Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

«…ένεκα των δανείων η πατρίς πωλείται»… και «εκπορνεύεται»…

 Γελοιογραφική απόδοση της ελληνικής Βουλής στα χρόνια της Συνταγματικής βασιλείας του Γεωργίου Α΄ 

                          «Στην πολιτεία που έγινε πορνείο
                                  μαστροποὶ και  πολιτικιὲς
                         διαλαλούν σάπια θέλγητρα» (Γ. Σεφέρης)

 Αν ήταν να σωθεί η Ελλάδα δανειζόμενη, θα είχε σωθεί από την πρώτη φορά που δανείστηκε, τον καιρό του Αγώνα του ‘21. Κι αν ήταν να δίνονται τα δάνεια δίχως όρους δεινούς, θα ήταν -προ λαϊκισμού- λαϊκίστικη η κραυγή αγωνίας ενός αγωνιστή, για το υψηλό εθνικό φρόνημα του οποίου συμφωνούν οι ιστορικοί: του Πανουργιά Πανουργιά. Η χρονική σύμπτωση επιβάλλει την υπόμνηση μιας επιστολής του προς τους οπλαρχηγούς του Μεσολογγίου, στις 16 Δεκεμβρίου 1823: «Εξυπνήσατε, αδελφοί, τον λαόν από την πλάνην εις την οποίαν ο πανούργος (εννοεί τον Μαυροκορδάτο)με την υποκρισίαν του τον έρριψε· πληροφορήσατέ τον, ότι ένεκα των δανείων η πατρίς πωλείται».

Αλλά τι; περιμένουμε λεπτή πολιτική ανάλυση από έναν γερο-Πανουργιά ή άλλον κατσαπλιά, που δεν εμπιστεύεται τον «πανούργο» Μαυροκορδάτο; Παθιασμένα μιλάει, και το πάθος διαλέγει πάντα τον τόνο της υπερβολής. Μόνο το πάθος σώζει όμως. Όχι τα δάνεια. Τα δάνεια φέρνουν άλλα δάνεια, ακόμα μεγαλύτερα· δεν φέρνουν σωτηρία. Για πολλούς λόγους που σχετίζονται με την οικονομία και για έναν καθοριστικό που συνδέεται με την πολιτική: η χρηστή διαχείρισή τους, η δίκαιη διανομή τους, παραμένει ζητούμενο από το ’21.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε… Η δανειακή εκπόρνευση της χώρας συνεχίζεται αδιαλείπτως… Αδίστακτοι νταβατζήδες διεθνείς και εντόπιοι τη βιάζουν ασυστόλως και ασελγούν ξεδιάντροπα στο ρακένδυτο σώμα της. «Ω, Ελλάς το πορνείο σου»!

Έχουμε γίνει διεθνώς ρεζίλι ως η χώρα-κορόιδο που δανείζεται εκατοντάδες δισεκατομμύρια μετατρεπόμενη οικιοθελώς σε υπόδουλο προτεκτοράτο, προκειμένου να πληρώνει ηλιθίως τους κάθε είδους κερδοσκόπους που θησαυρίζουν ξεπουπουλιάζοντάς την! Έχουμε φτάσει ως κράτος στο πρωτοφανές σημείο ξεφτίλας να αποκομίζει κέρδη της τάξης του 40% ή 80% εμπορευόμενη ελληνικά ομόλογα ακόμα και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Η κυβέρνηση «Κουίσλινγκ» Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη ικετεύει τώρα τους Ευρωπαίους να της δώσουν ως βοήθεια τα … κέρδη (!) που έχει βγάλει η ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα.

Troika-Esoterikou

Ας δούμε πως περιγράφει το «πάρτι» των διεθνών κερδοσκόπων- πιράνχας σε πρόσφατο άρθρο του στο ΕΘΝΟΣ ο Γιώργος Δελαστικ:

«Δεν υπάρχει κατηγορία κερδοσκόπων που να μην κάνει «Πάσχα» στην υγεία των Ελλήνων. Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ πλήρωσε «στη ζούλα», αθόρυβα, χωρίς κανένας να το πάρει χαμπάρι, στο ακέραιο της τιμής του ένα ομόλογο αξίας 250 εκατομμυρίων ευρώ σε κερδοσκοπικό οίκο – «γύπα» που είχε αρνηθεί να μπει στο «κούρεμα» του Βενιζέλου κι έτσι αποκόμισε κέρδος αστρονομικό. Άλλος οίκος – «γύπας» περιμένει να εισπράξει 240 εκατομμύρια στις 26 Μαρτίου, ενώ ακολουθούν τρεις ακόμη τον Απρίλιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, που θα κάνουν πολύ πιο γερή μπάζα, εισπράττοντας 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Και η ΕΚΤ πάντως θα κάνει πάλι το δικό της πάρτι εις υγείαν των κορόιδων. Στις 20 Φεβρουαρίου θα πάρει ένα πολύ διακριτικό «ορντέβρ» 140 εκατομμυρίων, αλλά και τα δύο κύρια πιάτα θα έρθουν το Μάιο και τον Αύγουστο, οπότε η εθελόδουλη κυβέρνηση της Αθήνας θα πρέπει να πληρώσει στην ΕΚΤ 4,1 και 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ αντιστοίχως – δηλαδή 6 δισ. συνολικά! Δεν θα μείνουν παραπονεμένοι φυσικά και οι υπόλοιποι δανειστές. Μέσα στο πρώτο τρίμηνο της νέας χρονιάς, η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει περίπου 2 δισ. ευρώ σε τόκους και το υπόλοιπο του έτους άλλα 4,6 δισεκατομμύρια – δηλαδή πάνω από 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά για τόκους μέσα στο 2013.

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη. Στις 11 Ιανουαρίου η κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει έντοκα γραμμάτια ύψους 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ….

Η ουσία πάντως είναι ότι όλα τα δάνεια πέφτουν καταβόθρα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, όπως το διαμόρφωσαν τα «δίδυμα της συμφοράς» Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, Παπαδήμου – Βενιζέλου και Σαμαρά – Στουρνάρα, οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν τα δεινά που συσσώρευσαν στον ελληνικό λαό.

Τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού

Τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού

Το οικονομικό έγκλημα που έχουν διαπράξει είναι ασύλληπτο. Από το Μάιο του 2010 που ο κατάπτυστος Γιώργος Παπανδρέου οδήγησε την Ελλάδα στο καθεστώς εσχάτης υποτέλειας του Μνημονίου μέχρι και το Δεκέμβριου του 2012, δηλαδή μέσα σε μόλις δυόμισι χρόνια, οι αχρείοι αυτοί πολιτικοί εγκληματίες «φέσωσαν» τη χώρα με νέα δάνεια ύψους 182,9 δισ. ευρώ! Πρόκειται για ποσό ασύλληπτο, καθώς σε δυόμισι δανείστηκαν ποσό ίσο …με το ΑΕΠ της Ελλάδας το 2013, το οποίο εκτιμάται στον προϋπολογισμό από την κυβέρνηση ότι θα είναι 183 δισ. ευρώ και πιθανότατα θα είναι μικρότερο! Δανείστηκαν το ΑΕΠ της χώρας σε δυόμισι χρόνια υποδουλώνοντας οικονομικά και πολιτικά την Ελλάδα, εξαθλίωσαν τους Έλληνες στερώντας τους μεσοσταθμικά το ένα τρίτο του εισοδήματός τους, κατέλυσαν όλες τις εργασιακές κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα και ως απόρροια αυτής της πολιτικής τους, έχουν φέρει τη χώρα σε κατάσταση ουσιαστικής χρεωκοπίας, κάνοντας ταυτόχρονα πιο πλούσιους τους δανειστές και όλους τους κερδοσκόπους του πλανήτη. Δεν πρόκειται για ανικανότητα εκ μέρους των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Πρόκειται για ανελέητη εντολή και απαίτηση των Γερμανών καπιταλιστών να φτωχύνει δραματικά όλος ο πληθυσμός της Ελλάδας, αλλά και της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας κλπ. και εν συνεχεία για συνειδητή επιλογή του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Παπανδρέου και όλης αυτής της αισχρής συνομοταξίας πολιτικών να υλοποιήσουν το γερμανικό στόχο, φορτώνοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερο οικονομικό βάρος στα λαϊκά στρώματα, εκπληρώνοντας έτσι το ταξικό μέρος της αποστολής τους.

Όσο ο λαός τους ανέχεται και δεν εξεγείρεται νομίζοντας ότι κάποιο θαύμα θα γίνει και η κατάσταση θα βελτιωθεί με μαγικό τρόπο, οι Γερμανοί και οι ντόπιοι γερμανοτσολιάδες θα λιώνουν αδίστακτα και ανελέητα τους εργαζόμενους, τους νέους, τους μικρομεσαίους, τους συνταξιούχους. Ή αυτοί ή εμείς – και για την ώρα αυτοί έχουν το πάνω χέρι.»

