίπα μάγουλο της έγνοιας

Σπλάχνο δροσάτο της φωτιάς

Θα ρίξω ανάσκελα τον Μάη θα τον σφίξω στα μπράτσα μου

Θα τον δείρω τον Μάη θα τον σπαράξω.»

(Ο. Ελύτης, Ήλιος ο πρώτος, Ίκαρος)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA-Γιάννης ΡΙΤΣΟΣ: «Γυμνό Σώμα»

«Είπε: ψηφίζω το γαλάζιο.
Εγώ το κόκκινο.
Κι εγώ.
Το σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.
Διαστολή της νύχτας.
Διαστολή του σώματος.
Συστολή της ψυχής.
Όσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω.
Ένα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.
Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.
Η γλώσσα μου στο στόμα σου
η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινό δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.
Όπου βρίσκεσαι
υπάρχω.
Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ’ αφτί σου.
Τόσο μικρό και τρυφερό
πως χωράει
όλη τη μουσική;
Ηδονή-
πέρα απ’ τη γέννηση,
πέρα απ’ το θάνατο.
Τελικό κι αιώνιο
παρόν.
Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.
Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται και καταρρέει
όλος ο κόσμος;
Η γλώσσα εγγίζει
βαθύτερα απ’ τα δάχτυλα.
Ενώνεται.
Τώρα
με τη δική σου αναπνοή
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.
Δυο μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιά δευτερόλεπτα.
Τι να τα κάνω τ’ άστρα
αφού λείπεις;
Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι για σένα.»

(Αθήνα 18.11.80, από “Τα Ερωτικά” εκδόσεις “ΚΕΔΡΟΣ” 1981)

 

 

-Τεντ Χιουζ: «Κόκκινο ήταν το χρώμα σου.…

Η βελούδινη μακριά σου φούστα, ένας αιμάτινος επίδεσμος…

Το δωμάτιό μας ήταν κόκκινο…

Κι έξω απ’ το παράθυρο

παπαρούνες ντελικάτες κι εύθραυστες…

Τα χείλη σου ένα βαμμένο, βαθύ κόκκινο…

Οτιδήποτε έβαφες, το έβαφες λευκό

κι ύστερα το ‘πνιγες στα τριαντάφυλλα…

τριαντάφυλλα που έκλαιγαν,

ακόμα περισσότερα τριαντάφυλλα

και μερικές φορές, ανάμεσά τους, ένα μικρό γαλαζοπούλι.»

*(Τεντ Χιουζ, Άγγλος ποιητής, σύζυγος της Αμερικανίδας ποιήτριας, Σύλβια Πλαθ, που την εγκατέλειψε κι αυτό ήταν η κύρια αιτία για την αυτοκτονία της. Οι παραπάνω στίχοι είναι από το βιβλίο του «Γράμματα γενεθλίων» που το ‘γραψε για την Πλαθ αρκετά χρόνια μετά την αυτοκτονία της, ίσως για να ξορκίσει τις τύψεις του)

 

 

– Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, «Το κόκκινο φεγγάρι»

