Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Στον πόλεμο του ’40: Ο Ελύτης στην πρώτη γραμμή του πολέμου «παρέα» με τον Κάλβο και τον Καβάφη – Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ένα στρατιώτης μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο»…

(Ο Οδυσσέας Ελύτης όπως είναι γνωστό πήρε μέρος στον πόλεμο του ’40 κατατασσόμενος σαν ανθυπολοχαγός στη Διοίκηση του Στρατηγείου Α’ Σώματος Στρατού. Στις 13 Δεκεμβρίου 1940 μετατέθηκε στη ζώνη πυρός και στις 26 Φεβρουαρίου του 1941 μεταφέρθηκε με σοβαρό κρούσμα κοιλιακού τύφου στο νοσοκομείο Ιωαννίνων).

 [Στο όρυγμα «παρέα» με τον Κάλβο και τον Καβάφη]

 «Μου έτυχε, χωρίς διόλου να ‘μαι θαρραλέος, να βρεθώ δυο τρεις φορές πιο κοντά στο θάνατο παρά στη ζωή. Στον πόλεμο, φυσικά. Λοιπόν, ήταν κάτι εντελώς αντίθετο απ’ αυτό που περίμενα. Εγώ που τα ‘χανα στην Αθήνα με το παραμικρό και που ένας απλός πονόδοντος μ’ έκανε να στέλνω στο διάβολο όλα μου τα προβλήματα, εδώ αισθανόμουνα μια διαύγεια καταπληκτική, μια δύναμη ικανή, θα έλεγα, να κυριαρχεί τα πράγματα και προς τα εμπρός και προς τα πίσω, χωρίς να παρεμβάλλεται τίποτα ανάμεσά τους, μια ηρεμία ουράνια, όπου μπροστά της η ταραχή του κόσμου, εκείνη κατησχυμένη και όχι εγώ, σταματούσε. Καμιά φορά συλλογίζομαι πως ίσως γι αυτό σώθηκα.

Είχα, θυμάμαι, βρεθεί σ’ αρκετή απόσταση κι από το πλησιέστερο όρυγμα κι από την παραμικρότερη ανωμαλία του εδάφους όπου θα υπήρχε τρόπος να προφυλαχθώ, τη στιγμή που όλες μαζί συγκεντρωμένες οι πυροβολαρχίες των Ιταλών, προετοιμάζοντας την επίθεση που ακολούθησε, άρχισαν, μπορεί να πει κανείς, με συχνότητα βολών πολυβόλου, να εξαποστέλλουν τις οβίδες τους στις γραμμές μας. Μέσα σε λίγα λεπτά ο τόπος ολόκληρος ντουμάνιασε από τους καπνούς και τη βρόμα της μπαρούτης. Στήλες από πυκνό χώμα υψώνονταν στον αέρα και ξαναπέφτανε, με πέτρες και ξύλα, βροχή πάνω στη ράχη μου. Κι αυτό το κακό ήξερα ότι θα κρατήσει- όπως και κράτησε- τουλάχιστον δυο ώρες. Να μετακινηθώ δεν υπήρχε περίπτωση. Έμενα μόνος, καθηλωμένος στο έδαφος, γραπωμένος απ’ το χώμα, ένα σώμα μαζί του, κι άκουγα τις κοντές αναπνοές μου, ένα είδος λαχάνιασμα που βέβαια κι αυτό δεν το είχε προκαλέσει κανένα τρέξιμο αλλά η αντίδρασή μου στον αιφνιδιασμό.

Ήτανε και το μόνο άλλωστε. Γιατί σε λίγο άρχισα, με κατάπληξη, να αισθάνομαι κάτι άλλο, που μήτε ούτε ο ίδιος ήθελα να το παραδεχτώ: ότι συνεχίζω τις σκέψεις που είχα κάνει το προηγούμενο βράδυ, μη μπορώντας να κοιμηθώ, για την ποίηση του Κάλβου. Ναι, τώρα το έβλεπα, θα έπρεπε, άμα γυρίσω στην Αθήνα, να ολοκληρώσω το δοκίμιο για την εντελώς προδρομική θέση που είχε η εικονοπλαστική φαντασία του μέσα στη νεοελληνική έκφραση. Εκείνος ο καπνός που “θλίβει το διάστημα γαλάζιον των αέρων”, και το πρόσωπο της παρθένου “υγρόν υπό το σύγνεφον της δυστυχίας”, και το βράδυ που “εισπνέει μέσα εις τα πολύδενδρα δάση το τεθλιμμένον φύσημα”, και το “αναπαυμένον μέτωπον της οικουμένης”- βρε τον άτιμο! Αμ κείνες οι ελπίδες των θνητών που “χάνονται ως λεπτόν βόλι εις άπειρον βάθος πελάγου”; Τη τόλμη για κείνη την εποχή. Έτσι έπρεπε να ονομάσω τη μελέτη μου “Η Λυρική Τόλμη του Ανδρέα Κάλβου”.

Βέβαια είναι δύσκολο να το πιστέψει κανένας. Ίσως και να υπερβάλλω λιγάκι. Αλλά το ξαναλέω: έβλεπα πολύ καθαρά ότι αυτό ήταν παραλογισμός, ότι από τη μια στιγμή στην άλλη κινδύνευα να τιναχτώ στον αέρα ή να μείνω μ’ ένα ποδάρι, κι όμως θυμόμουνα έναν άλλο ποιητή, τον Καβάφη, και σχεδόν γελούσα με την ικανότητα που είχε η σκέψη του- η σκέψη του; Η ποίησή του;- να προσαρμόζεται σε όλες τις καταστάσεις. Αυτό πια καταντούσε passé- partout. “Όμως μες σ’ όλη του την ταραχή και το κακό, επίμονα κ’ η ποιητική ιδέα πάει κι έρχεται”. Κι αλήθεια, είχα γίνει κι εγώ ένας καβαφικός Φερνάζης. Η ποιητική ιδέα πήγαινε κι ερχότανε. Οι πιο κοντινές εκρήξεις, που με την πίεση των αερίων με κοπανούσανε χάμου κυριολεκτικά, δε με τρομάζανε τόσο, όσο μ’ ενοχλούσε εκείνος ο φαντάρος  που είχε βρεθεί λίγα μέτρα παρακάτω και φώναζε όλη την ώρα: “κερατάδες! κερατάδες!”».

(Ο. Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά, Το χρονικό μιας δεκαετίας, εκδόσεις Ίκαρος)

 

Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ένα στρατιώτης μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο»

 Ποιος θα μας φέρει λίγον ύπνο εδώ που βρισκόμαστε;

Θα μπορούσαμε τότες τουλάχιστο

να ιδούμε πως έρχεται τάχατε η μάνα μας

βαστάζοντας στη  μασχάλη της ένα σεντόνι λουλακιασμένο

με μια ποδιά ζεστασιά και κατηφέδες από το σπίτι μας.

Ένα φθαρμένο μονόγραμμα στην άκρη του μαντηλιού:

                ένας κόσμος χαμένος.

 

Τριγυρίζουμε πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκκαλιασμένες.

Ποτέ δεν βγήκε ο ήλιος σωστός απ’ τα υψώματα του Μοράβα,

ποτέ δεν έδυσε ο ήλιος αλάβωτος απ’ τ’ αρπάγια της

                Τρεμπεσίνας.

Τρεκλίζω στον άνεμο χωρίς άλλο ρούχο,

διπλωμένος με το ντουφέκι μου, παγωμένος και ασταθής.

 

(Σαν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της

πατρίδας μου

δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο).

………………………………

Η νύχτα μας βελονιάζει τα κόκκαλα μέσα στ’ αμπριά˙

                εκεί μέσα

μεταφέραμε τα φιλικά μας πρόσωπα και τ’ ασπαζόμαστε

μεταφέραμε το σπίτι και την εκκλησία του χωριού μας

το κλουβί στο παράθυρο, τα μάτια των κοριτσιών,

το φράχτη του κήπου μας, όλα τα σύνορά μας,

την Παναγιά με το γαρούφαλο, ασίκισσα,

που μας σκεπάζει τα πόδια πριν απ’ το χιόνι,

που μας διπλώνει στη μπόλια της πριν απ’ το θάνατο.

 

Μα ό,τι κι αν γίνει εμείς θα επιζήσουμε.

Άνθρωποι κατοικούν μες το πνεύμα της Ελευθερίας

                αμέτρητοι,

Άνθρωποι όμορφοι μες τη θυσία τους, Άνθρωποι.

Ένας μεγάλος καταυλισμός είναι η έννοια της αρετής.

Το ότι πεθάναν, δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν εκεί,

με τις λύπες, τα δάκρυα και τις κουβέντες τους.

Ο ήλιος σας θάναι ακριβά πληρωμένος.

Αν τυχόν δε γυρίσω, ας είστε καλά,

σκεφτείτε για λίγο πόσο μου στοίχισε.

 

(Σαν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια

                της πατρίδας μου

δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο).

           

Η «ιεροσυλία» του Σαμαρά: Η περήφανη Ελλάδα του «ΟΧΙ», του Ελύτη και του Ρίτσου και η δική του καταρρακωμένη Ελλάδα των «ΝΑΙ» (σε όλα)…

Στα καβαφικά «φάρμακα της ποιήσεως» προσέφυγε ο Σαμαράς στη χθεσινή επικολυρική του ομιλία στην εορτάζουσα Θεσσαλονίκη για να της προσδώσει το ανάλογο εθνικο- πατριωτικό «σασπένς» λόγω των κρίσιμων στιγμών που ζει η χώρα…. Άκρατος βερμπαλισμός, πατριωτικές κορώνες, επικολυρικά «έπεα πτερόεντα», πασπαλισμένα με στίχους Ελύτη και Ρίτσου….

Μάλλον του έγινε συνήθεια του πρωθυπουργού μας να διανθίζει τους λόγους του με στίχους Ελλήνων ποιητών… Συνήθως προτιμά τον Ελύτη…

(παρένθεση: Μάλλον ο Σαμαράς νομίζει ότι κατέχει το “κοπυράιτ» του ποιητή, από τότε που αυτός είχε δηλώσει, καμιά εικοσαριά χρόνια πριν, ότι στηρίζει το κομματικό εγχείρημά του, την «Πολιτική Άνοιξη», η οποία ως γνωστόν ετελεύτησε τον ολιγόχρονο πολιτικό της βίο άδοξα, αφού πρώτα ο Αντωνάκης- αρχηγός είχε φάει μια βίδα κατακούτελα από οπαδούς της τότε μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας).

Χθες όμως ο πρωθυπουργός διεύρυνε την στιχουργική του γκάμα διανθίζοντας την ομιλία του και με στίχους του κομμουνιστή ποιητή, του Γιάννη Ρίτσου, με την «πονηρή» σκέψη ίσως ότι αυτό θα ικανοποιούσε τον «αριστερό» συνεταίρο του στη συγκυβέρνηση, τον κυρ Φώτη, τον Κουβέλη…. Δε μερίμνησε όμως να πασπαλίσει την ομιλία του και με στίχους από κάνα σοσιαλιστή ποιητή, ας πούμε του Γιάννη Κουτσοχέρα, ο οποίος υπήρξε βουλευτής του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, κι έτσι άφησε παραπονούμενο τον έτερο της συγκυβέρνησης, το Βαγγέλη το Βενιζέλο.

Θυμίζω ότι η προηγούμενη «κομματική χρήση» του Ελύτη έγινε στην τελευταία προεκλογική περίοδο με κείνο το κιτς σποτ της Ν. Δ., το οποίο ανάγκασε τη σύντροφο του ποιητή, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, να απαιτήσει την απόσυρσή του.

Θυμίζω ακόμα τη γκάφα του Σαμαρά να επιλέξει κατά τη διάρκεια της ομιλίας του επί των προγραμματικών δηλώσεων της συγκυβέρνησης να απευθύνει στον Αλέξη Τσίπρα το καβαφικό «Αποχαιρέτα τη την Αλεξάνδρεια που χάνεις», για να εισπράξει την επομένη από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης «πληρωμένη» την απάντηση ότι ο στίχος του Καβάφη είναι από το ποίημα «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»!

