Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Ο «αδιάφθορος», κ. Σταύρος Ψυχάρης και η δικαιοσύνη… και οι «Δικαστές», του Τίτου Πατρίκιου…

«Δικαιοσύνη τώρα!», είναι ο κραυγαλέος τίτλος του κεντρικού άρθρου του χθεσινού ΒΗΜΑΤΟΣ… Τουτέστιν η οργισμένη απαίτηση- κραυγή του εκδότη της εφημερίδας, του κυρ Σταύρου Ψυχάρη!… Μάλιστα, αφού την περασμένη Κυριακή στο ΒΗΜΑ, με στόχο την τρομοκράτηση του κοσμάκη, μας «διαφώτισε» για το στρατιωτικό πραξικόπημα- οπερέτα, που την τελευταία στιγμή αποσόβησε ο (ηρωικός πατριώτης πρωθυπουργός) Γ.Α.Π.- αυτόν ντε, που πριν ένα χρόνο τον ξεμπρόστιαζε, αν θυμάστε, από τις εφημερίδες του για τη μυστική συνάντηση που είχε με τρεις εκδότες στο μέγαρο Μαξίμου για «φιλοκυβερνητικές εκδουλεύσεις»-, νάτος τώρα που σαν σύγχρονος αδιάφθορος Ροβιεσπιέρος απαιτεί «εδώ και τώρα δικαιοσύνη!», αυτός, ο εκδότης του ΔΟΛου, που τίποτα δεν είδε και τίποτα δεν ξέρει τόσα χρόνια για τη διαπλοκή, τη διαφθορά και τη σαπίλα του συστήματος, του οποίου εξέχον μέλος του είναι και στηρίζει εδώ και δεκαετίες!

(Ολόκληρη η «αγωνιώδης κραυγή» τού «αδιάφθορου» εκδότη εδώ: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=477624)

Γεια σου Σταύρο και κυρ Σταύρο και εκδότη τσουτσουλομύτη μου!… Τι ωραία που τα γράφεις: «η ιστορία με τις λίστες, τα σκάνδαλα, η διαφθορά», «το σπέρμα της αδικίας», «οι λαοπλάνοι», «ο λαός που υποφέρει», «η κυβέρνηση πρέπει να δράσει ταχύτατα»!… Μπράβο, παλικάρι μου. Ωραίες διαπιστώσεις! Μόνο να σε ρωτήσω κάτι: εσύ από πού είσαι, από τη Ζουαζηλάνδη είσαι; Δε ζεις τόσα χρόνια σε τούτη τη ρημαγμένη χώρα; Τώρα έφτασε στη δική σου (υψηλή) μύτη η βρόμα και δυσωδία τόσων δεκαετιών και απαιτείς την επιβολή της δικαιοσύνης εδώ και τώρα!.. Κι ύστερα από ποιους ζητάς να επιβάλλουν τη δικαιοσύνη; Απ’ τα «συνεταιράκια» σου τους πολιτικούς που τόσα χρόνια μια «γουρουνοπαρέα» είστε κυλισμένη στη λάσπη της διαφθοράς και της διαπλοκής!  Μα, αν ήταν να επικρατήσει δικαιοσύνη σε τούτο τον τόπο, κυρ Σταύρο μου, θα ‘πρεπε και την αφεντιά σου από τους πρώτους να την μπουζουριάσει στη «στενή» για δεκαετίες!…

Αλλά, κυρ Ψυχάρη μου, απ’ τον 5ο αιώνα π. Χ. ακόμα το έχει επισημάνει ο Πλάτωνας: “Το δίκαιον ουκ άλλο τι ή του κρείττονος ξυμφέρον”. Και σε απλά ελληνικά «το δίκαιο δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το συμφέρον του δυνατού»…. Κι αυτό επικρατεί!

Και συ, κυρ Σταύρο μου, απ’ αυτούς τους «δυνατούς» είσαι, και είχες πάντα το «δίκιο», το «του κρείττονος ξυμφέρον», με το μέρος σου, και γι αυτό βρίσκεσαι ακόμα στην «απέξω» και γίνεσαι τώρα ο «μέγας ιεροεξεταστής» που απαιτεί «δικαιοσύνη»!

Κι ύστερα, να σου θυμίσω, το γνωρίζεις καλά άλλωστε και συ, ότι από τα χρόνια του Πλάτωνα μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο (θολό) «ποτάμι» της δικαιοσύνης, πολλές βίαιες αναταράξεις έγιναν σε τούτη τη χώρα, ιστορικές πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές, πολύ αίμα χύθηκε, αμέτρητοι οι άδικα νεκροί, ζητώντας δικαιοσύνη. Και ως τις μέρες μας η δικαιοσύνη, «όνειρο άπιαστο», το δίκαιο μόνο στη σφαίρα του νοητού κι όχι του απτού, του πραγματικού. Στη σφαίρα της φαντασίας (ή της ουτοπίας) μας, «ήλιος νοητός» η δικαιοσύνη, κυρ Ψυχάρη μου, μας το είπε άλλωστε κι ο νομπελίστας ποιητής μας στο «Άξιον εστί»: «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ».

Και επιπλέον, ποιοι δικαστές, κυρ Σταύρο μου, να εφαρμόσουν τη δικαιοσύνη; Οι διορισμένοι από την διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, οι οσφυοκάμπτες, οι διατεταγμένοι υπάκουοι να κουκουλώνουν τα ανομήματά της;

Τέτοιοι είναι, και τους δικαστές μας, κυρ Ψυχάρη μου, τους ξέρεις και συ πολύ καλύτερα από μένα, και δεν περιμένουμε καμιά δικαιοσύνη απ’ δαύτους… Από «δικαστές» ανδρείκελα (έστω με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις)… Να, τέτοιους, όπως τους περιγράφει ο Τίτος Πατρίκιος στο παρακάτω ποίημα:

Τίτος Πατρίκιος, «Οι δικαστές»

“Κι αντίκρυ μου κάθισαν οι δικαστές.

 Ο ένας πόρνος, μπεκρής και τετραπέρατος

κρυφά χλευάζοντας και φανερά δοξολογώντας

μιαν εξουσία που τον ξέρει και τον χρειάζεται.

 

Ο άλλος αδιάφορος για ό, τι δεν ήτανε δικό του

προσυπογράφοντας το καθετί που του ζητούσαν

φτάνει ν’ ακούει επαίνους για τις επιδόσεις του.

 

Ο άλλος στοχαστικός και λάγνος, πάντα υποταγμένος

στα όσα βαθιά ως τα σπλάχνα του μισούσε

με αντάλλαγμα το ελεύθερο της δίψας του.

 

Ο άλλος πονετικός χωριάτης, γκαρδιακός παραμυθάς

έτοιμος πάντα να ξεπλύνει το παλιό του κρίμα

προσκυνώντας τους νέους κάθε φορά ηγεμόνες.

 

Ο άλλος αδιάλλακτος, στάσιμος, μαραζωμένος

θρηνώντας σιωπηρά τα χαμένα χρόνια του

μισώντας όσους τον αφήναν πίσω…”

(Τίτος Πατρίκιος, Ποιήματα II, 1953-1959, Κέδρος)

 

Από τέτοιους δικαστές, ποια «δικαιοσύνη» να περιμένεις!…

«Το πρώτο προαπαιτούμενο του πολιτισμού είναι η Δικαιοσύνη, είχε πει ο Ζίγκμουντ Φρόυντ… Ε, εφόσον αυτό το  «πρώτο προαπαιτούμενο, η δικαιοσύνη» στον τόπο μας για χρόνους πολλούς έχει χαθεί, «πολιτισμός» δεν υπάρχει παρά μόνο  το άδικο έχει «κράτος και εξουσία» εδώ… Ή θα μπορούσαμε κι αλλιώς να το πούμε παραφράζοντας κατά μία λέξη τη γνωστή διάζευξη «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;», του Κορνήλιου Καστοριάδη, οπόταν, αν τεθεί η διάζευξη ως «πολιτισμός ή βαρβαρότητα;», η απάντηση για τη χώρα μας, ιδιαίτερα σε τούτους τους καιρούς των βάναυσων μνημονίων, είναι σχεδόν αυτονόητη: ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Πέθανε ο ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουν, ένας «αμετανόητος» μαρξιστής, ένας από τους σπουδαιότερους ιστορικούς του 20ού αιώνα….

Ένας από τους σπουδαιότερους ιστορικούς του 20ού αιώνα, ένας «αμετανόητος» μαρξιστής, ο Έρικ Χόμπσμπαουμ πέθανε σήμερα το πρωί σε νοσοκομείο του Λονδίνου. Ακολουθούν μερικά στοιχεία από τη ζωή του μεγάλου διανοητή και μια συνέντευξή του που είχε φιλοξενηθεί στην «Εποχή» λίγους μήνες πριν, τον Μάιο του 2012

Ο Έρικ Χόμπσμπαουμ πέθανε το πρωί της Δευτέρα στο νοσοκομείο Royal Free του Λονδίνου από πνευμονία, όπως επιβεβαίωσε η κόρη του Τζούλια. Ήταν παγκόσμια γνωστός ανάμεσα στα άλλα και για τα βιβλία του «η Ιστορία του 20ού αιώνα, ο αιώνας των αντιθέσεων».
Σε ανακοίνωσή της η οικογένεια του αναφέρει: «θα λείψει πολύ όχι μόνο στην επί 50ετία σύζυγό του, Μαρλέν, τα τρία παιδιά, τα εφτά εγγόνια και το ένα δισέγγονό του, αλλά και από χιλιάδες αναγνωστών και φοιτητών ανά τον κόσμο».

Ο Ερικ Χόμπσμπαουμ γεννήθηκε από Εβραίους γονείς το 1917, τη χρονιά της Ρωσικής Επανάστασης, στην Αίγυπτο, και το έργο του διαπνεόταν από την προσήλωσή του στον ριζοσπαστικό σοσιαλισμό. Οταν ήταν δυο χρονών, οι γονείς του μετακόμισαν αρχικά στη Βιέννη και κατόπιν στο Βερολίνο.

Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα στα 14 του, ενώ προηγουμένως είχε χάσει τους γονείς του και έμενε πλέον σε θείο του.

