Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Οι τρεις «δήμιοι» και ο «εχθρός λαός»…

«Καλημέρα θλίψη», γράφει σ’ ένα ποίημά του ο Ελύτης…. «Καλημέρα θλίψη και οργή», θα πρόσθετα εγώ… Αυτό που παρακολουθήσαμε χθες στη Βουλή ήταν η τελευταία πράξη μιας παράστασης- τραγωδία με την οποία επικυρώθηκε (όπως επικυρώθηκε) η «θανατική» καταδίκη του λαού. Πρωταγωνιστές σ’ αυτή την παράσταση- καταδίκης του λαού τα τρία συγκυβερνώντα κόμματα, τα οποία με τη στάση τους στη χθεσινή ψηφοφορία απέδειξαν, on line, μπρος στα μάτια του λαού, πως πρόκειται για έναν τρικομματικό κυβερνητικό συνασπισμό- σούργελο, εντεταλμένο και αποφασισμένο να εκτελέσει το έγκλημα με κάθε τρόπο!…

Για τραγική φαρσοκωμωδία στη Βουλή έκανε λόγο ο Μίκης Θεοδωράκης, σήμερα το πρωί στον ΑΝΤΕΝΑ, αναφερόμενος στη χθεσινή ψηφοφορία, χαρακτηρίζοντας παράλληλα «μειοψηφία που δεν είναι δυνατόν να αποφασίζει για το μέλλον του λαού» τη σημερινή κυβέρνηση.

Είδαμε μέσα στη Βουλή μια κυβέρνηση- οπερέτα να μετέρχεται κάθε πολιτικού τεχνάσματος για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία, ώστε να περάσουν τα θανατηφόρα μέτρα… Κι απέξω, στην πλατεία Συντάγματος, ο «εχθρός λαός» που διαδήλωνε κατά εκατοντάδες χιλιάδες…. Και χρειάστηκαν η δυνατή βροχή, ενισχυμένη από τη ρήψη νερού από τα νέα οχήματα καταστολής του Δένδια, και, βεβαίως, οι τόνοι χημικά που έριξαν για άλλη μια φορά τα ΜΑΤ, για να διαλύσουν τη μεγαλειώδη συγκέντρωση- διαμαρτυρία.

Βενιζέλος και Κουβέλης, πιστοί στο “μνημονιακό έγκλημα” παρείχαν την ποθούμενη εξουσιοδότηση στο Σαμαρά… Κι έτσι με 153 ψήφους «υπέρ» πήρε χθες βράδυ την εντολή ο δήμιος πρωθυπουργός για να σύρει στην γκιλοτίνα του “μνημονίου III” τον «εχθρό λαό»…  

Ο δήμιος – πρωθυπουργός…

Ο Σαμαράς χθες βράδυ είχε μόνο μια (μη αναμενόμενη) «διαρροή» από το κόμμα του, και τον παρεκτραπέντα βουλευτή τον διέγραψε «επί τόπου». Αλλά, μη νομίζετε, μπορεί «εντός ολίγου», εάν οι μνημονιοκομματικές ανάγκες το απαιτούν, να τον συγχωρέσει … Όπως έγινε και την προηγούμενη φορά… Τότε που είχε διαγράψει 21 βουλευτές και σε λίγο τους συγχώρησε και αεκετοί απ’ αυτούς επανέκαμψαν «εν δόξει και τιμή» στο «μαντρί»… Τον έναν μάλιστα απ’ τους «αντάρτες», τον πολύ, κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο τότε της Ν. Δ., Μανώλη Κεφαλογιάννη, τον τίμησε με τη θέση του γραμματέας του κόμματος, αυτόν που τον περασμένο Φλεβάρη , «για το καλό του τόπου», το ‘παιξε ακινδύνως για λίγο «αντάρτης» (εγώ δεν καταψήφισα; μα τι λέτε, απλώς ήμουν έξω…)και τώρα πάλι «για το καλό του τόπου» πρόσταζε τους βουλευτές να υπερψηφίσουν μέτρα πολύ σκληρότερα από το Μνημόνιο ΙΙ, πάλι «για το καλό του τόπου»!

Έτσι, λοιπόν, και τούτον (δε θυμάμαι το όνομά του) που διέγραψε ψες το βράδυ, μην παραξενευτείτε αν δείτε να τον ανταμείβει, αν «εν καιρώ» κι αυτός ανανήψει, με καμιά περίοπτη κομματική ή κυβερνητική θέση… Τέτοιοι σιχαμεροί είναι… Φτύστε τους!

Ο υπο-δήμιος Βενιζέλος…

Δεν περίμενε, βέβαια, κανείς τίποτα διαφορετικό κι από τον πεφυσιωμένο γάλο, τον Βαγγέλη το Βενιζέλο… «Ηγέτης» ενός διαλυμένου κόμματος- χθες διέγραψε έξι βουλευτές του, σήμερα ανεξαρτητοποιήθηκε και ο Ανδρουλάκηςς, και ο Λοβέρδος ζητάει κατεπειγόντως σύγκληση της κοινοβουλευτικής ομάδας-, απόλυτα εξευτελισμένος στα μάτια του λαού… Καμώνεται ακόμα ότι είναι αρχηγός ο γελοίος, όταν τον κράζει όλο σχεδόν το κόμμα του!

Ο Βενιζέλος, πολιτικό σκουπίδι πια, το μόνο που του αξίζει είναι η χλεύη και η απόλυτη περιφρόνηση του λαού, και για να μην ξεχνιόμαστε, και μια εξεταστική επιτροπή για να κριθεί για τα εγκληματικά πολιτικά ανομήματά του…

Ο υπο- δήμιος Κουβέλης….

Αυτό όμως που με εξόργισε περισσότερο ήταν η γλοιώδης στάση των πρώην αριστερών της ΔΗΜΑΡ του κυρ Φώτη Κουβέλη… Και με το χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ!… «Ναι, μεν, δε, αλλά, ίσως, όχι, μπορεί, ναι… Άι στο διάτανο, μπερδεύτηκα… ΠΑΡΩΝ», είπε ο μπάρμπα Φώτης… Ψήφισαν «παρών» και νομίζουν ότι έτσι θα ξεγελάσουν τον κόσμο οι αχρείοι!… Για σιγουριά μάλιστα, μην κάτσει καμιά στραβή και δεν περάσουν τα μέτρα, έβαλαν να παίξουν το ρόλο του «μπαλαντέρ» εκείνους τους ουτιδανούς, Ψαριανό και Οικονόμου, υπέρμαχους του «Ναι» παρά τη γραμμή της ΔΗΜΑΡ… Την ώρα της ψηφοφορίας, λοιπόν, αυτοί οι δυο αχρείοι βγήκαν έξω από την αίθουσα της  Βουλής κι αν παρίστατο έκτακτη ανάγκη θα έμπαιναν και πάλι μέσα την κρίσιμη στιγμή και θα έλεγαν μεγαλοφώνως και μεγαλοπρεπώς «Ναι»… Τέτοια ανάγκη δεν υπήρξε, κι έτσι οι δυο «μπαλαντέρ» εμφανίστηκαν στο τέλος της ψηφοφορίας και ψήφισαν εντός κομματικής γραμμής «παρών»!…

Πρώην αριστερά «Άνθρωπάκια, ελπίδες, όρκοι, πεποιθήσεις/ Έρχονται τώρα οι τελευταίες ειδήσεις:/ Πουλήθηκαν ο καθένας στην τιμή του»!

Τέτοια η ξεφτίλα τους, τέτοια η ξετσιπωσιά τους, τέτοια η αχρειότητά τους!… Ας το καταλάβουν όμως καλά, η μοίρα του Καρατζαφέρη είναι προδιαγεγραμμένη και γι αυτούς… Στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας…

Από χθες βράδυ, Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης, κατέχουν και «με τη βούλα» της Βουλής επαξίως τον τίτλο του «δήμιου του λαού», με την κατάπτυστη ψήφο τους ανακήρυξαν σε εχθρό τους τον ίδιο το λαό….

Είναι δηλωμένοι εχθροί μας πια… Θα τους ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, δε θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί…

 Ιάκωβος Καμπανέλης, «Ο εχθρός λαός»

“Ήταν πατριώτη ένας λαός
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.

Θέλανε νά ‘χουν όλοι το σπιτάκι τους
καθημερινά το μεροκαματάκι τους
νά ‘χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός…

Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα
να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα
να κυβερνάει αυτός που θά ‘χουνε διαλέξει
κανένας πια να μην τους κοροϊδέψει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός…

Θέλαν το νόμο φίλο κι όχι φύλακα
να μη φοβούνται πια τον χωροφύλακα
την περηφάνια τους κανείς να μην πληγώνει
ούτε την πόρτα τους να ξεκλειδώνει.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός…

Όνειρα χίλια μέσα στο κεφάλι τους
τ’ αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους.
Χρόνια καλύτερα ελπίζανε να ‘ρθούνε
το σήμερα οι ληστές δεν εχτιμούνε.

Νιώθεις πατριώτη τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός…”

*Τους στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλη τους μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε εδώ…

Εθνικά δάνεια και άπληστοι (Έλληνες) δανειοφάγοι ….

Το νεοελληνικό κράτος από συστάσεώς του, από την Επανάσταση του 1821, «ζει» ή καλύτερα «επιβιώνει», με δάνεια παρμένα, με το αζημίωτο βέβαια, από τις κάθε φορά «σύμμαχες» ισχυρές δυνάμεις.

«… Τον Μάιο του 1828 έρχεται στην Ελλάδα ο πρώτος πρεσβευτής, ο Γάλλος στρατηγός Ζισερό ντε Σαιν Ντεβίλ, που αντί διαπιστευτηρίων έχει μαζί του 500.000 φράγκα κι έτσι πείθει τους Έλληνες ότι είναι σοβαρός άνθρωπος και θέλει να βοηθήσει το νεοσυσταθέν ελληνικό κράτος. Ακολουθεί ο Ρώσος, που είναι Έλληνας και λέγεται Βούλγαρις, και ο Άγγλος μίστερ Ντώκινς. Όλοι φέρνουν «δώρα»  στο νεογέννητο. Και το κακομαθαίνουν εξαρχής το σκασμένο. Που κι όταν μεγαλώσει, μια μόνο λέξη θα ξέρει να λέει: ΔΑΝΕΙΑ. Δώστε μου δάνεια και πάρτε μου την ψυχή, την ελληνική ψυχή, βέβαια, που έχει και αρχαιολογική αξία!…».

Δάνεια, λοιπόν, και δώστου δάνεια, σώνονταν (το καταβρόχθιζαν δηλαδή οι επιτήδειοι, πολιτικοί και μεγαλοαστοί) το ένα δάνειο, άιντε πάλι στη ζητιανιά για νέο… Και δώστου η μια πτώχευση πάνω στην άλλη- καμιά δεκαριά μπορούμε να μετρήσουμε στην οικονομική ιστορία του νεοελληνικού κράτους, με χαρακτηριστικότερη εκείνη του 1893, όπου έμεινε παροιμιώδης η φράση «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν», που είπε στη Βουλή ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης!

Μια ζωή στη ζητιανιά, λοιπόν,…. Αλλά, προσέξτε,…  πάντα «εθνικά υπερήφανη», η «ζητιάνα η Ψωροκώσταινα»….

Όμως… «Αφού κανείς ζητιάνος δεν μπορεί να είναι υπερήφανος. Τότε εμείς οι Έλληνες γιατί είμαστε εθνικά υπερήφανοι, αφού μονίμως εξαρτούμε την ύπαρξή μας ως κράτος από τα δάνεια; Μα διότι κάποιος πρέπει να φάει υπερηφάνως αυτά τα δάνεια. Αν ήταν τόσα πολλά ώστε όλοι οι Έλληνες να τρώμε  χωρίς να δουλεύουμε, τότε θα ομονοούσαμε και η εθνική ομοψυχία θα αποκαθίστατο αυτομάτως δια της εθνικοποιημένης μάσας, που συνιστά την ελληνική εκδοχή του ελληνικού σοσιαλισμού- όπως απέδειξε άλλωστε η 20χρονη κυβερνητική θητεία του «παμφάγου» ΠΑΣΟΚ.