Ακούγοντάς τον, λοιπόν, χθες από την τηλεόραση, σκέφτηκα πως, δεν μπορεί, μες στον (υπερ)πατριωτικό ρητορικό (από χειρογράφου) οίστρο του, θα το διαπράξει και πάλι το «ποιητικό του ατόπημα»… Και να, που δεν πέρασε ένα λεπτό και τον άκουσα  ν’ «απαγγέλει» έμπλεος «κούφιου» και «ανέξοδου» πατριωτισμού στίχους Ελύτη από το «Μικρό ναυτίλο» του… Όμως την ξανάκανε την (ποιητική) γκάφα του: αντί για το ρήμα «αποσυνΔέσεις» που γράφει ο Ελύτης αυτός είπε «αποσυνΘέσεις (!)»:

Τούτοι είναι οι ακριβείς στίχοι του Ελύτη: «Αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».

Όμως γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει, κι έτσι αντί για το ρήμα «αποσυνδέσεις», που σου δίνει τη δυνατότητα της επανασύνδεσης, γι αυτό και το χρησιμοποιεί ο Ελύτης, ο Σαμαράς απαγγέλει «αποσυνθέσεις», που αν το χρησιμοποιούσε ο  Ελύτης θα σήμαινε ότι «ούτε ελιά ούτε αμπέλι ούτε καράβι θα απόμεινε» για να ξαναφτιάξεις την Ελλάδα… Κι ύστερα η «αποσύνθεση» παραπέμπει συνειρμικά στο «πτώμα σε αποσύνθεση», τέτοιο που κατάντησαν τη σημερινή Ελλάδα με τις βάρβαρες μνημονιακές επιλογές τους, που αν συνεχιστούν δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ανασύνθεσης- το «πτώμα» δεν πρόκειται να αναστηθεί.

Τον άκουσε κι ο νομπελίστας ποιητής ψηλά από τις βίγλες του ουρανού και οργίστηκε σφόδρα που τον «πιάνει στο στόμα του» τούτος ο σαλτιμπάγκος της πολιτικής και μας παραγγέλνει να του «τρίψουμε στη μούρη» τούτους τους στίχους από το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τα χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»:

«Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος…

 Tώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει.
Tώρα η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκαλιάρικα
Πιάνει και σβήνει ένα ένα τα λουλούδια επάνω της…
Χειμώνας μπαίνει ώς το μυαλό. Κάτι κακό
Θ’ ανάψει. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου
Tα όρνια μοιράζουνται ψηλά τις ψίχες τ’ ουρανού….
Πέστε, λοιπόν στον ήλιο να βρει έναν καινούριο δρόμο

Τώρα που πια η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη

Αν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του…

Ας γαλαζοβολήσει αλλού μια αδελφούλα Ελλάδα…».

Αλλά ο στιχολάγνος πρωθυπουργός μας συμπεριέλαβε στις ποιητικές του αναφορές και τον Γιάννη Ρίτσο, απαγγέλλοντας στίχους του από το τελευταίο από τα «18 λιανοτράγουδα για την πικρή πατρίδα» πετσοκόβοντάς το όμως κατά πώς τον βόλευε. Είπε ο Σαμαράς στην ομιλία του: «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει…. Να τη πετιέται από ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει…».  Κανονικά κι αυτό το «εκεί που πάει να σκύψει» θα ‘πρεπε να μην το αναφέρει, γιατί του καθενός μας ο νους πάει αμέσως στα δικά του «σκυψίματα» και «προσκυνήματα» στους «Αφέντες- δανειστές» μας…. Παρέλειψε όμως και τους άλλους δυο στίχους από το «λιανοτράγουδο», κάπως σκληροί αυτοί για τα μέτρα του και δεν του ταίριαζαν: «… με το σουγιά στο κόκαλο με το λουρί στο σβέρκο… και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου»… Δικαιολογημένα, με τι ψυχή να τους απαγγείλει, όταν ο ίδιος και η μνημονιακή του κυβέρνηση με τους δανειστές της έχουν το λαό «με το σουγιά στο κόκαλο και το λουρί στο σβέρκο» και είναι αυτοί το «θεριό» που σήμερα ο λαός οφείλει να «καμακώσει με το καμάκι του ήλιου» για να γλυτώσει!

Και δεν αρκέστηκε στα παραπάνω αλλά επιχείρησε να δώσει και τη δική ποιητική ερμηνεία (τι ιεροσυλία!) στον Ρίτσο, λέγοντας: «Αυτό το «να τη πετιέται…» αποδείχθηκε εδώ στη Θεσσαλονίκη πριν εκατό ακριβώς χρόνια. Αυτό το «να τη πετιέται…» θα αποδειχθεί ξανά! Και κλείνουμε σήμερα ευλαβικά το γόνυ στους ήρωες μας, που μας την κληρονόμησαν ελεύθεροι. Έτσι ήταν πάντα η Ρωμιοσύνη. Έτσι την κληρονομήσαμε. Κι έτσι θα την κρατήσουμε. Και καλύτερη ακόμα…».

Άρες μάρες κουκουνάρες! Κούφια λόγια και ανέξοδοι πατριωτικοί δεκάρικοι, αλλά και προκλητικότατοι για το λαό που υποφέρει…  

Μας πώς τολμά αυτός ο εύκαμπτος πολιτικάντης πρωθυπουργός και «ιεροσυλεί» επιχειρώντας έστω και ρητορικά να συνδέσει τα παντελώς ασύνδετα, τουτέστιν την επέτειο του ηρωικού «ΟΧΙ» με τα σημερινά υποταγμένα και επαίσχυντα «ΝΑΙ» του (στα τροϊκανά αφεντικά του);

Πώς τολμά τούτος ο αγύρτης πολιτικός να συγκρίνει το μέγα του λαού μας έπος του ’40 με την πολιτική της πλήρους υποταγής που κατάντησε τη χώρα μας μια χώρα προτεκτοράτο ξένων αφεντάδων!

Ποια σχέση μπορεί να έχει η σημερινή Ελλάδα της επαιτείας, της απαξίωσης και της καταρράκωσης της εθνικής περηφάνιας με την ηρωική Ελλάδα του Ελύτη: του «Άξιον εστί», της επικής «Πορείας προς το μέτωπο» και του «Χαμένου ανθυπολοχαγού της Αλβανίας»;

Ποια σχέση μπορεί να έχει η σημερινή ταπεινωμένη και καταφρονεμένη Ελλάδα του Σαμαρά με τη «Ρωμιοσύνη» και την «Ανυπόταχτη πολιτεία» του Ρίτσου;

Απολύτως καμία. Απλά, η όποια σύγκριση αποτελεί ιεροσυλία, και τη διαπράττει ο υπό δύο βακτηρίες υποβασταζόμενος πρωθυπουργεύων Αντώνης Σαμαράς…

«Τοιούτος υμίν έπρεπεν αρχιερεύς»… Αντωνάκης ο Σαμαράς, ο πολιτευόμενος… Όσοι τον ψηφίσατε λουστείτε τον και, μετά συγχωρήσεως, «φάτε τον στη μάπα».

Οι Χρυσαυγίτες, ο Μεταξάς τους, το «ΟΧΙ» και ο φασιστικός χαιρετισμός τους ….

Τα χρυσαυγίτικα νεοναζιστικά μαντρόσκυλα (του συστήματος) δε χάνουν ευκαιρία να δηλώσουν και να εκδηλώσουν την αγάπη και τη λατρεία τους προς το φασιστικό καθεστώς που επεβλήθη στις 4 Αυγούστου του 1936 στη χώρα μας και στον ηγέτη του, το δικτάτορα, Ιωάννη Μεταξά.

Μόλις προχτές σε ανακοίνωση του γραφείου τύπου της Χρυσής Αυγής, που εξέδωσε εξαιτίας του σάλου που ξέσπασε από το ναζιστικό χαιρετισμό του φυρερίσκου της, Ν. Μιχαλολιάκου, σε εκδήλωση της νεολαίας του κόμματος, αναφέρεται:

«Το εθνικό καθεστώς του Ιωάννου Μεταξά, που είπε ΟΧΙ στους ξένους εισβολείς και τους πολέμησε στην Πίνδο και την Μακεδονία το 1940-41 είχε καθιερώσει επισήμως τον χαιρετισμό με τεταμένη την δεξιά. Έτσι ακριβώς χαιρετούσαν τότε οι Έλληνες πατριώτες που έδωσαν το αίμα τους για την Ελευθερία της Πατρίδας μας».

Από το παραπάνω απόσπασμα της χρυσαυγίτικης ανακοίνωσης προκύπτουν τέσσερα ερωτήματα:

Το πρώτο: «Ήταν «εθνικό» το καθεστώς του Μεταξά»;

Πόσο «εθνικό καθεστώς» μπορεί να ήταν μια δικτατορία που επιβλήθηκε χωρίς την (πλειοψηφική έστω) συναίνεση του λαού με εκλογές;

Απλά, «εθνικό» δεν μπορεί να είναι, αφού διά της δοτής πρωθυπουργίας στον Ιωάννη Μεταξά, της επιβολής στη συνέχεια απ’ αυτόν της δικτατορίας (στις 4 Αυγούστου 1936), διά της εθνοκαπηλίας και με το «βούρδουλα» βεβαίως, κατέλυσε τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, κήρυξε παράνομα όλα τα άλλα κόμματα κι έστειλε στην εξορία και στις φυλακές τους ηγέτες τους και μαζί μ’ αυτούς πολλές χιλιάδες λαού, με «πρώτους και καλύτερους» τους κομμουνιστές, χιλιάδες δε Έλληνες πολίτες υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια (έμειναν παροιμιώδη αυτά του «ρετσινόλαδου» και του «πάγου») από τους βασανιστές του Μανιαδάκη….

Και εν τέλει μια δικτατορία δεν μπορεί να είναι ποτέ «εθνικό καθεστώς».

Το δεύτερο: «Είπε, ή μάλλον κάτω από ποιες συνθήκες είπε, το ΟΧΙ ο Μεταξάς»;

Εκείνες τις κρισιμότατες στιγμές για τη χώρα, λίγο πριν την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας κατά της Ελλάδας, ο Ιωάννης Μεταξάς βρίσκεται σε σοβαρό δίλημμα σε ό, τι αφορά τη στάση της Ελλάδας στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο που ήδη είχε ξεκινήσει από το 1939: από τη μια η προτίμησή του ή μάλλον η αγάπη του προς τα φασιστικά καθεστώτα του Μουσολίνι και του Χίτλερ με τα  οποία  λόγω ιδεολογικής συγγένειας θα έπρεπε να συνταχτεί κι από την άλλη η πραγματικότητα της εξάρτησης της Ελλάδας από την Αγγλία και το ό, τι ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ ήταν πατενταρισμένος Αγγλόφιλος.

Έτσι, λόγω αυτής της διένεξης μεταξύ βασιλιά και πρωθυπουργού προκρίνονταν η στάση της ουδετερότητας της Ελλάδας στον πόλεμο.

Ο Μεταξάς λοιπόν βρίσκεται σε πλήρη αμηχανία, παραπαίει, ανάμεσα στις φασιστικές ιδεολογικές του προτιμήσεις και την απόλυτη εξάρτηση της χώρας από τους Άγγλους και κατ’ επέκταση από τους δυτικούς συμμάχους κατά του φασισμού.

Θα ήθελε να συνταχτεί με τους φασίστες Ιταλούς και Γερμανούς, αλλά αυτό είναι απολύτως αδύνατο, όχι μόνο εξαιτίας της αγγλοφιλίας του βασιλιά που τον στηρίζει αλλά και εξαιτίας της σταθερά προσανατολισμένης προς τη δυτική Ευρώπη ελληνικής πολιτικής, που είχε επιβάλλει ο Βενιζέλος.

Όμως ο φασίστας Μουσολίνι δεν είχε καμιά διάθεση να περιμένει προς τα πού θα κλίνει ο ιδεολογικός του φίλος, Ιωάννης Μεταξάς. Ήταν αποφασισμένος να καταλάβει την Ελλάδα για να την χρησιμοποιήσει σαν πέρασμα για τη Β. Αφρική, και γι αυτό στέλνει τον Ιταλό πρεσβευτή στην Ελλάδα, Γκράτσι, τρεις η ώρα τα χαράματα στο σπίτι του Μεταξά στην Κηφισιά και του επιδίδει τα τελεσίγραφο, το οποίο «διέτασσε» εντός τριών ωρών (!) να αποφασίσει η Ελλάδα αν θα επιτρέψει να εισέλθουν τα ιταλικά στρατεύματα στο ελληνικό έδαφος.