Στην ηλικία των 80 είχε πει: «Οποιος είδε με τα ίδια του τα μάτια την άνοδο του Χίτλερ, έχει επηρεαστεί βαθιά από αυτό το γεγονός. Το παιδί που ήμουν εκείνη την εποχή, ζει ακόμη κάπου μέσα μου». Ο ίδιος έφυγε το 1933 από τη Γερμανία βλέποντας την άνοδο των ναζί. Αφού τελείωσε το διδακτορικό του στο Κέμπριτζ, έγραψε το πρώτο από τα περισσότερα από 30 βιβλία του, το 1948. Τελευταίο του έργο είναι το «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο», που εκδόθηκε το 2011.

Παρά την κριτική που είχε ασκήσει στον «υπαρκτό», ο ίδιος έλεγε πως δεν έχει απαρνηθεί τις μαρξιστικές ιδέες. Όπως είπε τον περασμένο Απρίλιο, στον συνάδελφό του Simon Schama, ο ίδιος θα ήθελε να τον θυμούνται «σαν έναν άνθρωπο που όχι μόνο κράτησε ψηλά τη σημαία, αλλά που έδειξε ότι κρατώντας την υψωμένη μπορείς πράγματι να καταφέρεις κάτι, κι ας είναι μόνο καλά και διαβαστερά βιβλία».

 

-Διαβάστε σε παλιότερη ανάρτησή μου για το τελευταίο βιβλίο του Έρικ Χομπσμπάουν «Πώς ν’ αλλάξουμε τον κόσμο» (και σχετικό ποίημα του Μπρεχτ) εδώ: https://itzikas.wordpress.com/2011/12/16/%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%BA-%CF%87%CF%8C%CE%BC%CF%80%CF%83%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BF%CF%85%CE%BC-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF/

 

-Διαβάστε επίσης από την εφημερίδα «Η εποχή», 21 Μαΐου 2012:

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ

«Στα χρόνια του κρατικού καπιταλισμού»:

 -Είναι δυνατόν να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς κρίσεις;

Όχι. Από τον καιρό του Μαρξ γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί μέσα από κρίσεις και αναδιαρθρώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο σοβαρή είναι η σημερινή κρίση, γιατί είμαστε ακόμη μέσα σ’ αυτήν.

-Η τρέχουσα κρίση είναι διαφορετική από τις προηγούμενες;

Ναι, γιατί συνδέεται με μια μετατόπιση του κέντρου βάρους του πλανήτη: από τις παλιές καπιταλιστικές χώρες προς τα αναδυόμενα έθνη. Από τον Ατλαντικό προς τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αν τη δεκαετία του τριάντα ήταν σε κρίση όλος ο κόσμος, πλην της ΕΣΣΔ, σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική. Οι επιπτώσεις είναι διαφορετικές στην Ευρώπη σε σύγκριση με τις χώρες BRIC: Βραζιλία, Ρωσία, Κίνα, Ινδία. Άλλη διαφορά, σε σχέση με το παρελθόν: παρά τη σοβαρότητα της κρίσης, η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να αναπτύσσεται. Όμως, μόνο στις περιοχές εκτός Δύσης.

(Η συνέχεια της συνέντευξης εδώ: http://www.epohi.gr/portal/themata/11939-2012-05-21-16-05-13)

 

 

1η Οκτώβρη 2012: Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Λουί Αραγκόν, «Τραγούδι του Οκτώβρη» και Στεφάν Μαλλαρμέ, [Στεναγμός Οκτωβρίου]…

Λουί Αραγκόν, «Τραγούδι του Οκτώβρη»

 

Ένα τραγούδι ουρά μιας εσθήτας απέραντη

Ένα τραγούδι ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τραγούδι του Οκτώβρη ρομάντζα

Πιο γλυκιά κι απ’ το Μάη

Ένα τραγούδι που πάντα ν’ αρχίζει ξανά

 

Τη νοσταλγία του ορίζοντα τα μάτια σου έχουν

Τρελέ που βρίσκεις τον αιθέρα γαλάζιο αρκετά

Που ο ουρανός φυλακή δε σου είναι

Ν’ αγαπήσεις υπέρμετρα πρέπει

Δεν αρκεί διόλου πια το μυαλό

 

Φθινόπωρο ωραίο με χέρια βελούδου

Ειν’ το τραγούδι που δεν τραγουδήθη ποτέ

Ειν’ το τραγούδι δικού μας του έρωτα

Ειν’ το τραγούδι των ρόδων θωριά του τσαγιού

Που η καρδιά τους έχει το χρώμα της μέρας

 

Είναι τάχα ο λυγμός βαθύς αρκετά

Να μιλήσει και για του κορμιού τις ερήμους

Όμοιες με κύκλους μες στο νερό

Τα λόγια αξίζουνε τάχατες τη μελωδία

Του ατέλειωτου πόθου κλεισμένου βαθιά στην καρδιά

 

Ένα τραγούδι Έλσα της τρέλας

Ένα τραγούδι ποτέ δεν τελειώνει

Ένα τραγούδι του Οκτώβρη ρομάντζα

Πιο γλυκιά κι απ’ το Μάη

Ένα τραγούδι ουρά μιας εσθήτας απέραντη

(“Πρόσωπα/ιδέες- Λογοτεχνία: Αραγκόν”, Πλέθρον)

 

Στεφάν Μαλλαρμέ (1842-1898), «Στεναγμός»

 

Στο μέτωπό σου που ονειρεύεται, ω ήρεμη αδελφή, ένα

φθινόπωρο από πορφυρά πέταλα ανθέων στρωμένο,

και μες στον πλάνητα ουρανό του αγγελικού ματιού σου,

πιστή αναλήπτεται η ψυχή μου, όπως σε κήπο θλίψης

στενάζει κάποιος πίδακας λευκός προς το Γαλάζιο.

Προς το Γαλάζιο το απαλό του ωχρού κι αγνού Οκτωβρίου

την άπειρή του ραθυμία που αντανακλά στις στέρνες

κι αφήνει στο νεκρό νερό, που η υπόξανθη αγωνία

των φύλλων πλέει στον άνεμο και κρύο σκαλίζει αυλάκι,

να σέρνεται ο ήλιος κίτρινος από μια μακριά αχτίδα.

(Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης, Καστανιώτης)

 

«Η λίγη Ελλάδα που μας απέμεινε»….

«Στη λίγη Ελλάδα που μας απέμεινε, το μόνο που μπορείς ακόμη να κάνεις
είναι να δέεσαι τους θεούς σου. Ποιους θεούς; Ω, μα είναι πολλοί. Σχεδόν
όσοι και ο πληθυσμός της χώρας. Δύο μέτρα κάτω απ’ τη γης ή πάνω από τον
πλαϊνό σου τοίχο τον γδαρμένο, αγρυπνούν.», (Ο. Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά)

 Έστω και «στη λίγη Ελλάδα που μας απέμεινε», υπάρχει ακόμα και μια Ελλάδα ευρύχωρη, πλούσια και ποικίλη, ανοιχτή και δεχτική, γενναιόδωρη, ανεκτική και φιλόξενη, συναισθηματικά σπάταλη και πνευματικά «πολυθεϊστική», αυτή στην οποία αναφέρεται κι ο Ελύτης, μια Ελλάδα που δεν αυτοθαυμάζεται, δεν αυτοκολακεύεται, δεν αυτοδιαφημίζεται προβάλλοντας ως βεβαιότητα την, γονιδιακώς κατακτημένη, ανωτερότητά της έναντι των άλλων και δεν συχνάζει εκεί όπου συχνάζουν οι κάμερες, οι προβολείς και οι κραυγές (αντί του διαλόγου).

Μόνο που, να, δυσεύρετη πολύ είναι αυτή η Ελλάδα, σπάνια την εντοπίζουμε και σπάνια την αναγνωρίζουμε, καθώς μένει στη σκιά ή και εξοβελίζεται απ’ το κυρίαρχο αντίθετό της: την Ελλάδα των εθνικών μυθευμάτων, της γκλαμουριάς και του λαϊφσταϊλισμού, της συνωμοσιολογίας (όλοι μας επιβουλεύονται και μας κατατρέχουν), του ωχαδερφισμού, του ατομικισμού, των κραυγών και του «ξέρεις ποιος είμαι ‘γω, ρε», της φραπεδιάς, του καρεκλοκενταυρισμού και του ρουσφετιού.

Αυτή η δεύτερη Ελλάδα όμως, η μίζερη, η στενεμένη, η μικρή, που όλο και την κάνουμε μικρότερη, είναι η κυρίαρχη Ελλάδα και τη συναντάς παντού:

-στον καθημερινό, στενό προσωπικό σου περίγυρο, όπου επικρατεί το «εικόνα σου είμαι εξουσία και σου μοιάζω»,

-στα υψηλά χλιδάτα δώματα της πάσας εξουσίας, όπου οι μόνες αρχές και αξίες είναι  η αρχομανία και ο έκνομος πλουτισμός,

-στα μεθυστικά μυθεύματα της κληρονομημένης υπεροχής και της αυτονόητης μοναδικότητας, τα οποία απλώς επιτείνουν τη σύγχυση και βαθαίνουν το λήθαργο,

-στις πολυδιαφημιζόμενες γκλάμουρ συνάξεις όπου συμφύρονται συνεγελαζόμενοι πολιτικοί, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και πλήθος λαμογιών των μασμέντια, των τεχνών και του θεάματος,

-στα βαρυφορτωμένα αλαζονεία άμφια των δεσποτών που η σχέση τους με την θρησκευτική πίστη και το πνεύμα είναι όση του «φάντη με το ρετσινόλαδο»,

-στα τηλεοπτικά πάνελς όπου πανελίστες και πανελίστιες ταΐζουν καθημερινά το φιλοθεάμων κοινό τους με τόνους ευτέλειας…

Γι’ αυτό κατάντησε ένας μύθος η ευρεία, η απλόχωρη, η πλούσια και ποικίλη σε ιδέες και αντιλήψεις, Ελλάδα, μια Ελλάδα που εντέλει υπάρχει μοναχά στην άγονη επικράτεια της φαντασίωσής μας και στις περιχαρακωμένες ιδεοληψίες μας.

