Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Από τον «πολίτη του κόσμου» των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων στο σύγχρονο «εθνοφοβικό πολίτη»…

Υπήρξε κάποτε, 2.500 χρόνια περίπου πριν, μια Ελλάδα ανοιχτή και ευρύχωρη, μια Ελλάδα που έδινε και έπαιρνε αφειδώλευτα, χωρίς μικροψυχίες και μεγαλοϊδεατισμούς, δημιουργώντας έτσι ένα θαυμαστό πολιτισμό όχι από παρθενογέννηση αλλά εδρασμένο ακριβώς σ΄αυτή την ανοιχτή συνδιαλλαγή με τον πολιτισμό των «Άλλων».

Υπήρξε μια Ελλάδα θεμίξενη (που συμπεριφέρονταν δίκαια στον ξένο), μια Ελλάδα φιλόξενη, που σεβάστηκε και τίμησε τον ξένο αποδίδοντάς του θεϊκή προστασία στο όνομα του Ξένιου Δία.

Υπήρξε μια Ελλάδα των φιλοσόφων, οι οποίοι, χωρίς να αποποιούνται τη φυλετική τους καταγωγή και ιδιοσυστασία, δήλωναν ευθαρσώς «πολίτες του κόσμου» πιστοί στην ιδέα του πανανθρωπισμού, στην αναγκαιότητα της ισότιμης και ειρηνικής συνύπαρξης χωρίς φυλετικές, πολιτισμικές ή άλλες διακρίσεις, καθότι «κοινή γαρ η τύχη των θνητών…».

Ας δούμε τι γράφει ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος (50- 125 μ. Χ.) σ’ ένα θαυμάσιο απόσπασμα από τη «Διατριβή Α’»:

«Αν αληθεύουν όσα λένε οι φιλόσοφοι για τη συγγένεια ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους, τι άλλο μένει στους ανθρώπους εκτός απ’ αυτό που έλεγε ο Σωκράτης, δηλαδή, σε όποιον ρωτάει από πού είσαι, ποτέ μη λες ότι είσαι Αθηναίος ή Κορίνθιος, αλλά πολίτης του κόσμου; Γιατί, λοιπόν, λες ότι είσαι από την Αθήνα και όχι από κείνη μόνο τη γωνιά, όπου ρίχτηκε με τη γέννηση το ασήμαντο σώμα σου; Ή είναι φανερό ότι κατάγεσαι από τον πιο σπουδαίο τόπο, που περιλαμβάνει όχι μόνο εκείνη τη γωνιά, αλλά και όλο σου το σπίτι, και, με δυο λόγια, ονομάζεις τον εαυτό σου Αθηναίο ή Κορίνθιο, κάπου από κει που η γενιά των προγόνων σου έφτασε μέχρι εσένα; Όποιος, λοιπόν, έχει κατανοήσει τη διαχείριση του κόσμου και έχει μάθει ότι “το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο και πλατύτερο από όλα είναι το σύστημα που αποτελείται από τους ανθρώπους και το Θεό, κι από κείνον έχουν πέσει οι σπόροι της ύπαρξης όχι στο δικό μου πατέρα μόνο ούτε στον παππού μου, αλλά σε όλα όσα γεννιούνται και όσα φυτρώνουν στη γη, και πρώτα, βέβαια, στα έλλογα, επειδή μόνο αυτά, από τη φύση τους, έχουν επικοινωνία με το Θεό, καθώς βρίσκονται σε στενή σχέση μαζί του μέσω της λογικής ικανότητάς τους”, γιατί να μην πει τον εαυτό του πολίτη του κόσμου;»

(Επίκτητος, Διατριβή Α’, εκδόσεις Ζήτρος)

Επιπλέον, αν ρωτούσε κανείς έναν προπάππο του Επίκτητου, τον Κυνικό  Διογένη, πούθε κρατάει η αντάρτικη σκούφια του, θα μας ξανάλεγε μ’ απόλυτη φυσικότητα ό, τι και παλιά, όταν «ερωτηθείς πόθεν είη, κοσμοπολίτης έφη» (όταν ρωτήθηκε από πού κατάγεται, πολίτης του κόσμου απάντησε).

Στη σύγχρονη Ελλάδα δυστυχώς  παρότι πολλοί δηλώνουν ανεπιφύλακτα εξ’ αίματος απόγονοι των αρχαίων ελλήνων παραβλέπουν εσκεμμένα ή από άγνοια αυτή την κουλτούρα κοσμοπολιτισμού- (βαρύτατα αδικημένη η λέξη ετούτη από τον σύγχρονό μας “κοσμοπολιτισμό” της χλιδής και του σνομπισμού δεν διασώζει σχεδόν τίποτε από το διεθνιστικό ήθος των αρχαίων)- που διέκρινε τους αρχαίους προγόνους τους και προτάσσουν το «πας μη Έλλην βάρβαρος», διαστρεβλώνοντάς το κι αυτό. Και λέω «διαστρεβλώνοντάς  το», γιατί στην αρχαιότητα η λέξη «βάρβαρος» δεν είχε τη σημερινή σημασία του «απολίτιστου», αλλά του αλλόγλωσσου, αυτού που δεν μιλούσε την ελληνική.

Κι όχι μόνον αυτό, ολόκληρο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εξαπολύει πογκρόμ κατά των μεταναστών και με περισσή κυνικότητα διαστρέφει παντελώς το φιλόξενο νόημα του «Ξένιου Δία» των αρχαίων μεταμορφώνοντάς τον σε «Εχθρόξενο Δία».

Έτσι παράδειγμα προς μίμηση γίνεται το στρατοκρατικό πολίτευμα της αρχαίας Σπάρτης και η «ξενηλασία» που αυτή εφάρμοσε, και όχι η ανοιχτή, δημοκρατική, κοινωνία της αρχαίας Αθήνας.

Γίναμε «εθνοφοβικοί πολίτες» που ανακαλύπτουν παντού εχθρούς που μας επιβουλεύονται και αναγορεύσαμε τους μετανάστες σαν το «απόλυτο κακό».

Διάχυτη η ξενοφοβία και ο ρατσισμός στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, ένας ρατσισμός που στην πιο ακραία και άγρια μορφή του εκδηλώνεται στις μέρες μας από τις δολοφονικές, νεοναζιστικές, ομάδες των Χρυσαυγιτών κατά των μεταναστών.

Ένα ρατσισμός εκδηλωμένος και υφέρπων που αποτυπώθηκε και εκλογικά στις τελευταίες  εκλογές δίνοντας στο νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής το σημαντικό ποσοστό του 7%, το οποίο πολύ φοβάμαι ότι μπορεί και να διπλασιαστεί ή ακόμα και να τριπλασιαστεί, όσο περισσότερο θα βαθαίνει η πολιτική και οικονομική κρίση και όλο και μεγαλύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας θα οδηγούνται στην περιθωριοποίηση, στη φτώχια και στην εξαθλίωση.

Τα ιστορικά παραδείγματα για να μας διδάξουν δε λείπουν, γι αυτό ας έχουμε το νου μας, να μην επιτρέψουμε ποτέ στο τέρας να μας επιβληθεί.