Ο εμπαιγμός είναι φανερός, καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίσει για ένα τόσο σοβαρό θέμα εντός τριών ωρών!… Ο Μεταξάς καταλαβαίνει πια ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι αυτόν παρά ο πόλεμος με την Ιταλία… Τον δρόμο όμως του «ΟΧΙ», της εθνικής αξιοπρέπειας και της αντίστασης στο φασισμό, τον είχε ήδη επιλέξει ο λαός. Αυτό το γνώριζε καλά ο δικτάτορας, κι αφού ταλαντεύτηκε μέχρι την τελευταία στιγμή  ανάμεσα στις ιδεολογικές του προτιμήσεις και τους Άγγλους συμμάχους, πρόφερε το «ΟΧΙ» με τρέμοντα χείλη το πρωί της 28ης Οκτωβρίου. Κι ήταν το ηρωικό «ΟΧΙ» απόφαση ενός ολόκληρου λαού, που ο δικτάτορας δεν είχε τρόπο να αγνοήσει εκείνη την πολύ κρίσιμη στιγμή.

Η ομοψυχία του λαού εκείνη την πραγματικά ιστορική μέρα της κήρυξης του πολέμου, ήταν κάτι το εντελώς εκπληκτικό. Φασίστες, κομμουνιστές (ο Ζαχαριάδης με επιστολή του από τη φυλακή προέτρεπε τους Έλληνες κομμουνιστές να πάρουν μέρος στον εθνικό αγώνα μ’ όλες τους τις δυνάμεις), δημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, όλοι τρέχουν πατείς με πατώ σε να καταταγούν στο στρατό, όλος ο κόσμος τρέχει κατά τα αλβανικά σύνορα, γιατί γνωρίζει, κι όλες οι ιστορικές πηγές το μαρτυρούν, ότι ο Μεταξάς δεν είχε καν μεριμνήσει για την προπαρασκευή του μετώπου στα αλβανικά σύνορα και δεν είχε συγκεντρώσει στρατιωτικές δυνάμεις εκεί. Έτσι τη μεγάλη νίκη την έδωσαν η ομοψυχία, το θάρρος κι ο ηρωισμός λαού μας, και, να πούμε και την απόλυτη αλήθεια, η «ακεφιά» των Ιταλών στρατιωτών να πολεμήσουν σ’ έναν πόλεμο που τους έστειλε ο φασίστας κυβερνήτης τους.

Το τρίτο: «Ο Μεταξάς πολέμησε στη Μακεδονία»;

Σε καμιά Μακεδονία δεν πολέμησε ο Μεταξάς. Ο δικτάτορας είχε πεθάνει τέλη Ιανουαρίου του 1941 και οι Γερμανοί εισέβαλλαν στην Ελλάδα (από τη Μακεδονία) τον Απρίλη του 1941, δυόμισι μήνες περίπου μετά το θάνατό του.

Αλλά και στη Μακεδονία το μέτωπο, όπως και στα ελληνοαλβανικά σύνορα, ήταν εντελώς απροπαράσκευο και εκτεθειμένο (αυτό μαρτυρούν οι ιστορικές πηγές), και συνυπολογίζοντας και την κούραση και την εξάντληση του ελληνικού στρατού από τις μάχες στα αλβανικά βουνά, το μέτωπο κατέρρευσε χωρίς σοβαρή αντίσταση και ο ελληνικός στρατός υποχώρησε ατάκτως, ώστε οι Γερμανοί να βρεθούν σε 25 περίπου μέρες στην Αθήνα.

Φασισμός είναι η ιδεολογία των ηλιθίων!

Το τέταρτο: «Χαιρετούσαν οι Έλληνες πατριώτες με φασιστικό χαιρετισμό»;

Ποιοι πατριώτες χαιρετούσαν φασιστικά; Οι μόνοι που χαιρετούσαν με τεταμένο το δεξί χέρι ήταν τα στελέχη και τα μέλη του φασιστικού κόμματος του Μεταξά. Ήταν ένας χαιρετισμός που επιβλήθηκε από έναν δικτάτορα και πολλοί, μάλιστα, τον απηύθυναν από το φόβο της εξορίας, της φυλάκισης και των βασανιστηρίων.

Ο Μεταξάς επέβαλε το φασιστικό χαιρετισμό απλά μιμούμενος τους δυο πολιτικούς «αδελφούς» του: το Μουσολίνι, που πρώτος τον  επέβαλε, και το Χίτλερ που στη συνέχεια τον υιοθέτησε. Αυτή είναι η αλήθεια, κι ας μην ψάχνουν οι Χρυσαυγίτες, για να «θολώσουν τα νερά»,  δικαιολογίες στην αρχαιότητα, στον παρόμοιο χαιρετισμό προς το «θεό Ήλιο» κι άλλα τέτοια κουραφέξαλα. Ο Μεταξάς ήταν φασίστας και σαν τέτοιος, όπως ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ, επέβαλε κι αυτός το φασιστικό χαιρετισμό, κι αυτή είναι η μαύρη αλήθεια.

Ακόμα χειρότερα για τους σύγχρονους φασίστες, τους Χρυσαυγίτες, που υιοθετούν τον ίδιο φασιστικό χαιρετισμό… Τουλάχιστον ο ιδεολογικός και πολιτικός τους μέντορας, ο Μεταξάς, υιοθέτησε το χαιρετισμό, πριν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι αιματοκυλήσουν την Ελλάδα, τα «ζώα» όμως της Χρυσής Αυγής πώς αποδέχονται το χαιρετισμό μετά το τόσο ελληνικό αίμα που χύθηκε στον αγώνα κατά του φασισμού!

Αλλά, ποια λογική μπορεί να περιμένεις από τα «ζώα»… Ο φασισμός ως γνωστόν είναι η ιδεολογία των ηλιθίων!

Υ.Γ.: ο αρχηγός της Χ. Α., Ν. Μιχαλολιάκος, στην ομιλία του στην εκδήλωση της νεολαίας τού νεοναζιστικού κόμματός του είπε για το φασιστικό χαιρετισμό: «αυτά τα χέρια μπορεί να χαιρετούν καμιά φορά έτσι, αλλά αυτά τα χέρια είναι καθαρά, δεν έκλεψαν».

Εντάξει, φυρερίσκε μου, μπορεί να μην έκλεψαν δημόσιο χρήμα, αλλά πόσο καθαρά μπορεί να είναι τα αιματοβαμμένα χέρια σας από τις μαχαιριές, τις κατσαβιδιές και τους βάναυσους ξυλοδαρμούς των αδύναμων μεταναστών που έχετε στοχοποιήσει κι όπου τους πετύχετε οργανωμένα τους λιανίζετε!

 Πηγές:

1. Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, 1909- 1940, εκδ. Αφών Τολίδη

2. Βασίλης Ραφαηλίδης, Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους, 1830- 1947, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

 

Ο Στουρνάρας απειλεί με «πείνα» και για να μας τρομάξει περισσότερο ετοιμάζει να εκδώσει και «δελτίο κατοχικής πείνας»….

Τεχνοκράτης του κερατά, “ψυχρός- εκτελεστής” τραπεζίτης… Τον Στουρνάρα τον έβαλε η τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση, με τη σύμφωνη γνώμη βεβαίως βεβαίως των αφεντικών μας της Τρόικας εξωτερικού, να εκτελέσει το «δολοφονικό» οικονομικό σχέδιο κατά του λαού… Ο Στουρνάρας δεν είναι πολιτικός, δεν έχει εκλεγεί από κανένα κόμμα… Τον διόρισαν «υπάλληλό» τους για να φέρει τη βρόμικη δουλειά σε (καταστροφικό για το λαό) πέρας, τουτέστιν «θανατερή περαίωση»…

 «Όπου υπήρχαν άνθρωποι έβαλαν αριθμούς και τώρα τίποτα δεν ταράζει τον ύπνο τους», όπως θα έλεγε κι ο Έζρα Πάουντ.

Στους «ταλιμπάν» του νεοφιλελευθερισμού, στις αιμοδιψείς ύαινες του αρπακτικού τραπεζιτικού συστήματος δε χωράνε συναισθηματισμοί…. Ψυχροί εκτελεστές αξιοποιώντας όλα τα βάρβαρα όπλα τους…

Όμως πριν κατασπαράξουν το «θύμα» πρέπει πρώτα να το κατατρομοκρατήσουν, καθιστώντας το έτσι παντελώς αδύναμο ν’ αντιδράσει….

Έτσι, μόνο και μόνο για την κατατρομοκράτησή μας, βγήκε χθες και δήλωσε ο μη εκλεγμένος “killer” υπουργός των Οικονομικών: «Σήμερα ζούμε γιατί έχουμε πάρει τις δόσεις… Οι δόσεις είναι αναγκαίες, γιατί αν δεν τις πάρουμε ο κόσμος θα πεινάσει…»!

Και καθώς σε λίγες μέρες φτάνει η επέτειος του «ΟΧΙ» και της «Γερμανικής κατοχής», ακούγοντας από τα χείλη του τρομοκράτη υπουργού τις λέξεις «θα πεινάσουμε!», έρχεται στη μνήμη του χάσκοντος (από την έκπληξη) και καταφοβισμένου κοσμάκη η «Κατοχική πείνα» και λουφάζει κι αναρωτιέται περίτρομος: «Λες, να ‘ρθει καινούρια «Κατοχή» και να πεθάνουμε από την πείνα!»…

Και για να γίνει περισσότερο πιστευτός ο «ψυχρός εκτελεστής» υπουργός ότι η νέα «Κατοχή» είναι προ των θυρών, απ’ ό, τι πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να εκδώσει και να δώσει στη δημοσιότητα, πριν την ψήφιση των βάρβαρων μέτρων στη Βουλή, κι  ένα «δελτίο κατοχικής πείνας» για την καθημερινή μας διατροφή υπό τις νέες «κατοχικές συνθήκες»…

Και επειδή είναι πολύ απασχολημένος, πού να κάθεται να σκέφτεται τι τροφές θα περιέχει το «δελτίο» του σε καθημερινή βάση. Γι αυτό, διαβασμένος άνθρωπος καθώς είναι, βρήκε και ξεπατίκωσε το «Κατοχικό ημερολόγιο» του Θεσσαλονικιού συγγραφέα, του Γιώργου Ιωάννου, που γνώρισε πολύ καλά εκείνα τα μαύρα χρόνια τι πάει να πει «πείνα»:

«Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 1943, εις το συσσίτιο έφαγα φακή νερόβραστη!…

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 1943, έφαγα μπιζέλια νερόβραστα…  

Σάββατο 27 Νοεμβρίου 1943, στο συσσίτιο έφαγα μακαρόνια αρκετά καλά μετά ελαίου και αναδίδοντα δυσοσμία πετρελαίου, οπωσδήποτε τα έφαγα πάντως.

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 1943, έφαγα πατάτες (γεώμηλα) μετά ελαίου και πετρελαίου. Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου, έφαγα στο συσσίτιο φακές με λάδι!

Σάββατον, 4 Δεκεμβρίου, έφαγα φακή, σκαστή άνευ ελαίου μετά ύδατος αγνού….»

(Γ. Ιωάννου, Κατοχικό Ημερολόγιο)

«Καλή μας όρεξη», λοιπόν, με μπιζέλια νερόβραστα ή με φακή άνευ ελαίου!…..

Υ.Γ.: Ο κ. Στουρνάρας μας προτείνει επιπλέον για επιδόρπιο να τρώμε «θετικό κλίμα» και «αξιοπιστία»!

 

«Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να ‘ναι κι από αίμα»…. Τι «μπορεί», σύντροφε ποιητή, σιγουρότατα το αίμα μας είναι, απ’ αυτό που μας ρουφάν ντόπιοι και ξένοι αχόρταγοι «αιμοδιψείς λύκοι».

