Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (4): «Όνειρα»

422672_tumblr_mbzzezc89k1qesr07o1_500

«Κάποτε, γράφει ο Ελύτης (“Ανοιχτά χαρτιά”), όταν ρώτησα ένα θείο μου, τι είδους όνειρα έβλεπε, μ’ απάντησε με ιερή αγανάκτηση: Όνειρα; τρελός είμαι παιδάκι μου να βλέπω όνειρα;», και συνεχίζει ο Ελύτης, «Καταλαβαίνετε, δηλαδή: το ένα τρίτο της ζωής μας είναι αμελητέο και καταδικαστέο, ίσως και ανήθικο».

Και συνεχίζει ο Ελύτης: «Ανάμεσα στη φροϋδική Επιστήμη των Ονείρων και στους λαϊκούς Ονειροκρίτες έτρεφα πάντοτε την ελπίδα να βρω έναν τρίτο δρόμο, έναν τρόπο λιγότερο επιστημονικό, και συνάμα λιγότερο αφελή, που να μου επιτρέπει να χειρίζομαι το υλικό των ονείρων, ανεξάρτητα και πάνω από την ψυχαναλυτική ή την προφητική σημασίας τους. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα ότι «δεν είναι εύκολες οι θύρες»

(Ο. Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά, Ίκαρος)

 

Οδυσσέας Ελύτης «Επτά νυχτερινά επτάστιχα»
Ι
Όνειρα κι όνειρα ήρθανε
Στα γενέθλια των γιασεμιών
Νύχτες και νύχτες στις λευκές
Αϋπνίες των κύκνων

Η δροσιά γεννιέται μες στα φύλλα
Όπως μες στον απέραντο ουρανό
Το ξάστερο συναίσθημα.

(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί, Ίκαρος)

Stefania-Rosatelli__Ho-sognato-i-miei-quadri-e-dopo-dipinto-i-miei-sogni-V-Van-Gogh_g

Κική Δημουλά, «Συνέντευξις»

 Φυσικά και ονειρεύομαι.

Ζει κανείς μόνο με ένα ξερό μισθό;

 Πόσο συχνά;

Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι.

 Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας;

Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά

και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι.

 Είναι ελευθέρα η είσοδος;

Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου

πριν ελπίσω. Μου τη δίνει εν γένει

μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές.

Να πιστέψω δίχως ν’ αγγίξω

να μη μιλήσω διόλου στον καπνό

γιατί είναι υπνοβάτης και θα πέσει

μόνο διά του βλέμματος ν’ αφήσω

το αίτημά μου στην κρεμάστρα

ό, τι μου δοθεί να το δεχτώ

κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα

μ’ αυτό που ζωγραφίζει η έκκλησή μου –

θα την επανέβρει μόλις ξαναχαθεί.

 Ένα μόνο δε μου δίνει το όνειρο.

Το όριο. Ως πού να κινδυνέψω.

Γιατί τότε πια δεν θα ήταν όνειρο.

Θα ‘ταν γεράματα.

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

 Antonello-Venditti__Il-sogno-di-Icaro_g

Έντγκαρ Άλλαν Πόε, «Όνειρο μέσα σε όνειρο»

 Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!

Και τώρα που χωρίζουμε,

Άφησε να σου πω-

Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ΄ όνειρο

Είναι αλήθεια, όπως το λεγες΄

Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε

Μες σε μια νύχτα ή μια μέρα,

Μες σ΄ ένα όραμα ή μες στο τίποτα,

Είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε

Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

 

Στέκομαι ανάμεσα στο βογγητό

Μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,

Και μες στα χέρια μου κρατώ

Κόκκους χρυσούς της άμμου-

Πόσοι λίγοι! Κι όμως πως γλιστράνε

Από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,

Καθώς θρηνώ-καθώς θρηνώ!

Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα

Μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;

Θεέ μου! πως θα κατορθώσω

Μόνο ένα απ΄ το ανίλεο κύμα να γλιτώσω;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε

Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;

(Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Ποιήματα, Σελίδες)

sogno

Νίκος Καρούζος, «Ὁ Σολωμὸς στ᾿ ὄνειρό μου»

Πῶς πέφτουμε στὴ νύχτα κι ἀπὸ τί πόθους…
Μὲ κοφτερὴ μοναξιὰ στολισμένος ἄρχισα νὰ κοιμᾶμαι
λευκὸς ἱδρωμένος μέσα στὴν ἀγελάδα τοῦ ὕπνου κλεισμένος
ὁλοῦθε ἀπ᾿ τὸν ὄνειρο ποὺ κυματίζει στὰ βάθη
κι ὁλοένα κερδίζει τὴν ὕλη πέρα της.
Ἕνα ξημέρωμα καθάριζε τὰ μάτια μου στοὺς οὐρανοὺς
ἄνοιγαν ὅλα τὰ παράθυρα κι ὁ Διονύσιος μαυροντυμένος
μ᾿ ἄσπρα χειρόκτια κρατοῦσε τὸ σκουληκάκι στὴν παλάμη
ποὺ ἔμοιαζε μὲ στουπέτσι βαμμένη πλάι του σ᾿ ὡραία παραλία
ἔπεφταν οἱ κολυμβητὲς νὰ πιάσουν τὸ σταυρὸ τὰ Θεοφάνεια
καὶ μακριὰ πῶς ἀκούγονταν ἀθῷα τουφέκια
ὁ βρόντος τῆς ἀγάπης ἡ χαρὰ τῆς συμφορᾶς
μ᾿ ὅλα τ᾿ ἄνθη σὲ γαλάζια δευτερόλεπτα
μ᾿ ὅλες τὶς ἀχτίδες τὴν ἀγαπημένη τοῦ πεταλούδα στὸν ἱερὸ γλιτωμό της
καὶ δράκοντες εὐωδιᾶς ἀνέβαιναν ἀπὸ κίτρινες σκάλες ὡς τὰ κοράσια
ποὺ δὲ χάρηκαν τὸν ἔρωτα.
Γύρω ἤτανε δάσος χιλιοπράσινο
μὲ τὰ πουλιὰ σὰν ἀναρίθμητους καρποὺς ἀπάνω στὰ δέντρα
μὲ τὰ πουλιὰ σὲ μεθυσμένη σύναξη γιὰ πάντα
κ᾿ ἕνας σκύλος ἀργὰ πηγαίνοντας οὔρησε στὸ κορμὶ
τῆς κοντινῆς ἀμυγδαλιᾶς μὲ σηκωμένο πόδι κι ἀνάμεσα
ὁ γόος ἔσφαζε τὴ φωνὴ ποὺ τινάχτηκε ἀπὸ τρεῖς λέξεις
οἱ ἀπαίσιες χιλιετηρίδες

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

*Ακούστε στο βίντεο το ποίημα του Σολωμού «Το όνειρο» μελοποιημένο από το Μάνο Χατζιδάκι εδώ…

Τρία ποιήματα για την Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας (8 Μάρτη 2013): Τάσος Λειβαδίτης, [Γυναίκες] – Κική Δημουλά, [Εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν] – Γ. Π. Τζήκας, «Γυναίκα double face»…

1908-usa-IH165514

-Τάσος Λειβαδίτης, «Γυναίκες»

(απόσπασμα από το «Καντάτα 1960»)

 

“…Φτωχές γυναίκες,

μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες,

τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες

εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού,

γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,

νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά

πίσω από την αγνότητα,

την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία

πίσω απ’ την υπακοή.

Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που

κρύβεται πίσω απ’ την κακία.

Συχνά μας άφησαν εκείνοι που αγαπούσαμε

πολλές, πάνω στη τρέλα τους, τους ρίξανε βιτριόλι,

οι πιο πολλές βέβαια κλάψαμε, χτυπηθήκαμε,

μα φροντίσαμε σύντομα να βρούμε έναν άλλον,

γιατί τα χρόνια περνάνε…

Αν μας έβλεπε κανείς το βράδυ, όταν μένουμε μονάχες

και βγάζουμε τις φουρκέτες, τις ζαρτιέρες, και κρεμάμε

στην κρεμάστρα το πανωφόρι κι αυτήν τη βαμμένη μάσκα

που μας φόρεσαν, εδώ και αιώνες τώρα, οι άντρες

για να τους αρέσουμε –

αν μας έβλεπαν, θα τρόμαζαν μπροστά σε τούτο

το γυμνό, κουρασμένο πρόσωπο.

Αχ, γυναίκες έρημες,

κανείς δεν έμαθε ποτέ πόση αγωνία κρύβεται πίσω απ’

τη λαγνεία, ή την υστεροβουλία μας.

Και πάντα γυρεύαμε το καλύτερο….

Συχνά καταφύγαμε και στις χαρτορίχτρες,

τρέχουμε στα μέντιουμ να μάθουμε- τι να μάθουμε;

Διαβάζουμε καθημερινά το ωροσκόπιο στις εφημερίδες,

πηγαίνουμε σε διάφορους ύποπτους αστρολόγους…

λοιπόν πού πάμε; Από πού ερχόμαστε; Τι ψάχνουμε

παλεύοντας αιώνια με τα έξω και τα μέσα μας στοιχεία;

Ερχόμαστε απ’ το φόβο και το φόνο, απ’ το αίμα και

την επανάληψη. Ερχόμαστε απ’ την παλαιολιθική αρπαγή-

κι αρχίζουμε την ανθρώπινη φιλία.

Τέλος, ύστερα από πολλά, παντρευόμαστε,

κάνουμε κάμποσες εκτρώσεις, αρκετά παιδιά,

ύστερα έρχεται η κλιμακτήριος, οι μικρονευρασθένειες,

κι ύστερα τίποτα. Όλα καταλαγιάζουν μέσα μας.

Κι επιθυμίες κι αναμνήσεις- αχ περνάει

γρήγορα η ζωή, ούτε το καταλαβαίνεις.

Τα παιδιά ζούνε σ’ ένα δικό τους κόσμο, δε μας ξέρουν

παρά μονάχα σα μητέρες, δεν μπόρεσαν να μας δουν

ποτέ λίγο κι εμάς σαν ανθρώπους-

με τις μικρότητες ή τις παραφορές τους.

Έτσι ζήσαμε. Αγνοημένες και μονάχες μέσα

στο εσωτερικό μας πάθος,

αγνοημένες κι έρημες μέσα στην ιερότητα

της μητρότητάς μας…”

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1, Κέδρος)

 pliasas03

-Κική Δημουλά, «Σημείο αναγνωρίσεως»

(Άγαλμα γυναίκας με δεμένα τα χέρια)

 

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο./ Από μακριά εξαπατάς.

Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθίσει

να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,

πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.

 Από κοντά ξεκαθαρίζει τ’ όνειρο:

δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου

μ’ ένα σχοινί μαρμάρινο

κ’ η στάση σου είναι η θέλησή σου

κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις

την αγωνία του αιχμαλώτου.

Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη: αιχμάλωτη.

Δεν μπορείς/ ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,

ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.

Δεμένα είναι τα χέρια σου. (…)

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα

εγώ σε προσφωνώ γυναίκα αμέσως.

Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε

στο μάρμαρο ο γλύπτης/ κι υπόσχονται οι γοφοί σου

ευγονία αγαλμάτων,/ καλή σοδειά ακινησίας.

Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις

όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,/ σε λέω γυναίκα.

Σε λέω γυναίκα/ γιατί είσαι αιχμάλωτη.

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

 complicita

-Γιάννης Π. Τζήκας, «Γυναίκα “double face” (διπρόσωπη)»

 

«Γυναίκα μάνα, γυναίκα παραμάνα

Γυναίκα «συν γυναιξί και τέκνοις»

Γυναίκα του ελέους και του χρέους

Γυναίκα του έρωτα του πάθους

Γυναίκα του ύψους και του βάθους

Γυναίκα των ονείρων

Γυναίκα της διπλανής πόρτας

Γυναίκα η δική σου και του άλλου

Γυναίκα «πέτρα του σκανδάλου»

Γυναίκα της ερήμου

Γυναίκα των πολυκατοικιών

Γυναίκα των παράνομων δεσμών

Γυναίκα σεξ απίλ

Γυναίκα «πας γυρεύοντας, μωρό μου»

Γυναίκα παρθένα

Γυναίκα κάθε βράδυ στην αρένα

Γυναίκα του καημού και των λυγμών

Και γέφυρα των στεναγμών

Γυναίκα χαμόγελο και αγκαλιά

Γυναίκα ” ο όφις με εξαπάτησε”

Γυναίκα σφήκα και κεντρί

Γυναίκα άγγελος στη γη

Γυναίκα δις- δαιμώνα

Γυναίκα γλύκα και απαντοχή

Γυναίκα αρμύρα στην πληγή

Γυναίκα μοντέλο και γυναίκα του μπορντέλου

Γυναίκα έρωτας παντοτινός

Γυναίκα γκόμενα, γυναίκα φιλενάδα

Γυναίκα βίζιτα, στη Βάθης περατζάδα

Γυναίκα φως, γυναίκα Πηνελόπη

Γυναίκα το μισό του ουρανού

Γυναίκα της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού»

*Διαβάστε: «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Η ιστορία της 8ης Μαρτίου» εδώ…

Οι «κεραυνοί» του Nick Cave… «Στην Ελλάδα, στο λίκνο της δημοκρατίας, ακόμα και τα περιστέρια φοράνε αντισφυξιογόνες μάσκες…»…

Nick Cave & The Bad Seeds - Lightning Bolts

Ο και φιλέλληνας, κι αγαπητός στην Ελλάδα, διάσημος Αυστραλός τραγουδοποιός εξαπολύει μουσικά τους «κεραυνούς του Δία» θέλοντας να περάσει τα δικά του μηνύματα μέσα από ένα τραγούδι που παρουσιάζει πολύ εύγλωτα την Ελλάδα στον καιρό των μνημονίων.

Διότι εκφράζει, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνουν οι κριτικοί, τα βιώματα, τα συναισθήματα των Ελλήνων για όλα τα τραγικά που βιώνουν τα τρία τελευταία χρόνια.

Ο διάσημος Αυστραλός τραγουδοποιός μ’ αυτό το τραγούδι «μιλά» στις καρδιές όλων των Ελλήνων και παράλληλα σ’ όλο τον κόσμο για τα δεινά που συσσώρευσαν στη χώρα μας τα βάρβαρα μνημόνια, την απελπισία, τη φτώχια και την ανέχεια και τα οποία ο Νικ Κέιβ τα «αποτυπώνει» μέσα από το τραγούδι του «Κεραυνοί» πολύ εύστοχα με έντονο συναισθηματισμό.