Για τους Γιάννηδες που γιορτάζουν σήμερα, δυο ποιήματα του Νίκου Καρούζου: «Ο Γιάννης μέσα στο έαρ» και «Ιωάννου Σεβαστιανού ΜΠΑΧ ανωφέρεια»…

Prodromos17Kithira1

-Το παρακάτω αφιερωμένο στην αφεντιά μου και σ’ όλους τους Γιάννηδες, Γιαννούλες, Ιωάννες που γιορτάζουν σήμερα:

Νίκος Καρούζος, «Ο Γιάννης μέσα στο έαρ»

 

«Τι ολόμαυρα μαλλιά/ που τόσο χύνονταν στις πλάτες

(γλυκιά αίσθηση στα σπλάχνα μου)

ωσότου χάθηκε στη γωνία του δρόμου η γυναίκα.

Δεν είναι πια (ο θάνατος)/ δεν ήτανε πριν (η ανυπαρξία)

και πόσο να ‘μενε στα λίγα δευτερόλεπτα.

Σπιθίζουν από δάκρυα τα μάτια μου/ μ’ ένα κάψιμο.

Πουλιά του Απριλίου χαρούμενα/ κάποιο δέντρο είμαι

κ’ έγινε ποτάμι η ρίζα μου

τώρα που ξέρουμε πόσο μαύρη ειν’ η θάλασσα

και το ποτάμι πάει…

δυο φύλλα έρημα τα χείλη μου τη νύχτα

ο άγγελος της μοναξιάς/ με τολμηρά ενδύματα.

Πουλιά του Απριλίου χαρούμενα/ εποχή εχθρική

ως το μυρωμένο βράδυ/ ως μέσα στα μεσάνυχτα.

Βγάλε ψυχή μου τραγούδι/ να πολεμήσω την Άνοιξη.

Ξένος είμαι στο σπίτι μου/ ξένος στους δρόμους

με λένε Γιάννη δεν έχω τίποτα δικό μου.»

(Ν. Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

 

-Και τούτο αφιερωμένο στο μεγάλο κλασσικό μουσουργό Johann Sebastian Bach:

 johann_sebastian_bach_pop_art_by_ndop-d2xl8ak

Ν. Καρούζος: «Του Ιωάννη Σεβαστιανού ΜΠΑΧ ανωφέρεια»

 

«Άνοιξη, φθινόπωρο χειμώνας

ο Μπαχ ανεβαίνει πάντα στους αιθέρες

γελαστός άγγελος του δρυμού/ μεγάλος ιδιοκτήτης

ο Μπαχ ανεβαίνει την ουράνια σκάλα

ιερέας ήχων απ’ τη βροχή νεότερος

αγιόκλημα φυτρωμένο στ’ όργανο της εκκλησίας

η θαλπωρή μεσ’ στην ανάγκη του θεού μεγάλη.

Παντρεύει τις φωνές με την καθαρότητα

περ’ από κάθε εποχή πετά νομίσματα χρυσά στους λυπημένους

δείχνοντας την ειρήνη ψηλά στα γαλανά τ’ αμπέλια

ψηλά στον ηδυόνερο χρόνο της λησμονιάς.

Άγγελος της πηγής μοιράζει το νερό σε τόσους διψασμένους

κόβει με γαλανή ρομφαία τον καιρό

κι ανοίγει τ’ άσπιλα φτερά ως την έλπιση.

Βλέπω τους ήλιους είναι σταλαγμένοι σ’ ένα βόρειο κορμί

η θλίψη κομίζοντας των άστρων.

Ποτάμι θαλερό πολύφυλλο της νύχτας το ασήμι…

Κρασί των αιθερίων/ χύθηκε μες’ στους μίσχους ενθέων ψυχών

έρωτας ο γλυκύτερος του πόνου κάτοικος

ειρήνη και ο θάνατος όμαιμος ως τα πλάτη.

Χαίρε ο χλοερός ήλιος του χειμώνα

χαίρε ο ακατάλυτος κι όταν φύγω από το σώμα

εσύ θα τραγουδάς υιός εύοσμος/ Ιωάννης.

 Ήχοι την αρμονία χύνετε στους κύλικες της ακοής

και πορφυρίζονται τα όνειρα με το αίμα.

Σύγκορμος ο θνητός ανέφελα τα στήθη

κ’ η ορμή του σώματος περ’ από το σώμα.

Στο φαράγγι του τρόμου στη χαρά των λουλουδιών

ας ονομάσουμε την αγάπη αντήχηση του Πατέρα

μόνος ο θάνατος αλλάζει τη φωνή μας.

Ένας βαθύς άγνωστος εορτάζει στα νεύρα

ηχώ της βροχής/ όταν ο αέρας μυρίζει καρπούς και χώμα»!

(Ν. Καρούζος, Ποιήματα, τ. Α’, εκδ. Ίκαρος)

-Και δυο θαυμάσια μουσικά κομμάτια του ΜΠΑΧ εδώ κι εδώ…

Η «βιομηχανία» βαπτίσεων αλλόθρησκων μεταναστών σε ορθόδοξους χριστιανούς και «Ο νεοφώτιστος» του Κωστή Παλαμά…

242445_199454743432799_100001048252759_548908_681756_o-400x600

Μεγάλη χριστιανική γιορτή σήμερα… Θεοφάνεια, γιορτάζεται και τιμάται ο «ο εν Ιορδάνη βαπτισθείς»… Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου… Θα θυμάστε ασφαλώς τη «βιομηχανία» βαπτίσεων που είχε αναπτυχθεί στη χώρα, ιδιαίτερα στη δεκαετία του ’90, όταν κατά χιλιάδες συνέρρεαν στη χώρα μας οι μετανάστες, στη μεγάλη τους πλειοψηφία Αλβανοί.

Αλλόθρησκοι μετανάστες λοιπόν δέχονταν να αλλαξοπιστήσουν βαπτιζόμενοι χριστιανοί ορθόδοξοι, και οι μεν ανάδοχοι Έλληνες χριστιανοί καμάρωναν που αλλόθρησκοι ανέβλεψαν και είδαν «το φως το αληθινό», οι δε αλλαξοπιστήσαντες μετανάστες αποδέχονταν τη βάπτισή τους εξ ανάγκης για να μπορέσουν να επιβιώσουν σε μια αφιλόξενη, αν όχι εχθρική, για τους αλλόθρησκους, ιδιαίτερα αν αυτοί ήσαν μουσουλμάνοι.

Θυμίζω δε μια χαρακτηριστική περίπτωση που τότε πήρε μεγάλη δημοσιότητα, αυτή του Οδυσσέα Τσενάι, μαθητή αλβανικής καταγωγής που στην παρέλαση στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης δεν του επιτράπει να κρατήσει την ελληνική σημαία, και του οποίου ανάδοχος ήταν ο «ζούγκλας», Μάκης Τριανταφυλλόπουλος.

βαφτιση αλλόθρησκων

Ας δούμε όμως πώς περιγράφει με γλαφυρό τρόπο ο Κωστής Παλαμάς, στο κείμενό του «Ο νεοφώτιστος», μια παρόμοια περίπτωση με τραγικό τέλος για τον αλλαξοπιστήσαντα μουσουλμάνο, ο οποίος βαπτίστηκε στη Σύρο με «τυμπανοκρουσίες» και τιμές ορθόδοξος χριστιανός:

«Πολύς θόρυβος είχε γίνει για το νεοφώτιστο. Παλικάρι ως 25 εικοσιπέντε χρονών, ήρθε από τη Σμύρνη. Μουσουλμάνος αυτός, ξέφυγε από το πατρικό του σπίτι, κρύφτηκε σ’ ένα καράβι δικό μας, όσο να πατήσει σε χώμα ελληνικό είδε κι έπαθε. Τα Προξενεία σε κίνησην, ήθελαν σώνει και καλά οι δικοί του να τον πάρουν πάλι πίσω, αλλά οι δικοί μας τον κρατούσαν από τα δόντια, τον έκρυβαν εδώ κι εκεί σαν πολύτιμο λάφυρο, προφασίζονταν για χάρη του χίλιων ειδών προφάσεις. Τέλος πάντων τον δέχτηκε η Σύρα. Προτού να καταλήξει στη Σύρα, η φήμη την είχε διαλαλήσει εκεί την ιστορία του. Η Παναγία, έλεγαν, τον εφώτισε τον άνθρωπο. Για του Χριστού την πίστη πάθαινεν ό, τι πάθαινεν. Είχε όλα τα καλά στα αρχοντικό του πατέρα του. Αλλά τι τα ήθελε τα καλά μπροστά στο μεγάλο, το ατίμητο καλό που ονειρευόταν, μπροστά στο «χρυσελεφάντινο πύργο» της αληθινής θρησκείας που θάμπωνε τα μάτια του, με φως πλημμύριζε το πνεύμα του, κι έκανε ν’ αναγαλλιάζ’ η ψυχή του και να ακούει τα λόγια ενός γέρου παπά, του παπά που τον αντάμωνε κλεφτάτα και τον εδασκάλευε – γλυκύτερ’ από το το τραγούδι των παραδείσιων Ουρί.

