Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

«Των ερώτων μας τα άγια πάθη» και «Γιατί οι φιλόσοφοι φοβούνται τον έρωτα;»…

baci4ddfs

Γ. Π. Τζ., «Των ερώτων μας τα Άγια Πάθη»

«Των ερώτων μας τα Άγια Πάθη

στα γκρεμισμένα τείχη της Ιεριχούς μας

                      μοιρολογούμε

            και των δακρύων την αρμύρα

            μαζεύουμε

 σε τεφροδόχους ιερές

                       να προστατευτεί

             (μην και το άλας μωρανθεί).

 

Πάντα το έλεγα

κάθε ερωτική ιστορία

είναι το χρονικό μιας αποτυχίας.

 

Πάντα το ψυχανεμιζόμουν

πως η  δύναμη που τη Γη γυρίζει.

δεν είναι οι ευτυχισμένοι έρωτες

μα αυτοί που απ’ την πολλήν

του ήλιου τους τη λάμψη

λαμπριάτικες λαμπάδες γίνονται

        και καίγονται..

 

(Και δεν το ξέρατε; Να σας το πω…

 Από έρωτες ηττημένους πάσχουμε

Εσαεί και

 ανιάτως…)»

 

-(«Θνητός» γαρ κι ο έρωτας, με τη διαφορά ότι αυτός γεννιέται, πεθαίνει και ξαναγεννιέται! Δεν υπάρχει ο μοναδικός, ο αιώνιος έρωτας, γι αυτό πάντα «νικητής» και πάντα «ηττημένος»!)

 THE BIRTH OF VENUS William-Adolphe Bouguereau

Denise LEVERTOV, «Ύμνος στο θεό Έρωτα»

 Ω Έρωτα, εσύ που σιωπηλά χαμογελάς,

άκουσέ με.

Άσε τη σκιά της φτερούγας σου

να μ’ ακουμπήσει.

Άφησε την παρουσία σου

να με τυλίξει, σαν το σκοτάδι

να ‘ταν κύκνου πούπουλα.

Άσε με να δω το σκοτάδι αυτό

με τη λάμπα στο χέρι,

τον τόπο αυτό να γίνεται

άλλος τόπος

ο ιερός, του πόθου.

Νυσταγμένε θεέ,

βράδυνε τους τροχούς της σκέψης μου

για ν’ ακούω μόνο

το χιονένιο σου θρόισμα

σαν με κυκλώνεις.

Κλείσε με μαζί με τον αγαπημένο μου

στον κλοιό- καπνό της δύναμής σου,

για να γίνουμε, ο ένας για τον άλλο,

μορφές φλόγας,

μορφές καπνού,

μορφές σάρκας

πρωτοειδομένες μες στο σούρουπο.

(«Σύγχρονοι αμερικάνοι ποιητές», Ύψιλον/ βιβλία)

 Cupid and Psyche, by Lionel Noel Royer

Οι φιλόσοφοι κι ο έρωτας….

Τι είναι ο έρωτας; Χιλιάδες απαντήσεις έχουν δοθεί σ’ αυτό το προαιώνιο ερώτημα, και όσο ιλαρές ή ρεαλιστικές κι αν έχουν αποδειχτεί, καμία δεν τον έχει καλύψει επαρκώς. Κι γι αυτό συνεχίζει να ταλαιπωρεί συγγραφείς, ποιητές, ερωτευμένους και φιλόσοφους. Και φιλόσοφους; Αμ δε! Οι μεγαλύτεροι διανοητές του παρελθόντος τον είχαν πάρει από φόβο το έρωτα, καθώς αναστάτωνε τον ειρμό των σκέψεων τους και τους έριχνε ακόμη πιο βαθιά στη μελαγχολία. Υπήρξαν, βέβαια, αρκετοί, που αντί να καταπιαστούν με τη βάσανο να δώσουν απαντήσεις σ’ αυτό το προαιώνιο ερώτημα, βίωσαν παράφορα τον έρωτα, του ‘δωσαν και κατάλαβε δηλαδή κατά τη διάρκεια της ζωής του, όπως για παράδειγμα το (φιλοσοφικό) ζεύγος Ζαν Πολ Σαρτρ – Σιμόν ντε Μποβουάρ.

«Ένας κοινός τόπος, βαθιά εδραιωμένος, είναι ότι έρωτας και φιλοσοφία αποτελούν αταίριαστο ζευγάρι. Τόσο αταίριαστο, που κοιμούνται σε χωριστές κρεβατοκάμαρες, τουλάχιστον στους νεότερους χρόνους», έτσι ξεκινά η εισαγωγή του βιβλίου “Οι φιλόσοφοι και ο έρωτας”, των Γαλλίδων Οντ Λανσλέν και Μαρί Λεμονιέ. «Ο έρωτας μοιάζει να αντιστέκεται σε κάθε είδους εκλογίκευση», σημειώνουν οι δυο συγγραφείς, «Ίσως αυτό να είναι το στοιχείο που εξηγεί την προαιώνια δυσπιστία την οποία εμπνέει στους φιλοσόφους.. αποδιωγμένος στην κυριαρχία του πάθους και των σκοτεινών συναισθημάτων, σ’ αυτό το ψυχολογικό μάγμα που ο ήλιος της λογικής φωτίζει εξ’ ορισμού αμυδρά, ο έρωτας δεν αποτελεί καν “αντικείμενο” για τη φιλοσοφία».

Αυτόν τον “Δαίμονα”, κατά τον Σωκράτη, όπως μας τον παραδίδει ο Πλάτων στο “Συμπόσιο”, «οι φιλόσοφοι δεν τόλμησαν να τον προσεγγίσουν (τι να προσεγγίσουν;). Ο έρωτας – (ξανα)λέει ο Καζανόβα- είναι ένα είδος μανίας πάνω στο ποίο η φιλοσοφία δεν έχει την παραμικρή ισχύ. Η φιλοσοφία, όντως, χάνει κάθε λόγο όταν αναγκάζεται να μιλήσει για τον έρωτα…Πώς να μιλήσει η φιλοσοφία εκεί που ο λόγος δεν μπορεί τίποτα πια να πει… Όλοι αμήχανοι, όλοι υποκειμενικοί. Πώς αλλιώς; Ο έρωτας δεν είναι φιλοσοφία, είναι βίωμα, μανία, μη λόγος, θεότητα, πένης, δαίμονας, παγίδα. Κι όλες αυτές οι ιδιότητες ουδεμία σχέση έχουν με το φιλοσοφικό ορθολογισμό…».

Πηγή: Γ. Σταματόπουλος, «Έρωτας- ανθρώπου μύησις», Καστανιώτης

_* Μπορείτε ακόμα να διαβάσετε παλιότερη ανάρτησή μου «Του Αγίου Βαλεντίνου: η εμποροπανήγυρις του έρωτα», εδώ…

 

Από τη δημοκρατία του Κλεισθένη στη σύγχρονη κληρονομική δημοκρατία εν Ελλάδι, ήτοι από την άμεση δημοκρατία στην οικογενειοκρατία και το νεποτισμό…

Ηθοποιός ερμηνεύει τον Κλεισθένη στο δραματοποιημένο ντοκυμαντέρ του PBS με τίτλο «The Greeks: Crucible of Civilization» («Οι Ελληνες: Χωνευτήρι του πολιτισμού»), 2000

Ηθοποιός ερμηνεύει τον Κλεισθένη στο δραματοποιημένο ντοκυμαντέρ του PBS με τίτλο «The Greeks: Crucible of Civilization» («Οι Ελληνες: Χωνευτήρι του πολιτισμού»), 2000

Μια από τις σοβαρότερες παθογένειες του δημοκρατικού πολιτεύματος έτσι όπως εφαρμόστηκε στη χώρα μας από τη μετεμφυλιακή Ελλάδα ως της μέρες μας είναι το άγος της οικογενειοκρατίας και του νεποτισμού (=η παραχώρηση θέσεων και αξιωμάτων σε συγγενείς).

Παρότι βαυκαλιζόμαστε και επαιρόμαστε για την αίγλη των αρχαίων Ελλήνων και την πρώτη εφαρμογή του δημοκρατικού πολιτεύματος, της άμεσης δημοκρατίας, μάλιστα, σε τούτον δω τον πανάρχαιο τόπο, εμείς, οι σύγχρονοι Έλληνες, οικοδομήσαμε και εφαρμόσαμε αυτό που σήμερα ονομάζουμε «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» με τόσες στρεβλώσεις και παθογένειες, ώστε παραμορφώσαμε εντελώς το «πρόσωπό» της, δημιουργώντας έτσι ένα κακέκτυπο «δημοκρατικού πολιτεύματος».

Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή από την εποχή που ο Κλεισθένης πρώτος επιχείρησε και εφάρμοσε στην αρχαία Αθήνα το δημοκρατικό πολίτευμα, και το οποίο στη συνέχεια βάθυνε και πλάτυνε ο Περικλής.

220px-CleisthenesΜια φορά, λοιπόν, κι έναν καιρό, και για την ακρίβεια δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, ένας από τους «εφευρέτες» της δημοκρατίας, ο Αθηναίος Κλεισθένης (570-507 π.X.), «πρώτον μεν συνένειμε πάντας εις δέκα φυλάς αντί των τεττάρων, αναμείξαι βουλόμενος, όπως μετάσχωσι πλείους της πολιτείας, όθεν ελέχθη και το μη φυλοκρινείν, προς τους εξετάζειν τα γένη βουλόμενος».

