Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Ποιητικές Αποκριές: Μίλτος Σαχτούρης, «Αποκριά» και Φερνάντο Πεσσόα, [Έβγαλα τη μάσκα]…

C1

Μίλτος Σαχτούρης «Η Αποκριά»

 

«Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή

η αποκριά

το γαϊδουράκι γύριζε μες στους έρημους δρόμους

όπου δεν ανέπνεε κανείς

πεθαμένα παιδιά ανέβαιναν ολοένα στον ουρανό

κατέβαιναν μια στιγμή να πάρουν τους αετούς τους

που τους είχαν ξεχάσει

έπεφτε χιόνι

γυάλινος χαρτοπόλεμος

μάτωνε τις καρδιές

μια γυναίκα γονατισμένη

ανάστρεφε τα μάτια της σα νεκρή

μόνο περνούσαν φάλαγγες στρατιώτες εν δυο

εν δυο παγωμένα δόντια

 

Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι

αποκριάτικο

γεμάτο μίσος

το δέσαν και το πέταξαν στη θάλασσα

μαχαιρωμένο

Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή

η αποκριά.»

(Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα, 1945 – 1971, Κέδρος)

maska01

Φερνάντο Πεσσόα, [Έβγαλα τη μάσκα]

 

“Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα.

Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό…

Αυτό είναι το πλεονέκτημα

το να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.

Είμαστε πάντα παιδιά,

το παρελθόν που ήταν το παιδί αυτό.

Είναι καλύτερα έτσι/ έτσι χωρίς μάσκα.

Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου,

όπως στης γραμμής το τέλος.”            

( Φερνάντο Πεσσόα, Ποιήματα, εκδ. Printa)

 

Πολιτικός αμοραλισμός, ο Καβάφης και ο Αλέξανδρος Σούτσος…

Telos-Thiason

Η αλλαγή κομματικής στέγης, οι λεγόμενες πολιτικές «μεταγραφές», καθώς και η φυγή από ένα κόμμα, είτε λόγω διαγραφής είτε λόγω διαφωνίας, και η εν καιρώ επιστροφή μετά «βαΐων και κλάδων» των μέχρι πρότινος «αποδιοπομπαίων» στο ίδιο πάλι κόμμα, με προσωπικό μάλιστα κάλεσμα του κομματικού αρχηγού γιατί οι (πολιτικοί) καιροί απαιτούν συστράτευση, είναι σύνηθες φαινόμενο στην πολιτική ζωή της νεότερης Ελλάδας.

Το φαινόμενο αυτό συνιστά μία από τις ποικίλες όψεις του πολιτικού αμοραλισμού (ανηθικότητας) που ευδοκιμεί στα πρόσφορα πολιτικά «εδάφη» της νεοελληνικής επικράτειας.

Για παράδειγμα, δεν πέρασε δα και πολύς καιρός από τότε που Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ διέγραψαν λόγω μνημονίου από καμιά εικοσαριά βουλευτές τους και πριν «αλέκτωρ λαλήσει τρις», μετά από δημόσιο κάλεσμα των αρχηγών, επανήλθαν ως σα να μη συνέβη τίποτα!

Κάποιες φορές μάλιστα η επιστροφή του «αποδιοπομπαίου» ή «ασώτου» επιβραβεύεται με την άνοδό του στην κομματική ιεραρχία, όπως καλή ώρα ο Αντώνης Σαμαράς, που για μια δεκαετία σχεδόν ήταν πεταμένος στα «αζήτητα» του κόμματός του, ώσπου ήρθε η στιγμή επιστρέφοντας στο κόμμα του να γίνει ο αρχηγός του!

378E8EC135B0F36C0618AEB08D5FD3F9Άλλο πρόσφατο σχετικά παράδειγμα είναι η επιστροφή της Ντόρας Μπακογιάννη στη Ν.Δ., αφού για καμιά διετία έζησε την περιπέτεια του νέου κόμματος που ίδρυσε. Στην περίπτωση της Μπακογιάννη μάλιστα πρέπει να σημειωθεί ότι ούτε το πολιτικό μίσος ανάμεσα στην οικογένεια Μητσοτάκη και στο Σαμαρά δεν κατέστη δυνατό να αποτρέψει την επιστροφή της Ντόρας στις αγκάλες της Ν.Δ.!

Ακόμα, ο Βαγγέλης Βενιζέλος βλέποντας πως το κόμμα του βαίνει ολοταχώς προς αφανισμόν αναγκάστηκε, μπας και καταφέρει να διασωθεί, να επαναφέρει στο κόμμα του αυτούς που μόλις μερικούς μήνες πριν είχε «αποκεφαλίσει» με την  αρχηγική του σπάθα!

2013-02-23-pasok2Είναι απειράριθμες αυτού του είδους οι (ανήθικες) πολιτικές «μεταγραφές», προσθέστε ακόμα τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον τυχοδιωκτισμό, τον αριβισμό, τον οπορτουνισμό, και έχετε ολοκληρωμένο το παζλ αυτού που ονομάζομε εν γένει «πολιτικό αμοραλισμό» (αμοραλισμός= απόρριψη των ηθικών κανόνων και ευρύτερα ο τρόπος συμπεριφοράς, ζωής και λειτουργίας που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ηθικών ενδοιασμών).

Το κακό είναι ότι και οι ψηφοφόροι έχουν τόσο συνηθίσει σ’ αυτές τις ανήθικες πολιτικές πρακτικές ώστε όχι μόνο να μην αντιδρούν αλλά και να τις θεωρούν σαν κάτι το «φυσικό»: «Έλα, μωρέ, εντάξει, συμβαίνουν αυτά στην πολιτική!».

Κι αν οι κολλημένοι με την μπάλα γενικώς έχουν το γνώρισμα να ξεχνούν, αποθεώνοντας έτσι όσους εξύβριζαν μόλις πριν, και το αντίστροφο, το ίδιο προτέρημα ή ελάττωμα έχουν και οι οπαδοί των κομμάτων: Διαβολοστέλνουν όσους λάτρευαν και αποθεώνουν όσους καταβαράθρωναν μόλις τους βλέπουν να έρχονται (ή να ξανάρχονται) υπό το δικό τους λάβαρο. Και από φυγές και επιστροφές άλλο τίποτα, όπως και από μετακινήσεις από κόμματος εις κόμμα, στο πλαίσιο υποτίθεται της ίδιας ευρείας παράταξης. Πουκάμισα οι σημαίες, γραβάτες οι ιδέες. Να ’χεις ν’ αλλάζεις.

Το ποίημα «Ας φρόντιζαν» του Καβάφη, του 1930, είναι πασίγνωστο, η συχνή χρήση του πάντως δεν θόλωσε τη βαθιά ειρωνεία του. Δεν βλάπτει, λοιπόν, να ξανακούσουμε τον αυτοβιογραφούμενο «πολιτευτή» μας, που τυγχάνει «κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος», «ξέρει και παραξέρει Αριστοτέλη, Πλάτωνα», «από στρατιωτικά έχει μιαν ιδέα» και «είναι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά». Συμπεραίνει, λοιπόν, με μετριοφροσύνη αυτός ο επαγγελματίας υπηρέτης πολλών αφεντάδων, που μοναδικό του ιδανικό έχει την αναρριχητική επιβίωση, όπως οι σημερινοί μιμητές του: «Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα / ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα, / την προσφιλή πατρίδα μου Συρία. // Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω / να είμαι στη χώρα ωφέλιμος. Αυτή είν’ η πρόθεσίς μου. […] Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα, / κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει, / θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό. Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, / πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό. // Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις. // Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη / για το αψήφιστο της εκλογής. / Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους τη Συρία το ίδιο. // Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ. / Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ. / Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί / να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό. / Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν». Τέλειο το πορτρέτο του αμοραλιστή καριερίστα. Το βλέπουμε γύρω μας.

