Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Από τον Θεοφιλογιαννάκο, στον Δένδια…

sp2401stoxosjjj1359026079

Μόλις πριν λίγες μέρες στην κηδεία του αρχιχουνταίου δολοφόνου Ντερτιλή – για όσους δεν γνωρίζουν σκότωσε εν ψυχρώ πυροβολώντας στο κεφάλι τον 18χρονο Μυρογιάννη μπροστά στο Πολυτεχνείο, λέγοντας στον οδηγό του: «Είδες, ρε, παρά την ηλικία μου, τον πέτυχα στο “σταυρό”!» – την εμφάνισή του έκανε και το «βαμπίρ» της Χούντας, ο αρχιβασανιστής και διοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος.

Ο Θεοφιλογιαννάκος εθεωρείτο ως ο πλέον σκληρός βασανιστής της χούντας, όταν ακόμα ήταν ταγματάρχης στο στρατόπεδο Μπογιατίου. Από το στρατόπεδο αυτό είχαν περάσει και βασανιστεί προσωπικά από τον Θεοφιλογιαννάκο, ο οποίος ήταν επικεφαλής εννέα τετραμελών συνεργείων βασανισμού, όλοι οι μεγάλοι αντιστασιακοί της εποχής, με πρώτο και καλύτερο τον Παναγούλη. Ο Θεοφιλογιαννάκος μαζί με τους Μάλλιο, Μπάμπαλη, Πέτρου και Χατζηζήση αποτελούσαν την «σιδηρά» πεντάδα των αρχιβασανιστών της χούντας.

Έρευνα βασισμένη σε συνεντεύξεις 21 πρώην μελών της ΕΣΑ έδειξε ότι όλοι αυτοί είχαν επιστρατευτεί αρχικά σε κανονική στρατιωτική θητεία κι έπειτα στην ΕΣΑ. Περνούσαν σειρά μεθοδικών εκπαιδεύσεων για μια περίοδο μηνών, ώστε να προετοιμαστούν ψυχολογικά για τα βασανιστήρια συλληφθέντων.

Χιλιάδες αγωνιστές της Δημοκρατίας πέρασαν από τα φοβερά κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ βασανίστηκαν αλύπητα και πολλοί σακατεύτηκαν για όλη τους τη ζωή.

Πάμε στον Δένδια τώρα…

Δε θέλω να ταυτίσω τη Χούντα με τη σημερινή «Δημοκρατία» στην Ελλάδα… Όμως στις μέρες μας σε ένα ευρωπαϊκό (για πολιτισμένο, δεν ξέρω) κράτος όπως η Ελλάδα η ΕΛ.ΑΣ. του κυρίου Δένδια αποδεικνύεται, από σειρά γεγονότων που είδαν το φως της δημοσιότητας, ότι χρησιμοποιεί απάνθρωπες μεθόδους και βασανιστήρια τόσο σε βάρος αλλοδαπών όσο και ημεδαπών συλληφθέντων και κρατουμένων.

Βασανιστήρια, ξυλοδαρμοί και ακραία κρούσματα ρατσιστικής συμπεριφοράς μελών της Ελληνικής Αστυνομίας έρχονται στο φως της δημοσιότητας μέσα από ένα μακρύ κατάλογο υποθέσεων που έχει συγκεντρώσει και ερευνά το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ.

Ανάμεσα στα περιστατικά που έχουν καταγγελθεί συμπεριλαμβάνονται προσβολές γενετήσιας αξιοπρέπειας, κλοπές, ξύλο αλλά και η καταστροφή νομιμοποιητικών εγγράφων.

Πριν λίγο καιρό η εφημερίδα «Το Έθνος της Κυριακής» αποκάλυψε 17 περιστατικά που εξετάζουν οι αξιωματικοί της υπηρεσίας εσωτερικών υποθέσεων. Μια καταγγελία σοκάρει. Αστυνομικοί αφού ξυλοκόπησαν δύο Πακιστανούς, έσφιξαν με πένσα τα δάκτυλα του ενός μέχρι να μαυρίσουν τα νύχια ενώ στον άλλον του έκοψαν με ψαλίδι το μουστάκι.

Από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της έρευνας των υποθέσεων φαίνεται να προκύπτει ότι στην πλειονότητα των περιστατικών που αναφέρονται στη λίστα, οι αστυνομικοί που πρωταγωνιστούν διατηρούν – πέρα από κοινή νοοτροπία – και «αγαστές» σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή.

Πριν μερικούς μήνες, όπως αποκάλυψαν οι 15 συλληφθέντες της αντιφασιστικής μοτοπορείας της 30ης Σεπτεμβρίου 2012, το κτηνώδες πρόσωπο της αστυνομικής βίας κυριολεκτικά αποτυπώθηκε στα κορμιά τους. Στις μηνύσεις που κατέθεσαν σε βάρος των βασανιστών τους κατήγγειλαν δημόσια ότι υποβλήθηκαν σε «βασανιστήρια και ταπείνωση τύπου Αμπου Γκράιμπ» στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (Γ.Α.Δ.Α).

Πρωτοσέλιδο θέμα έγινε η καταγγελία τους στην ηλεκτρονική έκδοση της βρετανικής εφημερίδας «The Guardian». Και παρά τις λοιδορίες του υπουργού Δημόσιας Τάξης Νίκου Δένδια, παρά την αχαρακτήριστη στάση του να εμφανίζεται γνώστης των στοιχείων της δικογραφίας προτού καν οι δικηγόροι την πάρουν στα χέρια τους, παρά τους λεονταρισμούς του ότι θα μηνύσει τάχα την εφημερίδα «Guardian» που αποκάλυψε τους βασανισμούς μέσα στη ΓΑΔΑ, οι 15 συλληφθέντες με τον πλέον επίσημο τρόπο επιμένουν στις καταγγελίες τους και ζητούν την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων.

Ανάλογα δημοσιεύματα για βασανιστήρια κρατουμένων από αστυνομικούς της ΕΛ.ΑΣ. υπήρξαν και στην Αγγλική Independent και στην αμερικανική Wall Street Journal. Οι σχετικές δε εκθέσεις των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων Human Rights Watch και «Διεθνής αμνηστία» αποτελούν κόλαφο για την αστυνομία του Δένδια!

amnesty«Είμαστε βαθιά ανήσυχοι του για τις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες για βασανιστήρια και κακομεταχείριση από την ελληνική αστυνομία. Οι ελληνικές αρχές δεν μπορούν απλά να κάνουν Photoshop στα προβλήματά τους. Αυτή η κουλτούρα της ατιμωρησίας πρέπει να σταματήσει», δήλωσε ο αναπληρωτής διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, Marek Marczyński με αφορμή τις καταγγελίες για βασανισμό των συλληφθέντων στην Κοζάνη.

Όλοι είδαμε τις φωτογραφίες με την παραμόρφωση των προσώπων των νεαρών «τρομοκρατών» από βασανισμούς που υπέστησαν από τους αστυνομικούς ενώ κρατούνταν κι ανατριχιάσαμε. Έκαναν τον ποινικό κώδικα κουρελόχαρτο οι «ράμπο» του Δένδια και ο ίδιος ψέλλιζε παιδιάστικες ανοησίες στο MEGA για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Ο κ. Δένδιας τα βάζει με πολιτικά κόμματα τα οποία κατηγορεί περίπου ως συνεργούς τρομοκρατών. Τα βάζει με δικαστές, για τον ίδιο λόγο. Παραβιάζει βάναυσα τους νόμους και το σύνταγμα και την ίδια στιγμή αυτός και οι υφιστάμενοί του συμπεριφέρονται λόγω και έργω λες και είμαστε αστυνομικό κράτος. Κράτος Δένδια, να πούμε. «Νόμος και τάξη» παντού, για να βρει επιβεβαίωση και ο στίχος του Ελύτη: «Όταν ακούω τάξη, ανθρώπινο αίμα μου μυρίζει». 

Και δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς με τις δηλώσεις του Στάθη Παναγούλη χθες στη Βουλή:

«Οι βασανιστές της Χούντας του Παπαδόπουλου την περίοδο 1967-74 φρόντιζαν, όταν μετά τις ανακρίσεις των αγωνιστών της Αντίστασης, με βασανιστήρια στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας και του ΕΑΤ-ΕΣΑ, οδηγούμεθα στα έκτακτα στρατοδικεία, να μην υπάρχει κανένα ίχνος βασανισμού. Σήμερα, η κυβέρνηση της Τρόικας, του κ. Σαμαρά, δεν κρατά ούτε τα προσχήματα. Δίνει τις φωτογραφίες των συλληφθέντων στη δημοσιότητα με εμφανή τα σημάδια των βασανισμών! Ας δώσει, η κυβέρνηση του Τριωδίου στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Νίκο Δένδια, το βραβείο του σύγχρονου νεοναζί».

22304_1

Η ακροδεξιά δράκα του Σαμαρά που μας κυβερνά επιχειρεί με το έτσι θέλω να επιβάλλει τη «μπατσοκρατία» στην Ελλάδα. Και εξοργίζεσαι και είναι να γελάς με τις «πλατωνικού τύπου» αντιρρήσεις που εκφράζουν οι άλλοι δυο συγκυβερνώντες, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, στην απροκάλυπτη και βάναυση αστυνομική βία κατά πολιτών, διαδηλωτών και κινημάτων.

Οι διαμαρτυρίες του τύπου «καταδικάζω μεν, στηρίζω δε», είναι μόνο για «ξεκάρφωμα»….