 Οι στίχοι του μιλούν για διαδηλώσεις, δακρυγόνα, οργισμένες κραυγές, αδικία, πόνο, απογοήτευση. Κι όλα αυτά, δοσμένα με μοναδικό τρόπο από τον Νικ Κέιβ, μέσα από ένα σουρεαλιστικό διάλογο με τον Δία, το μυθικό Θεό των αρχαίων Ελλήνων:

«Δύο κεραυνοί ήρθαν στο δωμάτιό μου

ήταν δώρα από το Δία/ Λικνίζω τους κεραυνούς σε λίκνο από πεύκο…

στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα

…Ο Δίας γελάει αλλά είναι από τα δακρυγόνα

με ρωτάει πώς είμαι/ του λέω, Δία, μη ρωτάς

… Και οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν ποτέ

τους βλέπω τα βράδια να κοιμούνται

και κλαίνε ακατάπαυστα

και όχι δεν είναι από τα δακρυγόνα

οι άνθρωποι με ρωτούν πώς είμαστε

είμαστε λέω κυρίως χαμένοι…».

Το τραγούδι, όχι μόνον στιχουργικά αλλά και μουσικά παραπέμπει σε αρχαία τραγωδία. Οι κιθάρες παίζουν και ο Νικ Κέιβ απαγγέλλει ως άλλος κορυφαίος του χορού.

Ο συγκεκριμένος τραγουδιστής αγαπά την Ελλάδα και τους Έλληνες. Το έχει αποδείξει με τις πολυάριθμες συναυλίες που έχει πραγματοποιήσει στη χώρα μας. Το τραγούδι αυτό ωστόσο αποτελεί μια μοναδική απόδειξη αγάπης και συμπαράστασης ενός μεγάλου καλλιτέχνη προς έναν ολόκληρο λαό. . Και έτσι είναι γιατί «μεταφέρει» στα πέρατα της γης , το γολγοθά ενός ολόκληρου λαού. Και δεν είναι η πρώτη φορά που η μουσική λειτούργησε έτσι. Και σε άλλες δύσκολες περιόδους της ελληνικής ιστορίας η μουσική ήταν «παρούσα», όπως έπρεπε να είναι μιλώντας στην καρδιά του λαού, εμπνέοντάς τον και συνεγείροντάς τον.

*Μπορείτε ν’ ακούσετε το πολύ όμορφο τραγούδι του Νικ Κέιβ, με ελληνικούς υπίτλους, εδώ…

Τα φασιστικά «κατηχητικά» της Χ. Α. και η απάντηση της κοινωνίας και των εκπαιδευτικών…

nazismo-e-neonazismo

Οι εικόνες του «κατηχητικού του μίσους», με μικρά παιδιά να μυούνται στο τρίπττυχο «αίμα – τιμή – Χ.Α.» απασχόλησαν την επικαιρότητα όλη την προηγούμενη εβδομάδα. «Σάλος», «Αποτροπιασμός», «Κατακραυγή» ήταν οι τίτλοι που κυριάρχησαν. Τη χρυσαυγίτικη «Διάπλαση Των Παίδων» καταδίκασαν πολιτικά κόμματα, πλην της Νέας Δημοκρατίας (πώς να αποδοκιμάσει η ακροδεξιά του Σαμαρά που φελτράρει ολοφάνερα με τη φασιστική ατζέντα των χρυσαυγιτών!) , ενώ ο υφυπουργός Παιδείας Θ. Παπαθεοδώρου έκανε μια προσεκτική δήλωση καταδίκης, χωρίς να κατονομάζει τη Χ.Α.

Όμως το κύριο πρόβλημα δεν είναι αν αποδοκιμάζει η Ν.Δ. του Σαμαρά και πόσο «προσεκτική» είναι η δήλωση του υφυπουργού της Παιδείας… Το μεγάλο πρόβλημα είναι αν, σαν δημοκρατική, προοδευτική κοινωνία, θα αποδεχτούμε και θα ανεχτούμε να υπάρξει και να διαδοθεί η χρυσαυγίτικη «φασιστική παραπαιδεία» που θα οδηγήσει διά της νεοναζιστικής κατηχήσεως χιλιάδες ίσως ελληνόπουλα σε πολύ επικίνδυνους «παιδαγωγικούς» ατραπούς.

Τα «χρυσαυγίτικα σκυλιά» έχοντας σαν «παιδαγωγικό» πρότυπο τη χιτλερική ναζιστική νεολαία και τη μεταξική Ε.Ο.Ν., επιχειρούν δια της κατηχήσεως του μίσους και της εθνικιστικής υστερίας την «παιδαγωγική λοβοτόμηση» των μικρών μαθητών (τους) και τη δημιουργία μελλοντικών «μελανοχίτονων», νεοναζιστών, πολιτών.

Πρωτίστως η κοινωνία οφείλει να αντιδράσει προς αποτροπή αυτού του παιδαγωγικού εγκλήματος, ο κάθε δημοκρατικός και προοδευτικός πολίτης και κυρίως οι εκπαιδευτικοί έχουν χρέος να αντιδράσουν δυναμικά σε κάθε πόλη ή κωμόπολη για την αποτροπή της ίδρυσης και λειτουργίας χρυσαυγίτικων νεοναζιστικών κατηχητικών.

20080419192223_metaxas-013Τα άμοιρα παιδιά που πάνε (ή που θα πάνε) να παρακολουθήσουν μαθήματα μυθολογίας(!) και, προσεχώς, Ιστορίας από τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής δεν φταίνε σε τίποτε. Μικρά παιδιά είναι, αμέριμνα, ανυποψίαστα. Αλλά εκείνοι οι έρμοι οι γονείς, πού τα στέλνουν τα παιδιά τους; Θεωρούν το σχολείο τόσο ανεπαρκές ώστε να μη δίνει στα τέκνα τους τη θεμελιώδη μάθηση και γνώση; Τι καπνό φουμάρουν οι δυστυχείς που εμπιστεύονται τα σπλάγχνα τους σε ημιεγγράμματους, και σύμφωνα με τα λόγια και τις πράξεις τους, ημιπολιτισμένους και αμόρφωτους ανθρώπους; Τι προσδοκάνε να μεταδώσουν στα παιδιά τους αυτά τα απελέκητα ξύλα;

Λένε ότι δεν διδάσκουν οι ίδιοι (αυτό, δα, έλειπε) και ότι έχουν συνεργάτες παιδοψυχολόγους και παιδολόγους και παιδοψυχαγωγούς (και δεν συμμαζεύεται) οίτινες διδάσκουσιν εις τους παίδας «μυθολογία, ιστορία» και, παρακαλώ αυτοί οι νεοπαγανιστές, «χριστιανική πίστη». Δεν αντιλαμβάνονται οι γονείς (σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογείται να είναι, απλώς, εξαπατημένοι) ότι στέλνουν τα παιδιά στο στόμα του λύκου; Στη μισαλλοδοξία, τον φανατισμό, το στραπατσάρισμα των τρυφερών συναισθημάτων που οφείλει να ανακαλύψει, να νιώσει, να καλλιεργήσει και μεταλαμπαδεύσει, τέλος, το κάθε παιδί;

Ποιο σκοτάδι έχει τυφλώσει τον νου τους; Ποιος κακός δαίμονας τους έπεισε ότι οι χρυσαυγίτες μπορούν να υποκαταστήσουν τον κρίσιμο θεσμό της Παιδείας; Οι ίδιοι βέβαια είναι υπεύθυνοι για την παιδεία των βλασταριών τους, αλλά δεν τους ενοχλεί εάν αυτά (τα βλαστάρια) μυούνται στο μίσος κατά αλλόφυλων, αλλόθρησκων, αλλόδοξων γενικά;