Πολύ λιγότερο γνωστή από τους καβαφικούς στίχους, ιστορικά ωστόσο απολύτως ενδιαφέρουσα, είναι νομίζω η «Σάτυρα δευτέρα» που συνέθεσε ο Αλέξανδρος Σούτσος περίπου έναν αιώνα πριν από το «Ας φρόντιζαν», τον Οκτώβριο του 1826.Είμαστε δηλαδή μέσα στην Επανάσταση, που μαζί με τ’ άλλα είχε να αντιμετωπίσει τη φάουσα της ματαιοδοξίας, της αρχομανίας και του φατριασμού. Εκτός λοιπόν απ’ όσους «άδειασαν του Έθνους το ταμείον» (ναι, ως προς αυτό είμαστε γνήσια τέκνα του Αγώνα), ο ποιητής περιλαβαίνει με τους χλευαστικούς δεκαπεντασύλλαβούς του και τους τυχοδιώκτες (σήμερα τους λέμε οπορτουνιστές) που γυρνούν από τον έναν στον άλλον αρχηγό για να τον υπηρετήσουν με τις κολακείες και τα λοιπά καμώματα της αναξιότητάς τους:

«Τώρα μικροί Πολιτικοί δι’ εαυτούς σπουδάζουν / το παν, παντού και πάντοτε, κρυφά να συμβιβάζουν· / δεν αγαπούν την σύγχυσιν, δεν αγαπούν τους κρότους· επιθυμούν σιγά σιγά ν’ αποκοιμούν τους Πρώτους· / στους αρχηγούς των φατριών καθημερνώς συχνάζουν, / με λίβανον κολακειών όλους συχνοθυμιάζουν, / διά να είναι πάντοτε του νικητού οι φίλοι / και να βυζάνουν κόκαλα τ’ αχόρταγά των χείλη». Διακόπτω για να σημειώσω ότι ίσως εδώ είναι η μήτρα μιας φράσης που ακούγεται τόσο συχνά: «Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο». Συνεχίζει πάντως ο Σούτσος, φέρνοντάς μας με την εικόνα που δίνει, ακόμα πιο κοντά στην καβαφική: «Τον Υψηλάντην καταρχάς αυτοί επροσκυνούσαν, / στον Κουντουριώτην πρόπερσιν αισχρά γονυπετούσαν, / εις τον Κωλέττην πέρυσιν, εις τον Ζαΐμην τώρα· / όπου φυσά ο Ζέφυρος, ας γέρνει και η πρώρα. / Αν είκοσιν διοικητάς, νέους ή σκουριασμένους, / οικονομούν και απατούν με τους ψευδείς επαίνους, / αν εις παπούτσια είκοσιν ένα ποδάρι βάλλουν, / το κάμνουν με καλόν σκοπόν, είν’ άξιοι, δεν σφάλλουν· / γνωρίζω ένα μας Μουφτήν· το ράσον δεν τον κρύπτει. / Χίλιους των Πρώτων γέλασε· καθείς τον απορρίπτει· / όλων σχεδόν των φατριών επέρασε τον γύρον, / και δεν αξίζει σήμερον ένα σακί αχύρων»…

Ποιοι είναι οι πραγματικοί λαϊκιστές?… Τους φταίει ο «λαϊκισμός» ή μήπως ο ίδιος ο λαός?….

kep_569

Στη μνημονιακή συγκυρία, ο όρος «λαϊκισμός» έχει αναδειχθεί σε πασπαρτού κάθε μορφής δημόσιου λόγου. Εκτοξεύεται ως κατηγορία σε κάθε τηλεοπτικό πάνελ, διανθίζει την καθημερινή αρθρογραφία, θεμελιώνει και νομιμοποιεί πολιτικές επιλογές και απονομιμοποιεί άλλες. Τι είναι όμως ο λαϊκισμός; Τί συνδέει το «λαϊκό» με το «λαϊκιστικό»; Πώς ακριβώς συγκροτείται ο σύγχρονος αντιλαϊκιστικός λόγος; Πώς εξηγείται η σημερινή ριζοσπαστικοποίησή του; Τέλος, πώς επηρεάζει η κρίση το ελληνικό και το ευρωπαϊκό πεδίο της σύγκρουσης λαϊκισμού/αντιλαϊκισμού; Πρόκειται για επίκαιρα ερωτήματα που προσπαθεί να απαντήσει το βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη και του Γιάννη Σταυρακάκη Λαϊκισμός, αντιλαϊκισμός και κρίση (εκδόσεις Νεφέλη, 104 σελ).

Ο Σεβαστάκης αναφέρεται σε δύο διακριτά ήδη λαϊκισμού στη σημερινή Ελλάδα, τα οποία διαχωρίζουν το λεγόμενο «αντιμνημονιακό μπλοκ»: έναν «αριστερό δημοκρατικό ‘λαϊκισμό’» ο οποίος οριοθετεί την κρίση «κοινωνιοκεντρικά και ταξικά», και έναν «εθνορατσιστικό λαϊκισμό», ταυτισμένο με τη ριζοσπαστική Δεξιά, ο οποίος οριοθετεί την κρίση εθνικά. Ενδιαφέρον έχει ο ισχυρισμός του ότι οι διαρκείς καταγγελίες κατά της αριστεράς και των μη συμβατικών μορφών διαμαρτυρίας ως «λαϊκιστικών» ενθάρρυναν τις δυνάμεις της νεοναζιστικής ακροδεξιάς να διεκδικήσουν τον «λαό» και έτσι να αυξήσουν την δυναμική τους. Γι’ αυτό, καταλήγει, πρέπει να μεταβούμε από μια «κακή ηθικοποίηση της πολιτικής», στην οποία εντάσσονται τόσο ο «τιμωρητικός αντιλαϊκισμός» αλλά και η «ακροδεξιά δημαγωγία», σε ένα «παραγωγικό καταφατικό ήθος». Η Αριστερά, καταλήγει, πρέπει να ανακτήσει την πολιτική δύναμη του λαού, βγάζοντάς τον από την αφάνεια και εντάσσοντάς τον «στον πυρήνα του δημοκρατικού γεγονότος» προτάσσοντας έναν «δημοκρατικό ‘λαϊκισμό’».

Στις πληθωρικές αναφορές στον «λαϊκισμό» μπλέκονται η παραπλάνηση και η θεμελιώδης άγνοια. Αναρωτιέμαι τι είδους απάντηση θα έδιναν οι δημοσιολόγοι της ευκολίας στο απλό ερώτημα: «Και τι είναι λαϊκισμός;». Ο μέσος πολίτης δικαιούται, με βάση τα τραυματικά του βιώματα, να ταυτίζει τους λαϊκιστές με τους δημαγωγούς της αρχαίας Αθήνας, τους δημοκόπους και ψεύτες πολιτικούς που αποσπούν την ψήφο τους με υποσχέσεις τις οποίες διαψεύδουν άμα τη εκλογή τους. Αλλά για το τι εστί λαϊκισμός από τη σκοπιά της πολιτικής επιστήμης χρειάζεται να προσφύγει κανείς στους μελετητές του φαινομένου, που διατρέχει τις δημοκρατίες από καταβολής τους.

bakfamily

Ο Αργεντίνος διανοητής Ερνέστο Λακλάου δίνει τον πιο πυκνό ορισμό του: «Είναι η διχοτόμηση του κοινωνικού πεδίου ανάμεσα στους ‘προνομιούχους’ και τους ‘μη προνομιούχους’. Ο λαϊκιστής απευθύνεται στους τελευταίους, παρακάμπτοντας το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας, και ζητάει την υποστήριξή τους, ώστε να ανατραπεί το υπάρχον κατεστημένο».

Κατά τον Λακλάου ο λαϊκισμός είναι ένα ιδεολογικά «ουδέτερο» φαινόμενο και τελικά σταθερό στοιχείο της πολιτικής διαδικασίας που, στις εξάρσεις του, συμπυκνώνει τη δυσφορία των υποτελών τάξεων απέναντι σε επιλογές της πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

booksevastakistavrakaki_highΟ εσμός των «αντι-λαϊκιστών», που εμφανίζονται ταυτόχρονα ως εκφραστές ενός δογματικού, μεταφυσικού «ρεαλισμού», αποκρύπτει το γεγονός ότι η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Ελλάδα και τις άλλες υπό δημοσιονομική κατοχή χώρες της Ευρωζώνης επιβλήθηκε με κραυγαλέα παράκαμψη του «θεσμικού πλαισίου» της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Με κανονικά συνταγματικά πραξικοπήματα και με την επιβολή μιας δημοσιονομικής χούντας των Βρυξελλών. Αλλά και με μια υστερική επιστράτευση λαϊκιστικών διχοτομήσεων ανάμεσα σε «εργατικούς Βόρειους και τεμπέληδες Νότιους Ευρωπαίους», σε «διεφθαρμένη και τίμια Ελλάδα» ή σε «προνομιούχους δημοσίους υπαλλήλους και καταπιεσμένους από το Δημόσιο ιδιωτικούς».

Ο νεοεφιλελευθερισμός, πεμπτουσία της «ρεάλ πολιτίκ» των μνημονιοφρόνων, επέλασε στην κοινωνία καβάλα στ’ άλογο ενός ακραίου λαϊκισμού που δημιούργησε απέχθεια για κάθε τι κρατικό, δημόσιο, συλλογικό και λαϊκό, αφήνοντας πεδίο ελεύθερο μόνο στην ασυδοσία των οικονομικών ελίτ.