Το «δίκαιο» (ή το «συμφέρον») του ισχυρού, είτε με το «καλό» είτε με το «κακό», πάντοτε επιβάλλεται… Δυο ιστορικά παραδείγματα από τον Θουκυδίδη…

        

 “φημί γαρ εγώ είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι ή το του κρείττονος συμφέρον ” 

         (λέω ότι το δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο από το συμφέρον του ισχυρότερου)

                                                       (Θρασύμαχος, αρχαίος Έλληνας σοφιστής)

 Στην “κοινωνία” των ζώων η επιβολή του ισχυρού επί του αδύναμου αποτελεί φυσικό νόμο. Θα περίμενε ίσως κανείς στην έλλογη κοινωνία των ανθρώπων αυτός ο «φυσικός νόμος» του ζωικού βασιλείου, αν όχι να είναι ανύπαρκτος τουλάχιστον να μην εφαρμόζεται με την ίδια αγριότητα, ή και χειρότερη, μ’ αυτή που επιδεικνύουν τα «άλογα» ζώα- θηρία.

Κι όμως βρίθει η ιστορία παραδειγμάτων που ο άνθρωπος συμπεριφέρθηκε πιο άγρια ακόμα κι απ’ τα θηρία: κοινωνικές ομάδες, φυλές, ακόμα και λαοί εξοντώθηκαν στη βάση της άγριας επιβολής του «δικαίου» του «Δυνατού» επί των «Αδύναμων».

Ιστορικά παραδείγματα επιβολής του ισχυρού επί των αδύναμων μπορούμε να βρούμε, όχι και λίγα, ακόμα και στις περιπτώσεις που κράτη και λαοί συνάπτουν συμμαχίες ή ενώσεις στη βάση της αμοιβαίας φιλίας και της αλληλεγγύης.

Για να αποδειχτεί, και να αποδεικνύεται και στις μέρες μας, περίτρανα ότι στη διεθνή πολιτική σκηνή συμμαχίες και φιλίες δεν υπάρχουν παρά μόνον «συμφέροντα», και πως πάντα επικρατεί το «συμφέρον» του «Δυνατού».

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη σύγχρονή μας Ευρωπαϊκή Ένωση:  ιδρύθηκε στη βάση της αμοιβαίας φιλίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών που την απαρτίζουν για το καλό όλων. Αποδεικνύεται όμως ότι μόνον για «φιλία» δεν πρόκειται αλλά για σκέτη «λυκοφιλία»… Στα χρόνια της ύπαρξής της όχι μόνον η φιλία και η αλληλεγγύη δεν επικράτησαν αλλά αντίθετα οι «Δυνατοί φίλοι» πολιτεύτηκαν με γνώμονα το «συμφέρον» (τους) και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντα το επέβαλαν.

Τρανταχτό παράδειγμα η σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα, η οποία στο οικονομικό χάλι που (και με δικές της μεγάλες ευθύνες) έφτασε, αναγκάζεται να ζητιανεύει βοήθεια από τους «Δυνατούς φίλους» της (προεξάρχουσας της Γερμανίας) και εισπράττει, μετά από σκληρές δοκιμασίες και ψυχοφθόρες (για το λαό) διαδικασίες, δάνεια επί δανείων με ληστρικά επιτόκια και επιπλέον αναγκάζεται σε υποθήκευση (αγγλικό δίκαιο) της δημόσιας περιουσίας και σε ιδιωτικοποιήσεις με τη μορφή «ξεπουλήματος»!

Και για να τηρηθούν τα προσχήματα και, κυρίως, για να «χρυσωθεί το (θανατερό) χάπι» η ζητιανεύουσα Ελλάδα εισπράττει και μερικές φιλοφρονήσεις του τύπου «θα σταθούμε αλληλέγγυοι στον ελληνικό λαό», «ματώνει η καρδιά μας» κλπ., όπως και κάποια συμπονετικά χτυπήματα στην πλάτη του πρωθυπουργού μας, ο οποίος δίκην Χατζηαβατη υποκλίνεται στη «μεγαλειότητά» τους και με σκυμμένο κεφάλι υποτονθορύζει «ευχαριστώ, ό, τι πείτε».

Τίποτα καινούριο, τίποτα πρωτοφανέρωτο… Απλά η Ιστορία και πάλι επαληθεύεται: οι ισχυροί πάντα είτε με το καλό είτε με το κακό επιβάλλουν τη θέλησή τους (το συμφέρον τους δηλαδή) στους αδύναμους… Γνωστά πράγματα από την εποχή του πρώτου σοβαρού (και μεγάλου) ιστορικού, του Θουκυδίδη.

Ας ανατρέξουμε λοιπόν στην ιστορία του κι ας παραθέσω εδώ δυο σχετικά παραδείγματα με πρωταγωνιστές τους ισχυρούς εκείνης της εποχής, τους Αθηναίους:

-Το επεισόδιο του Πελοποννησιακού πολέμου που κατά κόρον αναφέρεται και σχολιάζεται απ’ όσους αναζητούν αναλογίες με συγκαιρινά γεγονότα είναι η καταστροφή της Μήλου από την πανίσχυρη Αθήνα, όπως ιστορείται στο πέμπτο βιβλίο της συγγραφής του Θουκυδίδη.

Για το δίκαιο μιλούν οι νησιώτες Μήλιοι, που αρνούνται να παραιτηθούν από την ελευθερία τους: «Ημείς που είμεθα ακόμη ελεύθεροι θα αποδεικνύαμεν πολλήν ταπεινότητα και ανανδρίαν, εάν δεν εδοκιμάζαμεν τα πάντα προτού γίνωμεν δούλοι…».

Αντιθέτως για το δίκαιο του ισχυρού, ήτοι για το συμφέρον τους, μιλούν οι αδιάλλακτοι Αθηναίοι, οι οποίοι, πριν σκοτώσουν τους ενήλικους νησιώτες και καταστήσουν δούλους τα γυναικόπαιδα, προλαβαίνουν να παραδώσουν στην αιωνιότητα το «δόγμα του ισχυρού» γυμνό από ηθικολογικά στολίσματα:

«Γνωρίζομεν και οι δύο. Ότι κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό, τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο  αδύναμος παραχωρεί ό, τι του επιβάλλει η αδυναμία του».

Αποδεικνύεται έτσι ότι το δίκαιο δεν είναι υπερβατικό, εξωιστορικό, μια φωνή ανεπηρέαστη από συσχετισμούς δυνάμεων και υπολογισμούς συμφερόντων. Απλούστατα, νόμος είναι το δίκιο του αυθέντη, δηλαδή η ισχύς του.

(περισσότερα για την καταστροφή της Μήλου από τους Αθηναίους σε παλιότερη ανάρτησή μου εδώ)

-Περισσότερες όμως αναλογίες με το σημερινό δράμα της Ελλάδας έχει ένα άλλο επεισόδιο που ιστορεί ο Θουκυδίδης: η αποστασία της Μυτιλήνης από την αθηναϊκή συμμαχία και η εκδίκηση των Αθηναίων, που είχε συμβεί μια δεκαετία νωρίτερα. Αν οι Μήλιοι δεν είχαν υπάρξει ποτέ σύμμαχοι των Αθηναίων τιμωρήθηκαν για την ουδετερότητά τους ή, έστω για τη συμπάθειά τους προς τους Λακεδαιμόνιους, οι Μυτιληναίοι τιμωρήθηκαν επειδή αποστάτησαν, και από το πλευρό των Αθηνών πέρασαν στο σπαρτιατικό στρατόπεδο.

Και ακριβώς με άξονα το ζεύγος δίκαιο – συμφέρον εκλήθησαν οι Αθηναίοι, στην έκτακτη συνέλευσή τους, να αποφασίσουν αν πρέπει να επιμείνουν στην πρώτη, παρορμητική απόφασή τους, να θανατώσουν δηλαδή όλους τους Μυτιληναίους και να πουλήσουν σαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες τους, ή να φερθούν επιεικέστερα.

Την απόλυτη επιβολή του «δικαίου του ισχυρού» την επικαλείται στην αγόρευσή του ο κορυφαίος δημαγωγός, ο Κλέων, «ο πιο βίαιος απ’ όλους τους πολίτες» κατά τον Θουκυδίδη, ενώ το «συμφέρον του ισχυρού» το προτάσσει ο Διόδοτος, που αντιτασσόταν εξαρχής στη γενοκτονία των Μυτιληναίων.

«… (οι Μυτιληναίοι) συλλαβόντες ελπίδας μεγαλυτέρας της δυνάμεώς των, αν και μικροτέρας της φιλοδοξίας των, έλαβαν τα όπλα, θέτοντας την σκαιάν δύναμιν υπεράνω του δικαίου» καταγγέλλει ο Κλέων ο Κλέων τους νησιώτες και προτρέπει τους Αθηναίους να εξοντώσουν μέχρις ενός τους Μυτιληναίους ώστε να παραδειγματιστούν όλοι οι άλλοι σύμμαχοι των Αθηναίων και μάθουν καλά πως όποιος δεν είναι με τον ηγεμόνα είναι «αντικειμενικά» εναντίον του, άρα εξολοθρεύσιμος.

Νηφαλιότερος και πολιτικότερος ήταν ο άλλος αγορητής, ο Διόδοτος, ο οποίος κρίνει ότι πρέπει οι Αθηναίοι να αποφασίσουν όχι με σπουδή και οργή που συνοδεύονται από την ανοησία και τη στενότητα αντίληψης, αλλά με σωφροσύνη προτάσσοντας όχι το εκδικητικό μένος αλλά το συμφέρον της Αθήνας, κι γι αυτό λέγει: «… το ζήτημα που μας απασχολεί είναι όχι ποίον είναι το έγκλημα εκείνων (των Μυτιληναίων), αλλά ποία η συμφερωτέρα δι’ ημάς απόφασις. Διότι, οσονδήποτε ενόχους και αν τους απεδείκνυα, δεν θα συνίστων να τους θανατώσωμεν διά τούτο, εάν δεν (μας) συμφέρη, και αν απεδείκνυα, ότι υπάρχουν οπωσδήποτε ελαφρυντικαί περιστάσεις, δεν θα συνίστων να τους συγχωρήσωμεν, εάν τούτο αντιτίθεται στο συμφέρον της πόλεως».

Με αυτά, και με το έσχατο επιχείρημα πως « ο ορθώς κρίνων είναι ισχυρότερος απέναντι των εχθρών του από εκείνον, ο οποίος αφρόνως επιτίθεται εναντίον των, έστω και με ισχυράν δύναμιν», πείθει τους την εκκλησία του δήμου και οι Αθηναίοι αρκούνται να θανατώσουν προς παραδειγματισμόν μόνο τους πρωταιτίους της αποστασίας (ήταν πάντως πάνω από χίλιοι άνθρωποι) και να μην αφανίσουν ολόκληρο το νησί.

Σκεφτείτε τώρα τις ιστορικές αναλογίες με τη σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα, κράτος μέλος της «συμμαχίας» των κρατών της Ευρωζώνης: Πόσους σύγχρονους Κλέωνες δεν έχουμε ακούσει να απαιτούν την στυγνή επιβολή του «δικαίου του ισχυρού» «εξολοθρεύοντάς» την πετώντας την έξω από το ευρώ!

Αλλά ως τώρα τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή σκακιέρα επικρατούν οι φρονιμότεροι Διόδοτοι, οι οποίοι προτάσσουν το «συμφέρον του ισχυρού» και κρατούν την αδύναμη και ανυπόληπτη Ελλάδα εντός της Ευρωζώνης με «χαπάκια επιβίωσης» και δεν «τραβούν τα σωληνάκια από τον ασθενή στην εντατική», γιατί ξέρουν ότι αν αποφάσιζαν «με σπουδή και οργή» σαν σύγχρονοι Κλέωνες μια «εξολόθρευση» της Ελλάδας θα επέφεραν μύρια δεινά και για τους ίδιους και ίσως ακόμα ακόμα και το ίδιο το οικοδόμημά τους θα κατέρρεε.

Πηγές:

1. Θυκυδίδου ιστορίαι, εκδόσεις Γκοβόστη

2. Παντελής Μπουκάλας, Υποθέσεις II, εκδόσεις ΑΓΡΑ

Η Εκκλησία που πολιτεύεται και η χρυσαυγίτικη “γιάφκα” στους κόλπους της ….