Αυτή τη μπατσο-κυβέρνηση, αυτόν τον υπουργό, αυτή την αστυνομία δε τη στηρίζει η Χρυση Αυγή, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ τη στηρίζουν. Μη νομίζετε ότι επειδή βγάζετε κάτι κλαψουρίσματα του τύπου «ζητάμε τη πλήρη και σε βάθος διαλεύκανση των συνθηκών…», τα οποία η κυβέρνηση δε μπαίνει καν στο κόπο να σχολιάσει, θα γλυτώσετε από την οργή του κόσμου. Αν διαφωνείτε με τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ, τον εκφασισμό της αστυνομίας, την ακροδεξιά μεταναστευτική ατζέντα που συναγωνίζεται το πρόγραμμα της Χ. Α., δεν έχετε παρά να αποσύρετε την εμπιστοσύνη σας από τη κυβέρνηση ή έστω από τον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. Όλα τα άλλα είναι επικοινωνιακά κουραφέξαλα που το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν, δήθεν αριστερό, άλλοθι στην ακροδεξιά και διχαστική πολιτική της κυβέρνησης.

*Διαβάστε ακόμα: Για τις κακοποιήσεις των συλληφθέντων στην Κοζάνη…

Guardian: «Τακτικές Γκουαντάναμο στην Ελλάδα»…

 

Διαχρονικά επίκαιρος ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής (1853-1919): Τρία ποιήματά του… «Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»…

GEORGIOS%20SOURIS-afisa_001

1. «Ο Ρωμηός»

 Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ..

image001

2. «Φόροι»

 Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα

Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει

βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

 souris_poios_nanai

Ο,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει

στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα

μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει

φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα

του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Ο,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί το έθνος ας τα τρώγει

ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει

χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ’ εμάς το σκυλολόγι

κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι’ αυτό ευγνωμοσύνη.

Τέτοιοι χωριάτες που ‘μαστε αντέχουμε εις όλα

και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι

και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι

Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι

και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι

Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη

κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.

Μ’ αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει

τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία

Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει

γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία

Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:

Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος

Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει

για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά

Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει

χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά

Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος

Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος – μάρτυς – ήρως

 253976_408039472606327_1763672917_n

3. «Ποιος είδε κράτος λιγοστό»

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

* * *

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

 * * *

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

 * * *

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται

* * *

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

* * *

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη…
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ

* * *

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

 

1η Φλεβάρη 2013… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Κλείτος Κύρου, [Ήρθα ντυμένος φλεβαριάτικα ρούχα] και Κωστής Παλαμάς, «Μυγδαλιές»….

The_Flower_of_Winter_nn4-v

Κλείτος Κύρου, «Ήρθα ντυμένος»

 

Ήρθα ντυμένος φλεβαριάτικα ρούχα μια νύχτα ερειπωμένη

Αδιάκοπα ταξίδια, χιλιόμετρα αναμνήσεων κι ο σουβλερός

άνεμος στις παγωμένες λίμνες να ποδοπατεί χωρίς έλεος

την εσθήτα του καλοκαιριού

διαβαίνεις κάμπους και λαγκαδιές κρύσταλλα και

σταλαχτίτες ζεσταμένος από την πυροστιά των ματιών

της που θ’ ανθίσουν στη θέα σου

                                            *

Μα κάποτε αλλάζει κι ο ρυθμός που σε κατέχει

Και οι απαντήσεις είναι πάντα τόσο φευγαλέες

Και το κορίτσι με το βιβλίο της βυζαντινολογίας ανοιχτό στα χέρια του

Δε θα σου πει τον καημό του

Κάθε βράδυ το φως θα δραπετεύει από τις γρίλιες για να

συναντήσει τον άσωτο που δεν έχει γυρισμό

και τα ερωτικά γράμματα σωρεύονται δένονται κατόπι με ροζ κορδέλες

κι ύστερα μια σιωπή μια σιωπή γιομάτη θλίψη σαν φτάνει η

ώρα η επίσημη που θα σκεφτείς εκείνον που αγαπάς

όταν εσύ που κατανίκησες τις αποστάσεις φεύγεις νικημένος

σαν ένα πλοίο με σβησμένα φώτα

ετοιμάζοντας ξανά το γυρισμό σου.

(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, εκδ. ΑΓΡΑ)

 733

Κωστής Παλαμάς, «Μυγδαλιές»

 

Της μυγδαλιάς σου το κλωνάρι

δροσολουστό μες στο ποτήρι

το μοσκοβόλησε και το ‘καμε κηπάρι

γύρω μου τ’ άχαρο το μοναστήρι,

κ’ ύστερα δάσος έγινε και το κηπάρι

βαθύ και φουντωμένο όλο μυγδαλιές.

«Αθώες κοπέλες του πατέρα, του Φλεβάρη,

σας κλαίω, λιγόζωες, ω νυφούλες, μυγδαλιές!

Νεκρικά θα σας γίνουνε σεντόνια

στα λυγερά σας τα κορμιά τα πέπλα τα λευκά,

και θα σας κάψει η παγωνιά,

κι άλλη νυφιάτικη στολή θα πάρετε απ’ τα χιόνια.»

Και μ’ αποκρίθηκαν:

«Μην κλαις το ριζικό μας,

να την ποθείς τη μοίρα μας και να την τραγουδάς,

χιονάτες κι από τ’ άνθισμα κι από το θάνατό μας!

Είμαστ’ εμείς τα θύματα της άγριας χειμωνιάς.

Αίμα ζητά βασιλικό η δρακόντισσα να πιει,

να πέσει ν’ αποκαρωθεί, να πιει και να χορτάσει,

όσο να φτάσει ο χαλαστής μακριάθε, όσο να φτάσει

με το γυμνό ηλιοστάλαχτο σπαθί,

όσο να φτάσει ο ήρωας, το ξανθό Καλοκαίρι,

κ’ η Χειμωνιά να σκοτωθεί.

Να, βασιλιά πατέρα μας, το αίμα μας ποιος ξέρει

ζωούλες και ποιος θάνατους που να είναι πιο ακριβοί;

Στης θυσίας απάνω το βωμό

στεφανωμένα θύματα για κάποιο λυτρωμό

πεθαίνουμε αειπάρθενες, μυριανθιστές,

να μας ζηλεύεις, μη μας κλαις.»

Κι από της μυγδαλιάς σου το κλωνάρι

δροσολουστό μες στο ποτήρι

βλάστησε τούτο τ’ όνειρο, κ’ η αρμονική του χάρη

το ιλάρωσε και τ’ άχαρο το μοναστήρι.

(Κωστής Παλαμάς, Άπαντα, τ. 5ος, Γκοβόστης)

Βουλευτικά «φάλτσα» στην «ορχήστρα» του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ…

RTEmagicC_logo_piccolo_erwthmatiko

«Η σοσιαλιστική ιδεολογία είναι το εύκολο/ η σοσιαλιστική ψυχολογία είναι το δύσκολο»

 Στο παραπάνω δίστιχο ο ποιητής Νίκος Καρούζος θέτει ένα από τα ουσιαστικότερα προβλήματα που, όπως αποδεικνύει και η ιστορία, η Αριστερά δεν κατάφερε να λύσει ακόμα: είναι εύκολη η σοσιαλιστική θεωρητικολογία, τα τσιτάτα και οι συχνές παραπομπές στους μεγάλους θεωρητικούς του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Το (πολύ) δύσκολο όμως είναι να καταφέρεις να μετουσιώσεις τη θεωρία σε πράξη, να την προσαρμόζεις πρακτικά κι ευέλικτα, θα έλεγα, στις εκάστοτε διαμορφούμενες πολιτικές συνθήκες χωρίς να αποστασιοποιείσαι ή και να παραβιάζεις τις βασικές σου αρχές.

Μια ουσιαστική πλευρά του προβλήματος, μιλώντας με ψυχαναλυτικούς όρους που δεν πρέπει να τους παραβλέπουμε,  έχει, κατά τη γνώμη μου, να κάνει με την αέναη σύγκρουση ανάμεσα στο «Εγώ» και στο «Εμείς».

Όσοι επαγγέλλονται τη συλλογικότητα έναντι της ατομικότητας τόσο στη λήψη των αποφάσεων όσο και στην πολιτική πράξη, ήτοι προτάσσουν πολιτικά το «Εμείς» έναντι του «Εγώ, οφείλουν να τιθασεύσουν (δε λέω να υποτάξουν) το «Εγώ» και να προτάξουν το «Εμείς», ώστε να το εντάξουν στην κοινή συλλογική προσπάθεια για την επίτευξη των πολιτικών στόχων. Η Αριστερά δηλαδή έχει χρέος να κάνει πράξη αυτό που είπε, όχι κάνας κομμουνιστής θεωρητικός, αλλά ένας λαϊκός αγωνιστής του ’21, ο στρατηγός Μακρυγιάννης: «Να λέμε ότι είμαστε στο “Εμείς” κι όχι στο “Εγώ”».

Όχι μόνο να το λέμε αλλά και να το πράττουμε, προσθέτω εγώ, όταν αυτό πολύ περισσότερο δεν αφορά απλά μέλη ή μη προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αλλά ηγετικά του στελέχη, όπως οι βουλευτές του, που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας με συχνές εμφανίσεις στα Μ.Μ.Ε. Όταν μάλιστα γνωρίζεις πολύ καλά ότι ο αντίπαλός σου βυσσοδομεί αναίσχυντα εναντίον σου και περιμένει ανά πάσα στιγμή να πιαστεί από μια «στραβή» λέξη ή πρόταση για να κάνει την «τρίχα τριχιά» και να σε εκθέσει στο εκλογικό σώμα, τότε οφείλεις να έχεις τα «μάτια σου δεκατέσσερα» για να μην πατήσεις την πεπονόφλουδα και πέσεις στην παγίδα του.

