Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο και η εθνική (στικη) μας υποκρισία!….

ba59edd5d102d2359bdd85efe27e6ba6_XL

-Η ανακοίνωση της «Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου»… 

Η διεθνής αθλητική διάκριση την οποία κατέκτησε με την αξία και τον κόπο του ο δεκαοκτάχρονος Έλληνας καλαθοσφαιριστής αποτέλεσε εύλογη αφορμή για πανηγυρισμούς. Ακόμη μια ένδειξη προκοπής του ελληνικού αθλητισμού, συγκινεί όσους έχουν μάθει να καμαρώνουν όποτε βλέπουν την ελληνική σημαία σε άξια χέρια. Μαζί τους όμως θα πανηγυρίσουν υποκριτικά και κάποιοι που, αν δεν ήξεραν ποιός είναι ο Γιάννης Αντετοκούμπο, δεν θα ανέχονταν την παρουσία του στη δουλειά τους, στην ομάδα τους, στο λεωφορείο ή στο παγκάκι τους. Όπως ακριβώς δεν την ανέχονται σε άλλα παιδιά που δεν συμβαίνει να έχουν το ύψος και το ταλέντο του νεαρού Αντετοκούμπο. Πανηγυρίζουν και αυτοί που αν ο Γιάννης δεν ήταν ταλαντούχος μπασκετμπολίστας δεν θα θεωρούσαν ποτέ ότι αξίζει να γίνει Έλληνας.

Γεννημένος εδώ από αλλοδαπούς μετανάστες και έχοντας γνωρίσει την Ελλάδα ως μοναδική πραγματική πατρίδα, ο Γιάννης πληρούσε αναμφίβολα τις προϋποθέσεις για κτήση ιθαγένειας με βάση το νόμο 3838/2010. Πριν, όμως, προφθάσει να ολοκληρώσει τις σχετικές διαδικασίες, η σύντομη νομοθετική άνοιξη της ελληνικής ιθαγένειας είχε ήδη λήξει άδοξα.

Και να που ξαφνικά έκανε το θαύμα της η βιοτεχνία εξαιρετικών, επιλεκτικών και αδιαφανών πολιτογραφήσεων, γνήσιο τέκνο των πιο σκοτεινών περιόδων της ελληνικής ιστορίας. Σε ανακοίνωσή του της 9ης Μαϊου 2013, το πρακτορείο που εκπροσωπεί τον αθλητή έθεσε το θέμα στη σωστή του βάση: «Ευχαριστούμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών και βέβαια την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης που βοήθησε να προχωρήσει η διαδικασία». Οι άλλοι, χιλιάδες άλλοι γεννημένοι και σπουδασμένοι στην Ελλάδα, ας περιμένουν! Αυτοί δεν αξίζουν να είναι συμπατριώτες.

Η ελληνική κοινωνία, που δέχθηκε και ενσωμάτωσε τους γονείς του Γιάννη, που τον σπούδασε και τον διαμόρφωσε αθλητικά, έχει κάθε λόγο να τον καμαρώνει. Αντίθετα, η ελληνική πολιτεία έχει έναν ακόμη λόγο να ντρέπεται. Ο δε Πρωθυπουργός, μέγας πολέμιος του ν.3838, υποδέχεται και τον  Αντετοκούμπο στο Μέγαρο Μαξίμου για να τον συγχαρεί. Αφού στέρησε από όλα τα παιδιά σαν τον Αντετοκούμπο την ελληνική ιθαγένεια, τώρα επιχαίρει για το πρώτο ελληνικό draft στο NBA… Έχει όρια η υποκρισία;

ΥΓ.  Προς τους αρμόδιους Υπουργούς, κ.κ. Στυλιανίδη & Αθανασίου και τον Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Σαμαρά.

Αξιότιμοι κύριοι,

Θα μπορούσατε τουλάχιστον να είστε συνεπείς στις επανειλημμένα εκφρασμένες αντιλήψεις σας και να μην πολιτογραφούσατε τον (πολλά υποσχόμενο) Έλληνα μπασκετμπολίστα. Διότι κατά βάθος βέβαια, είναι σίγουρο πως ούτε αυτόν τον θεωρείτε Έλληνα.  Εμείς πάντως τον θεωρούμε, όχι επειδή παίζει καλό μπάσκετ, αλλά επειδή νιώθει ότι μπορεί να μοιράζεται το μέλλον του μαζί μας.

 1011322_483138438436265_1910282473_n(2)

-Κι ένα κείμενο του Παντελή Μπουκάλα από την Καθημερινή:

«Ο Γιάννης απ’ τα Σεπόλια»…

Ο Γιάννης γεννήθηκε στα Σεπόλια. Οπως άλλα τρία αδέρφια του. Σε άλλες χώρες, ο τόπος γέννησης θα αρκούσε για να του δώσει υπηκοότητα. Εμείς, όμως, πιο σκληροί και από τους Αθηναίους του κλεινού αλλά και κλειστού άστεως, τα συναρτάμε όλα με το δίκαιο του αίματος, όχι του εδάφους. Οχι ακριβώς «αίμα, τιμή…», όπως ουρλιάζουν οι εθνοαιματολόγοι (αυτοί που «εμπλούτισαν» με μαιάνδρους την ελληνική σημαία, για να υποδηλώνουν το φιλοναζιστικό πιστεύω τους), αλλά περίπου.

Στην πατρίδα των γονιών του, ο Γιάννης δεν έχει πάει ποτέ. Την ξέρει μόνο από τις αφηγήσεις τους. Λεφτά και χρόνος για ταξίδια δεν περίσσευαν. Γιατί ο μικρός πήγαινε σχολείο, εδώ βέβαια, στο ελληνικό, και ταυτόχρονα δούλευε· όπου μπορούσε. Ποιος ξέρει. Ισως καθάρισε και το δικό σας αυτοκίνητο, αν περάσατε από τα Σεπόλια ή, αργότερα, από του Ζωγράφου. Αλλά κάποια στιγμή ο μεγάλος του αδερφός, ο Θανάσης, μπασκετόφιλος όπως όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν στον ίσκιο του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη, κατάλαβε ότι ο Θεός, όποιος θεός τέλος πάντων, δεν έδωσε στον Γιάννη τόσο μεγάλο άνοιγμα χεριών (πάνω από δύο μέτρα) για να πλένει πιο εύκολα τα ξένα παρμπρίζ. Αλλά για να παίζει μπάσκετ.

Κι ήρθε έτσι ένας καιρός που οι ειδικοί του ΝΒΑ έτρεχαν από την Αμερική για να δουν μπάσκετ στην Ελλάδα. Να δουν τον Γιάννη και τον Θανάση στον Φιλαθλητικό Ζωγράφου, πριν καν παίξουν σε ομάδα της Α΄ Εθνικής. Και χθες, ο μικρός με το μεγάλο άνοιγμα χεριών και το πιο μεγάλο ταλέντο επελέγη 15ος στο ντραφτ του ΝΒΑ. «Πιο ψηλά από κάθε άλλον Ελληνα», λένε οι ειδήσεις, κάτω από μια φωτογραφία όλο χαμόγελα και με την ελληνική σημαία. Κι εδώ είναι που φρίττουν όσοι ουρλιάζουν «αίμα, τιμή…» κι όσοι ετοιμάζουν νόμους περί ιθαγένειας με στόχο τον αποκλεισμό και όχι την ένταξη. Αν περνούσε από το χέρι τους, θα ξεβάφτιζαν από Ελληνα τον Γιάννη. Που πήρε την υπηκοότητα λόγω «εξαιρετικών υπηρεσιών». Εμφανίζεται έτσι σαν χάρισμα το δικαίωμά του, δικαίωμα όσων γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ αλλά τους στερείται η ελληνική υπηκοότητα. Για όλους αυτούς τους κατάφωρα αδικημένους θα παίζει τώρα μπάσκετ, και στην Εθνική Ελλάδος, ο Γιάννης. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Με καταγωγή από τη Νιγηρία.

 

Advertisements

1η Ιουλίου 2013, καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: «Αλωνάρης μήνας»…

 vitadura-vi

«…Ήτανε μήνας Αλωνάρης, ντάλα μεσημέρι,

που ξεφαντώνανε στα κλώνια ασίγαστα τζιτζίκια,

στη θάλασσα των αμπελιών μελώναν τα σταφύλια

και βίγλιζε στη δεμοσιά με χίλια μάτια ο ήλιος

κι από τον ήλιο πιότερο λαμπάδιαζεν ο τάφος…»

(Κώστας Βάρναλης)

-Γιάννης Ρίτσος, «Κυρά των αμπελιών «

(απόσπασμα)

«Κυρά κυρά θαλασσινή και στεριανή
με τα λουλουδιασμένα μάγουλα
σφίγγοντας μες στον μπούστο σου
την κάψα του αλωνάρη

πότε κρατώντας στην ποδιά σου

ένα καράβι μικροκάραβο
πότε σαν παναγιά αιγιοπελαγίτισσα
ντυμένη μ’ένα δίχτυ
να κουβαλάς στο σούρπωμα στηνκεφαλή σου
το πανέρι με τα ψάρια

Μηλί βαϊ βαϊ μηλί, μηλίτσα της ανηφοριάς
πως σου τριαντιαφυλλίσανε τα μήλα της αγάπης

Σπανε τα ρόδια στη ροδιά και πεφτουν γέλια στο ποτάμι
με κουκουναρια κυνηγιουνται οι κορασιες στο περιγιάλι κι αχ, ο δραγάτης δε βαστά τέτοιο πουλί στον κόρφο του
κι αχ, δε βαστάνε οι βιολιτζήδες τ’αμπελιόυ μες στα βιολιά τους

Μηλί, βαϊ βαϊ μηλί, μηλίτσα της ανηφοριάς
πως σου τριανταφυλλίσανε τα μήλα της αγάπης»

vino_e_passione_aria

-Γιάννης Ρίτσος, «Ρωμιοσύνη ΙΙ»

(απόσπασμα)

«Κάθε πού βραδιάζει με το θυμάρι τσουρουφλισμένο στον κόρφο της πέτρας

είναι μία σταγόνα νερό πού σκάβει από παλιά τη σιωπή ως το μεδούλι

είναι μία καμπάνα κρεμασμένη στο γέρο-πλάτανο πού φωνάζει τα χρόνια.