Όμως, τα δάνεια δεν φτάνουν για να τρώμε όλοι κι έτσι πρέπει να τρώμε με βάρδιες. Αυτό το νόημα είχε η έως τώρα εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Το «μοναχοφάι» στο ξεκοκάλισμα των δανείων το είχε για πολλές δεκαετίες η Δεξιά, ώσπου της το έσπασε το ΠΑΣΟΚ και οι «σοσιαλιστές» συναγωνιστές έπεσαν κι αυτοί με τα μούτρα «στον ταβλά με τα κουλούρια». Άρχισαν κι αυτοί να τρώνε του σκασμού, ό, τι είχε περισσέψει από το τραπέζι της Δεξιάς…».

Ας κάνουμε όμως μια στάση εκεί γύρω στο 1950, τότε που ξεκοκαλίζονταν τα αμερικάνικα δολάρια του «Σχεδίου Μάρσαλ»:

«Μάσα κατ’ εργολαβίαν»….

«Στις 6 Απριλίου 1950 δημοσιεύεται στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ η μετάφραση ενός κειμένου του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζόζεφ Χάρισον, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο “Κρίστιαν Σάινς Μόνιτορ”, και κανενός στην Ελλάδα το αυτί δεν ιδρώνει. Ήταν όλοι τότε απασχολημένοι με την ανοικοδόμηση της Ελλάδας, δηλαδή με τη μάσα.

Ιδού ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα, που διατηρεί πάντα την επικαιρότητά του, αφού η Ελλάδα, όσο υπάρχουν δάνεια, θα ξηλώνεται και θα ράβεται και θα φαγώνεται αενάως:

“Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθή είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθινός αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομηχάνους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν τη χώραν και οι οποίοι εκ συστήματος και αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτον της χώρας, είτε αυτός παράγεται εντός αυτής, είτε στέλνεται από τις ΗΠΑ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι υπενόμευσαν την προσπάθειαν της κυβερνήσεως, χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζομένην διά τα τρακτέρ που χρειάζονται διά την παραγωγήν τροφίμων εις την Ελλάδα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζον πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τας απωλείας που απαιτούσε η νίκη (κατά των κομμουνιστών), και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρήματά των εις τράπεζας της Ν. Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας….”.

Οι μεγάλες κομπίνες αυτή την εποχή, αλλά όχι μόνο αυτή, γίνονται διά των εργολάβων, που τους περικυκλώνει ένα τεράστιο σμήνος αρπακτικών που φτάνουν μέχρι τα πολύ ψηλά κλιμάκια. Και είναι φυσικό οι εργολάβοι, τούτα τα σύμβολα της εθνικής κλοπής, να είναι το κέντρο της προσοχής όλων των κοράκων. Διότι η χώρα ανοικοδομείται! Και πώς να ανοικοδομηθεί χωρίς εργολάβους;

Θα σας περιγράψω δύο μόνο τρόπους εθνικής εργολαβικής κλοπής. Ο πρώτος αφορά τις πολυκατοικίες. Που στις αρχές της δεκαετίας του ’50 αρχίζουν να χτίζονται στην Ελλάδα με το σύστημα του μπετόν αρμέ (ενισχυμένο σκυρόδεμα, που συνίσταται στην ενίσχυση του μίγματος τσιμέντου και άμμου με σίδερο).

Με το νέο σύστημα χτισίματος, που έφερε τα πάνω κάτω στην τέχνη της δόμησης, επειδή είναι καινούριο για την Ελλάδα, κανείς δεν μπορεί να κοστολογήσει με ακρίβεια το κόστος της οικοδομής, κι έτσι η κλεψιά πάει σύννεφο.

Ο δεύτερος τρόπος εργολαβικής κλοπής είναι κλασικός, αλλά αυτή την εποχή, δεκαετία του ’50, γίνεται κλεπτικά υπερπαραγωγικός, εξαιτίας της ανάγκης για την κατασκευή ή την ανακατασκευή των κατεστραμμένων δρόμων. Μισό μόνο πόντο στενότερη να φτιάξεις την άσφαλτο του οδοστρώματος, θα δεις τι κολοσσιαία ποσά μπορείς να κλέψεις ακίνδυνα αν πολλαπλασιάσεις επί χιλιόμετρα. Κανείς δε θα κάτσει να μετρήσει με το υποδεκάμετρο το πλάτος ενός οδοστρώματος.

Τη δεκαετία του ’50 η Ελλάδα έχει γεμίσει εργολάβους δημοσίων έργων. Και όλοι, όπως πάντα, κυνηγούν μετά μανίας τα μεγάλα έργα οδοποιίας. Αυτά έχουν τα πολλά λεφτά.  Όχι μόνο από την κλασσική νόθευση των υλικών, αλλά κυρίως απ’ το αόρατο στένεμα του δρόμου. Τώρα ξέρετε γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Διότι τρώει. Τα δάνεια. Δια των εργολάβων….

Ήταν τόσα πολλά τα αμερικανικά χρήματα που σωρεύτηκαν στην Ελλάδα τα πρώτα χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που θα έφταναν και θα περίσσευαν να λύσει διά παντός η χώρα τα προβλήματά της. Αλλά, αντί να τα λύσει, δημιούργησε καινούρια. Όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες που πήραν αμερικανική βοήθεια αυτόν τον καιρό, και πήραν σχεδόν όλες οι μη κομμουνιστικές χώρες, την αξιοποίησαν με σοβαρότητα και μ’ αίσθημα πατριωτικής ευθύνης, κυρίως η ολοσχερώς κατεστραμμένη Γερμανία. Όμως στην Ελλάδα, όταν λέμε «ξένη βοήθεια» εννοούμε την υποχρέωση των ξένων να βοηθούν έναν ένδοξο λαό, για μόνο το λόγο πως είναι ένδοξος. Είναι σα να ζητάμε κάτι που μας το χρωστούσαν από την εποχή του Περικλή. Να γιατί είναι οικονομικά χρήσιμη η εθνική περηφάνια και εμφανίζονται κάθε τόσο διάφοροι σωτήρες για να (μας) τη σώσουν. Αυτή η εθνική περηφάνια μας κάνει να μην αισθανόμαστε ζητιάνοι και μας επιτρέπει να ροκανίζουμε τα δάνεια χωρίς τύψεις… Από υπάρξεως του νεοελληνικού κράτους και μέχρι τις μέρες μας, η εναλλαγή των κομμάτων  στην εξουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά αλλαγή συνδαιτημόνων στο ίδιο τραπέζι. Έφαγαν αυτοί, τώρα θα φάμε κι εμείς….».

Κι ύστερα κάποιοι απορούν και κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πώς η Ελλάδα έφτασε στο σημερινό της κατάντημα. Αλλά και σήμερα που η χώρα καταστρέφεται και εκλιπαρεί για δάνεια μπας και σωθεί, ακόμα και σήμερα που οι «σωτήρες» έγδαραν τον κοσμάκη κανονικότατα, υπάρχουν Έλληνες-τρωκτικά – πολιτικοί, τραπεζίτες, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και βιομήχανοι – που κερδίζουν πολλά πάνω στο πτώμα της χρεοκοπημένης χώρας, και για σιγουριά τους, βέβαια, έβγαλαν και βγάζουν τον παρά τους στο εξωτερικό, κι άσε τον φουκαρά τον κοσμάκη “να κουρεύεται”!

(*τα αποσπάσματα στα εισαγωγικά είναι από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη “Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους, 1837-1974, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου)”

Πόσο έτοιμος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ να κυβερνήσει;… Η ιστορία δεν σε περιμένει, δεν κλείνεις «ραντεβού» μαζί της…

Σ’ ένα άτιτλο τρίστιχό του ο ποιητής Νίκος Καρούζος γράφει:

«η ιστορία φυσικά

δε μας περιμένει

στη στάση του τρόλεϊ»…

Κι έχει απόλυτο δίκιο ο ποιητής, γιατί η Ιστορία ποτέ δε θα ‘ρθει να σου χτυπήσει την πλάτη και να σου ψιθυρίσει στ’ αυτί «ε, ψιτ, σύντροφε, να είσαι έτοιμος, αύριο θα ‘ρθω να σε συναντήσω για να αλλάξουμε τα πράγματα»…

Με την ιστορία δεν κλείνεις «ραντεβού», γιατί η ιστορία δεν κάθεται να χολοσκάσει για το πότε θα είσαι έτοιμος εσύ για να σε συναντήσει, η ιστορία αυτό που ξέρει να κάνει είναι να προχωράει είτε μαζί σου είτε ερήμην σου…. Αν αδράξεις την ευκαιρία που σου δίνει τότε σε παίρνει απ’ το χέρι και προχωράς μαζί της, αν όμως της πεις «κάτσε βρε, ιστορία, δεν είμαι ακόμα έτοιμος, ας αναβάλλουμε το ραντεβού για αργότερα», ε, τότε κι αυτή μ’ ένα ειρωνικό ή και σαρκαστικό χαμόγελο θα σε προσπεράσει και θα προχωρήσει ερήμην σου… Άλλοι όμως θα έχουν αδράξει την ευκαιρία και θα συμπορευτούν μαζί της…. και συ κάτσε σα χάνος και κοίτα τους.

(ανοίγω εδώ μια αρκετά μεγάλη παρένθεση: Εδώ και καιρό, από τότε που ο ΣΥΡΖΑ/ΕΚΜ πήγε το εκλογικό του ποσοστό στο 27% και «έδειξε τα δόντια» του πως αυτός μπορεί να είναι η μόνη εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, απέναντι στο μνημονιακό τρικομματικό συνονθύλευμα που κυβερνά ξεπουλώντας τη χώρα και εξαθλιώνοντας το λαό, το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο λύσσαξε και του επιτίθεται παραπληροφορώντας, διαστρεβλώνοντας και συκοφαντώντας, λέγοντας δε πότε ανοιχτά και πότε συγκαλυμμένα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ δεν είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας: δεν έχει, λένε, έτοιμο κι αξιόπιστο κυβερνητικό πρόγραμμα, είναι ένα πολιτικό “συμπίλημα” συνιστωσών που διακρίνεται από πολυγλωσσία και πλείστες αντιφάσεις στην έκφραση ενιαίου κομματικού και εν γένει πολιτικού λόγου.

Έτσι, την έχουν “στημένη στη γωνία” στο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ και με τη γνωστή μέθοδο της «κοπτοραπτικής» παραποιούν και παρερμηνεύουν δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, κάνουν «την τρίχα τριχιά», με στόχο να πλήξουν την αξιοπιστία του και τη δυνατότητά του να κυβερνήσει τη χώρα.

Για παράδειγμα:

-αυτό έγινε με προεκλογική δήλωση του Γλέζου που τον παρουσίασαν σαν θιασώτη της δραχμής,

-με τη δήλωση του Θοδωρή Δρίτσα για τη γνωστή υπόθεση της «ταβερνιάρισσας από την Ύδρα» που κατηγόρησαν το ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ ότι κάνει, τάχα μου, τα «στραβά μάτια» στην εκτεταμένη μικροφοροδιαφυγή,

-με τη δήλωση του Τσίπρα στη Βουλή ότι με τα βάρβαρα μνημόνιά τους θα μας κάνουν χειρότερα απ’ την Αργεντινή κι αυτοί «έσκουζαν» ότι ο Τσίπρας θέλει να μας κάνει Αργεντινή!

Και τώρα, μόλις προχθές, σειρά είχε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης… Πετσοκόβοντας τη δήλωσή του σε πρωινή εκπομπή του ΑΝΤΕΝΑ άρχισαν να «σκούζουν» και πάλι ότι «να, το είπε κι ο Λαφαζάνης, ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει», παρότι γνώριζαν ότι λίγο πριν από το Ηράκλειο της Κρήτης ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει ξεκάθαρα «είμαστε έτοιμοι ν’ αναλάβουμε το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας»!… Τι πραγματικά είπε όμως ο Λαφαζάνης, ποια ήταν η ουσία των λεγομένων του; Μα, αυτό που και πολλοί άλλοι από το ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, ακόμα και ο Τσίπρας, έχουν πει: πως όντως τα πράγματα στη χώρα είναι πάρα πολύ δύσκολα και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ δεν προσφέρει στο λαό «φρούδες ελπίδες», ότι δεν κρατά το μαγικό ραβδί που θα μεταμορφώσει τη χώρα σε «ελντοράντο» απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, ότι ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε θα είναι τραχύς και πολύ δύσκολος και ότι όταν κληθεί απ’ το λαό ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ να κυβερνήσει θα το κάνει με πλήρη επίγνωση των δυσκολιών, με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και ρεαλισμό, για να μας βγάλει απ’ την «κόλαση» των μνημονίων.