Ανέκαθεν στη ριζοσπαστική Αριστερά, και εν προκειμένω στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, η διαφορετική άποψη «εντός των τειχών» δεν ήταν καταδικαστέα, αντίθετα η ύπαρξη διαφορετικών ιδεών, θέσεων κι απόψεων  θεωρείται πλούτος στο πλαίσιο του δημοκρατικού πλουραλισμού που οφείλει να λειτουργεί ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα.

Όμως, αυτό που από χρόνια η ριζοσπαστική Αριστερά, και τώρα όπως αποδεικνύεται με τα συχνά δημόσια «φαλτσαρίσματα» και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, δεν κατάφερε είναι να συνθέτει τις διαφορετικές απόψεις και να εκθέτει δημόσια, ιδιαίτερα από τα στελέχη πρώτης γραμμής, τις συλλογικές αποφάσεις και τις προγραμματικές θέσεις και προτάσεις.

Προς Θεού δεν μιλώ για την επιβολή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην κομματική λειτουργία, αλλά για το αυτονόητο ότι όταν ένα στέλεχος εκπροσωπεί δημόσια το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ οφείλει να εκθέτει τις συλλογικές αποφάσεις και να υπερασπίζεται τις προγραμματικές θέσεις κι όχι τις προσωπικές ή τασικές απόψεις.

Σε ό, τι αφορά αυτή τη δυσλειτουργία, ή τα «φαλτσαρίσματα της ορχήστρας», ας πάρουμε για παράδειγμα την Κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, και περιοριζόμενος στους τελευταίους δυο τρεις μήνες της πολιτικής επικαιρότητας, αναφέρω μερικές «φάλτσες» περιπτώσεις που δημιούργησαν, έστω και από εσκεμμένη παραπληροφόρηση, διαστρέβλωση ή και δολιοφθορά του αντιπάλου σου, έντονη αίσθηση, αρνητική επί το πλείστον, στο ευρύ εκλογικό σώμα:

«Φάλτσο» 1ο:

-Πριν δυο μήνες περίπου ήταν ο Λαφαζάνης που σε τηλεοπτικό κανάλι ξεκίνησε την τοποθέτησή του με το «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει…». Βέβαια η συνέχεια του σκεπτικού του Λαφαζάνη ήταν διαφορετική, καθώς επισήμανε μεν τις αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κατέληγε στο ό, τι άμα ο ΣΥΡΙΖΑ κληθεί από το λαό να κυβερνήσει είναι έτοιμος ν’ αναλάβει τη βαριά ευθύνη.

 Όμως, ένα έμπειρο στέλεχος όπως ο Λαφαζάνης έπρεπε να γνωρίζει ότι, σε τέτοιους δύσκολους και έκρυθμους καιρούς που βρίσκεσαι ένα βήμα πριν την κυβερνητική εξουσία, ακόμα κι αν έχεις διαφορετική προσωπική άποψη, δεν εκστομίζεις δημόσια ότι «δεν είσαι έτοιμος»… Απλά δηλώνεις το αυτονόητο: «είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε ή τουλάχιστον περισσότερο έτοιμοι απ’ αυτούς που μας κυβέρνησαν ως τώρα και μας οδήγησαν στην καταστροφή».

«Φάλτσο» 2ο:

-Πριν λίγο καιρό η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, σ. Γαΐτάνη, δήλωσε σε συνέντευξή της ότι η Π.Γ.Μ. (Σκόπια) έχει δικαίωμα να ονομάζεται «Μακεδονία», παρά τη γνωστή θέση του κόμματος για «ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό».

Κι άιντε μετά να τα συμμαζέψει το Γραφείο τύπου του κόμματος- η κα Γαΐτάνη λέει εξέφρασε προσωπική της άποψη.

Λες κι ο κόσμος είχε μεγάλο καημό να μάθει την προσωπική άποψη της κας Γαΐτάνη ή τέλος πάντων των φίλων της!

«Φάλτσο» 3ο:

-Καμιά εικοσαριά μέρες πριν, κι ενώ το πολιτικό τοπίο καίγονταν με τις ακροδεξιές Δένδιες εκκαθαρίσεις σε «βίλες» κι άλλες καταλήψεις και ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονταν στο στόχαστρο της ακροδεξιάς δράκας του Σαμαρά που μας κυβερνά, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, σ. Διαμαντόπουλος, βγήκε σε ραδιόφωνο και δήλωσε ότι εμπνέεται από τον αναρχισμό. Με γεια σου με χαρά σου, παλικάρι μου, να εμπνέεσαι από τον Μπακούνιν, τον Προυντόν και τον Κοροπότκιν, αλλά τον κόσμο τι τον κόφτει, αν εσύ δηλώνεις αναρχικός… Το κόμμα πάντως με το οποίο εκλέχτηκες και βρίσκεσαι στη Βουλή, τον σέβεται, αλλά δεν ασπάζεται τον αναρχισμό… Για αυτό καλά θα κάνεις στις επόμενες εκλογές, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δε σε εκφράζει, να κατέβεις στις εκλογές με τους συντρόφους σου αναρχικούς… Όσο όμως είσαι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεις να εκφράζεις και να υπερασπίζεσαι τις θέσεις και το πρόγραμμά του.

«Φάλτσο» 4ο:

-Μόλις προχθές το έμπειρο πολιτικό στέλεχος, ο βουλευτής Τάσος Κουράκης, στο συνέδριο «Εκκλησία και Αριστερά» που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη είπε μεταξύ άλλων και την προσωπική του πρόταση ότι «όσοι εκ των Ελλήνων πολιτών δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι να πληρώνουν φόρο που θα πάει για τη μισθοδοσία του κλήρου».

Το ακούς, το διαβάζεις και εξανίστασαι!… Όχι γιατί διαφωνείς επί της ουσίας με την πρότασή του, αλλά γιατί προτρέχει να καταθέσει άγαρμπα την προσωπική του άποψη σ’ ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Δεν του αρκεί η πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το διαχωρισμό  Κράτους – Εκκλησίας, αλλά υπεισέρχεται σε επί μέρους ζητήματα του ευαίσθητου αυτού προβλήματος, τα οποία όπως δήλωσε, στο ίδιο συνέδριο, κι ο γραμματέας της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ο σ. Δ. Βίτσας, θα εξετασθούν και θα συζητηθούν στην ώρα τους με την ηγεσία της Εκκλησίας.

Έμαθαν την πρόταση του Κουράκη στο «άντρο» της Συγγρού  και εξέδωσαν στο πι και φι τη συκοφαντική τους ανακοίνωση, και με τη συνδρομή των εξωνημένων φιλοκυβερνητικών Μ.Μ.Ε., άρχισαν να τσιρίζουν εν χορώ: «Ακούστε, χριστιανοί, ο ΣΥΡΙΖΑ αν έρθει στην εξουσία θα σας φορολογήσει, για να πληρώνετε τους παπάδες»!…

Κι άντε μετά και πάλι το Γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα εκδίδοντας σχετική διευκρινιστική ανακοίνωση:

«Η προσωπική πρόταση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Τάσου Κουράκη στο συνέδριο “’Εκκλησία και Αριστερά” δεν είναι καινοφανής» και πως «στο παρελθόν έχει υιοθετηθεί τόσο από τον ΥΠ.ΟΙΚ. κ. Στουρνάρα, όσο και από άλλα στελέχη που στηρίζουν την κυβέρνηση, ενώ εφαρμόζεται σε ευρωπαϊκές χώρες».

Τι να το κάνεις όμως, το κακό, για άλλη μια φορά, έχει γίνει στο όνομα της κατάθεσης της «προσωπικής πρότασης»!…

Κι ύστερα μου λες γιατί στις τελευταίες δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει στασιμότητα. Αν δεν καλοκουρδίσει την «ορχήστρα» του και συνεχιστούν τα «φάλτσα» μπορεί να πάει και χειρότερα.

Κλείνοντας, οι «καιροί ου μενετοί», και τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ πρέπει να κατανοήσουν καλά ότι εκπροσωπούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι όχι το κόμμα του 5% και ότι απευθύνονται όχι στους φίλους τους ή στη γκρούπα τους αλλά σ’ όλους τους προοδευτικούς κι αριστερούς πολίτες αυτής της χώρας.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ βρίσκεται στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας κι αυτό που χρειάζεται αυτή την ώρα ο κοσμάκης που υποφέρει από τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα δεν είναι η «πασαρέλα» των προσωπικών προτάσεων, αλλά η κατάθεση ξεκάθαρων προγραμματικών θέσεων, ενιαία συλλογική προσπάθεια, υπευθυνότητα και σοβαρότητα.

Αν αυτή τη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ αποτύχει αυτό δε θα είναι καταστροφή μόνο για τον ίδιο αλλά για ολόκληρη την Αριστερά του τόπου μας, και γιατί όχι, και για την ευρωπαϊκή Αριστερά, καθώς αυτή την περίοδο όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω μας με την ελπίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα καταφέρει να γίνει κυβέρνηση, ώστε ν’ ανοίξουν ελπιδοφόρα φτερά και στους άλλους λαούς της Ευρώπης.