Σπίθες λαγοκοιμούνται στη χόβολη της ερημιάς

κ οι στέγες συλλογιούνται το μαλαματένιο χνούδι στο πάνω χείλι του Αλωνάρη

– κίτρινο χνούδι σαν τη φούντα του καλαμποκιού καπνισμένο απ τον καημό της δύσης.

Η Παναγία πλαγιάζει στις μυρτιές με τη φαρδειά της φούστα λεκιασμένη απ τα σταφύλια.

Στο δρόμο κλαίει ένα παιδί και του αποκρίνεται απ τον κάμπο η προβατίνα πούχει χάσει τα παιδιά της.

Ίσκιος στη βρύση. Παγωμένο το βαρέλι.

Η κόρη του πεταλωτή με μουσκεμένα πόδια.

Απάνου στο τραπέζι το ψωμί κ η ελιά,

μές στην κληματαριά ο λύχνος του αποσπερίτη

καί κεί ψηλά, γυρίζοντας στη σούβλα του, ευωδάει ο γαλαξίας

καμένο ξύγκι, σκόρδο και πιπέρι.

Ά, τί μπρισίμι αστέρι ακόμα θα χρειαστεί

γιά να κεντήσουν οι πευκοβελόνες στην καψαλισμένη μάντρα του καλοκαιριού «κι αυτό θα περάσει»

πόσο θα στίψει ακόμα η μάνα την καρδιά της πάνου απ τα εφτά σφαγμένα παλληκάρια της

ώσπου να βρεί το φώς το δρόμο του στην ανηφόρα της ψυχής της.

Τούτο το κόκκαλο πού βγαίνει από τη γής

μετράει οργιά-οργιά τη γής και τις κόρδες του λαγούτου

καί το λαγούτο αποσπερίς με το βιολί ως το χάραμα

καημό-καημό το λέν στα δυοσμαρίνια και στους πεύκους

καί ντιντινίζουν στα καράβια τα σκοινιά σαν κόρδες

κι ο ναύτης πίνει πικροθάλασσα στην κούπα του Οδυσσέα.

Ά, ποιός θα φράξει τότες τη μπασιά και ποιό σπαθί θα κόψει το κουράγιο

καί ποιό κλειδί θα σου κλειδώσει την καρδιά πού με τα δυο θυρόφυλλά της διάπλατα

κοιτάει του Θεού τ αστροπερίχυτα περβόλια;…»

Πες το με ποίηση (16ο): «Σώμα ή κορμί»

«… Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν

από μας θα μείνει μέχρι της συντελείας των αιώνων

αυτό το “σ’ αγαπώ” που σου ψιθύρισα στις ώρες μας τις πιο κρυφές»

(Ν. Εγγονόπουλος, από το ποίημα “Ελεονώρα II”)

___1_~1

-Γιάννης Βαρβέρης, «Τι να ‘ν’ το σώμα;»

 

“Μην ειν’ οι κάμποι, τα ψηλά βουνά;

Κάτι από δύση θα ‘ναι πάντως σε κραιπάλη

κι έχει στολίδια του μαντείες

να μη σαστίζει σ’ αλλαξοκαιριές.

Πάλι μπορεί και να ‘ναι πέρασμα ενός τρένου

κι όχι το πέρασμα ενός τρένου επακριβώς

αλλά η ησυχία της διάβασης: – δυο ησυχίες:

εκείνη που προηγείται κι αυτή που έπεται.

Ή το πιο απίθανο, μες στον κοιτώνα

καθώς επικρατεί το σκόρπισμα του ελέους

κι οι αψήφιστες ραγισματιές στο ημίφως

να ΄ναι μια σάρκα που φτεροκοπά

ενώπιον των οστών της.”

(Γ. Βαρβέρης, Πεταμένα λεφτά, Κέδρος)

Yannis Tsarouchis39

-Δ. Π. Παπαδίτσας, «ΟΠΩΣ Ο ΕΝΔΥΜΙΩΝ»

 

“Από χρυσές περιπαθείς διώρυγες τραβάει προς τις αέρινες τροφές του

το άλλο σώμα

Σημαδεμένο με την κιμωλία του μέσα στο ατέλειωτο τραγί του

Σώμα της δάφνης και του πιπεριού

Φωνές δαγκώνουν άγιους άρτους βιαστικές αγριότητες

μιας κορυφαίας κραυγής:

Από τον ένα ήλιο στον άλλο μεσημέρι αποθανατισμένη

πράσινη στριγγιά του φρύνου

Ωραίο κορμί θηκάρι διπλής κόψης ανεμόδροσης

Ποιο σε αλαφρώνει πότισμα

Μια λέξη σ’ εξατμίζει επεκτεινόμενη

Θερίζει δάση και άσπρους θανάτους που ζευγαρώνουν το τσακάλι με

το αηδόνι στη Μαντινεία και στη Λοκρίδα

ωραίο κορμί

Σφυρίζουν τα τρυπάνια σου κι ανοίγουν αμμουδιές απελπισμένες

Σε γράφουν με ίσκιους οι αλμυρές κάμαρες στη λιακάδα

Κι όπως σε γδέρνει το σγουρό μαϊστράλι χάνονται τα πυρά μαλλιά

Σαν εκατό κατσίκια που καταποντίζει στο σκοτάδι

Ένα φανάρι

Βαθύ κορμί στο άσπρο σου εκμαγείο η προδοσία της

πλάνης σου μετράει σφυγμούς

Μετράει με χτύπους της ακρογιαλιάς μάταιες ημέρες

Έναν κύκλο θαυμάζεις σε τροχίζει από μέσα η ακοή

Το νούμερό σου είναι το δύο, πλάνο που ανοίγεις θήκες

μορφασμών ασβέστη

Με ένα πουλί που άξαφναγίνεται λιθάρι

Και μια ψηφίδα αγνώστου του μας γνέφει

Το βήμα σου και η πέτρινη σου περιδίνηση

Η αρπαγή της πυράς με όλο το στόμα

Η αποστροφή του σκοταδιού με όλο το χέρι

Το βύθισμά σου ψηλά με όλους τους πίδακες

Κι όλο το ενδοκρινές αλάτι

Βαθύ κορμί”

(από την ανθολογία “Σύγχρονη ερωτική ποίηση”, Καστανιώτης)

1160_2432

-Κωστής Παλαμάς, «Στο κορμί»

 

“Δόξα στ’ ανθρώπου το κορμί! Στη σάρκα,

που σαν καλοκυβέρνητο καράβι

σιδερένιο στα παλάτια του πελάγου

βαστάει του ανέμου τους δαρμούς, του δρόμους

και τα λιοπύρια.

tsar2Δόξα στα χέρια, ω χέρια προκομμένα,

σα σπαθιά δυνατά και σαν αλέτρια,

στα πόδια, που ματώνεστε περνώντας

τα φτερά, δόξα στο χορταριασμένο

βράχο του στήθους.

 

Το φέγγος του ματιού και του προσώπου

την αντρίκια ψυχή και του στομάτου

τ΄ οργισμένο τ’ ανάκρασμα δοξάζω,

των Ηρακλειδών τα ραβδιά, τα νιάτα

των Αντινόων.

 

Δοξάζω το κορμί, που αποτολμάει

στη μέρα αγνάντια ολόγυμνο, απ’ τ’ αρπάγι

άγγιχτο της ακάθαρτης Αρρώστιας,

θεϊκά να μετρηθεί με τη γαλήνη

των αγαλμάτων.

 

Στο κορμί δόξα, ρόδο της Υγείας,

και απέραντο χαμόγελο της Ύλης,

και σύγνεφο, που κλει τ’ αστροπελέκι,

στο Πνεύμα, πόγινε από πλάστης πλάσμα,

στο κορμί δόξα!

 

Στο κορμί δόξα, που και κείνο πλάθει

με την ορμή της πύρινης αγάπης

τα ωραία παιδιά, τα λιονταροθρεμένα παλικάρια,

τους πολέμους, τις νίκες, και τις πατρίδες!”

(Κωστής Παλαμάς, Άπαντα, τ. 3ος)

Αχ, αυτοί οι «αριστεροί» της ΔΗΜΑΡ!…

-__1_~1

Αχ, αυτοί οι «αριστεροί» της ΔΗΜΑΡ! Τόσο «αριστεροί» που στήριξαν τον ακροδεξιό Σαμαρά, τον Βορίδη, τον Άδωνη, τον Δένδια!

Αχ, αυτοί οι «αριστεροί» της ΔΗΜΑΡ, τόσο «αριστεροί» που σφύριζαν αδιάφορα στα πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες και στην κάλυψη των ναζιστών της Χ.Α. από την κρυπτο- φιλοναζιστική ΕΛ.ΑΣ του Δένδια ….