Η ατυχία για τον Λαφαζάνη στις δηλώσεις του ήταν ότι ξεκίνησε την ανάπτυξη του σκεπτικού του με την φράση «Δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε…», την πήραν, λοιπόν, και την έκαναν αντισυριζικό φλάμπουρο διαστρεβλώνοντας την ουσία του πολιτικού σκεπτικού του. (ολόκληρη η δήλωση Λαφαζάνη εδώ)

Καθώς, λοιπόν, ο προβολέας της δημοσιότητας πλέον «στοιχειώνει» τον ΣΥΡΙΖΑ στο νέο ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το πρόβλημα με το Λαφαζάνη κι μ’ άλλα στελέχη που εκτίθενται στη δημοσιότητα είναι ότι πρέπει να έχουν πάντα κατά νου πως υπάρχουν και πράγματα που «δεν λέγονται» μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ακόμη κι αν διευκρινίζονται. Είναι απολύτως αναμενόμενο πως θα απομονωθούν και θα χρησιμοποιηθούν από κάθε λογής πολιτικούς αντιπάλους. Γι αυτό πρέπει να είναι όλοι τους πολύ προσεκτικοί.)

Ας αφήσουμε όμως τα «όρνεα» να κρώζουν και τις «ύαινες» να ουρλιάζουν κι ας επανέλθουμε εκεί απ΄ όπου ξεκινήσαμε: στο κατά πόσο είναι έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ να κυβερνήσει και στο «ραντεβού» με την ιστορία…

 Είναι αλήθεια ότι αρκετά μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ σε κομματικές συζητήσεις εκφράζουν τον προβληματισμό τους ή και το φόβο τους για το πόσο είναι έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ να κυβερνήσει, ιδιαίτερα σε τούτες τις πολύ δύσκολες περιστάσεις που βρίσκεται και περνάει η χώρα, και πως ίσως δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ κυβερνητικές ευθύνες.

Κανείς δεν αντιλέγει, όντως είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα… Αλλά, όπως είπαμε, η ιστορία δεν κάθεται να περιμένει πότε θα σηκώσεις εσύ το τηλέφωνο για να της πεις ότι είσαι έτοιμος για να ξεκινήσει.

 Κι ύστερα, ας δούμε συγκριτικά κάποια βασικά πράγματα:

Για να μην πάω πιο πίσω, πόσο έτοιμος ήταν ο Κώστας Καραμανλής το 2004 που υπόσχονταν την επανίδρυση της Ελλάδας και το μόνο που κατάφερε ήταν να επανιδρύσει το δεξιό κομματικό κράτος της «μάσας» και του ρουσφετιού, το κράτος των κουμπάρων και της αρπαχτής.

Πόσο έτοιμος ήταν ο Γ.Α.Π. που δήλωνε έτοιμος να κυβερνήσει και να τ’ αλλάξει όλα με τα λεφτά που υπήρχαν και το μόνο που κατάφερε ήταν να οδηγήσει τη χώρα στο γκρεμό και ο ίδιος ν’ αλλάξει επάγγελμα για να διδάξει πώς μπορείς να καταστρέψεις μια χώρα!

Και πόσο έτοιμος ήταν ο Σαμαράς, όταν δήλωνε προεκλογικά πανέτοιμος να κυβερνήσει και να μας σώσει με τα «Ζάππειά» του και ισοδύναμά του, και μας πάει απ’ το κακό στο χειρότερο, κατά γκρεμνού δηλαδή!

Τι ήταν τα «περισπούδαστα» κυβερνητικά προγράμματά τους και οι φιλολαϊκές εξαγγελίες τους; Κούφια λόγια, έπεα πτερόεντα και «καθρεφτάκια» για ιθαγενείς!

Θέλω να πω πως εμείς οι αριστεροί μερικές φορές υποτιμούμε τις δυνατότητές μας, καθώς μαθημένοι τόσα χρόνια στην αντιπολίτευση μας πιάνει ένα δέος, όταν ακούμε για κυβέρνηση και εξουσία, κι ας ξέρουμε καλά ότι: και σ’ ό, τι αφορά το κυβερνητικό πρόγραμμα αλλά και σ’ ό, τι αφορά την ικανότητα των στελεχών είμαστε πολύ καλύτεροι απ’ αυτούς.

Τόσα και τόσα χρόνια ιλουστρασιόν προγράμματα μας πρότειναν για ν’ αποδειχτεί στην πράξη ότι μας «πωλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες»… Σκεφτείτε, τόσα χρόνια πόσοι ανίκανοι, πόσα «τσόλια» της πολιτικής, ανέλαβαν κυβερνητικές ευθύνες και μας κατέστρεψαν.

Εμείς κυβερνητικό πρόγραμμα έχουμε που συνεχώς το εμπλουτίζουμε και το εξειδικεύουμε περισσότερο, αλλά κάντε και μια σύγκριση προσώπων: για παράδειγμα,  στο υπουργείο Οικονομικών, βάλτε απέναντι σ’ όλους αυτούς τους άβουλους, διαπλεκόμενους και διεφθαρμένους που είχαν τις τύχες της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια στα χέρια τους στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ σαν τον Δραγασάκη, τον Σταθάκη, τον Τσακαλώτο, τον Μηλιό  και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Κάποιοι σύντροφοι επίσης εκφράζουν τους φόβους τους ότι ό ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μετεξελιχτεί σε ένα κεντροαριστερό κόμμα… Βάζει νερό στο κρασί του, λένε, και η λέξη «σοσιαλισμός» δεν ακούγεται όσο θα ‘πρεπε, κι ότι δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες για να αποδεχτεί ο λαός το σοσιαλιστικό πρόγραμμά μας…

Αφήστε το «σοσιαλισμό», σύντροφοι, για αργότερα… Και κάθε μέρα να λέει τη λέξη «σοσιαλισμός» ο Τσίπρας και χιλιάδες σοσιαλιστικές μπροσούρες να βγάζουμε, ο σοσιαλισμός δε γίνεται ούτε με λέξεις ούτε με χαρτιά… Σοσιαλισμό λέγαν και γράφαν, για καμιά 80ριά χρόνια, ότι οικοδομούν και οι σύντροφοι του «πρώην υπαρκτού» και τελικά κάναν μια τρύπα στο νερό.

Τώρα ο λαός δεν «καίγεται» για σοσιαλισμό, πένεται, εξαθλιώνεται, απελπίζεται, κι αυτό που τον αφορά άμεσα, τώρα, όχι αύριο, είναι να δει μια αχτίδα φωτός, να βρει κάπου ν’ ακουμπήσει για να ελπίσει, δεν περιμένει από μας να του πούμε «την επομένη σοσιαλισμός» όπως έκανε ο Ανδρέας το 1981 με το «στις 18 σοσιαλισμός», και είδε τα χαΐρια του!

Κι όσοι απ’ τους συντρόφους θέλουν να περιμένουν «να ωριμάσουν οι συνθήκες» για να αναλάβουμε κυβερνητικές ευθύνες, ας πάνε να κάνουν παρέα στην Παπαρήγα στον Περισσό για να υπόσχονται στο λαό «καλύτερες μέρες» με την έλευση της «δευτέρας παρουσίας»!… Δεν είναι δυνατόν να σε καλεί ο λαός να μπεις μπροστάρης στο χορό και συ να του λες «περίμενε, δεν είναι ώρα ακόμα» κι αντί να σηκωθείς να χορέψεις τσάμικο λεβέντικο, εσύ να κάθεσαι στην καρέκλα σου και να μασουλάς σοσιαλισμό!

Είπαμε ότι τούτη την κρίσιμη ώρα για τη χώρα και το λαό ο κόσμος δεν καίγεται για σοσιαλισμό…. Και δε γίνεται αλλιώς, είμαστε υποχρεωμένοι, είμαστε αναγκασμένοι, για τη μετεξέλιξη της κοινωνίας και του κράτους, για το «σταδιακό» πέρασμα προς το σοσιαλισμό, να προτάξουμε την «πολιτική των σταδίων»,   κι όχι το «μια κι έξω σοσιαλισμός», ο σοσιαλισμός δεν πραγματοποιείται επειδή το λες και δεν οικοδομείται από τη μια μέρα στην άλλη…

Πέντε βασικά πράγματα ζητάει, απαιτεί, τούτη την κρίσιμη ώρα ο λαός:

-Να επικρατήσει σε τούτον τον έρμο τόπο κάποτε δικαιοσύνη και να δει ότι μπαίνει στη φυλακή και κάνας «καρχαρίας» ή «μεγαλοκαρχαρίας».

-Να θεσμοθετηθεί και να υπάρξει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα και το κράτος να είναι αμείλικτο με τους φοροφυγάδες, μεγάλους και μικρούς.

-Να υπάρξει ένα «φτάνει πια, ως εδώ και μη παρέκει!», δεν μπορεί να πληρώνει τα «σπασμένα» το ίδιο «υποζύγιο» συνεχώς.

-Ν’ ανοίξει ο δρόμος για την αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό των παραγωγικών δομών της χώρας, ώστε να υπάρξει ανάπτυξη και να αρχίσουμε να παράγουμε. Να σταματήσει άμεσα το ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών που επιχειρείται τώρα και ο δημόσιος τομέας να αποτελέσει το βασικό μοχλό ανάπτυξης της χώρας.

-Να ληφθούν άμεσα μέτρα για το χτύπημα της ανεργίας (μέσω της ανάπτυξης)- κυρίως στους νέους όπου η ανεργία φτάνει και ξεπερνάει το 50%, ώστε να σταματήσει το έγκλημα που συντελείται: να μεταναστεύει ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας, τα καλύτερα μυαλά μας, τα παιδιά μας δηλαδή, για άλλες χώρες για άλλες πολιτείες με την ελπίδα να βρουν αλλού «στον ήλιο μοίρα», αφού η μητρυιά πατρίδα τα διώχνει κακήν κακώς.

Κλείνοντας, το ερώτημα για την Αριστερά, για το ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ δεν πρέπει να είναι αν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε, αλλά αν θέλουμε πραγματικά να κυβερνήσουμε. Αν πράγματι το θέλουμε, αν είμαστε αποφασισμένοι, και δε μας φοβίζουν οι μεγάλες ευθύνες, τότε θα είμαστε και έτοιμοι να κυβερνήσουμε με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ρεαλισμό, με συνεχή αγώνα και πάλη για κατάκτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εθνικής μας ανεξαρτησίας και το βάθεμα της δημοκρατίας με κατεύθυνση το σοσιαλισμό.

«Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα», ας το αποφασίσουμε… «Οι καιροί ου μενετοί» και η ιστορία δεν περιμένει, σύντροφοι… Αν χάσουμε τώρα το τρένο θα περιμένουμε καμιά εκατοστή χρόνια πάλι για να ξαναπεράσει…. Θα είναι όμως μεγάλο κρίμα και για την Αριστερά και κυρίως για το λαό μας να χαθεί αυτή η μεγάλη ευκαιρία που μας δίνεται για το (μεγάλο) αντάμωμα με την ιστορία.

Ο «αριθμός στο χέρι», η ανεξίτηλη φρίκη του ναζισμού… Μαρτυρίες κι ένα ποίημα: [Τίποτα δεν πρέπει να ξεχνάμε]….

MAI PIU: ΠΟΤΕ ΠΙΑ!

Καθώς ο φασισμός και ο νεοναζισμός ξανασηκώνει κεφάλι δεν αρ­κεί ο ε­ξορ­κι­σμός της α­πει­λής με τη στε­ρεό­τυ­πη ε­πα­νά­λη­ψη του «Πο­τέ ξα­νά». Πρέ­πει να «πιά­σου­με» πά­λι την ι­στο­ρία, να μά­θου­με α­πό το ζο­φε­ρό πα­ρελ­θόν που βρι­κο­λα­κιά­ζει, να α­γρυ­πνού­με συ­νει­δη­το­ποιώ­ντας πως το φυ­λε­τι­κό μί­σος, η φο­νι­κή μι­σαλ­λο­δο­ξία, κο­ντο­λο­γίς ο φα­σι­σμός, έ­χουν ο­ρι­στι­κά ξε­φύ­γει α­πό το πε­ρί­φη­μο «χρο­νο­ντού­λα­πο της ι­στο­ρίας». Χρέος μας η «εν εγρηγόρσει μνή­μη»: Έφτα­σε ο και­ρός για έ­να νέο έ­μπρα­κτο Ο­ΧΙ… στο φασισμό και στο νέο ναζισμό… Η προσωπική και συλλογική αντίσταση στο «τέρας» είναι υπόθεση όλων μας….