Ο χυδαίος λαϊκισμός των «από πάνω»…

Ο βασιλεύς Κωνσταντίνος θέλοντας να μειώσει την αξία και τη σημασία της εκλογικής νίκης του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1915 είχε πει ότι «αι ψήφοι πρέπει να ζυγίζονται και όχι να αθροίζονται». Για τον άνακτα δεν ήταν δυνατόν η ψήφος του φτωχοδιάβολου, του αγρότη, του εργάτη, να έχει το ίδιο βάρος με την ψήφο του σπουδαγμένου στα πανεπιστήμια της Ευρώπης, του αστού, του εισοδηματία, του εύπορου εμπόρου, του γαιοκτήμονα. Ιδιαίτερα μάλιστα αν η πρώτη κατηγορία δεν ψηφίζει με τον «σωστό» τρόπο. Πρόκειται για τον ορισμό της έννοιας του αριστοκρατικού λαϊκισμού.

Οι σύγχρονοι αντιλαϊκιστές δεν έχουν την ωμότητα του Κωνσταντίνου, άλλωστε στις φλέβες τους δεν ρέει βασιλικό αίμα ούτε προέρχονται από μεγάλους οίκους, δεν έχουν την ίδια ευθύτητα και ειλικρίνεια στην κριτική τους γιατί φοβούνται μήπως εκτεθούν και κατηγορηθούν ως αντιδημοκράτες, ωστόσο δείχνουν την ίδια αποστροφή απέναντι σε οτιδήποτε λαϊκό, το οποίο φυσικά βαφτίζουν λαϊκιστικό για να το συκοφαντήσουν.

Είναι ο λαϊκισμός των από πάνω που αντιπαρατίθεται στον λαϊκισμό των από κάτω. Είναι πιο ισχυρός και πιο επικίνδυνος γιατί έχει στη διάθεσή του πολλά μέσα επιρροής (σύστημα, μηχανισμούς, δίκτυα ενημέρωσης) και μπορεί να οργανώνει τη δημόσια ατζέντα κατά πώς τον συμφέρει, ενσωματώνοντας ό,τι προωθεί το σχέδιό του και εξορίζοντας ό,τι απειλεί τις στρατηγικές επιδιώξεις του.

Οραματίζεται μια πολιτική ζωή χωρίς χρώμα, χωρίς εντάσεις, αποϊδεολογικοποιημένη, εγκλωβισμένη στην περιοχή του Κέντρου, όπου όλα γίνονται συναινετικά και είναι αποστειρωμένα. Αποθεώνει τους μέσους όρους, τους συμβιβασμούς (κατά κανόνα τους σάπιους), τους ειδικούς (τύπου Μόντι) και χαρακτηρίζει τη σύγκρουση (βασικό στοιχείο της πολιτικής λειτουργίας) ύποπτη για υπόθαλψη παραβατικών συμπεριφορών και ένδειξη πρωτογονισμού. Για τον σύγχρονο αντιλαϊκισμό «ο λαϊκισμός και ιδιαίτερα ένας αριστερόστροφος ή προοδευτικός/αντιστασιακός λαϊκισμός συνιστά εδώ και καιρό τον κύριο στρατηγικό εχθρό κάθε έλλογης πολιτικής, κάθε μεταρρυθμιστικής αγαθής βούλησης» (Νικόλας Σεβαστάκης, «Η Αυγή», 25-11-2012).

Είναι όμως χυδαίος λαϊκισμός να περιγράφεις ως συντεχνιακή οποιαδήποτε διεκδίκηση με το επιχείρημα ότι αυτή βλάπτει το γενικό συμφέρον. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να καταγγέλλεις όλες τις απεργίες ως επιλογές υπεράσπισης των βολεμένων. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να μεταμφιέζεις τις πολιτικές σου με λεκτικούς ευφημισμούς για να αμβλύνεις το αντιδραστικό περιεχόμενό τους. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να εγκαλείς ως υπονομευτές της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας όσους αντιστέκονται στη λιτότητα και την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να υποστηρίζεις ότι για τα δεινά της χώρας φταίμε όλοι εξίσου. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να ισχυρίζεσαι ότι για να μειωθεί η ανεργία στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να αποκαλείς τις απολύσεις αναδιάρθρωση, κινητικότητα, εφεδρεία. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να κατηγορείς ως τρομοκράτες και να τους εντάσσεις στον υπόκοσμο απελπισμένους ανθρώπους που μέσα στην απόγνωσή τους υπερβαίνουν τα εσκαμμένα διαμαρτυρόμενοι, ορισμένες φορές και με βίαιο τρόπο, απέναντι σ’ ένα κράτος που δεν είναι σε θέση να τους προστατεύσει από τη μάστιγα της μακροχρόνιας ανεργίας. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να μιλάς για την τήρηση πάση θυσία της νομιμότητας και την ίδια στιγμή να κλείνεις τα μάτια μπροστά στις αθλιότητες πολλών εργοδοτών που αφήνουν απλήρωτους επί μήνες τους εργαζομένους τους, ενώ οι ίδιοι κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι, χλευάζοντας με τον πολυτελή βίο τους κάθε έννοια κράτους δικαίου. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να κανονιοβολείς την κοινωνία με ηθικολογίες κατά της φοροδιαφυγής και να κρατάς στα συρτάρια σου αναξιοποίητες τις λίστες μεγάλων φοροφυγάδων. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να επιτίθεσαι στους αντιπάλους σου λέγοντάς τους ότι χαϊδεύουν αυτιά, δημαγωγούν και καλλιεργούν προσδοκίες, ενώ έχεις πάθει λουμπάγκο από τις συνεχείς υποκλίσεις στους ισχυρούς της Ευρώπης. Είναι χυδαίος λαϊκισμός να μιλάς για συνέπεια λόγων και έργων, εσύ που πριν από μερικούς μήνες είχες υψώσει τη σημαία του αντιμνημονιακού αγώνα και έσκουζες κατά των δουλοπρεπών ελληνικών κυβερνήσεων. Είναι χυδαίος λαϊκισμός, προσβολή της κοινής λογικής και εξόφθαλμα αντιδημοκρατική πράξη να παρουσιάζεις την πολιτική σου ως τη μοναδική λύση-μονόδρομο και να διακινείς διλήμματα του τύπου «ή εμείς ή το χάος». Είναι χυδαίος λαϊκισμός να υιοθετείς την ατζέντα της Ακροδεξιάς και ταυτοχρόνως να ξιφουλκείς κατά των δύο άκρων.

Εν τέλει τους φταίει ο «λαϊκισμός» των «από κάτω» ή μήπως ο ίδιος ο λαός;… Μάλλον ο λαός που  εξοργίζεται, που αντιδρά, που εξεγείρετε, τους φταίει… Αλλά, γι αυτό ας ακούσουν τον Μπέρτολντ Μπρεχτ, που με ποιητικό σαρκασμό αντιμετώπισε τον αυταρχισμό του ανατολικογερμανικού καθεστώτος απέναντι στην πρώτη εξέγερση που αντιμετώπισε:

«Ύστερ’ απ’ την εξέγερση της 17 του Ιούνη,
ο γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών
έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις
που λέγανε πως ο λαός
έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης
και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει
παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα ‘ταν τότε
πιο απλό, η κυβέρνηση
να διαλύσει το λαό
και να εκλέξει έναν άλλον;»

(Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Η λύση»,1953)

Πες το με ποίηση (4): «Όνειρα»

422672_tumblr_mbzzezc89k1qesr07o1_500

«Κάποτε, γράφει ο Ελύτης (“Ανοιχτά χαρτιά”), όταν ρώτησα ένα θείο μου, τι είδους όνειρα έβλεπε, μ’ απάντησε με ιερή αγανάκτηση: Όνειρα; τρελός είμαι παιδάκι μου να βλέπω όνειρα;», και συνεχίζει ο Ελύτης, «Καταλαβαίνετε, δηλαδή: το ένα τρίτο της ζωής μας είναι αμελητέο και καταδικαστέο, ίσως και ανήθικο».

Και συνεχίζει ο Ελύτης: «Ανάμεσα στη φροϋδική Επιστήμη των Ονείρων και στους λαϊκούς Ονειροκρίτες έτρεφα πάντοτε την ελπίδα να βρω έναν τρίτο δρόμο, έναν τρόπο λιγότερο επιστημονικό, και συνάμα λιγότερο αφελή, που να μου επιτρέπει να χειρίζομαι το υλικό των ονείρων, ανεξάρτητα και πάνω από την ψυχαναλυτική ή την προφητική σημασίας τους. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα ότι «δεν είναι εύκολες οι θύρες»

(Ο. Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά, Ίκαρος)

 

Οδυσσέας Ελύτης «Επτά νυχτερινά επτάστιχα»
Ι
Όνειρα κι όνειρα ήρθανε
Στα γενέθλια των γιασεμιών
Νύχτες και νύχτες στις λευκές
Αϋπνίες των κύκνων

Η δροσιά γεννιέται μες στα φύλλα
Όπως μες στον απέραντο ουρανό
Το ξάστερο συναίσθημα.