 Και πόσα αντιλαϊκά μέτρα δε στήριξαν αυτοί οι «σοβαροί» και «υπεύθυνοι» το χρόνο που συναγελάστηκαν κυβερνητικά με την ακροδεξιά του Σαμαρά και το απαξιωμένο και αποσαθρωμένο ΠΑΣΟΚ του αλαζόνα Βενιζέλου, μ’ αποκορύφωμα τη συναίνεσή τους στις αυταρχικότατες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου! Πολύ “αριστεροί” αυτοί της ΔΗΜΑΡ! …Και “υπεύθυνοι” και “σοβαροί” και «αξιόλογοι» στο να πετύχουν εν τέλει τον ηθικό και πολιτικό εξευτελισμό τους στα μάτια των δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών.

Και πιο σοβαρός απ’ όλους τους ο πρόεδρός τους, ο κυρ Φώτης ο Κουβέλης… Τέτοια η σοβαρότης του, ώστε να δικαιώνεται ο Μοντεσκιέ που είχε πει: «Η σοβαρότης είναι η ασπίς των ηλιθίων»!

Έπρεπε να πέσει το «μαύρο» στην ΕΡΤ για να καταλάβουν αυτοί οι «υπεύθυνοι» «αριστεροί» ότι για την ακροδεξιά δράκα του Σαμαρά, που κατ’ ουσία κυβερνά τον τόπο, δεν ήσαν παρά το δεκανίκι, το άλλοθι δημοκρατικότητας, το «φύλο συκής» σε μια  καραδεξιά κυβέρνηση.

Μπρος στο διαφαινόμενο φάσμα της καταστροφής και της ολικής πολιτικής εξαφάνισής τους αποφάσισαν ν’ αποχωρήσουν από την τρικολόρε συγκυβέρνηση, κι αμέσως, εκτός από καταγέλαστοι στα μάτια των δημοκρατικών πολιτών, έγιναν και το «μπαίγνιο» των συστημικών παπαγάλων, των χτεσινών υμνητών τους.

Η υπεύθυνη ΔΗΜΑΡ, η «κυβερνώσα Αριστερά», του κυρ- Φώτη του Κουβέλη, εν μια νυκτί έγινε το απόβλητο του συστήματος…

Βρε, πως αλλάζουν οι καιροί! Πού είναι οι μέρες που κατά το σύστημα ο Φώτης Κουβέλης ήταν ο νουνεχής ηγέτης, ο νηφάλιος, υπεύθυνος πολιτικός. Μέσα σε μια ώρα έγινε αλλοπρόσαλλος, ανεύθυνος, αυτοκαταστροφικός, παράξενος.

«Αριστερά Περιορισμένης Ευθύνης» και «Αριστερά του Ντόλτσε» (του γνωστού καφέ του Κολωνακίου) αποκάλεσαν τη ΔΗΜΑΡ δυο αρθρογράφοι της Καθημερινής και «Αριστερά της μιζέριας», άλλος αρθρογράφος του Βήματος!

Το μιντιακό – πολιτικό σύστημα που τρέμει τις εκλογές όσο τίποτα έτρεξε να στηρίξει με περισσό καμάρι τον Ευάγγελο Βενιζέλο και να προβλέψει όλα τα δεινά για τον Φώτη Κουβέλη που «τόλμησε» να διαφωνήσει ανοιχτά. Μέσα σε λίγη ώρα ξεχάσαμε τον Σαμαρά, που έβαλε μαύρο στην ΕΡΤ και απόλυσε με μια μονοκοντυλιά 2.660 εργαζόμενους. Έγινε ο Κουβέλης το «μαύρο πρόβατο».

Και ήδη άρχισαν οι ύμνοι στον Βενιζέλο και η ανάδειξη του σε νουνεχή ηγέτη που φρόντισε για την πολιτική σταθερότητα στον τόπο. Και που γι αυτή του την «υπηρεσία» ανταμείφθηκε πλουσιοπάροχα με 12 πασοκικά υπουργεία και ο ίδιος αντιπρόεδρος και υπουργός εξωτερικών!!!

Τα «όργανα» άρχισαν λοιπόν και οι καλοθελητές αναλυτές, «μπάστακες» του συστήματος, έπιασαν δουλειά και λένε και γράφουν πως το ΠΑΣΟΚ πια αναδεικνύεται ξανά σε πρωταγωνιστή της Κεντροαριστεράς.

Κυκλοφόρησαν όλα τα σενάρια πως εκεί που βρισκόταν στο καναβάτσο και η ΔΗΜΑΡ φάνταζε πιο ελκυστικός πόλος, με την αποχώρησή της από την κυβέρνηση, οδηγείται πλέον σε πολιτικό αφανισμό. Κανείς από τους «επίσημους αναλυτές» δεν «βλέπει» ότι ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να δικαιώσει όσους εκτιμούν ότι είναι πια συνιστώσα της ΝΔ!

Όσο για την «υπεύθυνη» και «κυβερνώσα» ΔΗΜΑΡ και το πολιτικό της μέλλον, ας πρόσεχε…. Μετά το φιάσκο της συγκυβέρνησης φαίνεται πως δε βάζουν μυαλό και δηλώνουν ότι θα στηρίζουν «αλά καρτ» αυτό το κυβερνητικό έκτρωμα του Σαμαροβενιζελισμού!… Ο πολιτικός τους αφανισμός «επί θύραις», ας πρόσεχαν…

Αριστούχοι χωρίς μέλλον!…

_1_~1

Μ’ ένα σφίξιμο στην καρδιά διάβαζα αυτές τις μέρες τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων για την εισαγωγή στις πανεπιστημιακές σχολές. Είδα πρωτοσέλιδα νεανικά πρόσωπα μαθητών που αρίστευσαν, μ’ έκδηλη τη μεγάλη χαρά και ικανοποίηση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Δικαιολογημένα, γιατί δικαιώθηκαν οι κόποι τους, τόσο των ίδιων όσο και των οικογενειών τους.

Η δικαιολογημένη όμως χαρά και ικανοποίηση αποτελεί μια πρώτη «ανάγνωση» της επιτυχίας αυτών των παιδιών. Δυστυχώς πρόκειται για μια παροδική επιτυχία, γιατί πολύ γρήγορα αυτά τα παιδιά θα απογοητευτούν.

Θα ξεκινήσουν τη φοιτητική τους ζωή με όνειρα και ελπίδες και σύντομα η σκληρή, αδυσώπητη, πραγματικότητα θα τους διαψεύσει.

Μετά τέσσερα χρόνια θα προστεθούν κι αυτοί στη μεγάλη στρατιά των προσοντούχων ανέργων! Αυτό είναι το μέλλον που τους επιφυλάσσει μια μητρυιά πατρίδα που διώχνει τα παιδιά της. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς θα αναγκαστούν να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους για να βρουν καλύτερη τύχη σ’ άλλες χώρες του εξωτερικού.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που λεγόταν για χρόνια στις εφημερίδες, την περίοδο που ανακοινώνονταν οι βαθμολογίες και οι βάσεις των πανελλαδικών εξετάσεων: «Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε από την αποφοίτηση από κάποια πανεπιστημιακή σχολή αν βρήκαν δουλειά όλοι αυτοί οι αριστούχοι».

Τα τελευταία όμως χρόνια γνωρίζουμε πολύ καλά την απάντηση. Από τα Πανεπιστήμια… κατευθείαν στην ανεργία και στη μετανάστευση, καθώς το μέλλον στην Ελλάδα είναι ένα σκοτεινό τούνελ, εκτός κι αν καταφέρουν να «δραπετεύσουν» απ’ αυτή τη χώρα.

Πρόκειται για το ειδεχθέστερο έγκλημα όλων των πολιτικάντηδων που κυβέρνησαν τούτη τη χώρα μεταπολιτευτικά.

Στερούν το μέλλον των παιδιών μας, μαυρίζουν τη ζωή τους οδηγώντας τα στη βέβαιη ανεργία και ανέχεια, μαραίνουν τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Και μια χώρα, χωρίς αισιοδοξία και ελπίδα για τους νέους της είναι μια καταδικασμένη σε «θάνατο» χώρα.

Και μάλλον αισιόδοξα ηχούν οι στίχοι του Γιάννη Βαρβέρη: «Καμιά φορά θα βάλω τα κλάματα/ και θα σας πνίξω».

107614-youthunemploymnt

-Βύρων ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, «Του δρόμου»

 

IV. “…Κάτοχος φυσικά, και ξένης γλώσσης

Είκοσι χρονών με λεπτή κορμοστασιά

Μήνες και μήνες τρέχει για δουλειά.

«-Δυστυχώς δεν εδόθησαν πιστώσεις…»

Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα χλωμά

-περηφάνιας γραμμές, μ’ όλη την άλλη

δυστυχία σας στραμμένη από την άλλη-

μην κλαίτε. Αύριο ξανά, αύριο ξανά…

Σκάλες, ουρές, ουρές λογής λογής

χαρτιά κι αιτήσεις πάνω στις αιτήσεις.

Και να ‘χεις τόσα. Τόσα ν’ αγαπήσεις

Είκοσι χρονών «στο άνθος της ζωής».