 

“Πολιτεύεται η Εκκλησία;”…. Ρητορικό το ερώτημα καθώς το ό, τι πολιτεύεται πασίδηλο και πασιφανές είναι…. Και όχι μόνο στους καιρούς μας… Διαχρονική είναι η σύμπλευση ή μάλλον η διαπλοκή της στο «συμπολιτεύεσθαι» με τις κοσμικές, πολιτικές εξουσίες… Από τότε ακόμα που ο χριστιανισμός, και εν προκειμένω ο «ορθόδοξος χριστιανισμός», κατέστη «επίσημη θρησκεία» του κράτους.

Ενδεικτικά θυμίζω:

-Ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε στον ελληνορωμαϊκό κόσμο με στυγνή βία. Με το κλείσιμο των ειδωλολατρικών ναών το 391, το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών το 529, τη συστηματική καταστροφή αναρίθμητων θησαυρών της αρχαίας τέχνης, το κάψιμο βιβλίων φιλοσοφίας, τις μαζικές δολοφονίες «απίστων».

-Τη «συμπολιτευτική» ή και (παρασκηνιακώς) συγκυβερνητική της στάση στα χρόνια του Βυζαντίου που οι πατριάρχες και γενικώς το παπαδαριό της εποχής είχε τη δύναμη να ανεβάζει και να κατεβάζει αυτοκράτορες.

-Την υποτελή στάση της στο σουλτάνο στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπου το Πατριαρχείο αφόρισε τους επαναστάτες Έλληνες και οι δεσποτάδες είχαν καταστεί τόσο μισητοί στο σκλάβο λαό όσο οι ίδιοι οι Τούρκοι κατακτητές και οι κοτζαμπάσηδες.

-Τον «αναθεματισμό» (13/12/1916) του ικανότερου αστού πολιτικού, του Ελευθερίου Βενιζέλου. «Ανάθεμα» ουρλιάζει ο τότε Αρχιεπίσκοπος, σε συγκέντρωση στο Πεδίο του Άρεως, περιστοιχισμένος από μέλη της Ιεράς Συνόδου.

-Ακόμα την κατάπτυστη στάση των δεσποτάδων στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών με την οποία συνταυτίστηκαν σχεδόν όλοι.  Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος χαρακτήριζε τη δικτατορία, «φωτεινόν μετέωρον, το οποίον ωδήγησε την Ελλάδα εις την δόξαν και της εξησφάλισε τον παγκόσμιον θαυμασμόν και την εκτίμησιν»!

Και θυμηθείτε τον αλήστου μνήμης «εθνοποιμενάρχη», Χριστόδουλο, που δήλωσε ότι αυτός στα χρόνια της δικτατορίας δεν κατάλαβε τίποτα «γιατί διάβαζε»!… Σημειωτέον ότι ο λαοσυνάκτης Χριστόδουλος αρθρογραφούσε πολιτικότατα και στη φασιστοφυλλάδα «Ο στόχος»… Πατενταρισμένος ακροδεξιός ο «εθνοποιμενάρχης»!

Τούτοι οι θεομπαίχτες που «δεν έχουν το Θεό τους», έτσι έμαθαν να πορεύονται: με την αγιαστούρα από τη μια για το θρησκευόμενο λαό και με το αλισβερίσι και τη διαπλοκή με την πολιτική εξουσία από την άλλη- μόνο που αυτή ήταν πάντα η εθνοπρεπής «δεξιά του Κυρίου», και όχι τίποτα «απολωλότα πρόβατα», μιαροί κομμουνιστές… αυτοί πάντα για την Εκκλησία κατατάσσονταν στους «εξ ευωνύμων», τουτέστιν κατευθείαν για την κόλαση.

Αγνόησαν οι ρασοφόροι αγύρτες ή έστω παρερμήνευσαν χωρίς καμιά συστολή, ξετσίπωτα δηλαδή, την εντολή του Χριστού «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» και συντάχτηκαν αναφανδόν μόνο με τον «Καίσαρα» και την εγκόσμια καλοπέρασή τους, και «αξιοποίησαν» το «Θεό» τους μόνο σαν φόβητρο για το θρησκόληπτο λαό.

Και «προς Θεού (τους)!», μην τους θίξεις τα πλούσια «κεκτημένα» τους: μην τολμήσεις και τους πεις ότι είναι αναγκαίος ο διαχωρισμός του κράτους από την εκκλησία, ότι πρέπει να φορολογείται και η Εκκλησία με την αμύθητη περιουσία της, ότι δεν μπορεί το κράτος να πληρώνει τους παπάδες της, ότι δεν μπορεί οι δεσποτάδες να αμείβονται πλουσιοπάροχα από το κράτος και να κυκλοφορούν με πολυτελέστατες κρατικές μερσεντές…

Αν, έστω και ακροθιγώς, θίξει κάποιος πολιτικός τα προαναφερθέντα «επίδικα», τότε «ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε», οι δεσποτάδες εξαγριώνονται και απειλούν με σκληρές γραπτές «απανταχούσες» ή με πύρινα κηρύγματα από εκκλησιαστικού (ή ακόμα και από τηλεοπτικού) άμβωνος με λαοσυνάξεις και εξεγέρσεις του θρησκόληπτου ποιμνίου τους.

Γράφοντας δε «στα παλαιότερα των υποδημάτων» τους την ευαγγελική οικουμενικότητα του χριστιανισμού μιλούν ξεδιάντροπα για τον «περιούσιο λαό» του Θεού που δεν είναι άλλος βέβαια από τον ελληνικό! Λες και ο Χριστός μας έδωσε ποτέ κανένα θείο χρίσμα για την (εκ Θεού) «μοναδικότητά» μας!

Έτσι έμαθαν κι έτσι πορεύονται, δίχως ιερό και δίχως όσιο, ως τα σήμερα: αγκαλιά με την πολιτική εξουσία και την, πάση θυσία, διαφύλαξη των (πλούσιων) κεκτημένων τους.

Μεταπολιτευτικά αυτός που αναδείχτηκε ως ο κατ’ εξοχήν εκκλησιαστικός πολιτευτής, με απροσχημάτιστες πολιτικές παρεμβάσεις, ήταν ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ακροδεξιός και εθνικιστής, ο και αποκληθείς «εθνοποιμενάρχης» από το θρησκόληπτο και υστερικό της εθνικοφροσύνης «ποίμνιό» του.

Κι άφησε σπορά πίσω του στους κόλπους της Ιεράς Συνόδου. «Άξια» τέκνα του, ακροδεξιών και εθνικο-υστερικών φρονημάτων, με δεδηλωμένη την υποστήριξή τους στη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή και στον φύρερ- καρικατούρα της, το Μιχαλολιάκο, αυτούς που στον τίτλο του κειμένου αποκαλώ «χρυσαυγίτικη γιάφκα» στους κόλπους της Εκκλησίας, είναι:

-ο Πειραιώς Σεραφείμ,  ο οποίος πολλάκις εξεδήλωσε δημόσια τα φασιστικά του φρονήματα πασπαλισμένα με χριστιανοσύνη και υστερική εθνικοφροσύνη και την υποστήριξή του στη Χρυσή Αυγή, με τελευταίο κρούσμα την πριν από λίγες μέρες κατάθεση μήνυσης για «κακόβουλη βλασφημία» παρέα με τέσσερις χρυσαυγίτες βουλευτές για τη θεατρική παράσταση «Corpus Christi”.

-ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος αυτός ο ακροδεξιός «ταλιμπάν» της Ορθοδοξίας, ο οποίος σ’ ένα από τα συχνά δικτυακά του κηρύγματα μίσους έγραφε: «Δεν δύναμαι να κατανοήσω πώς και γιατί οι ιδέες της Χρυσής Αυγής είναι ανατρεπτικές και γιατί δεν είναι το ίδιο ανατρεπτικές ή επικίνδυνες και οι ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ», ασκώντας παράλληλα κριτική στα ΜΜΕ επειδή «πρόβαλαν με υπερβολικό ζήλο το ατυχές περιστατικό με το εγέρθητι».

-ο Κονίτσης Ανδρέας, «εξπέρ» κι αυτός στα κηρύγματα μίσους  και μισαλλοδοξίας, ο οποίος μόλις στα τέλη του περασμένου Αυγούστου, σε εθνικοπατριωτική σύναξη στην οποία παρευρίσκονταν και πολλοί Χρυσαυγίτες, απευθυνόμενος σ’ αυτούς τους αποκάλεσε «αυτά τα καλά παιδιά, τα αγωνιστικά» με «την ευχή και την προσευχή»: «Να μην αργήσει ο καιρός που τις μαύρες μπλούζες που φορούν τώρα που αγωνίζονται να τις αντικαταστήσουν με γαλάζιες και άσπρες μπλούζες».

Αυτοί οι τρεις είναι οι μέχρι τώρα δεδηλωμένοι υποστηρικτές της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, και πόσοι άλλοι από τους «ιεράρχες» μας που της «κλείνουν το μάτι» «Κύριος οίδε».

Τα “καλά παιδιά” του μητροπολίτη Κονίτσης παρακολουθούν με ενθουσιασμό τον λόγο του.

Δεν κατατάσσω στους δεδηλωμένους υποστηρικτές της Χ.Α. τον περιώνυμο «παναγιώτατο» Θεσσαλονίκης Άνθιμο, που την «είδε» νέος Χριστόδουλος, γιατί αυτός ακόμα δεν καταστάλαξε κομματικά καθώς κινείται πολιτικά στο πολιτικο- εθνικο- θρησκευτικό τρίγωνο «Ανεξάρτητοι Έλληνες»- «ΛΑΟΣ»- «Χρυσή Αυγή». Ε, αλίμονο, αυτός δεν μπορεί να ανήκει σε κόμμα, είναι ο ίδιος κόμμα!

Και αναρωτιέται ο κάθε προοδευτικός, δημοκράτης, πολίτης: η Ιερά Σύνοδος τι κάνει; Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος που μας τον «πάσαραν» και για προοδευτικό δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να συγκαλέσει τους ιεράρχες του για να εκδώσουν έστω μια ανακοίνωση που να καταδικάζει την άκρως αντιχριστιανική και εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής;

Ευτυχώς που υπήρξε κι αυτός ο φωτισμένος, καθώς φαίνεται, ιεράρχης, ο μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος, που δήλωσε ευθαρσώς: «Η Χρυσή Αυγή στην πραγματικότητα είναι «μαύρη νύκτα». Είναι θλιβερό ότι κάποιοι «χριστιανοί αγωνιστές» ταυτίστηκαν με τη Χρυσή Αυγή για να υπερασπιστούν τον Χριστό. Τον Χριστό που η «χρυσή αυγή» τον διώκει, τον προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών… Κάθε εναγκαλισμός και χάιδεμα χριστιανού, και πολύ περισσότερο ιερωμένου, προς τη Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης».

-*Δεν πρόλαβα καλά καλά να αναρτήσω το παραπάνω κείμενό μου και διαβάζω ότι τα «λυσσασμένα σκυλιά» της Χρυσής Αυγής απειλούν με «κάψιμο!» τον μητροπολίτη Σιατίστης:

«Απειλές κατά τις ζωής του δέχτηκε ο μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος, λίγες μόλις ημέρες μετά τις   επικρίσεις που διατύπωσε για τη δράση της Χρυσής Αυγής. Ο μητροπολίτης λαμβάνει απειλητικά τηλεφωνήματα από ακροδεξιούς που ενοχλήθηκαν από τη δημόσια παρέμβασή του κατά της Χρυσής Αυγής. Μάλιστα, το πρωί της Τετάρτης, όπως αναφέρει «Το Έθνος», άγνωστος τηλεφώνησε στο Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δημητρίου της Σιάτιστας και φώναξε: «Τo κομμούνι θα το κάψουμε».