1η Σεπτέμβρη 2012… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: «Γύρισε κι ο Σεπτέμβρης από τις διακοπές»…

«Εμείς όλο φεύγουμε, μα οι μήνες ολοένα ξανάρχονται στο παράθυρο», (Ν. Καρούζος)

 

«… Καιροί καλοί σαν μήλα του Σεπτέμβρη

Στους εραστάς πηγαίνουνε τα φρούτα

Των κήπων και των ασπασμών

Της ανδρικής και γυναικείας συσχετίσεως

Πάσης μορφής του έρωτος…»

(Α. Εμπειρίκος, απόσπασμα από το ποίημα “Επαλήθευσις”)

 

“… Γύρισε κι ο Σεπτέμβρης από τις διακοπές.

Τελευταίος. Με το τελευταίο δρομολόγιο

του κατάφορτου Αυγούστου: τσουμπλέκια

ποδήλατα ψησταριές ψυγεία ονόματα

ξεφούσκωτα κυμάτων αφρολέξ, κελαρύσματα

ορεινών χωριών δεμένα σε πτυσσόμενα πλατάνια.

Και πολλά δέρματα. Τέλεια κατεργασμένα

στον ήλιο. Για εξαγωγή.

 

Μερικοί ξέχασαν τελείως να γυρίσουν.

Οψόμεθα…”

(Κική Δημουλά, απόσπασμα  από το ποίημα «Λυόμενο»)

 

Το νεοελληνικό «σύμπλεγμα ανωτερότητας» που εύκολα μεταπίπτει σε «σύμπλεγμα κατωτερότητας»…

Πολλοί, πάρα πολλοί, Έλληνες, μη τολμώντας να κοιτάξουν στον ιστορικό καθρέφτη για να δουν κατάματα το πραγματικό πρόσωπο της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας, επαίρονται και βαυκαλίζονται, για το ένδοξο παρελθόν της, για το μεγαλείο των «αρχαίων ημών προγόνων» που έζησαν και μεγαλούργησαν σε τούτο εδώ τον τόπο. Με σοβινιστική έπαρση κομπορρημονούν για τη γονιδιακή καταγωγή μας απευθείας από τους αρχαίους Έλληνες, και ως εκ τούτου θεωρούν το λαό μας ανώτερο όλων των άλλων, αφού, «όταν εμείς κτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί ζούσαν πάνω στα δέντρα κ’ έτρωγαν βελανίδια», εμείς τους μεταδώσαμε τα φώτα του πολιτισμού και αναδείξαμε σε ύψιστα ανθρώπινα ιδανικά τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Ανιστόρητες αντιλήψεις και εθνικιστικά φληναφήματα, θα μου πείτε… Όντως, αλλά αυτά είναι που μας κολακεύουν, γλυκαίνουν τα αυτιά μας και μας βαυκαλίζουν, κι αρκούμαστε στο να δηλώνουμε «εξαίρετοι εκ κληρονομίας»!

Έτσι η «μοναδικότητα» των Ελλήνων μετατρέπεται σε ατράνταχτο άλλοθι, το οποίο αφενός επιτρέπει να συγχωρούνται οι «κακές στιγμές», αφετέρου παρέχει το «δικαίωμα» στους θιασώτες αυτής της κληρονομημένης «μοναδικότητας» να θεωρούν όλους τους άλλους λαούς διά παντός χρεωμένους απέναντί μας, άρα και αποκλειστικά υπεύθυνους για τις αποτυχίες μας.

Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας, το οποίο όμως, καθώς εδράζεται σε «αέρα κοπανιστό», με την πρώτη (εθνική) αναποδιά, με την πρώτη πρόσκρουση στον τοίχο που ορθώνει η ωμή πραγματικότητα, μεταπίπτει εύκολα σε σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Κι όταν τα πράγματα γυρνούν τα πάνω κάτω, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε τελικά το κέντρο του κόσμου, διότι το κέντρο αυτό έχει μετατοπιστεί παλαιόθεν στους «βαρβάρους», τότε κλονιζόμαστε, και επειδή δεν αντέχουμε να δούμε τη σκληρή πραγματικότητα καταφεύγουμε (με την καθοδήγηση πάντα ποικίλων ταγών) στις εξηγήσεις που ικανοποιούν την οίησή μας και ισχυριζόμαστε με πάθος ότι εξυφαίνονται συνωμοσίες εις βάρος μας, ότι η Δύση μας μισεί μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει να αισθάνεται υποχρεωμένη απέναντί μας (δηλαδή απέναντι στους αρχαίους) κ. ο. κ. Κι είμαστε δε τόσο καλοί απόγονοι των αρχαίων, ώστε, δεκαετίες πάμπολλες από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, δεν βρέθηκε ούτε ένας επίσημος, κρατικός φορέας που να εκδώσει ολόκληρη την αρχαιοελληνική γραμματεία, κι ακόμη δανειζόμαστε από τους ξένους τόσο τα πρωτότυπα κείμενα (ιδίως δε τις πολύμοχθες κριτικές εκδόσεις τους) όσο και τις ερμηνείες των κειμένων και τις συνθετικές επισκοπήσεις τους. Θαρρείς κι έχουμε πειστεί ότι δε χρειάζονται όλα αυτά τα γραπτά επειδή, απλούστατα, η φυλετική μας μνήμη έχει φυλάξει ακέραιο τον ήχο τους και τον κόσμο τους, παρότι μεσολάβησαν χιλιετίες, κατοικημένο μάλιστα από μακρόχρονες κατακτήσεις, αφανισμούς και επιμειξίες.

Μπορεί πράγματι οι Έλληνες να γεννηθήκαμε σε τόπο αφειδώς ευλογημένο από τη φύση, μα πάνε χρόνια που εξανεμίσαμε τα γενναία δωρήματά του, μαγαρίσαμε την ωραιότητά του και τη λεηλατήσαμε. Και τη θαυμαστή προίκα του αρχαίου πολιτισμού (τα γραπτά και τα μαρμαρένια μνημεία του), πρόχειρα, αν όχι ανάξια, τη μεταχειριστήκαμε, εμπιστευόμενοι την επισφαλή αντοχή των γονιδίων στο χρόνο, αντί να εδραστούμε έντιμα και σεμνά στις παροχές του για να επινοήσουμε εξαρχής έναν τρόπο ανάλογο με το δικό του να νιώθουμε και να εκτιμούμε τον κόσμο.

«Έλληνες είμαστε, τέφρα και σποδός…»…

 

«… Η Ελλάδα που αντιστέκεται η Ελλάδα που επιμένει/ κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει…», στιχούργησε και τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος πριν καμιά εικοσαριά, ίσως και παραπάνω, χρόνια, βλέποντας μες στον καλλιτεχνικό εθνικό του οίστρο μια Ελλάδα της αέναης αντίστασης και της επιμονής για ένα καλύτερο μέλλον, για πρόοδο και ευημερία, για μια Ελλάδα περισσότερο ανοιχτή και δημοκρατική.