Αυτή είναι δυστυχώς η  Ελλάδα που οικοδόμησαν οι μέχρι τούδε πράξεις μας, η Ελλάδα που αφρόνως και ωφελιμιστικά συνέθεσαν οι άρχοντές μας, πολιτικοί, πολιτιστικοί, μασμεντιακοί και εκκλησιαστικοί, μια Ελλάδα μικρή, στενάχωρη και κοντόθωρη πάντα εν αμύνη ενόσω έχει την ψευδαίσθηση ότι όλοι της επιτίθενται και απεργάζονται το κακό της, μια Ελλάδα μικρόκαρδη και μικρόνοη, θαρρείς και όλοι μας θελήσαμε να επαληθεύσουμε την πικρόχολη διαπίστωση του Οδυσσέα Ελύτη για τη «λίγη Ελλάδα που μας απέμεινε».

-Είναι μια χώρα μικρή, σε πολιτική και κοινωνική αποσύνθεση, η Ελλάδα που ανέχτηκε και ανέχεται ακόμα να εμπιστεύεται τις τύχες της (και, σήμερα, την ίδια την ύπαρξή της), σε δημαγωγούς πολιτικάντες, βουτηγμένους στη διαπλοκή και στη διαφθορά, που εξουσίασαν και εξουσιάζουν στηριγμένοι στη χυδαία ψευδολογία και τον εκμαυλισμό του λαού.

-Είναι μικρή η Ελλάδα που έχει εθιστεί να θηλάζει τους βαυκαλιστικούς της μύθους παρά να κοιτάζει κατάματα στον καθρέφτη τη ραγισμένη, ή μάλλον τη στραπατσαρισμένη, αλήθεια της.

-Είναι μικρή Ελλάδα η Ελλάδα που, δέσμια ενός συνδρόμου μεγαλείου και, ταυτόχρονα, εγκάθειρκτη ενός ανίατου συμπλέγματος κατωτερότητας, βλέπει «ξένους δακτύλους» πίσω από τα δικά της στραβοπατήματα και λάθη.

-Είναι μικρή η Ελλάδα που δηλώνει «εκ γονιδίων ανίκητη» και μεθάει από εθνική υπερηφάνεια, όταν ένας αθλητής κερδίσει κάποια παγκόσμια διάκριση έστω και αποδεδειγμένα ντοπαρισμένος.

-Είναι μια μικρή Ελλάδα, στενεμένη και μίζερη, η Ελλάδα που, παρά τις συνεχείς εξαγγελίες, δεν αντέχει ένα μουσουλμανικό τέμενος στην πρωτεύουσά της.

-Είναι μια Ελλάδα μικρή η Ελλάδα που παιδαγωγείται και ψυχαγωγείται σχεδόν αποκλειστικά από τα ωμά δελτία των οχτώ και σπαταλάει το χρόνο, τις λέξεις και την καρδιά της ανταλλάσσοντας απόψεις και αισθήματα για όσα ευτελή της προμηθεύει ο γυάλινος μύλος, ακάθεκτος στο πολτοποιητικό του έργο.

-Είναι μικρή Ελλάδα η Ελλάδα του θρησκόληπτου φανατισμού και του μεσαιωνισμού που σπεύδει να καταδικάσει έναν 27χρονο για «βλασφημία», και που η δικαιοσύνη της, κατ’ επιταγή του κάθε φονταμενταλιστή χριστιανού και της νεοναζιστικής χρυσής Αυγής, αποδεικνύεται «γοργοπόδαρη σαν το λαγό» στην περίπτωση της σάτιρας για τον «γέροντα παστίτσιο» και «βραδυπορούσα, αν όχι κοιμισμένη, χελώνα» στις περιπτώσεις των μεγάλων οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων.

-Είναι μια Ελλάδα μικρή η Ελλάδα που νομιμοποιεί, με την αδιαφορία και τη σιωπή της, αν και πολλοί το κάνουν απροκάλυπτα, τους θιασώτες του Χίτλερ που στρώνουν στ’ άγριο κυνηγητό αδύναμους μετανάστες, τους μαχαιρώνουν, τους δολοφονούν και βάζουν φωτιά στα σπίτια τους ή στα κτίρια όπου στεγάζονται οι σύλλογοί τους.

-Είναι μικρή, πολύ μικρή, η Ελλάδα που στο ‘να χέρι κρατάει τα κέρδη που αποκτά εκμεταλλευόμενη το φτηνό, μαύρο εργατικό δυναμικό, Πακιστανούς, Κούρδους, Αλβανούς, και με το άλλο τους καταδίδει στην αστυνομία, τους προπηλακίζει ή και τους βασανίζει σέρνοντάς τους από καρότσες αυτοκινήτων ή, και τελευταία, τους παραδίδει «προς γνώση και συμμόρφωση» στις νεοναζιστικές συμμορίες της Χρυσής Αυγής.

Μπορείς ν’ αραδιάσεις δεκάδες άλλα παραδείγματα μιας «μικρής Ελλάδας που συνεχώς μικραίνουμε»… Δε χρειάζεται… Οι έστω και λίγο «υποψιασμένοι» γνωρίζουν καλά τα (εθνικά) κουσούρια της…

 «Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού
Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.»

(Νίκος Γκάτσος, «Γύφτισσα μαϊμού», από το «Ρεμπέτικο»)

Χιλιάδες Ισπανοί διαδηλωτές πολιορκούν το ισπανικό κοινοβούλιο…

Ζωσμένο από χιλιάδες διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για την λιτότητα αλλά και υπό την προστασία ισχυρής αστυνομικής δύναμης είναι την Τρίτη το Κοινοβούλιο στη Μαδρίτη. Κατά διαστήματα η ένταση αυξάνεται και σημειώνονται συγκρούσεις με την αστυνομία να κάνει χρήση γκλομπ, δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ για να συγκρατήσει το πλήθος.
Δεκάδες είναι οι προσαχθέντες, σύμφωνα με τα ισπανικά μέσα.

Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και ισπανικά ΜΑΤ έχουν έχει κρατήσει το πλήθος σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το Κοινοβούλιο, το οποίο συνεδριάζει.
Έχουν τοποθετήσει κλούβες και φράχτες (αλλά ελληνικά) για να εμποδίσουν τους διαδηλωτές.
Η ένταση ξεκίνησε όταν διαδηλωτές προσπάθησαν να διασπάσουν τον φράχτη της αστυνομίας.
Εννέα άτομα τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια εφόδου των αστυνομικών κατά των διαδηλωτών. Τρεις από τους τραυματίες χρειάστηκε να μεταφερθούν σε νοσοκομείο, αναφέρει η El Pais.

Κατά διαστήματα οι αστυνομικοί πραγματοποιούν εφόδους κατά του πλήθους κάνοντας χρήση γκλομπ με τους διαδηλωτές να απαντούν σηκώνοντας απλώς τα χέρια τους.
Αργότερα έγινε και χρήση δακρυγόνων και πλαστικών σφαιρών, κάτι που επιβεβαίωσαν και άτομα που βρίσκονται μέσα στο Κοινοβούλιο.

Όπως φάνηκε και στα πλάνα που μετέδιδαν ζωντανά τα ισπανικά μέσα, διαδηλωτές σε κάποια φάση των επεισοδίων επιτέθηκαν σε αστυνομικό με κλωτσιές. Από την πλευρά τους επεισόδια αυτού του τύπου ήταν μάλλον μεμονωμένα.

Οργή κατά πάντων…

Από νωρίτερα το απόγευμα της Τρίτης, έξω από το κτίριο είχαν συγκεντρωθεί πολλές χιλιάδες διαδηλωτές φωνάζοντας «Βγείτε έξω!», «Δεν μας αντιπροσωπεύουν» και «Απολύστε τους».

Ορισμένοι εκτόξευαν διάφορα αντικείμενα εναντίον των αστυνομικών.
«Χέρια ψηλά, αυτά είναι τα όπλα μας», απάντησε επίσης το πλήθος, σηκώνοντας τα χέρια, απέναντι στους αστυνομικούς που κράδαιναν τα γκλομπ τους για να αναγκάσουν τους διαδηλωτές να υποχωρήσουν.

Άλλοι διαδηλωτές πραγματοποιούν καθιστική διαμαρτυρία.

Η διαδήλωση είχε οργανωθεί από το κίνημα «Occupy Congress».

ΥΓ: Να δούμε πώς θα εξελιχθούν και δω τα πράγματα αύριο στη γενική απεργία… Ισπανοί και Πορτογάλοι με τις πολύ μεγάλες διαδηλώσεις μας δείχνουν το δρόμο.

*Περισσότερες εικόνες από τη διαδήλωση στη Μαδρίτη από την El Pais εδώ…

Ο απολογισμός ενός Χρυσαυγίτη, το χειροφίλημα του «αρχηγού»… Και, «καν’ το όπως οι τρίτεκνοι»…

 

Ο απολογισμός ενός Χρυσαυγίτη…

Ο Χάρης Κουσουμβρής υπήρξε στο παρελθόν ένα από τα ηγετικά στελέχη και ταμίας της Χρυσής Αυγής. Μέλος για 12 χρόνια, από το 1990, ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του «στρατιώτη» της οργάνωσης παρά την υψηλή του θέση στην ιεραρχία. Το όνομά του εμφανίζεται σε υποθέσεις, όπως αυτή του Περίανδρου, αλλά και σε άλλες δολοφονικές επιθέσεις και δράσεις της Χρυσής Αυγής. Μετά από 12 χρόνια ο Χάρης Κουσουμβρής αποχωρεί από τη Χρυσή Αυγή και το 2004 γράφει το βιβλίο «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής» αποκαλύπτοντας στοιχεία για τις δράσεις της ναζιστικής οργάνωσης, και παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως μεταμελημένο και απογοητευμένο.