Μ’ αγκάλες ανοιχτές το δέχτηκαν το παλικάρι οι Συριανοί. Σκοτώθηκαν ποιος να τρέξει να το πρωτοϊδεί, να το καμαρώσει για την απόφασή του, να του δώσει θάρρος, να του εγκωμιάσει την αγάπη του Ευαγγελίου. Κ’ οι παπάδες όλι εκεί φιλοτιμήθηκαν ποιος να τον κατηχήσει περισσότερο και καλύτερα. Κι άλλος του μάθαινε το Πιστεύω κι άλλος το Πάτερ ημών, άλλος του ερμήνευε τους Μακαρισμούς, άλλος λόγο του έβγανεν απάνου στο Αγαπάτε αλλήλους! Αρχοντονοικοκύρηδες καμιά δεκαριά μάλωναν ποιος να του γίνει ανάδοχος και τέλος πάντων σ’ έναν έπεσε ο κλήρος, κι ήταν γι αυτό υπερήφανος. Τα βαφτίσια έγιναν στον καθεδρικό ναό, πανηγυρικότατα, παρών ήταν κι ο Δεσπότης. Οι συριανές και της Αθήνας εφημερίδες ιστόρησαν τη γιορτή με λαμπρότατα χρώματα και κήρυξαν στα πέρατα του κόσμου το κατόρθωμα, θρίαμβο της Χριστιανοσύνης. Ο νεοφώτιστος πήρε το όνομα Χρίστος. Την ώρα που βαφτίζονταν, έτυχε να συναπαντηθούν απ’ όξω από την εκκλησίαν ένας τοκιστής από τους πρώτους του τόπου κ’ ένας ξένος άνθρωπος, εργατικός καθώς φαινόταν. Ο ξένος ρώτησε τον εντόπιο τι γινόταν εκεί μέσα. Κι ο εντόπιος τοκιστής του είπε- και τεντώνονταν κι άστραφτε από ευχαρίστηση το πρόσωπό του-: “Βαφτίζουν το νεοφώτιστο. Νεκρός ην και ανέζησεν, απολωλός ην και ευρέθη!”.

Κι ο ξένος του αποκρίθηκε ήσυχα: “Το μόνο φώτισμα είναι κανείς να μένει στη θρησκεία των πατέρων του”.

Ύστερ’ από ένα μήνα της Αθήνας οι εφημερίδες έγραφαν, σε μιαν ακρούλα, τα εξής: “Εν Σύρω ευρέθη έξωθεν του τελωνείου νεκρός εξ ασιτίας ο προ τινος βαπτισθείς νεοφώτιστος Χρίστος!”.

Ποιος να είχε δίκιο; Ο εντόπιος τοκιστής ή ο ξένος εργατικός;».

(Κωστής Παλαμάς, Άπαντα, τ. 10ος, εκδ. Γκοβόστης)

«Το τελευταίο μάθημα» αξιοπρέπειας και παιδαγωγικής ευαισθησίας του Ισπανού δασκάλου Carlos Pulido Bordallo – Το δικό μου «τελευταίο μάθημα», κι ένα υστερόγραφο…

kids-thumb-large

-«Το τελευταίο μάθημα»: αποσπάσματα από την πρόσφατα δημοσιευμένη συγκινητική και παιδαγωγικά πολύ ευαίσθητη επιστολή του Ισπανού εκπαιδευτικού, Carlos Pulido Bordallo, ο οποίος μετά από 35 χρόνια εργασίας σε δημόσια ισπανικά σχολεία βγήκε στη σύνταξη:

«Μετά από περισσότερα από 35 χρόνια υπηρεσίας στη δημόσια εκπαίδευση, σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα. Συνταξιοδοτούμαι. Δεν είχα σκοπό να το κάνω, αλλά με αναγκάζουν οι καταστάσεις, ας το πούμε έτσι. Θα μπορούσα να πω ότι η αιτία είστε εσείς, αλλά θα ήταν αρκετά απλό και επιπλέον θα βρίσκατε αρκετούς λόγους για να δικαιολογηθείτε, καθώς δεν αντιλαμβάνεστε καθόλου όσα συμβαίνουν στο χώρο της εκπαίδευσης. Είστε εσείς που υποβάλλετε τη δημόσια εκπαίδευση σε μία σταδιακή υποβάθμιση και οδηγείτε τους εκπαιδευτικούς στο να υιοθετήσουν αμυντική στάση, κάτι που δεν θα είχε νόημα σε μία χώρα που πίστευε ότι στην εκπαίδευση βρίσκεται το μέλλον των πολιτών της και όχι οι μελλοντικοί καταναλωτές.

Έκανα το τελευταίο μου μάθημα και ήδη μου λείπουν οι μαθητές μου και οι συνάδελφοί μου. Ανάμεσα στις ευκαιρίες που μου δόθηκαν ξεκινώντας τον εργασιακό μου βίο διάλεξα αυτή που ήταν πιο κοντά στις επιθυμίες μου και τα όνειρα που είχα όντας νέος. Βρέθηκα σε έναν κόσμο όπου η συνεργασία μου προκαλούσε μεγαλύτερη ικανοποίηση από τον ανταγωνισμό. […]

Το μεγαλύτερο προνόμιο ενός δασκάλου είναι που επικοινωνεί με τους μαθητές του, τους μεταφέρει τον πολιτισμό του, τους δίνει το καλύτερο εαυτό του, υπηρετεί με εντιμότητα ένα από τα παλαιότερα επαγγέλματα του κόσμου. Η στιγμή που ένα ανθρωποειδές προσπάθησε να εκπαιδεύσει ένα άλλο, να του μεταδώσει πολιτισμό αποτελεί το σημείο καμπής για την εξέλιξή στο ανθρώπινο είδος. Εσείς δεν το βλέπετε έτσι.[…]

Δεν αντιλαμβάνεστε την αίσθηση που προκαλεί σε ένα δάσκαλο η ερευνητική ματιά ενός μαθητή που σκέφτεται και προσπαθεί να καταλάβει αυτό που του έχει παρουσιαστεί, που ανακαλύπτει από μόνος του κάτι σχετικό με τον ίδιο ή με τον κόσμο που τον περιβάλλει.

Μιλάτε μόνο για τον πολιτισμό της προσπάθειας: θα ήταν πιο χρήσιμο να προσπαθούσατε περισσότερο για τον πολιτισμό! Σας απασχολεί μόνο να επιλέγετε μαθητές για την επίτευξη του πολύ παράξενου για μένα στόχου που λέγεται ‘αριστεία’. Η αριστεία σας μου θυμίζει άλλες εποχές, ελπίζω οριστικά περασμένες. Επιθυμείτε να επιλέγετε άριστους ανταγωνιστικούς ηγέτες που θα καταφέρουν να αποσπάσουν από τις θυσίες των άλλων πολιτών την απαραίτητη αποδοτικότητα ώστε η χώρα να γίνεται συνέχεια περισσότερο ανταγωνιστική σε αυτή την βάρβαρη οικονομία της αγοράς. Υποκρίνεστε ότι προετοιμάζετε τους πολίτες για την αγορά και όχι για τη ζωή. Δε σας ενδιαφέρει τίποτα περισσότερο από το να τους ταξινομήσετε με διαδικασίες επιλογής και να τους προσφέρετε στην αγορά για να αποδώσουν το μέγιστο κέρδος. […]

Πολλοί πτυχιούχοι είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες. Δεν σας ενδιαφέρουν πολίτες μορφωμένοι και με κριτική σκέψη, αλλά αποτελεσματικοί υπάλληλοι. Η παιδεία είναι δικαίωμα και όχι επένδυση. Αλλά αυτό εσείς δεν το καταλαβαίνετε.[…]

Δε θα αποφάσιζα να συνταξιοδοτηθώ αν τα πράγματα ήταν όπως πριν από κάποια χρόνια. Αισθανόμουν πια φόβο ότι θα χάσω το κέφι μου και ότι θα εξαντληθώ μέχρι να απαρνηθώ το επάγγελμα που με έκανε τόσο ευτυχισμένο. Δε φεύγω επειδή θέλω να αφήσω τους αγαπημένους μου μαθητές ή τους συναδέλφους μου με τους οποίους απολαμβάνουμε αμοιβαία εκτίμηση. Καταλαβαίνετε ότι κάποιος επιδιώκει πρωτίστως το συναίσθημα από το προνόμιο; Εσείς μας υποτιμάτε διαρκώς και είναι δύσκολο να αντέξουμε αυτό που θα φέρει η ‘ανταγωνιστικότητά’ σας.