Ο ιστορικός αυτός ρόλος έλαχε στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και έχει χρέος να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πετύχει!… Η ιστορία μας δίνει την ευκαιρία και μεις είμαστε υποχρεωμένοι να την αγκαλιάσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά με υψωμένες τις σημαίες της αισιοδοξίας, της αξιοπρέπειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

 

Τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…

"Η διαφορά ανάμεσα στην εργασία και στον καπιταλισμό"

«Η διαφορά ανάμεσα στην εργασία και στον καπιταλισμό»

«Κείνες οι ξαφνικές λιακάδες μες στο καταχείμωνο δεν είναι παρά οι προσπάθειες που κάνει ένα παραπλανημένο περσινό τζιτζίκι να ξαναβρεί τον προσεχή Ιούλιο» (Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 Όμως τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…. Εμείς τα «παραπλανημένα τζιτζίκια» φαίνεται πως εγκαταλείψαμε τις προσπάθειες για μια καινούρια άνοιξη, για έναν προσεχή Ιούλιο που θα ζεστάνει τις καρδιές μας και θα φωτίσει τα πρόσωπά μας. Φως στην άκρη του τούνελ δε φαίνεται και το μέλλον μάς προμηνύει πολλή ξηρασία. Επικρατεί ο άψυχος άνθρωπος με τη σιδερένια πυγμή. Οι «σιδερόφραχτοι» σκληροί κι αδίστακτοι μας επιβάλουν για «κράτος και εξουσία» τη λύπη, την απόγνωση, την απελπισία. Μας έκαναν «αξημέρωτη νύχτα τη ζωή μας». Οι «σιδερόφραχτοι», οι άνθρωποι με τη σιδερένια πυγμή, τα άψυχα ανδρείκελα της εξουσίας με τα σκληρά πρόσωπα από θειάφι. Οι «σιδερόφραχτοι» του τρόμου, του παράλογου, της προπαγάνδας, της απελπισίας, των περικοπών στις γάζες – κι όποιος επιζήσει.

Δεν κάνει πολύ κρύο, τουλάχιστον όχι τον περισσότερο καιρό μέσα σε τούτον το σκληρό Γενάρη του ‘13, αλλά εκείνες τις παράξενες ηλιόλουστες μέρες μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που ο ελληνικός Γενάρης κρατάει στην αγκαλιά του σαν πρελούδιο και υπόσχεση άνοιξης, οι περισσότεροι άνθρωποι τις νιώθουν απλώς σαν ημέρες που δεν έκανε πολύ κρύο κι όχι σαν προμήνυμα της άνοιξης.

mpota-elladaΔιότι τον σκληρό Γενάρη του 2013 οι άνθρωποι είναι θλιμμένοι. Στον δρόμο συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν με μάτια χωρίς προοπτική, βλέμματα σαν από ξεχασμένες διευθύνσεις. Οι εφημερίδες με μικρές κυκλοφορίες, πού και πού παίρνει κανένα δισέλιδο ο άνεμος σαν να θέλει ο ίδιος να διαβάσει τα νέα κατά μόνας – τι να διαβάσει; για τους διαβητικούς που υποβάθμιζαν τις θεραπείες τους; για τη γενικότερη έλλειψη φαρμάκων, ουρές τη μια μέρα στα φαρμακεία και την άλλη άδεια, ουρές στις εφορίες, ουρές παντού σε μια πόλη που της κόβουν τα δένδρα απ’ τα άλση για καυσόξυλα, που άλλοι στα τζάκια καίνε καρεκλοπόδαρα, άλλοι οικοδομικά υλικά κι άλλοι ό, τι άλλη βρώμικη ύλη βρουν.

Μια λύπη ξεχύνεται από τις κουβέντες των ανθρώπων σ’ έναν δυσοίωνο ουρανό που δεν λέει, παρά «τις αλκυονίδες ημέρες», να ξαστερώσει. Βουρκωμένος ουρανός κι ένα βουβό πλήθος που βαδίζει με σκυφτό κεφάλι και προσπαθεί να κρυφτεί στα καφενεία, να πει τον πόνο του και κάποτε να ακούσει τον δικό σου.  

Μας χρειάζονται τούτη την ακραία ώρα πολλά αυτιά για να ακούν, πολλά μάτια για να βλέπουν, να μην προσπερνούν. Γιατί να μη μιλάμε μεταξύ μας βραδυπορώντας στα σαραβαλιασμένα πεζοδρόμια, γιατί να μην έχουμε την εμπιστοσύνη να πούμε ένα γεια, μια καλημέρα, έτσι διά ζώσης, μακριά από τα τηλέφωνα με τις φορτωμένες αγωνία γραμμές, μακριά από το Διαδίκτυο που κινδυνεύει από υπερθέρμανση, με τόσο συναίσθημα, καλό, κακό, ανάποδο ακουμπισμένο πάνω του.

Rich And Poor

Το έγκλημα συνετελέστη προ πολλού… Τα φαντάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων στοιχειώνουν τη ζωή μας, σφαγμένα μεροκάματα παντού, κομματιασμένες ψυχές, χαίνουσες βαθιές πληγές. Το ειδεχθές έγκλημα είναι εδώ , μπρος στα τρομαγμένα μάτια μας.

Στο βιβλίο του «Βία – Έξι λοξοί στοχασμοί» (εκδόσεις Scripta), ο Σλαβόι Ζίζεκ ανασύρει το παλιό ανέκδοτο με τον Πικάσο. Όταν ο αξιωματικός των ναζί τον ρώτησε στο ατελιέ του στο κατεχόμενο Παρίσι, δείχνοντας την «Γκερνίκα», «Εσείς το κάνατε αυτό;», ο Πικάσο απάντησε: «Όχι, εσείς». Παρόμοια, μας λέει ο Ζίζεκ, πρέπει να είναι η απάντησή μας στους  «σιδερόφραχτους» που διατάζουν τη στυγερή εξόντωσή μας: «Να τους πούμε, αυτό είναι το οικτρό αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής».

Κι όμως πρέπει να ξαναβρεί ένα καινούριο νόμισμα η ζωή μας… «Απελπίσου τέλος πάντων ως άνθρωπος, ορθώσου στα νύχια της αγωνίας, γίνου διάττορος» (Ν. Καρούζος)… Να ορθοποδήσουμε, να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να στήσουμε αυτί και ν’ αφουγκραστούμε τον «Προφήτη», από το «Δωδεκάλογο του γύφτου*»,  του Κωστή Παλαμά:

«(…) και μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί

να κατρακυλήσεις πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα-

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!»

 adikia

*(Ο «Δωδεκάλογος» του Παλαμά θεωρήθηκε για χρόνια ξεπερασμένος. Γράφτηκε σε –άλλη μια- εποχή κατάπτωσης της χώρας μετά τη συντριβή του πολέμου του 1897. Και αποτελεί στο πρώτο του κομμάτι ένα ανελέητο μαστίγωμα των τρωτών μας, τότε και τώρα. Δεν στοχεύει όμως στην ενοχοποίηση του λαού, αλλά στο ξύπνημα της βούλησής του για αντίσταση. Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το ισοδύναμο ενός τέτοιου έργου στη σημερινή εποχή, όπου δύσκολα μπορούν να βρεθούν τα λόγια για το πένθος που μας κατατρύχει. Μένει όμως η δύναμη της ματιάς του ποιητή, η απόφασή του να δει το δράμα μας κατάματα. Αυτή είναι η κληρονομιά του και αυτό κάνει τον τίτλο «Ο προφήτης» της ενότητας όπου ανήκουν αυτοί οι στίχοι να αληθεύει. Τα φτερά θα φυτρώσουν και πάλι.)

Comandante Marcos: πλανήτης Γη, Γενάρης 2013… «Εμείς και αυτοί οι (παρα)λογισμοί των από πάνω»… «ΜΑΡΙΤΣΙΒΕΟΥ» («Εκατό φορές θα νικήσουμε») από οποιαδήποτε γωνιά, οποιουδήποτε κόσμου….

tumblr_luh637NgKP1r66gjio1_500

Υποδιοικητής Μάρκος, Πλανήτης Γη, Γενάρης 2013….

ΜΕΞΙΚΟ: Έπειτα από δίχρονη απουσία ο υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας απηύθηνε ένα ανακοινωθέν για το 2013 που, αν και γράφτηκε στη μεξικανική ζούγκλα, νομίζεις ότι έρχεται από δίπλα μας:

«Το χάος θα έρθει από κάτω» προειδοποιεί ο ηγέτης των Ζαπατίστας, υποδιοικητής Μάρκος, στο πρώτο ανακοινωθέν της χρονιάς. Ο «σουμπκομαντάντε», ύστερα από μια σχετικά διακριτική παρουσία τα δύο τελευταία χρόνια, αύξησε τις δημόσιες παρεμβάσεις του στα τέλη του 2012, οπότε και ανακοίνωσε μια σειρά πολιτικών, ειρηνικών πρωτοβουλιών στα εδάφη του Τσιάπας και όχι μόνο.

Το ανακοινωθέν του Μάρκος, το οποίο δημοσιεύθηκε στη μεξικανική εφημερίδα «La Jornada» φαίνεται πως ήρθε ως απάντηση στην πρωτοβουλία που εξήγγειλε ο νέος πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο για την «καταπολέμηση της φτώχειας». Το κείμενο, που έχει τίτλο «Εμείς και αυτοί», είναι γραμμένο με τη μορφή μονόλογου των ισχυρών της Γης απέναντι σε έναν φανταστικό συνομιλητή και καταλήγει με το σύνθημα/προειδοποίηση «Μαριτσιβέου»: «Εκατό φορές θα νικήσουμε», όπως σημαίνει στη γλώσσα των Ινδιάνων Μαπούτσε της Χιλής.

«Εμείς και αυτοί/οι (παρα)λογισμοί των από πάνω»

Γενάρης 2013.

Μιλούν οι από πάνω:

Εμείς είμαστε αυτοί που κάνουν κουμάντο. Είμαστε ισχυρότεροι, παρόλο που είμαστε λιγότεροι. Δεν μας νοιάζει τι λες – ακούς – σκέφτεσαι – κάνεις, αρκεί να μη μιλάς, να μην ακούς, να μην κινείσαι.