Αλλά, κατά τη γνώμη μου, μάλλον ο ίδιος ο δημοφιλής καλλιτέχνης, όταν έγραφε τους στίχους, «δεν καταλάβαινε και δεν ήξερε που πατούσε και πού πήγαινε», καθώς αυθαίρετα ξετύλιγε το νήμα της ιστορίας συνδέοντας σημαντικά πράγματι ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος με μια Μεταπολιτευτική Ελλάδα της ωχαδερφισμού, της σπατάλης, της διαπλοκής, της διαφθοράς, της συνενοχής, της πελατοκρατίας, της κομματοκρατίας και του ρουσφετιού, μια «καρκινική» συμπτωματολογία που τελικά μας  οδήγησε στην αποσάθρωση της κοινωνίας, στον εκπεσμό των θεσμών, στη χρεοκοπία και στην πτώχευση.

Πού ήταν και πού είναι η «Ελλάδα που αντιστέκεται»;… Στην περίοδο της Χούντας μια δράκα πολιτών ήσαν αυτοί που πραγματικά αντιστάθηκαν, οι πολλοί αν δε «χούντεψαν», ανέχτηκαν.

Σ’ όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης μόνον πυρήνες αντίστασης αντέδρασαν ενάντια στο διαφαινόμενο χαλασμό που αργά ή γρήγορα θα επέρχονταν. Κι αυτοί λοιδορήθηκαν σαν άμυαλες Κασσάνδρες. Οι πολλοί, οι μάζες, εκμαυλισμένοι από δημαγωγούς και φαύλους πολιτικούς ηγέτες κατά εκατομμύρια συναθροισμένοι σε κομματικές προεκλογικές συγκεντρώσεις έσειαν πλαστικές σημαιούλες επιδοκιμάζοντας τους δημαγωγούς και τους έδιναν την ψήφο τους νομιμοποιώντας τη φαυλότητα και την κομματοκρατία.

Όλα αυτά τα χρόνια της ρεμούλας, με εξαίρεση τους λίγους, καμιά Ελλάδα δεν αντιστάθηκε: οι κάθε είδους κάστες, οι κάθε είδους ελίτ, έφαγαν τον αγλέορα μέχρις σκασμού και οι πολλοί, ο εκμαυλισμένος λαός, βολεύονταν με τα κοκαλάκια που τους πετούσαν για να τους καταστήσουν συνένοχους στο διαρκές έγκλημα κατά της χώρας.

Έτσι λοιπόν «η Ελλάδα που αντιστέκεται» υπήρξε μόνον στη φαντασίωσή μας, στη μυθολογική ανάγνωση της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας, πασπαλισμένης με κάθε είδους ιδεοληψίες (η έμφυτη ή κληρονομημένη εξυπνάδα των Ελλήνων, η ανωτερότητα της φυλής μας, οι Έλληνες που είναι γεννημένοι νικητές, κλπ.).

Κι αυτό που εν τέλει απέμεινε σαν πραγματικότητα, που σήμερα μας εκδικείται σκληρά, είναι «η Ελλάδα που επέμενε» για δεκαετίες σε μια πορεία αυτοκαταστροφής.

Κι όταν έπεσε απότομα η μάσκα της αχαλίνωτης φιλαυτίας και αυτοκολακείας μας κατέρρευσε με εκκωφαντικό πάταγο ο μύθος της νέας και ισχυρής Ελλάδας. Και τώρα περιδεείς και τρομοκρατημένοι, με λαβωμένη βαριά, αν όχι εντελώς χαμένη, την αξιοπρέπειά μας προστρέχουμε ικέτες στις «Υψηλές Πύλες» της Ευρώπης ζητώντας βοήθεια, ευελπιστώντας στην «καλοσύνη των ξένων».

Έτσι ανοήτως πορευόμενοι «στου κακού τη σκάλα» συνεχίζουμε ακόμα και σήμερα να τη μικραίνουμε και να τη φτωχαίνουμε τη χώρα μας σε βαθμό πλήρους απαξίωσης:

Τη μικραίνουμε και τη φτωχαίνουμε:

-Ιστορικά, καθώς τόσα χρόνια, για να παραφράσω και το Σεφέρη, «την ιστορία μας τη φορτώσαμε με τόσα μαλάματα που κρύψαμε το (πραγματικό) πρόσωπό της».

-Ηθικά, γιατί εθιστήκαμε στο «βόλεμα» και στην απάτη, αποκηρύξαμε το «εμείς» και θεοποιήσαμε το «εγώ», υποκύψαμε στις πολιτικές κι άλλες σειρήνες ενός κούφιου και αεριτζίδικου ευδαιμονισμού και ανεχτήκαμε (αν δεν συμβάλλαμε κιόλας) το διαχρονικό βιασμό της χώρας από επιβήτορες της κάθε είδους εξουσίας.

-Πολιτισμικά, γιατί το μεγάλο πολιτισμικό μας πλούτο μόνοι μας τον απαξιώσαμε, μόνο να σκεφτείς πώς «προστατέψαμε» και πώς «αναδείξαμε» τα αρχαία μνημεία μας- δεν πέρασαν δα και πολλά χρόνια από τότε που επιτρέψαμε να καεί η Αρχαία Ολυμπία και καθείς μπορεί να διαπιστώσει το χάλι στο οποίο βρίσκονται τα μουσεία μας.

-Οικονομικά, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ανεχτήκαμε τη ρεμούλα, την ξεδιάντροπη κλεψιά του δημόσιου χρήματος, όλο αυτό το αισχρό διαχρονικό «πάρτι» της διαπλοκής και της διαφθοράς, με συνέπεια «οι κόπροι του Αυγεία» να φτάσουν ως το λαιμός μας και ν’ απειλούν να μας πνίξουν, και τώρα μπρος στον κίνδυνο της απόλυτης καταστροφής αποζητούμε απεγνωσμένα ένα νέο Ηρακλή να ‘ρθει να μας σώσει.

-Τέλος, και εδαφικά, γιατί σε τούτους τους δύστηνους μνημονιακούς καιρούς ανίκανες, φαύλες και «δωσίλογες» πολιτικές ηγεσίες δε διστάζουν να υποθηκεύουν και να ξεπουλούν δημόσια ακίνητη περιουσία, θαρρείς και θέλουν να επαληθεύσουν την πικρόχολη διαπίστωση του Οδυσσέα Ελύτη για τη «λίγη Ελλάδα που απέμεινε».

Όλα αυτά όμως κάποια στιγμή πληρώνονται και πληρώνονται σκληρά…

Και τώρα που η καταστροφή επήλθε μπορούμε απελπισμένοι μπρος στα ερείπιά μας να αλαλάξουμε ολοφυρόμενοι κείνο το πικρότατο «επιτύμβιο» που μας κληροδότησε ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς (4ος αιώνας μ. Χ.), ένας από τους τελευταίους των «εθνικών» που μπρος στην καταστροφή του αρχαίου κόσμου από τον επελαύνοντα χριστιανισμό μόνο το θρήνο ένιωθαν οικείο:

«Έλληνες είμαστε, τέφρα και σποδός*,

και οι ελπίδες μας, νεκρών ελπίδες, ενταφιασμένες.

Τα πάνω κάτω έχουν έρθει πια τα πράγματα».