Όπως προανέφερα πρωτίστως τη σκληρή απάντηση στους χρυσαυγίτες νεοναζιστές που φιλοδοξούν να το «παίξουν» και παιδαγωγοί (τρομάρα τους!) πρέπει να τη δώσουν οι εκπαιδευτικοί, και ήδη οι πρώτες αντιδράσεις τους καταγράφτηκαν. Παραθέτω παρακάτω αποσπάσματα από πρόσφατο σχετικό ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των συντακτών»:

 getImage βν«Ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος μέσα στα σχολεία εκμεταλλευόμενος τα κενά, τις αντιφάσεις και τις δυνατότητες που του παρέχει ο θεσμός της εκπαίδευσης» μας λένε εκπαιδευτικοί και μαθητές από την «Πρωτοβουλία Καλλιθέας Ενάντια στον Φασισμό και τη Ρατσιστική Βία», αναφέροντας κάποιες αιτίες: «H λειτουργία του σχολείου ως προπαγανδιστικού μηχανισμού αναπαραγωγής και διάδοσης εθνικιστικών αντιλήψεων· η επιδίωξη του κράτους να καταστήσει τα σχολεία χώρους ερμητικά κλειστούς απέναντι σε κάθε κοινωνικό προβληματισμό· η απαξίωση της δουλειάς των εκπαιδευτικών και οι θεσμικές παρεμβάσεις εναντίον των προσπαθειών που γίνονται από εκπαιδευτικούς για να ξεπεραστούν οι διακρίσεις που δημιουργεί ο θεσμοθετημένος ρατσισμός…»

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά: «Το σχολείο της αλληλεγγύης και της αντίστασης. Το σχολείο των μαθητικών κινητοποιήσεων και των απεργιών των εκπαιδευτικών. Το σχολείο που φέρνει κοντά τον μετανάστη και τον ντόπιο μαθητή, σε σχέσεις συνεργασίας, φιλίας και συμπαράστασης. Το σχολείο των μαθητών και των εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στο αντιφασιστικό κίνημα. Το σοκ που προκαλεί η διείσδυση των φασιστών στα σχολεία δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι αυτό, το “άλλο” σχολείο, του αγώνα και της αμφισβήτησης, είναι ο “κανόνας”, ενώ το σχολείο του αυταρχισμού και του φασισμού είναι η “εξαίρεση” που πρέπει να εξαλείψουμε».

«Είναι φανερό ότι η Χρυσή Αυγή δεν θέλει ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες, αλλά χειραγωγημένα άτομα που καθώς δεν έχουν ακόμη αναπτύξει λόγω ηλικίας δυνατότητα ελέγχου και κρίσης της πληροφορίας, καθίστανται εύκολα πειθήνια όργανα» μας λέει ο καθηγητής της Ζ” ΕΛΜΕ Διονύσης Πανταζόπουλος, από το «Αντιφασιστικό Μέτωπο Παιδείας». «Ασελγούν με άνεση πάνω στις ψυχούλες τους με το δικαίωμα που θεωρούν ότι έχουν ως γονείς. Το έχουν πράγματι; Στις ΗΠΑ αφαιρέθηκε η επιμέλεια των παιδιών ενός ζεύγους διότι οι γονείς τα ανέτρεφαν με ναζιστικό τρόπο» καταλήγει, προσθέτοντας ότι η χρυσαυγίτικης έμπνευσης εκστρατεία στέρησης της ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών τα αφήνει έκθετα στο ρατσιστικό μίσος, με συνενοχή της κυβέρνησης.

big29«Η καλλιέργεια του ορθού λόγου είναι το βασικό μέσο αντιμετώπισης του ναζιστικού ανορθολογισμού» μας λέει ο καθηγητής Παιδαγωγικής του ΑΠΘ Γιώργος Τσιάκαλος. «Αυτό σημαίνει για τα σχολεία υιοθέτηση αναλυτικών προγραμμάτων και μεθόδων διδασκαλίας που προωθούν την κριτική και επιστημονική σκέψη σε όλα τα μαθήματα. Στη διδασκαλία της γλώσσας σημαίνει υιοθέτηση του Κριτικού Γραμματισμού, στη Βιολογία κατανόηση των βασικών νόμων της εξέλιξης και της ενότητας του ανθρώπινου είδους, στα Αρχαία Ελληνικά ανάδειξη του ανθρωπιστικού τους περιεχομένου και, ταυτόχρονα, αποκάλυψη της προσπάθειας κατάχρησης και εξευτελισμού της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας και Γραμματείας από τους παλαιούς και τους σύγχρονους ναζί. Η ναζιστική ακροδεξιά είναι πολέμια της ισότητας των ανθρώπων: κάποιοι λίγοι είναι, δήθεν από τη φύση, προορισμένοι να είναι αρχηγοί, άλλοι να είναι υπήκοοι και εκτελεστές διαταγών, και, τέλος, πολλοί, όπως οι ανάπηροι, να μην έχουν καν δικαίωμα στη ζωή. Αυτό πρέπει να γίνει γνωστό στους μαθητές και στις μαθήτριες. Όσο πιο γρήγορα εφαρμοστούν στα σχολεία τα παραπάνω τόσο πιο γρήγορα θα απαλλαγεί η χώρα από το ντροπιαστικό φαινόμενο του ναζισμού».

Κλείνω με τη ρήση του μεγάλου Γερμανού θεατρολόγου και διανοούμενου, Μπέρτολντ Μπρεχτ: «Ελευθερία για όλους, αλλά καμιά ελευθερία για το φασισμό και τους φασίστες, τους κήρυκες του μίσους, της μισαλλοδοξίας και του πολέμου».

*Είναι δυνατόν να υπάρχουν γονείς που θέλουν να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους σαν μελλοντικούς εγκληματίες!

getImage

Το γλυπτό με τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, των παιδιών του Λίντιτσε της Τσεχοσλοβακίας που θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων των χιτλερικών, στέκει στο μαρτυρικό χωριό για να θυμίζει τη «σχέση» του ναζισμού με τα παιδιά.

 

Πες το με ποίηση (3): «Ανεργία»

disoccupati 2

Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Αυτή η ανεργία»

Κύριοι συνάδελφοι, η ανεργία

πρόβλημα πολύ ακανθώδες.

Εφ’ ω και είναι ευκαιρία

το Συμβούλιόν μας το εργώδες

να της αφιερώσει μίαν… συζήτησιν.

Διότι είναι καθαρά θεομηνία

διά το έθνος η ανεργία.

 

Αίνιγμα αποτελεί διά πάντα τίμιον

πολίτην και υγιώς σκεπτόμενον

της ανεργίας το φαινόμενον.

Και επιπλέον, εξόχως επιζήμιον.

Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!

Θα απετέλει δε αδυναμίαν μας θανάσιμον,

εάν ημείς, του έθνους οι εκλεκτοί,

δεν εύρωμεν μίαν δικαιολογίαν βάσιμον, 

 

και την εμπιστοσύνην ούτω χάσωμεν

του λαού, ήτις μας είναι λίγο χρήσιμος.

Πρέπει, λοιπόν, δεόντως να αντιδράσωμεν.

Διότι θα είναι συμφορά μοιραία και κρίσιμος

εάν κρούσματα κοινωνικής έχομεν αναταραχής,

ενώ ευρισκόμεθα επί ξηρού ακμής!