«Πίσω απ’ τους μουντούς μπερντέδες των δέντρων
-κάτι στο χώμα ανάμεσα στη βίαιη γονιμότητα και στο σάπιο κρέας-
κόκκινο το φεγγάρι ανεβαίνει σαν φόβος πια και μόνο.
Ο σκύλος, με το στομάχι του βαρύ απ’ όλη την τρυφερότητα
της άσπορης καρδιάς μου, αδειάζει τα σωθικά του στο μαύρο χώμα.
Το σπίτι μουγκό, φιμωμένο με γάζες-ενοχές, γάζες-μνήμες·
ξανθές γυναίκες χαμογελούν και χάνονται κάτω από πεσμένους
σοβάδες. Άντρες γυμνοί μελαγχολούν στο άδειο της νύχτας.
Όλα ανασαίνουν βαριά σαν να’ χαν καταπιεί το κώνειο
κι η παραλυσία να προχωρούσε αργά, όπως το ασημένιο φώς
στις πλάκες.
Ξαφνικά σαν μπουντρούμι φαίνεται η ζωή
κι η κάθε εποχή ν’ αρχίζει μια νέα, τη δικιά της καταστροφή.
Μες’ απ’ τον άλογο πόνο του ζώου, τρεμουλιαστή ανέβαινε η ώρα·
σπάνια είχε ποτέ κανείς τόση μικρή ελπίδα.
Μύρισαν δάκρυα τα χόρτα κι όπως έμπαινε μια άνοιξη
κάπου… από κάπου, το πεύκο, στο σκοτεινό του μέλλον βυθισμένο,
ελάχιστ’ από τους κίτρινους ανθούς θελγόταν.
Κάποιος άνεμος σηκώθηκε βάρβαρος
σαν βιαστικός εραστής χωρίς φαντασία
κι όλα τα ποιήματα που είχα ακούσει στη ζωή μου
ξανάρχονταν από μακριά να με κηδέψουν.
Κι ήταν σαν να ταξίδευα με τρένο,
ν’ άφηνα πίσω μου τη γη κάποιου κεφιού
και να’ μπαίνε το σώμα μου σε μελανό δρυμό.
Έφταιγε ο σκύλος που υπόφερε, έφταιγαν κι εκείνα τα ποιήματα,
πού σαν φαντάσματα τριγύριζαν στον κήπο·
αλλιώς τα ήξερα, όταν ένας άγγελος, που θα’ χει κιτρινίσει πιά,
τα σκέπαζε με δάχτυλα μακριά κι έχυνε
μια άλιωτη μυρωδιά στα πρόσκαιρα στιχάκια.
Τώρα μοιάζει με παραίσθηση πώς πράγματα αιώνια
σαν τις πέτρες, στις ρομαντικές σκηνές της ζωής μας, καταδέχτηκαν
να παίξουν ένα ρόλο. Ανάτειλε ο φόβος
μια κόκκινη σήψη. Λές : έχει προχωρήσει
κι εσύ έχεις κλείσει τα μάτια.»

0 bandiera_rossa

-PIER PAOLO PASOLINI, «ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ»

«Για όποιον γνωρίζει μόνο το χρώμα σου, Κόκκινη Σημαία,
οφείλεις να υπάρχεις στ’ αλήθεια, γιατί κι εκείνος υπάρχει.
Όποιος είταν καλυμμένος με κρούστα είναι καλυμμένος με πληγές,
ο μεροκαματιάρης χειρώνακτας γίνεται ζητιάνος,
ο ναπολιτάνος καλαβρέζος, ο καλαβρέζος αφρικάνος,
ο αναλφάβητος βόιδι ή ζαγάρι.
Όποιος γνώριζε έστω μόλις το χρώμα σου, Κόκκινη Σημαία,
δεν σε αναγνωρίζει τώρα πια, ούτε καν με τις αισθήσεις.
Εσύ που τόσες και τόσες δόξες σημάδεψες,
και της αστικής και της εργατικής τάξης,
ξανάγινες κουρέλι, και ο πιο φτωχός απ’ όλους σε ανεμίζει.»
(Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής)

Μανωλάδα: «φράουλες και αίμα»…

1b5

«ΞΕΝΟΣ ΕΙΜΙ»

«Ξένος ειμί και μισθοφόρος –
κάθε φορά που στη στροφή βλέπω τη θάλασσα
το νιώθω. 

Όλη τη μέρα πολεμώ σε ξένο τόπο
τα βράδια, κάτω από το λύχνο,
καθώς με πιάνει η νοσταλγία της πατρίδας
συγγράφω την ανάβασή μου.

Ξένος ειμί και μισθοφόρος –
αν τη διαβάσετε να είστε επιεικείς,
στην εποχή μου
δεν υπήρχε άλλος τρόπος να πεθαίνεις.»