Μπορούμε να επιβάλουμε στην κυβέρνηση ανθρώπους μέσης ευφυΐας (αν και είναι πλέον δύσκολο να τους βρεις στις τάξεις των πολιτικών), όμως επιλέγουμε κάποιους που δεν είναι καν σε θέση να προσποιηθούν ότι ξέρουν τι τους γίνεται.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

tumblr_lk7p3gqDpv1qf5q9bo1_500Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς για να συλλαμβάνουμε και να φυλακίζουμε αληθινούς εγκληματίες, μόνο που αυτοί οι εγκληματίες αποτελούν ζωτικό μας κομμάτι. Αντίθετα, επιλέγουμε να κυνηγάμε, να χτυπάμε, να συλλαμβάνουμε, να βασανίζουμε, να φυλακίζουμε και να δολοφονούμε εσένα.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

Αθώος ή ένοχος; Τι σημασία έχει; Η δικαιοσύνη είναι μια από τις πολλές πουτάνες στην ατζέντα μας και, πίστεψέ μας, δεν είναι η πιο ακριβή.

Και ακόμα κι αν προσαρμόζεσαι απόλυτα στο καλούπι που σου επιβάλλουμε, ακόμα κι αν δεν κάνεις τίποτα, κι αν είσαι αθώος, θα σε συντρίψουμε.

Και αν επιμένεις να μας ρωτάς γιατί το κάνουμε, νά η απάντηση: Γιατί μπορούμε. […]

Δεν έχει σημασία ποιος βγαίνει μπροστά. Τα περί Δεξιάς ή Αριστεράς είναι, απλώς, οδηγίες για τον σοφέρ που παρκάρει το αμάξι. Η μηχανή λειτουργεί από μόνη της. Δεν χρειάζεται να δώσουμε καν εντολή για να τιμωρηθούν οι απερίσκεπτοι που ίσως μας πάνε κόντρα. Μεγάλες, μεσαίες και μικρές κυβερνήσεις όλου του πολιτικού φάσματος, παρέα με διανοούμενους, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες ερίζουν για το ποιος θα έχει το προνόμιο να μας ικανοποιήσει.

Οπότε, άντε πηδήξου, χάσου, σάπισε, ψόφα, απογοητεύσου, παραδώσου.

Για τους άλλους δεν υπάρχεις, δεν είσαι τίποτα.

Ναι, έχουμε σπείρει μίσος, κυνισμό, πικρία, απελπισία, τον θεωρητικό και πρακτικό «ωχαδερφισμό», τον κονφορμισμό του «μη χείρον βέλτιστον», τον φόβο που έγινε παραίτηση.

Κι όμως, φοβόμαστε μήπως όλο αυτό πάρει τη μορφή οργανωμένης, ανατρεπτικής οργής, που δεν εξαγοράζεται.

Γιατί το χάος που επιβάλλουμε το ελέγχουμε, το διευθετούμε, το δίνουμε σε δόσεις, το τροφοδοτούμε.

Αλλά, το χάος που έρχεται από τους από κάτω…

Α, αυτοί… ούτε που καταλαβαίνουμε τι λένε, ποιοι είναι, πόσο κοστίζουν.

Κι ύστερα, είναι τόσο αυθάδεις ώστε να μη θέλουν πια να ζητιανεύουν, να περιμένουν, να ζητούν, να ικετεύουν, αλλά να ασκήσουν την ελευθερία τους. Πού ξανακούστηκε τέτοια ξεδιαντροπιά!

Αυτός είναι ο αληθινός κίνδυνος. Ανθρωποι που κοιτάζουν στην άλλη πλευρά, που βγαίνουν από το καλούπι, το σπάνε ή το αγνοούν.

ChiapasΞέρεις τι μας έχει ωφελήσει πολύ; Αυτός ο μύθος της ενότητας πάση θυσία. Να τα βρίσκεις μόνο με τον αρχηγό, τον διευθυντή, τον ηγέτη ή όπως κι αν τον λένε. Είναι πιο εύκολο να ελέγχουμε, να διευθύνουμε, να συγκρατούμε έναν παρά πολλούς. Και μάλιστα, φτηνότερο. Ατομικές επαναστάσεις κι άλλα τέτοια. Είναι άχρηστα σε συγκινητικό βαθμό.

Αντίθετα, αυτό που αποτελεί κίνδυνο, πραγματικό χάος, είναι όταν ο καθένας γίνεται συλλογικότητα, ομάδα, μπάντα, φυλή, οργάνωση και μαθαίνει να λέει «όχι» και «ναι» και όλοι αυτοί συμφωνούν μεταξύ τους. Γιατί το «όχι» στοχεύει σε εμάς που κάνουμε κουμάντο. Οσο για το «ναι»… αυτό κι αν είναι συμφορά, φαντάσου ο καθένας να χτίζει τη δική του μοίρα και να αποφασίζει τι θα γίνει και τι θα κάνει. Είναι σαν να υπονοείς ότι οι αμελητέοι είμαστε εμείς, αυτοί που περισσεύουν, οι άχρηστοι, αυτοί που πρέπει να μπουν φυλακή, να εξαφανιστούν.

Ναι, σκέτος εφιάλτης. Για εμάς, αυτή τη φορά. Φαντάζεσαι πόσο κακόγουστος θα γινόταν αυτός ο κόσμος; Γεμάτος Ινδιάνους, μαύρους, καφέ, κίτρινους,κόκκινους, ράστα, τατουάζ, πίρσινγκ, ξυρισμένα κεφάλια, πανκ, γκοθ, μιγάδες, σκέιτερ, τη σημαία με το «Α» χωρίς πατρίδα, νέους, γυναίκες, πουτάνες, κορίτσια, ηλικιωμένους, οδηγούς, αγρότες, εργάτες, προλετάριους, φτωχούς, ανώνυμους και… άλλους. Δίχως πριβέ χώρους για εμάς, τους «beautiful people», τους «ωραίους ανθρώπους» για να καταλαβαινόμαστε… γιατί φαίνεται από χιλιόμετρα ότι δεν σπούδασες στο Χάρβαρντ.

Ναι, η μέρα εκείνη θα ήταν για εμάς σαν νύχτα… Τα πάντα θα τινάζονταν στον αέρα. Τι θα κάναμε;

Μμμμ… αυτό δεν το έχουμε σκεφτεί. Σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε και εκτελούμε για να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο, αλλά… δεν μας έχει περάσει από το μυαλό.

Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία: είναι εποχές κρίσης. […]

Οχι, φυσικά και δεν σε φοβόμαστε. Οσο για αυτή την προφητεία… Μπα, σκέτες προλήψεις, χωριάτικες… Τι;… Δεν είναι προφητεία; Α, είναι υπόσχεση…

«ΜΑΡΙΤΣΙΒΕΟΥ»* («Εκατό φορές θα νικήσουμε»)… Από οποιαδήποτε γωνιά, οποιουδήποτε κόσμου.

Υποδιοικητής Μάρκος, Πλανήτης Γη, Γενάρης 2013

(Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών)

 

«Κοινωνική αλληλεγγύη», μια δραματικά επίκαιρη επιστολή του Δημήτρη Γληνού…

75848-tumblr_lfpmzwh8tq1qazzfio1_500

Στους επώδυνους καιρούς των βάναυσων μνημονίων η φτώχεια εξαπλώνεται ραγδαία και «ακουμπά» όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα, και σ’ αρκετές περιπτώσεις φτάνει σε βαθμό εξαθλίωσης.

Έτσι η κοινωνική αλληλεγγύη βρίσκεται και σήμερα στην επικαιρότητα σαν ισχυρό αντίδοτο στην κατάρρευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτό άλλωστε γίνονταν πάντα σε περιόδους κρίσης στην Ελλάδα. Μόνο που παλιότερα απουσίαζαν οι δημόσιοι φορείς και τις πρωτοβουλίες προς μια τέτοια κατεύθυνση και το ρόλο της ευαισθητοποίησης για τη βοήθεια προς τους χτυπημένους από τη φτώχια και την ανέχεια, με ιδιαίτερη έμφαση προς τα παιδιά, αναλάμβαναν συνήθως κάποιες φωτισμένες προσωπικότητες από το χώρο τα κοινωνικής δράσης ή και από τη διανόηση. Αυτό έγινε και το 1932, τη χρονιά της επίσημης πτώχευσης της Ελλάδας, όταν η «μάχη της δραχμής» χάθηκε και κηρύχτηκε στάση πληρωμών. Ήταν η τέταρτη χρεοκοπία στη νεοελληνική ιστορία (πρώτη το 1827, δεύτερη 1843, Τρίτη 1893). Τότε γράφτηκε ένα δραματικά επίκαιρο και σήμερα κείμενο από το Δημήτρη Γληνό, κορυφαία πνευματική προσωπικότητα, κομμουνιστή και πρωτεργάτη του δημοτικιστικού κινήματος. Και δεν είναι επίκαιρο το κείμενο μόνο από τις αναλογίες της φτώχειας και ότι- και τότε και τώρα- τα παιδιά είναι τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης, αλλά γιατί ο Γληνός εξηγεί καθαρά την πραγματική σημασία της αλληλεγγύης σε αντιδιαστολή με την ακμάζουσα τότε «φιλανθρωπία». Η επιστολή αυτή του Γληνού που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νέοι πρωτοπόροι» (τ. Νοέμβρη- Δεκέμβρη 1932, σελ. 421-422) για να ενισχυθεί η οργάνωση «Παιδική Βοήθεια», το συντονισμό της οποίας είχε αναλάβει ο ίδιος, είναι η παρακάτω:

3_-___~1

«Μέσα σ’ αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία.

Από τη μια βλέπουνε το πενιχρό τους μεροδούλι να γίνεται κάθε μέρα λιγότερο, τη στιγμή που όλα ακριβαίνουν, ή βλέπουνε τα λιγοστά προϊόντα του ολόχρονου μόχθου τους να μένουν απούλητα ή να πουλιούνται σε τιμές εξευτελιστικές.

Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλειάς με τη συντρόφισσά της, την πείνα. Και σ’ όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.

Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ’ όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά. Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική. Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη.

Η φτωχή μάνα, που είναι υποχρεωμένη να δουλεύει από την αυγή ως τη νύχτα μακριά από το σπίτι της, αφήνει τα παιδιά της ολημερίς στο έλεος του δρόμου., του διαβάτη και της γειτόνισσας, τ’ αφήνει να κυλιούνται στη λάσπη και στο χώμα για να τους φέρει το βράδυ λίγο ψωμί, χωρίς να προφταίνει και χωρίς να μπορεί ούτε μια ματιά να τους ρίξει, σκοτωμένη καθώς είναι από την κούραση.

assets_LARGE_t_420_42233551_type12128Κι αν η μάνα μένει στο σπίτι, πού να προφτάσει ο πατέρας ν’ αντικρίσει το έξοδο για τα παιδιά με το μικρό του μεροκάματο. Κι αν δεν έχει δουλειά ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας, γιατί είναι άνεργος ή απεργός; Ξυπολυσιά και αρρώστια και πείνα και κρύο και ακαθαρσία και αμορφωσιά και βούρκος και βάσανα σωματικά και κόλαση ψυχική, είναι η μοίρα των φτωχών παιδιών. Διπλή και τριπλή εκμετάλλευση, ξύλο και εξαθλίωση και εξαχρείωση γεμάτη είναι η ζωή του εργαζόμενου παιδιού.

Το πικρότερο κατακάθι της προλεταριακής δυστυχίας αυτά το πίνουν, το μαρτυρικό στεφάνι αυτά το φορούν. Τα φτωχά παιδιά είναι των σκλάβων οι σκλάβοι, των πεινασμένων οι πεινασμένοι, των παγωμένων οι παγωμένοι, των άρρωστων οι άρρωστοι, των απόκληρων οι απόκληροι. Αυτά μπαίνουνε στην κόλαση με το πρώτο αντίκρισμα της ζωής. Την ηλικία της χαράς, της ξενοιασιάς και του γέλιου αυτά δεν τη γνωρίζουν.

Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες, τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ’ όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σα σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός που είναι το θύμα, και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.

Δεν πρέπει να περιμένουν τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται, όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του. Όταν ο εργάτης , ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι όξω απ’ αυτή σ’ όλες τις χώρες της γης, και όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας. Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή, θετική και έμπρακτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.

Η εργατική τάξη, τοπιο συνειδητό και το πιο οργανωμένο κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της, απάνω από τα κόμματα και κάθε πολιτική διαίρεση.

Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να βοηθήσουμε τα παιδιά! Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα. Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης, να βοηθήσουμε να φανερωθεί έμπρακτα στο πρόβλημα του φτωχού παιδιού.

Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Όσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν. Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιτακτικότερα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα του παιδιού του εργαζόμενου λαού είναι ένας ευγενικός αγώνας.

Άς έρθουνε μαζί μας, όσοι θέλουνε να προσφέρουνε και τις πιο μικρές υπηρεσίες στο μεγάλο τούτο έργο. Η βοήθειά τους θα είναι πολύτιμη. Μια οργανωτική επιτροπή πρέπει να πάρει στα χέρια της το ζήτημα αμέσως. Μια εντατική δουλειά πρέπει ν’ αρχίσει, που θα ξυπνήσει, θα φωτίσει θα κινητοποιήσει μάζες και που πριν απ’ όλα θα διοργανώσει έμπρακτη αλληλεγγύη, θα δώσει άμεση βοήθεια για το παιδί.

Ας γράψουνε σε μένα, όσοι επιθυμούν να συνεργαστούν στην «Παιδική Βοήθεια»

Αθήνα, Δεκέμβρης 1932

Δημήτρης Γληνός»

«Νεοέλληνας ο μέγας» κι άλλα δηκτικά και σκωπτικά του Θωμά Γκόρπα…

ellinaras

Γ. Π. Τζ., «Νεοέλληνας ο μέγας»!

 

Ξερόλας, «ξέρεις ποιος είμαι ‘γω ρε!»

Χλαμύδα, φουστανέλα και φραπέ,

ποδόσφαιρο και καφενέ

μεγάλο όνειρό του το καμπριολέ.

Τρώει μετά βουλιμίας

ένδοξο αρχαίο παρελθόν

καταναλώνει υπερηφάνως

το δύστηνο, το μίζερο παρόν.

Έξω από τον τόπο μου,

κουφάλα μετανάστη

δε πα’ και να πνιγείς

πάντως εγώ να ξέρεις

δεν είμαι ρατσιστής!

Διχασμένος σ’ Ανατολή και Δύση

ανέραστος και στερημένος

παρόλο που μιλά όλο για γαμήσι.

Ρουσφέτι και συναλλαγή

χιμαιρικό κυνήγι να «πιάσει την καλή»

καρτούν, καραγκιοζάκι

στα χέρια αδίστακτου πολιτευτή.

Πνιγμένος μες στα δάνεια

ταξίδι στις Μπαχάμες με πιστωτική

και τώρα που «έκατσ’ η στραβή»

χωμένος στη γωνιά του

σαν το δαρμένο το σκυλί.

 

 

Θωμάς Γκόρπας

Θωμάς Γκόρπας

Θωμάς Γκόρπας, «Πορτρέτο Νεοέλληνος»

 

Στη θέση της καρδιάς είχε μια τρύπα

και για πιστεύω του το είπα – ξείπα.

 

Θωμάς Γκόρπας, «Για γέλια και για κλάματα»

 

Το παν σ’ αυτό τον τόπο είναι να λησμονάς

να βρίσκεις και τον τρόπο να μασάς.

Μπριζόλες «γκόμενες» και γιωταχί

ιδού οι Έλληνες σκατοαστοί.

 

Θωμάς Γκόρπας, «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»

 

Πατρίδα σαν τον ήλιο σου ήλιος αλλού δεν λάμπει

αλλά πληθύναν οι καπνιές τα «λάθη» και τα θάμπη».

Πατρίδα σαν τον ήλιο σου ήλιος αλλού δε λάμπει

αλλά από κάμπινγκ μαύρισαν ακρογιαλιές και κάμποι.

 

Θωμάς Γκόρπας, «Ελλάδα χωρίς ανατολή»

 

Η σκέψη των προγόνων μας μοναδικών κι ωραίων

αρχαίων αλεξανδρινών βυζαντινών και νέων

παράκατσε στην ξενιτιά παράκατσε στη Δύση

και η Δύση εκαρδάμωσε και η Ελλάδα πάει να σβήσει.

 

(Οι στίχοι του Θωμά Γκόρπα είναι από το βιβλίο του

«Τα ποιήματα» [1957-1983], εκδόσεις Κέδρος)

Το «Σφαγείο η ΕΛΛΑΣ» και «Η Αγία Ιωάννα των σφαγείων»….

£Æ±³µ¯¿

«…Είμαι θρεφτάρι μ’ έχουν κλείσει στο σφαγείο
σήμερα εσύ αύριο εγώ…

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό» (Μίκης Θεοδωράκης)

 Το «Σφαγείο η  ΕΛΛΑΣ: Πετσοκόβονται μισθοί, τσεκουρώνονται συντάξεις, σφαγιάζονται ζωές… Eκτός απ’ το 30% της ανεργίας. Εκτός απ’ το 60% της ανεργίας στους νέους. Προσθέσετε το άγνωστο ποσοστό της ανεργίας των (πρώην) αυτοαπασχολουμένων. Που καθημερινώς αυξάνεται. Επίσης συνυπολογίστε ότι, απ’ όσους απόμειναν να δουλεύουν (δουλείαν οικτρά), το 36% φυτοζωεί σε αδήλωτες εργασίες. Είναι φανερό.

Η Ελλάδα στον «πάγκο του χασάπη», η Ελλάδα σφαγιάζεται, η Ελλάδα πεθαίνει.

Εκατοντάδες χιλιάδες οι πένητες, οι υποσιτισμένοι, οι πεινασμένοι… Δεκάδες χιλιάδες οι νέο- άστεγοι…     Ήδη στο 17% των νοικοκυριών (βάλε πάνω από 20% για να είσαι μέσα) δεν υπάρχει ούτε ένας εργαζόμενος. Ούτε ένας! Κατόρθωμα που υπερέβη και τις πιο «ευγενικές φιλοδοξίες» του Γιωργάκη!

«Παράξενο πως χαμηλώνουν όλα τριγύρω κάθε τόσο
εδώ διαβαίνουν και θερίζουν
χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα.» (Γ. Σεφέρης)

__1_~1

Αυτό που γίνεται εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας -για να μην επεκταθούμε στον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και ευρύτερα- ονομάζεται σφαγείο. Τελεία και παύλα. Κανένας άλλος χαρακτηρισμός δεν μπορεί να αποδώσει με ευκρίνεια το μέγεθος της καταστροφής. Σφαγείο και μόνο σφαγείο. Μπορεί να είναι ένα σφαγείο σε εξέλιξη και να μη φτάσαμε στο σημείο -Θεός φυλάξοι- να μαζεύουνε τους τυμπανιαίους νεκρούς από τον δρόμο, αλλά πάντως πρόκειται για σφαγείο.