Θα ήτο διά το έθνος απειλή ολεθρία,

που το μαστίζει τόση ανεργία!

 

Δεν συμφωνείτε, κύριοί μου;

Το συμφερότερον, κατά την άποψίν μου,

είναι ν’ αποφασίσωμεν ότι το πρόβλημα ελύθη,

και να το παραδώσωμεν στην λήθη.

 

-Την άποψή σας, να τη βράσουμε! Η ανεργία,

πληγή και παιδεμός του τόπου,

θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου

θα μπείτε εσείς στην ανεργία!

(Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα, μτφ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο)

 thumb

Νίκος Καρούζος, [Άνεργος]

«Γυρίζει μόνος/ στα χείλη του παντάνασσα σιωπή
συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του./ Ωχρός
με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος
νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός
έλληνας./ Πάντα ο δρόμος μέσ’ στα μάτια του
κ’ η λάμψη απ’ τη φωτιά/ που καταλύει/ τη νύχτα.
Γυρίζει μόνος/ στα χέρια του κλαδί από ελιά
γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά
αισθάνεται/ πως όλα χάθηκαν.
Mην του μιλάτε είναι άνεργος
τα χέρια στις τσέπες του
σαν δυο χειροβομβίδες

Mην του μιλάτε δε μιλούν στους καθρέφτες.
Άνθη της λεμονιάς
λουλούδια του ανέμου
στεφάνωσέ τον Άνοιξη
τον κλώθει ο θάνατος.»

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, Ίκαρος)

untitledυθ

Βύρων ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, «Του δρόμου»

 IV. “…Κάτοχος φυσικά, και ξένης γλώσσης

Είκοσι χρονών με λεπτή κορμοστασιά

Μήνες και μήνες τρέχει για δουλειά.

«-Δυστυχώς δεν εδόθησαν πιστώσεις…»

Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα χλωμά

-περηφάνιας γραμμές, μ’ όλη την άλλη

δυστυχία σας στραμμένη από την άλλη-

μην κλαίτε. Αύριο ξανά, αύριο ξανά…

Σκάλες, ουρές, ουρές λογής λογής

χαρτιά κι αιτήσεις πάνω στις αιτήσεις.

Και να ‘χεις τόσα. Τόσα ν’ αγαπήσεις

Είκοσι χρονών «στο άνθος της ζωής».

 

V. Ζωή καμίνι, ζωή σκόνη

ζωή ορθοστασία

ζωή πότε θ’ αλλάξεις πρόσωπο ”

(Βύρων Λεοντάρης, Ψυχοστασία, εκδ. Ύψιλον)

1η Μάρτη 2013, καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: Ο. Ελύτης, [Μαρτίων οι ώρες] – Φ. Γκ. Λόρκα, «Μαρτιάτικος κήπος» – Μ. Αναγνωστάκης, [Κάποια νύχτα μαρτιάτικη]…

_062_1~1

«… Και με πέπλους των ξεχτένιστων ελπίδων που ατενίζουν τον

εαυτό τους πέρα στις μεταβλητές θωπείες των οριζόντων

Οι ώρες έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας

Σαν άσπρες ξεγνοιασιές ανεμομύλων

οι ώρες έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας

Με βήμα τελετουργικό σε λυγερή προϋπάντηση Μαρτίων οι ώρες

έρχονται που αγάπησαν τις ώρες μας!»

(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί, Ίκαρος

 1747952

Φ. Γκ. Λόρκα, «Μαρτιάτικος κήπος»

 

Η μηλιά μου

έχει κιόλα ίσκιο και πουλιά.

 

Πώς πηδάει το όνειρό μου

από το φεγγάρι στον άνεμο!

 

Η μηλιά μου

δίνει τα μπράτσα της στο πράσινο.

 

Από το Μάρτη πώς βλέπω

το άσπρο μέτωπο του Γενάρη!

 

Η μηλιά μου…

(χαμηλός άνεμος)

(Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, Εκάτη)

 37777727b2d5c9f0

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Τοπίο»

 

Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη.

Περασμένες μορφές περνούνε αδιάφορα

Χρόνος παλιός χωρίς υπόσταση

Τίποτα πια δε θ’ αλλάξει εδώ μέσα.

Είναι μια ήρεμη σιωπή μην περιμένεις απάντηση

Κάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφή

Χωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.

Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη.

 

Το βιβλίο σημαδεμένο στη σελίδα 16

Το πρόγραμμα για τη συναυλία την άλλη Κυριακή.

(Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Νεφέλη)

Ιταλικές εκλογές: ο «τρελός» Πέπε Γκρίλο, ο εφτάψυχος Μπερλουσκόνι και ο κόλαφος του Μόντι…

25240_1

Γνωρίζω καλά τα πολιτικά πράγματα της Ιταλίας, καθώς σχεδόν καθημερινά διαβάζω τις ιταλικές εφημερίδες. Για όσους δεν γνωρίζουν καλά την πολιτική κατάσταση στη Ιταλία τα τελευταία χρόνια το αποτέλεσμα των εκλογών αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη, “sorpresa”, που λένε και οι Ιταλοί. Κι όμως, για τους «υποψιασμένους», τα αποτελέσματα ήταν σχετικά αναμενόμενα. Ήδη ο Μόντι τρεις μέρες πριν τις εκλογές από τη Φλωρεντία είχε δηλώσει: «Temo un risultato alla greca» (φοβάμαι ένα αποτέλεσμα αλλά ελληνικά). Κι αυτό που φοβόταν ο Μόντι έγινε. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι τέτοιο που δύσκολα θα υπάρξει δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης. Το «φάντασμα» της ακυβερνησίας πλανάται πάνω από την Ιταλία. Και η χώρα το πιο πιθανό είναι να οδηγηθεί σε νέες εκλογές.

Πώς αλήθεια να συνεργαστεί ο Μπερσάνι, ο μετρίων πολιτικών ικανοτήτων αρχηγός του Δημοκρατικού κόμματος (PD), κάτι σαν το δικό μας ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη, με τον «αφορεσμένο» της πολιτικής ιταλικής σκηνής, το Σύλβιο Μπερλουσκόνι! Γι αυτό κι ο Μπερσάνι με χθεσινές δηλώσεις του άνοιξε ένα παράθυρο για συνεργασία με τον Μπέπε Γκρίλο, τον πραγματικό νικητή των ιταλικών εκλογών, τον «τρελό»,  όπως τον αποκαλούν οι εχθροί του στην Ιταλία. Αλλά ο Γκρίλο φαίνεται πως δε θα ενδώσει σε μια τέτοια συνεργασία, καθώς αν το κάνει το κίνημά του θα απορροφηθεί από το σύστημα, και τα εκατομμύρια των αντισυστημικών ψηφοφόρων του θα «πάρουν δρόμο».

combo_BIG

Αλλά, ας δούμε τι συνέβη πραγματικά στις ιταλικές εκλογές…

-Πρώτον: Όντως, πραγματικός νικητής των εκλογών πρέπει να θεωρηθεί ο Μπέπε Γκρίλο, ο κωμικός ηθοποιός που ηγείται του «Κινήματος πέντε αστέρων» (Movimento 5 stelle). Ο Γκρίλο είναι κάτι σαν τον δικό μας  Λαζόπουλο και ηγείται ενός κινήματος καθαρά αντισυστημικού και «αντιμνημονιακού» που «ψαρεύει» ψήφους από τη δεξιά μέχρι την ακροαριστερά (για να καταλάβετε ο Γκρίλο μόλις χθες πρότεινε για επόμενο πρόεδρο της ιταλικής δημοκρατίας τον νομπελίστα θεατρικό συγγραφέα και αναρχικό, Ντάριο Φο, που τον στήριξε προεκλογικά, ο οποίος όμως, αφού ευχαρίστησε τον Γκρίλο, δεν αποδέχτηκε την πρόταση του, γιατί όπως είπε είναι πολύ μεγάλος σε ηλικία (87 ετών)).