Ο νεωκόρος του ναού που απάντησε στο τηλέφωνο άκουσε άφωνος τον οργισμένο άνδρα από την άλλη άκρη της γραμμής να υβρίζει με ακατονόμαστες εκφράσεις τον μητροπολίτη και να του ζητά στο εξής να σωπάσει εάν δεν θέλει να υποστεί τις συνέπειες.
Ο μητροπολίτης δέχτηκε και άλλα τηλεφωνήματα από φερόμενους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, μέλη εθνικιστικών οργανώσεων και πολίτες που εξέφραζαν τη διαμαρτυρία τους.
«Ας κοπιάσουν στο ναό του Κυρίου και ας πράξουν ό,τι αγαπούν», απαντά ο μητροπολίτης στις απειλές που δέχεται.»

(από το TVXS)

*Πρόσθετο, σήμερα, 28 Οκτωβρίου 2012:  Αμβρόσιος προς Χρυσή Αυγή: «Είστε η γλυκιά ελπίδα του λαού»!… Ενα απίστευτο όσο και προκλητικό «δοξαστικό» υπέρ της Χρυσής Αυγής επεφύλασσε με ανακοίνωσή του ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος…. Περισσότερα από την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ εδώ…

Η πολιτική ψευδολογία, ένας λαός- χάνος και ο Εμμανουήλ Ροΐδης….

Παρά τις διαφωνίες των ουτοπιστών, έχει ειπωθεί και έχει γίνει εν πολλοίς αποδεκτό, από πολιτικούς και μη, ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» (αν και στη σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα η πολιτική μπορεί δικαίως να οριστεί πλέον όχι σαν «η τέχνη του εφικτού» αλλά σαν «η τέχνη του φριχτού», με βάση τα τραγικά αποτελέσματα των πολιτικών που ασκήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες).

Θα μπορούσαμε όμως, χωρίς να απέχομε και πολύ από την αλήθεια, να ορίσουμε την πολιτική και σαν την κατ’ εξοχήν «τέχνη της ψευδολογίας».

Αναλογιστείτε μόνον πόσα πολιτικά ψέματα δεν ακούσαμε από τους «μαυρογυαλούρους» της πολιτικής μας είτε σαν προγραμματικές ή κυβερνητικές εξαγγελίες από τα πολιτικά τους κόμματα είτε από τα προεκλογικά μπαλκόνια είτε από τους τηλεοπτικούς «άμβωνες». Μεγατόνους ψεύδους καταναλώσαμε και αναρίθμητοι οι μαυρογυαλούροι, οι πινόκιο και οι  μυνχάουζεν της πολιτικής.

Ακατάσχετη πολιτική ρητορεία των υποσχέσεων, των ταξιμάτων και της ανέξοδης παροχολογίας που εν τέλει, όπως αποδεικνύεται από τα πράγματα, καταντά να ταυτίζεται με την εκ συστήματος και ασύστολη ψευδολογία.

Ας περιοριστούμε στη Μεταπολιτευτική περίοδο και ας θυμηθούμε ενδεικτικά: «Στην Ε.Ο.Κ. θα τρώμε με χρυσά κουτάλια!», «Φεύγουν οι βάσεις του θανάτου!», «Θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή!», «Θα πληρώσουν οι έχοντες και κατέχοντες!», και πολλά άλλα. Για να  φτάσουμε και ως τις μέρες μας και να αναφέρω τα πιο χονδροειδή τους ψέματα: τις «κόκκινες» γραμμές» που ήταν βαμμένες με πορδές, τα «ισοδύναμα» που ήταν αδύναμα, η «επαναδιαπραγμάτευση» που έγινε «παράδοση άνευ όρων», «τα δάνεια, τα PSI και τα κουρέματα» που θα σώσουν την Ελλάδα, και που αντί να τη σώζουν την κατακρημνίζουν όλο και πιο βαθιά στο βάραθρο της χρεοκοπίας.

Και παρά τη λαϊκή παροιμία: «Μην πιστεύεις τίποτε απ’ αυτά που ακούς και μόνο τα μισά απ’ αυτά που βλέπεις», ιδιαίτερα όταν αυτά αφορούν πολιτικούς, η πλειοψηφία του λαού, πολλάκις μάλιστα και ισχυρή, πίστεψε και πιστεύει στα ψέματα των πολιτικών. Και μάλλον επαληθεύεται ο ναζιστής προπαγανδιστής Γκαίμπελς, που είπε ότι «όσο πιο μεγάλο είναι ένα ψέμα τόσο ευκολότερα γίνεται πιστευτό».

Ένα λαός «χάνος», λοιπόν; Μάλλον, ναι, αφού όσα ψέματα του σερβίρουν τα χάφτει, αποδεικνύεται ευκολόπιστος και εξουσιοδοτεί διά της ψήφου του να τον κυβερούν ψεύτες και απατεώνες πολιτικοί… Άλλωστε μας το είπε και ο Διονύσιος Σολωμός: «λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

Και κακώς ο Εμμανουήλ Ροΐδης, αφού πρώτα, σ’ ένα κείμενό του, ρίξει έναν πικρόχολο εξάψαλμο κατά των πολιτικών και της πολιτικής της εποχής του, στο τέλος απορεί πώς ένας «έξυπνος» λαός όπως ο ελληνικός «απεδείχθη αδεξιότερος, … ανίκανος,… πρόθυμος εις  κατάποσιν παντός δολώματος…»:

«…. Άλυτον  δι’ ημάς αίνιγμα είναι πώς ο ελληνικός λαός, ο φιλόνομος, ο νηφάλιος, ο πρακτικός, ο ουδενός άλλου κατά την οξύτητα του πνεύματος υστερών και άριστος των ιδίων του υποθέσεων οικονόμος, απεδείχθη αδεξιότερος παντός άλλου διαχειριστής, ανίκανος να επιβάλλει εις τους αντιπροσώπους του (πολιτικούς) την υπεράσπισιν του συμφέροντος των πολλών και ουχί των ολίγων, πρόθυμος εις κατάποσιν παντός δολώματος, ανεπίδεκτος σωφρονισμού υπό της πείρας, επιλήσμων πάσης συμφοράς και προς ουδέν άλλο ικανός παρά μόνον να παρασύρεται και έπειτα να μετανοεί…».

Έλα μου, ντε, πώς παρασύρεται; Είπαμε… στην πλειοψηφία του ένας «λαός- χάνος»…

Μια ταινία, ένας ύμνος και τρία ποιήματα για την ΑΓΑΠΗ…

Αυτές τις μέρες προβάλλεται στους κινηματογράφους μια υπέροχη, μια αριστουργηματική ταινία: είναι «Η αγάπη» του πολυβραβευμένου Αυστριακού σκηνοθέτη Μίκαελ Χάνεκε, η οποία κέρδισε το «Χρυσό φοίνικα» στο φετινό Φεστιβάλ Κανών.

(Θυμίζω ότι ο Χάνεκε τρία χρόνια πριν (2.009) είχε κερδίσει και πάλι το «Χρυσό φοίνικα» με την ταινία του «Λευκή κορδέλα», μια επίκαιρη κινηματογραφική πραγματεία πάνω στα κοινωνικά αίτια  της βίας και τη γέννηση του φασισμού.)

 Μίκαελ Χάνεκε, «Η αγάπη»…

 «Είναι ένα από τα συνθήματα της εποχής. Ίσως όχι τυχαία. «Μόνο αγάπη». Λίγο ειρωνικό, λίγο κυνικό, αλλά αληθινό. Μόνο η αγάπη θα μας σώσει. Η αγάπη, γυμνή, ωμή, στην πιο πρωτόγονη μορφή της, ανιδιοτελής και πλήρης, είναι η απάντηση στη διάχυτη βία και την απόγνωση των τελευταίων ετών. Είναι το ιαματικό αντίδοτο στη μισαλλοδοξία, τον φόβο, την ανασφάλεια, τη μοναξιά, την παράνοια της καθημερινότητας. Η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, η συντροφικότητα. Αυτά. Αρκούν.

«Αγάπη» είναι και ο τίτλος της τελευταίας ταινίας του Αυστριακού σκηνοθέτη, Μίκαελ Χάνεκε, του δημιουργού των ταινιών «Λευκή Κορδέλα», «Κρυμμένος» και «Δασκάλα Πιάνου». Ο Ζορζ και η Ανν, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ζουν μια όμορφη μεγαλοαστική ζωή σε ένα υπέροχο ψηλοτάβανο διαμέρισμα στο Παρίσι. Πάνε μαζί σε συναυλίες, πίνουν λίγο κρασί, φλερτάρουν. Οδεύουν προς το τέλος της ζωής τους, ευθυτενείς, πιασμένοι χέρι χέρι, με μια εσωτερική συνωμοσία που θα ζήλευαν ακόμη και έφηβοι. Λένε αστεία που μόνο εκείνοι καταλαβαίνουν. Αγαπούν τα ίδια πράγματα. Βρίσκουν ακόμη ιστορίες να αφηγηθούν που δεν τις έχουν πει ο ένας στον άλλον. Η ελπίδα της εξερεύνησης είναι ακόμη ζωντανή.

Κάποια στιγμή η υγεία εκείνης κλονίζεται. Στην αρχή παθαίνει διαλείψεις, μετά καθηλώνεται σε αναπηρικό καροτσάκι, σταδιακά μετατρέπεται σε εξαρτημένο μωρό, που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς φροντίδα. Εκείνος είναι διαρκώς στο πλευρό της. Με απίστευτη υπομονή τη νταντεύει σα να είναι το παιδί του. Την προστατεύει από όσους τη λυπούνται. Τη σηκώνει από το αναπηρικό καροτσάκι, την ταΐζει, της αλλάζει πάνες. Η κατάρρευση του ανθρώπινου σώματος καταγράφεται από τον φακό με συνταρακτικό ρεαλισμό. Αλλά και με μία τρυφερότητα, σχεδόν παρηγορητική, που εξοικειώνει με την ιδέα. Δεν τρέχει τίποτα, όλοι θα γεράσουμε κάποτε. Και ίσως έχουμε έναν αγαπημένο δίπλα μας.

Στο τέλος ο Ζορζ δε θα αφήσει την Ανν να υποφέρει άλλο, να χάσει την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά της. Δεν θα επιτρέψει στη σχέση τους να ευτελιστεί, να μετεξελιχθεί σε μίσος, σε μία σχέση εξουσίας του κηδεμόνα προς το ανήμπορο βρέφος. Η κορύφωση έρχεται με την ύστατη πράξη-ερωτική εξομολόγηση του άντρα προς τη γυναίκα. Η πιο βίαιη σκηνή της ταινίας από τον κατεξοχήν μετρ της βίας, τον Χάνεκε, είναι και η πιο συγκινητική. Οι δύο ηλικιωμένοι ανοίγουν την πόρτα του διαμερίσματός τους και φεύγουν. Μαζί. Από τη ζωή, όπως θα πήγαιναν στην όπερα. Τα γράμματα πέφτουν. Στην κινηματογραφική αίθουσα απλώνεται η πιο παράξενη σιωπή. «Δεν κατάλαβα τίποτα», διαμαρτύρεται ένας θεατής. Δε χρειάζεται. Δεν πειράζει. Μόνο αγάπη.» (από την Καθημερινή, 11-10-’12)

 

 “Αφού τέτοια υπέρτατη αγάπη δεν είμαστε ικανοί να την αισθανθούμε στην κανονική μας ζωή, τότε ας την εισπράξουμε από την κινηματογραφική σκηνή!”

                                   Απόστολος Παύλος: « Ύμνος της αγάπης»

                                (Α’ Κορινθίους κεφ. ιγ’ στίχοι 1-13).

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσαι παύσονται· είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη». Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει η σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η ΑΓΑΠΗ

 *Ο «Ύμνος της αγάπης» του απ. Παύλου έχει μελοποιηθεί από τον Πολωνό μουσικοσυνθέτη Ζμπιγκνιου Πράισνερ για την υπέροχη ταινία του επίσης Πολωνού σκηνοθέτη, Κριστόφ Κισλόφσκι. Η μουσική σύνθεση, στην οποία ακούγονται στα ελληνικά οι στίχοι, «υιοθετήθηκε» από την Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι ο επίσημος ύμνος της.