 *σποδός: στάχτη από καύση νεκρού

Ο ζητιάνος πρωθυπουργός, ο Καβάφης και ο Σολωμός…

Αλήθεια, πώς μπορεί να αισθάνεται ένας πρωθυπουργός όταν ικέτης προσπαθεί να πείσει ότι «δεν θέλουμε τα λεφτά σας, αλλά την καλή σας την καρδιά, να πάρουμε μια ανάσα» και βλέπει να τον αποκαλούν – δεύτερη φορά μέσα σε λίγο καιρό – κάτι περίεργοι Άγγλοι «ζητιάνο» της Ευρώπης που ξαναβγήκε στη γύρα για ελεημοσύνη;

«Ο Έλληνας ζητιάνος περιοδεύει για μία ακόμη φορά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ζητάει περισσότερο χρό­νο για την υλοποίηση του Μνημονίου» έγραψε πριν δυο μέρες η βρετανική εφημερίδα «Independent», χαρακτηρίζοντας ζητιάνους τόσο τον πρωθυπουργό όσο και τη χώρα. Ο ίδιος χαρα­κτηρισμός έχει χρησιμοποιηθεί προσφάτως και σε άρ­θρο των επίσης βρετανικών «Financial Times»!

Στη φράση του Αντώνη Σαμαρά ότι εγγυάται προσωπικά την αποπληρωμή των δανείων κι όλα τα απεχθή συμπαρομαρτούντα στηρίχθηκε και η γερμανική κιτρινοφυλλάδα Bild –σ’ αυτή που πριν λίγες μέρες είχε δώσει και συνέντευξη μάλιστα- κατασκευάζοντας μια κατάπτυστη εγγυητική επιστολή -με αρχαιοελληνική γραμματοσειρά-, που μόνο σε ζητιάνους υποτελείς ταιριάζει, καλώντας τον Α. Σαμαρά να την υπογράψει.

Στους όρους που θέτει, η Bild καλεί τον πρωθυπουργό να δεσμευθεί ότι:

«Από την οικονομική βοήθεια για τη χώρα μου, δεν θα προκληθεί στο Γερμανό φορολογούμενο ζημιά

Η Ελλάδα θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, όπως και η πώληση ακατοίκητων νησιών, εφόσον κριθεί απαραίτητο

Η Ελλάδα αναγνωρίζει όλα τα χρέη και στα κατάλληλα χρονικά διαστήματα με τους τόκους ανατοκισμού θα τα αποπληρώσει.»!

Έτσι γίνεται παλαιόθεν, πάντοτε οι επικεφαλής υποτελών κρατών και αποικιών, όταν επισκέπτονται την έδρα του αυτοκράτορα, φροντίζουν να μεταφέρουν ακριβά δώρα υψηλού συμβολισμού για να δείξουν την πίστη και την προσήλωσή τους στις «κοινές αξίες». Χρυσός, γη και σκλάβοι ήταν τα συνηθέστερα τέτοια δώρα σε παλαιότερους αιώνες.

Όμως ο ζητιάνος πρωθυπουργός της υποτελούς Ελλάδας έχει «το θάρρος και την παρρησία» υποκλινόμενος μπρος στον «ηγεμόνα» του να ζητά υποτονθορύζοντας τουλάχιστον μια… επιμήκυνση:

● «Δώστε μας χρόνο να μαζέψουμε όλο τον χρυσό και τους καλύτερους σκλάβους. Κι επειδή αυτό θα κοστίσει κάτι παραπάνω, μεγαλειοτάτη, μην ανησυχείτε. Κι όσο για τη γη, μην ανησυχείτε. Έχουμε και κάτι έρημα κι άχρηστα νησιά εκεί στο Αιγαίο, αλλά δώστε μας λίγο χρόνο μέχρι να βρούμε αγοραστή».

● «Δώστε μας μόνο μια ανάσα για να μη μας καταπιούν αυτοί οι στασιαστές, οι κουκουλοφόροι, οι υπονομευτές του ευρώ και οι οπαδοί της δραχμής του ΣΥΡΙΖΑ».

Όμως ούτε οι υποτελείς χώρες ούτε οι ζητιάνοι ηγέτες τους, όπως είναι γνωστό, χαίρουν, ιστορικά, ιδιαίτερου σεβασμού στις Υψηλές Πύλες… εν γένει. Ιδιαίτερα αν δείχνουν καθυστέρηση στην αποπληρωμή των τοκογλυφικών δανείων και των τοκοχρεολυσίων….

-Κι επειδή ο ζητιάνος- πρωθυπουργός μας απέδειξε ότι γνωρίζει από Καβάφη, αφού στην ομιλία του επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του απηύθυνε στον Αλέξη Τσίπρα τους στίχους «Αποχαιρέτα τη την Αλεξάνδρεια που χάνεις», ας τον παραπέμψουμε και σε κάποιους άλλους στίχους του μεγάλου Αλεξανδρινού σχετικούς με την περίσταση:

«… Αλλ’ ο Λαγίδης, που ήλθε για την επαιτεία…/ παλιοντυμένος, ταπεινός μπήκε στη Ρώμη…/ Κ’ έπειτα παρουσιάστηκε σαν κακομοίρης/ και σαν πτωχάνθρωπος στην Σύγκλητο,/ έτσι με πιο αποτέλεσμα να ζητιανέψει.» (Κ. Π. Καβάφης, «Η δυσαρέσκεια του Σελευκίδου»)….

Όσο ο Σαμαράς ήταν στην αντιπολίτευση παρίστανε τον «αντιμνημονιακό κόκορα»:

«Φαντάζονταν έργα να κάμει ξακουστά,/ να παύσει την ταπείνωσι που απ’ τον καιρό της μάχης/ της  Μαγνησίας την πατρίδα του πιέζει./ Να γίνει πάλι κράτος δυνατό η Συρία,/ με τους στρατούς της, με τους στόλους της,/ με τα μεγάλα κάστρα, με τα πλούτη…/ (μα) κάθε προσδοκία του βγήκε λανθασμένη!» (Κ. Π. Καβάφης, Δημητρίου Σωτήρος, 162-150 π.Χ.)…

 Τέλος, ας ρίξει και μια ματιά ο επαίτης πρωθυπουργός και στο παρακάτω:

 «Όποιος απέτυχε, όποιος ξεπέσει
τι δύσκολο να μάθει της πενίας
την νέα γλώσσα και τους νέους τρόπους.

Εις τ’ άθλια ξένα σπίτια πώς θα πάει! —
με τι καρδιά θα περπατεί στον δρόμο
κι όταν στην πόρτα εμπρός βρεθεί πού θά ’βρει
την δύναμι ν’ αγγίξει το κουδούνι.
Για του ψωμιού την ποταπήν ανάγκη
και για την στέγη, πώς θα ευχαριστήσει!
Πώς θ’ αντικρίσει τες ματιές τες κρύες
που θα τον δείχνουνε που είναι βάρος!
Τα χείλη τα υπερήφανα πώς τώρα
θ’ αρχίσουν να ομιλούνε ταπεινά·
και το υψηλό κεφάλι πώς θα σκύψει!
Τα λόγια πώς θ’ ακούσει που ξεσκίζουν
τ’ αυτιά με κάθε λέξι — κ’ εν τοσούτω
πρέπει να κάμνεις σαν να μην τα νιώθεις
σαν να ’σαι απλούς και δεν καταλαμβάνεις.»

