Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Σήμερα 11 Οκτωβρίου 2012, η πρώτη “Παγκόσμια ημέρα κοριτσιού”, καθιερωμένη απ’ τον Ο.Η.Ε….

Δεν είδα να δίνεται ιδιαίτερη σημασία από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. στη σημερινή πρώτη «Παγκόσμια ημέρα κοριτσιού».  Εγώ πάντως το είδα στις ιταλικές εφημερίδες να δημοσιεύεται σε περίοπτη θέση η είδηση. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε το ρεπορτάζ γι αυτή την νεογέννητη παγκόσμια ημέρα από την ιταλική Il manifesto.

Οι διακρίσεις και η βία κατά των κοριτσιών σε διάφορα μέρη του κόσμου ώθησαν τον ΟΗΕ να ανακηρύξει την 11η Οκτωβρίου ως Διεθνή Ημέρα Κοριτσιού (International Day of Girl Child). Καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 19 Δεκεμβρίου 2011 και γιορτάζεται για πρώτη φορά σήμερα 11 Οκτωβρίου 2012.

Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού είναι επικεντρωμένη στις προσπάθειες για τον τερματισμό των γάμων σε παιδική ηλικία, μια θεμελιώδης παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής ενός κοριτσιού.

Πρόσφατες εκτιμήσεις της UNICEF δείχνουν ότι περίπου 70 εκατομμύρια νεαρές γυναίκες ηλικίας 20-24 ετών (σχεδόν η μία στις τρεις) παντρεύτηκαν πριν από την ηλικία των 18 ετών, με τα 23 εκατομμύρια εξ αυτών να έχουν παντρευτεί πριν από τα 15. Παγκοσμίως, σχεδόν 400 εκατομμύρια γυναίκες ηλικίας 20-49 ή πάνω από το 40% παντρεύτηκαν σε παιδική ηλικία.

Ο γάμος σε παιδική ηλικία βάζει σε κίνδυνο τα κορίτσια για πρώιμη και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Οι μητρικοί θάνατοι που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό είναι ένα σημαντικό ποσοστό της θνησιμότητας κοριτσιών ηλικίας 15-19 ετών σε όλο τον κόσμο, που αντιστοιχεί σε περίπου 50.000 θανάτους κάθε χρόνο. Επιπλέον, τα κορίτσια μεταξύ 10 και 14 ετών διατρέχουν πέντε φορές μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό από τις γυναίκες ηλικίας 20 έως 24 ετών.

-Για τη σημερινή «Παγκόσμια ημέρα κοριτσιού» γράφει η Luisa Betti στο σημερινό αφιέρωμά της η ιταλική εφημερίδα Il manifesto:

Πριν από μερικά χρόνια ένας μηχανικός που εργάζονται σε ένα στρατόπεδο προσφύγων που εγκατέλειψαν το Ιράκ λόγω του πολέμου, μου είπε ότι δεν μπορούσαν να μετακινηθούν απ’ αυτό το κομμάτι της ερήμου, οι άνθρωποι έγκλειστοι στο στρατόπεδο έπεσαν σε κατάθλιψη, και ότι ήταν σημαντικό γι αυτούς να βρουν κάτι να κάνουν.  Μιλώντας με τα παιδιά που υπήρχαν στο στρατόπεδο μου είπε ότι τα αγόρια προσπαθούσαν πάντα  να δώσουν ένα χέρι βοήθειας σε διάφορες εργασίες που γίνονταν, αλλά πάντα πρώτα απ ‘όλα ζητώντας μια μπάλα. Τα κορίτσια όμως ήταν διαφορετικά: «Ποθούν βιβλία – μου είπε – επειδή θέλουν να σπουδάσουν, δεν ξέρω αν θα μπρέσουν ποτέ να βγουν απ’ το στρατόπεδο αλλά δεν χάνουν την ελπίδα και θέλουν να είναι έτοιμα για ένα καλύτερο μέλλον».

Κορίτσια νύφες

Σήμερα γιορτάζεται η πρώτη «Παγκόσμια Ημέρα των κοριτσιών» που καθιερώθηκε  από τα Ηνωμένα Έθνη το τρέχον έτος και έχει ως θέμα του «τα κορίτσια νύφες», θέμα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου σήμερα το πρωί στη Νέα Υόρκη, όπου η « UNFPA παρουσιάζει την έκθεση “Marrying Too Young: End Child Marriage” – μαζί με το άνοιγμα της έκθεσης φωτογραφίας » Πάρα πολύ νέος για να παντρευτεί » από τη Stephanie Sinclair . Ανήγγειλε δε ότι θα επενδύσει 20 εκατομμύρια δολάρια για τα επόμενα πέντε χρόνια σε 12 χώρες με υψηλά ποσοστά πρόωρου γάμου, συμπεριλαμβανομένης της Γουατεμάλα , της Ινδίας, της Νιγηρίας και της Ζάμπια.

Σήμερα, η έκκληση του ΟΗΕ προς τα κράτη είναι «να αυξηθεί η ελάχιστη νόμιμη ηλικία γάμου στα 18 για τα κορίτσια και τα αγόρια, και να λάβουν επείγοντα μέτρα για να εμποδίζεται οι γάμοι παιδιών, επειδή, όπως και με όλες τις μορφές «δουλείας», οι πρόωροι και αναγκαστικοί γάμοι θα πρέπει να ποινικοποιούνται και δεν δικαιολογούνται για λόγους παραδοσιακούς, θρησκευτικούς, πολιτιστικούς ή οικονομικούς. «

Η οργάνωση  » Τα κορίτσια δεν είναι Νύφες »,είναι μια παγκόσμια ένωση – που αποτελείται από 180 οργανισμούς – που εργάζονται ενάντια στο γάμο των παιδιών και σήμερα οργάνωσε μια έκκληση για δράση στο Google για να συζητήσει το θέμα, καθώς και η « Plan International » , οργάνωση η οποία αγωνίζεται για την εκπαίδευση των κοριτσιών, ξεκίνησε την εκστρατεία «Επειδή είμαι ένα κορίτσι», έτσι σήμερα θα χρωματιστεί ροζ το οκτάγωνο του Galleria Vittorio Emanuele του Μιλάνου, το London Eye, η Μικρή Γοργόνα της Κοπεγχάγης, η » το Empire State Building στη Νέα Υόρκη, το Sony Center στο Βερολίνο, το Παλιό Φρούριο του Δελχί και το Μνημείο Banderiras του Σάο Πάολο.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ κάθε χρόνο 10 εκατομμύρια κορίτσια αναγκάζονται να παντρευτούν άνδρες που θα μπορούσαν να έχουν τρεις ή τέσσερις φορές την ηλικία τους: 46% στη Νότια Ασία, 38% στην υποσαχάρια Αφρική, 29% στην Αμερική Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, 18% στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και σε ορισμένες κοινότητες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Και αν ο γάμος είναι ένα σοβαρό εμπόδιο για τη χειραφέτηση των γυναικών, υπό την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα να ξεφύγουν από τη φτώχεια, οι πιθανότητες να μείνουν έγκυες σε νεαρή ηλικία τις εκθέτει στον κίνδυνο του θανάτου, μόνιμες βλάβες στην υγεία, για να μην πούμε και για το ποσοστό της σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης κατά την οποία ένα παιδί νύφη υφίσταται.

* Το αφιέρωμα της Il manifesto εδώ…

Γιάννης Ρίτσος, Πρωινό Άστρο (απόσπασμα)

[…]Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
για να σεργιανάει το γαλανό όνειρο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτές απ’ τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε
μη μου σκοντάψεις, κοριτσάκι,
έτσι γυμνόποδο και τρυφερό
στ’ αγκάθι κ’ ενός ίσκιου.

Κοιμήσου.
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κ’ έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.

Το πρόσωπο της μητερούλας φέγγει
πάνω απ’ τους ρόδινους λοφίσκους τού ύπνου σου
εαρινό φεγγάρι
ανάμεσα απ’ τα στάχυα τής έγνοιας της
και τα τριαντάφυλλα των τραγουδιών μου.
Κοιμήσου, κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς
μακρύς ο δρόμος.

Κοριτσάκι
πώς τα φίλιωσες όλα, πώς τάσμιξες –
καμιά φωνή δε λέει μου «όχι»,
έτσι καθώς με δένεις
μ’ εχτρούς και φίλους
με τα παλιά και τ’ αυριανά
όλα αυριανά
κι όλα για πάντα.

Πούναι ο παλιός γκρεμνός; -δε βλέπω-
γκρεμνός δεν είναι-
γεφύρι εσύ
κι ούτε γεφύρι,
ζωή.

Ανάμεσα στη μάνα σου και μένα
εσύ
ανάμεσα στο χτες
και τ’ αύριο
εσύ
ανάμεσα στο χώμα και στο φως
εσύ –
η ζωή τραβάει, τραβάει
κ’ η σιωπή
άκου πώς μιλάει
πώς χαμογελάει.