Ο Αριστοτέλης τα λέει αυτά, στο έργο του Αθηναίων πολιτεία. Λέει δηλαδή ότι ο μεταρρυθμιστής Κλεισθένης ανέμειξε το πλήθος και όρισε να είναι δέκα πια οι φυλές κι όχι τέσσερις. Ήθελε έτσι να δώσει τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση της πόλης όσο το δυνατόν περισσότεροι αλλά και να ανακόψει το «φυλοκρινείν», δηλαδή τη μονόδρομη σύνδεση της αξίας κάθε πολίτη με την καταγωγή του, με τη φυλή του. Αποφάσισε επιπλέον να προσαγορεύονται οι νέοι πολιτογραφούμενοι με το όνομα του δήμου και όχι του πατέρα τους, η δε εξουσία του επιστάτη των πρυτάνεων, του αρχηγού του κράτους ουσιαστικά, να μην ξεπερνάει, άκουσον άκουσον, το ένα ημερονύκτιο. Για ποιο λόγο; Μα για να μην προλάβει κανείς να ηττηθεί από τον πειρασμό της κατάχρησης, για να μη γίνει καθεστώς.

oikogeniokratia

Μιας και η ιστορία αυτή, παρότι τεκμηριωμένη και καταγραμμένη, μοιάζει, μετά από 2.500  χρόνια, με ευφάνταστο παραμύθι, ας φανταστούμε κι εμείς ότι ο Κλεισθένης δανείζεται στον Κάτω Κόσμο τη μηχανή του χρόνου από τον κατασκευαστή της, τον Χέρμπερτ Τζώρτζ Ουέλς, και ταξιδεύει ως τις μέρες μας, για να δει πώς πάνε τα πράγματα στα μέρη όπου μια φορά κι έναν καιρό, όπως είπαμε, φύτεψε ένα «δεντράκι» που το ονόμασε δημοκρατία. Αν, για να επιμείνουμε στις ακραίες υποθέσεις, αναγνωρίσει βέβαια την Αθήνα έτσι όπως την καταντήσαμε, αν φανταστεί ότι κάτω από τους τόνους τσιμέντου τρέχουν τα αγαπημένα του ποταμάκια της, κι αν εξοικειωθεί με τις εφημερίδες και την τηλεόραση, θα μάθει- και θα πάθει- πολλά.

Πρώτον, ότι το «φυλοκρινείν» ζει και βασιλεύει εν πλήρει δημοκρατία, αφού ο καθείς αξιολογείται, καταδικάζεται ή αποθεώνεται βάσει της καταγωγής του.

Δεύτερον, ότι το τέχνασμά του να προσαγορεύονται οι νεοπολίτες με το όνομα του δήμου και όχι του πατέρα τους, δεν έπιασε, αφού σχεδόν όλα τα μέλη του πρυτανείου, πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές και λοιποί, πολιτεύονται επενδύοντας αποκλειστικά στο πατρικό τους όνομα.

Τρίτον, θα διαπιστώσει ότι οι τέσσερις φυλές που τις έκανε δέκα για να μειώσει την εξουσία τους, έχουν μειωθεί σε τρεις που στις μέρες  μας τις ονομάζουμε «οίκοι», «δυναστείες», «τζάκια», όπως θα πληροφορηθεί ότι αποκαλούνται σε αυτή την καινούρια γλώσσα που κάτι οικείο του θυμίζει αλλά δεν την πολυκαταλαβαίνει.

Στην επιστροφή του στον Κάτω Κόσμο και πάλι θα πέσει πάνω σε ελληνομαθείς Λατίνους, κι αυτοί θα του εξηγήσουν λεπτομερέστατα τι εστί «νεποτισμός», καθότι η λέξη παράγεται από το λατινικό nepos (= ανιψιός).

παπανδρέουΕίναι παλιά η παράδοση, κληρονομημένη από κοινωνίες πολύ πιο κλειστές από τη δική μας που αυτοθαυμάζεται για την «ανοιχτοσύνη» της, να γίνεται τσαγκάρης ο γιος του τσαγκάρη, ψαράς ο γιος του ψαρά, βιολιτζής ο γιος του βιολιτζή. Κανένας απ’ αυτούς τους ονομαστικούς και εργασιακούς επιγόνους όμως δε θα άντεχε στην αγορά αν δεν αποδείκνυε έγκαιρα και έμπρακτα ότι «πιάνουν τα χέρια του», ότι διαθέτει κι άλλα προσόντα εκτός από το καλό οικογενειακό όνομα. Κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται ένας από τους κακούς κόμπους που σε μεγάλο βαθμό μετέτρεψαν τη «δημοκρατία» μας σε κληρονομική ή σε συντεχνιακή: στην αγορά της πολιτικής μπορείς και να εισέλθεις και να αναδειχθείς δίχως να χρειαστεί να αποδείξεις ότι διαθέτεις κάτι περισσότερο από τον κλήρο του ονόματος. Μπορείς να προκόψεις εις βάρος άλλων πιθανόν αξιότερων δίχως κανένα άλλο διαπιστευτήριο εκτός από εκείνο που σου προσέφερε το «βαρύ όνομα»

Έτσι, μας προέκυψαν στη σύγχρονοι Ελλάδα οι πολιτικοί «οίκοι» ή κατά το κοινώς λεγόμενο πολιτικά «τζάκια» και η καριέρα στην πολιτική πάει σερί κορδόνι από παππού σε γιο, σε εγγονό και πάει λέγοντας με το πέρασμα των χρόνων.

Τα παραδείγματα πασίγνωστα: τα «τζάκια» των Καραμανλήδων, των Παπανδρέου, των Μητσοτάκηδων, των Κεφαλογιάννηδων, των Βαρβιτσιώτηδων, των Γεννηματάδων,κλπ., για να μην πιάσω κι αναφέρω και τα περιφερειακά πολιτικά τζάκια, γιατί τότε θα είχα να απαριθμήσω   εκατοντάδες ονόματα.

Πιστεύει κανείς, στ’ αλήθεια ότι ο ανοηταίνων Γιωργάκης Παπανδρέου ή ο «πέρα βρέχει», Κωστάκης Καραμανλής, θα γίνονταν ποτέ πρωθυπουργοί αν δεν έφεραν το βαρύγδουπο πολιτικό τους όνομα!

Αλλά ας γυρίσουμε στα «παραμύθια». Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, λέει ο Πλούταρχος βιογραφώντας τον Ρωμαίο Αντώνιο, εμφανίστηκαν στη Ρώμη κάμποσοι πολιτικάντες και απαιτούσαν να γίνουν βουλευτές διότι, όπως ισχυρίζονταν, το αξίωμα αυτό τους το είχε προσφέρει ο αποθανών Ιούλιος Καίσαρας. Η διαθήκη που είχαν στα χέρια τους ήταν φυσικά ελαφρώς παραχαραγμένη, η δε επίκληση της αυτοκρατορικής βουλήσεως ενός νεκρού δε μετρούσε ιδιαίτερα, «διό τούτους άπαντας επισκώπτοντες οι Ρωμαίοι Χαρρωνίτας εκάλουν, ελεγχόμενοι γαρ εις τους του νεκρού κατέφευγον υπομνηματισμούς», προσέφευγαν στο «χαροντικόν δίκαιον» σαν να λέμε.

Με τόσους «γαλαζοαίματους» απογόνους, με τόσα «ιερά» πολιτικά ονόματα και με τόσους «νεοχαρωνίτες» ασφυκτιά το πολιτικό μας σκηνικό. Κι αν ήδη μπήκαμε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός καλά κρατούν στη σύγχρονη Ελλάδα με το κατ’ ευφημισμόν δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Πηγές:

1. Φ. Κ. Βώρου, Εμείς και οι αρχαίοι, Αθήνα 1985

2. Γ. Κορδάτου, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας, εκδ. 20ος αιώνας

3. Παντελής Μπουκάλας, Υποθέσεις II, εκδ. ΑΓΡΑ

Πες το με ποίηση 1: «Λεηλασία»…

 9426_1

                                             -«ΛΕΗΛΑΣΙΑ»-

 

Βύρων Λεοντάρης, «Λεηλασία»

 

Αλίμονό σου, όταν αρχίσεις να ξεκόβεις απ’ τον πόνο του αδερφού σου,

κι απογυρνάς το βλέμμα απ’ τις πληγές, που σε φωνάζουν

και εξοικειώνεσαι με τη ζωή που ζουν τα τέρατα,

κι αρχίζει το ασυμβίβαστο να συμβιβάζεται

και το απαράδεχτο να μοιάζει βολικό

κι αρχίζει η αλήθεια μέσα σου να σώνεται και να ‘ρχεται το ψέμα

σιγά σιγά, όπως η μέρα γίνεται σκοτάδι

όπως το καλοκαίρι γίνεται χειμώνας.

Αλίνονό σου, όταν το δύσκολο σου γίνει βαρετό

κι αβέρτα ρίχνεις δίκιο στους αδίκους κι αρχινάς ν’ ανακαλύπτεις

σοφίες κι ομορφιές μες στα ξεράσματα της πλήξης,

ιδανικά μες στο βυθό της αηδίας

και λες, και λες και λες…

Όταν πια δε σου φαίνονται και τόσο δύσκολα τα πράγματα

η ζωή, ο έρωτας, ο ύπνος,

όταν τριγύρω μαχαιρώνουνε τη Νύχτα

κι οι λόφοι στηθοδέρνονται,

όταν παχύνουνε τα χείλια σου τόσο πολύ, που να μπορούν

να πουν: «Κατέστην ευτυχής», αλίμονό σου.