Διαβάστε μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του πρώην χρυσαυγίτη:

«Ναι υπήρξα μέλος μιας οργάνωσης με ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Δεν τον ονομάζω ιδεολογικό χαρακτήρα διότι δεν μπορείς να προσάψεις στην Χρυσή Αυγή συγκεκριμένο ιδεολογικό χαρακτήρα. Βρέθηκα στην ηλικία των 17 χρόνων ανάμεσα σε μια νεανική παρέα που νόμιζα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει για μένα το λίκνο αναπτύξεως των εφηβικών μου οραμάτων, άμεσα συνδεδεμένων με τον συναισθηματισμό αυτής της ηλικίας.
[…]

Δυστυχώς οι περιρρέουσες πολιτικές ισορροπίες σε τούτη την παραπαίουσα Κοινωνία είναι τόσο συγκεχυμένες που ώστε δεν κατάφεραν να διαφωτίσουν κατά πως έπρεπε έναν ανυποψίαστο έφηβο, προστατεύοντάς τον από τις «εξολισθήσεις»… Έτσι ο νέος που μικρός έπαιζε στις γειτονιές της Κυψέλης θέλησε να διασκεδάσει τις αγωνίες του εντασσόμενος σε μια αγέλη, η οποία απ’ ό,τι φάνηκε εμφανιζόταν μασκαρεμένη

Σαφώς και δεν αποζητώ συγχωροχάρτια! Σαφώς και θεωρώ ότι η εφηβική αφέλεια δεν συνιστά και λόγο αφέσεως αμαρτιών την στιγμή που η ίδια η ηλεκτρονική εποχή μας εφόσον σου παρέχει όλες τις δυνατότητες ενημερώσεως δεν συγχωρεί άγνοια… Αλλά ο αναμάρτητος….
[…]
Ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω πόσο ύπουλα το διεφθαρμένο Σύστημα, προκειμένου να κυριαρχήσει πάνω στις ανόητες μάζες κατασκεύαζε αντιπαλότητες… Πόσο στυγνά μετέτρεπε τους ανθρώπους σε πεζοδρομιακές φατρίες προκειμένου να κυριαρχεί πάνω στα συντρίμμια τους κι έτσι ελάχιστες μεγαλοαστικές συμμορίες να σκυλεύουν πτώματα και πατώντας επί πτωμάτων να ευημερούν πάνω στη δυστυχία των ηλίθιων. Σπούδασα τη μικρότητα αυτού του Συστήματος κι ευτυχώς κάλιο αργά παρά ποτέ κατάλαβα ότι το Σύστημα αυτό δεν είναι απρόσωπο αλλά καθρεφτίζεται με το είδωλο όλων όσων ηθελημένα ή αθέλητα συμμετέχουν στην τεχνητή «αντιπαλότητα» των δήθεν ιδεολογικών ‘Παρατάξεων’ των οποίων οι συγκρούσεις καταλήγουν στην εδραίωση της κυριαρχίας των ολίγων…

[…]
Οι πεινασμένοι να αλληλοσπαράσσονται για να κυριαρχούν οι πλουτοκράτες και οι προστάτες τους τα καλοφαγωμένα μαντρόσκυλα του σάπιου αστικού Συστήματος! Καλός μαλάκας θα μου πει κανείς ήμουνα… Ίσως ναι ίσως όχι!

Εκείνο που θυμάμαι είναι κάποιες αξίες να με ωθούν ανεξέλεγκτα μέσα σε ένα ρεύμα ανάξιας καθημερινότητας που άλλοι διαμόρφωναν για μένα. Κάποιοι επιτήδειοι με έσπρωχναν σε τεχνητές και ανάξιες αντιπαλότητες κι ένας από αυτούς σίγουρα ήταν και ένας κομπλεξικός που ήθελε να καλύψει τις απελπιστικές υπαρξιακές του ανασφάλειες στήνοντάς γύρω του μιαν αυλή μαριονετών η οποία θα του προσέδιδε λόγο υπάρξεως. Κι αυτός δεν ήταν παρά ένα πιόνι του Συστήματος το οποίο παράγει αβαντάρει και διαθέτει κάμποσα τέτοια πιόνια.

[…]

Ε λοιπόν έχω το θάρρος να πω ότι είχα πέσει κι εγώ στη παγίδα του κατασκευασμένου φανατικού οπαδού ενός αστείου ‘φυρερίσκου’ ενός πλάσματος που αν η Κοινωνία είχε στοιχειώδη ευθιξία θα τον είχε κλείσει σε κλουβί και τα τον περιέφερε στις γειτονιές να διασκεδάζουν οι θλιμμένοι δανειολήπτες! Ναι σε μια κοινωνία που το Σύστημα υποχρεώνει τους ηλίθιους υπηκόους του σε ισόβια τοκογλυφική αφαίμαξη, εγώ ο μεροκαματιάρης κατευθυνόμουν από έναν μισότρελλο ‘γκουρού’ εναντίον άλλων μεροκαματιάρηδων γιατί έτσι το ήθελε η ‘ιδεολογία’ η μάλλον τα ανομολόγητα βιοποριστικά συμφέροντα του ‘γκουρού’ ο οποίο βέβαια ποτέ δεν έμαθε τι θα πει μεροκάματο.

[…]
Τι αντιπροσώπευε για μένα αυτή η θλιβερή προσωπικότητα; Στην αρχή τα πάντα, όχι γιατί με έπεισε έστω και μια στιγμή για την αξία που ποτέ δεν είχε αλλά διότι έβλεπα πολλούς σαν και μένα να την πλαισιώνουν πιστεύοντας όπως κι εγώ ότι αντιπροσώπευε κάποιες αξιες. Έλεγα ‘δεν είναι δυνατόν για να είναι όλοι αυτοί γύρω του αξίζει!’ και έτσι υπάκουα στις προβοκατόρικες διαταγές του χωρίς να τις κρίνω. Ήμουν στρατιώτης τους κι ήξερα πως ο στρατιώτης δεν κρίνει αλλά υπακούει!».

(περισσότερα εδώ)

 

-Το χειροφίλημα του «αρχηγού»…

Θαυμάστε τον «αρχηγό»!…. Υποβάλλει (δια χειροφιλήματος) τα σέβη του στην εκπρόσωπο της πλουτοκρατίας και της εξουσίας….

Μια υπόκλιση κι ένα χειροφίλημα: απόδειξη με ποιους πραγματικά είναι τα «μαντρόσκυλα» του συστήματος.

 

-Κάν’ το όπως οι τρίτεκνοι….

Όπλο τους μία μόνο φράση: «Φύγε από δώ, φασίστα»…

Προσπερνώντας τα οργανωμένα συμφέροντα, κάθε είδους, που οδήγησαν ένα σύλλογο υπαιθρίων μικροπωλητών να βγάλει υποστηρικτική ανακοίνωση για τους τραμπουκισμούς των χρυσαυγιτών σε Ραφήνα και Μεσολόγγι, είδαμε προχθές μια αυθόρμητη κίνηση πολιτών που γεννάει ελπίδες. Οι τρίτεκνοι διαμαρτύρονταν στο υπουργείο Οικονομικών για τις περικοπές, όταν ξεπρόβαλε ο Κασιδιάρης και δυο τρεις ομοϊδεάτες βουλευτές, ομοιόμορφα ως συνήθως ντυμένοι, για να εκμεταλλευτούν την αγωνία και τον αγώνα των τριτέκνων. Είχε μελετήσει καλά τις κινήσεις του, αλλά βρήκε την αντιμετώπιση που του άξιζε, ο περιφερόμενος νταής. «Φύγε από δω, φασίστα… Δεν σε χρειαζόμαστε…»

Αυτοί οι πολίτες έχω την αίσθηση ότι χάραξαν τον σωστό δρόμο για την αντιμετώπιση των συμμοριών με τα μαύρα: Την κοινωνική απομόνωση. Δεν άφησαν να λερώσουν την διαμαρτυρία τους οι νοσταλγοί του Χίτλερ, που απομακρύνθηκαν σαν βρεγμένες γάτες. Αυτοί οι πολίτες δεν είχαν καδρόνια και μαχαίρια. Δεν καυγάδισαν, δεν προκάλεσαν αλλά και δεν πολυλόγησαν. Όπλο τους μία μόνο φράση: «Φύγε από δώ, φασίστα.»

(του Κ. Ρεσβάνη από το protagon.gr)

Ο Αλβανός της Χρυσής Αυγής και το σύνθημα «Δε θα γίνεις Έλληνας, ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ»…

Αποκαλύφτηκε αυτές τις μέρες ότι στο ναζιστικής «κοπής» τάγμα εφόδου  των Χρυσαυγιτών που επιτέθηκε βάναυσα κατά των μεταναστών μικροπωλητών στο Μεσολόγγι, συμμετείχε,  παρά τω πλευρώ  του βουλευτή Μπαρμπαρούση- που, ειρήσθω εν παρόδω, την «είδε» Καραϊσκάκης λόγω της μακριάς του κόμης- κι ένας Αλβανός με το όνομα, Roberto Chaidi.

Αυτός ο «σκοτεινός τύπος» λοιπόν που η κοψιά του παραπέμπει σε πρόσωπο του υποκόσμου και «νονό της νύχτας», μια φάτσα κάτι μεταξύ μεξικανού έμπορου ναρκωτικών και δεσμοφύλακα στο εξπρές του μεσονυχτίου, δηλώνει σαν επάγγελμα «σχεδιαστής μόδας» και φέρεται, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, να είναι ιδιοκτήτης πολυτελούς ξενοδοχείου στην Αλβανία, το οποίο μάλιστα, μεταξύ άλλων «πολιτιστικών εκδηλώσεων», φιλοξενεί και τα καλλιστεία για την ανάδειξη της Μις Αλβανία. Λέγεται δε ότι διαθέτει και αρκετό χρήμα, το οποίο απέκτησε από αδιαφανείς ή «σκοτεινές» επαγγελματικές- επιχειρηματικές δραστηριότητες και υπάρχει η υποψία ότι είναι ίσως και χρηματοδότης της Χρυσής Αυγής.

Είναι γνωστό ότι η Χρυσή Αυγή στα νυχτερινά «γιουρούσια» της με μαχαίρια και παλούκια κατά των μεταναστών συνεργάζεται και με εγκληματικά στοιχεία- μετανάστες που ανήκουν στην αλβανική, στη ρώσικη, στη γεωργιανή, κλπ. μαφίες- πάντα όμως με συμμορίες της «λευκής μαφίας» και όχι της «μαύρης» (π. χ. των Νιγηριανών) για να είναι και συνεπής με το δόγμα τής ανωτερότητας της άριας φυλής (και στην εγκληματική δράση).

Έστησε η Χ. Α. ένα «πολιτικό μαγαζί» με βιτρίνα την «εθνοκαπηλία» και από μέσα όργια παρανομίας (από μαστροπεία και ναρκοεμπόριο ως και εμπόριο όπλων) και κάθε είδους άλλη εγκληματική δραστηριότητα, με κύριο στόχο τον κάθε αδύναμο μαυριδερό, που με τα «τάγματα εφόδου» της τον ξυλοκοπεί βάναυσα ή τον μαχαιρώνει στην ψύχρα.