Έτσι καθώς με φίλιωσες
μ’ εχτρούς και φίλους
οι φλέβες μες στα πουλιά
οι ρίζες μου στη θάλασσα
τα φύλλα μου στ’ αστέρια.
Έτσι να κάνω θα διαβώ
με μια μονάχα δρασκελιά
γη κι ουρανό.

Κοριτσάκι
ένα λευκό περιστεράκι
με δυο φτερά ανοιχτά
την κούνια σου φωτά.

Ώρα καλή κι ώρα χρυσή
ήρθες με την καλή αυγή
κ’ η αυγή με σένα
να σμίξεις ουρανό και γη
κ’ η ζωή να γίνει
φως και ψωμί
φως και κρασί
φως και γαλήνη.

Και πίσω από την πόρτα μας
η κυρά, η νοικοκυρά
η γκαρδιακιά
η μεγάλη, η άγια σκούπα
με τις δυό γερές γροθιές στη μέση
πάντα ξάγρυπνη, πάντα έτοιμη
δεν αφήνει
φύλλο κίτρινο να πέσει
απ’ την άρρωστη σελήνη
μήτε σκιά να δρασκελήσει
το κατώφλι μας
μη σκοντάψει, μην πονέσει
μήτε στο μικρό-μικρό νυχάκι της
η ειρήνη.

Η ρητορική τέχνη, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Επίκουρος …

 Σπουδαία η τέχνη της πολιτικής ρητορείας, ανέδειξε κατά καιρούς αρκετούς σπουδαίους μάστορές της πριν καταλήξει να ταυτίζεται με την περίτεχνη κενολογία ή και με την εκ συστήματος και ασύστολη ψευδολογία (κατά τις προδιαγραφές του Τζόναθαν Τουίστ), με τη βαρύγδουπη ηθικολογία, την ανέξοδη παροχολογία και τον βερμπαλιστικό εντυπωσιασμό…

Βαρύγδουπες λέξεις, περίτεχνα λεκτικά σχήματα, φραστικές περικοκλάδες, ακατάσχετη αδολεσχία, ρητορείες εν τέλει «εν κενώ» για το φιλοθεάμον κοινό…

«Άξιος» σύγχρονος εκπρόσωπος αυτής της πολιτικής ρητορικής τέχνης ο Ευάγγελος, ή επί το λαϊκότερον Βαγγέλης, Βενιζέλος, ο και επονομασθείς Μπενίτο ή απλώς Μπένυ… Ο μέγας  ρήτωρ! Ένας πολιτικός που εκλαμβάνει τον βερμπαλισμό, την κομπορρημοσύνη, τη μεγαληγορία και την αμετροέπεια ως ευφυΐα…

Ο υπερφίαλος και αφιλοσόφητος με την απίστευτη ευκολία στα ψέματα! τις σοφιστείες! και τις δοκησισοφίες! Ένας Βενιζέλος που καταρρέει στη συνείδηση ακόμη και των στενών κομματικών φίλων του και ακόμη συνεχίζει τον ρόλο που δεν του πάει. Αρχηγός μονάχα στις ειδήσεις του Mega και εμπρός απ’ τον καθρέφτη του. Ένας αξιοθρήνητος φαφλατάς Μπενίτο που ναρκισσεύεται, παλινωδεί, δοκησίσοφος που αυτοαναιρείται, φαιδρός πολιτικάντης που καμώνεται τον σωτήρα του τόπου, ενώ το μόνο που τον απασχολεί είναι η απύθμενη, η νοσηρή του φιλοδοξία, φοράει τη τήβεννο του συνταγματολόγου μόνο και μόνο για να υποτάξει την επιστήμη στη μικροπολιτική σκοπιμότητα.

Τέτοιους ρήτορες, σαν τον Μπένυ Βενιζέλο, θα άκουγε και θα έβλεπε στους αρχαίους καιρούς του ο Έλληνας φιλόσοφος, Επίκουρος, και τους άσκησε σφοδρότατη κριτική.

Κριτική στους ρήτορες και στη ρητορική τέχνη είχαν ασκήσει και ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας: «Η ρητορική δεν είναι καν τέχνη παρά ρουτίνα: «εμπειρία και τριβή», πολύ λιγότερο επιστήμη. Η ρητορική είναι φαινομενική επιστήμη: «δοξαστή επιστήμη», ψευτοεπιστήμη που δεν έχει σχέση με την αλήθεια (Πλάτ. Σοφιστ. 233 c).

Η κριτική όμως του Επίκουρου πηγαίνει βαθύτερα από την πλατωνική, γιατί ξεκινάει από βάση ανθρώπινη κι όχι από τη σύγκριση με μιαν υποθετική επιστήμη του τέλειου και του ασάλευτου.

Τουτέστιν η επικουρική κριτική της ρητορικής είναι πιο ουσιαστική. Τις γνώμες του μεγάλου φιλοσόφου τις έσωσαν οι «ερκουλανικοί κύλινδροι», στους οποίους βρέθηκαν αποσπάσματα ενός έργου του μαθητή του Επίκουρου, του Φιλόδημου, «Περί ρητορικής»…

Τα αποσπάσματα του Φιλόδημου μας έδωσαν μερικές από τις βασικές σκέψεις του Επίκουρου για την τέχνη του ρήτορα:

“Οι άνθρωποι δίνουν σημασία στη ρητορική και την παίρνουν για κάτι σπουδαίο, επειδή βλέπουν ζωή και περιουσία μεγάλες υποθέσεις να κρεμιούνται στο δικαστήριο και στην Εκκλησία του Δήμου από τα χείλη του καλού ή κακού ομιλητή… Πόσο κούφιο πράγμα είναι η τέχνη της ομιλίας, η ευφράδεια, «η δεινότης» η ρητορική, το βλέπουμε στους πανηγυρικούς. Σ’ αυτούς ο άνθρωπος δεν προσέχει την ουσία, γιατί οι λόγοι δεν έχουν άμεση σχέση με την ατομική ωφέλεια ή ζημία, ούτε πολυσκοτίζεται αν τα λεγόμενα είναι σωστά ή το αντίθετο, παρά γοητεύεται από τον ήχο, από τις φράσεις, από τα πάρισα, τα ομοίορκτα και ομοιτέλευτα. Και γεννιέται σε πολλούς η εντύπωση πως αν αποχτήσουν αυτή την ικανότητα θα διαπρέψουν στις εκκλησίες και στα δικαστήρια, κι ούτε σκέφτονται πως τέτοιους ομιλητές δε θα τους ανέχονταν στην εκκλησία και στα δικαστήρια.  Γι αυτό σκορπάν λεφτά στους δασκάλους της ρητορικής, κι όταν σύντομα αντιληφτούν τη μικρή χρησιμότητα της τέχνης τους απογοητεύονται, γιατί έχασαν κόπο και χρήματα”.

Στις παρατηρήσεις του για τη ρητορική τέχνη ο Επίκουρος ρωτά με απορία και καλόβουλο χαμόγελο. Είναι σοβαρό να ανεβαίνει ολόκληρος άντρας εκεί πάνω και να θέλει να δείξει πως τα λέγει καλά, να παίρνει πόζες, να χειρονομεί, να μορφάζει, ν’ αραδιάζει λέξεις, φράσεις, σχήματα, να θέλει ν’ αποδείξει τα αναπόδειχτα, να μαζεύει επιχειρήματα το περισσότερο άσωστα και διεστραμμένα; (όλα αυτά πόσο ταιριάζουν στο Βενιζέλο! Θυμηθείτε τον μόνο έξαλλο στην τελευταία εμφάνισή του στο MEGA, όπου απολογούνταν για την «ξεχασμένη» από τον ίδιο λίστα Λαγκάρντ).

Ο Επίκουρος απαιτούσε από το ρήτορα μονάχα σαφήνεια. Αυτό είναι το άπαν της ρητορικής κι αυτό έβαλε σαν κύρια απαίτηση στο σύγγραμμά του «Περί ρητορικής»: «εν τω Περί ρητορικής αξιοί μηδέν άλλο ή σαφήνειαν απαιτείν» (Διογ. Λαέρτ., Χ 13).

Η βασική σκέψη του Επίκουρου είναι πως το ρήτορα δεν τον κάνει η τέχνη παρά η «φύση». Η ψυχική διέγερση γεννάει τους δυνατούς λόγους: «φύσις γαρ έστιν η κατορθούσα λόγους, τέχνη δε ουδεμία», και για τον Επίκουρο καλός πολιτευτής δεν είναι ο καλό ρήτορας.