(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί, Ίκαρος)

Stefania-Rosatelli__Ho-sognato-i-miei-quadri-e-dopo-dipinto-i-miei-sogni-V-Van-Gogh_g

Κική Δημουλά, «Συνέντευξις»

 Φυσικά και ονειρεύομαι.

Ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό;

 Πόσο συχνά;

Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

 Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας;

Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά

και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι.

 Είναι ελευθέρα η είσοδος;

Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου

πριν ελπίσω. Μου τη δίνει εν γένει

μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.

Να πιστέψω δίχως ν’ αγγίξω

να μη μιλήσω διόλου στον καπνό

γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει

μόνο διά του βλέμματος ν’ αφήσω

το αίτημά μου στην κρεμάστρα

ό, τι μου δοθεί να το δεχτώ

κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα

μ’ αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου –

θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.

 Ένα μόνο δε μου δίνει το όνειρο.

Το όριο. Ως πού να κινδυνέψω.

Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.

Θα ‘ταν γεράματα.

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

 Antonello-Venditti__Il-sogno-di-Icaro_g

Έντγκαρ Άλλαν Πόε, «Όνειρο μέσα σε όνειρο»

 Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!

Και τώρα που χωρίζουμε,

Άφησε να σου πω-

Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ΄ όνειρο

Είναι αλήθεια, όπως το λεγες΄

Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε

Μες σε μια νύχτα ή μια μέρα,

Μες σ΄ ένα όραμα ή μες στο τίποτα,

Είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε

Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

 

Στέκομαι ανάμεσα στο βογγητό

Μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,

Και μες στα χέρια μου κρατώ

Κόκκους χρυσούς της άμμου-

Πόσοι λίγοι! Κι όμως πως γλιστράνε

Από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,

Καθώς θρηνώ-καθώς θρηνώ!

Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα

Μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;

Θεέ μου! πως θα κατορθώσω

Μόνο ένα απ΄ το ανίλεο κύμα να γλιτώσω;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε

Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;

(Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Ποιήματα, Σελίδες)

sogno

Νίκος Καρούζος, «Ὁ Σολωμὸς στ᾿ ὄνειρό μου»

Πῶς πέφτουμε στὴ νύχτα κι ἀπὸ τί πόθους…
Μὲ κοφτερὴ μοναξιὰ στολισμένος ἄρχισα νὰ κοιμᾶμαι
λευκὸς ἱδρωμένος μέσα στὴν ἀγελάδα τοῦ ὕπνου κλεισμένος
ὁλοῦθε ἀπ᾿ τὸν ὄνειρο ποὺ κυματίζει στὰ βάθη
κι ὁλοένα κερδίζει τὴν ὕλη πέρα της.
Ἕνα ξημέρωμα καθάριζε τὰ μάτια μου στοὺς οὐρανοὺς
ἄνοιγαν ὅλα τὰ παράθυρα κι ὁ Διονύσιος μαυροντυμένος
μ᾿ ἄσπρα χειρόκτια κρατοῦσε τὸ σκουληκάκι στὴν παλάμη
ποὺ ἔμοιαζε μὲ στουπέτσι βαμμένη πλάι του σ᾿ ὡραία παραλία
ἔπεφταν οἱ κολυμβητὲς νὰ πιάσουν τὸ σταυρὸ τὰ Θεοφάνεια
καὶ μακριὰ πῶς ἀκούγονταν ἀθῷα τουφέκια
ὁ βρόντος τῆς ἀγάπης ἡ χαρὰ τῆς συμφορᾶς
μ᾿ ὅλα τ᾿ ἄνθη σὲ γαλάζια δευτερόλεπτα
μ᾿ ὅλες τὶς ἀχτίδες τὴν ἀγαπημένη τοῦ πεταλούδα στὸν ἱερὸ γλιτωμό της
καὶ δράκοντες εὐωδιᾶς ἀνέβαιναν ἀπὸ κίτρινες σκάλες ὡς τὰ κοράσια
ποὺ δὲ χάρηκαν τὸν ἔρωτα.
Γύρω ἤτανε δάσος χιλιοπράσινο
μὲ τὰ πουλιὰ σὰν ἀναρίθμητους καρποὺς ἀπάνω στὰ δέντρα
μὲ τὰ πουλιὰ σὲ μεθυσμένη σύναξη γιὰ πάντα
κ᾿ ἕνας σκύλος ἀργὰ πηγαίνοντας οὔρησε στὸ κορμὶ
τῆς κοντινῆς ἀμυγδαλιᾶς μὲ σηκωμένο πόδι κι ἀνάμεσα
ὁ γόος ἔσφαζε τὴ φωνὴ ποὺ τινάχτηκε ἀπὸ τρεῖς λέξεις
οἱ ἀπαίσιες χιλιετηρίδες

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

*Ακούστε στο βίντεο το ποίημα του Σολωμού «Το όνειρο» μελοποιημένο από το Μάνο Χατζιδάκι εδώ…

Τρία ποιήματα για την Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας (8 Μάρτη 2013): Τάσος Λειβαδίτης, [Γυναίκες] – Κική Δημουλά, [Εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν] – Γ. Π. Τζήκας, «Γυναίκα double face»…

1908-usa-IH165514

-Τάσος Λειβαδίτης, «Γυναίκες»

(απόσπασμα από το «Καντάτα 1960»)

 

“…Φτωχές γυναίκες,

μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες,

τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες

εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού,

γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,

νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά

πίσω από την αγνότητα,

την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία

πίσω απ’ την υπακοή.

Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που

κρύβεται πίσω απ’ την κακία.

Συχνά μας άφησαν εκείνοι που αγαπούσαμε

πολλές, πάνω στη τρέλα τους, τους ρίξανε βιτριόλι,

οι πιο πολλές βέβαια κλάψαμε, χτυπηθήκαμε,

μα φροντίσαμε σύντομα να βρούμε έναν άλλον,

γιατί τα χρόνια περνάνε…

Αν μας έβλεπε κανείς το βράδυ, όταν μένουμε μονάχες

και βγάζουμε τις φουρκέτες, τις ζαρτιέρες, και κρεμάμε

στην κρεμάστρα το πανωφόρι κι αυτήν τη βαμμένη μάσκα

που μας φόρεσαν, εδώ και αιώνες τώρα, οι άντρες

για να τους αρέσουμε –

αν μας έβλεπαν, θα τρόμαζαν μπροστά σε τούτο

το γυμνό, κουρασμένο πρόσωπο.

Αχ, γυναίκες έρημες,

κανείς δεν έμαθε ποτέ πόση αγωνία κρύβεται πίσω απ’

τη λαγνεία, ή την υστεροβουλία μας.

Και πάντα γυρεύαμε το καλύτερο….

Συχνά καταφύγαμε και στις χαρτορίχτρες,

τρέχουμε στα μέντιουμ να μάθουμε- τι να μάθουμε;

Διαβάζουμε καθημερινά το ωροσκόπιο στις εφημερίδες,

πηγαίνουμε σε διάφορους ύποπτους αστρολόγους…

λοιπόν πού πάμε; Από πού ερχόμαστε; Τι ψάχνουμε

παλεύοντας αιώνια με τα έξω και τα μέσα μας στοιχεία;

Ερχόμαστε απ’ το φόβο και το φόνο, απ’ το αίμα και

την επανάληψη. Ερχόμαστε απ’ την παλαιολιθική αρπαγή-

κι αρχίζουμε την ανθρώπινη φιλία.

Τέλος, ύστερα από πολλά, παντρευόμαστε,

κάνουμε κάμποσες εκτρώσεις, αρκετά παιδιά,

ύστερα έρχεται η κλιμακτήριος, οι μικρονευρασθένειες,

κι ύστερα τίποτα. Όλα καταλαγιάζουν μέσα μας.

Κι επιθυμίες κι αναμνήσεις- αχ περνάει

γρήγορα η ζωή, ούτε το καταλαβαίνεις.

Τα παιδιά ζούνε σ’ ένα δικό τους κόσμο, δε μας ξέρουν

παρά μονάχα σα μητέρες, δεν μπόρεσαν να μας δουν

ποτέ λίγο κι εμάς σαν ανθρώπους-

με τις μικρότητες ή τις παραφορές τους.