Κι ενώ βλέπουμε ότι η Χ. Α. κάνει «εξωτερικά ανοίγματα» σε ευκατάστατους ξένους, όπως ο Roberto Chaidi, θέλω να επισημάνω και το γεγονός ότι «αμελεί» (ή φοβάται;) να χτυπήσει Νιγηριανούς μαστροπούς, Ρουμάνους με Καλάσνικοφ, Αλβανούς Μαφιόζους, Ρώσους ναρκωεμπόρους, απασχολημένη με τους Μπαγκλαντεσιανούς, Πακιστανούς, Ινδούς μικροπωλητές και με τις αιμοδοσίες για Έλληνες (δηλαδή ο Έλλην γιατρός του νοσοκομείου Αγρινίου θα αρνηθεί μετάγγιση αίματος στον κ. Ροβέρτον Χάϊντι, αν χρειαστεί;).

Με την «ελληνοποίηση» όμως του Roberto Chaidi από τη Χ. Α. γεννάται το ερώτημα πώς αυτοί οι καθαρόαιμοι, ακραιφνείς Ελληναράδες δέχονται σαν μέλος ή στέλεχος του κόμματος έναν αλλοδαπό και μάλιστα Αλβανό!

Πώς γίνεται, ενώ το κυρίαρχο σύνθημά τους είναι το «Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή», το οποίο με τη λέξη «αίμα» παραπέμπει στην «εξ αίματος» παραδομένη ελληνικότητα από γενιά σε γενιά, να «ελληνοποιούν» έναν που στις φλέβες του τρέχει αίμα αλβανικό;

Και πώς δέχονται να κάνουν τέτοιες «εκπτώσεις καθαρότητας», «ελληνοποιώντας» τον Roberto Chaidi, παραβιάζοντας έτσι και το βασικό τους σύνθημα κατά των Αλβανών- μεταναστών, το πασίγνωστο «Δε θα γίνεις Έλληνας, ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ».;

Οι Χρυσαυγίτες για να δικαιολογήσουν την παρουσία του Roberto Chaidi στις τάξεις του κόμματός τους ισχυρίζονται ότι είναι Βορειοηπειρώτης- Έλληνας. Αλλά, αν είναι έτσι, τι σόι Έλληνας είναι αυτός ο  Roberto Chaidi, που, ενώ θα μπορούσε με μια αίτηση στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών να πάρει την ελληνική ιθαγένεια, δε φρόντισε να το κάνει, ώστε να είναι και «με τη βούλα» Έλληνας και επιπλέον  σαν Έλληνας- Βορειοηπειρώτης, γιατί έχει αυτό το ξενικό ονοματεπώνυμο, προσβλητικό για τις εθνοπρεπείς αρχές της Χρυσής Αυγής, και όχι ελληνικό;

Ερωτήματα, στα οποία δεν περιμένει κανείς βέβαια σοβαρές απαντήσεις από τα ανεγκέφαλους φασίστες, νεοναζιστές, της Χ. Α.

Με την ευκαιρία, ας σταθούμε λίγο περισσότερο στο ρατσιστικό σύνθημα «Δε θα γίνεις Έλληνας, ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ», ένα σύνθημα το οποίο δεν ακούγεται μόνον από στόματα Χρυσαυγιτών αλλά είναι ευρέως διαδεδομένο, αφού ακούστηκε πολλές φορές τόσο σε διαδηλώσεις εν γένει ακροδεξιών αλλά και στις κερκίδες των ελληνικών γηπέδων από χιλιάδες ελληναράδες χουλιγκάνους κατά της Αλβανίας και Αλβανών ποδοσφαιριστών, με τελευταίο θύμα, πριν μερικές βδομάδες, τον παίκτη της εθνικής Ελλάδας ποδοσφαίρου, το Σωτήρη Νίνη, ο οποίος είναι αλβανικής καταγωγής.

Το ρατσιστικό αυτό σύνθημα σχηματίζει μια κλίμακα με δυο βαθμίδες: η μία η χαμηλότατη, η απολύτως περιφρονητέα, είναι βεβαίως η αλβανική, και η άλλη, η υψηλότατη, η κορυφαία, είναι βέβαια η ελληνική.

Αυτός που βρίσκεται από κάτω, θα παραμείνει εκεί καθηλωμένος για πάντα, δεν θα υψωθεί ποτέ, «δε θα γίνει Έλληνας ποτέ». Το «Έλληνας» προτείνεται εδώ σαν το ιερό όνομα μιας ποιότητας εσαεί απροσέγγιστης για τις «ταπεινές» φυλές και τα «άδοξα» έθνη. Ό, τι κι αν κάμει ο Αλβανός, όσο κι αν προκόψει, δε θα γίνει ποτέ Έλληνας, δε θα γίνει ανώτερο ον!

Και το σύνθημα αυτό αφορά, από τους ευρωπαϊκούς λαούς, αποκλειστικά τους Αλβανούς, παρότι η ομοιοκαταληξία θα ήταν και πάλι εύκολη, δε θα ακούγαμε ποτέ το σύνθημα στη μορφή «Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Γερμανέ, Γερμανέ» ή «Βρετανέ» ή «Ισπανέ», κλπ.

Ο σάκος πάνω στον οποίο ξεσπάνε όλα μας τα απωθημένα είναι ο Αλβανός. , άλλωστε στο όνομα αυτό πάει καιρός που έχει αποδοθεί σαφώς υποτιμητική σημασία από πολλούς χρήστες, με την ίδια ρατσιστική λογική που έχει απαξιωθεί για παράδειγμα η λέξη «Φιλιππινέζα».

Μια βάσιμη ψυχολογική ερμηνεία που θα μπορούσε να δώσει κανείς είναι πως τα αντιαλβανικά αισθήματα παροξύνονται επειδή κατά βάθος δουλεύει μια αίσθηση ομοιότητας με τους Αλβανούς, βιαζόμαστε να δηλώσουμε ενάντιοι και ανώτεροι από κάποιους με τους οποίους διαισθανόμαστε (ή φοβόμαστε) ότι μας συνδέουν πολλά.

Θα μπορούσαμε εδώ να προσφύγουμε στη μυθολογία και να θυμηθούμε ότι ο Ιλλυριός (ο απώτατος πρόγονος των Αλβανών) ήταν γιος του Κάδμου, του ήρωα της Βοιωτίας που καμάρωνε ότι ήταν τρισέγγονος του Δία, εξάδελφος του δαναού, και αδελφός του Φοίνικα, του Κίλικα, της Ευρώπης και του Θάσου. Η συγγένεια των Ελλήνων με τους Ιλλυριούς- Αλβανούς λοιπόν προσδιορίζεται εξαρχής αιματική. Αλλά αντί να πάμε τόσο πίσω, μπορούμε κάλλιστα να ξεφυλλίσουμε μια προπολεμική εγκυκλοπαίδεια, “εθνικώς ορθότατη”, το Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, και να διαβάσουμε εκεί όσα σημειώνει στο σχετικό λήμμα ο Ιωάννης Γ. Κούμαρης, καθηγητής τότε της Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών:

«Ιλλυριοί και Έλληνες είναι συγγενείς. Πρόκειται περί της πλέον συγγενούς προς την ελληνικήν φυλής, ης η διασταύρωσις ήρξατο από του απωτάτου παρελθόντος κατά την πλησίον αλλήλων ανάπτυξιν. […] Η εξελλήνισις των Αλβανών και η εξαλβάνισις των Ελλήνων ενθυμίζουν τας ενώσεις των εκάστοτε τύπων μιας και της αυτής ομάδος. Και δια την αλβανικήν μόνον φυλήν δυνάμεθα να είπωμεν ότι είναι άφθονον το αίμα το οποίον έδωσε εις την ελληνικήν , εις αντιστάθμισμα του πολύ αφθονωτέρου το οποίον εδέχθη, όπως όλοι οι γείτονες. Και ο χωρισμός από «φυσικής» λαι «ψυχικής» επόψεως (και συνειδήσεως εθνικής) είναι αδύνατος. Άγνωστον δε πόσαι μορφαί στολίζουσαι το ιερόν Πάνθεον της  ιστορίας μας φέρουν, και πόσον, αίμα ιλυυριο- αλβανικόν. Και τούτο έχει μείζονα αξίαν, συγκρινόμενον προς την άπωσιν, ήτις αντιθέτως παρατηρείται έναντι άλλων φυλών, ξένων όλως. Η μόνη διασταύρωσις δι’ ην δεν θα είχε αντίρρησιν επομένως η Ανθρωπολογία θα ήτο η μετά των Ιλλυριών- Αλβανών. Πρόκειται περί αδελφού λαού, είτε το θέλομεν ημείς ή εκείνοι είτε όχι».

«Αδελφός λαός», λοιπόν οι Ιλλυριοί- Αλβανοί… «Η εξελλήνισις των Αλβανών και η εξαλβάνισης των Ελλήνων»…. Μα γίνονται τέτοια πράγματα!…

Μήπως, λοιπόν, η Χρυσή Αυγή τα αποδέχεται όλα τα παραπάνω και δε μας το λέει και ενέταξε στο κόμμα της σαν «Αλβανό αδελφό», τον Roberto Chaidi;

Και μήπως θεωρεί τον Roberto Chaidi κάτι σαν σύγχρονο Αλβανό- οπλαρχηγό, απόγονο των αρβανιτών στην καταγωγή οπλαρχηγών του ’21, του Μάρκου Μπότσαρη, του Οδυσσέα Ανδρούτσου ή του Κίτσου Τζαβέλα, ο οποίος μάχεται παρά τω πλευρώ του Έλληνα βουλευτή Μπαρμπαρούση- Καραϊσκάκη κατά των «μεταναστών- κατακτητών»;

 

*(Για τον χρυσαυγίτη Αλβανό, Roberto Chaidi, διαβάστε και δείτε φωτογραφίες του και το σχετικό βίντεο από την έφοδο κατά των μεταναστών στο Μεσολόγγι εδώ)

Η κυβέρνηση «μεσιτικό γραφείο» και το εφιαλτικό όνειρο του Γιώργου Σεφέρη…

Μια κυβέρνηση που δεν κυβερνά. Μια κυβέρνηση υποτακτικών που εκτελεί εντολές. Μια κυβέρνηση που εξαθλιώνει το λαό της και οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή. Μια κυβέρνηση ανίκανη να χτυπήσει την ασύδοτη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή και φορτώνει όλο και περισσότερο επαχθή μέτρα στις πλάτες του συνήθους υποζυγίου, στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους.