Διαβάστε και τούτο του τραγωδού, Ευριπίδη, που «ταιριάζει γάντι» στο ρήτορα- πολιτευτή Βενιζέλο:

«…Πιστεύω λοιπόν πως ένας αχρείος / που τυχαίνει να διαθέτει το χάρισμα της ευγλωττίας / πρέπει τη βαρύτατη ποινή να πληρώνει./ Με την αλαζονεία της γλώσσας του/ Ότι τάχα το άδικο μπορεί να σκεπάζει επιτήδεια / τολμά κάθε μορφή πανουργίας…» (Ευριπίδης, 480-406 π.Χ.).

Κλείνοντας, ας αφιερώσουμε στον Μπένυ ή Μπενίτο Βενιζέλο και τους στίχους του Σαββόπουλου από το γνωστό του τραγούδι «Πολιτευτής»:

«…Εσύ που κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη
και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη

χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις…
παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.»

(Πηγή: Χ. Θεοδωρίδης, “Επίκουρος, η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου”, εκδ. “Βιβλιοπωλείον της Εστίας”)

Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ήρθε στην Ελλάδα η μαντάμ Μέρκελ….

Ο πιο μισητός ίσως άνθρωπος για τους Έλληνες βρίσκεται σήμερα στην Αθήνα… Σε μια Αθήνα που από το πολυ- υμνημένο «κλεινόν άστυ» έγινε για χάρη του «κλειστόν» ή καλύτερα «περίκλειστον άστυ»!

 Η μαντάμ Μέρκελ, λοιπόν, επισκέπτεται σήμερα το προτεκτοράτο της… Η μνημονιακή τρικομματική ελληνική κυβέρνηση διά του πρωθυπουργού της υποβάλλει τα σέβη της προσκυνώντας την!

Ο κυρ Φώτης Κουβέλης δε θέλησε να τη συναντήσει και την «έκανε πλαγίως», δηλώνοντας, αυτός ένας (πρώην έστω) αριστερός, ότι εκπροσωπείται επαξίως από τον (ακρο)δεξιό πρωθυπουργό μας. Ο έτερος συγκυβερνήτης, ο «ξεχασιάρης» και κομπορρήμων Βενιζέλος απέδειξε γι άλλη μια φορά το πόσο λιγούρης της εξουσίας είναι εκδηλώνοντας την επιθυμία να παρευρεθεί στο γεύμα του πρωθυπουργού με τη μαντάμ Μέρκελ- τώρα, για να της υποβάλλει κι αυτός αυτοπροσώπως τα σέβη του ή για να περιδρομιάσει και «του πουλιού το γάλα» που θα προσφερθεί στη γερμανίδα καγκελάριο, θα σας γελάσω. Μάλλον όμως ισχύουν και τα δυο, «το τερπνόν μετά του ωφελίμου», που λένε.

Πολλά έχουν γραφτεί κι έχουν ειπωθεί για την «ξαφνική» επίσκεψη της Μέρκελ στην Ελλάδα:

-Ήρθε στην Ελλάδα να πει δυο καλά λογάκια για την κυβέρνηση Σαμαρά και να εκφράσει τη συμπάθειά της εκ του σύνεγγες στον πάσχοντα ελληνικό λαό. Σωστό, αλλά δεν αρκεί… Δεν ήταν απαραίτητη η φυσική της παρουσία στην Ελλάδα, θα μπορούσε να το κάνει και με δηλώσεις της, όπως και το κάνει εδώ και λίγο καιρό με τα «ματώνει η καρδιά μου» κλπ., ιδιαίτερα απ’ όταν ο Σαμαράς δήλωσε ενώπιόν της την πλήρη υποταγή του εκστομίζοντας με σκυμμένο κεφάλι το «ουδείς αναμάρτητος».

Εξάλλου η ξαφνική συμπάθεια της Μέρκελ προς τον πάσχοντα ελληνικό λαό δεν μπορεί να γίνει πιστευτή, αφού όλοι μας κατανοούμε ότι τα «δάκρυά της είναι κροκοδείλια» και ότι πολιτεύεται με τη λογική του «καρότο και μαστίγιο»: από τη μια η Μέρκελ «δώρα φέρουσα» και από την άλλη ο άτεγκτος Σόιμπλε που μόλις χθες, παραμονή της επίσκεψης της καγκελαρίου στην Αθήνα, δήλωσε ότι δεν υπάρχει κανένα «δώρο» για την Ελλάδα κι επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι η Ελλάδα πρέπει να εφαρμόσει κατά γράμμα τα επαχθέστατα συμφωνηθέντα.

-Ήρθε στην Ελλάδα για να διαβεβαιώσει, και με την παρουσία της στην Αθήνα δίπλα στον Σαμαρά, ότι εγγυάται την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Σωστό κι αυτό, αλλά και πάλι δεν αρκεί. Θα μπορούσε η διαβεβαίωση να γίνει με πολλούς άλλους τρόπους (με δηλώσεις της στη Γερμανία ή αλλού, ή στις επίσημες συναντήσεις κορυφής των ηγετών, κλπ.). Άλλωστε, είναι γνωστό τοις πάσι ότι κανείς δεν μπορεί να μας διώξει απ’ το ευρώ, καθώς κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται θεσμικά.

-Ήρθε στην Ελλάδα για να προσφέρει ένα «δωράκι», π.χ. την επιμήκυνση, επί ελληνικού εδάφους στον Σαμαρά. Μπορεί, θα δούμε, αν υπάρξει «δωράκι»… Η επιμήκυνση πάντως είναι «δώρο άδωρο», καθώς, όπως και τινές των συγκυβερνώντων ομολογούν, απ’ τη στιγμή που το 90% των επαχθέστατων μέτρων  (θα εισπραχτούν 8,5 δις ευρώ περίπου από τα συνήθη  υποζύγια) θα εφαρμοστεί μέσα στο 2013 η επιμήκυνση «καίγεται», δεν ωφελεί σε τίποτα…. «άνθρακας ο θησαυρός»!

Όλα τα παραπάνω στον έναν ή τον άλλο βαθμό έχουν μια βάση, αλλά δεν είναι ο κύριος και ουσιαστικός λόγος που η Μέρκελ αποφάσισε την  επίσκεψή της και βρίσκεται σήμερα στην Αθήνα.

Αυτόν πρέπει να τον αναζητήσουμε στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που θα παιχτούν στο άμεσο μέλλον στην καθημαγμένη και υποταγμένη χώρα μας.

Κι ας μην ξεχνούμε ότι η Ελλάδα ήταν και είναι ο καλύτερος πελάτης για τη Γερμανία, από οπλικά συστήματα και υποβρύχια έως και φριτέζες και ηλεκτρικά ψυγεία.

Η Ελλάδα των μνημονίων κατάντησε μια απαξιωμένη, καθημαγμένη, χώρα, στην οποία οσονούπω ετοιμάζεται το μεγάλο επιχειρηματικό deal με το γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Επιπλέον, μην ξεχνάμε ότι επίκειται και η εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου στις θάλασσες μας, και οι Γερμανοί ετοιμάζονται να πιάσουν πρώτη θέση στο τραπέζι για το μεγάλο «φαγοπότι».

Οι Γερμανοί με την ως τώρα πολιτική τους, εκμεταλλευόμενοι την ενδοτικότητα των ανίκανων κυβερνητών μας, πέτυχαν αυτό που επεδίωκαν: κατέστησαν τη χώρα μας προτεκτοράτο τους, την έχουν «δεμένη χειροπόδαρα», και τώρα ήρθε η κατάλληλη ώρα να κατασπαράξουν την αδύναμη, παραπαίουσα, λεία τους. Ήδη ο εδώ επιτετραμμένος της Μέρκελ, Φούχτελ, περιφέρεται, εδώ και καιρό, ανά την Ελλάδα προς εντοπισμό των επενδυτικών «φιλέτων», τα οποία λιμπίζονται σφόδρα τα γερμανικά επιχειρηματικά γεράκια.

Για να επιτευχτεί όμως αυτός ο στόχος των Γερμανών, με όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος, είναι απόλυτα αναγκαίος ένας επικοινωνιακός σχεδιασμός που θα αποκαθιστά, όσο περισσότερο γίνεται, το «πρόσωπο» των Γερμανών στα εχθρικότατα γι αυτούς μάτια του ελληνικού λαού. Σ’ αυτόν τον αποκαθαρτήριο σχεδιασμό εντάσσεται και η ξαφνική ψυχοπαραπονιάρικη αλλαγή της μαντάμ Μέρκελ απέναντι στους Έλληνες. Οι πρώην τεμπέληδες και ακαμάτηδες έγιναν τώρα «οι καημένοι που υποφέρουν», «οι φουκαράδες που χρειάζονται τη βοήθειά μας» και για τους οποίους «ματώνει η καρδιά μας»!