 

V. Ζωή καμίνι, ζωή σκόνη

ζωή ορθοστασία

ζωή πότε θ’ αλλάξεις πρόσωπο ”

(Βύρων Λεοντάρης, Ψυχοστασία, εκδ. Ύψιλον)

Πες το με ποίηση (15ο): «Μοναξιά»…

«Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου. Δεν σιμώνει κανένας. Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλιές, αλλά φρέσκες ακόμη από τα χείλη εκείνων που τις ασπάστηκαν, γυναίκες της αμιλησιάς και του κοντού χιτώνα που φυλάγουν το κουτί με τα διαμαντικά του ωκεανού. Δεν σιμώνει κανένας. Αν δεν είχα κάτι το πολύ δυνατό και αθώο συνάμα να με συντηρεί, όπως οι μέντες και οι λουίζες που ευδοκιμούν στον εξώστη μου, θα ‘χα πεθάνει της πείνας. Τόσο μακριά βρίσκομαι από τα πράγματα, τόσο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι. Ξυπνάω τις νύχτες ανήσυχος για κάποιαν απόχρωση του μωβ, ποτέ όμως για το τι μπορεί να γίνεται στα εμπορεία της Αγοράς. Αλήθεια, δεν έχω ιδέαν. Ακούω πως έχουν πάντα μεγάλη πέραση τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί (τ’ αντίγραφα, όχι τα πρωτότυπα) όπως και οι διακυμάνσεις του δολαρίου, ο πληθωρισμός, οι συναλλαγές των κομμάτων — αλίμονο. Μ’ έφαγε, όπως τις καρένες των καϊκιών ο αρμόβουρκος, η μοναξιά. Και τα χρόνια περνούν.»

(Οδυσσέας Ελύτης, Ιδιωτική Οδός)

 

-Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Επικίνδυνη μοναξιά»

Όταν τις νύχτες τριγυρνώ στη μοναξιά μου,
ψάχνω μες σε χιλιάδες πρόσωπα να βρω
εκείνο το τρεμούλιασμα στην άκρη του ματιού σου.

Αν έστω κι ένας μόνο απηχούσε
κάτι από τη δική σου ομορφιά,
θα του ’λεγα: «Λοιπόν, τι περιμένεις;
με τα καρφιά των παπουτσιών σου κάρφωσέ με» –

και δε θα καρτερούσα πια γλυκό φιλί
ούτε μια τρυφερή περίπτυξη.

 

-Κώστας Καρυωτάκης, «Μοναξιά»

 

Μεσάνυχτα, και λείπετε, αδερφούλες μου.

Σαλεύει θλιβερό το κυπαρίσσι.

Τις κάμαρες θ’ ανοίξω που στοιχειώσανε,

τ’ αγέρι κι η νυχτιά ναν τις γιομίσει.

 Άνε με πάρει ο ύπνος, μέσα στ’ όνειρο

θα ’ρθει κάποια από σας να με ξυπνήσει.

 

Πού πήγατε, αδερφούλες μου, κι απόμεινα

μονάχη μες στο σπίτι μας και ξένη;

Στην άρπα, που ενοστάλγησε τα δάχτυλα,

η αράχνη τον καημό μου τον υφαίνει.

Τα χέρια μου, όπως δένω κι όπως θλίβομαι,

με βλέπει αντίκρυ ο σκύλος και σωπαίνει.

 

Τί να ’φταιξα και ασπρίζουν στο τρισκόταδο,

σαν τάφοι, τ’ αδειανά σας τα κρεβάτια;

Ποτέ του γυρισμού το γλυκοτράγουδο,

ποτέ δε θαν το πουν τα σκαλοπάτια;

Πώς ξεχειλά σε δάκρυον, αδερφούλες μου,

 η αγάπη στα μεγάλα μου τα μάτια!

-Ζωή Καρέλλη, «Μοναξιά»

Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη
την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;
Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά
έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια
με τη συντροφιά των πολλών ανθρώπων.
Μιλάς και σωπαίνεις και τα πράγματα
μένουν αδιάλλαχτα, σα να μην υπάρχει
θέληση καμιά, να τα κυβερνήσει.
Αστειότερες, οι θλιβερές προσπάθειες,
γιατί τόση απαισιοδοξία;… Σαν το τίποτα
να μεγάλωσε, να φούσκωσε αλλόκοτα,
δείχνει ένα πρόσωπο παράφορο δίχως μορφή,
έτοιμο να σκάσει, να βγάλει απ’ το νου,
όλα τα πλήθη που το κρατούν
και τώρα διασπώνται, σαν το τίποτα
να γίνετ’ ένα μυρμήγκιασμα.

Α, τι αθλιότητα περιέχουν
τα μάτια τής μοναξιάς!
Φύγετε τόσο μακριά,
που ποτέ να μη συναντήσετε πια
την μονάχην εικόνα σας,
καθώς φαίνεται, σήμερα, ολόκληρη.

 

-Γιάννης Ρίτσος, «Ένα πρόσωπο»

 Είναι ένα πρόσωπο φωτεινό, σιωπηλό, καταμόναχο
σαν ολόκληρη μοναξιά, σαν ολόκληρη νίκη
πάνω στη μοναξιά. Αυτό το πρόσωπο
σε κοιτάζει ανάμεσα από δυο στήλες ασάλευτο νερό.

Και δεν γνωρίζεις ποιο απ΄ τα δύο πείθει
Περισσότερο.

 

-Βρεττάκος Νικηφόρος, «Μοναξιά δεν υπάρχει»

 Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος
σκάφτει ή σφυρίζει ή πλένει τα χέρια του.
Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο
σαλεύει τα φύλλα του. Εκεί που ένα ανώνυμο
έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται,
που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο,
εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του
μ’ ανοιγμένα τα δυο μακάρια χειλάκια του
κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει.

 

«Υπεροψίαν και μέθην» έχει ο Σαμαράς….

geloiografia_samara

Ο καταιγισμός των γεγονότων της τελευταίας εβδομάδας μοιάζει μ’ αυτό που η ναζιστική προπαγάνδα παρουσίασε (τυχαία;) ως «χτύπημα αστραπή». Μέσα σε μια ελληνική κοινωνία που πλεονάζουν πλέον οι βαρβαρισμοί και οι ψευδείς, χαλκευμένες συκοφαντίες (κυρίως κατά των εργαζομένων), οι χυδαιότητες και οι αποδομήσεις του κρατικού μηχανισμού ήρθε και η καταγέλαστη «πράξη νομοθετικού περιεχομένου» να διεμβολίσει την ελληνική πολιτισμική συνέχεια, να διαρρήξει τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της δημοκρατίας και να αποκόψει τις γέφυρες απανταχού ελληνισμού.

Με τρόπο προκλητικό, ανεύθυνο, ανεγκέφαλο και τραμπούκικο το κλείσιμο  του δημόσιου φορέα της Ραδιοτηλεόρασης σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας εποχής βαρβαρότητας. Για τον τρόπο και τις μεθόδους, καθώς και για τα αποτελέσματα στην ελληνική πολιτισμική συνέχεια, τη δημοκρατία, τους θεσμούς και την κοινωνική συνοχή έχουν πολλά γραφτεί, ειπωθεί και συνεχίζουν. Η φίμωση οποιασδήποτε φωνής και μάλιστα με ειδεχθείς, φασιστικές, μεθόδους (πρέπει να) βρίσκει κάθετα αντίθετο κάθε δημοκράτη Έλληνα.

Η καβαφική «υπεροψία και μέθη» των τυρανίσκων γεννά σαφώς, σαν το αντίπαλο δέος στην αυθαιρεσία και στον αυταρχισμό τους, την ομηρική «μήνιν»!

Ο Σαμαράς είναι πασίδηλο πια ότι επιλέγει τη σύγκρουση… Παρανομεί ασυστόλως γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια Βουλή, Σύνταγμα, τους δημοκρατικούς θεσμούς γενικότερα. Είναι φανερό ότι επιλέγει ή την καθυπόταξη των κυβερνητικών εταίρων του, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ή να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές…

Ο Σαμαράς έχει πάρει τις αποφάσεις του και δεν πρόκειται να υποχωρήσει μπρος στις διαφωνίες των αδύναμων κυβερνητικών συνεταίρων του, οι οποίοι στον πολιτικό τσαμπουκά του Σαμαρά το μόνο που μπορούν να αντιτάξουν είναι μια «ηρωική» έξοδο από την κυβέρνηση μπας και περισώσουν κάτι από την παντελώς χαμένη πολιτική τους αξιοπρέπεια.

Ο κουτσαβάκης Σαμαράς εκπροσωπεί σήμερα το σκληρό πρόσωπο της Δεξιάς… Οι πολιτικές του πράξεις στο χρόνο που κυβερνά αυτό αποδεικνύουν… Δε θα διστάσει ακόμα και να συνεργαστεί με μια πιο λάιτ εκδοχή της Χρυσής Αυγής!… Αν είναι να αποκτήσει η χώρα μια ακροδεξιά κυβέρνηση, μην αμφιβάλλετε ότι και οι ναζιστές της Χ. Α. θα δεχτούν να βάλουν λίγο νεράκι στο κρασί τους!

Οι σαμαρικές, ακροδεξιές, πολιτικές επιλογές όμως είναι «ασκήσεις επί πολιτικού χάρτη» και δεν έχουν σχέση με την πολιτική πραγματικότητα. Όπως έδειξε και το «ατύχημα» με το σβήσιμο της ΕΡΤ, τέτοιες αυταρχικές, εξόφθαλμα αντιδημοκρατικές, πολιτικές πράξεις ξυπνάνε και διεγείρουν  τα δημοκρατικά αισθήματα όλων των προοδευτικών πολιτών σε τούτη τη χώρα.