Η Ελλάδα κατάντησε πια ένα κλασικό προτεκτοράτο. Για τη Λερναία Ύδρα των τοκογλύφων μόνος Θεός είναι η συσσώρευση πλούτου και η Ελλάδα το Ελντοράντο τους.

Το δήλωσε άλλωστε στους Financial Times και ο επικεφαλή του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), κ. Αθανασόπουλος: «Η Ελλάδα μπορεί να γίνει Ελντοράντο για τους επενδυτές!»

Ε, βέβαια, «Ελντοράντο για τους επενδυτές» και όχι για τους ιθαγενείς! Μετατρέπουν τη χώρα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη (Ε.Ο.Ζ.) με τριτοκοσμικές σχέσεις εργασίας και μισθούς των τριακοσίων ευρώ, προσφέροντας έτσι τα «φιλέτα» της δημόσιας περιουσίας βορά στα γαμψά νύχια των διεθνών επενδυτικών γερακιών.

Μια κυβέρνηση ανίκανη και επικίνδυνη, μια κυβέρνηση «μεσιτικό γραφείο» που βάζει παντού στη χώρα ενοικιαστήρια και πωλητήρια. Μια κυβέρνηση που θυμίζει χαρτοπαίκτη που αφού τα έχει χάσει όλα, σαν τελευταία απέλπιδα κίνηση, βάζει υποθήκη την ακίνητη περιουσία του, μπας και ρεφάρει.

Τώρα ανακοινώνουν ότι πωλούνται το Τατόι και κτίρια του ελληνικού δημοσίου σε διάφορες πρωτεύουσες ανά τον κόσμο. Και είναι βέβαιο ότι το πωλητήριο θα επεκταθεί. Και τη στιγμή που την Ελλάδα  οι διεθνείς δανειστές της την έχουν με το μαχαίρι στο λαιμό είναι σίγουρο ότι οι κυβερνητικοί «μεσίτες» μας όχι απλά θα πωλήσουν αλλά θα ξεπουλήσουν. Όλα στο σφυρί!

Διαβάστε και τούτο το εξεφτελιστικό από τον αγγλικό The Guardian με τίτλο «Η Ελλάδα ξεπουλάει» και που δημοσιεύεται στο σημερινό Έθνος εδώ…

Και μόλις πριν λίγες μέρες το «μεσιτικό γραφείο» που, τάχα μου, μας κυβερνά ανακοίνωσε ότι ενοικιάζονται σαράντα ελληνικά νησάκια για 50 ή 99 χρόνια σε Αιγαίο και Ιόνιο από. Αλλά είναι τόσο ανίκανοι που δεν πρόσεξαν ότι τα 24 απ’ αυτά τα νησάκια δεν μπορούν να ενοικιαστούν για τουριστική εκμετάλλευση καθότι άλλα από αυτά είναι ενταγμένα στο ευρωπαϊκό περιβαλλοντικό πρόγραμμα “Natura”, άλλα χαρακτηρισμένα σαν αρχαιολογικές ή απαράμιλλου φυσικού κάλλους περιοχές, ενώ άλλα ανήκουν σε ιδιώτες, και άρα απαγορευμένη κάθε παρέμβαση για δόμηση!

Και δικαιολογημένα βγήκαν κι έκαναν οργισμένες δηλώσεις δήμαρχοι των δήμων στους οποίους ανήκουν τα προς ενοικίαση νησάκια… Διαβάστε επιγραμματικά μερικές:

«Γ. Δαμουλάκης, δήμαρχος Μήλου: Παλαβώσανε τελείως…»,  «Π. Κροντηράς, δήμαρχος Τήνου: Αυτογελοιοποιούνται με την πρόταση», «Θ. Πατεράκης, δήμαρχος Σητείας: Είναι αρχαιολογική και περιοχή Natura», «Σ. Μποζίκης, δήμαρχος Ζακύνθου: Θα προσφύγω στη Δικαιοσύνη», «Γ. Κάτσινος, δήμαρχος Ηγουμενίτσας: Απόφαση «βόμβα» για το περιβάλλον», «Κ. Σημιτσής, δήμαρχος Καβάλας: Η Θαλασσοπούλα δεν πωλείται»!

Με τη φόρα που έχουν πάρει οι «μεσίτες» μας, μην παραξενευτούμε καθόλου ότι σε λίγο μπορεί και να  βάλουν ενοικιαστήριο και στον Παρθενώνα, στους Δελφούς και σ’ άλλους ανεκτίμητους αρχαιολογικούς χώρους της πολύπαθης χώρας μας. Άλλωστε, μόλις τον περασμένο Γενάρη βγήκε δημόσια εκείνος ο γελοίος Γεράσιμος Γιακουμάτος της Ν. Δ. και δήλωσε: «… καλύτερα να ενοικιάσει η πολιτεία την Ακρόπολη και όχι μόνον. Να ενοικιάσει όλους τους αρχαιολογικούς χώρους, τους Δελφούς, τον Ναό του Απόλλωνα, όλους και μάλιστα τώρα, για να εισρεύσουν χρήματα στα δημόσια ταμεία.»!

Ενοικιαστήριο στον Παρθενώνα!!!… Για να επαληθευτεί έτσι και το όνειρο- εφιάλτης του νομπελίστα μας Γιώργου Σεφέρη, που είδε ένα βράδυ και το περιγράφει στο βιβλίο του «Δοκιμές, 2ος τόμος, Ίκαρος»:

«… Πρέπει να είχε περάσει καιρός, σα να γύριζα από μακρύ ξενιτεμό, στους δρόμους κανείς δε με γνώριζε και δε γνώριζα κανέναν. Απομεσήμερο νωρίς αλλά ο ήλιος σκεπασμένος. Βρέθηκα στην Ακρόπολη. Εμπρός στη δυτική πρόσοψη του Παρθενώνα, ένα ταραγμένο πλήθος. Όλοι κοίταζαν τις κεντρικές κολόνες και χοχλακούσαν. Ρώτησα κάποιον που χειρονομούσε πλάι μου.

-Ρε, τι ζωντόβολο είσαι συ; Από πού μας κουβαλήθηκες; Δεν ξέρεις τίποτε;

Τον κοίταζα χαμένος.

-Να ο πλειστηριασμός! Άνοιξε τα στραβά σου! Αν κερδίσει εκείνη η αμερικάνικη οδοντόπαστα, σώθηκε ο προϋπολογισμός μας για δεκαετίες.

Κοίταξα με προσοχή στην κατεύθυνση που μου ‘δειχνε. Ανάμεσα στις δυο κεντρικές κολόνες, ξεχώρισα ένα τραπεζάκι σκεπασμένο με πράσινη τσόχα και, καθισμένος πίσω του, ένας ξυρισμένος κύριος με γυαλιά. Φορούσε μαύρο κοστούμι και κρατούσε φιλντισένιο σφυρί. Ρώτησα αποβλακωμένος:

-Ποιος πλειστηριασμός;

-Πού ζεις, μωρέ; Εδώ χαλνάει κόσμος!… Τζένιο η κυβέρνησή μας. Θα τις παραχωρήσει αυτές τις πέτρες. Τι μας χρειάζονται εμάς;

Εκείνη τη στιγμή ο μαυροντυμένος κύριος χτύπησε το σφυρί. “Κατεκυρώθη!”, φώναξε κάποιος. “Κατεκυρώθη! Κατεκυρώθη!”, αντιλάλησε η βοή του πλήθους

-Κέρδισαν οι Αμερικάνοι! Είπε έξαλλος ο γείτονάς μου σαν άνθρωπος που παρακολουθεί ποδόσφαιρο.

Η ταραχή φούσκωνε μέσα μου.

-Και τι θα κάνουν; Κατόρθωσα να ρωτήσω.

-Είναι δαιμόνιοι, αποκρίθηκε. Θα πελεκήσουν τούτες τις κολόνες σε σχήμα σωληνάριου της οδοντόπαστας!

Ένοιωθα πως το πλήθος φύραινε γύρω μου και μ’ άφηνε ολότελα μόνο. Τότες είδα τον Παρθενώνα γυμνό ανατριχιαστικά, χωρίς αέτωμα, χωρίς γείσο, με τις κολόνες του πελεκημένες, γυαλιστερές, παρασταίνοντας υπέρογκα σωληνάρια. Ο βραχνάς με τίναξε απ’ το κρεβάτι καθώς ούρλιαζα. Ώρα πέντε το πρωί.

 Δεν είμαι αρκετός να αναλύσω τούτο το όνειρο. Μόνο μια παρατήρηση πάνω στην ονειρική συμπεριφορά μου. Πολλές φορές μου έτυχε να ιδώ όνειρα που παρουσιάζονται με κρυστάλλινη σαφήνεια. Αν είναι εφιαλτικά, ο εφιάλτης δουλεύει στο βάθος και ξεσπά στο τέλος».

Μάλιστα, αυτά τα εφιαλτικά “προφητικά” ο Γ. Σεφέρης… Ο εφιάλτης δούλεψε πολύ στο βάθος και ξέσπασε στις μέρες μας…

Το «βρόμικο παιχνίδι» της εξομοίωση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής με την Αριστερά από το πολιτικο- δημοσιογραφικό κατεστημένο – Το εμετικό «ευχαριστώ» στη Χρυσή Αυγή από την Καθημερινή…

Έγραφα εδώ πριν μερικές μέρες για τη θρασύτατη και επικίνδυνη εξομοίωση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής με την Αριστερά, που επιχειρείται  από πολιτικούς εκπροσώπους του σάπιου πολιτικού συστήματος και από το «μακρύ τους χέρι» τα κυρίαρχα και εξωνημένα, έντυπα και ηλεκτρονικά, Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Απροσχημάτιστα, ανερυθρίαστα και κυνικά πλέον επιχειρούν να εξομοιώσουν τη φασιστική και ρατσιστική βία των «κασιδιαραίων» της Χρυσής Αυγής με τις κινητοποιήσεις, τις διαμαρτυρίες και τους αγώνες του λαού και των κοινωνικών κινημάτων.