 «… Και δεν θα πίστευε στα λόγια μου, και εγώ θα της έδειχνα το νούμερο στο μπράτσο μου, και τότε θα με πίστευε.» (Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι  άνθρωπος, σελ. 52)

 «… Όταν έφθαναν, ξεχώριζαν τους άντρες από τις γυναίκες. Κάθε κρατούμενος είχε πια μια ανεξίτηλη σφραγίδα στο χέρι με τον αριθμό του. Οι σφραγίδες δεν έσβηναν σε όλη τη ζωή τους. Ντύνονταν με ριγέ πιζάμες μεταχειρισμένες και βρώμικες, χωρίς παπούτσια και κυριολεκτικά «στοιβάζονταν» σε θαλάμους…»

 

Ήμουν το νούμερο…. Μια αληθινή ιστορία.

Με τον αριθμό 82224 επέζησε από την κόλαση του Αουσβιτς….

H 86χρονη Βάσω Σταματίου είναι ένας μαντατοφόρος από την κόλαση. Είναι η τελευταία ίσως Ελληνίδα χριστιανή που βρίσκεται σήμερα ζωντανή αφού πέρασε από το κολαστήριο του Αουσβιτς Μπιρκενάου, άλλων δύο στρατοπέδων συγκέντρωσης, το Ράβενσμπρικ και το Μάγκντεμπουργ και κατάφερε τελικά να επιζήσει.

Το 1944, ήταν πρωτοετής της Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μια Επονίτισσα, που τη συνέλαβε στο σπίτι της η Γκεστάπο τρεις μέρες μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη διασταύρωση Αγίας Σοφίας και Τσιμισκή με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Για να μεταφερθεί στη συνέχεια στο στρατόπεδο Παύλου Μελά και από εκεί στις φυλακές Μπάνιτσε του Βελιγραδίου και να πάρει μετά από τρεις μήνες τον δρόμο για το Αουσβιτς Μπιρκενάου.

Είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει -στα απώτατα σύνορα ζωής και θανάτου- τι σημαίνει να ζεις κάτω από το υψωμένο χέρι του ναζιστικού χαιρετισμού. Δεν έχει ψευδαισθήσεις αλλά και να ‘θελε δεν γίνεται καθώς κουβαλάει συνέχεια τον αριθμό 82224 και τις μνήμες του Αουσβιτσς Μπιρκενάου, του Ράβενσμπρικ και του Μάγκντεμπουργ και άντεξε.

Η κρίση γεννάει τέτοια φαινόμενα… «Έτσι αρχίζει πάντα το κακό» λέει με πίκρα σχολιάζοντας την άνοδο των ναζιστών στην χώρα. «Οι ναζί στην Γερμανία άρχισαν με το κυνήγι των Εβραίων εδώ ξεκίνησαν με τους μετανάστες. Αρέσουν πάντα κάτι τέτοια σε μερικά αυτιά αλλά και η άνοδός τους ήταν αναμενόμενη μετά το ξέσπασμα της κρίσης. Οι κρίσεις βοηθούν την ανάπτυξη τέτοιων φαινομένων».

Και τι σκέφτεται ένας επιζών των στρατοπέδων συγκέντρωσης των ναζί βλέποντας τόσα χρόνια μετά να μεγεθύνεται το αποτρόπαιο; «Λέγανε καθησυχαστικά «θα ξεφουσκώσουν», «προσωρινό, θα τους καταλάβει ο κόσμος», δεν σας κρύβω ότι τον ένιωθα τον κίνδυνο, τώρα όμως, δυστυχώς, δύσκολα θεραπεύεται η κατάσταση. Περνούσα έξω από ένα λύκειο και άκουγα παιδιά νεαρά να μιλάνε υπέρ της Χρυσής Αυγής, δεν ξέρουν απολύτως τίποτα, όχι μόνο τα παιδιά, και οι μεγαλύτεροι δεν ξέρουν τίποτα κι αυτή είναι η καλύτερη κοπριά του φασισμού: η άγνοια. Κανονικά για χρόνια θα έπρεπε τους επιζώντες να μας γυρνάνε στα σχολεία να μαθαίνουν οι νέοι πού οδηγεί το μίσος».

Και η δημοκρατία τι να κάνει; Να τους θέσει εκτός νόμου; «Τώρα δεν γίνεται, τους ψήφισε ο κόσμος και ακόμη χειρότερα, φοβάμαι ότι όλη αυτή η ιστορία είναι κατευθυνόμενη για τη δημιουργία ενός φασιστικού αντίποδα». (Έθνος, 27/10/12)

 

     Γιάννης Κουβαράς,   «Καιροί δολοφόνων – Καιροί αθωότητας»

                                                                   Μετά το Άουσβιτς

                         είναι αδύνατον να γραφεί λυρική ποίηση

                                                      (Τεοντόρ Αντόρνο)

 

“Ντάλα κατακαλόκαιρο σε/ λεωφορείο σαρδελοβάρελο

Ομόνοια – Λούτσα/ μας τραμπάλιζε υπναλαίους

 – το άλας είχε μωρανθεί/ στις αλυκές της μασχάλης –

 

Γηραιά Κυρία Με την γεωγραφία του πόνου

Στο αριστοκρατικό της πρόσωπο

Κρατώντας σφιχτά τη χειρολαβίδα

Αριθμός/τατουάζ ανεξάληπτος στο μπράτσο της

 

(λογότυπος από το Μπούχενβαλντ ή το Νταχάου;)

 

-Έχετε γράψει τον αριθμό τηλεφώνου στο χέρι σας

για να μην τον ξεχνάτε; Ρώτησε ανίδεο το αγοράκι.

Ναι, αγάπη μου, Τίποτα δεν πρέπει να ξεχνάμε.

 

Γύρω το πλήθος ανυποψίαστο

Μηρύκαζε τον καθημερινό του θάνατο

 

Κι ο ποιητής ανήμπορος/ πού την κεφαλήν κλίναι

καθώς ετοιμόρροπες οι λέξεις που κυλούσαν

στην άβυσσο άηχα 

χωρίς να μπορούν να υποστηλώσουν

το άγραφο, λιπόθυμο, ποίημα- πύημα”

(Γιάννης Κουβαράς, Του έρωτα και του Έρωτα, εκδ. Γαβριηλίδης)

 

 «Πολλοί λαοί ή άτομα συμβαίνει να θεωρούν περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά ότι «κάθε ξένος είναι εχθρός» (…) Όταν αυτή η ανομολόγητη αλυσίδα αποτελέσει τη μείζονα πρόταση ενός συλλογισμού, τότε στο τέλος της αλυσίδας βρίσκονται τα στρατόπεδα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας σύλληψης του κόσμου οδηγημένης στην έσχατη συνέπειά της: όσο υπάρχει αυτή η αντίληψη τα αποτελέσματά της θα μας απειλούν. Η ιστορία των στρατοπέδων εξόντωσης θα έπρεπε να ερμηνευτεί από όλους σαν ένα δυσοίωνο σημάδι κινδύνου.

Το Άουσβιτς υπήρξε – και το Άουσβιτς δεν τέλειωσε ποτέ: τα Άουσβιτς υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν επειδή τα φτιάχνουν άνθρωποι σαν όλους εμάς, ή όλοι εμείς· κι ακόμη, πως όσο λησμονούμε τη βεβαιότητα να ακουστεί το κοφτό σιγανό “wstawac” (εγέρθειτε) ένα πρωί, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να είμαστε εκείνοι που θα το προφέρουμε.

Και μετά τις θηριωδίες του ναζισμού ο φασισμός ήταν ακόμα παρών, αλλά κρυμμένος μέσα στο κουκούλι του. Προετοίμαζε την αλλαγή του για να εμφανιστεί ξανά με καινούργιο πρόσωπο, μη αναγνωρίσιμο, πιο αξιοσέβαστο, προσαρμοσμένος στις καινούργιες συνθήκες ενός κόσμου ο οποίος έβγαινε από την καταστροφή που ο ίδιος ο φασισμός είχε προκαλέσει…» (Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι  άνθρωπος)

Παλιότερο άρθρο του Ν. Μιχαλολιάκου υπέρ του Χίτλερ.

Και στις μέρες μας αυτός ο κίνδυνος να δούμε και πάλι το ναζισμό να θεριεύει είναι ολοφάνερος πια. Είναι εδώ δίπλα μας. «Προσαρμοσμένος στις νέες συνθήκες». Το νεοναζιστικό τέρας βγήκε απ’ το κουκούλι του και μας απειλεί. Όχι μόνο τους «ξένους». Όλους μας!

Αναπαράγω το σχόλιο του συγγραφέα Μένη Κουμανταρέα μετά την επίθεση που δέχθηκε από άγνωστο άνδρα «που δεν επιχείρησε να με ληστέψει, απλώς με έβρισε και με χτύπησε», και την οποία ο ίδιος συνδέει με την πρόσφατη συμμετοχή του σε αντιρατσιστική εκδήλωση στον Άγιο Παντελεήμονα:

«Είναι ανατριχιαστικό να παρακολουθείς αυτή την ατέρμονη τροχιά της βίας του νεοναζισμού που απλώνεται σαν φάντασμα πάνω απ’ την πόλη. Είναι που αυτό συμβαίνει γύρω μας και δίπλα μας, σε γνωστούς μας και άγνωστους ανθρώπους. Γίνεται όμως ακόμη πιο τρομακτικό όταν αυτή η βία αρχίζει να ακουμπάει με τα βρώμικα χέρια της όσους μέσα από το έργο τους επιμένουν να διατηρούν στο προσκήνιο τις μεγάλες αξίες του ανθρώπου. Στην προκειμένη περίπτωση το χτύπημα δεν αφορά μόνο τον Μένη Κουμανταρέα. Αφορά όλους εκείνους που επιμένουν να προτάσσουν τον εμπεριστατωμένο λόγο απέναντι στις άναρθρες κραυγές».

 

*Περισσότερες μαρτυρίες κρατουμένων σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης εδώκι εδώ

 

 

1η Νοεμβρη 2012…. Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Οκτάβιο Παζ, [Λασπωμένος Νοέμβρης] και Αντόνιο Κολίνας, «Νοέμβρης στην Αγγλία»….

Οκτάβιο Παζ, «Μετ’ επιστροφής»

 

“Λασπωμένος Νοέμβρης,

πέτρες λερές και οστά που μαυρίσαν

απροσδιόριστα χτίρια.

 

Από καμάρες πέρασα και γέφυρες διαβήκα,

ήμουν γεμάτος ζωή και αυτήν εζητούσα.

 

Στη σάλα της σελήνης

αιμορραγεί το φως. Άνθρωποι ψάρια

ανταλλάσσουν ψυχρούς στοχασμούς.

 

Ήμουν ζωή γεμάτος και αντίκρισα

φαντάσματα πολλά,

όλα με σάρκες και οστά κι άπληστα όλα.

 

Πύργος τοπάζι και αίμα,

μαύρες πλεξούδες και στήθη κεχριμπάρι,

η υπόγεια δέσποινα.

 

Τίγρη, δαμάλα, χταπόδι, φλογισμένος κισσός:

μου έκαψε τα κόκαλα μου ρούφηξε το αίμα.

 

Κρεβάτι, πλανήτης πεθαμένος

οφθαλμαπάτη η νύχτα και το σώμα,

κι η δέσποινα, μία στήλη από αλάτι.

 

Να φας το λείψανό μου, ήλιε του οροπεδίου:

ήμουνα ζωντανός και πήγαινα το θάνατο γυρεύοντας.”