*Ακούστε τον ύμνο εδώ…

 

Οκτάβιο ΠΑΖ, [Αγάπη σημαίνει…]

 “… Αγάπη σημαίνει αγώνας, αν δυο φιλιούνται

αλλάζει ο κόσμος, οι επιθυμίες παίρνουν οστά και σάρκα,

η σκέψη ενσαρκώνεται, φτερούγες αναβλύζουν

στις πλάτες του σκλάβου, ο κόσμος

είναι αληθινός και απτός, το κρασί είναι κρασί

το ψωμί επιστρέφει στη γεύση του, το νερό είναι νερό

αγάπη σημαίνει αγώνας, είναι ν’ ανοίγεις πόρτες,

να παύεις να είσαι φάντασμα αριθμημένο

καταδικασμένο στην  αιώνια αλυσίδα

από αφέντη απρόσωπο,

                                           ο κόσμος αλλάζει

αν δυο κοιτάζονται κι αναγνωρίζονται,

αγάπη σημαίνει να γδύνεσαι απ’ τα ονόματα…”

(Οκτάβιο ΠΑΖ, Η πέτρα του ήλιου, Ίκαρος)

 

Χαλίλ ΓΚΙΜΠΡΑΝ, «Για την αγάπη»

 […] Όταν η αγάπη σε καλέσει , ακολούθησέ την

Αν και τα μονοπάτια της είναι δύσβατα κι απότομα.

Κι όταν οι φτερο ύγες της σε τυλίξουν, παραδόσου σ’ αυτήν

Αν και το ξίφος που κρύβουν μέσα τους

μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει πίστεψέ την.

αν και η φωνή της μπορεί να σαρώσει τα όνειρά σου

όπως ο βοριάς σαρώνει το περιβόλι.

Γιατί ακόμα κι όταν η αγάπη σε στεφανώνει

σε καρφώνει στο σταυρό. Ακόμα κι όταν

σε βοηθάει να φουντώσεις, σε κλαδεύει.

Ακόμα κι όταν φτάνει στην κορφή σου

και χαϊδεύει τα φτερά σου

κλαδάκια που τρεμουλιάζουν στον ήλιο

κατεβαίνει στις ρίζες σου

και τις τραντάζει βαθιά σο χώμα.

Η αγάπη σε στοιβάζει πάνω της σα θημωνιά.

Και αφού σε τινάξει για να σε γυμνώσει

και σε λιχνίσει για να βγάλει από πάνω σου το χνούδι

και σε αλέσει για να γίνεις κατάλευκος

και σε ζυμώσει μέχρι να μαλακώσεις

σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της να γίνεις άρτος

ιερός για το ιερό γεύμα του Θεού.

Όλα αυτά η αγάπη τα κάνει για να γνωρίσεις

τα μυστικά της καρδιάς σου, και μέσα

απ’ αυτή τη γνώση να γίνεις ένα κομμάτι

της καρδιάς της ζωής.

αν, όμως, μες στο φόβο σου, ψάχνεις μες στην

αγάπη μονάχα ηρεμία και χαρά

τότε σκέπασε καλύτερα τη γύμνια σου

και βγες από το αλώνι της.

για να μπεις σ’ ένα κόσμο δίχως εποχές

όπου θα γελάς αλλά όχι με όλο σου το γέλιο

και θα κλαις αλλά όχι με όλα σου τα δάκρυα.

Η αγάπη δε δίνει τίποτα, παρά μόνο τον εαυτό της

και δεν παίρνει από πουθενά, παρά μόνο από τον εαυτό της.

Η αγάπη δε θέλει να κατέχει και δε θέλει να κατέχεται

γιατί στην αγάπη η αγάπη είναι αρκετή.

Όταν αγαπάς δεν πρέπει να λες: «Ο Θεός είναι

στην καρδιά μου» αλλά μάλλον:

«Εγώ είμαι στην καρδιά του Θεού».

Και μην πιστέψεις ποτέ πως μπορείς να

κατευθύνεις την αγάπη, γιατί η αγάπη

κατευθύνει εσένα, αν σε κρίνει άξιο.

Η αγάπη δεν έχει άλλον πόθο από την αυτοεκπλήρωση

αν όμως εσύ την αγαπάς πρέπει να έχεις πόθους

οπωσδήποτε, κάμε αυτοί να είναι οι πόθοι σου:

Να λειώνεις και να κυλάς σαν μικρό

κελαρυστό ρυάκι μες στη νύχτα.

Να ξέρεις καλά τον πόνο της πολλής τρυφεράδας.

Να σε πληγώνει η δική σου κατανόηση της αγάπης.

Και να ματώνεις πρόθυμα και με χαρά.

Να σηκώνεσαι το χάραμα με καρδιά ανάλαφρη

και να ευχαριστείς που θα αγαπάς μια μέρα ακόμη.

Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να

συλλογίζεσαι την έκσταση της αγάπης.

Να γυρνάς στο σπίτι το απόβραδο γεμάτος ευγνωμοσύνη

Και τέλος, να πλαγιάζεις στο κρεβάτι σου με μια

προσευχή για τον αγαπημένο ή την αγαπημένη

σου, και με έναν ύμνο στα χείλη σου.

Χαλίλ Γκιμπράν, Ο προφήτης, εκδ. Printa

 

Νικηφόρος Βρεττάκος, «Το μονόγραμμά μου»

Το μικρό μου μονόγραμμα στου λινού

παιδικού σακακιού μου το πέτο: ΑΓΑΠΗ.

Το μικρό μου μονόγραμμα στου γερον-

ντικού μου παλτού το πέτο: ΑΓΑΠΗ.

Το μικρό μου μονόγραμμα πάνω

στην εντάφια πλάκα μου: ΑΓΑΠΗ.

«Ξένιος Ζευς», «Ιώνη», «Αριάδνη»: τρεις μύθοι και η Δένδεια και Βρούτσεια διαστροφή τους…

Ο Ξένιος Ζευς- Δένδιας φύλακας- κέρβερος των (παράνομων) μεταναστών!

Σε τούτη την τροϊκανή κυβέρνησή μας εωτερικού- απαραίτητη διευκρίνιση γιατί υπάρχει και η υπερ- κυβέρνησή μας της τρόικας εξωτερικού- φαίνεται πως της αρέσουν πολλοί οι αρχαίοι μύθοι…  Της αρέσουν μεν, αλλά δυσεξήγητη αν όχι ανεξήγητη είναι η εμμονή της στη διαστροφή του νοήματός των.

Το άγριο κυνηγητό της ΕΛ.ΑΣ. κατά των μεταναστών, συνεπικουρούμενης πλειστάκις κι από τους «κασιδιάρηδες της Χ. Α., το ονόμασαν «Ξένιος Ζευς» διαστρέφοντας ασυστόλως το «φιλόξενο» νόημα που είχε στην αρχαία Ελλάδα, αφήνοντάς μας έτσι ενεούς, σύξυλους δηλαδή, για την κυνικότητά τους.

Το σχέδιο αποτροπής εισόδου στη χώρα μας προσφύγων από την εμπόλεμη Συρία από τη θάλασσα του Αιγαίου το ονόμασαν «Ιώνη». Πού το βρή­καν τώ­ρα αυ­τό με την «Ιώ­νη», έ­νας θεός το ξέ­ρει, αρ­χαίος ή νέ­ος. Αξιοποιώντας τη διαδικτυακή μηχανή αναζήτησης λήμμα «Ιώνη» δε βρέθηκε πουθενά για να με διαφωτίσει ως προς την έμπνευση των βαπτιστών του συγκεκριμένου «σχεδίου» τους.

Ευτυχώς, γράφει ο Π. Μπουκάλας σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα «Η εποχή», τη διαφώτιση τού την προσέφερε ο Ηλεκ­τρο­νι­κός Θη­σαυ­ρός της Αρχαιο­ελ­λη­νι­κής Γλώσ­σας, και ο ε­κεί αν­θο­λο­γη­μέ­νος Στέ­φα­νος Βυ­ζά­ντιος, που διέ­σω­σε την ε­ξής εί­δη­ση: «Γά­ζα: Πό­λις Φοι­νί­κης, νυν δε Πα­λαι­στί­νης προ της Αι­γύ­πτου. Εκλή­θη δε και Ιώ­νη α­πό της Ιούς προ σπλευ­σά­σης και μει­νά­σης [αυ­τής]».

Ώστε, λοιπόν, για τη πολυβασανισμένη πόλη της Παλαιστίνης, τη Γάζα, πρόκειται και για την Ιώ, κι ό­χι για κά­ποια Ιώ­νη. Για την Ιώ, την εξ Άργους καλ­λο­νή που εί­χε την α­τυ­χή τύ­χη να την α­γα­πή­σει ο Δίας, ο ο­ποίος τη με­τα­μόρ­φω­σε σε κα­τά­λευ­κη δα­μά­λα και αφού, για να γλυτώσει από την μήνιν της ζηλόφθονης Ήρας, περιπλανήθηκε σε διάφορους τόπους τελικά εγκαταστάθηκε σ’ αυτόν τόπο της Μέσης Ανατολής που απ’ το όνομά της ονομάστηκε «Ιώνη».

Δεν ξέρω αν οι θεσμικοί νονοί του σχεδίου γνώριζαν το σχετικό μύθο, αλλά εκπλήσσεσαι εκ νέου ή και εξοργίζεσαι σφόδρα με τη νοσηρότητα των θεσμικών (αν)εγκεφάλων που ένα σχέδιο απάνθρωπο αποτροπής εισόδου των προσφύγων από τη Συρία στην Ελλάδα- (θυμηθείτε τις φωτογραφίες πριν λίγο καιρό με τα νεκρά παιδάκια- πρόσφυγες στο λιμάνι της Σμύρνης)- του έδωσαν το όνομα «Ιώνη» παραπέμποντας έτσι στη σημερινή πολύπαθη «Γάζα», μια πόλη «στρατόπεδο» εξαιτίας του αποκλεισμού της από τους στρατοκράτες του Ισραήλ.

Τέτοια, που λέτε, η διαστροφική έμπνευση και η κυνικότητα του Κερκυραίου βαρόνου πολιτικού και «Προστασίας του πολίτη» (αλίμονό μας) υπουργού!

Η Βρούτσειος «Αριάδνη»!

Πάμε τώρα και στο μύθο της Αριάδνης, της καλλονής από την μινωική Κρήτη που ερωτεύτηκε το Θησέα και τον βοήθησε με το «μίτο» της να βγει απ’ τον Λαβύρινθο, αφού πρώτα είχε σκοτώσει το φοβερό Μινώταυρο και στη συνέχεια, βαριά ερωτοχτυπημένη, έφυγε μαζί του για την Αθήνα.

Πού να το φανταζόταν η κακόμοιρη Αριάδνη ότι οι κυβερνητικοί φωστήρες, εν προκειμένω ο φωστήρ Βρούτσης, που ουδέν υπολείπεται σε ψευτομαγκιά του αρχηγού του Αντώνη Σαμαρά, ότι το όνομά της θα το έκαναν χαράτσι!

Ένα παράλογο χαράτσι των 50 ευρώ που θα αναγκαστούμε να πληρώνουμε σε συμβολαιογράφους, καθώς για κάθε αλλαγή της οικογενειακής μας κατάστασης (γέννηση, θάνατος, γάμος) καθίσταται απαραίτητη η (ληξιαρχική) επιβεβαίωση απ’ αυτούς, οι οποίοι στη συνέχεια θα ενημερώνουν τα ασφαλιστικά μας ταμεία. Για να χτυπηθεί έτσι, κατά τη Βρούτσειον (παρα)λογική, το φαινόμενο των παράνομων συντάξεων!

Κλαυσίγελος!!!… Να τρελαίνεσαι, δηλαδή!… Τι σκαρφίζεται ο ατσίδας υπουργός για να μας χαρατσώνει!… Μια δουλειά, μια απλή διεκπεραίωση δηλαδή, που είναι υποχρέωση του κράτους και των υπηρεσιών του τη μεταβιβάζει σε ιδιώτες χαρατσώνοντάς μας για άλλη μια φορά!

Και τι σχέση μπορεί να έχει ο μύθος της Αριάδνης με το νέο χαράτσι που μας επιβάλλεται θα σας γελάσω, μόνο η βρούτσεια διαστροφή μπορεί να μας δώσει κάποια εξήγηση για την ονομασία του χαρατσίου του.