Γι’ αυτό την ώρα που η Μέρκελ σήμερα στο γεύμα με το Σαμαρά, με φόντο την Ακρόπολη, θα χρησιμοποιεί τα μαχαιροπίρουνά της για να φάει από τα πλούσια προσφερόμενα εδέσματα, στη Γερμανία ήδη θα ακονίζονται τα μεγάλα μαχαίρια και πιρούνια για να κατασπαραχτούν τα επικερδέστατα προσφερόμενα ανά την ελληνική επικράτεια «φιλέτα»!

Θα τους το επιτρέψουμε; Θα επιτρέψουμε να γίνει η χώρα μας ένα ακόμα κρατίδιο της Ομοσπονδιακής Γερμανίας δίκην προτεκτοράτου;…….

*Εκ των υστέρων, μετά την επίσκεψη της Μέρκελ στην Αθήνα:

-Προς επίρρωση των παραπάνω: Με ποιους εκτός του Σαμαρά και Παπούλια συναντήθηκε η Μέρκελ; Μα, με τους Έλληνες και Γερμανούς επιχειρηματίες και τραπεζίτες, με τους οποίους είχε ¨γεύμα εργασίας» στο Χίλτον με πρώτο «τραπέζι πίστα» την αμαρτωλή Zeemens! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, για τι «καίγονται» η Μέρκελ και τα γερμανικά επιχειρηματικά για γεράκια…. Τα ελληνικά επενδυτικά «φιλέτα» που γράφαμε παραπάνω ετοιμάζονται προς κατασπάραξη ή καταβρόχθιση, αν προτιμάτε…

-Φιάσκο η επίσκεψη της Μέρκελ για τη κυβέρνηση Σαμαρά!… Ούτε καν τη διαβεβαίωση της Μέρκελ για την παραμονή της χώρας στο ευρώ δεν πήραν!

Μέρκελ: «Εύχομαι και ελπίζω να παραμείνετε στο ευρώ…»!

Κι ο «προσκυνημένος» Σαμαράς: «Εφησυχάζω, συνεχίζω την προσπάθεια…»!!!

!!!!… Η Μέρκελ υποχώρησε ακόμα και από τις σχετικές κατηγορηματικές δηλώσεις της στην συνάντηση με το Σαμαρά στο Βερολίνο, μόλις 2 μήνες πριν: «Η Ελλάδα ανήκει στην ευρωζώνη ..το είπα σήμερα και το επαναλαμβάνω, θέλω η Ελλάδα να παραμείνει μέλος της ευρωζώνης και δεν ξέρω κανέναν που να μην το θέλει», έλεγε τον Αύγουστο η Γερμανίδα καγκελάριος. Χθες, όπως όλοι ακούσαμε, παρεμβαίνοντας στην σχετική ερώτηση προς τον κ. Σαμαρά αρκέστηκε στις ευχές: «Ελπίζω και εύχομαι η Ελλάδα να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ»!

 

“Δώθε η απελπισία γεννοβολάει/ κείθε μια ελπίδα ντυμένη με τα κουρέλια τρισάθλιου ζητιάνου”, ( Οδυσσέας Ελύτης)…

“Ξυπνήστε πρόβατα επί σφαγή” … 

“… Ό, τι κι αν κάνετε/ ποτέ αρκετό δε θα ‘ναι. Η κατάστασή σας είναι άσκημη/ κι ακόμα πιο άσκημη θα γίνει. Δεν πάει άλλο έτσι πια./ Αλλά διέξοδος ποια είναι;… Μάθε λοιπόν: είτε εσύ φταις, είτε όχι αν δεν μπορείς άλλο να συνεχίσεις ν’ αγωνίζεσαι, θ’ αφανιστείς…”.

(Μπ. Μπρεχτ)

«Τώρα μέσα στη γενική χρεοκοπία/ σε συρφετούς από εξαγγελίες και συνθήματα/ μένεις γυμνός, ήταν βαριά η καταλήστευση/ δεν έχεις πια τίποτα, σου τα πήραν “όλα”/ σου πήραν τους φίλους, τη φωνή σού πήραν/ τα μεγάλα όνειρα έχασες και το μονοπάτι…», (Κλείτος Κύρου)!…

«Το ζήτημα πια έχει τεθεί: ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε../ ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο απέναντί τους», (Μ. Κατσαρός)

 

Πώς ο Αργεντίνος Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο πρώην ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, δικαιώνει τον Αλέξη Τσίπρα….

Δεν πέρασαν παρά δυο βδομάδες από την πολιτική διαμάχη που ονομάστηκε και «Αργεντινολογία». Όπως θυμάστε το «πολιτικό διακύβευμα» ήταν, αν η σημερινή Ελλάδα της κρίσης βρίσκεται σε καλύτερη ή χειρότερη θέση απ’ αυτή της Αργεντινής της κρίσης του 2001.

Την «Αργεντινολογία» πρώτος την ξεκίνησε ο υπουργός των Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας, ο οποίος είχε δηλώσει  πως «δε γίναμε ακόμα Αργεντινή».

Στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, Αλέξης Τσίπρας, στην αντιπαράθεσή του με τον υπουργό Οικονομικών, από το βήμα της Βουλής, είχε πει «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή…., αλλά, δυστυχώς, εσείς μας οδηγείτε σε χειρότερες καταστάστασεις…».

Ε, λοιπόν, με το που το είπε τα μνημονιακά γεράκια, πολιτικά και μιντιακά, έπεσαν να τον κατασπαράξουν για την «ιεροσυλία» του!

Καλά μαθημένοι στην πολιτική και δημοσιογραφική «κοπτοραπτική» απομόνωσαν την πρώτη φράση του Τσίπρα «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή» και δώστου οι οργίλες δηλώσεις και τα κραυγαλέα πρωτοσέλιδα για το «παλιόπαιδο» τον Τσίπρα που θέλει να μας κάνει χειρότερα από την Αργεντινή!

Έστησαν ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, που δια της «κοπτοραπτικής» και της διαστρέβλωσης στόχευε στην απαξίωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ και στο να «δείξουν» πόσο επικίνδυνο για τη χώρα είναι το κόμμα του!

Αν και οι συγκρίσεις ανάμεσα σε δυο χώρες με εντελώς διαφορετικές οικονομικές συνθήκες και οικονομικά μεγέθη δεν μπορεί να είναι αξιόπιστες,  όποιος όμως έχει ρίξει έστω και μια ματιά στα συγκριτικά οικονομικά δεδομένα της Αργεντινής του 2001 και της Ελλάδας του 2012 γνωρίζει ότι πράγματι όλοι οι οικονομικοί δείκτες στην Αργεντινή τότε βρίσκονταν σε καλύτερο επίπεδο απ’ αυτό στη σημερινή Ελλάδα των βάρβαρων μνημονίων.

Να, όμως που έρχεται ένας Αργεντίνος που έγινε και Έλληνας για να δικαιώσει τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην άσος του Παναθηναϊκού, που έπαιξε πολλά χρόνια ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και ζει ακόμα στη χώρα μας, και ο οποίος γνωρίζει βέβαια πολύ καλά τι συμβαίνει στην πατρίδα του την Αργεντινή και κυρίως τι συνέβη τότε στα χρόνια της μεγάλης κρίσης, το γράφει «ορθά κοφτά»: «…τα μέτρα που επιβάλλονται εδώ είναι ακόμη σκληρότερα! Βλέπω, επίσης, μεγαλύτερη ανεργία στην Ελλάδα.»!

Ας δούμε όμως ολόκληρο το άρθρο του Ραμόν Χουάν Ρότσα με τίτλο «Οι Αργεντίνοι σώθηκαν, διότι ξεσηκώθηκαν!»:

«Άκουσα το τελευταίο διάστημα, στην Ελλάδα, αναφορές στη μεγάλη κρίση που βασάνισε την Αργεντινή, πριν από μια δεκαετία. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες, αλλά και διαφορές.
Ο κόσμος στην Αργεντινή ακόμη αποφεύγει να προφέρει το όνομα του Μένεμ, που κυβέρνησε στη δεκαετία του ΄90. Ο Μένεμ υποσχέθηκε ενίσχυση των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Η πολιτική του έκανε το αντίθετο, διαλύοντας και τη μεσαία τάξη, όπως και την οικονομία. Καταστροφικές αποδείχθηκαν οι συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις κι οι «συνταγές» του ΔΝΤ, τις οποίες εφήρμοζε πιστά ο Μένεμ. Καταστροφική αποδείχθηκε και η ισοτιμία «ένα προς ένα» του νομίσματος, του πέσο, με το δολάριο (1991).
Όλα αυτά οδήγησαν στη χρεοκοπία του κράτους, αλλά η κοινωνία είχε χρεοκοπήσει νωρίτερα. Ο κόσμος εξεγέρθηκε το Δεκέμβριο του 2001 κι ανέτρεψε τέσσερις προέδρους σε 13 ημέρες! Μάλιστα ο ένας, ο Ντε Λα Ρούα, αυτός που έφυγε με ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού μεγάρου, δικάζεται το Νοέμβριο. Αυτό είναι μια δικαίωση για τον κόσμο.
Η μεγαλύτερη δικαίωση, όμως, ήταν τα αποτελέσματα της εξέγερσης, χάρη στην οποία η Αργενινή – με πρόεδρο, πλέον τον Κίρσνερ- μπήκε σε ένα διαφορετικό δρόμο και συνήλθε, οικονομικά και κοινωνικά. Είπε «ως εδώ» στο ΔΝΤ και τους δανειστές. Και σώθηκε.
Οι ιδιοσυγκρασίες Ελλήνων και Αργεντινών μοιάζουν. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι οι Έλληνες ακόμη δεν αντιδρούν, αν και τα μέτρα που επιβάλλονται εδώ είναι ακόμη σκληρότερα! Βλέπω, επίσης, μεγαλύτερη ανεργία στην Ελλάδα. Παρατηρώ κάτι ακόμη: Εδώ δεν γίνεται ουσιαστική συζήτηση για τις αιτίες της κρίσης. Ούτε για το πως θα έλθει ανάπτυξη, σε μια «ξεζουμισμένη» χώρα.