Τον Γκρίλο τον ψήφισαν οι «αγανακτισμένοι» Ιταλοί αποστρέφοντας το πρόσωπό τους με απέχθεια από τους συστημικούς πολιτικούς και τα κόμματά τους, καθώς αυτά είναι υπεύθυνα για το σημερινό οικονομικό, κι όχι μόνο, χάλι της Ιταλίας.

Το εκπληκτικό «ξεπέταγμα» του κινήματος του Γκρίλο από το 5%, μόλις πριν δυο χρόνια, σε ποσοστό πάνω από 25% στις προχθεσινές εκλογές μπορεί να παρομοιαστεί μ’ αυτό του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα.

Κι όπως γράφει κι ο Στέλιος Κούλογλου στο TVXS:

«Ο Μπέπε Γκρίλο δεν είναι ακροδεξιός, όπως σκόπιμα θέλησαν να τον παρουσιάσουν κάποιες εφημερίδες, φυσικά και ελληνικές. Συνάντησα τον Ιταλό κωμικό που μέσα σε μερικούς μήνες κατάφερε να φέρει το Κίνημα των 5 Αστεριών στην πρώτη θέση με το 25,5% των ψήφων (σε κομματικές ψήφους – Μπερσάνι και Μπερλουσκόνι πλησίασαν το 30% αλλά με συμμαχίες κομμάτων), σε ένα γραφικό ξενοδοχείο αγρο-τουρισμού λίγο έξω από την Παβία. Η ανάπτυξη τέτοιων μονάδων είναι μια από τις προτάσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης που υπάρχουν στο πρόγραμμα του, ένα μείγμα συγκεκριμένων πρακτικών λύσεων με αρκετές δόσεις ουτοπίας. Θέλει περικοπές στα προνόμια των πολιτικών, επίδομα για όλους τους ανέργους, καθαρή ενέργεια και δωρεάν πρόσβαση στο ίντερνετ.
Ο Γκρίλο θα μπορούσε να είναι ο επικεφαλής των αγανακτισμένων της Ισπανίας ή της Ελλάδας, χωρίς τους φασιστοειδείς του “να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”».

Αν η Ιταλία ξαναοδηγηθεί σύντομα σε νέες εκλογές, μην παραξενευτείτε να δείτε το κίνημα του Γκρίλο πρώτο κόμμα!

-Δεύτερον: Το θριαμβευτικό come back του Μπερλουσκόνι!… Τον καβαλιέρε τα τελευταία χρόνια τον κυνηγούν θεοί και δαίμονες στην Ιταλία. Όμως, αυτός ο «κλόουν» της ιταλικής πολιτικής ιταλικής σκηνής παρότι μπλεγμένος σε μεγάλα οικονομικά και σεξουαλικά σκάνδαλα, κατάφερε, εκεί που τον είχαν όλοι «ξεγραμμένο», να επανακάμψει πολιτικά, και με το αποτέλεσμα που πέτυχε το κόμμα του (Partito della Liberta’) να είναι τώρα πραγματικά «καβάλα στο άλογο»!

Πώς αλήθεια τα κατάφερε ο «μπούνγκα μπούνγκα» Σίλβιο και αποδείχτηκε εφτάψυχος; Τρεις είναι οι βασικοί λόγοι για την εκλογική του επιτυχία:

Κατά πρώτο έπαιξε ανοιχτά το «αντι-Μέρκελ» πολιτικό χαρτί ποντάροντας στο μίσος των Ιταλών κατά της Γερμανίας που απροκάλυπτα θέλει να ηγεμονεύσει της Ευρώπης επιβάλλοντας παντού αυστηρή λιτότητα.

Έτσι ο Μπερλοσκόνι πόνταρε στο θιγμένο, αν όχι καταρρακωμένο, εθνικό συναίσθημα των εθνικοφρόνων Ιταλών, και του «βγήκε το χαρτί». Με βάση αυτή την προεκλογική πολιτική ο καβαλιέρε απείλησε επιπλέον ότι αν κερδίσει τις εκλογές θα μπορούσε ακόμη και να βγάλει την Ιταλία από την Ευρωζώνη και το ευρώ.

(Διαβάστε σχετική παλιότερη ανάρτησή μου εδώ…)

Κατά δεύτερο, ο Μπερλουσκόνι έπαιξε προεκλογικά ανοιχτά και το «χαρτί» της «παροχολογίας», με πιο χτυπητό παράδειγμα την υπόσχεσή του ότι θα επιστρέψει στους Ιταλούς πολίτες το φορολογικό χαράτσι για την πρώτη κατοικία που επέβαλε η κυβέρνηση Μόντι.

Και κατά τρίτο, μη μας διαφεύγει το γεγονός των τεράστιων οικονομικών δυνατοτήτων του, της κυριαρχίας του στα ιταλικά ΜΜΕ, κι επιπλέον των υπόγειων παράνομων διασυνδέσεών του τόσο με μεγάλα και ισχυρά επιχειρηματικά κέντρα όσο και με την ιταλική μαφία που επηρεάζουν μεγάλο κομμάτι των ιταλών ψηφοφόρων.

-Τέταρτο: ο πρώην τραπεζίτης- πρωθυπουργός, Μάριο Μόντι, καταποντίστηκε εκλογικά, μη καταφέρνοντας να πιάσει ποσοστό ούτε καν πάνω από 10%. Ένα αποτέλεσμα κόλαφος για τον ίδιο και για όσους τον στήριξαν τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (κυρίως οι Γερμανοί και το διεθνές τραπεζιτικό σύστημα).

Οι Ιταλοί είπαν “basta” (φτάνει πια) στον τεχνοκράτη Μόντι και στη άγρια λιτότητα που επέβαλε!

Ο άνθρωπος των τραπεζιτών στην Ιταλία έπαθε εκλογική πανωλεθρία και το Βερολίνο έχασε τον διαμεσολαβητή του, σχολιάζουν οικονομικοί αναλυτές, στη σκιά της έντονης νευρικότητας στις αγορές χρήματος και κεφαλαίου που τρέμουν την… «ακυβερνησία» στην Ιταλία.

Αποδείχτηκε ότι ο Μόντι είναι πλέον ένα μισητό πρόσωπο για τους Ιταλούς, που είδαν να καταρρέουν μισθοί, συντάξεις και τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα. Ο τεχνοκράτης Μόντι είναι πλέον ένα καμένο πολιτικά χαρτί και μετά το εκλογικό του στραπάτσο δεν προβλέπεται να παίξει πλεον κάποιο σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ιταλίας.

Η πολιτική αποτυχία του Μάριο Μόντι αποτελεί κι ένα απτό παράδειγμα για το τι μέλλει να πάθουν και στη χώρα μας ο Παπαδήμος ή ο Στουρνάρας ή κάποιος άλλος τεχνοκράτης, τον οποίο το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, μπρος στα αδιέξοδά του, θελήσει να τον κατεβάσει στην εκλογική κονίστρα. Στην Ελλάδα, καθώς ο κόσμος είναι περισσότερο αγανακτισμένος από τους Ιταλούς, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τον όποιο «σωτήρα-τεχνοκράτη» όχι απλά θα τον «μαυρίσει» αλλά θα τον «καταμαυρίσει»!