Ο Σαμαράς επιλέγει τον πολιτικό διχασμό… Και θα το πληρώσει ακριβά… Στην περίπτωση εκλογών τώρα το δίλημμα δεν θα είναι Ν. Δ. ή ΣΥΡΙΖΑ αλλά Ακροδεξιά ή Δημοκρατία…

Και καθώς τα αντιδεξιά ανακλαστικά έχουν βαθιές ρίζες στον τόπο  μας, οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες θα αντιδράσουν ομόθυμα με την ψήφο τους στην προοπτική μιας ακροδεξιάς διακυβέρνησης της χώρας… Και είναι βέβαιο ότι οι δημοκρατικές δυνάμεις θα υπερισχύσουν…. Ο Σαμαράς θα φάει τα μούτρα του!!!

 

Αντωνάκης ο ΕΡΤογάν!…

131290-2-skitso--9-thumb-large

Η παραζάλη της εξουσίας, η (ακροδεξιά) αλαζονεία, ο γνωστός κουτσαβακισμός του Σαμαρά, που είδε τον εαυτό του Ερντογάν (εξού και το «ΕΡΤογάν» του τίτλου) και θέλησε να επιβάλλει το «μαύρο» στη δημόσια τηλεόραση μ’ ένα, χουντικής κοπής, «αποφασίζουμε και διατάζουμε»!

Βασάνισα το μυαλό μου αρκετά προσπαθώντας να κατανοήσω αν είναι δυνατό τέτοιο μέγεθος ηλιθιότητας. Αναρωτιόμουν: Επικίνδυνα ηλίθιοι, ή επικίνδυνα σκοτεινοί;
Κυβέρνηση που δεν έχει την στοιχειώδη οξυδέρκεια να προβλέψει σε κάποιο βαθμό τις αντιδράσεις που θα γεννηθούν από μία οποιαδήποτε σημαντική της απόφαση, είναι ανάξια λόγου. Εκτός…

Εκτός, αν ο Σαμαράς, θέλει να γίνουν εκλογές , νομίζοντας πως ξαφνικά είναι «κυρίαρχος του παιχνιδιού» , πως την ευθύνη θα την πετάξει στους «εταίρους» και πως η κοινή γνώμη θα πήγαινε μαζί του. Δεν υπολόγισε μια λεπτομέρεια: την αντίδραση των πολιτών (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις 65% διαφωνεί με το «σβήσιμο» της ΕΡΤ) και την κατακραυγή από την Ευρώπη.

Χαμένος ο Αντώνης Σαμαράς όπως και οι στενοί του συνεργάτες στην παραζάλη που φέρνει η αλαζονεία της εξουσίας, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, χειρίστηκαν το ζήτημα με ανυπόφορη προχειρότητα, ανέδειξαν –για άλλη μια φορά- το χυδαίο και βαθιά βάρβαρο πρόσωπο της εξουσίας όταν αυτή είναι στα χέρια είτε τραμπούκων είτε συνειδητών υπηρετών συμφερόντων.

Είναι κυριολεκτικά απίστευτο πως δεν στάθηκαν ικανοί να φανταστούν-αν όχι τις εντός Ελλάδας αναταράξεις- κυρίως την διεθνή κατακραυγή που σάρωσε τον πλανήτη σε λίγες ώρες. Η περίφημη «αξιοπιστία» της Κυβέρνησης Σαμαρά και η «αποκατάσταση της διεθνούς εικόνας της χώρας» αυτοκτόνησαν πανηγυρικά.

Το δυστύχημα, η τραγωδία, είναι πως σε όλες τις περιπτώσεις, το πτώμα δεν αλλάζει:

Η Ελλάδα και οι πολίτες της που πλήττονται ανηλεώς, ποικιλοτρόπως και πανταχόθεν,

χωρίς να υπάρχει ούτε στο ελάχιστο ένα προσχηματικό-έστω- όραμα.

Δεν υπάρχει ούτε ένας λογικός άνθρωπος στην Ελλάδα, που να μην πιστεύει πως η ΕΡΤ θέλει εκσυγχρονισμό, θέλει αυστηρούς κανόνες αξιοκρατίας, θέλει πολλά.
Και δεν υπάρχει κανένας λογικός άνθρωπος που ταυτόχρονα να μην πιστεύει, πως η διαδικασία μετεξέλιξης της ΕΡΤ σε ένα επόμενο στάδιο, θα μπορούσε να γίνει προγραμματισμένα, με την κατά το δυνατόν ευρύτερη συναίνεση, και να μπει σε υλοποίηση σταδιακά σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα χωρίς να κατέβουν οι διακόπτες. Και έχοντας την κοινή γνώμη αρωγό.

Οι πρωταγωνιστές της αδιαφάνειας, των σκοτεινών διορισμών, της χρηματοδότησης παραγωγών σε φίλους, οι ένοχοι της μετατροπής της Δημόσιας Τηλεόρασης σε υπηρέτρια όλων των αφεντάδων, δεν μπορούν να πείσουν πως τάχα τώρα κόπτονται για την ΕΡΤ. Οι ίδιοι που μέχρι χτες διόριζαν με το «έτσι θέλω».

-Η αντίδραση των πολιτών: Ως εδώ!…

Ασφαλώς, η ανάγκη υπεράσπισης της δημόσιας τηλεόρασης η οποία εξυπηρετεί λειτουργίες και καλύπτει ανάγκες ενημέρωσης και πολιτισμού που δεν μπορούν και δεν θέλουν τα ιδιωτικά κανάλια.

Όμως, ο κυριότερος λόγος για την σύσσωμη αντίδραση των πολιτών είναι η λέξη που κυριαρχεί στο στόμα όλων αυτές τις ημέρες: «πραξικόπημα». Είναι αντίδραση στον πρωτοφανή αυταρχισμό της κυβέρνησης, η οποία ξαφνικά ανακοίνωσε το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης και μετά από λίγες ώρες το «μαύρο» κάλυπτε τις οθόνες.
Αιφνιδιαστικά, χωρίς συζήτηση στη Βουλή, χωρίς την (περίφημη) διαβούλευση με τους εργαζόμενους, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο για την αναδιοργάνωση της ΕΡΤ, σε μια λογική που θυμίζει το αλήστου μνήμης «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» προχώρησε στην παύση λειτουργίας της ΕΡΤ. «Η ΕΡΤ τελείωσε»… όπως μας ανακοινώθηκε. Αιφνιδιασμός, αυθαιρεσία, αλαζονεία, αυταρχισμός της κυβέρνησης: αυτά προκάλεσαν το κύμα διαμαρτυρίας .
Το επόμενο ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση επέλεξε αυτόν τον δρόμο και αυτόν τον τρόπο. Οι περισσότερες αναλύσεις επισημαίνουν τις πιέσεις της τρόικας για άμεσες απολύσεις στο δημόσιο. Κάποιες άλλες υπογραμμίζουν την απέχθεια της κυβέρνησης για ο, τιδήποτε δημόσιο: ό, τι δεν μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί, θα πρέπει να κλείσει.
Άλλες είδαν πίσω από αυτή την πρωτοφανή ενέργεια τον εκβιασμό της ΝΔ για εκλογές. Αυτές οι αναλύσεις είναι σωστές, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η κυβέρνηση προχώρησε στο κλείσιμο της ΕΡΤ όχι μόνο επειδή έπρεπε ή ήθελε αλλά επειδή μπορούσε να το κάνει.
Στον ένα χρόνο που η τρικομματική κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία έχει νικήσει σε όλες τις μάχες που έχει δώσει απέναντι σε όσους αντιδρούν στην πολιτική της. Παρά την διόγκωση της ανεργίας, τις απολύσεις, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, τον καταποντισμό μισθών και συντάξεων, οι κοινωνικές αντιδράσεις όλους αυτούς τους μήνες ήταν υποτονικές. Η καλλιέργεια του φόβου, η καταστολή και η ενορχηστρωμένη κατασυκοφάντηση των απεργιών από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης απονεύρωσαν τις όποιες αντιδράσεις.

Ο δρόμος του αυταρχισμού και η πολιτική πυγμής με τις διαδοχικές επιστρατεύσεις απεργών, έδειξαν μια κυβέρνηση αποφασισμένη να εφαρμόσει την μνημονιακή πολιτική με κάθε τρόπο. Μια κυβέρνηση η οποία εξαντλεί τον βερμπαλισμό περί μεταρρυθμίσεων με την ωμή πολιτική της βίας, της αυθαιρεσίας του αυταρχισμού. Η κυβέρνηση προχώρησε στο κλείσιμο της ΕΡΤ επειδή απλά νιώθει αρκετά ισχυρή να το κάνει απέναντι σε μια κοινωνία που έχει ηττηθεί.

Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να υπολογίσει είναι ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ θα προκαλούσε τόσες και τέτοιες αντιδράσεις, γιατί η αλαζονεία της εξουσίας συμβαδίζει με την υποτίμηση της κοινωνίας. Όμως όταν μια κοινωνία, όπως η ελληνική, είναι υπό διαρκή, πολύπλευρη πίεση για πολλά χρόνια, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αντιδράσει.