Παρατηρώ ανθρώπους που εκτονώνονται βρίζοντας για ασήμαντη αφορμή τον γείτονα, ή τον διπλανό οδηγό στα φανάρια. Δεν ξέρω αν φταίνε τα δελτία ειδήσεων, που ισχυρίζονται διαρκώς πως «δεν γίνεται αλλιώς». Ξέρω όμως ότι κάθε κοινωνία που βιώνει τέτοια περιπέτεια χρειάζεται ελπίδα κι αυτή δεν τη βρίσκεις στη μοιρολατρία. Ούτε στην έχθρα προς το διπλανό.

Χθες η Αργεντινή. Σήμερα η Ελλάδα. Αύριο ίσως κι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Αν δεις σημεία στο χάρτη, είναι απομακρυσμένα μεταξύ τους. Αν ζήσεις όμως την αγωνία εκείνου που μπορεί να χάσει τα πάντα, σε ένα βράδυ, εξ αιτίας μιας κυβερνητικής απόφασης, καταλαβαίνεις πόσο κοντά είμαστε όλοι!

* Ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, είναι πρώην ποδοσφαιριστής του Π.Α.Ο. κα σήμερα προπονητής ποδοσφαίρου.

(το άρθρο του Χουάν Ραμόν Ρότσα από το aristerovima.gr)

«Τίποτα δεν είναι δώρο, όλα βασίζονται στο δάνειο»…

Η «δανειακή» τραγωδία που ζει η Ελλάδα εδώ και δυόμισι χρόνια… Οι στυγνοί δανειστές μας, οι αδίστακτοι σεξπιρικοί  «σάιλοκ» τοκογλύφοι μας… Τα δάνειά τους που μας πνίγουν, το χρέος που μας βουλιάζει… Και τώρα κι άλλο πολυπόθητο δάνειο για τη «σωτηρία» μας, νέα θηλιά στο λαιμό μας που σφίγγει ασφυκτικά πλέον…

Και η «φοβερή» λίστα περιώνυμων φοροφυγάδων της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που «ξεχάστηκε» για δυο ολόκληρα χρόνια, οι λίστες που κυκλοφορούν δίκην φέιγ βολάν… «κι όποιον πάρει ο χάρος»!… Οι λίστες που υπάρχουν, αλλά ουδείς απ’ τους ληστές μας συλλαμβάνεται…

Κι ένας λαός που πένεται, που εξαθλιώνεται, ένας λαός- υποζύγιο που αγκομαχά καθημερινά κάτω από το φοβερό βάρος που τον φόρτωσαν αδίκως…

Παρ’ όλα αυτά, κι ένας λαός που αντιδρά, που σηκώνει κεφάλι, που διαδηλώνει και διαμαρτύρεται… «Αποκαλούμε τη διαμαρτυρία για όλ’ αυτά ψυχή»… Ε, όχι, την ψυχή μας δε θα μας την πάρουν… «Είναι το μόνο κονδύλι που απουσιάζει απ’ τη λίστα» τους….

 

Βισλάβα Σιμπόρσκα (Wislawa Szymborska),“Τίποτα δεν είναι δώρο”

«Τίποτα δεν είναι δώρο, όλα βασίζονται στο δάνειο.

Πνίγομαι στα χρέη ως τ’ αυτιά μου.

Θα πρέπει να πληρώσω για τον εαυτό μου

με τον εαυτό μου,

να παραιτηθώ απ’ τη ζωή μου για τη ζωή μου.

Να πώς έχουν κανονίσει τη συμφωνία:

μπορώ να επανακτήσω την καρδιά, το συκώτι επίσης

και το κάθε μου δάχτυλο στο χέρι και στο πόδι.

Πολύ αργά για ν’ ακυρώσω τους όρους,

τα χρέη μου θα ξεπληρωθούν

και θα με γδύσουν απ’ το δέρμα μου

ή, για την ακρίβεια, θα με γδάρουν.

Κυκλοφορώ στον πλανήτη μας

σ’ ένα συνωστισμό από άλλους χρεώστες.

Μερικοί είναι σαμαρωμένοι το φορτίο

της εξόφλησης, για τις φτερούγες τους.

Άλλοι, θέλοντας και μη,

έχουν να δώσουν λογαριασμό

για το κάθε φύλλο τους.

Κάθε ιστός μέσα μας βρίσκεται

στη στήλη της χρέωσης.

Ούτε ένα πλοκάμι ή ένα βλαστάρι

πρόκειται να διατηρηθεί.

Η απογραφή μ’ άπειρες λεπτομέρειες,

υποδηλώνει ότι θ’ απομείνουμε

όχι μόνο μ’ άδεια χέρια

αλλά ακόμη και χωρίς χέρια.

Δεν μπορώ να θυμηθώ

πού, πότε και γιατί

επέτρεψα σε κάποιον ν’ ανοίξει

αυτόν τον λογαριασμό στ’ όνομά μου.

Αποκαλούμε τη διαμαρτυρία για όλ’ αυτά

ψυχή.

Κι είναι το μόνο κονδύλι

που απουσιάζει απ’ τη λίστα.»

 

(Βιογραφικό: Η Βισλάβα Σιμπόρσκα (Wislawa Szymborska), Νόμπελ Λογοτεχνίας 1996, γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1923 στο Μπνιν, κοντά στην πόλη Πόζναν της Πολωνίας, και πέθανε την 1η του περασμένου Φλεβάρη (2012). Σπούδασε Φιλολογία και Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Έκανε την πρώτη εμφάνιση της στα πολωνικά γράμματα το 1945 κι από τότε έχει εκδόσει εννέα ποιητικές συλλογές και τέσσερα βιβλία με δοκίμια.)

«Επί νεκρώ μη γέλα»… «Σίγα, και μελέτα ζών έτι τον θάνατον»….

Το τραγικό γεγονός συνέβη στην πόλη μου, στο Βόλο, η οποία «πάγωσε» όταν έμαθε για την αυτοκτονία του πρώην βουλευτή και υφυπουργού του ΠΑΣΟΚ, Λεωνίδα Τζανή…

Χθες πλήθος φίλων και συγγενών τού είπε το στερνό αντίο από την εκκλησία του αγίου Νικολάου….

Πολλά ακούγονται και λέγονται για το απονενοημένο διάβημα του Λεωνίδα Τζανή… Όλα όμως συγκλίνουν στο ότι ο ίδιος τις τελευταίες ημέρες, μετά την αποκάλυψη ότι περιέχεται και το όνομά του σε μια από τις λίστες που ερευνά το ΣΔΟΕ, είχε πει σε φίλους του ότι «δεν θ’ αντέξω και δεύτερο διασυρμό» (σημειώνω ότι το όνομα του Λεωνίδα Τζανή είχε εμπλακεί και στην υπόθεση με τα «φρουτάκια» που είχε βγάλει ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος πριν μερικά χρόνια).

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο «ένοχος» μπορεί να ήταν ο Λεωνίδας Τζανής και τι τον βάρυνε ή τι φοβήθηκε κι έφτασε στην αυτοκτονία… Πάντως δικαστικά δεν είχε και δεν έχει αποδειχτεί τίποτα ως τώρα και ως εκ τούτου αθώος, με βάση τη θεμελιώδη αρχή της δικαιοσύνης «κανείς δεν είναι ένοχος, έως ότου η δικαιοσύνη αποφανθεί».

Δεν ανήκω (ποτέ δεν ανήκα) στο κόμμα του ΠΑΣΟΚ και τα παραπάνω τα γράφω όχι για να υπερασπιστώ τον πολιτικό Λεωνίδα Τζανή αλλά για να θυμίσω και να υπερασπιστώ τα αυτονόητα: δεν ασελγείς και δε σκυλεύεις πάνω από το πτώμα ενός νεκρού!