(Οκτάβιο Παζ.\, Η πέτρα του ήλιου κι άλλα ποιήματα, Ίκαρος)

 (Βιογραφικό: ο Οκτάβιο Λοσάνο Παζ (Οctavio Lozano Paz): Πόλη του Μεξικού, 31 Μαρτίου 1914 – Πόλη του Μεξικού, 19 Απριλίου 1998. Υπήρξε ποιητής, συγγραφέας και διπλωμάτης, κάτοχος Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας (1990). Θεωρείται από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ου αιώνα και τους μεγαλύτερους ισπανόφωνους ποιητές όλων των εποχών.)

 

Αντόνιο Κολίνας, «Νοέμβρης στην Αγγλία»

                        Happy in England

                        Yet do I sometimes fell a languishment

                         For skies Italian.

                          (John Keats)

Ξέρω ότι είναι Νοέμβρης τώρα εκεί στην Αγγλία,

γαλάζιες ειν’ οι νύχτες και γεμάτες αστέρια,

παράξενο αφού κιόλας σωριάζεται το χιόνι

στα βουνά της Σκωτίας, η φωτιά καίει παμφάγα

του πουρναριού τις κλάρες, γυμνά κλαριά σουρώνουν

τον ήλιο που φιλτράρει τις θλιμμένες κουρτίνες κι απιθώνει

το παλιό του χρυσάφι στους τόμους της βιβλιοθήκης,

μπορείς να δεις ακόμα στου λιβαδιού το βάθος,

με το πούσι, των χειμαδιών τα φώτα,

ειν’ η πιο αγνή εποχή, δεν την διαφθείρουν

η τέχνη ή τα φιλιά κι υπάρχει μόνο

μια άπειρη προσδοκία χωρίς πουλιά,

μια σιωπή από φεγγάρια και κατάκρυους ήλιους

που μολαταύτα λένε στην καρδιά που άλλους τόπους

‘νειρεύεται: άκουσέ μας, εδώ τελειώνει ο κόσμος,

του σεβασμού αποθέωση ταπεινή και των ρόδων,

μην κατέβεις στη θάλασσα που υγρή κι όλο σκοτάδια

το θάνατο φιλεύει.

(Σύγχρονη ισπανική ποίηση, εκδ. ΓΝΩΣΗ)

 (Βιογραφικό: Ο ποιητής Αντόνιο Κολίνας (Antonio Colinas) γεννήθηκε το 1946 στην Μπανιέθα (επαρχία Λεόν) της Ισπανίας. Εκτός από ποίηση, έγραψε δοκίμια και λογοτεχνική κριτική. Βιβλία του: Ποιήματα της γης και του αίματος, Πρελούντια σε μια ολική νύχτα, Βροντές και φλάουτα σ’ ένα ναό, Τάφος στην Ταρκίνια, Αστρολάβος)

Ο Βαξεβάνης, η σιωπή του MEGA και οι πατριδοκάπηλοι…

Εκεί που είχαμε συνηθίσει και το ‘χαμε αποφασίσει ότι ζούμε σ’ ένα κράτος- χελώνα με την επ’ αυτοφώρω σύλληψη του δημοσιογράφου, Κώστα Βαξεβάνη, έκπληκτοι διαπιστώσαμε, πως όταν χρειάζεται να προφυλαχτούν τα «υψηλά πρόσωπα» της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας μεταλλάσσεται αυθωρί  και παρά χρήμα σε γοργοπόδαρο λαγό!

Κι ενώ είχαμε εθιστεί σε μια δικαιοσύνη, που ενώ ο μύθος τη θέλει τυφλή για να είναι δίκαιη, διαπιστώνουμε και πάλι ότι στις περιπτώσεις που αφορούν μεγαλοσχήμονες της πολιτικής και οικονομικής ζωής όχι μόνο τυφλή δεν είναι αλλά το «μάτι της γαρίδα», μην στραβώσει το πράγμα και μπει και κάνας φυλακή!

Η επιλεκτική δικαιοσύνη: Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 10-9-’12, όπως δείχνει και το πρωτοσέλιδο στη φωτογραφία, δημοσίευσε ονόματα καλλιτεχνών που κατά την εφημερίδα δηλώνουν ελάχιστα εισοδήματα ή φοροδιαφεύγουν…

Και αναρωτιέται κανείς: Τότε γιατί η (τυφλή, τρομάρα της!) δικαιοσύνη δεν ενήργησε «αστραπιαία», όπως στην περίπτωση Βαξεβάνη; Δυο μέτρα και δυο σταθμά για τους «αδέκαστους» δικαστές μας!!!… Ο καθείς καταλαβαίνει γιατί…

Αλήθεια, ποιος μπορεί να πειστεί ότι η λίστα Λαγκάρντ δεν κρύβει «λαβράκια», όταν ένας υπουργός την «έχασε», ο υπεύθυνος του ΣΔΟΕ την παρέλαβε αλλά δεν «κατάλαβε» τι θα έπρεπε να την κάνει (κοινώς δεν του έδωσαν την πολιτική κάλυψη για να προχωρήσει), ο αντιπρόεδρος Βενιζέλος την είχε «τυχαία» σε ένα stick που το «ξέχασε» και η ράθυμη ελληνική δημόσια διοίκηση κινήθηκε με ταχύτητα φωτός για να συλλάβει αυτόν που την έδωσε στη δημοσιότητα!

Αλλά ο κόσμος δεν είναι «χάνος», κι όλοι το καταλάβαμε… Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Τεράστιο. Έχει να κάνει με την ίδια την επιβίωση του διαπλεκόμενου και διεφθαρμένου συστήματος εξουσίας. Έχει να κάνει με τη φαύλη πολιτική διαχείριση, τον αφρό των ελλήνων (κρατικοδίαιτων) αστών, το σάπιο διογκωμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη διαδρομή του μαύρου χρήματος, είτε από νομιμοφανείς (π.χ.  offshore) είτε από τελείως παράνομες οικονομικές δραστηριότητες.

Ο τολμηρός Βαξεβάνης με τη δημοσίευση της λίστας εκθέτει ανεπανόρθωτα όλους τους υπουργούς και τους υπεύθυνους του ΣΔΟΕ που τόσο καιρό την «έψαχναν» και δεν μπορούσαν να τη… βρουν. Το ότι την πήρε στα χέρια του ο Βαξεβάνης, αποδεικνύει ότι η λίστα κυκλοφορούσε ευρέως. Επομένως, η αποσιώπηση της ύπαρξης της δεν οφείλεται στην οκνηρία της δημόσια διοίκησης, αλλά αποτελεί εσκεμμένη και εγκληματική πράξη συγκάλυψης.

Επιπλέον, η δημοσιοποίηση της λίστας γελοιοποιεί όλους τους υποτιθέμενους μηχανισμούς ελέγχου της φοροδιαφυγής. Μια πρόχειρη ματιά στον κατάλογο των ονομάτων αρκεί για να βεβαιωθεί κανείς ότι το ΣΔΟΕ δεν έχει καμιά διάθεση να πατάξει τη (μεγάλη) φοροδιαφυγή. Στον κατάλογο δεν περιλαμβάνονται τίποτα άγνωστα άτομα του υποκόσμου, αλλά επιφανή πρόσωπα της ελληνικής κοινωνίας, των οποίων η οικονομική δραστηριότητα είναι σε γενικές γραμμές γνωστή, και γι’ αυτό ελέγξιμη.

Η δικαιολογία ότι η λίστα ως αντικείμενο υποκλοπής δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αποδεικτικό στοιχείο στο ακροατήριο, ουδόλως σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να αποτελέσει το Μίτο της Αριάδνης μιας ενδεχόμενης έρευνας του ΣΔΟΕ.

Το MEGA και η σιωπή του….

Η δημοσίευση της λίστας στο περιοδικό του Βαξεβάνη HotDoc ήταν η «ειδησάρα!», και γι αυτό και δημοσίευσαν σχετικά ρεπορτάζ τα μεγαλύτερα διεθνή Μ.Μ.Ε. (π.χ. BBC, Reuters, Wall Street Journal, L humanite, N.Y.Times) – για παράδειγμα η ιταλική  La Repubblica γράφει: “…αντί να χυθεί άπλετο φως για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ και να εντοπιστούν εκείνοι που φοροδιαφεύγουν εδώ και χρόνια βγάζοντας κρυφά τα χρήματα τους στην Ελβετία ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός κινητοποιείται για να συλλάβει τον Κώστα Βαξεβάνη που δημοσίευσε τη «μυστηριώδη» λίστα Λαγκάρντ”.

Το ελληνικό όμως MEGAλοκάναλο «εποίησε την νήσσαν, κοινώς την πάπια»… Έπρεπε τελικά να συλληφθεί ο εκδότης του περιοδικού, να βγάλουν ανακοινώσεις τρία κόματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝ.ΕΛ.) για να αφιερώσει το MEGA στο τέλος του κεντρικού του δελτίου το βράδυ της Κυριακής ένα τυπικό δίλεπτο στο θέμα, όχι της δημοσιοποίησης της λίστας αλλά της σύλληψης του εκδότη μετά από εκτενές ρεπορτάζ για την παρέλαση των ενόπλεων δυνάμεων (τόσο στρατό σε ένα δελτίο δεν έχουμε ξαναδεί). Δεν είναι η πρώτη φορά που κυρίαρχο μέσο αποσιωπεί μεγάλο σκάνδαλο (για παράδειγμα άκουσε κανείς τίποτα για τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι αντιφασίστες στη ΓΑΔΑ με το οποίο ασχολήθηκαν ο Guardian και το BBC;), αλλά δυστυχώς αυτή η στάση εξελίσσεται σε κανόνα .

Γιατί, λοιπόν το MEGA «έκανε την πάπια»;… Μα, γιατί πέρα απ’ το γεγονός ότι το MEGA είναι ο «στιβαρός» υποστηρικτής των μνημονιακών κυβερνήσεων, η λίστα περιλαμβάνει και το όνομα του μεγάλου αφεντικού του καναλιού, του Μπόμπολα, και ποιος ξέρει ποιους άλλους από τα μεγαλοστελέχη του, και επιπλέον έχει και «προσωπικά» με τον Κώστα Βαξεβάνη, καθώς η τηλεπερσόνα του βραδινού των οχτώ, η Όλγα Τρέμη, που πασχίζει για την παραπληροφόρησή μας έχει κάνει αγωγή στο Βαξεβάνη και του ζητάει τρία εκατομμύρια (!), γιατί πριν λίγο καιρό αυτός δημοσίευσε έρευνα στην οποία αποδεικνύεται ότι «η πρώτη κυρία των βραδινών ειδήσεων» ήταν μέλος του Δ. Σ. εταιρείας εμπορίας όπλων και οπλικών συστημάτων, υπεύθυνη στον τομέα των δημοσίων σχέσεων!… Μάλιστα, και «έμπορος όπλων» η κυρία… Και κει όπως ξέρουμε, «είναι πολλά τα λεφτά», Όλγα!

(διαβάστε σχετικά εδώ…)

«Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των (μεγαλο)απατεώνων»…

Η λίστα Λαγκάρντ με τα τρανταχτά ονόματα που περιέχονται σ’ αυτήν και η εσκεμμένη απόκρυψή της απέδειξαν περίτρανα- όχι πως δεν το ξέραμε αλλά άλλο να το υποψιάζεσαι κι άλλο να αποδεικνύεται επίσημα- ότι πολλοί απ’ αυτούς που κόπτονται για τη σωτηρία της πατρίδας και μας πουλάν ανέξοδο πατριωτισμό, δεν είναι παρά στυγνοί πατριδοκάπηλοι!

Η λίστα ξεσκεπάζει την απύθμενη υποκρισία της ελίτ της χώρας. Οι ίδιοι ακριβώς που επικαλούνται τον πατριωτισμό του λαού για να γίνουν ανεκτά τα μνημονιακά μέτρα, οι ίδιοι ακριβώς που διαβεβαιώνουν ότι αν εφαρμόσουμε το Μνημόνιο δεν πρόκειται να βγούμε από την ευρωζώνη, οι ίδιοι ακριβώς που μιλάνε για εκσυγχρονισμό του φορολογικού συστήματος και πάταξη των συντεχνιών, βγάζουν τα λεφτά τους στην Ελβετία. Είτε κάνουν φοροδιαφυγή είτε όχι, όσοι βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό δεν δικαιούνται να μιλάνε ούτε για δημόσιο συμφέρον ούτε για αναγκαίες θυσίες που επιβάλλει το «καλό της πατρίδας». Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι το εμπόριο του πατριωτισμού που ανθεί σε αυτή τη χώρα, συγκαλύπτει τα πλέον ιδιοτελή συμφέροντα.