Έτσι ζήσαμε. Αγνοημένες και μονάχες μέσα

στο εσωτερικό μας πάθος,

αγνοημένες κι έρημες μέσα στην ιερότητα

της μητρότητάς μας…”

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1, Κέδρος)

 pliasas03

-Κική Δημουλά, «Σημείο αναγνωρίσεως»

(Άγαλμα γυναίκας με δεμένα τα χέρια)

 

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο./ Από μακριά εξαπατάς.

Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθίσει

να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,

πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.

 Από κοντά ξεκαθαρίζει τ’ όνειρο:

δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου

μ’ ένα σχοινί μαρμάρινο

κ’ η στάση σου είναι η θέλησή σου

κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις

την αγωνία του αιχμαλώτου.

Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη: αιχμάλωτη.

Δεν μπορείς/ ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,

ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.

Δεμένα είναι τα χέρια σου. (…)

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα αμέσως.

Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε

στο μάρμαρο ο γλύπτης/ κι υπόσχονται οι γοφοί σου

ευγονία αγαλμάτων,/ καλή σοδειά ακινησίας.

Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις

όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,/ σε λέω γυναίκα.

Σε λέω γυναίκα/ γιατί είσαι αιχμάλωτη.

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

 complicita

-Γιάννης Π. Τζήκας, «Γυναίκα “double face” (διπρόσωπη)»

 

«Γυναίκα μάνα, γυναίκα παραμάνα

Γυναίκα «συν γυναιξί και τέκνοις»

Γυναίκα του ελέους και του χρέους

Γυναίκα του έρωτα του πάθους

Γυναίκα του ύψους και του βάθους

Γυναίκα των ονείρων

Γυναίκα της διπλανής πόρτας

Γυναίκα η δική σου και του άλλου

Γυναίκα «πέτρα του σκανδάλου»

Γυναίκα της ερήμου

Γυναίκα των πολυκατοικιών

Γυναίκα των παράνομων δεσμών

Γυναίκα σεξ απίλ

Γυναίκα «πας γυρεύοντας, μωρό μου»

Γυναίκα παρθένα

Γυναίκα κάθε βράδυ στην αρένα

Γυναίκα του καημού και των λυγμών

Και γέφυρα των στεναγμών

Γυναίκα χαμόγελο και αγκαλιά

Γυναίκα ” ο όφις με εξαπάτησε”

Γυναίκα σφήκα και κεντρί

Γυναίκα άγγελος στη γη

Γυναίκα δις- δαιμώνα

Γυναίκα γλύκα και απαντοχή

Γυναίκα αρμύρα στην πληγή

Γυναίκα μοντέλο και γυναίκα του μπορντέλου

Γυναίκα έρωτας παντοτινός

Γυναίκα γκόμενα, γυναίκα φιλενάδα

Γυναίκα βίζιτα, στη Βάθης περατζάδα

Γυναίκα φως, γυναίκα Πηνελόπη

Γυναίκα το μισό του ουρανού

Γυναίκα της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού»

*Διαβάστε: «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Η ιστορία της 8ης Μαρτίου» εδώ…

Οι «κεραυνοί» του Nick Cave… «Στην Ελλάδα, στο λίκνο της δημοκρατίας, ακόμα και τα περιστέρια φοράνε αντισφυξιογόνες μάσκες…»…

Nick Cave & The Bad Seeds - Lightning Bolts

Ο και φιλέλληνας, κι αγαπητός στην Ελλάδα, διάσημος Αυστραλός τραγουδοποιός εξαπολύει μουσικά τους «κεραυνούς του Δία» θέλοντας να περάσει τα δικά του μηνύματα μέσα από ένα τραγούδι που παρουσιάζει πολύ εύγλωτα την Ελλάδα στον καιρό των μνημονίων.

Διότι εκφράζει, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνουν οι κριτικοί, τα βιώματα, τα συναισθήματα των Ελλήνων για όλα τα τραγικά που βιώνουν τα τρία τελευταία χρόνια.

Ο διάσημος Αυστραλός τραγουδοποιός μ’ αυτό το τραγούδι «μιλά» στις καρδιές όλων των Ελλήνων και παράλληλα σ’ όλο τον κόσμο για τα δεινά που συσσώρευσαν στη χώρα μας τα βάρβαρα μνημόνια, την απελπισία, τη φτώχια και την ανέχεια και τα οποία ο Νικ Κέιβ τα «αποτυπώνει» μέσα από το τραγούδι του «Κεραυνοί» πολύ εύστοχα με έντονο συναισθηματισμό.

 Οι στίχοι του μιλούν για διαδηλώσεις, δακρυγόνα, οργισμένες κραυγές, αδικία, πόνο, απογοήτευση. Κι όλα αυτά, δοσμένα με μοναδικό τρόπο από τον Νικ Κέιβ, μέσα από ένα σουρεαλιστικό διάλογο με τον Δία, το μυθικό Θεό των αρχαίων Ελλήνων:

«Δύο κεραυνοί ήρθαν στο δωμάτιό μου

ήταν δώρα από το Δία/ Λικνίζω τους κεραυνούς σε λίκνο από πεύκο…

στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα

…Ο Δίας γελάει αλλά είναι από τα δακρυγόνα

με ρωτάει πώς είμαι/ του λέω, Δία, μη ρωτάς

… Και οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν ποτέ

τους βλέπω τα βράδια να κοιμούνται

και κλαίνε ακατάπαυστα

και όχι δεν είναι από τα δακρυγόνα

οι άνθρωποι με ρωτούν πώς είμαστε

είμαστε λέω κυρίως χαμένοι…».

Το τραγούδι, όχι μόνον στιχουργικά αλλά και μουσικά παραπέμπει σε αρχαία τραγωδία. Οι κιθάρες παίζουν και ο Νικ Κέιβ απαγγέλλει ως άλλος κορυφαίος του χορού.

Ο συγκεκριμένος τραγουδιστής αγαπά την Ελλάδα και τους Έλληνες. Το έχει αποδείξει με τις πολυάριθμες συναυλίες που έχει πραγματοποιήσει στη χώρα μας. Το τραγούδι αυτό ωστόσο αποτελεί μια μοναδική απόδειξη αγάπης και συμπαράστασης ενός μεγάλου καλλιτέχνη προς έναν ολόκληρο λαό. . Και έτσι είναι γιατί «μεταφέρει» στα πέρατα της γης , το γολγοθά ενός ολόκληρου λαού. Και δεν είναι η πρώτη φορά που η μουσική λειτούργησε έτσι. Και σε άλλες δύσκολες περιόδους της ελληνικής ιστορίας η μουσική ήταν «παρούσα», όπως έπρεπε να είναι μιλώντας στην καρδιά του λαού, εμπνέοντάς τον και συνεγείροντάς τον.

*Μπορείτε ν’ ακούσετε το πολύ όμορφο τραγούδι του Νικ Κέιβ, με ελληνικούς υπίτλους, εδώ…

Τα φασιστικά «κατηχητικά» της Χ. Α. και η απάντηση της κοινωνίας και των εκπαιδευτικών…

nazismo-e-neonazismo

Οι εικόνες του «κατηχητικού του μίσους», με μικρά παιδιά να μυούνται στο τρίπττυχο «αίμα – τιμή – Χ.Α.» απασχόλησαν την επικαιρότητα όλη την προηγούμενη εβδομάδα. «Σάλος», «Αποτροπιασμός», «Κατακραυγή» ήταν οι τίτλοι που κυριάρχησαν. Τη χρυσαυγίτικη «Διάπλαση Των Παίδων» καταδίκασαν πολιτικά κόμματα, πλην της Νέας Δημοκρατίας (πώς να αποδοκιμάσει η ακροδεξιά του Σαμαρά που φελτράρει ολοφάνερα με τη φασιστική ατζέντα των χρυσαυγιτών!) , ενώ ο υφυπουργός Παιδείας Θ. Παπαθεοδώρου έκανε μια προσεκτική δήλωση καταδίκης, χωρίς να κατονομάζει τη Χ.Α.

Όμως το κύριο πρόβλημα δεν είναι αν αποδοκιμάζει η Ν.Δ. του Σαμαρά και πόσο «προσεκτική» είναι η δήλωση του υφυπουργού της Παιδείας… Το μεγάλο πρόβλημα είναι αν, σαν δημοκρατική, προοδευτική κοινωνία, θα αποδεχτούμε και θα ανεχτούμε να υπάρξει και να διαδοθεί η χρυσαυγίτικη «φασιστική παραπαιδεία» που θα οδηγήσει διά της νεοναζιστικής κατηχήσεως χιλιάδες ίσως ελληνόπουλα σε πολύ επικίνδυνους «παιδαγωγικούς» ατραπούς.