Εξαγριώθηκα κι εγώ διαβάζοντας τα πολλά κανιβαλικά, τα ανθρωποφαγικά (και εν προκειμένω και πτωματοφαγικά), σχόλια που κατέκλυσαν το διαδίκτυο απ’ αφορμή την αυτοκτονία του Λεωνίδα Τζανή!…

Μα είναι «άνθρωποι» αυτοί κι έχουν «ψυχή» μέσα τους την ώρα που κείτεται ο νεκρός αυτοί οι «ανώνυμοι» ή «ψευδεπώνυμοι» του διαδικτύου να κανιβαλίζουν;

«…Ως λέοντες βρυχώμενοι,/ ζητούσι τον νεκρόν ν’ αρπάξουν, και βοράν/ εις κόρακας κ’ εις κύνας να τον ρίψωσιν..» (Κ. Π. Καβάφης, Η κηδεία του Σαρπηδόνος).

Δεν πρόκειται για ανθρώπους αλλά για υπανθρώπους, για κανίβαλους που «στήσαν χορό» πάνω από ένα πτώμα ουρλιάζοντας και ζητώντας κι άλλο πτώμα («έπαιξε» πολύ το μακάβριο σχόλιο «άντε να παίρνει άλλος σειρά»)!

Ας είναι καλά  ο Παντελής Μπουκάλας που στη σημερινή «Καθημερινή» μας θυμίζει τα αυτονόητα… Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο του:

“Να ’ναι καλά ο άνθρωπος που μπήκε σε κάποιο από τα ιστολόγια και προσπάθησε να πάει κόντρα στον χείμαρρο μίσους που είχε αρχίσει να κατακλύζει το Διαδίκτυο. Βαθιά ενοχλημένος απ’ όσα διάβαζε, όχι απλώς χαιρέκακα παρά κανιβαλικά, αρπάχτηκε από ένα ρητό που φύλαγε η μνήμη του και το σφήνωσε σαν δικό του σχόλιο ανάμεσα στα πολλά απαράδεκτα: «Επί νεκρώ μη γέλα». Αυτό ήταν το τόσο φρόνιμο, το τόσο ανθρώπινο, το τόσο αυτονόητο θα θέλαμε να πιστεύουμε σχόλιο, με το οποίο κάποιος, με τα αρχικά του, δοκίμασε να θυμίσει τα στοιχειώδη σ’ αυτούς που, μεθυσμένοι από την ίδια τους τη χολή, κορυβαντιούσαν πάνω από ένα πτώμα. Το πτώμα ενός αυτόχειρα. Του πρώην βουλευτή Μαγνησίας και υφυπουργού Λεωνίδα Τζανή.

Νωπή ήταν ακόμα η είδηση. Κι όμως, όσοι συνήθισαν πια να ξεσπάνε διαδικτυακά και να απολαμβάνουν την ανώνυμη ή ψευδώνυμη θρασύτητά τους, είχαν προλάβει να διαλαλήσουν τη χαρά τους που κάποιος «έσπασε», «ανοίγοντας το δρόμο για τους επόμενους». Είχαν προλάβει να στήσουν το έκτακτο στρατοδικείο τους: Πρόεδρος ο εαυτός τους, εισαγγελέας η εξοχότης τους. Είχαν προλάβει λοιπόν να κηρύξουν ένοχο τον αυτόχειρα, επειδή και μόνο το όνομά του αναγραφόταν σε κάποια από τις λίστες που δηλητηριάζουν, μέρες τώρα, την πολιτική και την κοινωνία.

Δεν ξέρουμε, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο πρώην υπουργός, της εποχής Σημίτη, αυτοκτόνησε επειδή τον έπνιγε το δίκιο του, επειδή δεν άντεχε άλλο το διασυρμό ή επειδή τον συνέθλιβε το αίσθημα της ενοχής ή ο φόβος πιθανών αποκαλύψεων. Εκείνο που, δυστυχώς, ξέρουμε όλοι είναι ότι για μεγάλο κομμάτι και της κοινωνίας και του Τύπου, το «φερόμενος ως…» σημαίνει «αποδεδειγμένα ένοχος», το δε «κατηγορείται για…» είναι συνώνυμο του «καταδικάστηκε για…».

Αλλά και πάλι, τόση ανθρωποφαγική ωμότητα τρομάζει. Ωστε στο «επί νεκρώ μη γέλα», που το ’πε κάποιος από τους εφτά σοφούς και το διέσωσε ο Ιωάννης Στοβαίος, να πρέπει να προσθέσουμε σαν ξόρκι και κάτι από τον Μένανδρο, απειλητικότερα προειδοποιητικό: «Θνητός πεφυκώς, μη γέλα τεθνηκότα». Μην περιγελάς τον νεκρό, γιατί γεννήθηκες θνητός – και θα ’ρθει η σειρά σου. Και μάλλον δεν θα ’θελες να υποστείς όσα χυδαία επιφυλάσσεις στους άλλους. Αλλά τι. Χρειάζεται μετάφραση;”.

Σ΄ αυτά που γράφει ο Παντελής προσθέτω κι εγώ το παρακάτω του Έλληνα ποιητή , Παλλαδά του Αλεξανδρέα, (4ος μ. Χ.), που μας υπενθυμίζει ότι η ζωή μας δεν είναι παρά μια συνεχής «μελέτη θανάτου»:

«Πολλά λαλείς, άνθρωπε, χαμαί δε τίθη μετά μικρόν. Σίγα, και μελέτα ζών έτι τον θάνατον.»

(μτφρ: λόγια πολλά λες, άνθρωπε, σε λίγο θα πεθάνεις. Σώπα, κι ενόσω ακόμα ζεις, τον θάνατο μελέτα).

“Θα ξελασπώσουμε τον τόπο, θα ξελασπώσουμε το μέλλον”…

Με τη φράση “Θα ξελασπώσουμε τον τόπο, θα ξελασπώσουμε το μέλλον» στον φλογερό ποιητή της Οκτωβριανής Επανάσταση, τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, και στο γνωστό ποίημά του «Ξελασπώστε το μέλλον», παρέπεμψε χθες στη Βουλή ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, Αλέξης Τσίπρας, στην πύρινη ομιλία του κατά της συγκυβέρνησης της “Τρόϊκας εσωτερικού” που οδηγεί τη χώρα στο βάραθρο της καταστροφής:

“Είστε προστάτες επιλεγμένων συμφερόντων σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, σε βάρος του λαού και πρέπει πριν να είναι αργά για τη χώρα και το λαό, να φύγετε. Να φύγετε όσο το γρηγορότερο. Σε ό,τι περνά το χέρι μας, με βάση το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να απαλλαγεί ο τόπος από αυτή τη βρωμιά. Θα ξελασπώσουμε τον τόπο, θα ξελασπώσουμε το μέλλον«….

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ έκανε ακόμα λόγο και για πράσινη και γαλάζια ομερτά, σημειώνοντας παράλληλα ότι υπάρχει «ένα τρίγωνο που κυβερνά τον τόπο: από τη μία βρίσκεται το υπό κατάρρευση πολιτικό σύστημα, στην άλλη η χρεοκοπημένη τραπεζοκρατία έδινε δάνεια σε επιχειρηματίες τύπου Καρούζου και στην άλλη τα χρεοκοπημένα και πειρατικά ΜΜΕ που στηρίζουν τις επιλογές του χρεοκοπημένου συστήματος».

«Γι’ αυτό κι όταν είπα ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργεί με όρους ομερτά πετάχθηκε (ο Βαγγέλης Βενιζέλος) σαν ελατήριο από το έδρανό του. Να γιατί. Γιατί η ομερτά ήταν πραγματικότητα στη χώρα για πολλά χρόνια», τόνισε ο κ. Τσίπρας και πρόσθεσε ότι «τώρα σπάει η πράσινη ομερτά κι ο ένας καρφώνει τον άλλον»….

 

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: “ΞΕΛΑΣΠΩΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ”

(μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος)

 

Το μέλλον δε θα’ρθει
από μονάχο του, έτσι νέτο σκέτο,
αν δεν πάρουμε μέτρα
κι εμείς.

Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξέ το!
Απ’ την ουρά του, πιονιέροι, εσείς.

Η κομμούνα
δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λες,
για να την ονειρεύεσαι
τις νυχτιές.
Μέτρησε,
καλοσκέψου,
σημάδεψε –
και τράβα, βήματα τα βήματα,
έστω και πάνω σε μικροζητήματα.

Δεν είναι μόνον
ο κομμουνισμός
στη γη,
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μέσ’ στο σπίτι,
στο τραπεζάκι μπρος,
στις σχέσεις,
στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.