 

Γιατί όλοι αυτοί, που σε τριγύριζαν,

γιατί όλοι αυτοί που σε χάιδευαν,

άλλα γυρεύουν τώρα, άλλα απαιτούν

-τώρα σε θέλουν τέλεια δικό τους.

Γιατί αυτοί, που απ’ την αρχή καλά το ήξερες,

τώρα περνούν τα σύνορα,

γιατί η λεηλασία σου άρχισε – τώρα τι θα κάνεις,

τι θα κάνεις , τώρα που πια δε μένει παρά ένα βήμα ακόμα μοναχά,

για να συρθείς και να συνάψεις τη «συμμαχία» που σου ζητούν,

την τρομερή κι επαίσχυντη και μάταιη συμμαχία με το θάνατο;

(Βύρων Λεοντάρης, Ψυχοστασία, Ύψιλον/βιβλία)

 Μια φωτογραφία, πολλές σκέψεις... Με τον φακό του Cathal McNaughton.

Τίτος Πατρίκιος, «Μες στη λεηλασία»

 

Ο χρόνος μου λεηλατημένος

Οι χίλιες καθημερινές ανάγκες

σαν πεινασμένα αγριόσκυλα

του ξεκολλάν κι ένα κομμάτι.

(Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα II, Κέδρος)

 

Οι ντόπιοι και οι ξένοι ληστοκράτες!

Οι ντόπιοι και οι ξένοι ληστοκράτες!

Κλείτος Κύρου, [Καταλήστευση]

 

«Τώρα μέσα στη γενική χρεοκοπία

σε συρφετούς από εξαγγελίες και συνθήματα

μένεις γυμνός, ήταν βαριά η καταλήστευση

δεν έχεις πια τίποτα, σου τα πήραν “όλα”

σου πήραν τους φίλους, τη φωνή σού πήραν

τα μεγάλα όνειρα έχασες και το μονοπάτι…»

(Κλείτος Κύρου, Εν συνόλω συγκομιδή, Κέδρος)

 

*(Με τούτη την ανάρτηση ανοίγω από σήμερα (Κυριακή, 10-2-’13) μια νέα ενότητα αναρτήσεων με τίτλο «Πες το με ποίηση»… Ποιήματα που θα αναρτώνται Σαββατοκύριακα κι άλλοτε θα έχουν σχέση με την τρέχουσα επικαιρότητα κι άλλοτε με κάποιο συγκεκριμένο θέμα)

Απόδοση ελληνικής ιθαγένειας: οι εθνοφοβικοί του Συμβούλιου της Επικρατείας και ο Ισοκράτης – Τι ισχύει στις ευρωπαϊκές χώρες…

1-3-thumb-medium

Οι συντηρητικοί (για να μην τους χαρακτηρίσω χειρότερα) του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφάνθηκαν ότι οι ρυθμίσεις που προέβλεπε ο νόμος Ραγκούση για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας είναι αντισυνταγματικές… Έμαθαν και οι «λύκοι» της Χρυσής Αυγής την απόφασή τους και πανηγυρίζουν! Στην ανακοίνωση που εξέδωσαν γράφουν επιχαίροντες: «Η κατάργηση του λαθρονομοσχεδίου Ραγκούση, αυτού του κατάπτυστου και ανθελληνικού νόμου είναι μια μεγάλη νίκη της Χρυσής Αυγής που έδωσε αιματηρούς αγώνες τα τελευταία χρόνια. Έγινε το πρώτο βήμα για να ανήκει και πάλι η Ελλάδα στους Έλληνες»!… Ώστε, οι κύριοι του ΣτΕ με την απόφασή τους χάρισαν μια μεγάλη νίκη στη Χρυσή Αυγή και η ακροδεξιά δράκα του Σαμαρά, ικανοποιημένη κι αυτή, σύρεται πίσω από τους νεοναζιστές… Και ο κυρ Φώτης ο Κουβέλης και ο Μπενύτο Βενιζέλος υποτονθορύζουν «μυξοκλαίγοντας» τις αντιρρήσεις τους, αλλά ο Σαμαράς τους έχει «γραμμένους» και επιβάλλει την ακροδεξιά πολιτική του!

Δυο χρόνια πριν το ΣτΕ είχε επίσης (ρατσιστικώς) αποφανθεί υπέρ του «δικαίου του αίματος», ήτοι Έλληνας θεωρείται όποιος κατάγεται από Έλληνες γονείς!

Τότε, σύμφωνα με την απόφαση του Δ’ Τμήματος του ΣτΕ, «η μέριμνα για τη διαφύλαξη της εθνικής ομοιογένειας περιέλαβε και τη θέσπιση δικαίου ιθαγένειας, του οποίου οι ρυθμίσεις βασίζονταν κατ’ αρχήν στο σταθερό κριτήριο του δικαίου του αίματος, δηλαδή την καταγωγή από Έλληνες γονείς.»

Με την τωρινή τους απόφαση οι εθνοφοβικοί του ΣτΕ ούτε καν στα μεταναστόπουλα που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, δε γνώρισαν άλλη πατρίδα, μιλούν τη ελληνική γλώσσα, πηγαίνουν στα ελληνικά σχολεία, δεν μπορεί να αποδοθεί η ελληνική ιθαγένεια!

«Πόσο εθνικά και κοινωνικά παραδεκτό είναι, να παραδίδεις αυτά τα παιδιά ομήρους στη Χρυσή Αυγή για τα 18 πρώτα χρόνια της ζωής τους; Πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: γι’ αυτά τα παιδιά Ιθαγένεια στα 18, είναι σενάριο ακροδεξιό», είχε δηλώσει πριν από λίγες μέρες σε εκδήλωση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης.

Το ρατσιστικό και εθνοφοβικό «δίκαιο του αίματος», λοιπόν, σε ισχύ, κι ας έλεγε άλλα, με ευρύ πνεύμα και δίχως εθνοφοβικά σύνδρομα,  ο Ισοκράτης στον «Πανηγυρικό» του για τους ποιους πρέπει να θεωρούμε Έλληνες…

Παραθέτω ολόκληρο το σχετικό απόσπασμα και τη μετάφρασή του, το οποίο υπάρχει γραμμένο με μεγάλα γράμματα και στην πρόσοψη της Γεναδείου Βιβλιοθήκης:

«Τοσούτον δ’ απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ωσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι  γεγόνασι και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά  της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας»

(Είναι δε τόσο μεγάλη η απόστασις που χωρίζει την πολιτεία μας από του άλλους ανθρώπους ως προς την πνευματική ανάπτυξι και την τέχνη του λόγου, ώστε οι μαθηταί της έχουν γίνει διδάσκαλοι των άλλων και κατόρθωσε ώστε το όνομα των Ελλήνων να είναι σύμβολον όχι πλέον της καταγωγής, αλλά της πνευματικής ανυψώσεως , και να ονομάζονται Έλληνες εκείνοι που παίρνουν τη δική μας  μόρφωσι και όχι αυτοί που έχουν την ίδια καταγωγή).

CAC43E81A931447BEA88331B4D54E097

                                                                              *

Τι ισχύει στην Ευρώπη…

-Στη Γερμανία από το 2000 και μετά, τα παιδιά των οποίων ο ένας έστω γονέας διαμένει στη χώρα τουλάχιστον οκτώ χρόνια και έχει άδεια διαμονής αόριστης διάρκειας, πολιτογραφούνται γερμανοί πολίτες αυτόματα με τη γέννησή τους.

-Στην Ισπανία από το 2002 και μετά, τα παιδιά που γεννιούνται στη χώρα από αλλοδαπούς γονείς μπορούν να αποκτήσουν την ισπανική υπηκοότητα εφόσον ζούσαν στη χώρα για τουλάχιστον έναν χρόνο πριν υποβάλουν την αίτησή τους για πολιτογράφηση.

-Στην Ιταλία τα παιδιά που γεννήθηκαν στη χώρα από αλλοδαπούς γονείς μπορούν να αποκτήσουν την ιταλική υπηκοότητα κατόπιν αίτησής τους, αφού συμπληρώσουν τα 18 τους χρόνια. Η αίτησή τους πρέπει να υποβληθεί στον επόμενο έναν χρόνο μετά την ενηλικίωσή τους.

-Στη Γαλλία τα παιδιά αποκτούν τη γαλλική υπηκοότητα αυτόματα με την ενηλικίωσή τους, έχουν όμως το δικαίωμα να αρνηθούν αυτή την αυτόματη πολιτογράφηση (και να κρατήσουν την ιθαγένεια της χώρας καταγωγής των γονέων τους) μέσα σε έναν χρόνο από την ενηλικίωσή τους.

-Στην Ολλανδία γίνονται πολίτες αυτόματα τα παιδιά των οποίων οι γονείς, παρότι αλλοδαποί, είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στη χώρα ή έχουν γεννηθεί στη χώρα. Παιδιά που έχουν γεννηθεί στην Ολλανδία μπορούν επίσης με την ενηλικίωσή τους να κάνουν χρήση της λεγόμενης διαδικασίας «επιλογής» που είναι μια διαδικασία απλούστερη από την πολιτογράφηση και αφορά διάφορες κατηγορίες ατόμων που έχουν ιδιαίτερους δεσμούς με την Ολλανδία.

-Στη Βρετανία ένα παιδί που γεννιέται από αλλοδαπούς γονείς, εκ των οποίων τουλάχιστον ο ένας έχει αόριστη διάρκεια διαμονής ή ο ένας γονέας του είναι πολίτης της ΕΕ, γίνεται αυτόματα βρετανός πολίτης. Σε περίπτωση που οι γονείς δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις και εφόσον το παιδί ζήσει ώς τα 10 του χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει διά βίου το δικαίωμα πολιτογράφησης.