Σήμερα είπα στους μαθητές μου ότι υπάρχει η πιθανότητα να τους πάρουν τα χρήματα ή τα καταναλωτικά αγαθά, αλλά ποτέ δε θα μπορέσουν να τους κλέψουν τη γνώση, την κουλτούρα τους, ούτε και να τους τις περικόψουν. Τους ενθάρρυνα να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους. Τους ευχήθηκα καλή επιτυχία για να επιτύχουν να εργαστούν ή να αναπτύξουν ένα επάγγελμα που τους ευχαριστεί και τους κάνει περισσότερο ευτυχείς. Να εργάζονται και να συνεργάζονται με ευγενή άμιλλα και όχι ανταγωνιστικά. Τότε θα απολαύσουν περισσότερα και θα αποζημιωθούν καλύτερα, όπως έχω διαπιστώσει επικοινωνώντας με δύο γενιές πολιτών, που ήταν μαθητές μου.

Σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα, αλλά φοβάμαι ότι εσείς δεν έχετε καταλάβει τίποτα.» (Carlos Pulido Bordallo, Μαδρίτη, 28-11-2012)

(Ολόκληρη η δημόσια επιστολή του Ισπανού συναδέλφου εκπαιδευτικού από το Left.gr εδώ…)

 404777~1

-Το δικό μου «τελευταίο μάθημα»: «Αποχαιρετώντας την εκπαίδευση μετά από 35 χρόνια υπηρεσίας στη δημόσια εκπαίδευση»….

Καλησπέρα σας,…..

Σε τούτη την όμορφη εκδήλωση θέλω να ευχαριστήσω:

-Πρώτα απ’ όλα από τα βάθη της καρδιάς μας όλους τους μαθητές μου που είχα την τύχη να διδάξω και να διδαχτώ…

-Όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που συνεργάστηκα στα 35 χρόνια της υπηρεσίας μου στη Δημόσια εκπαίδευση, τόσο σαν απλός δάσκαλος όσο κι από τη θέση του διευθυντή και του Σχολικού συμβούλου…

-Και βέβαια με συγκίνηση να ευχαριστήσω τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου μας που μας τιμούν σήμερα, αλλά κι όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που μαζί, αγωνιστικά πορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια στο κοινό πεδίο των συνδικαλιστικών αγώνων με τους οποίους πολλά καταφέραμε και πολλά κερδίσαμε για το καλό του κλάδου μας…

-35 χρόνια: «Έφερα τη ζωή μου ως εδώ», γράφει σ’ ένα ποίημά του ο Ελύτης και συνεχίζει «ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών/ τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του…». Ένα φλας μπακ σ’ αυτές τις εικόνες του παρελθόντος χρόνου με κυρίαρχη την εικόνα της πρώτης βραδιάς του διορισμού μου σ’ ένα μικρό χωριουδάκι της ορεινής Ηλείας, όταν έπεσα να κοιμηθώ σ’ ένα κρεβάτι εκστρατείας στο γραφείο του σχολείου αγρυπνώντας μέσα στο όνειρο για το αύριο, για το μέλλον της επαγγελματικής μου καριέρας που άρχιζε.

-Έφερα τη ζωή μου ως εδώ με τις χαρές και τις λύπες της, με τους ενθουσιασμούς και τις απογοητεύσεις της, που όλα συναθροίζονται σ’ αυτό που τα εκκλησιαστικά βιβλία ονομάζουν «χαρμολύπη».

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ, γλυκιά περιπέτεια, γλυκιά η ζωή…

Παραλλάσσοντας τη ρήση του απ. Παύλου: «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρομον (τον επαγγελματικόν) τετέληκα, την πίστην (στις ηθικές και παιδαγωγικές αρχές) τετήρηκα», στο κατά δύναμην, γιατί βέβαια δεν είμαστε κι άγιοι…. Και βέβαια δεν αναζητά κανείς ή πολύ περισσότερο δεν απαιτεί «τον της δικαιοσύνης στέφανον»…. Γιατί το μόνο που αξίζει πραγματικά είναι την ώρα του μεγάλου απολογισμού η ζυγαριά να βαραίνει πιότερο απ’ τη μεριά των θετικών, κι όσο περισσότερο βαραίνει τόσο καλύτερα, ώστε, όπως λέει κι ο λαός μας, να ‘χεις αναπαμένη τη συνείδησή σου

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ…

«Ό, τι πέρασε σωστά πέρασε», όπως έγραψε κι ο Σεφέρης και συνεχίζει «φωνάξτε τώρα τα παιδιά να μαζέψουν τη στάχτη/ είμαστε ο σπόρος που πεθαίνει», γιατί κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη, απ’ όπου και η έμπνευση του Σεφέρη, «εάν ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη πολύν καρπόν φέρει»…. ήτοι πρέπει να αποθάνει ο δικός μας «κόκκος σίτου» που ρίξαμε, για να ‘ρθουν οι νέες γενιές να καλλιεργήσουν σε γόνιμα χωράφια για ν’ ανθίσει το μέλλον.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ….

Με πυξίδα τούτο το μικρό ποίημα, που το ‘γραψα στα πρώτα χρόνια της δασκαλικής μου καριέρας, πορεύτηκα:

«Δάσκαλε, την πόρτα της τάξης σαν διαβείς

ψηλά το κεφάλι, χαμογέλα

ζεστή την καθημερνή σου καλημέρα να την πεις.

Κι όταν το μάθημα αρχίσεις

Λόγια πολλά μη λες

Οι κινήσεις σου απλές, λιτές

Μα τεντωμένες οι αισθήσεις.

Δώσε το λόγο στα παιδιά

Δεν έχεις τίποτα να πάθεις

Κοίτα τα μάτια τους τα λαμπερά

Πολλά απ’ αυτά έχεις να μάθεις.

Μη στέκεσαι στις στείρες γνώσεις

Συνεργασία, αγάπη, ανθρωπιά

Αυτά πρέπει να δώσεις

Το κριτικό το πνεύμα ν’ ανυψώσεις.

Δάσκαλε άκου…

Απ’ τη μεριά της Ζάκυθος

Σου κρένει ο ποιητής:

«Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα

τα μάτια της ψυχής»

Κι όταν ύστερα από μερικά χρόνια συμμετέχοντας ενεργά στους συνδικαλιστικούς αγώνες συνειδητοποίησα τη μεγάλη αξία τους συμπλήρωσα και τούτη τη στροφή- επίμετρο στο ποίημα:

Δάσκαλε, Κι όταν στους δρόμους χρειαστεί να βγεις

Και για τα δίκια σου ν’ αγωνιστείς

Τούτο, με τη στάση σου στους μαθητές θα πεις:

Χρειάζεται περφάνια κι αγώνας για να ζεις

Στην τράπεζα του μέλλοντος κατάθεση ψυχής.

Θα ‘ταν, νομίζω, σοβαρή παράλειψή μου, τούτη την ώρα της επαγγελματικής «αποστράτευσης» να μην αναφερθώ στις τραγικές συνθήκες που βιώνει η χώρα, ο λαός μας, και βέβαια ο κλάδος μας…

«Όπου και να ταξιδέψεις η Ελλάδα σε πληγώνει…», και δεν σας κρύβω ότι αποχωρώ από τον κλάδο με μια απογοήτευση για όλα τούτα δεινά που βιώνουμε, και δυστυχώς και στο χώρο της εκπαίδευσης… αλλά ο αγώνας συνεχίζεται… Χαμένος αγώνας είναι μόνον εκείνος που ποτέ δεν έγινε… κι όπως γράφει, ένας απ’ τους αγαπημένους μου ποιητές, όχι πολύ γνωστός, ο Βύρων Λεοντάρης:

«Πάντα να ρίχνεις στις πληγές σου νέο κουράγιο

Να ανάβει η μάχη, να νικήσεις…»

Κλείνω με τούτο του Ελύτη, σαν καταστάλαγμα ζωής:

«Άδειασα και ξαναγέμισα τον ταξιδιωτικό μου σάκο. “Μόνον τ’ απαραίτητα” είπα. Κι ήταν αρκετά γι’ αυτή τη ζωή – και για πολλές άλλες ακόμη».

Σας ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου κι εύχομαι για όλους μας υγεία, καλή δύναμη, κουράγιο κι αισιοδοξία… Να είστε πάντα καλά.