(στοιχεία για το παραπάνω κείμενο αντλήθηκαν από σχετικά άρθρα δημοσιευμένα στο TVXS)

Στον πόλεμο του ’40: Ο Ελύτης στην πρώτη γραμμή του πολέμου «παρέα» με τον Κάλβο και τον Καβάφη – Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ένα στρατιώτης μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο»…

(Ο Οδυσσέας Ελύτης όπως είναι γνωστό πήρε μέρος στον πόλεμο του ’40 κατατασσόμενος σαν ανθυπολοχαγός στη Διοίκηση του Στρατηγείου Α’ Σώματος Στρατού. Στις 13 Δεκεμβρίου 1940 μετατέθηκε στη ζώνη πυρός και στις 26 Φεβρουαρίου του 1941 μεταφέρθηκε με σοβαρό κρούσμα κοιλιακού τύφου στο νοσοκομείο Ιωαννίνων).

 [Στο όρυγμα «παρέα» με τον Κάλβο και τον Καβάφη]

 «Μου έτυχε, χωρίς διόλου να ‘μαι θαρραλέος, να βρεθώ δυο τρεις φορές πιο κοντά στο θάνατο παρά στη ζωή. Στον πόλεμο, φυσικά. Λοιπόν, ήταν κάτι εντελώς αντίθετο απ’ αυτό που περίμενα. Εγώ που τα ‘χανα στην Αθήνα με το παραμικρό και που ένας απλός πονόδοντος μ’ έκανε να στέλνω στο διάβολο όλα μου τα προβλήματα, εδώ αισθανόμουνα μια διαύγεια καταπληκτική, μια δύναμη ικανή, θα έλεγα, να κυριαρχεί τα πράγματα και προς τα εμπρός και προς τα πίσω, χωρίς να παρεμβάλλεται τίποτα ανάμεσά τους, μια ηρεμία ουράνια, όπου μπροστά της η ταραχή του κόσμου, εκείνη κατησχυμένη και όχι εγώ, σταματούσε. Καμιά φορά συλλογίζομαι πως ίσως γι αυτό σώθηκα.

Είχα, θυμάμαι, βρεθεί σ’ αρκετή απόσταση κι από το πλησιέστερο όρυγμα κι από την παραμικρότερη ανωμαλία του εδάφους όπου θα υπήρχε τρόπος να προφυλαχθώ, τη στιγμή που όλες μαζί συγκεντρωμένες οι πυροβολαρχίες των Ιταλών, προετοιμάζοντας την επίθεση που ακολούθησε, άρχισαν, μπορεί να πει κανείς, με συχνότητα βολών πολυβόλου, να εξαποστέλλουν τις οβίδες τους στις γραμμές μας. Μέσα σε λίγα λεπτά ο τόπος ολόκληρος ντουμάνιασε από τους καπνούς και τη βρόμα της μπαρούτης. Στήλες από πυκνό χώμα υψώνονταν στον αέρα και ξαναπέφτανε, με πέτρες και ξύλα, βροχή πάνω στη ράχη μου. Κι αυτό το κακό ήξερα ότι θα κρατήσει- όπως και κράτησε- τουλάχιστον δυο ώρες. Να μετακινηθώ δεν υπήρχε περίπτωση. Έμενα μόνος, καθηλωμένος στο έδαφος, γραπωμένος απ’ το χώμα, ένα σώμα μαζί του, κι άκουγα τις κοντές αναπνοές μου, ένα είδος λαχάνιασμα που βέβαια κι αυτό δεν το είχε προκαλέσει κανένα τρέξιμο αλλά η αντίδρασή μου στον αιφνιδιασμό.

Ήτανε και το μόνο άλλωστε. Γιατί σε λίγο άρχισα, με κατάπληξη, να αισθάνομαι κάτι άλλο, που μήτε ούτε ο ίδιος ήθελα να το παραδεχτώ: ότι συνεχίζω τις σκέψεις που είχα κάνει το προηγούμενο βράδυ, μη μπορώντας να κοιμηθώ, για την ποίηση του Κάλβου. Ναι, τώρα το έβλεπα, θα έπρεπε, άμα γυρίσω στην Αθήνα, να ολοκληρώσω το δοκίμιο για την εντελώς προδρομική θέση που είχε η εικονοπλαστική φαντασία του μέσα στη νεοελληνική έκφραση. Εκείνος ο καπνός που “θλίβει το διάστημα γαλάζιον των αέρων”, και το πρόσωπο της παρθένου “υγρόν υπό το σύγνεφον της δυστυχίας”, και το βράδυ που “εισπνέει μέσα εις τα πολύδενδρα δάση το τεθλιμμένον φύσημα”, και το “αναπαυμένον μέτωπον της οικουμένης”- βρε τον άτιμο! Αμ κείνες οι ελπίδες των θνητών που “χάνονται ως λεπτόν βόλι εις άπειρον βάθος πελάγου”; Τη τόλμη για κείνη την εποχή. Έτσι έπρεπε να ονομάσω τη μελέτη μου “Η Λυρική Τόλμη του Ανδρέα Κάλβου”.

Βέβαια είναι δύσκολο να το πιστέψει κανένας. Ίσως και να υπερβάλλω λιγάκι. Αλλά το ξαναλέω: έβλεπα πολύ καθαρά ότι αυτό ήταν παραλογισμός, ότι από τη μια στιγμή στην άλλη κινδύνευα να τιναχτώ στον αέρα ή να μείνω μ’ ένα ποδάρι, κι όμως θυμόμουνα έναν άλλο ποιητή, τον Καβάφη, και σχεδόν γελούσα με την ικανότητα που είχε η σκέψη του- η σκέψη του; Η ποίησή του;- να προσαρμόζεται σε όλες τις καταστάσεις. Αυτό πια καταντούσε passé- partout. “Όμως μες σ’ όλη του την ταραχή και το κακό, επίμονα κ’ η ποιητική ιδέα πάει κι έρχεται”. Κι αλήθεια, είχα γίνει κι εγώ ένας καβαφικός Φερνάζης. Η ποιητική ιδέα πήγαινε κι ερχότανε. Οι πιο κοντινές εκρήξεις, που με την πίεση των αερίων με κοπανούσανε χάμου κυριολεκτικά, δε με τρομάζανε τόσο, όσο μ’ ενοχλούσε εκείνος ο φαντάρος  που είχε βρεθεί λίγα μέτρα παρακάτω και φώναζε όλη την ώρα: “κερατάδες! κερατάδες!”».

(Ο. Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά, Το χρονικό μιας δεκαετίας, εκδόσεις Ίκαρος)

 

Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ένα στρατιώτης μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο»

 Ποιος θα μας φέρει λίγον ύπνο εδώ που βρισκόμαστε;

Θα μπορούσαμε τότες τουλάχιστο

να ιδούμε πως έρχεται τάχατε η μάνα μας

βαστάζοντας στη  μασχάλη της ένα σεντόνι λουλακιασμένο

με μια ποδιά ζεστασιά και κατηφέδες από το σπίτι μας.

Ένα φθαρμένο μονόγραμμα στην άκρη του μαντηλιού:

                ένας κόσμος χαμένος.

 

Τριγυρίζουμε πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκκαλιασμένες.

Ποτέ δεν βγήκε ο ήλιος σωστός απ’ τα υψώματα του Μοράβα,

ποτέ δεν έδυσε ο ήλιος αλάβωτος απ’ τ’ αρπάγια της

                Τρεμπεσίνας.

Τρεκλίζω στον άνεμο χωρίς άλλο ρούχο,

διπλωμένος με το ντουφέκι μου, παγωμένος και ασταθής.

 

(Σαν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της

πατρίδας μου

δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο).

………………………………

Η νύχτα μας βελονιάζει τα κόκκαλα μέσα στ’ αμπριά˙

                εκεί μέσα

μεταφέραμε τα φιλικά μας πρόσωπα και τ’ ασπαζόμαστε

μεταφέραμε το σπίτι και την εκκλησία του χωριού μας

το κλουβί στο παράθυρο, τα μάτια των κοριτσιών,

το φράχτη του κήπου μας, όλα τα σύνορά μας,

την Παναγιά με το γαρούφαλο, ασίκισσα,

που μας σκεπάζει τα πόδια πριν απ’ το χιόνι,

που μας διπλώνει στη μπόλια της πριν απ’ το θάνατο.

 

Μα ό,τι κι αν γίνει εμείς θα επιζήσουμε.

Άνθρωποι κατοικούν μες το πνεύμα της Ελευθερίας

                αμέτρητοι,

Άνθρωποι όμορφοι μες τη θυσία τους, Άνθρωποι.

Ένας μεγάλος καταυλισμός είναι η έννοια της αρετής.

Το ότι πεθάναν, δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν εκεί,

με τις λύπες, τα δάκρυα και τις κουβέντες τους.

Ο ήλιος σας θάναι ακριβά πληρωμένος.

Αν τυχόν δε γυρίσω, ας είστε καλά,

σκεφτείτε για λίγο πόσο μου στοίχισε.

 

(Σαν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια

                της πατρίδας μου

δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο).

           

Η «ιεροσυλία» του Σαμαρά: Η περήφανη Ελλάδα του «ΟΧΙ», του Ελύτη και του Ρίτσου και η δική του καταρρακωμένη Ελλάδα των «ΝΑΙ» (σε όλα)…

Στα καβαφικά «φάρμακα της ποιήσεως» προσέφυγε ο Σαμαράς στη χθεσινή επικολυρική του ομιλία στην εορτάζουσα Θεσσαλονίκη για να της προσδώσει το ανάλογο εθνικο- πατριωτικό «σασπένς» λόγω των κρίσιμων στιγμών που ζει η χώρα…. Άκρατος βερμπαλισμός, πατριωτικές κορώνες, επικολυρικά «έπεα πτερόεντα», πασπαλισμένα με στίχους Ελύτη και Ρίτσου….

Μάλλον του έγινε συνήθεια του πρωθυπουργού μας να διανθίζει τους λόγους του με στίχους Ελλήνων ποιητών… Συνήθως προτιμά τον Ελύτη…

(παρένθεση: Μάλλον ο Σαμαράς νομίζει ότι κατέχει το “κοπυράιτ» του ποιητή, από τότε που αυτός είχε δηλώσει, καμιά εικοσαριά χρόνια πριν, ότι στηρίζει το κομματικό εγχείρημά του, την «Πολιτική Άνοιξη», η οποία ως γνωστόν ετελεύτησε τον ολιγόχρονο πολιτικό της βίο άδοξα, αφού πρώτα ο Αντωνάκης- αρχηγός είχε φάει μια βίδα κατακούτελα από οπαδούς της τότε μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας).

Χθες όμως ο πρωθυπουργός διεύρυνε την στιχουργική του γκάμα διανθίζοντας την ομιλία του και με στίχους του κομμουνιστή ποιητή, του Γιάννη Ρίτσου, με την «πονηρή» σκέψη ίσως ότι αυτό θα ικανοποιούσε τον «αριστερό» συνεταίρο του στη συγκυβέρνηση, τον κυρ Φώτη, τον Κουβέλη…. Δε μερίμνησε όμως να πασπαλίσει την ομιλία του και με στίχους από κάνα σοσιαλιστή ποιητή, ας πούμε του Γιάννη Κουτσοχέρα, ο οποίος υπήρξε βουλευτής του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, κι έτσι άφησε παραπονούμενο τον έτερο της συγκυβέρνησης, το Βαγγέλη το Βενιζέλο.

Θυμίζω ότι η προηγούμενη «κομματική χρήση» του Ελύτη έγινε στην τελευταία προεκλογική περίοδο με κείνο το κιτς σποτ της Ν. Δ., το οποίο ανάγκασε τη σύντροφο του ποιητή, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, να απαιτήσει την απόσυρσή του.

Θυμίζω ακόμα τη γκάφα του Σαμαρά να επιλέξει κατά τη διάρκεια της ομιλίας του επί των προγραμματικών δηλώσεων της συγκυβέρνησης να απευθύνει στον Αλέξη Τσίπρα το καβαφικό «Αποχαιρέτα τη την Αλεξάνδρεια που χάνεις», για να εισπράξει την επομένη από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης «πληρωμένη» την απάντηση ότι ο στίχος του Καβάφη είναι από το ποίημα «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»!