Εκείνος κει,
που ολημερίς
τριζοβολάει βλαστήμιες
σαν κάρο κακογρασωμένο
εκείνος που,
σαν ολολύζει η μπαλαλάικα,
χλωμιάζει ευθύς,
αυτός
το μπόι του μέλλοντος
δεν το ‘χει φτασμένο.

Πόλεμος
δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,
να λες ναι, ναι,
στα μέτωπα
με βαλές πολυβόλου.
Της φαμίλιας,
του σπιτικού,
η επίθεση,
για μας μικρότερη απειλή
δεν είναι διόλου.

Εκείνος που υποτάχτηκε
στην πίεση της φαμίλιας,
κοιμάται
μέσ’ στη μακαριότητα
ρόδων φτιαγμένων με χαρτί, –
αυτός δεν έφτασε το μπόι
της προσήλιας,
της δυνατής ζωής εκείνης
που θα ‘ρτει.

Σαν τη φλοκάτα
και το χρόνο επίσης,
ο σκόρος της καθημερινότητας
τον κατατρώει στιγμή στιγμή.
Το μεινεσμένο ρούχο
των ημερών μας για ν’ αερίσεις,
ε, κομσομόλε, τίναξέ το εσύ.

*Και το ποίημα του Μαγιακόφσκι μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο και τραγουδισμένο από τη Μαρία Δημητριάδη εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=epcBtTo7nGo

Ο «αδιάφθορος», κ. Σταύρος Ψυχάρης και η δικαιοσύνη… και οι «Δικαστές», του Τίτου Πατρίκιου…

«Δικαιοσύνη τώρα!», είναι ο κραυγαλέος τίτλος του κεντρικού άρθρου του χθεσινού ΒΗΜΑΤΟΣ… Τουτέστιν η οργισμένη απαίτηση- κραυγή του εκδότη της εφημερίδας, του κυρ Σταύρου Ψυχάρη!… Μάλιστα, αφού την περασμένη Κυριακή στο ΒΗΜΑ, με στόχο την τρομοκράτηση του κοσμάκη, μας «διαφώτισε» για το στρατιωτικό πραξικόπημα- οπερέτα, που την τελευταία στιγμή αποσόβησε ο (ηρωικός πατριώτης πρωθυπουργός) Γ.Α.Π.- αυτόν ντε, που πριν ένα χρόνο τον ξεμπρόστιαζε, αν θυμάστε, από τις εφημερίδες του για τη μυστική συνάντηση που είχε με τρεις εκδότες στο μέγαρο Μαξίμου για «φιλοκυβερνητικές εκδουλεύσεις»-, νάτος τώρα που σαν σύγχρονος αδιάφθορος Ροβιεσπιέρος απαιτεί «εδώ και τώρα δικαιοσύνη!», αυτός, ο εκδότης του ΔΟΛου, που τίποτα δεν είδε και τίποτα δεν ξέρει τόσα χρόνια για τη διαπλοκή, τη διαφθορά και τη σαπίλα του συστήματος, του οποίου εξέχον μέλος του είναι και στηρίζει εδώ και δεκαετίες!

(Ολόκληρη η «αγωνιώδης κραυγή» τού «αδιάφθορου» εκδότη εδώ: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=477624)

Γεια σου Σταύρο και κυρ Σταύρο και εκδότη τσουτσουλομύτη μου!… Τι ωραία που τα γράφεις: «η ιστορία με τις λίστες, τα σκάνδαλα, η διαφθορά», «το σπέρμα της αδικίας», «οι λαοπλάνοι», «ο λαός που υποφέρει», «η κυβέρνηση πρέπει να δράσει ταχύτατα»!… Μπράβο, παλικάρι μου. Ωραίες διαπιστώσεις! Μόνο να σε ρωτήσω κάτι: εσύ από πού είσαι, από τη Ζουαζηλάνδη είσαι; Δε ζεις τόσα χρόνια σε τούτη τη ρημαγμένη χώρα; Τώρα έφτασε στη δική σου (υψηλή) μύτη η βρόμα και δυσωδία τόσων δεκαετιών και απαιτείς την επιβολή της δικαιοσύνης εδώ και τώρα!.. Κι ύστερα από ποιους ζητάς να επιβάλλουν τη δικαιοσύνη; Απ’ τα «συνεταιράκια» σου τους πολιτικούς που τόσα χρόνια μια «γουρουνοπαρέα» είστε κυλισμένη στη λάσπη της διαφθοράς και της διαπλοκής!  Μα, αν ήταν να επικρατήσει δικαιοσύνη σε τούτο τον τόπο, κυρ Σταύρο μου, θα ‘πρεπε και την αφεντιά σου από τους πρώτους να την μπουζουριάσει στη «στενή» για δεκαετίες!…

Αλλά, κυρ Ψυχάρη μου, απ’ τον 5ο αιώνα π. Χ. ακόμα το έχει επισημάνει ο Πλάτωνας: “Το δίκαιον ουκ άλλο τι ή του κρείττονος ξυμφέρον”. Και σε απλά ελληνικά «το δίκαιο δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το συμφέρον του δυνατού»…. Κι αυτό επικρατεί!

Και συ, κυρ Σταύρο μου, απ’ αυτούς τους «δυνατούς» είσαι, και είχες πάντα το «δίκιο», το «του κρείττονος ξυμφέρον», με το μέρος σου, και γι αυτό βρίσκεσαι ακόμα στην «απέξω» και γίνεσαι τώρα ο «μέγας ιεροεξεταστής» που απαιτεί «δικαιοσύνη»!

Κι ύστερα, να σου θυμίσω, το γνωρίζεις καλά άλλωστε και συ, ότι από τα χρόνια του Πλάτωνα μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο (θολό) «ποτάμι» της δικαιοσύνης, πολλές βίαιες αναταράξεις έγιναν σε τούτη τη χώρα, ιστορικές πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές, πολύ αίμα χύθηκε, αμέτρητοι οι άδικα νεκροί, ζητώντας δικαιοσύνη. Και ως τις μέρες μας η δικαιοσύνη, «όνειρο άπιαστο», το δίκαιο μόνο στη σφαίρα του νοητού κι όχι του απτού, του πραγματικού. Στη σφαίρα της φαντασίας (ή της ουτοπίας) μας, «ήλιος νοητός» η δικαιοσύνη, κυρ Ψυχάρη μου, μας το είπε άλλωστε κι ο νομπελίστας ποιητής μας στο «Άξιον εστί»: «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ».

Και επιπλέον, ποιοι δικαστές, κυρ Σταύρο μου, να εφαρμόσουν τη δικαιοσύνη; Οι διορισμένοι από την διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, οι οσφυοκάμπτες, οι διατεταγμένοι υπάκουοι να κουκουλώνουν τα ανομήματά της;

Τέτοιοι είναι, και τους δικαστές μας, κυρ Ψυχάρη μου, τους ξέρεις και συ πολύ καλύτερα από μένα, και δεν περιμένουμε καμιά δικαιοσύνη απ’ δαύτους… Από «δικαστές» ανδρείκελα (έστω με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις)… Να, τέτοιους, όπως τους περιγράφει ο Τίτος Πατρίκιος στο παρακάτω ποίημα:

Τίτος Πατρίκιος, «Οι δικαστές»

“Κι αντίκρυ μου κάθισαν οι δικαστές.

 Ο ένας πόρνος, μπεκρής και τετραπέρατος

κρυφά χλευάζοντας και φανερά δοξολογώντας

μιαν εξουσία που τον ξέρει και τον χρειάζεται.

 

Ο άλλος αδιάφορος για ό, τι δεν ήτανε δικό του

προσυπογράφοντας το καθετί που του ζητούσαν

φτάνει ν’ ακούει επαίνους για τις επιδόσεις του.

 

Ο άλλος στοχαστικός και λάγνος, πάντα υποταγμένος

στα όσα βαθιά ως τα σπλάχνα του μισούσε

με αντάλλαγμα το ελεύθερο της δίψας του.

 

Ο άλλος πονετικός χωριάτης, γκαρδιακός παραμυθάς

έτοιμος πάντα να ξεπλύνει το παλιό του κρίμα

προσκυνώντας τους νέους κάθε φορά ηγεμόνες.

 

Ο άλλος αδιάλλακτος, στάσιμος, μαραζωμένος

θρηνώντας σιωπηρά τα χαμένα χρόνια του

μισώντας όσους τον αφήναν πίσω…”

(Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα II, 1953-1959, Κέδρος)

 

Από τέτοιους δικαστές, ποια «δικαιοσύνη» να περιμένεις!…

«Το πρώτο προαπαιτούμενο του πολιτισμού είναι η Δικαιοσύνη, είχε πει ο Ζίγκμουντ Φρόυντ… Ε, εφόσον αυτό το  «πρώτο προαπαιτούμενο, η δικαιοσύνη» στον τόπο μας για χρόνους πολλούς έχει χαθεί, «πολιτισμός» δεν υπάρχει παρά μόνο  το άδικο έχει «κράτος και εξουσία» εδώ… Ή θα μπορούσαμε κι αλλιώς να το πούμε παραφράζοντας κατά μία λέξη τη γνωστή διάζευξη «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;», του Κορνήλιου Καστοριάδη, οπόταν, αν τεθεί η διάζευξη ως «πολιτισμός ή βαρβαρότητα;», η απάντηση για τη χώρα μας, ιδιαίτερα σε τούτους τους καιρούς των βάναυσων μνημονίων, είναι σχεδόν αυτονόητη: ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Πέθανε ο ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουν, ένας «αμετανόητος» μαρξιστής, ένας από τους σπουδαιότερους ιστορικούς του 20ού αιώνα….