*(Εκφωνήθηκε στις 24-1-’12, στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Συλλόγος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, προς τιμήν των εκπαιδευτικών που βγήκαν στη σύνταξη το 2.011)

 ti-ftaime-emeis

-Υ.Γ.: «Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος»

«Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος είναι κοινή διαπίστωση. Φλυαρούν χωρίς τελειωμό για την κρίση της εκπαίδευσης και κάθε υπουργός φτιάχνει τη δική του μεταρρύθμιση παρακάμπτοντας το ουσιαστικό πρόβλημα που είναι δομικό και αφορά όλο το (σαθρό) εκπαιδευτικό οικοδόμημα που έστησαν εδώ και δεκαετίες εφαρμόζοντας τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους (η «θεοποίηση» των αγορών) και στο σχολείο. Εδώ και χρόνια επιχειρούν να προσδιορίσουν και να εφαρμόσουν τις «δομικές αναπροσαρμογές» που απαιτούνται για την καπιταλιστική μεταρρύθμιση του σχολείου, το σχολείο δηλαδή προσαρμοσμένο στις ανάγκες της αγοράς.

Συνέπεια αυτών των πολιτικών είναι η όλο και αυξανόμενη υποβάθμιση των ανθρωπιστικών σπουδών και των μαθημάτων γενικής παιδείας που θέτουν τα θεμέλια για την ευρεία γνώση και παιδεία και στοχεύουν στον ολόπλευρη ανάπτυξη των ατόμων και στην καλλιέργεια και ανάπτυξη του κριτικού πνεύματος.

Σήμερα οι νέοι και οι νέες τόσο απ’ το σχολείο όσο και απ’ άλλες πηγές δέχονται έναν καταιγισμό «γνώσεων», που στην ουσία δεν είναι πραγματικές γνώσεις αλλά «πληροφόρηση». Οι μαθητές καταναλώνουν πληροφορίες χωρίς να μπορούν να κρίνουν, αποστηθίζουν χωρίς να κατανοούν και εκπαιδεύονται χωρίς να μορφώνονται. Η εκπαίδευση όλο και περισσότερο δίνει προτεραιότητα στην ειδική κατάρτιση των νέων, στην όλο και ιδιαίτερη εξειδίκευση της γνώσης με κύριο στόχο την προσφορά του κατάλληλου ειδικού υπαλληλικού προσωπικού στην αγορά εργασίας.

Σήμερα, την εποχή των «λεωφόρων της πληροφορικής» και της «διαθεματικότητας», οι μαθητές μαθαίνουν οι ίδιοι, από πολύ τρυφερή ηλικία, να κατατάσσουν τον εαυτό τους σε κατηγορίες: οι καλοί, οι μέτριοι, οι ανεπίδεκτοι. Ο όγκος της διδακτέας ύλης, τα νέα αναλυτικά προγράμματα, τα φροντιστήρια και οι διαρκείς εξετάσεις δεν οδηγούν νομοτελειακά σε ποιοτικά ανώτερη μόρφωση. Αντίθετα, όπως συχνά διαπιστώνουν οι εκπαιδευτικοί, ακόμα και καλοί μαθητές που περνούν στις εξετάσεις, έχουν σοβαρά γνωστικά κενά, αδυναμία στην κατανόηση κειμένων, στην έκφραση, στην άγνοια βασικών γεγονότων της ιστορίας, στη χρήση της γλώσσας.

Έτσι οδηγηθήκαμε στη μαζική παραγωγή «προσοντούχων αμόρφωτων» και σε μια εκπαίδευση στην οποία ο μαθητής έχει γίνει «πελάτης» και το μάθημα «εμπόρευμα» (βλέπε ιδιαίτερα μαθήματα και φροντιστήρια), σε μια εκπαίδευση την οποία ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Κλώντ Μισεά σ’ ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο του την ονομάζει “Εκπαίδευση της αμάθειας”».

(απόσπασμα από κείμενό μου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “ΠΟΛΙΤΕΣ”)

Original21 εναντίον Χρυσής Αυγής: ένας σοβαρός λόγος για να αισθάνεσαι περήφανος που είσαι ΑΕΚτζής! – Νίκος Εγγονόπουλος «Τα γκωλ ποστ»…

115539-aek

Στην ηλικία των 10 χρονών ήταν που αποφάσισα να γίνω φίλαθλος- οπαδός της ΑΕΚ… Καθώς δεν έχω προσφυγικές ρίζες, την απόφασή μου αυτή την αποδίδω στην ενστικτώδη προδιάθεσή μου να υποστηρίζω τον «αδύνατο» (στην προκειμένη περίπτωση την ΑΕΚ σε σύγκριση με τους άλλους δυο ισχυρούς του πάλαι ποτέ ΠΟΚ: Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό) και στην προτίμησή μου να διαχωρίζομαι από τους πολλούς, αφού στο χωριό που ζούσα το 90% ήταν φίλαθλοι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού και οι ΑΕΚτζήδες ήμασταν μονάχα καμιά δεκαριά παιδιά και μεγάλοι.

Επιπλέον θεωρούσα τους υποστηρικτές της ΑΕΚ περισσότερο φιλάθλους παρά οπαδούς, και είναι αλήθεια ότι οι φίλαθλοι της ΑΕΚ ήταν οι πλέον φιλήσυχοι. Λέω ήταν γιατί εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια πέρασε σ’ ένα βαθμό και ο χουλιγκανισμός στους οργανωμένους οπαδούς της ΑΕΚ, στην Original21… Θυμίζω μόνο τα απαράδεκτα επεισόδια εναντίον του Μπάγεβιτς πριν μερικά χρόνια… Από τότε έπαψα να πάω στο γήπεδο για να παρακολουθήσω την ομάδα μου και περιορίζομαι στην παρακολούθηση των αγώνων της μονάχα από την τηλεόραση.

Όμως αυτή η τελευταία αποφασιστική αντιφασιστική στάση των παιδιών της Original21, οι σκληρές τους ανακοινώσεις εναντίον των φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής και την υπενθύμιση των προσφυγικών ριζών της ΑΕΚ, πιστεύω ότι όλους τους ΑΕκτζήδες μας κάνουν υπερήφανους… Μακάρι και άλλοι οργανωμένοι οπαδοί άλλων ομάδων να προβούν σε τέτοιες αξιέπαινες ενέργειες, γιατί τα χρυσαυγίτικα σκυλιά βρίσκουν «πρόσφορο έδαφος» στα γήπεδα για να προσηλυτίζουν οπαδούς και να σπέρνουν το μίσος και την απανθρωπιά εναντίον των διαφορετικών «Άλλων», είτε πρόκειται για ομάδες είτε πρόκειται για ανθρώπους.

(Δείτε και σχετικό άρθρο με τίτλο: «Ο φασισμός και η ιδεολογική μάχη της εξέδρας» εδώ…)

Ας δούμε όμως και το σχετικό ρεπορτάζ από την επίθεση των χρυσαυγίτικων σκυλιών εναντίον φιλάθλων της «Original 21 Κορίνθου» που με πνεύμα αλληλεγγύης και χωρίς διακρίσεις συγκέντρωναν τρόφιμα και ρούχα για άπορους και φτωχύς, Έλληνες και ξένους της περιοχής τους:

Επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής δέχτηκαν μέλη του συνδέσμου οπαδών της ΑΕΚ «Original 21 Κορίνθου», την ώρα που συγκέντρωναν τρόφιμα και ρούχα για άπορους και κρατούμενους.

Την τελευταία εβδομάδα του χρόνου η Original 21 Κορίνθου πραγματοποιούσε συλλογή ρούχων και τροφίμων για οικογένειες Ελλήνων και μεταναστών καθώς και για κρατούμενος που τα έχουν ανάγκη.

«Την Πέμπτη το μεσημέρι, την ώρα που πέντε άτομα απέθεταν τα τρόφιμα που προηγουμένως είχαν αγοράσει, πέντε φασιστοειδή αποβιβάστηκαν από δύο αυτοκίνητα και κρατώντας πτυσσόμενα γκλόπς τους επιτέθηκαν. Το τι επακολούθησε, τροφή για σκέψη Υ.Γ. Μάλλον κάποιοι πρέπει να ξεκινήσουν μαθήματα αριθμητικής. «Ούτε ένα βήμα πίσω», αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Original 21 Κορίνθου.

Ανακοίνωση συμπαράστασης και καταδίκης του επεισοδίου εξέδωσαν κι άλλοι σύνδεσμοι της Original. «Καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την επίθεση από φασιστοειδή σιχάματα, που δέχθηκαν αδέρφια μας ΑΕΚτζήδες απ΄την Κόρινθο την ώρα που έδειχναν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους προς άπορους συνανθρώπους μας στην περιοχή τους. Σαν clubs της Original21, πιστά στη διακήρυξη της μαμάς Original, ενεργοποιούμε τη “συμμετοχή” σε ευρύτερη κοινωνική κλίμακα. Η κουλτούρα μας φαίνεται ότι ενοχλεί κάποιους που είτε προσπαθούν να δημιουργήσουν λανθασμένες εντυπώσεις για το ποιοι είμαστε, βλέπε ΟΑΚΑ, είτε επιτίθενται άνανδρα σε δράσεις μας, βλέπε Κόρινθος. Η επίθεση εναντίων ΑΕΚτσήδων μόνο ατιμώρητη δεν θα μείνει και θα μας βρει απέναντι τους μαζικά».