Τα «χρυσαυγίτικα σκυλιά» έχοντας σαν «παιδαγωγικό» πρότυπο τη χιτλερική ναζιστική νεολαία και τη μεταξική Ε.Ο.Ν., επιχειρούν δια της κατηχήσεως του μίσους και της εθνικιστικής υστερίας την «παιδαγωγική λοβοτόμηση» των μικρών μαθητών (τους) και τη δημιουργία μελλοντικών «μελανοχίτονων», νεοναζιστών, πολιτών.

Πρωτίστως η κοινωνία οφείλει να αντιδράσει προς αποτροπή αυτού του παιδαγωγικού εγκλήματος, ο κάθε δημοκρατικός και προοδευτικός πολίτης και κυρίως οι εκπαιδευτικοί έχουν χρέος να αντιδράσουν δυναμικά σε κάθε πόλη ή κωμόπολη για την αποτροπή της ίδρυσης και λειτουργίας χρυσαυγίτικων νεοναζιστικών κατηχητικών.

20080419192223_metaxas-013Τα άμοιρα παιδιά που πάνε (ή που θα πάνε) να παρακολουθήσουν μαθήματα μυθολογίας(!) και, προσεχώς, Ιστορίας από τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής δεν φταίνε σε τίποτε. Μικρά παιδιά είναι, αμέριμνα, ανυποψίαστα. Αλλά εκείνοι οι έρμοι οι γονείς, πού τα στέλνουν τα παιδιά τους; Θεωρούν το σχολείο τόσο ανεπαρκές ώστε να μη δίνει στα τέκνα τους τη θεμελιώδη μάθηση και γνώση; Τι καπνό φουμάρουν οι δυστυχείς που εμπιστεύονται τα σπλάγχνα τους σε ημιεγγράμματους, και σύμφωνα με τα λόγια και τις πράξεις τους, ημιπολιτισμένους και αμόρφωτους ανθρώπους; Τι προσδοκάνε να μεταδώσουν στα παιδιά τους αυτά τα απελέκητα ξύλα;

Λένε ότι δεν διδάσκουν οι ίδιοι (αυτό, δα, έλειπε) και ότι έχουν συνεργάτες παιδοψυχολόγους και παιδολόγους και παιδοψυχαγωγούς (και δεν συμμαζεύεται) οίτινες διδάσκουσιν εις τους παίδας «μυθολογία, ιστορία» και, παρακαλώ αυτοί οι νεοπαγανιστές, «χριστιανική πίστη». Δεν αντιλαμβάνονται οι γονείς (σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογείται να είναι, απλώς, εξαπατημένοι) ότι στέλνουν τα παιδιά στο στόμα του λύκου; Στη μισαλλοδοξία, τον φανατισμό, το στραπατσάρισμα των τρυφερών συναισθημάτων που οφείλει να ανακαλύψει, να νιώσει, να καλλιεργήσει και μεταλαμπαδεύσει, τέλος, το κάθε παιδί;

Ποιο σκοτάδι έχει τυφλώσει τον νου τους; Ποιος κακός δαίμονας τους έπεισε ότι οι χρυσαυγίτες μπορούν να υποκαταστήσουν τον κρίσιμο θεσμό της Παιδείας; Οι ίδιοι βέβαια είναι υπεύθυνοι για την παιδεία των βλασταριών τους, αλλά δεν τους ενοχλεί εάν αυτά (τα βλαστάρια) μυούνται στο μίσος κατά αλλόφυλων, αλλόθρησκων, αλλόδοξων γενικά;

Όπως προανέφερα πρωτίστως τη σκληρή απάντηση στους χρυσαυγίτες νεοναζιστές που φιλοδοξούν να το «παίξουν» και παιδαγωγοί (τρομάρα τους!) πρέπει να τη δώσουν οι εκπαιδευτικοί, και ήδη οι πρώτες αντιδράσεις τους καταγράφτηκαν. Παραθέτω παρακάτω αποσπάσματα από πρόσφατο σχετικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των συντακτών»:

 getImage βν«Ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος μέσα στα σχολεία εκμεταλλευόμενος τα κενά, τις αντιφάσεις και τις δυνατότητες που του παρέχει ο θεσμός της εκπαίδευσης» μας λένε εκπαιδευτικοί και μαθητές από την «Πρωτοβουλία Καλλιθέας Ενάντια στον Φασισμό και τη Ρατσιστική Βία», αναφέροντας κάποιες αιτίες: «H λειτουργία του σχολείου ως προπαγανδιστικού μηχανισμού αναπαραγωγής και διάδοσης εθνικιστικών αντιλήψεων· η επιδίωξη του κράτους να καταστήσει τα σχολεία χώρους ερμητικά κλειστούς απέναντι σε κάθε κοινωνικό προβληματισμό· η απαξίωση της δουλειάς των εκπαιδευτικών και οι θεσμικές παρεμβάσεις εναντίον των προσπαθειών που γίνονται από εκπαιδευτικούς για να ξεπεραστούν οι διακρίσεις που δημιουργεί ο θεσμοθετημένος ρατσισμός…»

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά: «Το σχολείο της αλληλεγγύης και της αντίστασης. Το σχολείο των μαθητικών κινητοποιήσεων και των απεργιών των εκπαιδευτικών. Το σχολείο που φέρνει κοντά τον μετανάστη και τον ντόπιο μαθητή, σε σχέσεις συνεργασίας, φιλίας και συμπαράστασης. Το σχολείο των μαθητών και των εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στο αντιφασιστικό κίνημα. Το σοκ που προκαλεί η διείσδυση των φασιστών στα σχολεία δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι αυτό, το “άλλο” σχολείο, του αγώνα και της αμφισβήτησης, είναι ο “κανόνας”, ενώ το σχολείο του αυταρχισμού και του φασισμού είναι η “εξαίρεση” που πρέπει να εξαλείψουμε».

«Είναι φανερό ότι η Χρυσή Αυγή δεν θέλει ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες, αλλά χειραγωγημένα άτομα που καθώς δεν έχουν ακόμη αναπτύξει λόγω ηλικίας δυνατότητα ελέγχου και κρίσης της πληροφορίας, καθίστανται εύκολα πειθήνια όργανα» μας λέει ο καθηγητής της Ζ” ΕΛΜΕ Διονύσης Πανταζόπουλος, από το «Αντιφασιστικό Μέτωπο Παιδείας». «Ασελγούν με άνεση πάνω στις ψυχούλες τους με το δικαίωμα που θεωρούν ότι έχουν ως γονείς. Το έχουν πράγματι; Στις ΗΠΑ αφαιρέθηκε η επιμέλεια των παιδιών ενός ζεύγους διότι οι γονείς τα ανέτρεφαν με ναζιστικό τρόπο» καταλήγει, προσθέτοντας ότι η χρυσαυγίτικης έμπνευσης εκστρατεία στέρησης της ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών τα αφήνει έκθετα στο ρατσιστικό μίσος, με συνενοχή της κυβέρνησης.

big29«Η καλλιέργεια του ορθού λόγου είναι το βασικό μέσο αντιμετώπισης του ναζιστικού ανορθολογισμού» μας λέει ο καθηγητής Παιδαγωγικής του ΑΠΘ Γιώργος Τσιάκαλος. «Αυτό σημαίνει για τα σχολεία υιοθέτηση αναλυτικών προγραμμάτων και μεθόδων διδασκαλίας που προωθούν την κριτική και επιστημονική σκέψη σε όλα τα μαθήματα. Στη διδασκαλία της γλώσσας σημαίνει υιοθέτηση του Κριτικού Γραμματισμού, στη Βιολογία κατανόηση των βασικών νόμων της εξέλιξης και της ενότητας του ανθρώπινου είδους, στα Αρχαία Ελληνικά ανάδειξη του ανθρωπιστικού τους περιεχομένου και, ταυτόχρονα, αποκάλυψη της προσπάθειας κατάχρησης και εξευτελισμού της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας και Γραμματείας από τους παλαιούς και τους σύγχρονους ναζί. Η ναζιστική ακροδεξιά είναι πολέμια της ισότητας των ανθρώπων: κάποιοι λίγοι είναι, δήθεν από τη φύση, προορισμένοι να είναι αρχηγοί, άλλοι να είναι υπήκοοι και εκτελεστές διαταγών, και, τέλος, πολλοί, όπως οι ανάπηροι, να μην έχουν καν δικαίωμα στη ζωή. Αυτό πρέπει να γίνει γνωστό στους μαθητές και στις μαθήτριες. Όσο πιο γρήγορα εφαρμοστούν στα σχολεία τα παραπάνω τόσο πιο γρήγορα θα απαλλαγεί η χώρα από το ντροπιαστικό φαινόμενο του ναζισμού».