Ακούγοντάς τον, λοιπόν, χθες από την τηλεόραση, σκέφτηκα πως, δεν μπορεί, μες στον (υπερ)πατριωτικό ρητορικό (από χειρογράφου) οίστρο του, θα το διαπράξει και πάλι το «ποιητικό του ατόπημα»… Και να, που δεν πέρασε ένα λεπτό και τον άκουσα  ν’ «απαγγέλει» έμπλεος «κούφιου» και «ανέξοδου» πατριωτισμού στίχους Ελύτη από το «Μικρό ναυτίλο» του… Όμως την ξανάκανε την (ποιητική) γκάφα του: αντί για το ρήμα «αποσυνΔέσεις» που γράφει ο Ελύτης αυτός είπε «αποσυνΘέσεις (!)»:

Τούτοι είναι οι ακριβείς στίχοι του Ελύτη: «Αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».

Όμως γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει, κι έτσι αντί για το ρήμα «αποσυνδέσεις», που σου δίνει τη δυνατότητα της επανασύνδεσης, γι αυτό και το χρησιμοποιεί ο Ελύτης, ο Σαμαράς απαγγέλει «αποσυνθέσεις», που αν το χρησιμοποιούσε ο  Ελύτης θα σήμαινε ότι «ούτε ελιά ούτε αμπέλι ούτε καράβι θα απόμεινε» για να ξαναφτιάξεις την Ελλάδα… Κι ύστερα η «αποσύνθεση» παραπέμπει συνειρμικά στο «πτώμα σε αποσύνθεση», τέτοιο που κατάντησαν τη σημερινή Ελλάδα με τις βάρβαρες μνημονιακές επιλογές τους, που αν συνεχιστούν δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ανασύνθεσης- το «πτώμα» δεν πρόκειται να αναστηθεί.

Τον άκουσε κι ο νομπελίστας ποιητής ψηλά από τις βίγλες του ουρανού και οργίστηκε σφόδρα που τον «πιάνει στο στόμα του» τούτος ο σαλτιμπάγκος της πολιτικής και μας παραγγέλνει να του «τρίψουμε στη μούρη» τούτους τους στίχους από το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τα χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»:

«Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος…

 Tώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει.
Tώρα η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκαλιάρικα
Πιάνει και σβήνει ένα ένα τα λουλούδια επάνω της…
Χειμώνας μπαίνει ώς το μυαλό. Κάτι κακό
Θ’ ανάψει. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου
Tα όρνια μοιράζουνται ψηλά τις ψίχες τ’ ουρανού….
Πέστε, λοιπόν στον ήλιο να βρει έναν καινούριο δρόμο

Τώρα που πια η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη

Αν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του…

Ας γαλαζοβολήσει αλλού μια αδελφούλα Ελλάδα…».

Αλλά ο στιχολάγνος πρωθυπουργός μας συμπεριέλαβε στις ποιητικές του αναφορές και τον Γιάννη Ρίτσο, απαγγέλλοντας στίχους του από το τελευταίο από τα «18 λιανοτράγουδα για την πικρή πατρίδα» πετσοκόβοντάς το όμως κατά πώς τον βόλευε. Είπε ο Σαμαράς στην ομιλία του: «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει…. Να τη πετιέται από ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει…».  Κανονικά κι αυτό το «εκεί που πάει να σκύψει» θα ‘πρεπε να μην το αναφέρει, γιατί του καθενός μας ο νους πάει αμέσως στα δικά του «σκυψίματα» και «προσκυνήματα» στους «Αφέντες- δανειστές» μας…. Παρέλειψε όμως και τους άλλους δυο στίχους από το «λιανοτράγουδο», κάπως σκληροί αυτοί για τα μέτρα του και δεν του ταίριαζαν: «… με το σουγιά στο κόκαλο με το λουρί στο σβέρκο… και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου»… Δικαιολογημένα, με τι ψυχή να τους απαγγείλει, όταν ο ίδιος και η μνημονιακή του κυβέρνηση με τους δανειστές της έχουν το λαό «με το σουγιά στο κόκαλο και το λουρί στο σβέρκο» και είναι αυτοί το «θεριό» που σήμερα ο λαός οφείλει να «καμακώσει με το καμάκι του ήλιου» για να γλυτώσει!

Και δεν αρκέστηκε στα παραπάνω αλλά επιχείρησε να δώσει και τη δική ποιητική ερμηνεία (τι ιεροσυλία!) στον Ρίτσο, λέγοντας: «Αυτό το «να τη πετιέται…» αποδείχθηκε εδώ στη Θεσσαλονίκη πριν εκατό ακριβώς χρόνια. Αυτό το «να τη πετιέται…» θα αποδειχθεί ξανά! Και κλείνουμε σήμερα ευλαβικά το γόνυ στους ήρωες μας, που μας την κληρονόμησαν ελεύθεροι. Έτσι ήταν πάντα η Ρωμιοσύνη. Έτσι την κληρονομήσαμε. Κι έτσι θα την κρατήσουμε. Και καλύτερη ακόμα…».

Άρες μάρες κουκουνάρες! Κούφια λόγια και ανέξοδοι πατριωτικοί δεκάρικοι, αλλά και προκλητικότατοι για το λαό που υποφέρει…  

Μας πώς τολμά αυτός ο εύκαμπτος πολιτικάντης πρωθυπουργός και «ιεροσυλεί» επιχειρώντας έστω και ρητορικά να συνδέσει τα παντελώς ασύνδετα, τουτέστιν την επέτειο του ηρωικού «ΟΧΙ» με τα σημερινά υποταγμένα και επαίσχυντα «ΝΑΙ» του (στα τροϊκανά αφεντικά του);

Πώς τολμά τούτος ο αγύρτης πολιτικός να συγκρίνει το μέγα του λαού μας έπος του ’40 με την πολιτική της πλήρους υποταγής που κατάντησε τη χώρα μας μια χώρα προτεκτοράτο ξένων αφεντάδων!

Ποια σχέση μπορεί να έχει η σημερινή Ελλάδα της επαιτείας, της απαξίωσης και της καταρράκωσης της εθνικής περηφάνιας με την ηρωική Ελλάδα του Ελύτη: του «Άξιον εστί», της επικής «Πορείας προς το μέτωπο» και του «Χαμένου ανθυπολοχαγού της Αλβανίας»;

Ποια σχέση μπορεί να έχει η σημερινή ταπεινωμένη και καταφρονεμένη Ελλάδα του Σαμαρά με τη «Ρωμιοσύνη» και την «Ανυπόταχτη πολιτεία» του Ρίτσου;

Απολύτως καμία. Απλά, η όποια σύγκριση αποτελεί ιεροσυλία, και τη διαπράττει ο υπό δύο βακτηρίες υποβασταζόμενος πρωθυπουργεύων Αντώνης Σαμαράς…

«Τοιούτος υμίν έπρεπεν αρχιερεύς»… Αντωνάκης ο Σαμαράς, ο πολιτευόμενος… Όσοι τον ψηφίσατε λουστείτε τον και, μετά συγχωρήσεως, «φάτε τον στη μάπα».

Οι Χρυσαυγίτες, ο Μεταξάς τους, το «ΟΧΙ» και ο φασιστικός χαιρετισμός τους ….

Τα χρυσαυγίτικα νεοναζιστικά μαντρόσκυλα (του συστήματος) δε χάνουν ευκαιρία να δηλώσουν και να εκδηλώσουν την αγάπη και τη λατρεία τους προς το φασιστικό καθεστώς που επεβλήθη στις 4 Αυγούστου του 1936 στη χώρα μας και στον ηγέτη του, το δικτάτορα, Ιωάννη Μεταξά.

Μόλις προχτές σε ανακοίνωση του γραφείου τύπου της Χρυσής Αυγής, που εξέδωσε εξαιτίας του σάλου που ξέσπασε από το ναζιστικό χαιρετισμό του φυρερίσκου της, Ν. Μιχαλολιάκου, σε εκδήλωση της νεολαίας του κόμματος, αναφέρεται:

«Το εθνικό καθεστώς του Ιωάννου Μεταξά, που είπε ΟΧΙ στους ξένους εισβολείς και τους πολέμησε στην Πίνδο και την Μακεδονία το 1940-41 είχε καθιερώσει επισήμως τον χαιρετισμό με τεταμένη την δεξιά. Έτσι ακριβώς χαιρετούσαν τότε οι Έλληνες πατριώτες που έδωσαν το αίμα τους για την Ελευθερία της Πατρίδας μας».

Από το παραπάνω απόσπασμα της χρυσαυγίτικης ανακοίνωσης προκύπτουν τέσσερα ερωτήματα:

Το πρώτο: «Ήταν «εθνικό» το καθεστώς του Μεταξά»;

Πόσο «εθνικό καθεστώς» μπορεί να ήταν μια δικτατορία που επιβλήθηκε χωρίς την (πλειοψηφική έστω) συναίνεση του λαού με εκλογές;

Απλά, «εθνικό» δεν μπορεί να είναι, αφού διά της δοτής πρωθυπουργίας στον Ιωάννη Μεταξά, της επιβολής στη συνέχεια απ’ αυτόν της δικτατορίας (στις 4 Αυγούστου 1936), διά της εθνοκαπηλίας και με το «βούρδουλα» βεβαίως, κατέλυσε τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, κήρυξε παράνομα όλα τα άλλα κόμματα κι έστειλε στην εξορία και στις φυλακές τους ηγέτες τους και μαζί μ’ αυτούς πολλές χιλιάδες λαού, με «πρώτους και καλύτερους» τους κομμουνιστές, χιλιάδες δε Έλληνες πολίτες υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια (έμειναν παροιμιώδη αυτά του «ρετσινόλαδου» και του «πάγου») από τους βασανιστές του Μανιαδάκη….

Και εν τέλει μια δικτατορία δεν μπορεί να είναι ποτέ «εθνικό καθεστώς».

Το δεύτερο: «Είπε, ή μάλλον κάτω από ποιες συνθήκες είπε, το ΟΧΙ ο Μεταξάς»;

Εκείνες τις κρισιμότατες στιγμές για τη χώρα, λίγο πριν την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας κατά της Ελλάδας, ο Ιωάννης Μεταξάς βρίσκεται σε σοβαρό δίλημμα σε ό, τι αφορά τη στάση της Ελλάδας στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο που ήδη είχε ξεκινήσει από το 1939: από τη μια η προτίμησή του ή μάλλον η αγάπη του προς τα φασιστικά καθεστώτα του Μουσολίνι και του Χίτλερ με τα  οποία  λόγω ιδεολογικής συγγένειας θα έπρεπε να συνταχτεί κι από την άλλη η πραγματικότητα της εξάρτησης της Ελλάδας από την Αγγλία και το ό, τι ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ ήταν πατενταρισμένος Αγγλόφιλος.

Έτσι, λόγω αυτής της διένεξης μεταξύ βασιλιά και πρωθυπουργού προκρίνονταν η στάση της ουδετερότητας της Ελλάδας στον πόλεμο.

Ο Μεταξάς λοιπόν βρίσκεται σε πλήρη αμηχανία, παραπαίει, ανάμεσα στις φασιστικές ιδεολογικές του προτιμήσεις και την απόλυτη εξάρτηση της χώρας από τους Άγγλους και κατ’ επέκταση από τους δυτικούς συμμάχους κατά του φασισμού.

Θα ήθελε να συνταχτεί με τους φασίστες Ιταλούς και Γερμανούς, αλλά αυτό είναι απολύτως αδύνατο, όχι μόνο εξαιτίας της αγγλοφιλίας του βασιλιά που τον στηρίζει αλλά και εξαιτίας της σταθερά προσανατολισμένης προς τη δυτική Ευρώπη ελληνικής πολιτικής, που είχε επιβάλλει ο Βενιζέλος.