Πότε εξαντλείται η αντοχή της κοινωνίας; Για ποιο ζήτημα η κοινωνία μπορεί να κινητοποιηθεί και να πει «ως εδώ»; Ποιο «απρόβλεπτο» γεγονός μπορεί να μετατρέψει την κοινωνία σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων; Για τις χιλιάδες ανθρώπων που διαμαρτύρονται για το κλείσιμο της ΕΡΤ, είναι σαφές ότι το ζήτημα υπερβαίνει την υπεράσπιση της δημόσιας τηλεόρασης ή τη συμπαράσταση στους απολυμένους. Αφορά την υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης και του πολιτισμού απέναντι στην επέλαση του συντηρητισμού και της εμπορευματοποίησης. Αφορά την υπεράσπιση της δημοκρατίας απέναντι στον αυταρχισμό και την αλαζονεία της κυβέρνησης. Είναι το «ως εδώ».

2.013: έτος Κ. Π. Καβάφη!… Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ Μαγνησίας τιμά το παγκόσμιο ποιητή μας: «Ο πολιτικός Καβάφης»…

Καβάφης afisa

Απ’ αφορμή το «Έτος Καβάφη, 2013» το Πολιτιστικό Τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ Μαγνησίας, τιμώντας τον παγκόσμιο ποιητή μας, διοργανώνει εκδήλωση με θέμα «Ο πολιτικός Καβάφης».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 12 Ιούνη 2013, και ώρα  8.30 μ. μ., στον «Πολυχώρο Τέχνης – Φουντούλη», Αντωνοπούλου 17 (ανάμεσα Δημητριάδος και Ιάσονος).

Ομιλητές: – Χρήστος Αλεξίου, πανεπιστημιακός, δ/ντής του περιοδικού «Θέματα λογοτεχνίας»: «Ο Καβάφης του Σεφέρη και του Ρίτσου»

-Κώστας Κρεμύδας, ποιητής, εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «Μανδραγόρας»:

                                          «Αριστερά και Καβάφης»

Μουσική και τραγούδι: Γιάννος Νικολάου – Εύα Δημοκωστούλα

Απαγγέλουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Τράντας – Σταμάτης Παγασαίος

Χαιρετισμό θα απευθύνει ο υπεύθυνος του Πανελλαδικού Πολιτιστικού Τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, σ. Σωτήρης Σιώκος.

Πλάι και πέρα από τον «ηδονικό», τον «ιστορικό» ή τον «φιλοσοφικό», υπάρχει και ο πολιτικός Καβάφης, όχι βέβαια με την έννοια του πολιτευόμενου ή του «στρατευμένου», αλλά μ’ εκείνη του ανθρώπου που συνεχίζει την οικογενειακή του παράδοση να ενδιαφέρεται για τα κοινά. Με τη βαθιά του αίσθηση της ιστορίας και της πολιτικής, στοχάστηκε πολύ πάνω στις τύχες του Ελληνισμού και προσπάθησε, με τα ιστορικά του σύμβολα, να σκιαγραφήσει μια “πολιτική” για την επιβίωση του ελληνικού κόσμου και της ελληνικής λαλιάς.

 Σύμφωνα με την μελέτη του Στρατή Τσίρκα, «Ο πολιτικός Καβάφης»,  ο ποιητής «δεν επιλέγει για τους μύθους των ποιημάτων του την ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή εποχή, επειδή τάχα σ’ αυτές μπορούσε να μιλήσει πιο ελεύθερα για τον έρωτά του. Αλλά γιατί, κάτω από το προσωπείο του ιμπεριαλισμού της Ρώμης, υπάρχουν αναλογίες ευάρμοστες, με τον ιμπεριαλισμό της Μεγάλης Βρετανίας, στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, όλα εκείνα τα χρόνια, από τη γέννηση του ποιητή ως το θάνατό του. Δεν είναι τυχαίο πως ζητά από το 1891 να γυρίσουν τα Ελγίνεια Μάρμαρα στην πατρίδα τους, κι από το 1893 να ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα». Μέσα από την ποίησή του αναδεικνύεται μια πολιτική στάση. Ο Καβάφης σαρκάζει και καταγγέλλει την παρακμή ενός κόσμου, ενός κόσμου που ότι κι αν κάνει, όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλει είναι καταδικασμένος: «όμως η πτώσις μας είναι βεβαία./ Επάνω, στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος» (Κ. Π. Καβάφης, Τρώες).

Ο Γιάννης Ρίτσος σ’ ένα από τα 12 ποιήματα που έγραψε για τον Καβάφη γράφει γι αυτόν:

«Κι εκείνος… ο μέγας αναμάρτητος,
ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια,
σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,
ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του
τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης.
“Αν άφεση δεν είναι η ποίηση, –ψιθύρισε μόνος του–
τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος”.»

935747_3051534143995_725073875_n

-Για το ποίημα, «27 Ιουνίου 1906, 2 μ.μ.»…

Ο Καβάφης εμπνέεται από ένα τραγικό πολιτικό- κοινωνικό γεγονός και γράφει το σπαρακτικό ποίημα «27 Ιουνίου 1906, 2 μ.μ.»… Οι αποικιοκράτες Άγγλοι σε μια παρωδία δίκης καταδικάζουν σε θάνατο διά της κρεμάλας, για αντίσταση κατά της Αρχής, 4 Αιγύπτιους χωρικούς, ανάμεσά τους κι ένα 17χρονο παλικάρι… Αυτός ο τραγικός κι άδικος χαμός του παλικαριού και το σπαρακτικό μοιρολόι της μάνας του, είναι η πηγή έμπνευσης του ποιητή… Ένα ποίημα προάγγελος του «Επιτάφιου» του Γιάννη Ρίτσου και της «Μάνας του Χριστού» του Κώστα Βάρναλη…

Κ. Π. Καβάφης, «27 Iουνίου 1906, 2 μ.μ.»

“Σαν το ’φεραν οι Xριστιανοί να το κρεμάσουν
το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
η μάνα του που στην κρεμάλα εκεί κοντά
σέρνονταν και χτυπιούνταν μες στα χώματα
κάτω απ’ τον μεσημεριανό, τον άγριον ήλιο,
πότε ούρλιαζε, και κραύγαζε σα λύκος, σα θηρίο
και πότε εξαντλημένη η μάρτυσσα μοιρολογούσε
«Δεκαφτά χρόνια μοναχά με τα ’ζησες, παιδί μου».
Κι όταν το ανέβασαν την σκάλα της κρεμάλας
κι επέρασάν το το σκοινί και το ’πνιξαν
το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
κ’ ελεεινά κρεμνιούνταν στο κενόν
με τους σπασμούς της μαύρης του αγωνίας
το εφηβικόν ωραία καμωμένο σώμα,
η μάνα η μάρτυσσα κυλιούντανε στα χώματα
και δεν μοιρολογούσε πια για χρόνια τώρα·
«Δεκαφτά μέρες μοναχά», μοιρολογούσε,
«δεκαφτά μέρες μοναχά σε χάρηκα, παιδί μου».”

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

 

-Ο Βάρναλης για τον Καβάφη…

Η ποίηση του Καβάφη δε φαίνεται να βγαίνει από την καρδιά παρά από το μυαλό. Πώς λοιπόν μας συγκινεί;

Γιατί η ποίηση αυτή φαίνεται μεν λυρική στο σχήμα, στο βάθος της όμως είναι δραματική. Έχει κίνηση, ηθοποιία, ζωντάνια, επιγραμματική λιτότητα, έχει πολλή σκέψη και πικρήν ειρωνεία… Και τα δράμα αυτών των ποιημάτων έχει ένα μεγάλο προσόν, την καθολικότητα. Δεν είναι το δράμα ενός ατομικού «ήρωα», παρά ολάκερης της ανθρωπότητας…

Η «ιδέα» του Καβάφη μπορεί να καθαρίζεται μέσα στο μυαλό του, μα βγαίνει απ’ την καρδιά του και αποτείνεται στην καρδιά του «θεατή». Κι αυτή η ιδέα, επειδή δεν προσφέρεται δογματικά, σα μια γνωσιολογική αντίληψη, μα «δραματοποιείται», μετουσιώνεται από αναισθητική (διανοητική) σε αισθητική (ποιητική), γίνεται δηλαδή «ωραία» και συγκινεί.

Όταν τα ποιήματα αυτά τα πάρουμε για μινιατούρες δραμάτων, τότε θα καταλάβουμε γιατί δεν τα βλάπτει ούτε η αντιλυρική τους στιχουργία και διάθεση ούτε η πεζολογική διατύπωσή τους.

(Κώστας Βάρναλης, Ζωντανοί άνθρωποι)

Ο «χορός» των ανιστόρητων…

15628661

Πριν δέκα μέρες περίπου, όταν η ιστορικός και βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Μαρία Ρεπούση, βρέθηκε και πάλι στην επικαιρότητα με τις γνωστές δηλώσεις της για το «Χορό του Ζαλόγγου» και τη «Γενοκτονία των Ποντίων», ανάρτησα στο προφίλ μου στο fb το παρακάτω κείμενο υποστηρίζοντας την ιστορικό Ρεπούση και όχι την πολιτικό. Για την ανάρτησή μου αυτή δέχτηκα έντονες επικρίσεις έως κι αναθέματα σε σχόλια διάφορων «φίλων» που μάλλον δεν τους ενδιαφέρει ή που κυρίως αγνοούν την ιστορική αλήθεια και που επιμένουν σε μια «εθνοκεντρική ιστορία» που δεν εδράζεται στην ιστορική έρευνα αλλά σε μια στρεβλή, παραχαραγμένη, «γνώση» της ιστορίας διαποτισμένης από πλήθος (ιστορικών) θρύλων, μύθων και παραδόσεων ήτοι σε μια εθνικά «παραμυθητική ιστορία» και όχι σε μια «επιστημονική ιστορία».