Κλείνω με τη ρήση του μεγάλου Γερμανού θεατρολόγου και διανοούμενου, Μπέρτολντ Μπρεχτ: «Ελευθερία για όλους, αλλά καμιά ελευθερία για το φασισμό και τους φασίστες, τους κήρυκες του μίσους, της μισαλλοδοξίας και του πολέμου».

*Είναι δυνατόν να υπάρχουν γονείς που θέλουν να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους σαν μελλοντικούς εγκληματίες!

getImage

Το γλυπτό με τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, των παιδιών του Λίντιτσε της Τσεχοσλοβακίας που θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων των χιτλερικών, στέκει στο μαρτυρικό χωριό για να θυμίζει τη «σχέση» του ναζισμού με τα παιδιά.

 

Πες το με ποίηση (3): «Ανεργία»

disoccupati 2

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Αυτή η ανεργία»

Κύριοι συνάδελφοι, η ανεργία

πρόβλημα πολύ ακανθώδες.

Εφ’ ω και είναι ευκαιρία

το Συμβούλιόν μας το εργώδες

να της αφιερώσει μίαν… συζήτησιν.

Διότι είναι καθαρά θεομηνία

διά το έθνος η ανεργία.

 

Αίνιγμα αποτελεί διά πάντα τίμιον

πολίτην και υγιώς σκεπτόμενον

της ανεργίας το φαινόμενον.

Και επιπλέον, εξόχως επιζήμιον.

Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!

Θα απετέλει δε αδυναμίαν μας θανάσιμον,

εάν ημείς, του έθνους οι εκλεκτοί,

δεν εύρωμεν μίαν δικαιολογίαν βάσιμον, 

 

και την εμπιστοσύνην ούτω χάσωμεν

του λαού, ήτις μας είναι λίγο χρήσιμος.

Πρέπει, λοιπόν, δεόντως να αντιδράσωμεν.

Διότι θα είναι συμφορά μοιραία και κρίσιμος

εάν κρούσματα κοινωνικής έχομεν αναταραχής,

ενώ ευρισκόμεθα επί ξηρού ακμής!

Θα ήτο διά το έθνος απειλή ολεθρία,

που το μαστίζει τόση ανεργία!

 

Δεν συμφωνείτε, κύριοί μου;

Το συμφερότερον, κατά την άποψίν μου,

είναι ν’ αποφασίσωμεν ότι το πρόβλημα ελύθη,

και να το παραδώσωμεν στην λήθη.

 

-Την άποψή σας, να τη βράσουμε! Η ανεργία,

πληγή και παιδεμός του τόπου,

θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου

θα μπείτε εσείς στην ανεργία!

(Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα, μτφ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο)

 thumb

Νίκος Καρούζος, [Άνεργος]

«Γυρίζει μόνος/ στα χείλη του παντάνασσα σιωπή
συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του./ Ωχρός
με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος
νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός
έλληνας./ Πάντα ο δρόμος μέσ’ στα μάτια του
κ’ η λάμψη απ’ τη φωτιά/ που καταλύει/ τη νύχτα.
Γυρίζει μόνος/ στα χέρια του κλαδί από ελιά
γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά
αισθάνεται/ πως όλα χάθηκαν.
Mην του μιλάτε είναι άνεργος
τα χέρια στις τσέπες του
σαν δυο χειροβομβίδες

Mην του μιλάτε δε μιλούν στους καθρέφτες.
Άνθη της λεμονιάς
λουλούδια του ανέμου
στεφάνωσέ τον Άνοιξη
τον κλώθει ο θάνατος.»

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, Ίκαρος)

untitledυθ

Βύρων ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, «Του δρόμου»

 IV. “…Κάτοχος φυσικά, και ξένης γλώσσης

Είκοσι χρονών με λεπτή κορμοστασιά

Μήνες και μήνες τρέχει για δουλειά.

«-Δυστυχώς δεν εδόθησαν πιστώσεις…»

Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα χλωμά

-περηφάνιας γραμμές, μ’ όλη την άλλη

δυστυχία σας στραμμένη από την άλλη-

μην κλαίτε. Αύριο ξανά, αύριο ξανά…

Σκάλες, ουρές, ουρές λογής λογής

χαρτιά κι αιτήσεις πάνω στις αιτήσεις.

Και να ‘χεις τόσα. Τόσα ν’ αγαπήσεις

Είκοσι χρονών «στο άνθος της ζωής».

 

V. Ζωή καμίνι, ζωή σκόνη

ζωή ορθοστασία

ζωή πότε θ’ αλλάξεις πρόσωπο ”

(Βύρων Λεοντάρης, Ψυχοστασία, εκδ. Ύψιλον)

1η Μάρτη 2013, καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Ο. Ελύτης, [Μαρτίων οι ώρες] – Φ. Γκ. Λόρκα, «Μαρτιάτικος κήπος» – Μ. Αναγνωστάκης, [Κάποια νύχτα μαρτιάτικη]…

_062_1~1

«… Και με πέπλους των ξεχτένιστων ελπίδων που ατενίζουν τον

εαυτό τους πέρα στις μεταβλητές θωπείες των οριζόντων

Οι ώρες έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας

Σαν άσπρες ξεγνοιασιές ανεμομύλων

οι ώρες έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας

Με βήμα τελετουργικό σε λυγερή προϋπάντηση Μαρτίων οι ώρες

έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας!»

(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί, Ίκαρος

 1747952

Φ. Γκ. Λόρκα, «Μαρτιάτικος κήπος»

 

Η μηλιά μου

έχει κιόλα ίσκιο και πουλιά.

 

Πώς πηδάει το όνειρό μου

από το φεγγάρι στον άνεμο!

 

Η μηλιά μου

δίνει τα μπράτσα της στο πράσινο.

 

Από το Μάρτη πώς βλέπω

το άσπρο μέτωπο του Γενάρη!

 

Η μηλιά μου…

(χαμηλός άνεμος)

(Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, Εκάτη)

 37777727b2d5c9f0

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Τοπίο»

 

Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη.

Περασμένες μορφές περνούνε αδιάφορα

Χρόνος παλιός χωρίς υπόσταση

Τίποτα πια δε θ’ αλλάξει εδώ μέσα.

Είναι μια ήρεμη σιωπή μην περιμένεις απάντηση

Κάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφή

Χωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.

Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη.

 

Το βιβλίο σημαδεμένο στη σελίδα 16

Το πρόγραμμα για τη συναυλία την άλλη Κυριακή.

(Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Νεφέλη)

Ιταλικές εκλογές: ο «τρελός» Πέπε Γκρίλο, ο εφτάψυχος Μπερλουσκόνι και ο κόλαφος του Μόντι…

25240_1

Γνωρίζω καλά τα πολιτικά πράγματα της Ιταλίας, καθώς σχεδόν καθημερινά διαβάζω τις ιταλικές εφημερίδες. Για όσους δεν γνωρίζουν καλά την πολιτική κατάσταση στη Ιταλία τα τελευταία χρόνια το αποτέλεσμα των εκλογών αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη, “sorpresa”, που λένε και οι Ιταλοί. Κι όμως, για τους «υποψιασμένους», τα αποτελέσματα ήταν σχετικά αναμενόμενα. Ήδη ο Μόντι τρεις μέρες πριν τις εκλογές από τη Φλωρεντία είχε δηλώσει: «Temo un risultato alla greca» (φοβάμαι ένα αποτέλεσμα αλλά ελληνικά). Κι αυτό που φοβόταν ο Μόντι έγινε. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι τέτοιο που δύσκολα θα υπάρξει δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης. Το «φάντασμα» της ακυβερνησίας πλανάται πάνω από την Ιταλία. Και η χώρα το πιο πιθανό είναι να οδηγηθεί σε νέες εκλογές.