(Κ. Π. Καβάφης, «Όποιος απέτυχε»)

-Κλείνοντας, ποιος θα περίμενε ότι οι παρακάτω στίχοι του Σολωμού από τον «Εθνικό ύμνο», γραμμένοι για μια Ελλάδα σκλαβωμένη και κατασπαραγμένη, θα απηχούσαν σε μεγάλο βαθμό και στην σημερινή σκληρή ελληνική πραγματικότητα:

«… Δυστυχής! Παρηγορία

μόνη σού έμενε να λές

περασμένα μεγαλεία

και διηγώντας τα να κλαις.

 

Μοναχή το δρόμο επήρες,

εξανάλθες μοναχή·

δεν είν’ εύκολες οι θύρες

εάν η χρεία τες κουρταλεί.

 

Ταπεινότατη σου γέρνει

η τρισάθλια κεφαλή,

σαν πτωχού που θυροδέρνει

κι είναι βάρος του η ζωή…»

Ο Πακιστανός της Πάρου, οι δυο Πακιστανοί του Κρυονερίου και η ρατσιστική γενίκευση…

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ρατσιστή ή εν γένει της ρατσιστικής ιδεολογίας, εκπορευόμενο από ξενόφοβα ένστικτα έως και από το ενδόμυχο μίσος κατά του διαφορετικού «Άλλου», και εν προκειμένω του μετανάστη, είναι η εύκολη «γενίκευση»: ένας βιαστής Πακιστανός όλοι οι Πακιστανοί βιαστές, ένας Αλβανός δολοφόνος όλοι οι Αλβανοί δολοφόνοι, ένας Σομαλός κλέφτης όλοι οι Σομαλοί κλέφτες, και πάει λέγοντας…

Το ρατσιστικό «νόμισμα» με το οποίο «πληρώνονται» πολύ σκληρά έως και δολοφονικά άτυχοι μετανάστες που στοχοποιούνται και πέφτουν στα γαμψά νύχια των ultra ρατσιστών έχει μία και μόνη κατάμαυρη όψη: το μίσος κατά του «Άλλου», το οποίο μίσος πολλές φορές, όπως διαπιστώνουμε περισσότερο έντονα τους τελευταίους μήνες, δεν αρκείται στην «με λόγια» μη αποδοχή ή την αποστροφή για τον «Άλλο», αλλά εκφράζεται βάναυσα με άγριους ξυλοδαρμούς και δολοφονικά μαχαιρώματα κατά μεταναστών από τις συμμορίες εμπροσθοφυλακής (χρυσαυγίτικες και άλλες) δολοφόνων- εκφραστών του διάχυτου ρατσισμού που ενδημεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς σοβαρά για να δείξει πόσο ανόητη, πόσο απάνθρωπη και πόσο επικίνδυνη είναι η ρατσιστική γενίκευση…

Απλά αναφέρω δυο γεγονότα με πρωταγωνιστές ομοεθνείς μετανάστες που συνέβησαν με διαφορά πέντε μηνών το ένα από το άλλο στη χώρα μας και τα οποία απασχόλησαν ή προβλημάτισαν έντονα την κοινή γνώμη:

-Το πρώτο, το πιο πρόσφατο, είναι  η αποτρόπαια εγκληματική πράξη του νεαρού Πακιστανού στην Πάρο (σύμφωνα με τα στοιχεία της αστυνομίας, η ενοχή του μένει ν’ αποδειχτεί και δικαστικά) κατά της άτυχης 16χρονης Ελληνίδας πριν από ένα μήνα περίπου.

Αυτό το, καταδικαστέο απ’ όλους, τραγικό γεγονός υπήρξε η αιτία αναζωπύρωσης ακραίων ρατσιστικών δηλώσεων και εκδηλώσεων τόσο από τις φασιστικές ρατσιστικές «ομάδες κρούσης» όσο και από συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε., έντυπα και ηλεκτρονικά, τα οποία «ξεσάλωσαν» συλλήβδην κατά των μεταναστών ρίχνοντας όχι απλά «λάδι» αλλά «βενζίνη στη (ρατσιστική) φωτιά»- ένα τέτοιο χοντρό παράδειγμα από το χώρο των εφημερίδων είναι ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, η εφημερίδα αυτού του φασιστόμουτρου, του Θέμου Αναστασιάδη, του χωμένου ως το λαιμό στο βούρκο της κατακίτρινης «ενημέρωσης», αυτού με τα πέντε εκατομμύρια ευρώ, ντε, που τον κυνηγούσε ο «φίλος» του, Μάκης Τριανταφυλλόπουλος.

Έτσι, εν μέσω κρωγμών κι αλαλαγμών, επιχειρήθηκε νε περάσει στην ελληνική κοινωνία η ρατσιστική γενίκευση: «Ένας Πακιστανός βιαστής και δολοφόνος, όλοι οι Πακιστανοί, όλοι οι μετανάστες, κλέφτες βιαστές και δολοφόνοι»!

-Το δεύτερο γεγονός συνέβη στις αρχές του περασμένου Απριλίου στο Κρυονέρι της Αττικής. Μέσα σ΄ αυτή την αντιμεταναστευτική συγκυρία ένα δραματικό περιστατικό φώτισε από μια άλλη πλευρά το θέμα «μετανάστες». Δύο Πακιστανοί θυσιάζονται προσπαθώντας να σώσουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι παγιδευμένο με το αυτοκίνητό τους στις σιδηροδρομικές γραμμές. Ένα επιβατηγό αυτοκίνητο προσπαθεί να περάσει τις γραμμές τρένου από σημείο όπου δεν υπάρχει διάβαση. Οι τροχοί του παγιδεύονται στις σιδηροτροχιές με αποτέλεσμα ο οδηγός του οχήματος να μην μπορεί να κάνει ούτε μπρος ούτε πίσω.

Τρεις αλλοδαποί που εργάζονται κάπου στην περιοχή, σπεύδουν να βοηθήσουν. Οι δυο απ΄ αυτούς σπρώχνουν το αυτοκίνητο αλλά τότε εμφανίζεται το τρένο. Η ομάδα των τριών Πακιστανών συνεχίζει τις προσπάθειες να μετακινήσει το αυτοκίνητο με επιβάτες τους ηλικιωμένους. Κι ενώ το τρένο ολοένα πλησιάζει, εκείνοι δεν τραβιούνται πίσω, δεν εγκαταλείπουν το αυτοκίνητο με το εγκλωβισμένο ζευγάρι, με τραγική συνέπεια να σκοτωθούν οι δυο Πακιστανοί και οι δυο Έλληνες.

Πέρα από το παραπάνω ακραίο παράδειγμα αυτοθυσίας των μεταναστών πολλοί από μας, λόγω της επαφής μας με μετανάστες, είτε γιατί τους πήραμε στη δούλεψή μας στα χωράφια ή στην επιχείρησή μας, είτε γιατί ξεσκάτωσαν τα γερόντια μας, είτε γιατί έπλυναν τις σκάλες μας και μας καθάρισαν τα σπίτια, είτε, είτε…, έχουμε να πούμε έναν καλό λόγο γι αυτούς τους πολύ αναγκεμένους, τους δυστυχισμένους ίσως, συνανθρώπους μας που το μεταναστευτικό κύμα τους «ξέβρασε» στα μέρη μας, και που παρά τη φτώχια  και τη δυστυχία τους δεν παύουν να είναι άνθρωποι που αξίζουν, αν όχι την αγάπη ή τη φιλία μας, τουλάχιστον το σεβασμό μας.