-Στο Βέλγιο η λεγόμενη δεύτερη γενιά μεταναστών αποκτά αυτόματα τη βελγική υπηκοότητα αρκεί οι γονείς να διαμένουν στη χώρα τουλάχιστον τα πέντε από τα τελευταία δέκα χρόνια από τη γέννηση του παιδιού. Επίσης, είναι αρκετά απλό για τα παιδιά που έχουν γεννηθεί εκεί και οι γονείς τους δεν φρόντισαν να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να αποκτήσουν τη βελγική υπηκοότητα να το κάνουν τα ίδια ως ενήλικοι.

                                                              *

– «Δεν είναι δυνατόν τα παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει καμιά άλλη πατρίδα από την Ελλάδα να στερούνται των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους και να αποκλείονται από την ισότιμη συμμετοχή τους στην κοινωνία», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την οριστική απόφαση του ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικές βασικές διατάξεις του νόμου Ραγκούση.

Να δίνεται «αυτόματα» η ελληνική ιθαγένεια σε όποιο παιδί γεννιέται στην Ελλάδα!…

Δες τε το βίντεο και αναρωτηθείτε ή εξοργιστείτε, γιατί αυτά τα παιδάκια που γεννήθηκαν εδώ και μιλούν άπταιστα την ελληνική γλώσσα, σαν μητρική τους, δεν μπορούν να έχουν την ελληνική ιθαγένεια… Παιδιά χωρίς πατρίδα?… Παιδιά ενός κατώτερου Θεού?

image

                               *Πατήστε εδώ…

Από τον Θεοφιλογιαννάκο, στον Δένδια…

sp2401stoxosjjj1359026079

Μόλις πριν λίγες μέρες στην κηδεία του αρχιχουνταίου δολοφόνου Ντερτιλή – για όσους δεν γνωρίζουν σκότωσε εν ψυχρώ πυροβολώντας στο κεφάλι τον 18χρονο Μυρογιάννη μπροστά στο Πολυτεχνείο, λέγοντας στον οδηγό του: «Είδες, ρε, παρά την ηλικία μου, τον πέτυχα στο “σταυρό”!» – την εμφάνισή του έκανε και το «βαμπίρ» της Χούντας, ο αρχιβασανιστής και διοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος.

Ο Θεοφιλογιαννάκος εθεωρείτο ως ο πλέον σκληρός βασανιστής της χούντας, όταν ακόμα ήταν ταγματάρχης στο στρατόπεδο Μπογιατίου. Από το στρατόπεδο αυτό είχαν περάσει και βασανιστεί προσωπικά από τον Θεοφιλογιαννάκο, ο οποίος ήταν επικεφαλής εννέα τετραμελών συνεργείων βασανισμού, όλοι οι μεγάλοι αντιστασιακοί της εποχής, με πρώτο και καλύτερο τον Παναγούλη. Ο Θεοφιλογιαννάκος μαζί με τους Μάλλιο, Μπάμπαλη, Πέτρου και Χατζηζήση αποτελούσαν την «σιδηρά» πεντάδα των αρχιβασανιστών της χούντας.

Έρευνα βασισμένη σε συνεντεύξεις 21 πρώην μελών της ΕΣΑ έδειξε ότι όλοι αυτοί είχαν επιστρατευτεί αρχικά σε κανονική στρατιωτική θητεία κι έπειτα στην ΕΣΑ. Περνούσαν σειρά μεθοδικών εκπαιδεύσεων για μια περίοδο μηνών, ώστε να προετοιμαστούν ψυχολογικά για τα βασανιστήρια συλληφθέντων.

Χιλιάδες αγωνιστές της Δημοκρατίας πέρασαν από τα φοβερά κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ βασανίστηκαν αλύπητα και πολλοί σακατεύτηκαν για όλη τους τη ζωή.

Πάμε στον Δένδια τώρα…

Δε θέλω να ταυτίσω τη Χούντα με τη σημερινή «Δημοκρατία» στην Ελλάδα… Όμως στις μέρες μας σε ένα ευρωπαϊκό (για πολιτισμένο, δεν ξέρω) κράτος όπως η Ελλάδα η ΕΛ.ΑΣ. του κυρίου Δένδια αποδεικνύεται, από σειρά γεγονότων που είδαν το φως της δημοσιότητας, ότι χρησιμοποιεί απάνθρωπες μεθόδους και βασανιστήρια τόσο σε βάρος αλλοδαπών όσο και ημεδαπών συλληφθέντων και κρατουμένων.

Βασανιστήρια, ξυλοδαρμοί και ακραία κρούσματα ρατσιστικής συμπεριφοράς μελών της Ελληνικής Αστυνομίας έρχονται στο φως της δημοσιότητας μέσα από ένα μακρύ κατάλογο υποθέσεων που έχει συγκεντρώσει και ερευνά το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ.

Ανάμεσα στα περιστατικά που έχουν καταγγελθεί συμπεριλαμβάνονται προσβολές γενετήσιας αξιοπρέπειας, κλοπές, ξύλο αλλά και η καταστροφή νομιμοποιητικών εγγράφων.

Πριν λίγο καιρό η εφημερίδα «Το Έθνος της Κυριακής» αποκάλυψε 17 περιστατικά που εξετάζουν οι αξιωματικοί της υπηρεσίας εσωτερικών υποθέσεων. Μια καταγγελία σοκάρει. Αστυνομικοί αφού ξυλοκόπησαν δύο Πακιστανούς, έσφιξαν με πένσα τα δάκτυλα του ενός μέχρι να μαυρίσουν τα νύχια ενώ στον άλλον του έκοψαν με ψαλίδι το μουστάκι.

Από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα της έρευνας των υποθέσεων φαίνεται να προκύπτει ότι στην πλειονότητα των περιστατικών που αναφέρονται στη λίστα, οι αστυνομικοί που πρωταγωνιστούν διατηρούν – πέρα από κοινή νοοτροπία – και «αγαστές» σχέσεις με τη Χρυσή Αυγή.

Πριν μερικούς μήνες, όπως αποκάλυψαν οι 15 συλληφθέντες της αντιφασιστικής μοτοπορείας της 30ης Σεπτεμβρίου 2012, το κτηνώδες πρόσωπο της αστυνομικής βίας κυριολεκτικά αποτυπώθηκε στα κορμιά τους. Στις μηνύσεις που κατέθεσαν σε βάρος των βασανιστών τους κατήγγειλαν δημόσια ότι υποβλήθηκαν σε «βασανιστήρια και ταπείνωση τύπου Αμπου Γκράιμπ» στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (Γ.Α.Δ.Α).

Πρωτοσέλιδο θέμα έγινε η καταγγελία τους στην ηλεκτρονική έκδοση της βρετανικής εφημερίδας «The Guardian». Και παρά τις λοιδορίες του υπουργού Δημόσιας Τάξης Νίκου Δένδια, παρά την αχαρακτήριστη στάση του να εμφανίζεται γνώστης των στοιχείων της δικογραφίας προτού καν οι δικηγόροι την πάρουν στα χέρια τους, παρά τους λεονταρισμούς του ότι θα μηνύσει τάχα την εφημερίδα «Guardian» που αποκάλυψε τους βασανισμούς μέσα στη ΓΑΔΑ, οι 15 συλληφθέντες με τον πλέον επίσημο τρόπο επιμένουν στις καταγγελίες τους και ζητούν την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων.

Ανάλογα δημοσιεύματα για βασανιστήρια κρατουμένων από αστυνομικούς της ΕΛ.ΑΣ. υπήρξαν και στην Αγγλική Independent και στην αμερικανική Wall Street Journal. Οι σχετικές δε εκθέσεις των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων Human Rights Watch και «Διεθνής αμνηστία» αποτελούν κόλαφο για την αστυνομία του Δένδια!

amnesty«Είμαστε βαθιά ανήσυχοι του για τις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες για βασανιστήρια και κακομεταχείριση από την ελληνική αστυνομία. Οι ελληνικές αρχές δεν μπορούν απλά να κάνουν Photoshop στα προβλήματά τους. Αυτή η κουλτούρα της ατιμωρησίας πρέπει να σταματήσει», δήλωσε ο αναπληρωτής διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, Marek Marczyński με αφορμή τις καταγγελίες για βασανισμό των συλληφθέντων στην Κοζάνη.

Όλοι είδαμε τις φωτογραφίες με την παραμόρφωση των προσώπων των νεαρών «τρομοκρατών» από βασανισμούς που υπέστησαν από τους αστυνομικούς ενώ κρατούνταν κι ανατριχιάσαμε. Έκαναν τον ποινικό κώδικα κουρελόχαρτο οι «ράμπο» του Δένδια και ο ίδιος ψέλλιζε παιδιάστικες ανοησίες στο MEGA για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Ο κ. Δένδιας τα βάζει με πολιτικά κόμματα τα οποία κατηγορεί περίπου ως συνεργούς τρομοκρατών. Τα βάζει με δικαστές, για τον ίδιο λόγο. Παραβιάζει βάναυσα τους νόμους και το σύνταγμα και την ίδια στιγμή αυτός και οι υφιστάμενοί του συμπεριφέρονται λόγω και έργω λες και είμαστε αστυνομικό κράτος. Κράτος Δένδια, να πούμε. «Νόμος και τάξη» παντού, για να βρει επιβεβαίωση και ο στίχος του Ελύτη: «Όταν ακούω τάξη, ανθρώπινο αίμα μου μυρίζει». 