Αυτή τη στιγμή σφαγιάζονται (ακόμα και κατά κυριολεξία, αφού οι αυτοκτονίες είναι δολοφονίες, για να μην πω εκτελέσεις) ζωές, ψυχές, ελπίδες, όνειρα, προσπάθειες, τα πάντα που θα μπορούσαν να δώσουν ανάσα ζωής στον ορυμαγδό του φονικού που μας κυκλώνει. Και μας τυφλώνει. Και δεν μπορούμε να δούμε καθαρά το σφαγείο που γίνεται γύρω μας. Γιατί σφαγείο είναι όταν κατά χιλιάδες χάνουν οι άνθρωποι τις δουλειές τους και οδηγούνται στον ζόφο. Κι άσε τον πασιφανώς, πλέον, ολίγιστο Βενιζέλο στην αβαθή «φιλοσόφηση» της κατάστασης. Κι άσε τον Φώτη Κουβέλη που δηλώνει παρών, δηλαδή παρών στο σφαγείο. Και να ψηφίζει οπλίζοντας τους φονιάδες με οξύαιχμα όργανα σφαγής. Κι άσε τα γελοία ανδράποδα της Βουλής να νομοθετούν την ίδια τους την κατάργηση χωρίς -λόγω τερατώδους αμορφωσιάς και βλακείας- να το γνωρίζουν, σαν να ήταν τα τελευταία ψοφοδεή δουλάρια μιας ανεξήγητης και μεταφυσικής πατρικής εξουσίας, ικανά μόνο να νομοθετηθούν και ουδόλως να νομοθετήσουν, αφού δεν διαθέτουν το απαραίτητο «εγώ» της ελευθερίας.

Άσε αυτά τα προσκυνημένα, ταπεινωμένα, οντάρια με το μυαλό κότας και ψυχή ποντικιού καταδιωκόμενου να λυζίγουν κάτω από το βάρος της ευθύνης για ελευθερία που τους ανέθεσε η Ιστορία ακόμα και με τις πιο αιματοβαμμένες εκδοχές των στιγμών της, άσε τους αυτούς τους υποτακτικούς να ψηφίζουν τη σφαγή.

Άσε και τα άλλα, τα ψυχρά υποκείμενα, τα σκοτεινά κοστούμια, τα στίλβοντα και αρυτίδωτα μυαλά, τα λαμπρά πρωινά της απανθρωπίας και τα λαμπρότερα βράδια της χαρούμενης ιδιώτευσης -σε στενό κύκλο- των δολοφόνων, άσε την ταξική «γενναιότητα» μιας τάξης -ας μην το ξεχνάμε αυτό- που κερδίζει. Πάντα. Και κόβει νόμισμα από το αίμα. Γι’ αυτό και το σφαγείο που συμβαίνει εδώ και τώρα, εδώ και πάντοτε, της είναι απαραίτητο.

Αλλά το σφαγείο είναι εδώ. Το σφαγείο. Αισχρά αιτιολογημένο και αισχρά νομοθετημένο. Διότι η σφαγή δεν γίνεται να αιτιολογηθεί και δεν γίνεται να νομοθετηθεί. Ουδέποτε συνέβη μέσα στην τραγική κατάσταση που λέγεται Ιστορία. Από τον Αισχύλο μέχρι τον Χομπσμπάουμ, η Ιστορία λυγρά υπενθυμίζει ότι ουδέποτε η σφαγή ανήκε στα χρειώδη. Και επίσης υπενθυμίζει η Ιστορία, από τον Τζορντάνο Μπρούνο μέχρι τον Πολ Ποτ, ότι η αναγκαιότητα της θυσίας παίζει πάντοτε ένα περίπλοκο και μαρτυρικό παιχνίδι με τη σφαγή. Που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, αλλά υπάρχει αφού ο κόσμος ακόμα αντέχει τη σφαγή του. Πικρό να το λες, αλλά πικρότερο το ότι υπάρχει. Διαφορετικά όλες αυτές οι χρωματικές κηλίδες που έχουν σβήσει μέσα στο πρόσωπό τους θα έπρεπε να έχουν διαγραφεί από την πραγματικότητα. Όμως όχι. Εφευρίσκουν διαρκώς τον εαυτό τους μέσα στο σφαγείο που προκαλούν. Εφευρίσκουν το βουλιαγμένο χώμα της εκατόμβης και προχωρούν. Μεταλλαγμένοι ηλίθιοι. Φονικοί ηλίθιοι. Μέσα -ωστόσο- στην ίδια σφαγή που είμαστε κι εμείς. Κι Εμείς, οι θυματοποιημένοι ηλίθιοι του σφαγείου. Και η Ιστορία προχωράει. Ισορροπώντας ανάμεσα στην απειλή και στην ελπίδα. Δεν σταματάει. Κι αύριο Ιστορία είναι.

 από θεατρική παράσταση- Η Αγία Ιωάννα των σφαγείων- Μπρεχτ

-Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Η Αγία Ιωάννα των σφαγείων»…

Ο Μπρεχτ έλεγε: «Τι ωφελεί να γράψει κανείς κάτι θαρραλέο απ’ όπου να βγαίνει πως η κατάσταση που βρισκόμαστε είναι βάρβαρη (που είναι αλήθεια),  αν δε φαίνεται ξεκάθαρα για ποιο λόγο φτάσαμε σ’ αυτήν την κατάσταση»;

 

«Η Αγία Ιωάννα των σφαγείων» πρόκειται για ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Μπρεχτ, αλλά την ίδια ώρα αποτελεί και το πιο επίκαιρο έργο του στη συγκυρία της καπιταλιστικής κρίσης.

Το έργο γράφτηκε από τον Γερμανό συγγραφέα το 1929, αλλά ο ίδιος δεν πρόλαβε να το δει να παίζεται επί σκηνής, καθώς η πρώτη του παρουσίαση έγινε το 1959. Πρόκειται για μια σατιρική εκδοχή της ιστορίας της Ζαν ντ΄Αρκ, που διαδραματίζεται στο Σικάγο του 1929 και του οικονομικού κραχ, της οικονομικής κρίσης. Η «Αγία Ιωάννα» είναι μια γυναίκα που ασχολείται με τις φιλανθρωπίες στο πλαίσιο μιας χριστιανικής οργάνωσης, σε μια εποχή μεγάλης οικονομικής καταστροφής.

262655_388357264587223_495641468_nΓιατί όμως η Αγία Ιωάννα είναι «των Σφαγείων»; Δεν έχει τόσο να κάνει με σφαγές ανθρώπων (αν και υποδηλώνεται εμμέσως κάτι τέτοιο) όσο με τον πρωταγωνιστή και μεγάλο επιχειρηματία Πιέρποντ Μάουλερ, ο οποίος είναι μεγαλέμπορος κρέατος και ρυθμίζει την παραγωγή των Σφαγείων. Αυτός, προκειμένου να ανεβάσει τα κέρδη του, δημιουργεί τεχνητές κρίσεις στην αγορά κρέατος, με αποτέλεσμα να προκαλέσει οικονομική κατάρρευση στο τραπεζικό σύστημα, όπου υπάρχει τεράστια αλληλεξάρτηση. Μέσα σε αυτήν την κρίση, που προέρχεται από τις εταιρείες κρέατος και τα σφαγεία, έρχεται η Αγία Ιωάννα, να παίξει τον ρόλο της ηρωίδας που προσπαθεί να υπερασπισθεί τον φτωχό. Ο Μάουλερ από την πλευρά του, προσπαθεί να πείσει την Ιωάννα ότι όλοι είναι σάπιοι, φτωχοί ή πλούσιοι και δεν χρειάζεται να αγωνίζεσαι για κανέναν άλλο, πλην της πάρτης σου.

«Ξέρετε να υπάρχει κάτι που δεν έχει συνέπειες; Εγώ για παράδειγμα δεν έκανα τίποτα. Το τίποτα δεν πρέπει να μετράει για καλό, ακόμα κι αν μοιάζει να ωφελεί… Εγώ ήρθα στους εκμεταλλευτές σαν δώρο του Θεού! Τι άσκοπη καλοσύνη! Και δεν άλλαξα τίποτα. Σβήνοντας πρόωρα από αυτόν τον κόσμο και χωρίς φόβο ένα σας λέω: Φροντίστε, φεύγοντας από τον κόσμο να μην είστε απλώς καλοί, αλλά να αφήσετε έναν κόσμο καλό!». Αυτό είναι το μάθημα της σύντομης ζωής της Ιωάννας Νταρκ, της αγίας των σφαγείων.

Προς το τέλος του έργου η Ιωάννα πεθαίνει στα σφαγεία και οι συσκευαστές την εξυμνούν και την ανακηρύσσουν αγία, ενώ εκείνη με βιβλική οργή, εξαπολύει όλο μίσος τα συμπεράσματά της:

«Αυτοί όμως που είναι από κάτω, κρατιούνται κάτω

για να μένουν από πάνω, όσοι από πάνω είναι.

Και η μικρότητα των Απάνω είναι ατέλειωτη

κι έστω κι αν ήταν καλύτεροι, σε τίποτα δεν

θα βοηθούσε, γιατί το σύστημα που φτιάσανε,

δεν έχει όμοιό του.

Εκμετάλλευση και αταξία, ζωώδες κι επομένως

ακατανόητο…

για αυτό όποιος λέει τους από κάτω πως υπάρχει Θεός

που μπορεί τα αόρατος να ‘ναι κι όμως να τους βοηθάει,

αυτουνού πρέπει να του χτυπήσουν το κεφάλι στο πλακόστρωτο.

Ώσπου να τα τινάξει…

Κι ακόμα όσοι τους λένε  πως θα μπορούσαν πνευματικά ν’ ανυψωθούν,

ενώ στη λάσπη θα μένουν κολλημένοι, πρέπει κι εκείνων

τα κεφάλια στο πλακόστρωτο να τα χτυπήσουν.

Γιατί μονάχα η Βία βοηθάει, εκεί που

η βία βασιλεύει και μόνο Άνθρωποι μπορούν

να βοηθήσουν, όπου υπάρχουν Άνθρωποι.»