-Το κείμενό μου στη σελίδα μου στο fb:

Η Ρεπούση και ο «Χορός του Ζαλόγγου»…

Μην «πυροβολείτε» την ιστορικό Ρεπούση… Πολιτικά την κρίνουμε, την κατακρίνουμε και τη «μαυρίζουμε», αλλά στα επίμαχα ιστορικά θέματα που θέτει επιστημονικά έχει δίκιο… Η εθνική μας ιστορία (όπως κι άλλων λαών) βρίθει θρύλων και μύθων τους οποίους διδάσκουμε στα παιδιά μας σαν αληθινά ιστορικά γεγονότα, κι αυτό επιστημονικά είναι απαράδεκτο!
«Ο χορός του Ζαλόγγου»:

-Τι συνέβη τον Δεκέμβριο του 1803 στο Σούλι; Καταδιωκόμενη από στρατιωτικό απόσπασμα του Αλή Πασά, μια ομάδα από Σουλιώτες κατέφυγε στους πρόποδες του Ζαλόγγου. Στις εχθροπραξίες, κάποιοι παραδόθηκαν, κάποιοι κατάφεραν να ξεφύγουν και ορισμένες γυναίκες κατέφυγαν σε έναν κοντινό βράχο, η απόληξη του οποίου ήταν γκρεμός.
Σύμφωνα με την ιστορικό Βάσω Ψιμούλη, συγγραφέα του βιβλίου «Σούλι και Σουλιώτες» (Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, 1998), «στη διάρκεια της διεξαγόμενης, σε στενωπούς και μονοπάτια του όρους, μάχης, μέρος των γυναικόπαιδων κατακρημνίστηκε, είτε απωθούμενο στην άκρη του γκρεμού από τους οπισθοχωρούντες μαχητές είτε με απόφαση των γυναικών να προτιμήσουν γι’ αυτές και τα παιδιά τους τον εκούσιο θάνατο παρά μια οδυνηρή αιματοχυσία και αιχμαλωσία».

Ο καθηγητής Αλέξης Πολίτης, από τη σκοπιά του, δεν αρνείται το περιστατικό, αλλά κάνει λόγο για μυθοποιητική χρήση του την οποία εντοπίζει «στην εξιδανίκευση, στον χορό. Αυτό άλλωστε είναι το διαφορετικό και το εξαιρετικό, επειδή αυτοκτονίες απελπισμένων, ακόμη και ομαδικές, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία» («Ο χορός του Ζαλόγγου», στον τόμο «Μύθοι και ιδεολογήματα στη σύγχρονη Ελλάδα», Εταιρεία Σπουδών Σχολής Μωραΐτη, 2007).

Σε όσους μάλιστα επικαλούνται το τραγούδι «Εχε γεια καημένε κόσμε» ως απόδειξη του περιστατικού, σημειώνει ότι είναι δημιούργημα του 1908.

*Τέλος σε ό, τι αφορά τις «γενοκτονίες» (και των Ποντίων) η Ρεπούση είπε το αυτονόητο: ότι η αναγνώρισή τους δεν είναι υπόθεση των Κοινοβουλίων αλλά των ιστορικών και της ιστορικής έρευνας.

-Απάντηση σε επικριτικό σχόλιο «φίλου»:

Οι συμβολισμοί, οι εθνικοί θρύλοι και μύθοι, οι παραδόσεις έχουν την εθνική τους σημασία, αλλά δεν είναι Ιστορία!… Τη Ρεπούση, με την οποία πολιτικά διαφωνώ, την κρίνω γι αυτά που λέει σαν ιστορικός, και έχει το θάρρος σ’ «ευαίσθητα ιστορικά» θέματα να λέει ιστορικές αλήθειες, αποδομώντας τα παρα-μυθητικά «ανιστόρητα ταμπού»… Βλέπω τώρα και το δεύτερο σχόλιό σου για το «χορό (του Ζαλόγγου)» και τη σύνδεσή του με το θέατρο ή την αρχαία τραγωδία: Η ιστορία δε γράφεται με συμβολισμούς…Αυτό που αναπαρήχθη για κοντά δυο αιώνες- από τα σχολικά εγχειρίδια ως την προφορική παράδοση- ώσπου (ο θρύλος) να παγιωθεί σαν «ιστορική αλήθεια» είναι ο χορός των γυναικών που τραγουδούν το συγκεκριμένο τραγούδι και πέφτουν στο γκρεμό. Κάτι που δεν τεκμαίρεται ιστορικά.  Η Ιστορία δεν είναι «θεατρική σκηνή», είναι επιστήμη και ως εκ τούτου οφείλει να στηρίζεται στην έρευνα…. Δεν είμαι κατά των θρύλων και των παραδόσεων αλλά πρέπει να τα διαχωρίζουμε από την ιστορική επιστήμη και τα πραγματικά (ιστορικά) γεγονότα…

«Εθνικόν είναι ό, τι το αληθές», έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός!

 

"Κρυφό σχολειό": ο πιο εδραιομένος ιστορικός μύθος.

«Κρυφό σχολειό»: ο πιο εδραιομένος ιστορικός μύθος.

-Σχετικά παραθέτω και δυο κείμενα που δημοσιεύτηκαν χθες (Κυριακή, 9/6/’13): το πρώτο είναι του Στρατή Μπουρνάζου δημοσιευμένο στα Ενθέματα της Κυριακάτικης ΑΥΓΗΣ και το δεύτερο του Παντελή Μπουκάλα δημοσιευμένο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:

 

  • Στρατής Μουρνάζος: «Ο χορός της ακροδεξιάς»:

Πρέπει σήμερα, επειδή οι γνωστοί «πατριωταράδες» το θέλησαν, να μιλήσουμε για τον Χορό του Ζαλόγου; Πρέπει να ασχολούμαστε με ό,τι απίθανο διακινούν περί «ξαναγραψίματος» της Ιστορίας; Πρέπει, τέλος, να υπερασπιζόμαστε μια ιστορικό η οποία είναι βουλευτίνα της ΔΗΜΑΡ, έχει ψηφίσει τα Μνημόνια και ενδεχομένως δεν μας είναι ιδιαίτερα συμπαθής;

Η απάντηση για μένα είναι αναμφισβήτητα καταφατική. Γιατί το διακύβευμα δεν είναι ούτε το Ζάλογγο ούτε η προσωπικότητα και το έργο της Μ. Ρεπούση. Διακυβεύεται κάτι πολύ συνολικότερο και σοβαρότερο: η ελευθερία της επιστημονικής έρευνας και έκφρασης. Όπως ακριβώς με την Ιστορία της ΣΤ΄ Δημοτικού: η κουβέντα ξεκίνησε από τα προτερήματα και τις αδυναμίες του βιβλίου, από μεθοδολογικά και διδακτικά ζητήματα, αλλά στην πορεία υπερέβη εντελώς το βιβλίο, αγγίζοντας ένα μείζον για την παιδεία και τη δημοκρατία ζήτημα: αν η Ιστορία είναι υπόθεση της επιστημονικής έρευνας ή αν μετριέται με τη «μεζούρα» της εθνικοφροσύνης, αν χρειάζεται την «έγκριση» της Εκκλησίας, του Σαράντου Καργάκου και άλλων πλειοδοτών της εθνικοφροσύνης.

Με λίγα λόγια, δεν υπερασπιζόμαστε τη Μ. Ρεπούση, αλλά το βασικό δικαίωμα της ελευθερίας της επιστημονικής έκφρασης και έρευνας, δικαίωμα όλων, άρα και δικό μας. Σύμφωνοι, αλλά γιατί πρέπει να υπερασπιστούμε και τη Ρεπούση προσωπικά; θα αναρωτηθεί κανείς. Γιατί, πολύ απλά, είναι δώρον άδωρον να μιλάς γενικά και αφηρημένα. Το 1992, λ.χ., το κρίσιμο δεν ήταν να βγάζεις φλογερούς λόγους υπέρ του διεθνισμού· το κρίσιμο ήταν να μιλήσεις κατά της πολιτικής του ελληνικού κράτους έναντι της ΠΓΔΜ και να υπερασπιστείς όσους καταδικάστηκαν σε φυλάκιση για μια «αντεθνική προκήρυξη», όπως έκαναν οι «169» διανοούμενοι — κι ας μην συμφωνούσαν, ούτε όλοι ούτε πλήρως, με τους καταδικασθέντες. Αυτό πρέπει να κάνουμε τώρα. Επειδή το επίδικο δεν είναι ο Κίτσος Τζαβέλας, η Γκόλφω και η κυρα-Φροσύνη, αλλά ο χορός της ακροδεξιάς.

Σημ.: Παραπέμπω στο ωραίο άρθρο του Νίκου Σαραντάκου «Το Ζάλογγο και οι μύθοι» (http://goo.gl/nFfCj).

Και, για τα ιστορικά γεγονότα, στη μελέτη της Βάσως Ψιμούλη Σούλι και Σουλιώτες (εκδ. Εστία) και το σχετικό άρθρο του Αλέξη Πολίτη (http://goo.gl/a9d46).