Υπενθυμίζεται πως μέλη της Χρυσής Αυγής είχαν επιτεθεί στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Στρατούλη στο ΟΑΚΑ κατά τη διάρκεια του αγώνα ΑΕΚ-Ατρόμητος. Η Original 21 είχε πάρει θέση για την επίθεση τονίζοντας πως «θα πρέπει να τελειώνουμε μια και καλή με αυτό το καρκίνωμα των φασιστών».

«Εμείς ως Orisginal 21, ως απόγονοι προσφύγων/μεταναστών και τέλος ως απλοί άνθρωποι, θέλουμε να κάνουμε ξεκάθαρο στα θρασύδειλα σκουλήκια που επιτέθηκαν στον ΑΕΚτζή Στρατούλη ότι είναι ανεπιθύμητοι και πλέον επικηρυγμένοι. Η μεγάλη οικογένεια της ΑΕΚ περιλαμβάνει ανθρώπους χωρίς χρώμα και σύνορα. Οι μισάνθρωποι δεν χωράνε ανάμεσά μας», τόνιζε στην ανακοίνωσή του ο μεγαλύτερος σύνδεσμος οπαδών της ΑΕΚ.»

Τι κι αν είναι τελευταία στη βαθμολογία η ΑΕΚάρα, το πρωτάθλημα ανθρωπιάς το έχει σίγουρο, κι αυτά είναι τα πρωταθλήματα που αξίζουν.

Το συγκεκριμένο γκράφιτι της φωτογραφίας βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια σε έναν τοίχο ενός παλιού προσφυγικού σπιτιού, πίσω από το δημαρχείο της Νέας Ιωνίας…

Αλίμονο αν δεν αντιδρούσε στο φασισμό ένα προσφυγικό σωματείο που ταξίδεψε στο εμπόλεμο Βελιγράδι για φιλικό με τη Παρτιζάν τον Απρίλη του 99′.

Παράδειγμα προς μίμηση για τους οργανωμένους όλων των ομάδων, επιτέλους ας κάνουν και κάτι χρήσιμο στη ζωή τους.

Η Original έχει κάνει κι άλλες αντιφασιστικές παρεμβάσεις, δεν είναι νέο αυτό, χαρακτηριστικό το γεγονός πως η Χρυσή αυγή δε κατάφερε να ανοίξει γραφεία στο Περιστέρι λόγω της κινητοποίησης της original Περιστερίου.

 

Νίκος Εγγονόπουλος, «ΤΑ ΓΚΩΛ – ΠΟΣΤ»

 

άκουγε τις καμπάνες που βαρούν

και τ’ ορειχάλκου τις δονήσεις

όπου τρυπάν τον καθαρό

– του Κυριακάτικου πρωινού –

αγέρα

 

άραγες οι καμπάνες τι να μηνούν ;

θα τις ακολουθήσουν μήπως

ύμνοι τραγούδια χαρές

ή πολυβόλα θ’ αντηχήσουνε

απαίσια

να σπείρουνε

τον όλεθρο ολούθε ;

 

ένα σας λέω :

όλοι να τρέξουνε αμέσως

στα γκώλ -πόστ

παιδιά !

στα γκώλ -πόστ !

στα γκώλ -πόστ

άγρυπνοι

– ακοίμητοι φρουροί –

πανέτοιμοι

το μάτι εδώ εκεί

να γρηγορούμε

 

μην αρχινίσουνε να πέφτουνε

τα τέρματα

βροχή

και

ηττηθούμε 

(Νίκος Εγγονόπουλος, «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες»)

Καλή χρονιά (1η Γενάρη 2013)… και καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Κωστής Παλαμάς, [Ρήγισσα Πρωτοχρονιά] και Γιάννης Κοντός, [Απογευματάκι Ιανουαρίου]…

Καλή χρονιά!!!

Καλή χρονιά!!!

Κωστής Παλαμάς, [Ρήγισσα Πρωτοχρονιά]

 albert-chevallier-taylor-the-christmas-tree-1911-approximate-original-size-40x502

Αγάπες πρώιμες, όψιμες, αλαργινοί καιροί,

τώρα και χτες, πληγές χαρές, ω ριζικά του κόσμου,

κ’ εσείς που κάπου ζήσατε, και λιώνετε νεκροί,

κ’ εσείς με μάτια ολάνοιχτα που ζείτε ακόμα εμπρός μου,

 

πατρίδα μου, πατρίδες μου, θύμησες, τόποι, νιάτα,

κ’ εσείς ονείρατα άστρεχτα, κ’ η ελπίδα εσύ, και ο τρόμος

κ’ η ορμή, κ’ εσείς που απάντησα και σύντυχα στη στράτα,

 ή καβαλάρης στης ζωής το διάβα ή πεζοδρόμος,

 

καρποί που μαραγκιάσατε κ’ εσείς βλαστοί δροσάτοι,

φαντάσματα και πλάσματα, χαρίστρα μου η ψυχή.

Της ρήγισσας Πρωτοχρονιάς μεστό είναι το παλάτι,

διάπλατα σας ανοίγεται, και πλούσιοι και φτωχοί.

 

Ρήγας κ’ εγώ, στο ερημικό νησί μου πάντα, ορίζω

το θησαυρό που δίνεται, και δε θε να στερέψει.

-Ξένοι, δικοί μου, φίλοι μου και οχτροί μου, σας χαρίζω

τη λυρική μου σκέψη!

(Κ. Παλαμάς, Άπαντα- Η πολιτεία και η μοναξιά, εκδ. Γκοβόστης)

 Novantesimo-post_Buone-feste

Γιάννης Κοντός, «Απουσίες»

 

Απογευματάκι Ιανουαρίου

δεν στρίβω γωνίες, αλλά παραπατάω

σε ευθείες. Σκέπτομαι τους πεθαμένους

ποιητές, που δεν βλέπουν αυτές τις ώρες:

το φως να κάθεται στα δέντρα

και να συγκρατεί τις αναμνήσεις,

τον καφέ εσπρέσο με το τσιγάρο,

τον σκούρο ουρανό και κάπου αλλού

να βρέχει. Θα φορούσαν βαρύ παλτό,

κασκόλ, και θα βάδιζαν γρήγορα

μη τους πιάσει η μπόρα.

Σε μια βιτρίνα καθυστερούν

και κοιτάζουν τα ρούχα της εποχής.

Θυμούνται τα ραντεβού τους

και τη ροή του έρωτα.

Τέλος πάντων, είναι άνθρωποι

και γυρίζουν σπίτι.

Όλα όμως τα παραπάνω

και άλλα πολλά τα γράψανε

στα παλιά τους τα παπούτσια

και πεθάναν.

(Γιάννης Κοντός, Ο αθλητής του τίποτα, Κέδρος)

61-1a-thumb-medium stauhs

*Καλή χρονιά σ’ όλους μας με υγεία, αγάπη και αισιοδοξία!!!

Νέα Ζηλανδία: Πρωτοχρονιά 2013!

Νέα Ζηλανδία: Πρωτοχρονιά 2013!

*Στη Νέα Ζηλανδία ήδη γιόρτασαν τον ερχομό του νέου χρόνου, 2013!

«Η μικρούλα με τα σπίρτα» και «Άνθρωποι εσείς της εποχής μου», δυο επίκαιρα ποιήματα του Τάκη Βαρβιτσιώτη…

Z

Δυο επίκαιρα ποιήματα του Σαλονικιού ποιητή, Τάκη Βαρβιτσιώτη:

Το πρώτο εμπνευσμένο από το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, που με πόνο ψυχής και στις μέρες μας μας παραπέμπει στα χιλιάδες παιδάκια που αναγκάζονται να ζητιανεύουν μες στο κρύο και στην παγωνιά, καθώς η ανέχεια, η φτώχια και πολλάκις η εξαθλίωση χτυπάει πρωτ’ απ’ όλα τις ευαίσθητες, τρυφερές, καρδούλες των παιδιών.