Την ανθρωποβόρα θηριωδία της Χρυσής Αυγής την εξομοιώνουν με τα έκτροπα (που ξέρουν πολύ καλά και ξέρουμε ποιοι τα δημιουργούν) στις παλλαϊκές και εργατικές διαδηλώσεις.

Τον άγριο διωγμό των αδύναμων και τα μαχαιρώματα μεταναστών από τους θρασύδειλους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής τα εξισώνουν με τον αγώνα και την αντίσταση των κινημάτων στην εξαθλίωση του λαού, στην αυθαιρεσία της εξουσίας και στο επιχειρούμενο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και στην καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος (π.χ. περίπτωση Σκουριών Χαλκιδικής).

 

Πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο, βλέποντας πως φτάνει «το τέλος της βασιλείας του» επιτίθεται με μανία κατά της Αριστεράς, κυρίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ, σαν την πληγωμένη τίγρη που διαισθάνεται το θανάσιμο κίνδυνο που την απειλεί και λυσσάει.

Μνημονιακά πολιτικά ντόπερμαν: Αδώνηδες, Μητσοτάκηδες, Ντινοπουλαίοι κι όλο το κακό πολιτικό συναπάντημα έπιασε μιντιακό «στασίδι» και διά της συκοφαντίας και της διαστρέβλωσης, σχεδιασμένα και ξεδιάντροπα, εξισώνουν τους τραμπουκισμούς και τις εγκληματικές ενέργειες των νεοναζιστών με τους αγώνες της Αριστεράς, κατηγορώντας την ότι αν δεν εκτρέφει, τουλάχιστον ανέχεται και συγκαλύπτει τη βία των κουκουλοφόρων, κι ας έχει καταδικαστεί χιλιάδες φορές δημόσια και επίσημα από ολόκληρη την Αριστερά η βίαιη δράση αυτών που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «γνωστούς αγνώστους» και έχει αποδειχτεί πολλάκις ποιος είναι ο προβοκατόρικος ρόλος τους.

Ως και το «ζόμπι» της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ο γηραλέος Μητσοτάκης, μπήκε στο «παιχνίδι» και δήλωσε αναίσχυντα στο ΒΗΜΑ: «ας είναι καλά η Αριστερά καθώς η ανομία που επικράτησε τα τελευταία χρόνια είχε ως αποτέλεσμα αυτή την άνοδο (της Χρυσής Αυγής)»!!!

Και κείνος ο ουτιδανός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, πρώην κηπουρός του ΓΑΠ, ο Φίλιππος Σαχινίδης, χωρίς τσίπα κατηγόρησε ευθέως από το βήμα της Βουλής το ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτός ευθύνεται για την άνοδο της Χρυσής Αυγής και ταύτισε το κίνημα των Αγανακτισμένων με το χρυσαυγίτικο φασισμό, για να εισπράξει βέβαια τις οργισμένες αντιδράσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

(Διαβάστε την απάντηση του Παντελή Μπουκάλα στο Σαχινίδη εδώ)

Και την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής που καταδικάζει το κίνημα των Αγανακτισμένων εδώ)

Γίνεται φανερό πια ότι το σάπιο πολιτικό σύστημα, βλέποντας ότι χάνει το «παιχνίδι» και για να επιβιώσει «παίζει τα ρέστα του» ξεπλένοντας και εμμέσως νομιμοποιώντας τη φασιστική και ρατσιστική βία δια του συμψηφισμού και της εξομοίωσης. Αμόλησαν το «μαντρόσκυλό» τους  για τον εκφοβισμό του κόσμου κι έχουν τον τρόπο, αφού κάνει τη βρόμικη δουλειά να το ξαναμαζέψουν και να το ξανακλείσουν στο κλουβί του.

Για να πετύχουν το σκοπό τους επιστράτευσαν και τα συνεταιράκια τους στο χώρο της έντυπης και της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας. Εξωνημένοι και ξεπουλημένοι δημοσιογραφικοί παπαγάλοι και παπαγαλάκια, αυτές οι «διανοούμενες πόρνες», έβαλαν σε ενέργεια τον ανεμιστήρα της διαστρέβλωσης και της λασπολογίας.

Η Καθημερινή θυμήθηκε τις «δόξες» του δολογισμού της!

Στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας πέρα απ’ τα μεμονωμένα άρθρα επώνυμων συστημικών γραφίδων σε διάφορες εφημερίδες και το ότι η φασιστοφυλλάδα του Θέμου Αναστασιάδη, έγινε σχεδόν το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Χρυσής Αυγής, εντυπωσιάζει και εξοργίζει το γεγονός ότι και η αποκαλούμενη «έγκριτη» Καθημερινή μπήκε στο βρόμικο «παιχνίδι» με επίσημη γραμμή της τη διαστρέβλωση, το συμψηφισμό και της εξίσωση της Χρυσής Αυγής με την Αριστερά.

Υπήρξε, πριν μερικές μέρες, το κύριο άρθρο της Καθημερινής προς την κατεύθυνση αυτή και στη συνέχεια άρθρα δημοσιογράφων της εφημερίδας.

Την περασμένη Κυριακή δημοσιεύτηκε το κατάπτυστο και εμετικό άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη με το οποίο «ευχαριστεί τη Χρυσή Αυγή!» και νομιμοποιεί τη φασιστική και ρατσιστική βία σαν το «αντίπαλο δέος» στη βία της Αριστεράς. Εντελώς ανιστόρητα δε ρίχνει την ευθύνη για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στους Γερμανούς κομμουνιστές και επιπλέον κάνει και περιπαιχτικό σχόλιο σε βάρος του Μανόλη Γλέζου, σύμβολο ζωντανό της Εθνικής μας Αντίστασης.

«Δημοσιογράφος» βρομερός και τρισάθλιος, εξωνημένη και ξεπουλημένη γραφίδα του φαύλου και σάπιου πολιτικο- δημοσιογραφικού συστήματος…

Κρατήστε το στομάχι σας και διαβάστε το κατάπτυστο και εμετικό του άρθρο:

«Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει· αυτό που σήμερα αποτελεί το βασικό εμπόδιο στη μετάβαση της χώρας από την εποχή των σοβιέτ με αστακομακαρονάδα (ελληνικό μοντέλο του σοσιαλισμού…) στη σύγχρονη πραγματικότητα…» (η συνέχεια του άρθρου εδώ)

Εκατοντάδες ήταν τα οργισμένα σχόλια αναγνωστών του άρθρου του Στ. Κασιμάτη στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής… Διαβάστε παρακάτω μερικά απ’ αυτά:

-Αγαπητέ Στέφανε, ως παλιά σου συνάδελφος στην Ελευθεροτυπία, δεν μπορώ παρά να νιώσω μεγάλη θλίψη για την τωρινή σου κατάντια, επειδή κάποτε είχες ένα επίπεδο. Ο παρών λίβελλος ωστόσο, θα χρησιμεύσει στον ιστορικό του μέλλοντος ο οποίος θα διερευνήσει τον άθλιο ρόλο της συντριπτικής πλειοψηφίας των ΜΜΕ την εποχή του μνημονίου. Εύχομαι το κείμενό σου να μνημονεύεται εις τους αιώνας των αιώνων πλάι στα άλλα, ιστορικά δημοσιεύματα της Καθημερινής που κατακεραύνωναν τους «κομμουνιστοσυμμορίτες», ενώ παράλληλα διακήρυτταν την πίστη και την αφοσίωση στους ναζί κατακτητές και τα τάγματα ασφαλείας.

Κι επειδή όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες, μην εκπλαγείς όταν, την ημέρα που οι νταβραντισμένοι γορίλες της Χρυσής Αυγής πλακώσουν κι εσένα στο ξύλο γιατί έτσι τους καρφώθηκε, τους ακούσεις να σου λένε «ευχαριστώ ηλίθιε».Το σχόλιο της Κορίνας Βασιλοπούλου)

-Συγχαρητήρια για τη συνέπεια και τη συνέχεια της εφημερίδας σας. Το 1942 ήσασταν ναζιστική εφημερίδα. 70 χρόνια μετά, το 2012 είσαστε νεοναζιστική εφημερίδα.
Λίγες εφημερίδες έχουν τέτοιο ήθος, συνέχεια και συνέπεια. Δεν έχετε αλλάξει καθόλου. Ίδια γραμμή, ίδια επιχειρήματα, ίδια αφεντικά

-Είσθε άξιος εκπρόσωπος της τρόικας και των εγχώριων αφεντικών σας. Είσθε υμνητής του θρυλικού φύλλου της Καθημερινής του 1941 που υμνούσε την «είσοδο» των Γερμανών στην Ελλάδα. Εύχομαι να μη χρειαστείς την Αριστερά να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματά σου, όταν οι ομοϊδεάτες σας Χρυσαυγίτες θα στραφούν εναντίον σας.

-Η φράση «Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως.» θα σας κυνηγήσει για πολύ καιρό κ. Κασσιμάτη. Ντροπή!

-Α, και κάτι άλλο. Πότε επιτέλους θα βάλετε τη σβάστικα δίπλα στον τίτλο της εφημερίδας σας? Επιτέλους, αντισταθείτε στην τρομοκρατία των συμμοριτών σε αυτή τη χώρα! Δεν είναι δυνατόν ο «Ριζοσπάστης» να κυκλοφορεί τόσα χρόνια με το σφυροδρέπανο και η πατροπαράδοτη εφημερίδα του χώρου σας να ντρέπεται να βάλει το δικό της έμβλημα.

-Εταιρεία που υφίσταται νομίμως θα βγάζει το χρυσό στη Χαλκιδική; Εξαρτάται από το τι εννοείτε με το «νομίμως».

Δεν τα ξέρετε καλά κύριε Κασιμάτη. Στις 9-12-2003 ιδρύθηκε η Ελληνικός Χρυσός με μόνο μέτοχο (99,99%) τον γνωστό κο Κούτρα. Στις 12-12-2003 (σε τρεις μέρες) ο κος Πάχτας της παρεχώρησε για 11 εκατομμύρια μια περιουσία που χρειάστηκαν εκατοντάδες σελίδες για να περιγραφεί. ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ! Χειρότερα και από μπανανία. Ο ίδιος που κανόνισε και τα άλλα με το Πόρτο Καρράς λίγο μετά, με νόμους με πλαστές υπογραφές βουλευτών. «Νομίμως» όλα.