Όμως ο φασίστας Μουσολίνι δεν είχε καμιά διάθεση να περιμένει προς τα πού θα κλίνει ο ιδεολογικός του φίλος, Ιωάννης Μεταξάς. Ήταν αποφασισμένος να καταλάβει την Ελλάδα για να την χρησιμοποιήσει σαν πέρασμα για τη Β. Αφρική, και γι αυτό στέλνει τον Ιταλό πρεσβευτή στην Ελλάδα, Γκράτσι, τρεις η ώρα τα χαράματα στο σπίτι του Μεταξά στην Κηφισιά και του επιδίδει τα τελεσίγραφο, το οποίο «διέτασσε» εντός τριών ωρών (!) να αποφασίσει η Ελλάδα αν θα επιτρέψει να εισέλθουν τα ιταλικά στρατεύματα στο ελληνικό έδαφος.

Ο εμπαιγμός είναι φανερός, καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίσει για ένα τόσο σοβαρό θέμα εντός τριών ωρών!… Ο Μεταξάς καταλαβαίνει πια ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι αυτόν παρά ο πόλεμος με την Ιταλία… Τον δρόμο όμως του «ΟΧΙ», της εθνικής αξιοπρέπειας και της αντίστασης στο φασισμό, τον είχε ήδη επιλέξει ο λαός. Αυτό το γνώριζε καλά ο δικτάτορας, κι αφού ταλαντεύτηκε μέχρι την τελευταία στιγμή  ανάμεσα στις ιδεολογικές του προτιμήσεις και τους Άγγλους συμμάχους, πρόφερε το «ΟΧΙ» με τρέμοντα χείλη το πρωί της 28ης Οκτωβρίου. Κι ήταν το ηρωικό «ΟΧΙ» απόφαση ενός ολόκληρου λαού, που ο δικτάτορας δεν είχε τρόπο να αγνοήσει εκείνη την πολύ κρίσιμη στιγμή.

Η ομοψυχία του λαού εκείνη την πραγματικά ιστορική μέρα της κήρυξης του πολέμου, ήταν κάτι το εντελώς εκπληκτικό. Φασίστες, κομμουνιστές (ο Ζαχαριάδης με επιστολή του από τη φυλακή προέτρεπε τους Έλληνες κομμουνιστές να πάρουν μέρος στον εθνικό αγώνα μ’ όλες τους τις δυνάμεις), δημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, όλοι τρέχουν πατείς με πατώ σε να καταταγούν στο στρατό, όλος ο κόσμος τρέχει κατά τα αλβανικά σύνορα, γιατί γνωρίζει, κι όλες οι ιστορικές πηγές το μαρτυρούν, ότι ο Μεταξάς δεν είχε καν μεριμνήσει για την προπαρασκευή του μετώπου στα αλβανικά σύνορα και δεν είχε συγκεντρώσει στρατιωτικές δυνάμεις εκεί. Έτσι τη μεγάλη νίκη την έδωσαν η ομοψυχία, το θάρρος κι ο ηρωισμός λαού μας, και, να πούμε και την απόλυτη αλήθεια, η «ακεφιά» των Ιταλών στρατιωτών να πολεμήσουν σ’ έναν πόλεμο που τους έστειλε ο φασίστας κυβερνήτης τους.

Το τρίτο: «Ο Μεταξάς πολέμησε στη Μακεδονία»;

Σε καμιά Μακεδονία δεν πολέμησε ο Μεταξάς. Ο δικτάτορας είχε πεθάνει τέλη Ιανουαρίου του 1941 και οι Γερμανοί εισέβαλλαν στην Ελλάδα (από τη Μακεδονία) τον Απρίλη του 1941, δυόμισι μήνες περίπου μετά το θάνατό του.

Αλλά και στη Μακεδονία το μέτωπο, όπως και στα ελληνοαλβανικά σύνορα, ήταν εντελώς απροπαράσκευο και εκτεθειμένο (αυτό μαρτυρούν οι ιστορικές πηγές), και συνυπολογίζοντας και την κούραση και την εξάντληση του ελληνικού στρατού από τις μάχες στα αλβανικά βουνά, το μέτωπο κατέρρευσε χωρίς σοβαρή αντίσταση και ο ελληνικός στρατός υποχώρησε ατάκτως, ώστε οι Γερμανοί να βρεθούν σε 25 περίπου μέρες στην Αθήνα.

Φασισμός είναι η ιδεολογία των ηλιθίων!

Το τέταρτο: «Χαιρετούσαν οι Έλληνες πατριώτες με φασιστικό χαιρετισμό»;

Ποιοι πατριώτες χαιρετούσαν φασιστικά; Οι μόνοι που χαιρετούσαν με τεταμένο το δεξί χέρι ήταν τα στελέχη και τα μέλη του φασιστικού κόμματος του Μεταξά. Ήταν ένας χαιρετισμός που επιβλήθηκε από έναν δικτάτορα και πολλοί, μάλιστα, τον απηύθυναν από το φόβο της εξορίας, της φυλάκισης και των βασανιστηρίων.

Ο Μεταξάς επέβαλε το φασιστικό χαιρετισμό απλά μιμούμενος τους δυο πολιτικούς «αδελφούς» του: το Μουσολίνι, που πρώτος τον  επέβαλε, και το Χίτλερ που στη συνέχεια τον υιοθέτησε. Αυτή είναι η αλήθεια, κι ας μην ψάχνουν οι Χρυσαυγίτες, για να «θολώσουν τα νερά»,  δικαιολογίες στην αρχαιότητα, στον παρόμοιο χαιρετισμό προς το «θεό Ήλιο» κι άλλα τέτοια κουραφέξαλα. Ο Μεταξάς ήταν φασίστας και σαν τέτοιος, όπως ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ, επέβαλε κι αυτός το φασιστικό χαιρετισμό, κι αυτή είναι η μαύρη αλήθεια.

Ακόμα χειρότερα για τους σύγχρονους φασίστες, τους Χρυσαυγίτες, που υιοθετούν τον ίδιο φασιστικό χαιρετισμό… Τουλάχιστον ο ιδεολογικός και πολιτικός τους μέντορας, ο Μεταξάς, υιοθέτησε το χαιρετισμό, πριν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι αιματοκυλήσουν την Ελλάδα, τα «ζώα» όμως της Χρυσής Αυγής πώς αποδέχονται το χαιρετισμό μετά το τόσο ελληνικό αίμα που χύθηκε στον αγώνα κατά του φασισμού!

Αλλά, ποια λογική μπορεί να περιμένεις από τα «ζώα»… Ο φασισμός ως γνωστόν είναι η ιδεολογία των ηλιθίων!

Υ.Γ.: ο αρχηγός της Χ. Α., Ν. Μιχαλολιάκος, στην ομιλία του στην εκδήλωση της νεολαίας τού νεοναζιστικού κόμματός του είπε για το φασιστικό χαιρετισμό: «αυτά τα χέρια μπορεί να χαιρετούν καμιά φορά έτσι, αλλά αυτά τα χέρια είναι καθαρά, δεν έκλεψαν».

Εντάξει, φυρερίσκε μου, μπορεί να μην έκλεψαν δημόσιο χρήμα, αλλά πόσο καθαρά μπορεί να είναι τα αιματοβαμμένα χέρια σας από τις μαχαιριές, τις κατσαβιδιές και τους βάναυσους ξυλοδαρμούς των αδύναμων μεταναστών που έχετε στοχοποιήσει κι όπου τους πετύχετε οργανωμένα τους λιανίζετε!

 Πηγές:

1. Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, 1909- 1940, εκδ. Αφών Τολίδη

2. Βασίλης Ραφαηλίδης, Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους, 1830- 1947, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου

 

Ο Στουρνάρας απειλεί με «πείνα» και για να μας τρομάξει περισσότερο ετοιμάζει να εκδώσει και «δελτίο κατοχικής πείνας»….

Τεχνοκράτης του κερατά, “ψυχρός- εκτελεστής” τραπεζίτης… Τον Στουρνάρα τον έβαλε η τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση, με τη σύμφωνη γνώμη βεβαίως βεβαίως των αφεντικών μας της Τρόικας εξωτερικού, να εκτελέσει το «δολοφονικό» οικονομικό σχέδιο κατά του λαού… Ο Στουρνάρας δεν είναι πολιτικός, δεν έχει εκλεγεί από κανένα κόμμα… Τον διόρισαν «υπάλληλό» τους για να φέρει τη βρόμικη δουλειά σε (καταστροφικό για το λαό) πέρας, τουτέστιν «θανατερή περαίωση»…

 «Όπου υπήρχαν άνθρωποι έβαλαν αριθμούς και τώρα τίποτα δεν ταράζει τον ύπνο τους», όπως θα έλεγε κι ο Έζρα Πάουντ.

Στους «ταλιμπάν» του νεοφιλελευθερισμού, στις αιμοδιψείς ύαινες του αρπακτικού τραπεζιτικού συστήματος δε χωράνε συναισθηματισμοί…. Ψυχροί εκτελεστές αξιοποιώντας όλα τα βάρβαρα όπλα τους…

Όμως πριν κατασπαράξουν το «θύμα» πρέπει πρώτα να το κατατρομοκρατήσουν, καθιστώντας το έτσι παντελώς αδύναμο ν’ αντιδράσει….

Έτσι, μόνο και μόνο για την κατατρομοκράτησή μας, βγήκε χθες και δήλωσε ο μη εκλεγμένος “killer” υπουργός των Οικονομικών: «Σήμερα ζούμε γιατί έχουμε πάρει τις δόσεις… Οι δόσεις είναι αναγκαίες, γιατί αν δεν τις πάρουμε ο κόσμος θα πεινάσει…»!

Και καθώς σε λίγες μέρες φτάνει η επέτειος του «ΟΧΙ» και της «Γερμανικής κατοχής», ακούγοντας από τα χείλη του τρομοκράτη υπουργού τις λέξεις «θα πεινάσουμε!», έρχεται στη μνήμη του χάσκοντος (από την έκπληξη) και καταφοβισμένου κοσμάκη η «Κατοχική πείνα» και λουφάζει κι αναρωτιέται περίτρομος: «Λες, να ‘ρθει καινούρια «Κατοχή» και να πεθάνουμε από την πείνα!»…

Και για να γίνει περισσότερο πιστευτός ο «ψυχρός εκτελεστής» υπουργός ότι η νέα «Κατοχή» είναι προ των θυρών, απ’ ό, τι πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να εκδώσει και να δώσει στη δημοσιότητα, πριν την ψήφιση των βάρβαρων μέτρων στη Βουλή, κι  ένα «δελτίο κατοχικής πείνας» για την καθημερινή μας διατροφή υπό τις νέες «κατοχικές συνθήκες»…

Και επειδή είναι πολύ απασχολημένος, πού να κάθεται να σκέφτεται τι τροφές θα περιέχει το «δελτίο» του σε καθημερινή βάση. Γι αυτό, διαβασμένος άνθρωπος καθώς είναι, βρήκε και ξεπατίκωσε το «Κατοχικό ημερολόγιο» του Θεσσαλονικιού συγγραφέα, του Γιώργου Ιωάννου, που γνώρισε πολύ καλά εκείνα τα μαύρα χρόνια τι πάει να πει «πείνα»:

«Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 1943, εις το συσσίτιο έφαγα φακή νερόβραστη!…

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 1943, έφαγα μπιζέλια νερόβραστα…  

Σάββατο 27 Νοεμβρίου 1943, στο συσσίτιο έφαγα μακαρόνια αρκετά καλά μετά ελαίου και αναδίδοντα δυσοσμία πετρελαίου, οπωσδήποτε τα έφαγα πάντως.

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 1943, έφαγα πατάτες (γεώμηλα) μετά ελαίου και πετρελαίου. Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου, έφαγα στο συσσίτιο φακές με λάδι!

Σάββατον, 4 Δεκεμβρίου, έφαγα φακή, σκαστή άνευ ελαίου μετά ύδατος αγνού….»

(Γ. Ιωάννου, Κατοχικό Ημερολόγιο)

«Καλή μας όρεξη», λοιπόν, με μπιζέλια νερόβραστα ή με φακή άνευ ελαίου!…..

Υ.Γ.: Ο κ. Στουρνάρας μας προτείνει επιπλέον για επιδόρπιο να τρώμε «θετικό κλίμα» και «αξιοπιστία»!

 

«Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να ‘ναι κι από αίμα»…. Τι «μπορεί», σύντροφε ποιητή, σιγουρότατα το αίμα μας είναι, απ’ αυτό που μας ρουφάν ντόπιοι και ξένοι αχόρταγοι «αιμοδιψείς λύκοι».

Post Navigation

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 130 ακόμα followers