Το δεύτερο, ένα ποίημα που στηλιτεύει τον «άνθρωπο της εποχής μας» που «ξέχασε τη νιότη, το πάθος, τον έρωτα, τη μουσική», τον άνθρωπο έγκλειστο στο «εγώ» του κι αμέτοχο στο «εμείς», τον άνθρωπο της ψυχρότητας και της αποξένωσης από τον «Άλλο», που την ευαισθησία, την αλληλεγγύη και συναλληλία τα «θυσίασε» προς χάριν του ατομικισμού, του ψυχρού οικονομισμού και του προσωπικού οφέλους…

 

1. «Η μικρούλα με τα σπίρτα»

 

“Θυμούμαι πάντα με ανεξάντλητη στοργή

Ως αναδύεται από του μύθου την αχλύ

Μονάχη της  να μας προσφέρει

Το ψυχορράγημα μιας φλόγας

Ύστατης μικροσκοπικής

Την πολυτέλεια μιας στιγμής φωσφορικής

Χριστουγεννιάτικης

Για να εισχωρήσει ευθύς αλώβητη

Μέσα στου ανέσπερου φωτός την πανδαισία

Μα σε ποιαν άλλη θ’ άξιζε στ’ αλήθεια

Ν’ αφιερώσουμε

Την πιο σπαραχτικήν αγάπη μας

Την αποτρόπαιη λάμψη των κρεματορίων μας

Το κλέος το θλιβερό

Των αποτρόπαιων ημερών μας;”

 tz08a γαιτης 5

2. «Άνθρωποι εσείς της εποχής μου»

 

“Άνθρωποι εσείς της εποχής μου

Το άσμα σας ειν’ από πέτρα

Και δεν μπορεί να συγκινεί

Ξεχάσατε τη νιότη και το πάθος

Τον έρωτα τη μουσική

 

Άνθρωποι εσείς της εποχής μου

Το άσμα σας είναι σταυρωμένο

Μοιάζει μ’ απέραντη πληγή

Κι ειν’ όλο πλημμυρισμένο

Από την άγριά σας οιμωγή

 

Μια νύχτα λοιπόν περιμένω

Πιο πρόσφορη από την τωρινή

Όπου τ’ αστέρια θα πλέουν στα μάτια σας

Μιαν άλλη νύχτα

Πιο φωτεινή”

(Τάκης Βαρβιτσιώτης, Όχι πια δάκρυα, εκδ. Κέδρος)

«Χρόνος βράχος αμετακίνητος»…«Χρόνος δεσμώτης και χρόνος λυόμενος»…

Salvador Dali

Salvador Dali

«Εμείς ολοένα φεύγουμε μα οι μήνες ολοένα ξαναέρχονται στο παράθυρο, μα ο χρόνος είναι βράχος αμετακίνητος. Ο χρόνος είναι ο διάβολος, η ακόρεστη κοκκινίλα», (Ν. Καρούζος)

Salvador Dali

Salvador Dali

 Οδυσσέας Ελύτης, «Χρόνος δεσμώτης και χρόνος λυόμενος»:

«Τον εκλείσαμε σ’ ένα μικρό κουτί μεταλλικό που τ’ ονομάσαμε «ωρολόγιον», και ησυχάσαμε. Όμως αυτό το κλασικό τικ τακ που απασχολούσε τους παλαιούς μυθιστοριογράφους μπορεί να είναι μέτρηση, μπορεί και διαμαρτυρία. Τίνος είναι, ο ένας του άλλου, δεσμώτης; Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα να κάνουμε τον ήλιο τον ανίδεο μετρητή μας; Και τι’ ναι τα ημερονύχτια; κέρματα που τα ρίχνουμε σ’ ένα τρύπιο κουμπαρά;
Οι σοφοί, μερικοί σοφοί τουλάχιστον, διατείνονται ότι ο χρόνος δεν υπάρχει. Άλλοι το αντίθετο. Ας τα βρούνε μεταξύ τους. Εμείς, που δεν διαθέτουμε παρά τις γνώσεις ενός μέτριου μαθητή λυκείου, ας τα πούμε αλλιώς. Απλοϊκά. Όσο απλοϊκός είναι κι ο τρόπος που βλέπουμε να προσπαθούν οι περισσότεροι ν’ αντιμετωπίσουν και να εξουδετερώσουν τον υποθετικό τους εχθρό, που τον φαντάζονται να καραδοκεί σε κάποια γωνία το πέρασμά τους, μ’ ένα σακούλι, γεμάτο ρυτίδες και λευκά μαλλιά, στο χέρι. Αξίζει να τους ιδούμε.
Υπάρχουν, εν πρώτοις, οι εκατομμυριούχοι των βιωμάτων, που με απανωτές περιπέτειες, ταξίδια, γάμους, επιχειρήσεις, δολοπλοκίες, μυστικές συμφωνίες και τα παρόμοια ζητούν να τον γεμίσουν, να τον στουμπώσουν σε τέτοιο σημείο, που κυριολεκτικά να μη βρίσκει τρόπο να υποδηλώσει την παρουσία του· να ‘ναι σαν να μην αφορά τουλάχιστον τη δική τους περίπτωση. Στο άλλο άκρο υπάρχουν οι μοναχικές υπάρξεις, οι ασκητές, οι στυλίτες στο είδος τους, που του αρνούνται την τροφή κι αισθάνονται ότι έτσι του έχουν αφαιρέσει κάθε υπόσταση· ότι ζούνε χωρίς να υπάγονται στους δικούς τους νόμους. Τέλος, υπάρχουμε κι εμείς, οι άλλοι, που βαυκαλιζόμαστε προς στιγμήν με την ιδέα ότι εάν δεν υπήρχε ο χρόνος θα μπορούσαμε να ‘μαστε οι αιώνιοι νεόνυμφοι μιας άγνωστου ταυτότητας ευτυχίας. Ύστερα, το βάζουμε κάτω, και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.
Κανείς μας δεν έδειξε την πρόθεση να τον κτυπήσει στο αδύνατο σημείο του, που είναι η συμβατική του υπόσταση, αυτή που εμείς οι ίδιοι του προσδώσαμε απλώς για να διευκολύνει τις καθημερινές μας συναλλαγές.

Μας τρομάζει το ποσοστό της αυθαίρετης σκέψης που απαιτείται για να σπάσουμε το φράγμα του κοινώς νοείν και ν΄ αντιληφθούμε ότι τα κομμάτια της ζωής που προσκτάται και συμπαρασύρει στην ευθύγραμμη πορεία του ο χρόνος είναι δυνατόν να νοούνται ως ανεξάρτητα, ν’ αρμόζονται από διαφορετικές πλευρές και να σχηματίζουν μιαν άλλου είδους αλληλουχία, εξίσου αν όχι και περισσότερο έγκυρη, από την άποψη ότι προβάλλει ανάγλυφη την ονειρική φύση της ζωής μας και την κατακυρώνει.

Χρειάζεται να αποβάλεις το λίπος του τυπικού των καθημερινών σου αναγκών, καθώς και όλα τα ουδέτερα ή άχροα στοιχεία που παρεμβάλλονται ανάμεσα στη σημαντικά της ζωής σου και τ’ αποδυναμώνουν, για να νιώσεις τις πραγματικές σου διαστάσεις. Διαφορετικά, χάνεις τα μέτρα σου, περιπίπτεις από ‘να σε άλλο αδιέξοδο, και στα ύστερα συνθηκολογείς. Δέχεσαι να ενσαρκώνεις το περίφημο πρακτικό πνεύμα, που μπορεί να αποσπά τον έπαινο των δικών σου επειδή σου παρέχει πλουσιοπάροχα να φας και να πιεις, την ίδια στιγμή όμως σε προσβάλλει με τον ιό της πλήξης και της μοναξιάς.

Άμε ύστερα, όσο κι αν ξαναρίχνεις την τράπουλα, να βρεις την ντάμα σπαθί της ζωής σου. Έχει γίνει αέρας. Ψάχνεις μέσα στο απορριμματοφόρο της μνήμης σου. Τίποτα. Μόνον καμία φορά, τις νύχτες που η στεναχώρια σε πνίγει, σαν να υποψιάζεσαι ότι κάτι μισοαρχινισμένες σκηνές της ζωής σου, που δεν τους είχες δώσει ακόμα τη δέουσα σημασία, παραμένουν ακόμα ζωντανές, σαλεύουν, και, μόλο που τις διώχνεις, εκείνες επανέρχονται και σε παρενοχλούν μέσα στο παραΰπνι σου. Δεν καταλαβαίνεις γιατί. Και όμως. Ζητούν να συνεχίσουν κάτι που αγνοείς επειδή το έχεις ήδη απολέσει, και να συνεχιστούν από κάτι άλλο, που επίσης αγνοείς επειδή δεν έχει επισυμβεί ακόμη, θα σημάνει όμως η ώρα του, έστω και ερήμην της δικής σου παρουσίας ….»