Κλείνοντας, μετά τα παραπάνω δεν περιμένεις βέβαια από τον τυφλωμένο φασίστα και ρατσιστή έλλογη απάντηση… Ο  φασίστας και ρατσιστής είναι ζώα και τα ζώα ως γνωστόν είναι ά- λογα, και δεν περιμένεις έλλογες απαντήσεις παρά μόνο κρωξίματα και βρυχηθμούς.

*Διαβάστε κι ένα σχετικό κείμενο με τίτλο: «Κυριακή απόγευμα στην Πάτρα ή πως η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στον ρατσισμό»:

«Η φτώχεια που θεριεύει γύρω μας δεν έχει χρώμα. Οι επιθέσεις όμως σε φτωχούς που έχουν άλλο χρώμα από το δικό μας θεριεύουν κι αυτές. Υπάρχουν πολιτικά αίτια για τα φαινόμενα αυτά και εξηγήσεις σε κοινωνιολογικό επίπεδο, που ξεφεύγουν από τον σκοπό αυτού του κειμένου, που δεν είναι άλλος παρά να καταγράψει και την άλλη πλευρά της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα λοιπόν ήταν κάπως αλλιώς…. Βίωσα ένα αυθόρμητο δίκτυο ανθρωπιάς και αλληλεγγύης ξεκινώντας από τη γειτονιά μου, μια λαϊκή γειτονιά, στο νοσοκομείο και μετά στο κέντρο της Πάτρας. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα, που έχει μνήμη μετανάστευσης και μνήμες αλληλεγγύης στη φτώχεια. Την βλέπω αυτή την άλλη Ελλάδα, να φοβάται να μιλήσει ανοιχτά και να καταγγείλει, όμως καταλαβαίνει, βλέπει και μιλά με πράξεις αλληλεγγύης αφήνοντας στους ανεγκέφαλους τους τραμπουκισμούς κατά των πιο αδύναμων κομματιών μιας κοινωνίας που υποφέρει…»…

(η συνέχεια στη σημερινή ΑΥΓΗ εδώ..)

 

Η επιλεκτική «αποτελεσματικότητα» της ΕΛ.ΑΣ….

Δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς… Πράγματι η Ελληνική Αστυνομία τις τελευταίες ημέρες έχει να επιδείξει δυο μεγάλες επιτυχίες στην καταπολέμηση του κακουργηματικού εγκλήματος…

Τόσο στην περίπτωση του αποτρόπαιου εγκλήματος με (φερόμενο ως) δράστη τον Πακιστανό μετανάστη όσο και στην περίπτωση της άγριας δολοφονίας του άτυχου 54χρονου ταξιτζή με (φερόμενο ως) δράστη Έλληνα, η ΕΛ.ΑΣ. όντως υπήρξε αποτελεσματική.

Κατάφερε η Ελληνική Αστυνομία σε σύντομο χρονικό διάστημα να εξιχνιάσει και να διαλευκάνει και τις δυο εγκληματικές υποθέσεις και να συλληφθούν   οι (φερόμενοι ως) δράστες…

Έως ότου φτάσει, μάλιστα, η ΕΛ.ΑΣ. στην εξιχνίαση των δυο υποθέσεων πληροφορούμασταν καθημερινά από τα ΜΜΕ τα σχετικά με την πορεία των ερευνών, όπως: πιθανολογίες για το ποιοι μπορούσε να ήσαν οι δράστες, προς ποιες κατευθύνσεις στρέφονταν οι έρευνες, για τα κίνητρα του δράστη ή των δραστών, κλπ.

Πάει καλά, και μπράβο στην ΕΛ.ΑΣ…

Όμως…

Πριν δέκα μέρες είχαμε και μια άλλη στυγερή δολοφονία στο κέντρο της Αθήνας, αυτή του 20χρονου μετανάστη από το Ιράκ… Όλα τα στοιχεία έδειξαν ότι πρόκειται για ένα άγριο έγκλημα με ρατσιστικά κίνητρα, μια δολοφονία «χρυσαυγίτικου παραλογισμού»… Άλλωστε και οι δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού προς αυτή την κατεύθυνση έδειξαν, κι ότι προς τα κει θα στρέφονταν οι σχετικές έρευνες της αστυνομίας.

Όμως στο δεκαήμερο που πέρασε δεν ακούσαμε και δεν διαβάσαμε καμιά είδηση για την πορεία των ερευνών της ΕΛ.ΑΣ., ενώ στις δυο προαναφερθείσες εγκληματικές περιπτώσεις που τα θύματα ήσαν Έλληνες βομβαρδιζόμασταν καθημερινά από ενημερωτικά δελτία και από σχετικά δημοσιογραφικά ρεπορτάζ.

Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι τα «λαγωνικά» της ΕΛ.ΑΣ. δεν διακατέχονται από  την ίδια ετοιμότητα και σπουδή σε ό, τι αφορά τη δολοφονία του νεαρού Ιρακινού μετανάστη, κι αυτό, το λιγότερο, μας κάνει καχύποπτους… Τόσες μέρες, κι ούτε ένα ενημερωτικό δελτίο από την ΕΛ.ΑΣ. για την πορεία των ερευνών!

Κι ενώ υπήρξαν δημοσιεύματα τόσο στο διαδίκτυο όσο και στις εφημερίδες για το νεαρό Έλληνα με «χρυσαυγίτικες» απόψεις για τους μετανάστες, ο οποίος μ’ ανάρτησή του στη σελίδα του στο facebook, εκτός των ακραίων και χυδαίων εκφράσεών του κατά των μεταναστών, σχεδόν ομολογούσε ότι συμμετείχε στη διάπραξη του στυγερού εγκλήματος, δεν υπήρξε καμιά ενημέρωση για το τι έπραξε η αστυνομία προς αυτή την κατεύθυνση…

 Ως εκ τούτου η καχυποψία μας τείνει να γίνει βάσιμη υποψία ότι η ΕΛ.ΑΣ. λειτουργεί και δρα «με δυο μέτρα και δυο σταθμά»… Τι στο διάολο, όταν δολοφονούνται Έλληνες πρόκειται για ανθρώπινες ψυχές και τα «δίνουμε όλα», ενώ όταν δολοφονούνται μετανάστες πρόκειται για «σκυλιά» και κάνουμε τα «στραβά μάτια»…

Άλλωστε η βάσιμη υποψία πολλών πολιτών τείνει να γίνει βεβαιότητα, καθώς τους τελευταίους μήνες, ενώ είχαμε εκατοντάδες εγκληματικές ενέργειες κατά μεταναστών, η ΕΛ.ΑΣ. δεν επέδειξε τον ίδιο ζήλο και την ίδια ετοιμότητα στη δράση της… Κι ύστερα υπάρχουν κι εκείνα τα όχι και τόσο παλιά βίντεο που δείχνουν ακροδεξιούς και αστυνομικούς σε αγαστή συνεργασία κατά των διαδηλωτών, και βέβαια το γεγονός ότι αποδεδειγμένα οι μισοί σχεδόν αστυνομικοί στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν Χρυσή Αυγή!