Ένας από τους σπουδαιότερους ιστορικούς του 20ού αιώνα, ένας «αμετανόητος» μαρξιστής, ο Έρικ Χόμπσμπαουμ πέθανε σήμερα το πρωί σε νοσοκομείο του Λονδίνου. Ακολουθούν μερικά στοιχεία από τη ζωή του μεγάλου διανοητή και μια συνέντευξή του που είχε φιλοξενηθεί στην «Εποχή» λίγους μήνες πριν, τον Μάιο του 2012

Ο Έρικ Χόμπσμπαουμ πέθανε το πρωί της Δευτέρα στο νοσοκομείο Royal Free του Λονδίνου από πνευμονία, όπως επιβεβαίωσε η κόρη του Τζούλια. Ήταν παγκόσμια γνωστός ανάμεσα στα άλλα και για τα βιβλία του «η Ιστορία του 20ού αιώνα, ο αιώνας των αντιθέσεων».
Σε ανακοίνωσή της η οικογένεια του αναφέρει: «θα λείψει πολύ όχι μόνο στην επί 50ετία σύζυγό του, Μαρλέν, τα τρία παιδιά, τα εφτά εγγόνια και το ένα δισέγγονό του, αλλά και από χιλιάδες αναγνωστών και φοιτητών ανά τον κόσμο».

Ο Ερικ Χόμπσμπαουμ γεννήθηκε από Εβραίους γονείς το 1917, τη χρονιά της Ρωσικής Επανάστασης, στην Αίγυπτο, και το έργο του διαπνεόταν από την προσήλωσή του στον ριζοσπαστικό σοσιαλισμό. Οταν ήταν δυο χρονών, οι γονείς του μετακόμισαν αρχικά στη Βιέννη και κατόπιν στο Βερολίνο.

Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα στα 14 του, ενώ προηγουμένως είχε χάσει τους γονείς του και έμενε πλέον σε θείο του.

Στην ηλικία των 80 είχε πει: «Οποιος είδε με τα ίδια του τα μάτια την άνοδο του Χίτλερ, έχει επηρεαστεί βαθιά από αυτό το γεγονός. Το παιδί που ήμουν εκείνη την εποχή, ζει ακόμη κάπου μέσα μου». Ο ίδιος έφυγε το 1933 από τη Γερμανία βλέποντας την άνοδο των ναζί. Αφού τελείωσε το διδακτορικό του στο Κέμπριτζ, έγραψε το πρώτο από τα περισσότερα από 30 βιβλία του, το 1948. Τελευταίο του έργο είναι το «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο», που εκδόθηκε το 2011.

Παρά την κριτική που είχε ασκήσει στον «υπαρκτό», ο ίδιος έλεγε πως δεν έχει απαρνηθεί τις μαρξιστικές ιδέες. Όπως είπε τον περασμένο Απρίλιο, στον συνάδελφό του Simon Schama, ο ίδιος θα ήθελε να τον θυμούνται «σαν έναν άνθρωπο που όχι μόνο κράτησε ψηλά τη σημαία, αλλά που έδειξε ότι κρατώντας την υψωμένη μπορείς πράγματι να καταφέρεις κάτι, κι ας είναι μόνο καλά και διαβαστερά βιβλία».

 

-Διαβάστε σε παλιότερη ανάρτησή μου για το τελευταίο βιβλίο του Έρικ Χομπσμπάουν «Πώς ν’ αλλάξουμε τον κόσμο» (και σχετικό ποίημα του Μπρεχτ) εδώ: https://itzikas.wordpress.com/2011/12/16/%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%BA-%CF%87%CF%8C%CE%BC%CF%80%CF%83%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BF%CF%85%CE%BC-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF/

 

-Διαβάστε επίσης από την εφημερίδα «Η εποχή», 21 Μαΐου 2012:

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ

«Στα χρόνια του κρατικού καπιταλισμού»:

 -Είναι δυνατόν να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς κρίσεις;

Όχι. Από τον καιρό του Μαρξ γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί μέσα από κρίσεις και αναδιαρθρώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο σοβαρή είναι η σημερινή κρίση, γιατί είμαστε ακόμη μέσα σ’ αυτήν.

-Η τρέχουσα κρίση είναι διαφορετική από τις προηγούμενες;

Ναι, γιατί συνδέεται με μια μετατόπιση του κέντρου βάρους του πλανήτη: από τις παλιές καπιταλιστικές χώρες προς τα αναδυόμενα έθνη. Από τον Ατλαντικό προς τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αν τη δεκαετία του τριάντα ήταν σε κρίση όλος ο κόσμος, πλην της ΕΣΣΔ, σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική. Οι επιπτώσεις είναι διαφορετικές στην Ευρώπη σε σύγκριση με τις χώρες BRIC: Βραζιλία, Ρωσία, Κίνα, Ινδία. Άλλη διαφορά, σε σχέση με το παρελθόν: παρά τη σοβαρότητα της κρίσης, η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να αναπτύσσεται. Όμως, μόνο στις περιοχές εκτός Δύσης.

(Η συνέχεια της συνέντευξης εδώ: http://www.epohi.gr/portal/themata/11939-2012-05-21-16-05-13)

 

 

1η Οκτώβρη 2012: Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Λουί Αραγκόν, «Τραγούδι του Οκτώβρη» και Στεφάν Μαλλαρμέ, [Στεναγμός Οκτωβρίου]…

Λουί Αραγκόν, «Τραγούδι του Οκτώβρη»

 

Ένα τραγούδι ουρά μιας εσθήτας απέραντη

Ένα τραγούδι ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τραγούδι του Οκτώβρη ρομάντζα

Πιο γλυκιά κι απ’ το Μάη

Ένα τραγούδι που πάντα ν’ αρχίζει ξανά

 

Τη νοσταλγία του ορίζοντα τα μάτια σου έχουν

Τρελέ που βρίσκεις τον αιθέρα γαλάζιο αρκετά

Που ο ουρανός φυλακή δε σου είναι

Ν’ αγαπήσεις υπέρμετρα πρέπει

Δεν αρκεί διόλου πια το μυαλό

 

Φθινόπωρο ωραίο με χέρια βελούδου

Ειν’ το τραγούδι που δεν τραγουδήθη ποτέ

Ειν’ το τραγούδι δικού μας του έρωτα

Ειν’ το τραγούδι των ρόδων θωριά του τσαγιού

Που η καρδιά τους έχει το χρώμα της μέρας

 

Είναι τάχα ο λυγμός βαθύς αρκετά

Να μιλήσει και για του κορμιού τις ερήμους

Όμοιες με κύκλους μες στο νερό

Τα λόγια αξίζουνε τάχατες τη μελωδία

Του ατέλειωτου πόθου κλεισμένου βαθιά στην καρδιά

 

Ένα τραγούδι Έλσα της τρέλας

Ένα τραγούδι ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τραγούδι του Οκτώβρη ρομάντζα

Πιο γλυκιά κι απ’ το Μάη

Ένα τραγούδι ουρά μιας εσθήτας απέραντη

(“Πρόσωπα/ιδέες- Λογοτεχνία: Αραγκόν”, Πλέθρον)

 

Στεφάν Μαλλαρμέ (1842-1898), «Στεναγμός»

 

Στο μέτωπό σου που ονειρεύεται, ω ήρεμη αδελφή, ένα

φθινόπωρο από πορφυρά πέταλα ανθέων στρωμένο,

και μες στον πλάνητα ουρανό του αγγελικού ματιού σου,

πιστή αναλήπτεται η ψυχή μου, όπως σε κήπο θλίψης

στενάζει κάποιος πίδακας λευκός προς το Γαλάζιο.

Προς το Γαλάζιο το απαλό του ωχρού κι αγνού Οκτωβρίου

την άπειρή του ραθυμία που αντανακλά στις στέρνες

κι αφήνει στο νεκρό νερό, που η υπόξανθη αγωνία

των φύλλων πλέει στον άνεμο και κρύο σκαλίζει αυλάκι,

να σέρνεται ο ήλιος κίτρινος από μια μακριά αχτίδα.

(Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης, Καστανιώτης)

 

Post Navigation

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 127 other followers