Και δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς με τις δηλώσεις του Στάθη Παναγούλη χθες στη Βουλή:

«Οι βασανιστές της Χούντας του Παπαδόπουλου την περίοδο 1967-74 φρόντιζαν, όταν μετά τις ανακρίσεις των αγωνιστών της Αντίστασης, με βασανιστήρια στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας και του ΕΑΤ-ΕΣΑ, οδηγούμεθα στα έκτακτα στρατοδικεία, να μην υπάρχει κανένα ίχνος βασανισμού. Σήμερα, η κυβέρνηση της Τρόικας, του κ. Σαμαρά, δεν κρατά ούτε τα προσχήματα. Δίνει τις φωτογραφίες των συλληφθέντων στη δημοσιότητα με εμφανή τα σημάδια των βασανισμών! Ας δώσει, η κυβέρνηση του Τριωδίου στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Νίκο Δένδια, το βραβείο του σύγχρονου νεοναζί».

22304_1

Η ακροδεξιά δράκα του Σαμαρά που μας κυβερνά επιχειρεί με το έτσι θέλω να επιβάλλει τη «μπατσοκρατία» στην Ελλάδα. Και εξοργίζεσαι και είναι να γελάς με τις «πλατωνικού τύπου» αντιρρήσεις που εκφράζουν οι άλλοι δυο συγκυβερνώντες, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, στην απροκάλυπτη και βάναυση αστυνομική βία κατά πολιτών, διαδηλωτών και κινημάτων.

Οι διαμαρτυρίες του τύπου «καταδικάζω μεν, στηρίζω δε», είναι μόνο για «ξεκάρφωμα»….

Αυτή τη μπατσο-κυβέρνηση, αυτόν τον υπουργό, αυτή την αστυνομία δε τη στηρίζει η Χρυση Αυγή, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ τη στηρίζουν. Μη νομίζετε ότι επειδή βγάζετε κάτι κλαψουρίσματα του τύπου «ζητάμε τη πλήρη και σε βάθος διαλεύκανση των συνθηκών…», τα οποία η κυβέρνηση δε μπαίνει καν στο κόπο να σχολιάσει, θα γλυτώσετε από την οργή του κόσμου. Αν διαφωνείτε με τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ, τον εκφασισμό της αστυνομίας, την ακροδεξιά μεταναστευτική ατζέντα που συναγωνίζεται το πρόγραμμα της Χ. Α., δεν έχετε παρά να αποσύρετε την εμπιστοσύνη σας από τη κυβέρνηση ή έστω από τον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. Όλα τα άλλα είναι επικοινωνιακά κουραφέξαλα που το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν, δήθεν αριστερό, άλλοθι στην ακροδεξιά και διχαστική πολιτική της κυβέρνησης.

*Διαβάστε ακόμα: Για τις κακοποιήσεις των συλληφθέντων στην Κοζάνη…

Guardian: «Τακτικές Γκουαντάναμο στην Ελλάδα»…

 

Διαχρονικά επίκαιρος ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής (1853-1919): Τρία ποιήματά του… «Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»…

GEORGIOS%20SOURIS-afisa_001

1. «Ο Ρωμηός»

 Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ..

image001

2. «Φόροι»

 Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα

Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει

βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.

 souris_poios_nanai

Ο,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει

στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα

μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει

φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα

του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Ο,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί το έθνος ας τα τρώγει

ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει

χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ’ εμάς το σκυλολόγι

κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι’ αυτό ευγνωμοσύνη.

Τέτοιοι χωριάτες που ‘μαστε αντέχουμε εις όλα

και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι

και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι

Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι

και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι

Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη

κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.

Μ’ αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει

τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία

Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει

γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία

Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:

Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος

Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει

για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά

Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει

χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά

Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος

Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος – μάρτυς – ήρως

 253976_408039472606327_1763672917_n

3. «Ποιος είδε κράτος λιγοστό»

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

* * *

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

 * * *

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

 * * *

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται

* * *

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

* * *

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη…
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ

* * *

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

 

1η Φλεβάρη 2013… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Κλείτος Κύρου, [Ήρθα ντυμένος φλεβαριάτικα ρούχα] και Κωστής Παλαμάς, «Μυγδαλιές»….

The_Flower_of_Winter_nn4-v

Κλείτος Κύρου, «Ήρθα ντυμένος»

 

Ήρθα ντυμένος φλεβαριάτικα ρούχα μια νύχτα ερειπωμένη

Αδιάκοπα ταξίδια, χιλιόμετρα αναμνήσεων κι ο σουβλερός

άνεμος στις παγωμένες λίμνες να ποδοπατεί χωρίς έλεος

την εσθήτα του καλοκαιριού

διαβαίνεις κάμπους και λαγκαδιές κρύσταλλα και

σταλαχτίτες ζεσταμένος από την πυροστιά των ματιών

της που θ’ ανθίσουν στη θέα σου

                                            *

Μα κάποτε αλλάζει κι ο ρυθμός που σε κατέχει

Και οι απαντήσεις είναι πάντα τόσο φευγαλέες

Και το κορίτσι με το βιβλίο της βυζαντινολογίας ανοιχτό στα χέρια του

Δε θα σου πει τον καημό του

Κάθε βράδυ το φως θα δραπετεύει από τις γρίλιες για να

συναντήσει τον άσωτο που δεν έχει γυρισμό

και τα ερωτικά γράμματα σωρεύονται δένονται κατόπι με ροζ κορδέλες

κι ύστερα μια σιωπή μια σιωπή γιομάτη θλίψη σαν φτάνει η

ώρα η επίσημη που θα σκεφτείς εκείνον που αγαπάς

όταν εσύ που κατανίκησες τις αποστάσεις φεύγεις νικημένος

σαν ένα πλοίο με σβησμένα φώτα

ετοιμάζοντας ξανά το γυρισμό σου.

(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, εκδ. ΑΓΡΑ)

 733

Κωστής Παλαμάς, «Μυγδαλιές»

 

Της μυγδαλιάς σου το κλωνάρι

δροσολουστό μες στο ποτήρι

το μοσκοβόλησε και το ‘καμε κηπάρι

γύρω μου τ’ άχαρο το μοναστήρι,

κ’ ύστερα δάσος έγινε και το κηπάρι

βαθύ και φουντωμένο όλο μυγδαλιές.

«Αθώες κοπέλες του πατέρα, του Φλεβάρη,

σας κλαίω, λιγόζωες, ω νυφούλες, μυγδαλιές!

Νεκρικά θα σας γίνουνε σεντόνια

στα λυγερά σας τα κορμιά τα πέπλα τα λευκά,

και θα σας κάψει η παγωνιά,

κι άλλη νυφιάτικη στολή θα πάρετε απ’ τα χιόνια.»

Και μ’ αποκρίθηκαν:

«Μην κλαις το ριζικό μας,

να την ποθείς τη μοίρα μας και να την τραγουδάς,

χιονάτες κι από τ’ άνθισμα κι από το θάνατό μας!

Είμαστ’ εμείς τα θύματα της άγριας χειμωνιάς.

Αίμα ζητά βασιλικό η δρακόντισσα να πιει,

να πέσει ν’ αποκαρωθεί, να πιει και να χορτάσει,

όσο να φτάσει ο χαλαστής μακριάθε, όσο να φτάσει

με το γυμνό ηλιοστάλαχτο σπαθί,

όσο να φτάσει ο ήρωας, το ξανθό Καλοκαίρι,

κ’ η Χειμωνιά να σκοτωθεί.

Να, βασιλιά πατέρα μας, το αίμα μας ποιος ξέρει

ζωούλες και ποιος θάνατους που να είναι πιο ακριβοί;

Στης θυσίας απάνω το βωμό

στεφανωμένα θύματα για κάποιο λυτρωμό

πεθαίνουμε αειπάρθενες, μυριανθιστές,

να μας ζηλεύεις, μη μας κλαις.»

Κι από της μυγδαλιάς σου το κλωνάρι

δροσολουστό μες στο ποτήρι

βλάστησε τούτο τ’ όνειρο, κ’ η αρμονική του χάρη

το ιλάρωσε και τ’ άχαρο το μοναστήρι.

(Κωστής Παλαμάς, Άπαντα, τ. 5ος, Γκοβόστης)

Βουλευτικά «φάλτσα» στην «ορχήστρα» του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ…

RTEmagicC_logo_piccolo_erwthmatiko

«Η σοσιαλιστική ιδεολογία είναι το εύκολο/ η σοσιαλιστική ψυχολογία είναι το δύσκολο»

 Στο παραπάνω δίστιχο ο ποιητής Νίκος Καρούζος θέτει ένα από τα ουσιαστικότερα προβλήματα που, όπως αποδεικνύει και η ιστορία, η Αριστερά δεν κατάφερε να λύσει ακόμα: είναι εύκολη η σοσιαλιστική θεωρητικολογία, τα τσιτάτα και οι συχνές παραπομπές στους μεγάλους θεωρητικούς του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Το (πολύ) δύσκολο όμως είναι να καταφέρεις να μετουσιώσεις τη θεωρία σε πράξη, να την προσαρμόζεις πρακτικά κι ευέλικτα, θα έλεγα, στις εκάστοτε διαμορφούμενες πολιτικές συνθήκες χωρίς να αποστασιοποιείσαι ή και να παραβιάζεις τις βασικές σου αρχές.