Ας προσέξουν η πολιτική και αστυνομική ηγεσία, αλλά και ολόκληρη η κυβέρνηση, το «τέρας» κυκλοφορεί ασύδοτο και αιμοβόρο στους δρόμους, κι αν τ’ αφήσουν ανεξέλεγκτο και δεν επιδείξουν την ανάλογη πυγμή θα μας κατασπαράξει όλους…

Ας ελπίσουμε ότι και στην περίπτωση της δολοφονίας του νεαρού Ιρακινού δε θα δικαιωθεί για άλλη μια φορά ο Τζωρτζ Όργουελ που στο βιβλίο του «Η φάρμα των ζώων» έγραψε: «Όλα τα ζώα είναι ίσα  αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα»…

Εδώ είμαστε κι αναμένουμε κάποια ενημέρωση από την ΕΛ.ΑΣ… Θα δούμε…

*Διαβάστε: «Δημόσια ομολογία χρυσαυγίτη για τη δολοφονία του Ιρακινού», εδώ…

*Διαβάστε και τούτο: «Ξέπλυμα των δολοφόνων του Ιρακινού από το κανάλι EXTRA3 και την εφημερίδα Δημοκρατία» εδώ…

Οι «αμαρτωλές ευχές» του Λαφαζάνη και οι «ντροπές» της Ν.Δ.…

Μου φαίνεται ότι αυτοί, εκεί στη Ν.Δ., το ‘χουν ρίξει για τα καλά στη μεταφυσική… Είναι γνωστό, βέβαια, και το εκδηλώνουν δημόσια με κάθε ευκαιρία, ότι είναι βαθιά «θρησκευόμενοι», «θεοσεβέστατοι» κι ότι πιστεύουν στα «θαύματα»!

Χτυπητό παράδειγμα ο αρχηγός τους και, δυστυχώς, και πρωθυπουργός μας, Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος κάθε λίγο και λιγάκι σε δημόσιες εμφανίσεις του αναπέμπει παρακλήσεις και δεήσεις προς το Θεό, το Χριστό, τελευταία και στην Παναγία, μπας και βάλουν το (άγιο) χεράκι τους και κάνουν το θαύμα για να σωθεί η χώρα από την οικονομική καταστροφή!

Μα, παρά τις συνεχείς δεήσεις και παρακλήσεις τους βλέπουν πως το «θαύμα» δεν τους βγαίνει, κι αυτό τους κάνει να χάνουν την ψυχραιμία τους και να γίνονται προληπτικοί (τα ‘χει αυτά η μεταφυσική, μέχρι και ξεματιάστρα είναι ικανοί να καλέσουν με κάθε επισημότητα στα γραφεία τους στη Συγγρού ή και στο Μέγαρο Μαξίμου ακόμα, αφού πρώτα, βεβαίως, πάρουν την άδεια από τους άλλους δυο συγκυβερνήτες, το Βαγγέλη και τον κυρ Φώτη, που αν είναι για να «ξεματιαστεί» η χώρα, ε πάει στο καλό, δεν θ’ αρνηθούν!)…

Διάβασαν λοιπόν τη δήλωση του Λαφαζάνη ότι «η χρεοκοπία- την οποία σημειώστε δεν προτείνει για λύση στο ελληνικό πρόβλημα- μπορεί να γίνει το όπλο του αδύναμου, όταν δεν έχει πια άλλη επιλογή», κι οι φωστήρες της Ν.Δ., αφού τη ρετουσάρισαν καταλλήλως (την παραποίησαν χοντροκομμένα δηλαδή) τη μετέτρεψαν σε «ευχή» του Λαφαζάνη για χρεοκοπία της χώρας!

Άρχισαν να «ψάχνονται» εκεί στη Ν.Δ. και να προβληματίζονται σοβαρά: αφού δεν πιάνουν οι δικές μας δεήσεις και παρακλήσεις προς το Θεό, βρε μπας και πιάσει η «ευχή» του Λαφαζάνη και χρεοκοπήσουμε!

Έτσι, χωρίς χρονοτριβή, φτύνοντας και τρεις φορές στον κόρφο τους, ανέκραξαν μ’ ένα στόμα «πο πο ντροπή!», και κατήγγειλαν άμεσα το Λαφαζάνη και περιέφεραν επί διήμερο την αμαρτωλή «ευχή» του στις εφημερίδες και στα κανάλια τους, τα οποία, «δόξα τω Γιαραμπί», όχι επί διήμερο αλλά και επί ένα μήνα συνεχώς την παίζουν πρώτη είδηση, αρκεί η κυβέρνηση να συνεχίζει να κάνει τα «στραβά μάτια» για τα εκατομμύρια απλήρωτες εισφορές  τους στο ΙΚΑ και για τα εκατομμύρια χρωστούμενα στο Δημόσιο από τις τσάμπα συχνότητες που χρησιμοποιούν εδώ και δεκαετίες.

Είναι όμως απορίας άξιο γιατί η Ν.Δ. από μόνη της κήρυξε τον πόλεμο στο Λαφαζάνη και στο ΣΥΡΙΖΑ και δε ζήτησε και τη συνδρομή των άλλων δυο εταίρων στη συγκυβέρνηση… Φαίνεται πως στα στελέχη της Ν.Δ. επικράτησε η άποψη ότι στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ δεν έχουν εντρυφήσει και δεν έχουν εμβαθύνει τόσο πολύ στη μεταφυσική, στη θεολογία, ως και στον ωροσκοπισμό, κι έτσι δεν τους θεωρούν ικανούς, ή και γουρλήδες, να προβαίνουν από κοινού σε δημόσιες καταγγελίες κατά των «αμαρτωλών ευχών»!

Κι ενώ βουίζει ο ντουνιάς, στο εξωτερικό και στο εσωτερικό, ότι τα βάρβαρα μνημονιακά προγράμματα δε βγαίνουν και ότι η χώρα οδηγείται (την οδηγούν) με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία και στην καταστροφή, και όλο και περισσότεροι Έλληνες δηλώνουν αδιάφοροι πια, μετά τα τόσα  δεινά και τη ληστρική επιδρομή των μνημονίων, αν θα έχουμε για νόμισμα ευρώ ή δραχμή, αυτοί οι «θεοσεβείς» σαλτιμπάγκοι της Ν.Δ. δουλειά δεν έχουν και κάθονται και βγάζουν καταγγελίες κατά του Λαφαζάνη και του ΣΥΡΙΖΑ για το «αμαρτωλό τους ευχολόγιο»!

Ουαί υμίν Φαρισαίοι της Ν.Δ.!…. Απορώ πώς δεν απαίτησαν από το Λαφαζάνη κι απ’ όλο το ΣΥΡΙΖΑ να πάνε στο Άγιο Όρος για 40ήμερη μετάνοια και νηστεία!

 

Ευρώ ή δραχμή;

ΥΓ.: Και για να μην κατηγορηθώ για παραπληροφόρηση, ορίστε οι ακριβείς δηλώσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη: «Η χρεοκοπία, εν γένει – δεν το λέω ως απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα, αλλά επειδή τρομοκρατούν με τις λέξεις τον ελληνικό λαό- δεν είναι κάτι το οποίο είναι κατά ανάγκη καταστροφικό σε κάθε περίπτωση. Η χρεωκοπία είναι όπλο των αδύνατων όταν φτάνουν σ’ ένα σημείο που δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Δείτε τι γίνεται καθημερινά στην κοινωνία και την οικονομία. Επομένως, δεν πρέπει να την εμφανίζουμε κι εδώ στην Ελλάδα, ως μπαμπούλα.»….