Η Αθήνα της κρίσης με τη ματιά του επισκέπτη: μια πόλη φάντασμα…

24343_1

Είχα σχεδόν δυο χρόνια να επισκεφτώ την Αθήνα. Την τελευταία φορά που την είχα επισκεφτεί οι τραγικές συνέπειες εξαιτίας της βαθιάς οικονομικής κρίσης, καθώς διανύαμε τον πρώτη χρόνο του μνημονίου, δεν ήταν ακόμα εξόφθαλμα εμφανείς. Η πρωτεύουσα είχε ακόμα κάτι από τη ζωντάνια της, η ανεργία δεν είχε εκτιναχτεί στα ύψη, η φτώχεια δεν είχε εξαπλωθεί, τα καταστήματα, εμπορικά και άλλα, είχαν κάποια κίνηση, η πόλη έστω και με δυσκολία ανάσαινε ακόμη.

eikones-gia-ti-ftoxeia-370x250Αυτό που είδα όμως τώρα στην Αθήνα, από την περασμένη Πέμπτη έως και χθες Κυριακή που την επισκέφτηκα για δουλειές, ήταν κάτι το τρομακτικό… Μια πόλη «φάντασμα», μια πόλη που έχει χάσει το σφυγμό της, την ανάσα της, μια πόλη σχεδόν απονεκρωμένη, μια πόλη με το «σώμα» της γεμάτο «χαίνουσες πληγές».

Μια πόλη γεμάτη βρομιά, επαίτες παντού, ρακοσυλλέκτες σε κάθε βήμα σου, άστεγοι σε κάθε γωνιά των δρόμων, σε εσοχές πολυκατοικιών, σε εγκαταλειμμένα κτίρια, στα πεζοδρόμια…

Οι άνθρωποι στους κεντρικούς δρόμους σκυφτοί, βιαστικοί, στα πρόσωπά τους διακρίνεις την απορία (πώς φτάσαμε σ’ αυτό το κατάντημα!) και τη θλίψη, ο καθείς και στις μαύρες σκέψεις του: η φρίκη της ανεργίας που έχει μπει στο κάθε σπίτι, τα χρήματα που δε φτάνουν όχι για να πληρώσεις τα χαράτσια αλλά ούτε καν για τον «άρτον τον επιούσιον», η ανέχεια, η φτώχεια, που δεν αντέχεται. Το όποιο «λίπος» υπήρχε σώθηκε, τώρα πίνουν από το αίμα μας…

Στο κέντρο της πόλης καταστήματα που έχουν βάλει λουκέτο παντού: στην Πανεπιστημίου, στην Πατησίων, στη Σταδίου, και σ’ όλους τους κεντρικούς δρόμους. Αλλά κι αυτά που έμειναν ανοιχτά «φυτοζωούν», βλέπεις τους καταστηματάρχες στην είσοδο των καταστημάτων τους φανερά προβληματισμένους να περιμένουν να μπει κάποιος πελάτης… Αλλά, πού να βρεθεί πελάτης, τους  κατάπιε κι αυτούς η αδηφάγα κρίση, αυτή η «Λερναία Ύδρα» που κατάντησε την πόλη ερειπιώνα και τους ανθρώπους της ράκη. Μια πόλη φάντασμα και οι άνθρωποί της «σκιές» που αδημονούν για μια αχτίδα φως

imagesCALI2NKYΝαι, το μεγάλο κακό δεν είναι η φτώχεια και η ανέχεια, φτωχοί υπήρξαμε και παλιότερα, αυτό που σε τρομάζει περισσότερο είναι ο καταβαραθρωμένος ψυχισμός, η χαμένη αξιοπρέπεια των ανθρώπων, η απόγνωση, η απελπισία, η ελπίδα που «σφαγιάστηκε» από ντόπιους και ξένους μακελάρηδες.

Λέμε και μεις που ζούμε σ’ επαρχιακές πόλεις ότι μας χτύπησε η κρίση, κι είναι αλήθεια, αλλά πρέπει να επισκεφτείς την Αθήνα για να καταλάβεις καλά «τι εστί κρίση», για να δεις κατάφατσα το φρικτό της πρόσωπο….

«Παντού τριγύρω παρακμή. Η πόλη μου μ’ όλα της ζει τα χαμηλά. Στο δρόμο τα μυστικά της ψυχής. Το μπαΐλντισμα των ανθρώπων. Η χαζορροή της τηλεόρασης. Ερημιά και χειμώνας και μια οσμή νεκροθάλαμου στον αέρα. Τσιμέντο και σίδερο στον πνιγμένο αέρα πανάρχαια γόησσα Αθήνα… Παγιδευμένη πόλη από αρτηριακό πυρετό, τανύω τα χέρια σβησμένα στην κακοσμία σου και σέρνω κουρέλια τόλμης με την άκρη της σκέψης μου…»

Το έγκλημα που διέπραξαν παράλογο και ειδεχθές… Η τραγωδία συντελέστηκε… Η τραγωδία όμως απαιτεί και κάθαρση… Θάρθει η ώρα που, «αυτοί που έπραξαν το κακό», θα πληρώσουν ακριβά…

 644230_512073885502350_242196237_n

-Γιάννης Δάλλας , “Κρίση”

Κρίση

Τι κρίση κι αυτή

που μας απειλεί!

Ώς τώρα ξέραμε

τις συνήθεις απώλειες

που έφταναν το πολύ

ώς τα μάτια μας:

εξηφανίσθη ή απεδήμησε

Οι φευγαλέες!

Μα αυτή ʽναι πανόλεθρη

κατακλυσμός και τυφώνας

Καμιά κιβωτός

δεν μας σώζει

Καιρός νʼ ακουστεί

φωνή απʼ τα έγκατα:

αναδασμός και απόσβεση!

Κάψτε τα χρεολύσια

κι αγκαλιάστε τη γη

να καρπίσει

Ανεβείτε στο άρμα

που εξόκειλε

να γίνει φαλλός

η δικέλλα

τροχονόμος ο ήλιος

και τινάξτε απʼ τους ώμους

-οικτρή φρεναπάτη

για υπέρβαση του είδους-

τα ικάρεια φτερά

(Το ποίημα δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η ΑΥΓΗ», 11-3-’12)

Από το «θα σε βγάλω στην τηλεόραση!» στο «θα καλέσω τη Χρυσή Αυγή!»…

assets_LARGE_t_420_54107410

Είναι λυπηρό κι ευτράπελο συνάμα ν’ ακούς πολίτες ότι θα απευθυνθούν σε εξωθεσμικούς παράγοντες για να βρουν το δίκιο τους- το «δίκιο» τους όπως το εννοούν οι ίδιοι για την ακρίβεια.

Αρκετοί πολίτες νιώθοντας ανασφαλείς από την έλλειψη κρατικής μέριμνας, αδικημένοι από τις πράξεις ή και την απραξία δημόσιων λειτουργών, απηυδισμένοι κι εξοργισμένοι από την ασυνέπεια, την αδιαφορία, τη γραφειοκρατία, την κατάχρηση εξουσίας και πολλάκις τη διαφθορά (κοινώς «λάδωμα»),  εκτοξεύουν όλο και πιο εύκολα την απειλή ότι θα προσφύγουν προς βοήθειά τους, για την επιβολή του «δικαίου», σε παράγοντες που λειτουργούν έξω από το θεσμικό – νομικό πλαίσιο του κράτους.