Μια ουσιαστική πλευρά του προβλήματος, μιλώντας με ψυχαναλυτικούς όρους που δεν πρέπει να τους παραβλέπουμε,  έχει, κατά τη γνώμη μου, να κάνει με την αέναη σύγκρουση ανάμεσα στο «Εγώ» και στο «Εμείς».

Όσοι επαγγέλλονται τη συλλογικότητα έναντι της ατομικότητας τόσο στη λήψη των αποφάσεων όσο και στην πολιτική πράξη, ήτοι προτάσσουν πολιτικά το «Εμείς» έναντι του «Εγώ, οφείλουν να τιθασεύσουν (δε λέω να υποτάξουν) το «Εγώ» και να προτάξουν το «Εμείς», ώστε να το εντάξουν στην κοινή συλλογική προσπάθεια για την επίτευξη των πολιτικών στόχων. Η Αριστερά δηλαδή έχει χρέος να κάνει πράξη αυτό που είπε, όχι κάνας κομμουνιστής θεωρητικός, αλλά ένας λαϊκός αγωνιστής του ’21, ο στρατηγός Μακρυγιάννης: «Να λέμε ότι είμαστε στο “Εμείς” κι όχι στο “Εγώ”».

Όχι μόνο να το λέμε αλλά και να το πράττουμε, προσθέτω εγώ, όταν αυτό πολύ περισσότερο δεν αφορά απλά μέλη ή μη προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αλλά ηγετικά του στελέχη, όπως οι βουλευτές του, που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας με συχνές εμφανίσεις στα Μ.Μ.Ε. Όταν μάλιστα γνωρίζεις πολύ καλά ότι ο αντίπαλός σου βυσσοδομεί αναίσχυντα εναντίον σου και περιμένει ανά πάσα στιγμή να πιαστεί από μια «στραβή» λέξη ή πρόταση για να κάνει την «τρίχα τριχιά» και να σε εκθέσει στο εκλογικό σώμα, τότε οφείλεις να έχεις τα «μάτια σου δεκατέσσερα» για να μην πατήσεις την πεπονόφλουδα και πέσεις στην παγίδα του.

Ανέκαθεν στη ριζοσπαστική Αριστερά, και εν προκειμένω στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, η διαφορετική άποψη «εντός των τειχών» δεν ήταν καταδικαστέα, αντίθετα η ύπαρξη διαφορετικών ιδεών, θέσεων κι απόψεων  θεωρείται πλούτος στο πλαίσιο του δημοκρατικού πλουραλισμού που οφείλει να λειτουργεί ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα.

Όμως, αυτό που από χρόνια η ριζοσπαστική Αριστερά, και τώρα όπως αποδεικνύεται με τα συχνά δημόσια «φαλτσαρίσματα» και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, δεν κατάφερε είναι να συνθέτει τις διαφορετικές απόψεις και να εκθέτει δημόσια, ιδιαίτερα από τα στελέχη πρώτης γραμμής, τις συλλογικές αποφάσεις και τις προγραμματικές θέσεις και προτάσεις.

Προς Θεού δεν μιλώ για την επιβολή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην κομματική λειτουργία, αλλά για το αυτονόητο ότι όταν ένα στέλεχος εκπροσωπεί δημόσια το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ οφείλει να εκθέτει τις συλλογικές αποφάσεις και να υπερασπίζεται τις προγραμματικές θέσεις κι όχι τις προσωπικές ή τασικές απόψεις.

Σε ό, τι αφορά αυτή τη δυσλειτουργία, ή τα «φαλτσαρίσματα της ορχήστρας», ας πάρουμε για παράδειγμα την Κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, και περιοριζόμενος στους τελευταίους δυο τρεις μήνες της πολιτικής επικαιρότητας, αναφέρω μερικές «φάλτσες» περιπτώσεις που δημιούργησαν, έστω και από εσκεμμένη παραπληροφόρηση, διαστρέβλωση ή και δολιοφθορά του αντιπάλου σου, έντονη αίσθηση, αρνητική επί το πλείστον, στο ευρύ εκλογικό σώμα:

«Φάλτσο» 1ο:

-Πριν δυο μήνες περίπου ήταν ο Λαφαζάνης που σε τηλεοπτικό κανάλι ξεκίνησε την τοποθέτησή του με το «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει…». Βέβαια η συνέχεια του σκεπτικού του Λαφαζάνη ήταν διαφορετική, καθώς επισήμανε μεν τις αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κατέληγε στο ό, τι άμα ο ΣΥΡΙΖΑ κληθεί από το λαό να κυβερνήσει είναι έτοιμος ν’ αναλάβει τη βαριά ευθύνη.

 Όμως, ένα έμπειρο στέλεχος όπως ο Λαφαζάνης έπρεπε να γνωρίζει ότι, σε τέτοιους δύσκολους και έκρυθμους καιρούς που βρίσκεσαι ένα βήμα πριν την κυβερνητική εξουσία, ακόμα κι αν έχεις διαφορετική προσωπική άποψη, δεν εκστομίζεις δημόσια ότι «δεν είσαι έτοιμος»… Απλά δηλώνεις το αυτονόητο: «είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε ή τουλάχιστον περισσότερο έτοιμοι απ’ αυτούς που μας κυβέρνησαν ως τώρα και μας οδήγησαν στην καταστροφή».

«Φάλτσο» 2ο:

-Πριν λίγο καιρό η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, σ. Γαΐτάνη, δήλωσε σε συνέντευξή της ότι η Π.Γ.Μ. (Σκόπια) έχει δικαίωμα να ονομάζεται «Μακεδονία», παρά τη γνωστή θέση του κόμματος για «ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό».

Κι άιντε μετά να τα συμμαζέψει το Γραφείο τύπου του κόμματος- η κα Γαΐτάνη λέει εξέφρασε προσωπική της άποψη.

Λες κι ο κόσμος είχε μεγάλο καημό να μάθει την προσωπική άποψη της κας Γαΐτάνη ή τέλος πάντων των φίλων της!

«Φάλτσο» 3ο:

-Καμιά εικοσαριά μέρες πριν, κι ενώ το πολιτικό τοπίο καίγονταν με τις ακροδεξιές Δένδιες εκκαθαρίσεις σε «βίλες» κι άλλες καταλήψεις και ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονταν στο στόχαστρο της ακροδεξιάς δράκας του Σαμαρά που μας κυβερνά, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, σ. Διαμαντόπουλος, βγήκε σε ραδιόφωνο και δήλωσε ότι εμπνέεται από τον αναρχισμό. Με γεια σου με χαρά σου, παλικάρι μου, να εμπνέεσαι από τον Μπακούνιν, τον Προυντόν και τον Κοροπότκιν, αλλά τον κόσμο τι τον κόφτει, αν εσύ δηλώνεις αναρχικός… Το κόμμα πάντως με το οποίο εκλέχτηκες και βρίσκεσαι στη Βουλή, τον σέβεται, αλλά δεν ασπάζεται τον αναρχισμό… Για αυτό καλά θα κάνεις στις επόμενες εκλογές, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δε σε εκφράζει, να κατέβεις στις εκλογές με τους συντρόφους σου αναρχικούς… Όσο όμως είσαι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεις να εκφράζεις και να υπερασπίζεσαι τις θέσεις και το πρόγραμμά του.

«Φάλτσο» 4ο:

-Μόλις προχθές το έμπειρο πολιτικό στέλεχος, ο βουλευτής Τάσος Κουράκης, στο συνέδριο «Εκκλησία και Αριστερά» που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη είπε μεταξύ άλλων και την προσωπική του πρόταση ότι «όσοι εκ των Ελλήνων πολιτών δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι να πληρώνουν φόρο που θα πάει για τη μισθοδοσία του κλήρου».

Το ακούς, το διαβάζεις και εξανίστασαι!… Όχι γιατί διαφωνείς επί της ουσίας με την πρότασή του, αλλά γιατί προτρέχει να καταθέσει άγαρμπα την προσωπική του άποψη σ’ ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Δεν του αρκεί η πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το διαχωρισμό  Κράτους – Εκκλησίας, αλλά υπεισέρχεται σε επί μέρους ζητήματα του ευαίσθητου αυτού προβλήματος, τα οποία όπως δήλωσε, στο ίδιο συνέδριο, κι ο γραμματέας της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ο σ. Δ. Βίτσας, θα εξετασθούν και θα συζητηθούν στην ώρα τους με την ηγεσία της Εκκλησίας.

Έμαθαν την πρόταση του Κουράκη στο «άντρο» της Συγγρού  και εξέδωσαν στο πι και φι τη συκοφαντική τους ανακοίνωση, και με τη συνδρομή των εξωνημένων φιλοκυβερνητικών Μ.Μ.Ε., άρχισαν να τσιρίζουν εν χορώ: «Ακούστε, χριστιανοί, ο ΣΥΡΙΖΑ αν έρθει στην εξουσία θα σας φορολογήσει, για να πληρώνετε τους παπάδες»!…

Κι άντε μετά και πάλι το Γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα εκδίδοντας σχετική διευκρινιστική ανακοίνωση:

«Η προσωπική πρόταση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Τάσου Κουράκη στο συνέδριο “’Εκκλησία και Αριστερά” δεν είναι καινοφανής» και πως «στο παρελθόν έχει υιοθετηθεί τόσο από τον ΥΠ.ΟΙΚ. κ. Στουρνάρα, όσο και από άλλα στελέχη που στηρίζουν την κυβέρνηση, ενώ εφαρμόζεται σε ευρωπαϊκές χώρες».