Διαβάσατε εσείς πουθενά στην παραπάνω δήλωση καμιά «ευχή» για χρεοκοπία της χώρας; Όχι βέβαια, απλά ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει αυτό που λένε όλο και περισσότεροι, επίσημοι φορείς και πρόσωπα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό…

Και που σε λίγο θ’ αρχίσουμε να το φωνάζουμε όλοι μας: ότι δεν είμαστε και διατιθεμένοι, βρε αδερφέ, να πεθάνουμε αρκεί να παραμείνουμε στο ευρώ… Για τους νεκρούς ως γνωστόν δεν έχουν καμιά αξία τα νομίσματα, δραχμές ή ευρώ…

Τίνος είναι οι «ντροπές» λοιπόν, του Λαφαζάνη ή των μπαγαπόντηδων της Ν.Δ.;

 *Διαβάστε και το σχετικό άρθρο της Λώρης Κέζα με τίτλο «Ευχές, ντροπές, χρεοκοπία» από το σημερινό ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ εδώ…

«Ξεπεσμός» και μια πατρίδα «Μολώχ»…

Όταν, στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Κωστής Παλαμάς έγραφε τα δυο παρακάτω ποιήματα, το ένα με τίτλο «Επίγραμμα» και το άλλο με τίτλο «Μολώχ», είχε στο νου του, ή μάλλον μπρος στα μάτια του, μια χώρα του ηθικού, του πολιτικού και οικονομικού ξεπεσμού, μια πατρίδα- Ελλάδα που κουρελιασμένη περιφέρει το ένδοξο αρχαίο παρελθόν της «στις διεθνείς αγορές και στα παζάρια» επαιτώντας βοήθεια….

Μα «δεν είν’ εύκολες οι θύρες/ όταν η χρεία τες κουρταλεί»… Μια Ελλάδα απαξιωμένη κι ατιμασμένη, μια «πατρίδα – Μολώχ», που «θυσιάζει» τα παιδιά της στο βωμό του αιμοβόρου Θεού….

 «Επίγραμμα»

 -Τα λείψανα ποια είσαστ’ εσείς, τα κόκαλα και οι στάχτες

 με τ’ ασημένια τ’ άρματα και τα χρυσά στολίδια;

-Τα περασμένα είμαστ’ εμείς

-Και συ ποιος είσαι ο ψόφιος,

με τα θολά, τα ολάνοιχτα σα μαγεμένα μάτια,

τα καρφωμένα πάνω μας;

-Ο ξεπεσμός εγώ είμαι.

(Κ. Παλαμάς, Η πολιτεία και η μοναξιά)

 

«Μολώχ»

 Των Ελλήνων την πατρίδα/ βάρβαροι την ατιμάζουν!

Όπου ανθοπετούσαν οι Έρωτες/ παραδέρνει η νυχτερίδα.

Στη νυχτιά μας μια πυγολαμπίδα,/ των αρχαίων η μνήμη, ψευτοφέγγει,

κ’ είναι μια νυχτιά που δεν τη διώχνεις,/ του παντοτινού μας ήλιου αχτίδα!

Και πατρίδα και ψυχή ρουφάν/ βάρβαροι από βάθη και από ύψη.

Κι όταν, μ’ ένα τρίσβαθο ωχ!/ των Ελλήνων θεέ, ρωτούμε σε:

«Είσαι συ ο ξανθός Απόλλωνας;»/ Αποκρίνεσαι:- «Ειμ’ εγώ ο Μολώχ!».

(Κ. Παλαμάς, Η ασάλευτη ζωή)

Αυτά τα αποκαρδιωτικά και ψυχοφθόρα από τον Παλαμά, μα και έναν αιώνα περίπου μετά, για τη σύγχρονη Ελλάδα, παραπλήσια στιχούργησε και ο Νίκος Γκάτσος:

«Μάνα μου Ελλάς»

«…. Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.

 Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

 Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα….»

(Νίκος Γκάτσος, Μάνα μου Ελλάς)

Οι ποιητές, αυτά τα «αλαφροΐσκιωτα» πλάσματα, «βάζοντας το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων» αποτυπώνουν με το δικό τους τρόπο το διαχρονικό ξεπεσμό της χώρας ρίχνοντας ταυτόχρονα και το σπόρο της αναγέννησης μιας άλλης Ελλάδας, της Ελλάδας της αξιοπρέπειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης:

 

«… Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης
οι ματωμένοι ποιητές και οι φωτεινές τους χίμαιρες
Και οι αιτίες οι τρυφερές μιας άγριας επανάστασης
που δεν κατάλαβε ποτέ τον εαυτό της
Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί
που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους
όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές
εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές…»

(Αφοί Κατσιμίχα, Τρύπιες σημαίες)

……

«Μαζεύω τους σκόρπιους σπόρους μου
Για την καινούρια μακρινή μου ανάσταση μαζεύω.»

(Μ. Κατσαρός)

 

Κορυφαίες φωτογραφίες της χρονιάς από το National Geographic…

 

 

Τις καλύτερες φωτογραφίες της χρονιάς ανακοίνωσε το National Geographic. Στο φετινό διαγωνισμό του περιοδικού οι συμμετοχές ξεπέρασαν τις 12.000….

«Πεταλούδα»: Η κορυφαία φωτογραφία

Σε ένα απομονωμένο χωριό του Αφγανιστάν, μια γυναίκα και ένα παιδί βρίσκονται μέσα σε ένα παραδοσιακό σπίτι, ασχολούμενοι με οικιακές εργασίες. Αυτή είναι η κορυφαία φωτογραφία της χρονιάς κατά το διάσημο National Geographic. Ανήκει στον Cedric Houin και ο τίτλος της είναι «Πεταλούδα».

Σύμφωνα με την Alexandra Avakian, φωτογράφο του περιοδικού, «το περιεχόμενο της φωτογραφίας είναι εντυπωσιακό γιατί ο φωτογράφος μπόρεσε να καταγράψει τόσο τον παραδοσιακό τρόπο ζωής όσο και ορισμένες από τις μοντέρνες πτυχές του (σσ. τη χρήση σχετικά σύγχρονων μηχανημάτων). Ο θεατής λαμβάνει μια οπτική ικανοποίηση από κάτι που αντιβαίνει στα στερεότυπα».

 Εντυπωσιακότατες και οι υπόλοιπες φωτογραφίες του διαγωνισμού. Ενδεικτικά:

Της Camila Massu. Στη φωτογραφία η αδερφή της κολυμπάει με καταρρακτώδη βροχή σε λίμνη της Νότιας Χιλής.

Του Ken Bower. Το χωριό G Sadalur στα νησιά Φερόε.

Της Michelle Schantz. Μια μοναχική καμπίνα φωτίζεται από το βόρειο Σέλας στη Νορβηγία.

Του Ken Thorne. Μαδαγασκάρη.Παιδί, σκεπασμένο με παραδοσιακή μαντίλα. Στο φόντο ένα «αρχαίο δάσος» από υπεραιωνόβια δέντρα.

 (από το TVXS)

Post Navigation

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 117 other followers