 Ίσως ο ατσίδας υπουργός να σκέφτηκε ότι το απεχθές εφεύρημά του είναι ο νέος «μίτος της Αριάδνης» που θα μας βγάλει απ’ τον «λαβύρινθο» των παράνομων συντάξεων, τις οποίες όμως με πλήρη γνώση και (διαπλεκόμενη) αμοιβαιότητα έδιναν προς άγραν ψήφων για πολλά πολλά χρόνια οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.

Κάνει όμως πως δεν καταλαβαίνει ο φωστήρας υπουργός ότι αντί, με το νέο του «χαράτσι- Αριάδνη», να μας βγάλει από το «λαβύρινθο» μας σπρώχνει ακόμα πιο βαθιά στο «λαβύρινθο» των τόσων χαρατσιών που μας επιβλήθηκαν, ώστε όχι μόνον χάσαμε τον προσανατολισμό μας, αλλά γενικώς μας ήρθε «ο ουρανός σφοντύλι»!

Όπως βλέπετε οι φωστήρες που μας κυβερνούν από κυνική εφευρετικότητα και νοσηρή έμπνευση πολύ καλά πάνε…

Και μην εκπλαγείτε καθόλου, δεν το ‘χουν δα και σε τίποτα όλοι αυτοί οι αλιτήριοι με τη φόρα που έχουν πάρει και με την εμμονή τους στη διαστροφή των μύθων,  να αποφασίσουν να βαφτίσουν κάνα «εμπνευσμένο» σχέδιο ανόρθωσης της οικονομίας της χώρας και του ηθικού του λαού με το όνομα του «Σίσυφου», λέγοντάς μας με περισσή κυνικότητα ότι βρήκαν τον τρόπο να απαλλάξουν το μυθικό ήρωα από το μαρτύριό του, αφού με το θαυματουργό σχέδιό τους ο «Σίσυφος» θα ανεβάσει μια και καλή τη βαριά κοτρόνα επιτέλους στην κορυφή του βουνού και ποτέ πια αυτή δε θα κατρακυλήσει και πάλι στους πρόποδές του, ώστε ν’ αναγκαστεί να την ξαναανεβάσει!

Σήμερα 11 Οκτωβρίου 2012, η πρώτη “Παγκόσμια ημέρα κοριτσιού”, καθιερωμένη απ’ τον Ο.Η.Ε….

Δεν είδα να δίνεται ιδιαίτερη σημασία από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. στη σημερινή πρώτη «Παγκόσμια ημέρα κοριτσιού».  Εγώ πάντως το είδα στις ιταλικές εφημερίδες να δημοσιεύεται σε περίοπτη θέση η είδηση. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε το ρεπορτάζ γι αυτή την νεογέννητη παγκόσμια ημέρα από την ιταλική Il manifesto.

Οι διακρίσεις και η βία κατά των κοριτσιών σε διάφορα μέρη του κόσμου ώθησαν τον ΟΗΕ να ανακηρύξει την 11η Οκτωβρίου ως Διεθνή Ημέρα Κοριτσιού (International Day of Girl Child). Καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 19 Δεκεμβρίου 2011 και γιορτάζεται για πρώτη φορά σήμερα 11 Οκτωβρίου 2012.

Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού είναι επικεντρωμένη στις προσπάθειες για τον τερματισμό των γάμων σε παιδική ηλικία, μια θεμελιώδης παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής ενός κοριτσιού.

Πρόσφατες εκτιμήσεις της UNICEF δείχνουν ότι περίπου 70 εκατομμύρια νεαρές γυναίκες ηλικίας 20-24 ετών (σχεδόν η μία στις τρεις) παντρεύτηκαν πριν από την ηλικία των 18 ετών, με τα 23 εκατομμύρια εξ αυτών να έχουν παντρευτεί πριν από τα 15. Παγκοσμίως, σχεδόν 400 εκατομμύρια γυναίκες ηλικίας 20-49 ή πάνω από το 40% παντρεύτηκαν σε παιδική ηλικία.

Ο γάμος σε παιδική ηλικία βάζει σε κίνδυνο τα κορίτσια για πρώιμη και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Οι μητρικοί θάνατοι που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό είναι ένα σημαντικό ποσοστό της θνησιμότητας κοριτσιών ηλικίας 15-19 ετών σε όλο τον κόσμο, που αντιστοιχεί σε περίπου 50.000 θανάτους κάθε χρόνο. Επιπλέον, τα κορίτσια μεταξύ 10 και 14 ετών διατρέχουν πέντε φορές μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό από τις γυναίκες ηλικίας 20 έως 24 ετών.

-Για τη σημερινή «Παγκόσμια ημέρα κοριτσιού» γράφει η Luisa Betti στο σημερινό αφιέρωμά της η ιταλική εφημερίδα Il manifesto:

Πριν από μερικά χρόνια ένας μηχανικός που εργάζονται σε ένα στρατόπεδο προσφύγων που εγκατέλειψαν το Ιράκ λόγω του πολέμου, μου είπε ότι δεν μπορούσαν να μετακινηθούν απ’ αυτό το κομμάτι της ερήμου, οι άνθρωποι έγκλειστοι στο στρατόπεδο έπεσαν σε κατάθλιψη, και ότι ήταν σημαντικό γι αυτούς να βρουν κάτι να κάνουν.  Μιλώντας με τα παιδιά που υπήρχαν στο στρατόπεδο μου είπε ότι τα αγόρια προσπαθούσαν πάντα  να δώσουν ένα χέρι βοήθειας σε διάφορες εργασίες που γίνονταν, αλλά πάντα πρώτα απ ‘όλα ζητώντας μια μπάλα. Τα κορίτσια όμως ήταν διαφορετικά: «Ποθούν βιβλία – μου είπε – επειδή θέλουν να σπουδάσουν, δεν ξέρω αν θα μπρέσουν ποτέ να βγουν απ’ το στρατόπεδο αλλά δεν χάνουν την ελπίδα και θέλουν να είναι έτοιμα για ένα καλύτερο μέλλον».

Κορίτσια νύφες

Σήμερα γιορτάζεται η πρώτη «Παγκόσμια Ημέρα των κοριτσιών» που καθιερώθηκε  από τα Ηνωμένα Έθνη το τρέχον έτος και έχει ως θέμα του «τα κορίτσια νύφες», θέμα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου σήμερα το πρωί στη Νέα Υόρκη, όπου η « UNFPA παρουσιάζει την έκθεση “Marrying Too Young: End Child Marriage” – μαζί με το άνοιγμα της έκθεσης φωτογραφίας » Πάρα πολύ νέος για να παντρευτεί » από τη Stephanie Sinclair . Ανήγγειλε δε ότι θα επενδύσει 20 εκατομμύρια δολάρια για τα επόμενα πέντε χρόνια σε 12 χώρες με υψηλά ποσοστά πρόωρου γάμου, συμπεριλαμβανομένης της Γουατεμάλα , της Ινδίας, της Νιγηρίας και της Ζάμπια.

Σήμερα, η έκκληση του ΟΗΕ προς τα κράτη είναι «να αυξηθεί η ελάχιστη νόμιμη ηλικία γάμου στα 18 για τα κορίτσια και τα αγόρια, και να λάβουν επείγοντα μέτρα για να εμποδίζεται οι γάμοι παιδιών, επειδή, όπως και με όλες τις μορφές «δουλείας», οι πρόωροι και αναγκαστικοί γάμοι θα πρέπει να ποινικοποιούνται και δεν δικαιολογούνται για λόγους παραδοσιακούς, θρησκευτικούς, πολιτιστικούς ή οικονομικούς. «

Η οργάνωση  » Τα κορίτσια δεν είναι Νύφες »,είναι μια παγκόσμια ένωση – που αποτελείται από 180 οργανισμούς – που εργάζονται ενάντια στο γάμο των παιδιών και σήμερα οργάνωσε μια έκκληση για δράση στο Google για να συζητήσει το θέμα, καθώς και η « Plan International » , οργάνωση η οποία αγωνίζεται για την εκπαίδευση των κοριτσιών, ξεκίνησε την εκστρατεία «Επειδή είμαι ένα κορίτσι», έτσι σήμερα θα χρωματιστεί ροζ το οκτάγωνο του Galleria Vittorio Emanuele του Μιλάνου, το London Eye, η Μικρή Γοργόνα της Κοπεγχάγης, η » το Empire State Building στη Νέα Υόρκη, το Sony Center στο Βερολίνο, το Παλιό Φρούριο του Δελχί και το Μνημείο Banderiras του Σάο Πάολο.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ κάθε χρόνο 10 εκατομμύρια κορίτσια αναγκάζονται να παντρευτούν άνδρες που θα μπορούσαν να έχουν τρεις ή τέσσερις φορές την ηλικία τους: 46% στη Νότια Ασία, 38% στην υποσαχάρια Αφρική, 29% στην Αμερική Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, 18% στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και σε ορισμένες κοινότητες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Και αν ο γάμος είναι ένα σοβαρό εμπόδιο για τη χειραφέτηση των γυναικών, υπό την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα να ξεφύγουν από τη φτώχεια, οι πιθανότητες να μείνουν έγκυες σε νεαρή ηλικία τις εκθέτει στον κίνδυνο του θανάτου, μόνιμες βλάβες στην υγεία, για να μην πούμε και για το ποσοστό της σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης κατά την οποία ένα παιδί νύφη υφίσταται.

* Το αφιέρωμα της Il manifesto εδώ…

Γιάννης Ρίτσος, Πρωινό Άστρο (απόσπασμα)

[…]Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
για να σεργιανάει το γαλανό όνειρο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτές απ’ τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε
μη μου σκοντάψεις, κοριτσάκι,
έτσι γυμνόποδο και τρυφερό
στ’ αγκάθι κ’ ενός ίσκιου.

Κοιμήσου.
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κ’ έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.

Το πρόσωπο της μητερούλας φέγγει
πάνω απ’ τους ρόδινους λοφίσκους τού ύπνου σου
εαρινό φεγγάρι
ανάμεσα απ’ τα στάχυα τής έγνοιας της
και τα τριαντάφυλλα των τραγουδιών μου.
Κοιμήσου, κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς
μακρύς ο δρόμος.

Κοριτσάκι
πώς τα φίλιωσες όλα, πώς τάσμιξες –
καμιά φωνή δε λέει μου «όχι»,
έτσι καθώς με δένεις
μ’ εχτρούς και φίλους
με τα παλιά και τ’ αυριανά
όλα αυριανά
κι όλα για πάντα.

Πούναι ο παλιός γκρεμνός; -δε βλέπω-
γκρεμνός δεν είναι-
γεφύρι εσύ
κι ούτε γεφύρι,
ζωή.

Ανάμεσα στη μάνα σου και μένα
εσύ
ανάμεσα στο χτες
και τ’ αύριο
εσύ
ανάμεσα στο χώμα και στο φως
εσύ –
η ζωή τραβάει, τραβάει
κ’ η σιωπή
άκου πώς μιλάει
πώς χαμογελάει.

Έτσι καθώς με φίλιωσες
μ’ εχτρούς και φίλους
οι φλέβες μες στα πουλιά
οι ρίζες μου στη θάλασσα
τα φύλλα μου στ’ αστέρια.
Έτσι να κάνω θα διαβώ
με μια μονάχα δρασκελιά
γη κι ουρανό.

Κοριτσάκι
ένα λευκό περιστεράκι
με δυο φτερά ανοιχτά
την κούνια σου φωτά.

Ώρα καλή κι ώρα χρυσή
ήρθες με την καλή αυγή
κ’ η αυγή με σένα
να σμίξεις ουρανό και γη
κ’ η ζωή να γίνει
φως και ψωμί
φως και κρασί
φως και γαλήνη.

Και πίσω από την πόρτα μας
η κυρά, η νοικοκυρά
η γκαρδιακιά
η μεγάλη, η άγια σκούπα
με τις δυό γερές γροθιές στη μέση
πάντα ξάγρυπνη, πάντα έτοιμη
δεν αφήνει
φύλλο κίτρινο να πέσει
απ’ την άρρωστη σελήνη
μήτε σκιά να δρασκελήσει
το κατώφλι μας
μη σκοντάψει, μην πονέσει
μήτε στο μικρό-μικρό νυχάκι της
η ειρήνη.

Post Navigation

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 130 ακόμα followers