Τι να το κάνεις όμως, το κακό, για άλλη μια φορά, έχει γίνει στο όνομα της κατάθεσης της «προσωπικής πρότασης»!…

Κι ύστερα μου λες γιατί στις τελευταίες δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει στασιμότητα. Αν δεν καλοκουρδίσει την «ορχήστρα» του και συνεχιστούν τα «φάλτσα» μπορεί να πάει και χειρότερα.

Κλείνοντας, οι «καιροί ου μενετοί», και τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ πρέπει να κατανοήσουν καλά ότι εκπροσωπούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι όχι το κόμμα του 5% και ότι απευθύνονται όχι στους φίλους τους ή στη γκρούπα τους αλλά σ’ όλους τους προοδευτικούς κι αριστερούς πολίτες αυτής της χώρας.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ βρίσκεται στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας κι αυτό που χρειάζεται αυτή την ώρα ο κοσμάκης που υποφέρει από τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα δεν είναι η «πασαρέλα» των προσωπικών προτάσεων, αλλά η κατάθεση ξεκάθαρων προγραμματικών θέσεων, ενιαία συλλογική προσπάθεια, υπευθυνότητα και σοβαρότητα.

Αν αυτή τη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ αποτύχει αυτό δε θα είναι καταστροφή μόνο για τον ίδιο αλλά για ολόκληρη την Αριστερά του τόπου μας, και γιατί όχι, και για την ευρωπαϊκή Αριστερά, καθώς αυτή την περίοδο όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω μας με την ελπίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα καταφέρει να γίνει κυβέρνηση, ώστε ν’ ανοίξουν ελπιδοφόρα φτερά και στους άλλους λαούς της Ευρώπης.

Ο ιστορικός αυτός ρόλος έλαχε στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και έχει χρέος να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πετύχει!… Η ιστορία μας δίνει την ευκαιρία και μεις είμαστε υποχρεωμένοι να την αγκαλιάσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά με υψωμένες τις σημαίες της αισιοδοξίας, της αξιοπρέπειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

 

Τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…

"Η διαφορά ανάμεσα στην εργασία και στον καπιταλισμό"

«Η διαφορά ανάμεσα στην εργασία και στον καπιταλισμό»

«Κείνες οι ξαφνικές λιακάδες μες στο καταχείμωνο δεν είναι παρά οι προσπάθειες που κάνει ένα παραπλανημένο περσινό τζιτζίκι να ξαναβρεί τον προσεχή Ιούλιο» (Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 Όμως τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπάρχουν «Αλκυονίδες μέρες»…. Εμείς τα «παραπλανημένα τζιτζίκια» φαίνεται πως εγκαταλείψαμε τις προσπάθειες για μια καινούρια άνοιξη, για έναν προσεχή Ιούλιο που θα ζεστάνει τις καρδιές μας και θα φωτίσει τα πρόσωπά μας. Φως στην άκρη του τούνελ δε φαίνεται και το μέλλον μάς προμηνύει πολλή ξηρασία. Επικρατεί ο άψυχος άνθρωπος με τη σιδερένια πυγμή. Οι «σιδερόφραχτοι» σκληροί κι αδίστακτοι μας επιβάλουν για «κράτος και εξουσία» τη λύπη, την απόγνωση, την απελπισία. Μας έκαναν «αξημέρωτη νύχτα τη ζωή μας». Οι «σιδερόφραχτοι», οι άνθρωποι με τη σιδερένια πυγμή, τα άψυχα ανδρείκελα της εξουσίας με τα σκληρά πρόσωπα από θειάφι. Οι «σιδερόφραχτοι» του τρόμου, του παράλογου, της προπαγάνδας, της απελπισίας, των περικοπών στις γάζες – κι όποιος επιζήσει.

Δεν κάνει πολύ κρύο, τουλάχιστον όχι τον περισσότερο καιρό μέσα σε τούτον το σκληρό Γενάρη του ‘13, αλλά εκείνες τις παράξενες ηλιόλουστες μέρες μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που ο ελληνικός Γενάρης κρατάει στην αγκαλιά του σαν πρελούδιο και υπόσχεση άνοιξης, οι περισσότεροι άνθρωποι τις νιώθουν απλώς σαν ημέρες που δεν έκανε πολύ κρύο κι όχι σαν προμήνυμα της άνοιξης.

mpota-elladaΔιότι τον σκληρό Γενάρη του 2013 οι άνθρωποι είναι θλιμμένοι. Στον δρόμο συναντάς ανθρώπους που κοιτάζουν με μάτια χωρίς προοπτική, βλέμματα σαν από ξεχασμένες διευθύνσεις. Οι εφημερίδες με μικρές κυκλοφορίες, πού και πού παίρνει κανένα δισέλιδο ο άνεμος σαν να θέλει ο ίδιος να διαβάσει τα νέα κατά μόνας – τι να διαβάσει; για τους διαβητικούς που υποβάθμιζαν τις θεραπείες τους; για τη γενικότερη έλλειψη φαρμάκων, ουρές τη μια μέρα στα φαρμακεία και την άλλη άδεια, ουρές στις εφορίες, ουρές παντού σε μια πόλη που της κόβουν τα δένδρα απ’ τα άλση για καυσόξυλα, που άλλοι στα τζάκια καίνε καρεκλοπόδαρα, άλλοι οικοδομικά υλικά κι άλλοι ό, τι άλλη βρώμικη ύλη βρουν.

Μια λύπη ξεχύνεται από τις κουβέντες των ανθρώπων σ’ έναν δυσοίωνο ουρανό που δεν λέει, παρά «τις αλκυονίδες ημέρες», να ξαστερώσει. Βουρκωμένος ουρανός κι ένα βουβό πλήθος που βαδίζει με σκυφτό κεφάλι και προσπαθεί να κρυφτεί στα καφενεία, να πει τον πόνο του και κάποτε να ακούσει τον δικό σου.  

Μας χρειάζονται τούτη την ακραία ώρα πολλά αυτιά για να ακούν, πολλά μάτια για να βλέπουν, να μην προσπερνούν. Γιατί να μη μιλάμε μεταξύ μας βραδυπορώντας στα σαραβαλιασμένα πεζοδρόμια, γιατί να μην έχουμε την εμπιστοσύνη να πούμε ένα γεια, μια καλημέρα, έτσι διά ζώσης, μακριά από τα τηλέφωνα με τις φορτωμένες αγωνία γραμμές, μακριά από το Διαδίκτυο που κινδυνεύει από υπερθέρμανση, με τόσο συναίσθημα, καλό, κακό, ανάποδο ακουμπισμένο πάνω του.

Rich And Poor

Το έγκλημα συνετελέστη προ πολλού… Τα φαντάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων στοιχειώνουν τη ζωή μας, σφαγμένα μεροκάματα παντού, κομματιασμένες ψυχές, χαίνουσες βαθιές πληγές. Το ειδεχθές έγκλημα είναι εδώ , μπρος στα τρομαγμένα μάτια μας.

Στο βιβλίο του «Βία – Έξι λοξοί στοχασμοί» (εκδόσεις Scripta), ο Σλαβόι Ζίζεκ ανασύρει το παλιό ανέκδοτο με τον Πικάσο. Όταν ο αξιωματικός των ναζί τον ρώτησε στο ατελιέ του στο κατεχόμενο Παρίσι, δείχνοντας την «Γκερνίκα», «Εσείς το κάνατε αυτό;», ο Πικάσο απάντησε: «Όχι, εσείς». Παρόμοια, μας λέει ο Ζίζεκ, πρέπει να είναι η απάντησή μας στους  «σιδερόφραχτους» που διατάζουν τη στυγερή εξόντωσή μας: «Να τους πούμε, αυτό είναι το οικτρό αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής».

Κι όμως πρέπει να ξαναβρεί ένα καινούριο νόμισμα η ζωή μας… «Απελπίσου τέλος πάντων ως άνθρωπος, ορθώσου στα νύχια της αγωνίας, γίνου διάττορος» (Ν. Καρούζος)… Να ορθοποδήσουμε, να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να στήσουμε αυτί και ν’ αφουγκραστούμε τον «Προφήτη», από το «Δωδεκάλογο του γύφτου*»,  του Κωστή Παλαμά:

«(…) και μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί

να κατρακυλήσεις πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα-

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!»

 adikia

*(Ο «Δωδεκάλογος» του Παλαμά θεωρήθηκε για χρόνια ξεπερασμένος. Γράφτηκε σε –άλλη μια- εποχή κατάπτωσης της χώρας μετά τη συντριβή του πολέμου του 1897. Και αποτελεί στο πρώτο του κομμάτι ένα ανελέητο μαστίγωμα των τρωτών μας, τότε και τώρα. Δεν στοχεύει όμως στην ενοχοποίηση του λαού, αλλά στο ξύπνημα της βούλησής του για αντίσταση. Δεν ξέρω ποιο θα ήταν το ισοδύναμο ενός τέτοιου έργου στη σημερινή εποχή, όπου δύσκολα μπορούν να βρεθούν τα λόγια για το πένθος που μας κατατρύχει. Μένει όμως η δύναμη της ματιάς του ποιητή, η απόφασή του να δει το δράμα μας κατάματα. Αυτή είναι η κληρονομιά του και αυτό κάνει τον τίτλο «Ο προφήτης» της ενότητας όπου ανήκουν αυτοί οι στίχοι να αληθεύει. Τα φτερά θα φυτρώσουν και πάλι.)