-Πηγές:

1. «Η ΑΥΓΗ»

2. «Ριζοσπάστης»

3. Πρόσωπα/ ιδέες- Λογοτεχνία/ Μπρεχτ, εκδ. Πλέθρον

«Η Δημοσίευσις είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης»: από τον πατέρα της νεοελληνικής δημοσιογραφίας, Ιωάννου- Ιάκωβου Μάγερ, στην «εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα» σύγχρονη δημοσιογραφία…

___-TR~1

«Η Δημοσίευσις είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης»: γραμμένο με μεγάλα γράμματα το «ρητό» στην πρόσοψη των γραφείων της ΕΣΗΕΑ στην Ακαδημίας. Πατέρας του λόγου αυτού, που εξισώνει τη δημοσίευση με τη δικαιοσύνη, είναι βεβαίως ο Ιωάννης- Ιάκωβος Μάγερ, ο Ελβετός φιλέλληνας που πολέμησε για την ανεξαρτησία της Ελλάδας και σκοτώθηκε κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου μαζί με τη Μεσολογγίτισσα γυναίκα του και τα δυο μικρά παιδιά τους.

Ο Μάγερ, με τα Ελληνικά χρονικά που εξέδιδε από το 1824 ως το 1826, υπήρξε ο ιδρυτής της νεοελληνικής δημοσιογραφίας. Συνταγμένη με πνεύμα ανεξάρτητο και φιλελεύθερο η μαχητική εφημερίδα του, ενόχλησε αρκετές φορές την Κεντρική Διοίκηση, μ’ αποτέλεσμα να κατασχεθούν μερικά φύλλα της.

Στην «Προκήρυξη» της εφημερίδας του Ελληνικά χρονικά ο Μάγερ έγραφε:

«… Διά των Εφημερίδων οι Έλληνες θέλουσι διδαχθή περί των προόδων της ευνομίας και της κατά νόμους αυτονομίας των, περί των ηρωικών κατορθωμάτων και κοινοφελών πράξεων των πολεμικών και πολιτικών αρχηγών του έθνους, περί των ιερών χρεών του πολίτου, και της οφειλόμενης πειθαρχίας προς τους νόμους και την διοίκησιν. Εφημερίς  εμφρόνως κυβερνωμένη είναι ικανή να καταστήση τους Έλληνας πολίτες αγαθούς».

«Ευνομία», «κατά νόμους αυτονομία», «πειθαρχία προς τους νόμους» τόνιζε στην (δημοσιογραφική) προκήρυξή του ο Μάγερ.

antitvola«Παλιομοδίτικα πράγματα», θα πείτε αναλογιζόμενοι, αν συσχετιστούν με ήθη και συνήθειες της «νεωτερικής» μας εποχής, όπως τα βλέπουμε να θριαμβεύουν στην τηλεόραση προπάντων, χωρίς ωστόσο να αφήνουν άθικτη και την έντυπη δημοσιογραφία. Ήθη και συνήθειες που ελάχιστη σχέση έχουν με την επιταγή της νομιμότητας που πρέσβευε ο Μάγερ.

Ας δούμε όμως τι αναφέρει και ο ισχύων δημοσιογραφικός κώδικας και πόσο αυτά έχουν σχέση με τη ζοφερή σημερινή δημοσιογραφική πραγματικότητα.

Ο δημοσιογράφος λοιπόν σύμφωνα με το δημοσιογραφικό κώδικα δεν πρέπει να παραβαίνει τις «αρχές δεοντολογίας του δημοσιογραφικού επαγγέλματος», «οφείλει να θεωρεί προσβολή για την κοινωνία και πράξη ατιμωτική για τον εαυτό του τη διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την αλλοίωση ή την πλαστογράφηση των πραγματικών περιστατικών». Επίσης «οφείλει να συλλέγει και να διασταυρώνει τις πληροφορίες του και να εξασφαλίζει την τεκμηρίωσή τους με δημοσιογραφικά θεμιτές μεθόδους, γνωστοποιώντας πάντα τη δημοσιογραφική του ιδιότητα».

Τα διαβάζεις αυτά τα «πουριτανικά» κι ακούς ήδη μέσα σου το «χα!» του καγχασμού, καθώς  τα παραπάνω «δεοντολογικά» της δημοσιογραφίας κατάντησαν «δημοσιογραφική πατσαβούρα» στα (βρόμικα και άπληστα)χέρια βδελυρών μιντιαρχών και ποικιλώνυμων «δημοσιογράφων» που την αήθεια, τη διαστρέβλωση, τη συκοφαντία, τη συναλλαγή, τα έχουν καθημερινά «βούτυρο στο δημοσιογραφικό ψωμί τους».

 Στην υποθήκη του Μάγερ, Δημοσίευση και Δικαιοσύνη, με κεφαλαία τα δέλτα τους,, εμφανίζονται μέχρι ταυτίσεως συναρτημένες. Αλλά ήδη από χρόνια η δημοσιογραφία έχει μετατοπιστεί κι έχει βαλτώσει σε ένα άλλο δέλτα, που το ορίζουν λέξεις όπως διασυρμός, διαπόμπευση, διάβρωση, διαβουκόληση και βέβαια διαφθορά και διαπλοκή, λέξεις που τον τελευταίο καιρό είναι αδύνατο να μη τις συσχετίσει ή και να τις ταυτίσει κανείς με τη λεγόμενη «τέταρτη εξουσία», η οποία σφιχταγκαλιάζεται με την πολιτική εξουσία μέχρι πνιγμού!

Ο «μπομπολισμός» και «ψυχαρισμός» με την περιώνυμη, φαύλη, δημοσιογραφική ακολουθία τους, εκμεταλλευόμενοι τη ______~1δεσπόζουσα θέση τους στο μηντιακό τοπίο δείχνουν ολοφάνερα και ξετσίπωτα ότι ο μοναδικός τρόπος που ξέρουν να ασκούν την εξουσία τους είναι η κατάχρησή της: παρανομώντας ασυστόλως, εκμεταλλευόμενοι κρατικές συχνότητες χωρίς να πληρώνουν μία στο δημόσιο, παίρνοντας θαλασσοδάνεια, πουλώντας παντός είδους εκδούλευση στα ποικίλα πολιτικά λαμόγια και βουτώντας όλο και πιο βαθιά στο βούρκο της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Απ’ αυτή τη μηντιακή σαπίλα ποιος θα μας σώσει!…. Αυτή τη δημοσιογραφική «κόπρο του Αυγεία» ποιος θα τη σαρώσει!

109974-freedom

Υ.Γ.: Εκείνα τα περίπου 200 ονόματα των «δημοσιογράφων» με τις παχυλές αργομισθίες στο Δημόσιο πότε επιτέλους θα δοθούν στη δημοσιότητα, ώστε να «γελάσει και το παρδαλό κατσίκι» με πολλούς απ’ αυτούς, καθώς ενώ κατακεραυνώνουν και συκοφαντούν καθημερινά από τηλεάμβωνος ή από τις φυλλάδες τους το Δημόσιο τομέα (υπηρεσίες, υπαλλήλους) οι ίδιοι αμείβονται παχυλά και στα μουλωχτά με δημόσιο χρήμα.

Δες τε μερικά χτυπητά παραδείγματα τέτοιων δημοσιογράφων- αρουραίων, όπως τα αναφέρει σε προχθεσινό του άρθρο ο Γιώργος Αναδρανιστάκης στην ΑΥΓΗ:

«… Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, που αντιμετωπίζει το Δημόσιο όπως ο Άι Γιώργης τον δράκο, είναι πρώην υπάλληλος και νυν συνταξιούχος της Τράπεζας της Ελλάδος. Ο ομοτράπεζός του στο Αλαφουζέικο και απηνής διώκτης του δημοσίου Πάσχος Μανδραβέλης είχε τη σύζυγό του αποσπασμένη στο γραφείο του Γ. Παπακωνσταντίνου κι εκείνος υμνούσε από τη στήλη του στην «Καθημερινή» το Μνημόνιο που εφάρμοζε ο εργοδότης της οικογενείας. Ο Γ. Παπαχρήστος των «Νέων», ορκισμένος εχθρός του κράτους και αυτός, έπαιρνε επί Σημίτη εφτά μισθούς από δημόσιες υπηρεσίες.

Ο οίστρος της ρουφιανιάς με συνεπαίρνει και με οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς. Ο εργοδότης της συζύγου του Πάσχου, δηλαδή ο Παπακωνσταντίνου, είχε διορίσει στο ΤΑΙΠΕΔ την ξαδέρφη του, ξέρετε εκείνη της Λίστας Λαγκάρντ, ο Λοβέρδος, που έβγαινε και έλεγε ψέματα ότι υπάρχουν 1 εκατ. δημόσιοι υπάλληλοι, είχε διορίσει τη σύζυγό του στο ΥΠΕΧΩΔΕ με ειδική ρύθμιση, ο Πάγκαλος του μαζί τα φάγαμε είχε διορίσει την κόρη του στη Βουλή, οι αντικρατιστές Μητσοτάκηδες παίρνουν από το κράτος τρεις μισθούς και τρεις συντάξεις: Ρουφιανιά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί!

Πρέπει να αναγνωρίσουμε πάντως στους νεοφιλελεύθερους ότι μάχονται λυσσωδώς, πλην ανιδιοτελώς, για να καταργήσουν το κράτος που θρέφει εκείνους και τα σόγια τους. Εκτός κι αν απλώς θέλουν να το φέρουν στο πρέπον μέγεθος, όσο χρειάζεται δηλαδή για να τρέφει εκείνους και τα σόγια τους.»

Post Navigation

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 155 ακόμα followers