(Χρήστος Ρουμελιωτάκης, Ξένος ειμί κι άλλα ποιήματα)

Ήταν εκείνη η παλιά καλή ταινία της δεκαετίας του ’70 με τίτλο «Φράουλες και αίμα» με θέμα της την εξέγερση των φοιτητών και τις συγκρούσεις τους με την αστυνομία στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Απ’ αυτή την ταινία δανεισμένος και ο τίτλος τούτου του κειμένου απ’ αφορμή το άγριο ρατσιστικό συμβάν στη Μανωλάδα της Ηλείας.

Η καλή παλιά ταινία λοιπόν ξαναγυρίζεται με διαφορετικό θέμα εδώ και μερικά χρόνια στην πατρίδα μας με θύματα αδύναμους, απελπισμένους μετανάστες, που τους ξέβρασε το μεταναστευτικό τσουνάμι στα μέρη μας.

Η άγρια εγκληματική ενέργεια κατά των μπαγκλαντεσιανών εργατών γης, αυτών των σύγχρονων σκλάβων, στη Μανωλάδα, είναι μια ακόμα σκληρή, αιματοβαμμένη, σκηνή της «ταινίας» που γυρίζεται στη χώρα μας με υπαρκτά πρόσωπα και όχι ηθοποιούς.

Όμως, αν από την αμερικανική ταινία δανειζόμαστε το τίτλο της, θα μπορούσαμε, για να είμαστε πιο κοντά στη σύγχρονη σκληρή πραγματικότητα, να θυμηθούμε την επίσης πολύ καλή παλιά ελληνική ταινία, του Βασίλη Γεωργιάδη, «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», θέμα της οποίας ήταν η αγριότητα με την οποία αντιμετωπίζονταν οι κολλήγοι της Θεσσαλίας (κι αλλού) από τους τσιφλικάδες, σε μια εποχή που η ζωή των αυτόχθονων εργατών γης (κολλήγων) δεν είχε και ιδιαίτερη αξία.

Γυρίσαμε λοιπόν έναν αιώνα και παραπάνω πίσω… «Ματωμένες φράουλες»… Οι σύγχρονοι «κολλήγοι»- μετανάστες έρμαια των μεγαλοαφεντικών, των νεοτσιφλικάδων, και των επιστατών τους, που αντιμετωπίζονται χειρότερα από ζώα, που δουλεύουν από την ανατολή ως τη δύση στις γεωργικές καλλιέργειες, που στοιβάζονται σε αποθήκες για ύπνο, που δεν τους πληρώνονται τα δεδουλευμένα, που τους έχουν ανασφάλιστους, που εν τέλει δεν το ‘χουν και σε τίποτα να σηκώσουν τις καραμπίνες τους και να βαράνε στο ψαχνό, ωσάν να επρόκειτο ότι βρίσκονται σε κυνήγι άγριων ζώων ή πουλιών!

Στο εγκληματικό συμβάν της Μανωλάδας πρωταγωνιστές δεν ήταν πατενταρισμένοι χρυσαυγίτες που μαχαιρώνουν μετανάστες, αλλά πολίτες  που μπορεί να ψηφίζουν Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ ή κάτι άλλο, κι αυτό δείχνει πόσο διάχυτος είναι ο ρατσισμός στην ελληνική κοινωνία που κάποιες φορές γίνεται εγκληματικός. Κι ύστερα απορούμε πώς οι νεοναζιστές της Χ. Α. παίρνουν ποσοστά πάνω από 10%, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις!

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον η Μανωλάδα και η ευρύτερη περιοχή της Ηλείας, όπου συνέβησαν τα τελευταία χρόνια παρόμοια άγρια περιστατικά (θυμηθείτεανατριχιάντας και το άγριο συμβάν με τους δυο μετανάστες δεμένους πίσω από το αγροτικό αυτοκίνητο να σύρονται στην πλατεία του χωριού), αλλά είναι πρόβλημα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους – του κράτους των Σαμαροδένδιων που αν δεν προπαγανδίζουν φανερά την ξενοφοβία και το ρατσισμό τα υποθάλπουν ή τα σιγοντάρουν «υπογείως» με την ελπίδα, οι μωροί, ότι θα ανακόψουν την άνοδο της Χ.Α. και ότι θα κερδίσουν ψήφους!