Από τότε η ιστορία είναι μια συνεχής σειρά σκανδάλων. Που όλα γίνονται «νομίμως». Χωρίς να βάλουν φράγκο, τα 11 εκατομμύρια ξέρετε πόσο τα πουλάνε σήμερα; Πάνω από 2 δις. Έτσι γίνονται «νομίμως» οι δουλειές στην μπανανία, συγγνώμη, Ελλάδα ήθελα να πω.
Αυτό που ονομάζετε «επένδυση», θα φέρει 1000 θέσεις εργασίας. Έχετε σκεφτεί πόσες θέσεις εργασίας θα καταστρέψει; Αν σας πω δεκαπλάσιες τουλάχιστον, τι θα πείτε;
Δυστυχώς στη χώρα μας οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Θα το πω πάντως, ότι η ιστορία αυτή είναι εθνική προδοσία και ξεπούλημα.

Εδώ τουλάχιστον έχει δίκιο ο Σύριζα (δεν τον ψηφίζω).

 

-Ο ΣΥΡΙΖΑ αντεπιτίθεται με σκληρή ανακοίνωσή του εδώ…

 

-Ο Ηλίας Κασιδιάρης υμνεί τον Αδόλφο Χίτλερ!…

 «Άρθρο-ύμνο στον Αδόλφο Χίτλερ έγραψε πέρυσι ο βουλευτής και εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης. Στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στη εφημερίδα των Χρυσαυγιτών στις 20 Απριλίου του 2011, ο Κασιδιάρης χαρακτηρίζει τον Χίτλερ ως «μέγα κοινωνικό αναμορφωτή» και «στρατηγική ιδιοφυΐα».

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής αναρωτιέται στο άρθρο του πώς θα ήταν η Ευρώπη εάν είχε επικρατήσει ο Χίτλερ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δυστυχώς, κατ’ αυτόν, με την ήττα τον ναζιστών σταμάτησε την «αναγεννητική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού…»

(η συνέχεια του κειμένου εδώ)

 

«Η Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» και ο «Παλιολαός» του Κώστα Βάρναλη…

 

Όσοι έχουν απολαύσει τις περιπέτειες του Πήτερ Παν, είτε γραμμένες από τον Σκωτσέζο «πατέρα του», συγγραφέα Τζέημς Μάθιου Μπάρι, είτε στον κινηματογράφο, θα θυμούνται τη «Χωρα του Ποτέ Ποτέ», την ουτοπική χώρα, που μόνο στο χάρτη της ονειροφαντασίας του ανθρώπινου μυαλού, του παιδικού κυρίως, υπάρχει.

Όσοι πάλι παρακολούθησαν στον κινηματογράφο τις πρακτορικές περιπέτειες του Τζέημς Μποντ, θα έχουν υπόψη τους την ταινία με τον τίτλο «Ποτέ μην πεις ποτέ».

Αν λοιπόν με λίγη αυθαίρετη μαθηματική σκέψη προσθέσουμε τη «Χώρα του Ποτέ Ποτέ», του Πήτερ Παν και το «Ποτέ μην πεις ποτέ» του Τζέημς Μποντ κι ύστερα πάρουμε το λεκτικό ημιάθροισμά τους, θα καταλήξουμε στο «Η Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ». Και τότε θα προσγειωθούμε πάραυτα στη δική μας χώρα, την Ελλάδα., στη χώρα που συνεχώς, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, μας εκπλήσσει οδυνηρά και οι κάτοικοί της συχνά δηλώνουν ότι «πέφτουν απ’ τα σύννεφα».

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», λοιπόν, ποτέ μην πεις ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Αν το καλοσκεφτούμε, θα πειστούμε αμέσως για το αντίθετο, καθώς αυτή η χώρα υπέστη από την ανεξαρτησία της και δώθε καμιά δεκαριά οδυνηρές χρεοκοπίες, κι ενώ πιστέψαμε τα φληναφήματα των πολιτικών ταγών μας την τελευταία εικοσαετία περί της «Ισχυρής Ελλάδας» και ότι «ποτέ πια» δε θα χρεοκοπήσουμε, διαπιστώνουμε σήμερα και πάλι με οδυνηρότατο τρόπο ότι η Χώρα είναι και πάλι: και χρεοκοπημένη και ατιμασμένη!

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», μην πεις ποτέ ότι ο πολιτικός- τον οποίο οι ομοϊδεάτες του, πριν καμιά εικοσαριά χρόνια, του πετούσαν βίδες κατακέφαλα στα προεκλογικά μπαλκόνια, γιατί είχε αποχωρήσει από το κόμμα- δεν θα ποκατασταθεί ποτέ πια στα μάτια των οπαδών του κόμματος και ότι ποτέ των ποτών δε θα γινόταν κάποια μέρα ακόμα και αρχηγός του κόμματος «εν δόξη και τιμή», και από τον περασμένο Ιούνιο, βοηθούσης και της πολιτικής συγκυρίας, και πρωθυπουργός της «Χώρας του Ποτέ μην πεις Ποτέ», αφού πρώτα χρειάστηκε να μεταλλαχτεί από σκληρός αντιμνημονιακός σε ένθερμο υποστηρικτή του μνημονίου!

 Στη «Χώρα του Ποτέ μην  πεις Ποτέ», ποτέ μην εκλάβεις τη δήλωση του πρωθυπουργού της ότι «αυτά είναι τα τελευταία επώδυνα μέτρα για το λαό και ότι δε θα υπάρξουν άλλα» σαν ιερό και απαραβίαστο θέσφατο και ότι δε θα υπάρξουν άλλα, αφού, όπως συνέβη τρεις τέσσερις φορές και με τους δυο προηγούμενους πρωθυπουργούς, τα τωρινά τελευταία επώδυνα μέτρα θα γίνουν προτελευταία και, σε μερικούς μήνες, «τελευταία μέτρα» και πάλι θα είναι τα επόμενα που θα αναγκαστεί να πάρει.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην  πεις ποτέ ότι ο πρώην υπουργός των οικονομικών της δε θα αναιρέσει τον μνημονιακό πολιτικό εαυτό του. Κι όμως μέσα σε λίγους μήνες, αρχηγός πια ενός ημιθανούς κόμματος που όμως συγκυβερνά, κάνει πως ξεχνάει ότι,  πριν εφτά μήνες περίπου, υπέγραψε φαρδιά πλατιά τα σκληρά μνημονιακά μέτρα και δεσμεύτηκε για την εφαρμογή τους στους Τροϊκανούς δανειστές μας και τώρα ασκείται στις αντιμνημονιακές πιρουέτες συγκυβερνώντας, αλλά, καθώς δεν τον βοηθάει και η σωματική του διάπλαση, καταντά καταγέλαστος.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην πεις ποτέ ότι ένας «σοβαρός» και «υπεύθυνος» πολιτικός άνδρας της Αριστεράς δε θα αναιρέσει την όποια προηγούμενη αριστερή πολιτική πορεία του συγκυβερνώντας με τη Δεξιά και συνεργώντας στο έγκλημα της επιβολής απεχθέστατων οικονομικών μέτρων κατά του λαού- όχι «για ένα πουκάμισο αδειανό» αλλά για μια προεδρική (της δημοκρατίας) καρέκλα.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην πεις ποτέ ότι ισχύουν οι «κόκκινες γραμμές» που θέτουν οι μνημονιακοί ταγοί μας, αφού μετά από λίγες μέρες αποδεικνύεται ότι οι «κόκκινες γραμμές» τους ήταν πολιτικά φούμαρα και ότι επαληθεύεται, παραφράζοντάς την λίγο, η λαϊκή παροιμία: «με πορδές (μετά συγχωρήσεως) δε βάφονται κόκκινες γραμμές».

Στη «χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», μη διανοηθείς και σκεφτείς ότι ποτέ πια, σ’ αυτή τη χώρα που τόσα υπέστη από τις θηριωδίες του φασισμού και του ναζισμού, οι φασίστες και οι νεοναζί δε θα ξανασηκώσουν κεφάλι. Κι όμως, όχι μόνο ξανασήκωσαν κεφάλι αλλά κατάφεραν να μπουν και στη βουλή και η βρομερή, τρισάθλια και  εγκληματική πολιτική προπαγάνδα τους βρίσκει όλο και μεγαλύτερη απήχηση στο εκλογικό σώμα.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην πεις ποτέ ότι δεν έχει και πιο κάτω από δω. Στου «κακού τη σκάλα» πάντα θα υπάρχει ένα ακόμα σκαλί πιο κάτω.

Και τούτος ο «παλιολαός», ο «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», που κατοικεί στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», θα φωνάζει «Ως εδώ, φτάνει πια, ποτέ ξανά…», κι όλο θα βρίσκονται δημαγωγοί πολιτικοί ταγοί που θα τον τραβούν πιο κάτω…

 

Κώστας Βάρναλης, «Παλιολαός»

 

Σαν πρωτόβγα στη ζωή,/ τίποτα δε βρήκα.

Ένας δρόμος. Κι ουδέ νους

ουδέ μάτια κι ακοή./ Στο κοπάδι μπήκα

και με δέσαν μ’ ολουνούς.

[…]

-Πού πηγαίνουμε, αδερφοί;/ φώναζα. Κανένας

δε γυρνούσε. Ήταν, οϊμέ

όλοι τους όμοια κουφοί/ και τυφλοί της γέννας

και δεμένοι σαν κ’ εμέ!

 

Σκουντουφλούσαμε γερτοί/ λάσπη φορτωμένοι.

-Προχωράτε ζωντανά!

 Να και τούτη, να κι αυτή / σ΄ όποιον αποσταίνει

να μη σηκωθεί ξανά.

[…]

Χάιντε πάλι απ’ την αρχή/ ξύλο και πορεία

κατά θέλημα Θεού,

δίχως σώμα και ψυχή. Προπατορική ιστορία

του παλιολαού!

 

Ξαφνικά σεισμός, βουλκάνοι/ με φωτιά κατεβατή.

Στοπ! Δεν έχει άλλη πορεία!

Τρέχει ο δήμιος δεν προκάνει,/ σ’ εκκλησιά πελεκητή

να γυρέψει σωτηρία.

 

Τι ‘ναι τουτ’; Οργή Λαού/ παρά θέλημα Θεού!

(Κώστας Βάρναλης, Ποιητικά, εκδόσεις Κέδρος)

Post Navigation

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 122 other followers