Comandante Marcos: πλανήτης Γη, Γενάρης 2013… «Εμείς και αυτοί οι (παρα)λογισμοί των από πάνω»… «ΜΑΡΙΤΣΙΒΕΟΥ» («Εκατό φορές θα νικήσουμε») από οποιαδήποτε γωνιά, οποιουδήποτε κόσμου….

tumblr_luh637NgKP1r66gjio1_500

Υποδιοικητής Μάρκος, Πλανήτης Γη, Γενάρης 2013….

ΜΕΞΙΚΟ: Έπειτα από δίχρονη απουσία ο υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας απηύθηνε ένα ανακοινωθέν για το 2013 που, αν και γράφτηκε στη μεξικανική ζούγκλα, νομίζεις ότι έρχεται από δίπλα μας:

«Το χάος θα έρθει από κάτω» προειδοποιεί ο ηγέτης των Ζαπατίστας, υποδιοικητής Μάρκος, στο πρώτο ανακοινωθέν της χρονιάς. Ο «σουμπκομαντάντε», ύστερα από μια σχετικά διακριτική παρουσία τα δύο τελευταία χρόνια, αύξησε τις δημόσιες παρεμβάσεις του στα τέλη του 2012, οπότε και ανακοίνωσε μια σειρά πολιτικών, ειρηνικών πρωτοβουλιών στα εδάφη του Τσιάπας και όχι μόνο.

Το ανακοινωθέν του Μάρκος, το οποίο δημοσιεύθηκε στη μεξικανική εφημερίδα «La Jornada» φαίνεται πως ήρθε ως απάντηση στην πρωτοβουλία που εξήγγειλε ο νέος πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο για την «καταπολέμηση της φτώχειας». Το κείμενο, που έχει τίτλο «Εμείς και αυτοί», είναι γραμμένο με τη μορφή μονόλογου των ισχυρών της Γης απέναντι σε έναν φανταστικό συνομιλητή και καταλήγει με το σύνθημα/προειδοποίηση «Μαριτσιβέου»: «Εκατό φορές θα νικήσουμε», όπως σημαίνει στη γλώσσα των Ινδιάνων Μαπούτσε της Χιλής.

«Εμείς και αυτοί/οι (παρα)λογισμοί των από πάνω»

Γενάρης 2013.

Μιλούν οι από πάνω:

Εμείς είμαστε αυτοί που κάνουν κουμάντο. Είμαστε ισχυρότεροι, παρόλο που είμαστε λιγότεροι. Δεν μας νοιάζει τι λες – ακούς – σκέφτεσαι – κάνεις, αρκεί να μη μιλάς, να μην ακούς, να μην κινείσαι.

Μπορούμε να επιβάλουμε στην κυβέρνηση ανθρώπους μέσης ευφυΐας (αν και είναι πλέον δύσκολο να τους βρεις στις τάξεις των πολιτικών), όμως επιλέγουμε κάποιους που δεν είναι καν σε θέση να προσποιηθούν ότι ξέρουν τι τους γίνεται.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

tumblr_lk7p3gqDpv1qf5q9bo1_500Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς για να συλλαμβάνουμε και να φυλακίζουμε αληθινούς εγκληματίες, μόνο που αυτοί οι εγκληματίες αποτελούν ζωτικό μας κομμάτι. Αντίθετα, επιλέγουμε να κυνηγάμε, να χτυπάμε, να συλλαμβάνουμε, να βασανίζουμε, να φυλακίζουμε και να δολοφονούμε εσένα.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

Αθώος ή ένοχος; Τι σημασία έχει; Η δικαιοσύνη είναι μια από τις πολλές πουτάνες στην ατζέντα μας και, πίστεψέ μας, δεν είναι η πιο ακριβή.

Και ακόμα κι αν προσαρμόζεσαι απόλυτα στο καλούπι που σου επιβάλλουμε, ακόμα κι αν δεν κάνεις τίποτα, κι αν είσαι αθώος, θα σε συντρίψουμε.

Και αν επιμένεις να μας ρωτάς γιατί το κάνουμε, νά η απάντηση: Γιατί μπορούμε. […]

Δεν έχει σημασία ποιος βγαίνει μπροστά. Τα περί Δεξιάς ή Αριστεράς είναι, απλώς, οδηγίες για τον σοφέρ που παρκάρει το αμάξι. Η μηχανή λειτουργεί από μόνη της. Δεν χρειάζεται να δώσουμε καν εντολή για να τιμωρηθούν οι απερίσκεπτοι που ίσως μας πάνε κόντρα. Μεγάλες, μεσαίες και μικρές κυβερνήσεις όλου του πολιτικού φάσματος, παρέα με διανοούμενους, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες ερίζουν για το ποιος θα έχει το προνόμιο να μας ικανοποιήσει.

Οπότε, άντε πηδήξου, χάσου, σάπισε, ψόφα, απογοητεύσου, παραδώσου.

Για τους άλλους δεν υπάρχεις, δεν είσαι τίποτα.

Ναι, έχουμε σπείρει μίσος, κυνισμό, πικρία, απελπισία, τον θεωρητικό και πρακτικό «ωχαδερφισμό», τον κονφορμισμό του «μη χείρον βέλτιστον», τον φόβο που έγινε παραίτηση.

Κι όμως, φοβόμαστε μήπως όλο αυτό πάρει τη μορφή οργανωμένης, ανατρεπτικής οργής, που δεν εξαγοράζεται.

Γιατί το χάος που επιβάλλουμε το ελέγχουμε, το διευθετούμε, το δίνουμε σε δόσεις, το τροφοδοτούμε.

Αλλά, το χάος που έρχεται από τους από κάτω…

Α, αυτοί… ούτε που καταλαβαίνουμε τι λένε, ποιοι είναι, πόσο κοστίζουν.

Κι ύστερα, είναι τόσο αυθάδεις ώστε να μη θέλουν πια να ζητιανεύουν, να περιμένουν, να ζητούν, να ικετεύουν, αλλά να ασκήσουν την ελευθερία τους. Πού ξανακούστηκε τέτοια ξεδιαντροπιά!

Αυτός είναι ο αληθινός κίνδυνος. Ανθρωποι που κοιτάζουν στην άλλη πλευρά, που βγαίνουν από το καλούπι, το σπάνε ή το αγνοούν.

ChiapasΞέρεις τι μας έχει ωφελήσει πολύ; Αυτός ο μύθος της ενότητας πάση θυσία. Να τα βρίσκεις μόνο με τον αρχηγό, τον διευθυντή, τον ηγέτη ή όπως κι αν τον λένε. Είναι πιο εύκολο να ελέγχουμε, να διευθύνουμε, να συγκρατούμε έναν παρά πολλούς. Και μάλιστα, φτηνότερο. Ατομικές επαναστάσεις κι άλλα τέτοια. Είναι άχρηστα σε συγκινητικό βαθμό.

Αντίθετα, αυτό που αποτελεί κίνδυνο, πραγματικό χάος, είναι όταν ο καθένας γίνεται συλλογικότητα, ομάδα, μπάντα, φυλή, οργάνωση και μαθαίνει να λέει «όχι» και «ναι» και όλοι αυτοί συμφωνούν μεταξύ τους. Γιατί το «όχι» στοχεύει σε εμάς που κάνουμε κουμάντο. Οσο για το «ναι»… αυτό κι αν είναι συμφορά, φαντάσου ο καθένας να χτίζει τη δική του μοίρα και να αποφασίζει τι θα γίνει και τι θα κάνει. Είναι σαν να υπονοείς ότι οι αμελητέοι είμαστε εμείς, αυτοί που περισσεύουν, οι άχρηστοι, αυτοί που πρέπει να μπουν φυλακή, να εξαφανιστούν.

Ναι, σκέτος εφιάλτης. Για εμάς, αυτή τη φορά. Φαντάζεσαι πόσο κακόγουστος θα γινόταν αυτός ο κόσμος; Γεμάτος Ινδιάνους, μαύρους, καφέ, κίτρινους,κόκκινους, ράστα, τατουάζ, πίρσινγκ, ξυρισμένα κεφάλια, πανκ, γκοθ, μιγάδες, σκέιτερ, τη σημαία με το «Α» χωρίς πατρίδα, νέους, γυναίκες, πουτάνες, κορίτσια, ηλικιωμένους, οδηγούς, αγρότες, εργάτες, προλετάριους, φτωχούς, ανώνυμους και… άλλους. Δίχως πριβέ χώρους για εμάς, τους «beautiful people», τους «ωραίους ανθρώπους» για να καταλαβαινόμαστε… γιατί φαίνεται από χιλιόμετρα ότι δεν σπούδασες στο Χάρβαρντ.

Ναι, η μέρα εκείνη θα ήταν για εμάς σαν νύχτα… Τα πάντα θα τινάζονταν στον αέρα. Τι θα κάναμε;

Μμμμ… αυτό δεν το έχουμε σκεφτεί. Σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε και εκτελούμε για να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο, αλλά… δεν μας έχει περάσει από το μυαλό.

Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία: είναι εποχές κρίσης. […]

Οχι, φυσικά και δεν σε φοβόμαστε. Οσο για αυτή την προφητεία… Μπα, σκέτες προλήψεις, χωριάτικες… Τι;… Δεν είναι προφητεία; Α, είναι υπόσχεση…

«ΜΑΡΙΤΣΙΒΕΟΥ»* («Εκατό φορές θα νικήσουμε»)… Από οποιαδήποτε γωνιά, οποιουδήποτε κόσμου.

Υποδιοικητής Μάρκος, Πλανήτης Γη, Γενάρης 2013

(Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών)

 

Post Navigation

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 157 ακόμα followers