Επιπλέον επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά με τον πιο σκληρό τρόπο ο μύθος του «φιλόξενου Έλληνα» που έχει τάχα μου εγγεγραμμένα από αρχαιοτάτων χρόνων στο DNA του τα γονίδια της φιλοξενίας, ενώ στην πραγματικότητα η πλειοψηφία των Ελλήνων στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιαφορεί για τους μετανάστες ή  νιώθει αποστροφή γι αυτούς και στη χειρότερη συμπεριφέρεται ανοιχτά άγρια ρατσιστικά.

Οι πυροβολισμοί που δέχθηκαν εργαζόμενοι μετανάστες στη Μανωλάδα, που διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους, είναι μια καθαρά εγκληματική, ρατσιστική πράξη, η οποία δεν πρέπει απλώς να μας ανησυχήσει ή να μας φοβίσει, αλλά να μας συγκλονίσει και να μας αφυπνίσει πριν να είναι αργά, πριν να μετατραπεί η χώρα μας σε «Άγρια Δύση», όπου στη θέση των μακελεμμένων Ινδιάνουν θα βρεθούν οι σύγχρονοι μετανάστες!

534828_509074925795155_41599015_n

-«Μετανάστες, καραβάνια ελπίδας»

 

“Ταξίδι πανάρχαιο καβάλα στον άνεμο

Σμήνη πουλιών, ουράνια μπαλέτα

Κερδίζουν την αυγή σε κάθε φτερούγισμα

Σμήνη πουλιών, μυστήριο δυσεξήγητο

Χαράζουν πορεία στον ουράνιο χάρτη

Για τις παλιές φωλιές που περιμένουν

Για των παλιών φίλων την καλημέρα

Πουλιά, πλούτος ατέλειωτος

Μορφών, κελαϊδισμάτων και χρωμάτων

 

Ταξίδι ατέλειωτο καβάλα στην άμμο

Καραβάνια ελπίδας και ονείρου

Κωπηλατούν στα κύματα της Ερήμου

Για νέους κόσμους , για νέους θεούς

Μετανάστες, πλούτος ατέλειωτος

Γλωσσών, εθίμων και πολιτισμών

 

Γενοκτονίες πουλιών

Που σκοτώνουν την πλήξη

Βολεμένων αστών

Πουλιά που δηλητηριάζονται

Για το άπληστο κέρδος

Πουλιά που χάσανε τα δένδρα τους

Δένδρα που πεθαίνουν μόνα τους,

από πλήξη, χωρίς κελαϊδίσματα,

Χωρίς φωλιές, χωρίς αγάπη

 

Δολοφονίες ανθρώπων

Σαπιοκάραβα που βουλιάζουν

Σφαχτάρια σε ψυγεία κρεάτων

Θάνατος και πείνα στα ερειπωμένα σπίτια

Ανώνυμοι νεκροί, χωρίς ταυτότητα

Στα αζήτητα

Και όνειρα που δραπετεύουν

Μέσα από τρύπιες στέγες

Προς τα καλοκαιρινά φεγγάρια

Νοσταλγίες που πλέκουν

Οι βρόχινες κλωστές του φθινοπώρου

Για μια μάνα που περιμένει

Για ένα κορίτσι με κατάμαυρα μάτια

Για ένα άγγιγμα, για ένα φιλί, για έναν όρκο

 

Βίοι παράλληλοι πουλιών και ανθρώπων

Χαμένες φωλιές, χαμένες πατρίδες

Χαμένα πρόσωπα στις πολύβουες πόλεις

 

Και οργή μεγάλη,

Που προετοιμάζει το αύριο

Για την εκδίκηση των ονείρων,

πουλιών και ανθρώπων.”

(Γιάννης Ποταμιάνος, Ιούνιος 2009)

Post Navigation