(απόσπασμα από το κείμενο του Ο. Ελύτη, «Χρόνος δεσμώτης και χρόνος λυόμενος», στο βιβλίο του “Εν λευκώ”, εκδ. Ίκαρος)

Καλά Χριστούγεννα με τρία χριστουγεννιάτικα ποιήματα: Πεσσόα, Καρούζος, Παλαμάς…

NATIVITY-GIOTTO-1306-6IN

Φερνάντο Πεσσόα, «Χριστούγεννα»

 

“Γεννιέται ένας Θεός.  Άλλοι πεθαίνουν. Η αλήθεια

ούτε ήρθε, ούτε υπήρξε: το λάθος άλλαξε

έχουμε τώρα μια ανταλλάξιμη αιωνιότητα

κι ήταν πάντα καλύτερο αυτό που συνέβη.

Τυφλή γνώση οργώνει το άχρηστο χώμα

τρελή πίστη ζει της λατρείας το όνειρο.

Ένας νέος Θεός είναι μόνο μια έκφραση,

κι αυτό  είναι όλο.

Μην ερευνάς, μην εμπιστεύεσαι:

όλα είναι άλυτο αίνιγμα.”

 imagesCAJT8FGM

Νίκος Καρούζος, «Τα Χριστούγεννα του σταλαγμίτη»

               (απόσπασμα)

“Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας

στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος

και του έδωσαν το όνομα Καρπός

όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων

με τους ανέμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.

Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο

κι ανεβαίνοντας

σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό

κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη

του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ κι ανάερο.

Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει

κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια

μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια

λάμποντας το Ένα.

Ο Θεός έκραζε τη λαλιά:

Δίδαξέ μεkarta1

στο άστρο στρεφόμενος, είπε,

και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις

χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα. […]

ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι δεν είναι ρολόγι-

και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά

πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.

Σαν είδα το σπήλαιο

συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας  

ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας

και τα δυο του χέρια

μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι

πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας

για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.

Κι αντίκρισα το χρυσάφι

καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας

ήτανε το  βρέφος στη μητρική βύθιση

ολομόναχο με τ’ άστρα.

Ώσπου χάραξε…

Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες που κρέμονταν, δεν υπήρχαν

ειμή μόνο σταλακτίτες ανυψούμενοι.

Εγώ ο σταλαγμίτης, ολοένα,

πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα

για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα τη μεγάλη ένωση…”

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

 291995~1

Κωστής Παλαμάς, «Χριστούγεννα»

                         Α

“Τι φως και χρώμα κ’ εμμορφιά να σκόρπιζε τ’ αστέρι

Οπού στην κούνια του Χριστού τους Μάγους έχε φέρει.

Ποιος άγγελος το διάλεξε για τέτοιο ταχυδρόμο!

Τ’ άλλα τ’ αστέρια θάβλεπαν το φωτεινό τους δρόμο,

Κι από τη ζήλεια θάτρεμαν… Αστέρι, σε ποια χώρα

Του απέραντου σ’ ουρανού να λαμπυρίζεις τώρα;

Η παντοδύναμη Φθορά μην έσβησε το φως σου;

Ή μήπως εισ’ αθάνατο κ’ εσύ σαν το Χριστό σου;

Δεν κατεβαίν’ η λάμψη σου κ’ εδώ στα χώματά μας;

Για όλα τ’ άστρ, αλίμονο! Δεν είναι η ματιά μας…

Και μόνον όταν τα λαμπρά Χριστούγεννά μας θάμπουν,

Θαρρώ πως οι ακτίνες σου μες στην ψυχή μου λάμπουν.

Τι φως και χρώμα κ’ εμμορφιά να σκόρπιζε τ’ αστέρι,

Οπού στην κούνια του Θεού τους Μάγους έχει φέρει!”

(Κ. Παλαμάς, Άπαντα, τ. 1ος, Γκοβόστης)

Τα XρΩστούγεννα του Έλληνα και το χαρατσόδεντρο! – Μπ. Μπρεχτ, «Φτάνουν Χριστούγεννα/ Μπαίνει το κρύο από παντού»…

428806_4896877950247_1197615852_n

“Για το λαό, τους άνεργους
το κρύο, η πείνα, οι “λύκοι”
χαράτσια, φόροι, παγωνιά
ξολοθρεμός και φρίκη.

Χειμώνας άγριος κι η φωτιά,
καλοκαιριά στην κάμαρά τους.
Και τούτοι οι τρεις δε ντρέπονται

για την ωραία ζέστα τους
και  την απανθρωπιά τους.”
(παραφρασμένοι στίχοι του Κωστή Παλαμά)

Φτάνουν Χριστούγεννα… Τούτα όμως τα μαύρα Χριστούγεννα, ΧρΩστούγεννα είναι…

Η Ελλάδα πνιγμένη στα χρέη, μια Ελλάδα της ανεργίας, της φτώχιας και της εξαθλίωσης… Όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα βιώνουν στο πετσί τους τις βάρβαρες επιπτώσεις των απάνθρωπων μνημονίων που επιβάλλουν τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού…

Η απαισιοδοξία και η οργή κατακλύζει τις ψυχές των άμοιρων Ελλήνων, που ενώ έχουν υποστεί μεγάλες και δυσβάστακτες θυσίες με τα κάθε είδους χαράτσια (που πολλοί αδυνατούν να πληρώσουν), τις περικοπές μισθών και συντάξεων, τη ζούγκλα των εργασιακών σχέσεων, δε βλέπουν  φως στην άκρη του τούνελ… Από το 2020 και να δούμε, αν αρχίσει η πολυθρύλητη ανάπτυξη… Και μια ολόκληρη γενιά, τα παιδιά μας, «καμένη»…

Έτσι τα Χριστούγεννα οι αδίστακτες και διεφθαρμένες μνημονιακές κυβερνήσεις μας τα κάνανε ΧρΩστούγεννα!

250_8d64cc0f88ec898b3987b986bc7bb2be

Και στα φετινά ΧρΩστούγεννα δε στολίσαμε το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο δέντρο…. Χαρατσόδεντρο στολίσαμε. Αντί για γιρλάντες, επίχρυσες μπαλίτσες, λαμπιόνια και αστεράκια βάλαμε τους λογαριασμών των χαρατσιών: ΔΕΗ, ΕΤΑΚ, Αλληλεγγύης και τα εκκαθαριστικά των πετσοκομμένων μισθών και συντάξεων!

Και το κρύο να μπαίνει από παντού στο σπίτι και στο σχολείο… Τούτο το (μαύρο) χειμώνα είναι χιλιάδες οι οικογένειες που είναι χωρίς θέρμανση, και η “δωρεάν” (???) Παιδεία ξεπαγιάζει κι αυτή… Tα παιδιά (μας) τουρτουρίζουν απ’ το κρύο στις αίθουσες των σχολείων, οι δήμαρχοι της Περιφέρειας Δ. Μακεδονίας απειλούν να μην ανοίξουν τα σχολεία μετά τις διακοπές λόγω της παγωνιάς…

web91212

– Μπέρλοντ ΜΠΡΕΧΤ,«Φτάνουν Χριστούγεννα»

“Φτάνουν Χριστούγεννα λοιπόν! Παραμονή

κι εμείς σαν όλους ετοιμάσαμε γιορτή.

Μα δεν είν’ άνετα σαν φάτνη εδώ μέσα:

Μπαίνει το κρύο από παντού, δεν έχει μπέσα.

Χριστούλη, κόπιασε, γεννήσου αν θες, μα κοίτα:

Σου στρώσαμε, δεν έχει τζάκι όμως και πίττα.

Τρέμουμε κι όλοι αγκαλιαζόμαστε σφιχτά

σαν τους πρωτόγονους σε σκοτεινή σπηλιά.

Το χιόνι πέφτει στο κορμί μας, το παγώνει·

το χιόνι εισβάλει στην καλύβα και σαρώνει.

Κόπιασε, χιόνι, μπες, θα βρεις φίλους εδώ:

Κι εμάς μας έδιωξαν από τον ουρανό.

Κρασί ζεσταίνουμε, παλιό και δυνατό·

κάνει καλό με τέτοιον άγριο καιρό.

Ζεστό κρασί, ξύλα στην πόρτα καρφωμένα.

Έξω, ουρλιάζουνε αγρίμια θυμωμένα.

Κοπιάστε, αγρίμια, να κρυφτείτε απ’ το χιονιά:

Ούτε τ’ αγρίμια έχουνε ζεστή φωλιά.

Θα ρίξουμε τα πανωφόρια στη φωτιά,

να γίνει η φλόγα της για λίγο πυρκαγιά,

να ζεσταθούμε ενώ θα καίγεται η στέγη,

να ζούμε όταν το σκοτάδι πια θα φεύγει.

Κόπιασε, άνεμε–εκεί έξω πως αντέχεις;

Κι εσύ κουράστηκες, κι εσύ σπίτι δεν έχεις.”

Post Navigation

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 149 ακόμα followers