 

  • Παντελής Μπουκάλας: «Η ιστορία και ο διάλογος που δε γίνεται»:

Αν δεν πολιτικολογούμε μαζικά και φανατικά, θα γλωσσολογούμε. Κι αν δεν γλωσσολογούμε, θα ιστοριολογούμε. Κι αν δεν ιστοριολογούμε, θα θρησκειολογούμε ή θα θεολογούμε. Ή μάλλον, για να είμαστε πιο κοντά στην αλήθεια, πολιτικολογούμε, πάντοτε ες μνήμην του Αριστοτέλη, είτε με τα γλωσσικά καταπιανόμαστε είτε με την ιστορία, τη θρησκεία, το ποδόσφαιρο, τη μαγειρική, τον τουρισμό. Ιδιαίτερα η Ιστορία είναι το πάθος μας. Και μακάρι αυτό να μας είχε οδηγήσει σε διάβασμα, πολύ διάβασμα, απροκατάληπτο και ανεξίθρησκο. Τώρα μάλιστα που διαθέτουμε πολλές δωρεάν ψηφιακές βιβλιοθήκες ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων, μπορούμε να συνεχίσουμε να σφαζόμαστε για το δείνα γεγονός ή το τάδε πρόσωπο, σκύβοντας κι εμείς λίγο στις πηγές και όχι αρκούμενοι σε όσα φέρνει ώς τ’ αυτιά μας το σπασμένο τηλέφωνο· θραύσματα θραυσμάτων δηλαδή.

Οπως και να το κάνουμε, δύσκολα τα βγάζουμε πέρα σε έναν πραγματικό διάλογο καταφεύγοντας σε όσα θυμόμαστε (ή νομίζουμε ότι θυμόμαστε) από τα σχολικά μας χρόνια. Το ζητούμενο άλλωστε είναι να προσπαθήσουμε κάποια στιγμή να καλύψουμε μόνοι μας, μελετώντας, τα κενά που μας άφησε η «καθαρισμένη» ιστοριογραφία των σχολικών θρανίων. Και να μικρύνουμε την απόσταση που χωρίζει ανέκαθεν την επίσημη (κρατική ή εθνική) ιστορία, που υπακούει σε ιδεολογήματα και σκοπιμότητες και πάντως δεν μένει ίδια με το πέρασμα του χρόνου, αφού υπόκειται στην πολιτική, από την επιστημονική, που κι αυτή δεν είναι μία, μονοφωνική και παγιωμένη.

Ας υποθέσουμε λοιπόν, δοθέντος του ιστοριολογικού πάθους μας, ότι ένα πρωινό κάποιος με εκπομπή στο ραδιόφωνο ρωτάει (από φιλομάθεια ή με προβοκατόρικη διάθεση) έναν ιστορικό ποια γνώμη έχει για τον Ανδρέα Μιαούλη. Ο ιστορικός μας, εξόφθαλμα προβοκάτορας αυτός, απαντάει δι’ ερωτήσεως: «Για ποιον Μιαούλη λέτε; Εκείνον που έβαλε φωτιά στη φρεγάτα του ελληνικού στόλου, την “Ελλάδα”, στον ναύσταθμο του Πόρου; Εκείνον που την πράξη του αυτή τη χαρακτήρισε κακούργημα και προδοσία ολόκληρος Κανάρης;». Πριν ο ιστορικός μας προλάβει να δώσει την παραμικρή εξήγηση, τα τόπια παίρνουν φωτιά. Τα τηλέφωνα στο κέντρο του σταθμού σπάνε από τις κλήσεις των εξαγριωμένων ακροατών· το twitter πολιτικών, ιεραρχών και δημοσιολογούντων κατακαλύπτεται από τιτιβίσματα, αναθέματα και κατάρες για τον ιερόσυλο· οι εθνοφύλακες του Ιντερνετ αρχίζουν να συγκεντρώνουν υπογραφές για τον εξοστρακισμό του εθνοπροδότη ιστορικού από την Ελλάδα, ει δυνατόν και από τον πλανήτη· στη Βουλή, οι εκπρόσωποι του έθνους ανταγωνίζονται ποιος θα καταθέσει πρώτος τη δριμύτατη επερώτησή του· στο υπουργείο Παιδείας, ψάχνουν να δουν πού φοίτησε ο ιταμός ψευτοκουλτουριάρης, ώστε να τον αποβάλουν αναδρομικά από όλα τα δημοτικά και τα γυμνάσια της χώρας· οι καμπάνες στις μισές μητροπόλεις θα σημαίνουν πένθιμα. Και όσα άλλα μπορεί να εικάσει κανείς χωρίς τον κίνδυνο να τον πουν φαντασιοκόπο. Ακούς εκεί. Πυρπολητής του ελληνικού στόλου ο Μιαούλης… Και κακούργος… Και προδότης…

Ας κάνουμε μολαταύτα μία επιπλέον υπόθεση: Οτι ο ανθέλλην καταφέρνει να βγει σώος από τον πολιορκούμενο ραδιοφωνικό σταθμό και ότι του επιτρέπεται να προσκομίσει κάποια στοιχεία στο μεγάλο δικαστήριο της τηλεόρασης που θα στηθεί το ίδιο βράδυ, κάπως σαν Γυάλινος Πάγος. Πελιδνός φυσικά, ακούει το κατηγορητήριο μία-δύο-πέντε φορές από τον εισαγγελέα, τον πρόεδρο και τους «ενόρκους» τής ούτω ειπείν συζήτησης, ακούει και την καταδικαστική απόφαση, κι ύστερα, λίγο πριν από τις διαφημίσεις, του δίνουν το περιθώριο μιας κάποιας απολογίας. Βγάζει λοιπόν κι αυτός μια φωτοτυπία από την τσέπη του και αρχίζει να διαβάζει: «Ο Μιαούλης βλέπων τον Ρώσον ναύαρχον ενεργούντα μονομερώς, αποκλείοντα τον ναύσταθμον και κωλύοντα πάσαν κομιδήν τροφών, (…) εν τη υπερτάτη στιγμή φόβου και απογνώσεως απεφάσισε να καταστρέψη μάλλον τα υπ’ αυτόν πλοία ή να ίδη αυτά καταλαμβανόμενα υπό Ρώσων και έκαυσε την ωραίαν φρεγάδα “Ελλάδα” ης επέβαινε· είτα κατεστράφη και η κορβέτα “Υδρα”. Ταύτα εγένοντο τη 1 Αυγούστου 1831». «Αίσχος!» τον διακόπτουν εξαγριωμένοι οι «συνομιλητές» του, τρέμοντας από ιερή οργή. «Ποιο κουμμούνι τα λέει όλα αυτά τα αναίσχυντα; Ο Κορδάτος; Ή ο Σκαρίμπας;» «Μα όχι…/ ψελλίζει ο κατηγορούμενος, που κι αυτός τρέμει, για άλλους λόγους όμως. «Ποιος Κορδάτος και ποιος Σκαρίμπας. Δεν ακούσατε τι σας διάβασα; Ηταν στην καθαρεύουσα. Από την “Ιστορία του Ελληνικού Εθνους” ήταν. Του Παπαρρηγόπουλου. Του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Αφήστε να…» Δεν τον αφήνουν. Γιατί «τελείωσε ο χρόνος». Και δεν άκουσαν έτσι τον μάρτυρά του, τον Παπαρρηγόπουλο, τον εθνικό μας ιστοριογράφο, να συμπεραίνει πως «η πράξις του Μιαούλη δεν δύναται να χαρακτηρισθή πάντως ως έμπνευσις φιλοπατρίας», να μνημονεύει τον Αλέξανδρο Ραγκαβή που «εχαρακτήρισε την πράξιν ως μεγαλουργόν κακούργημα» και να προσθέτει ότι «εστιγμάτισαν δ’ αυτήν και ο Κυβερνήτης και ο Κανάρης ως προδοσίαν και κακούργημα». Δεν άκουσαν καν την απολογία του ίδιου του Μιαούλη, που, σύμφωνα με όσα «είπεν βραδύτερον εις τον Σ. Τρικούπην, εθεώρει το έργον αυτού προϊόν εξάψεως υπερτάτης και ελυπείτο ότι εκείνην την στιγμήν δεν ευρέθη τις παρ’ αυτώ ανήρ της περιωπής Τρικούπη ή Μαυροκορδάτου, ίνα κρατήση την χείρα αυτού».

Φυσικά και δεν έπαψε να είναι ήρωας της Επανάστασης ο Μιαούλης επειδή κάποια στιγμή θόλωσε ο νους του. Ηρωας ήταν βέβαια και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, και ας πέρασαν κάμποσες δεκαετίες μετά τη δολοφονία του στην Ακρόπολη ώσπου να τον αναγνωρίσει επίσημα η ελληνική πολιτεία. Ηρωας και ο Κομνάς Τράκας, συμπολεμιστής του Ανδρούτσου στο Χάνι της Γραβιάς, κι ας ακούμε τώρα φθαρμένο το άγνωστό μας όπως φαίνεται όνομά του στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, στα ρεπορτάζ για τον κ. Τζοχατζόπουλο και τα σπίτια του: «Στην οδό Κόμνα Τράκα», «στην οδό Κομνατράκα», μόνο Κόμνα Τράγκα δεν τον έχουν πει ακόμα. Κι αν θυμήθηκα τώρα το περιστατικό στον ναύσταθμο του Πόρου και προσπάθησα να το αναπαραστήσω τηλεθεατρικά, είναι επειδή μια τέτοια εικόνα δίνει ώρες ώρες ο δημόσιος διάλογος, είτε την Ιστορία αφορά (το Ζάλογγο ας πούμε ή το Κρυφό Σχολειό) είτε σχεδόν οτιδήποτε άλλο. Μια εικόνα γεμάτη ειρωνικούς ή και υβριστικούς χαρακτηρισμούς, όπου η λειψή γνώση και η αδιαφορία για τις «πηγές» μετασχηματίζονται σε δογματισμό και αυταρέσκεια.

Post Navigation