Πώς αλήθεια να συνεργαστεί ο Μπερσάνι, ο μετρίων πολιτικών ικανοτήτων αρχηγός του Δημοκρατικού κόμματος (PD), κάτι σαν το δικό μας ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη, με τον «αφορεσμένο» της πολιτικής ιταλικής σκηνής, το Σύλβιο Μπερλουσκόνι! Γι αυτό κι ο Μπερσάνι με χθεσινές δηλώσεις του άνοιξε ένα παράθυρο για συνεργασία με τον Μπέπε Γκρίλο, τον πραγματικό νικητή των ιταλικών εκλογών, τον «τρελό»,  όπως τον αποκαλούν οι εχθροί του στην Ιταλία. Αλλά ο Γκρίλο φαίνεται πως δε θα ενδώσει σε μια τέτοια συνεργασία, καθώς αν το κάνει το κίνημά του θα απορροφηθεί από το σύστημα, και τα εκατομμύρια των αντισυστημικών ψηφοφόρων του θα «πάρουν δρόμο».

combo_BIG

Αλλά, ας δούμε τι συνέβη πραγματικά στις ιταλικές εκλογές…

-Πρώτον: Όντως, πραγματικός νικητής των εκλογών πρέπει να θεωρηθεί ο Μπέπε Γκρίλο, ο κωμικός ηθοποιός που ηγείται του «Κινήματος πέντε αστέρων» (Movimento 5 stelle). Ο Γκρίλο είναι κάτι σαν τον δικό μας  Λαζόπουλο και ηγείται ενός κινήματος καθαρά αντισυστημικού και «αντιμνημονιακού» που «ψαρεύει» ψήφους από τη δεξιά μέχρι την ακροαριστερά (για να καταλάβετε ο Γκρίλο μόλις χθες πρότεινε για επόμενο πρόεδρο της ιταλικής δημοκρατίας τον νομπελίστα θεατρικό συγγραφέα και αναρχικό, Ντάριο Φο, που τον στήριξε προεκλογικά, ο οποίος όμως, αφού ευχαρίστησε τον Γκρίλο, δεν αποδέχτηκε την πρόταση του, γιατί όπως είπε είναι πολύ μεγάλος σε ηλικία (87 ετών)).

Τον Γκρίλο τον ψήφισαν οι «αγανακτισμένοι» Ιταλοί αποστρέφοντας το πρόσωπό τους με απέχθεια από τους συστημικούς πολιτικούς και τα κόμματά τους, καθώς αυτά είναι υπεύθυνα για το σημερινό οικονομικό, κι όχι μόνο, χάλι της Ιταλίας.

Το εκπληκτικό «ξεπέταγμα» του κινήματος του Γκρίλο από το 5%, μόλις πριν δυο χρόνια, σε ποσοστό πάνω από 25% στις προχθεσινές εκλογές μπορεί να παρομοιαστεί μ’ αυτό του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα.

Κι όπως γράφει κι ο Στέλιος Κούλογλου στο TVXS:

«Ο Μπέπε Γκρίλο δεν είναι ακροδεξιός, όπως σκόπιμα θέλησαν να τον παρουσιάσουν κάποιες εφημερίδες, φυσικά και ελληνικές. Συνάντησα τον Ιταλό κωμικό που μέσα σε μερικούς μήνες κατάφερε να φέρει το Κίνημα των 5 Αστεριών στην πρώτη θέση με το 25,5% των ψήφων (σε κομματικές ψήφους – Μπερσάνι και Μπερλουσκόνι πλησίασαν το 30% αλλά με συμμαχίες κομμάτων), σε ένα γραφικό ξενοδοχείο αγρο-τουρισμού λίγο έξω από την Παβία. Η ανάπτυξη τέτοιων μονάδων είναι μια από τις προτάσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης που υπάρχουν στο πρόγραμμα του, ένα μείγμα συγκεκριμένων πρακτικών λύσεων με αρκετές δόσεις ουτοπίας. Θέλει περικοπές στα προνόμια των πολιτικών, επίδομα για όλους τους ανέργους, καθαρή ενέργεια και δωρεάν πρόσβαση στο ίντερνετ.
Ο Γκρίλο θα μπορούσε να είναι ο επικεφαλής των αγανακτισμένων της Ισπανίας ή της Ελλάδας, χωρίς τους φασιστοειδείς του “να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”».

Αν η Ιταλία ξαναοδηγηθεί σύντομα σε νέες εκλογές, μην παραξενευτείτε να δείτε το κίνημα του Γκρίλο πρώτο κόμμα!

-Δεύτερον: Το θριαμβευτικό come back του Μπερλουσκόνι!… Τον καβαλιέρε τα τελευταία χρόνια τον κυνηγούν θεοί και δαίμονες στην Ιταλία. Όμως, αυτός ο «κλόουν» της ιταλικής πολιτικής ιταλικής σκηνής παρότι μπλεγμένος σε μεγάλα οικονομικά και σεξουαλικά σκάνδαλα, κατάφερε, εκεί που τον είχαν όλοι «ξεγραμμένο», να επανακάμψει πολιτικά, και με το αποτέλεσμα που πέτυχε το κόμμα του (Partito della Liberta’) να είναι τώρα πραγματικά «καβάλα στο άλογο»!

Πώς αλήθεια τα κατάφερε ο «μπούνγκα μπούνγκα» Σίλβιο και αποδείχτηκε εφτάψυχος; Τρεις είναι οι βασικοί λόγοι για την εκλογική του επιτυχία:

Κατά πρώτο έπαιξε ανοιχτά το «αντι-Μέρκελ» πολιτικό χαρτί ποντάροντας στο μίσος των Ιταλών κατά της Γερμανίας που απροκάλυπτα θέλει να ηγεμονεύσει της Ευρώπης επιβάλλοντας παντού αυστηρή λιτότητα.

Έτσι ο Μπερλοσκόνι πόνταρε στο θιγμένο, αν όχι καταρρακωμένο, εθνικό συναίσθημα των εθνικοφρόνων Ιταλών, και του «βγήκε το χαρτί». Με βάση αυτή την προεκλογική πολιτική ο καβαλιέρε απείλησε επιπλέον ότι αν κερδίσει τις εκλογές θα μπορούσε ακόμη και να βγάλει την Ιταλία από την Ευρωζώνη και το ευρώ.

(Διαβάστε σχετική παλιότερη ανάρτησή μου εδώ…)

Κατά δεύτερο, ο Μπερλουσκόνι έπαιξε προεκλογικά ανοιχτά και το «χαρτί» της «παροχολογίας», με πιο χτυπητό παράδειγμα την υπόσχεσή του ότι θα επιστρέψει στους Ιταλούς πολίτες το φορολογικό χαράτσι για την πρώτη κατοικία που επέβαλε η κυβέρνηση Μόντι.

Και κατά τρίτο, μη μας διαφεύγει το γεγονός των τεράστιων οικονομικών δυνατοτήτων του, της κυριαρχίας του στα ιταλικά ΜΜΕ, κι επιπλέον των υπόγειων παράνομων διασυνδέσεών του τόσο με μεγάλα και ισχυρά επιχειρηματικά κέντρα όσο και με την ιταλική μαφία που επηρεάζουν μεγάλο κομμάτι των ιταλών ψηφοφόρων.

-Τέταρτο: ο πρώην τραπεζίτης- πρωθυπουργός, Μάριο Μόντι, καταποντίστηκε εκλογικά, μη καταφέρνοντας να πιάσει ποσοστό ούτε καν πάνω από 10%. Ένα αποτέλεσμα κόλαφος για τον ίδιο και για όσους τον στήριξαν τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (κυρίως οι Γερμανοί και το διεθνές τραπεζιτικό σύστημα).

Οι Ιταλοί είπαν “basta” (φτάνει πια) στον τεχνοκράτη Μόντι και στη άγρια λιτότητα που επέβαλε!

Ο άνθρωπος των τραπεζιτών στην Ιταλία έπαθε εκλογική πανωλεθρία και το Βερολίνο έχασε τον διαμεσολαβητή του, σχολιάζουν οικονομικοί αναλυτές, στη σκιά της έντονης νευρικότητας στις αγορές χρήματος και κεφαλαίου που τρέμουν την… «ακυβερνησία» στην Ιταλία.

Αποδείχτηκε ότι ο Μόντι είναι πλέον ένα μισητό πρόσωπο για τους Ιταλούς, που είδαν να καταρρέουν μισθοί, συντάξεις και τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα. Ο τεχνοκράτης Μόντι είναι πλέον ένα καμένο πολιτικά χαρτί και μετά το εκλογικό του στραπάτσο δεν προβλέπεται να παίξει πλεον κάποιο σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ιταλίας.

Η πολιτική αποτυχία του Μάριο Μόντι αποτελεί κι ένα απτό παράδειγμα για το τι μέλλει να πάθουν και στη χώρα μας ο Παπαδήμος ή ο Στουρνάρας ή κάποιος άλλος τεχνοκράτης, τον οποίο το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, μπρος στα αδιέξοδά του, θελήσει να τον κατεβάσει στην εκλογική κονίστρα. Στην Ελλάδα, καθώς ο κόσμος είναι περισσότερο αγανακτισμένος από τους Ιταλούς, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τον όποιο «σωτήρα-τεχνοκράτη» όχι απλά θα τον «μαυρίσει» αλλά θα τον «καταμαυρίσει»!

Post Navigation