Ως πριν λίγο καιρό η πιο διαδεδομένη απειλή που εκτοξεύονταν από αγανακτισμένους πολίτες ήταν το «θα σε βγάλω στην τηλεόραση» ή, η περισσότερο εξειδικευμένη, «θα σε βγάλω στον Τριανταφυλλόπουλο»!

Στόχος της απειλής ο εκφοβισμός του απειλούμενου με την παραπομπή του στα τηλε- δικαστήρια, όπου πρόθυμοι «δημοσιογράφοι»- «τηλε- εισαγγελείς» παραλαμβάνουν το «θήραμα» και σε on line πανελλαδική (τηλε)θέαση ανακρίνουν, δικάζουν και καταδικάζουν. Μερικές φορές μάλιστα, εξαιτίας του πανεθνικού εξευτελισμού που υφίστατο το παραπεμπόμενο «θήραμα» στις τηλε-δίκες, είχαμε το τραγικό αποτέλεσμα κάποιοι να οδηγηθούν ακόμα και στην αυτοκτονία μην αντέχοντας το δημόσιο εξευτελισμό τους!

Κι αν δεν έχουμε παρακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια καταγγέλλοντες, καταγγελλόμενους και «τηλε-δικαστές» να ξεκατινιάζονται σε «τηλε-δίκες» προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού!

untitled

Τα δυο τελευταία χρόνια όμως με την εκλογική αύξηση των ποσοστών της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, με την είσοδό της στη Βουλή και την όλο αυξανόμενη εκλογική επιρροή της, οι «τηλε-δικαστές» έχασαν πολύ από την αίγλη τους, καθώς το «θα σε βγάλω στην τηλεόραση!» αντικαταστάθηκε  από το «θα καλέσω τη Χρυσή Αυγή!».

Ο κάθε «πονεμένος», ου μην και ανόητος, εκτοξεύει με πάσα ευκολία τη νέα απειλή για κλήση των χρυσαυγίτικων νεοναζιστικών «ντόπερμαν», τα οποία θα επιβάλλουν «διά ροπάλου» «δικαιοσύνη, τάξη και ασφάλεια».

Στην απειλή αυτή δεν καταφεύγουν μεμονωμένοι  πολίτες, όπως για παράδειγμα εκείνοι οι γονείς σε νηπιαγωγείο της Άρτας  που κάλεσαν τη Χ. Α. για να επιβάλλει τη δική της «εθνοσωτήρια» παιδαγωγική επειδή δεν ενέκριναν αυτή που εφάρμοζε η νηπιαγωγός και  που ήταν σύμφωνη με το πρόγραμμα του υπουργείου  Παιδείας (!), αλλά και θεσμικοί παράγοντες, όπως εκείνος ο ανεκδιήγητος δήμαρχος κάποιου μικρού νησιού του Αιγαίου, ο οποίος λίγο καιρό πριν βγήκε δημόσια και δήλωσε ότι θα προσφύγει στη Χ. Α. για να αποτρέψει την «απόβαση» παράνομων μεταναστών στις παραλίες του νησιού του ή οι δυο διευθυντές σχολείων που απείλησαν κι αυτοί ότι θα καλέσουν τη Χ. Α. για να εκδιώξουν τους καταληψίες μαθητές ή ακόμα το τελευταίο σοβαρό περιστατικό που είδε το φως της δημοσιότητας με τη διοικήτρια του Νοσοκομείου Τρίπολης που επέτρεψε την εισβολή των Χρυσαυγιτών για να ελέγξουν αν εργάζονται παράνομα αλλοδαπές αποκλειστικές νοσοκόμες!

Τα παραπάνω περιστατικά είναι από τα λίγα που είδαν το φως της δημοσιότητας. Αλλά όπως γράφει κι ο Παντελής Μπουκάλας σε πρόσφατο άρθρο του στην Καθημερινή:

«σπάνια γίνονται γνωστά πάμπολλα άλλα επεισόδια κάπως ιδιωτικότερου χαρακτήρα, που πιστοποιούν πως η Χ.Α. έχει αναλάβει τον ρόλο του εθνικόφρονος μπαμπούλα, αλλά και πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μην έχουν καμία σχέση μαζί της, οργανωτική ή και πολιτική, μολαταύτα την επικαλούνται για να φοβίσουν άλλους, για να εκβιάσουν ή «για να βρουν το δίκιο τους». Εκτός λοιπόν από διευθυντές σχολείων που ωρύονται ότι «θα φέρουν τη Χρυσή Αυγή για να βάλει τάξη», άλλοι, στον ιδιωτικό ούτως ειπείν τομέα, αρνούνται να πληρώσουν τα νοίκια που χρωστάνε και απειλούν τον ιδιοκτήτη του σπιτιού ότι αν επιμείνει, «θα φωνάξουν τη Χρυσή Αυγή». Την ίδια οργάνωση–Μορμολύκη (με τη λύκαινα-Μορμώ φοβέριζαν οι αρχαίοι τα παιδιά) επιστρατεύουν κάποιοι που διεκδικούν επιδόματα του ΙΚΑ χωρίς να τα δικαιούνται. Και δεν είναι λίγα τα σουβλατζίδικα, μανάβικα, βενζινάδικα κ.λπ. που έχουν δεχτεί επίσκεψη–επιθεώρηση των χρυσαυγιτών, οι οποίοι θέτουν όρους εξελληνισμού του πεδίου: «Αν δεν διώξεις τους μαύρους μέχρι μεθαύριο, θα σε μαυρίσουμε κι εσένα για να μάθεις». Οσο για το καλοκαίρι, βγαίνουν παγάνα στις παραλίες για να ελέγξουν τα στοιχεία όποιου δεν τους φαίνεται και τόσο Έλληνας.

Τα περιστατικά, όσα μαθαίνει κανείς από κουβέντα σε κουβέντα, είναι πολλά και ποικίλα. Εντάξει, ας δεχτούμε (αφού το λέει και η κυβέρνηση) ότι τα σκαιά παλικάρια δεν συνιστούν παρακράτος. Μήπως όμως αποτελούν κάτι σαν επικράτος, έτσι όπως επιβάλλουν την παρουσία τους πάνω από το καθαυτό κράτος, σαν επιστάτες, επιθεωρητές και επίτροποι της ίδιας της πολιτείας;»

Όλα τα παραπάνω είναι αδιανόητο να συμβαίνουν σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, σε ένα κράτος «που σέβεται τον εαυτό του», αλλά στη σημερινή Ελλάδα, σε μια χώρα- μπανανία, σ’ ένα κράτος όπου ανθεί «η φαιδρά πορτοκαλέα», μη μας παραξενεύει το γεγονός, όλα είναι δυνατά!

Πες το με ποίηση 2: «Εραστές»

Amanti_BIG

-Τάσος Λειβαδίτης, «Σε παλιό στυλ»

 

“Οι εραστές είναι ακριβά κύπελλα, όπου ο ένας πίνει τον άλλο.

Το πρωί πηγαίνουν σε ολοπόρφυρους, βασιλικούς δρόμους

και το βράδυ πλαγιάζουν σε κρεβάτια κι από θρύλους πιο βαθιά.

Κι αν καμιά φορά τους δεις να παραπατάνε

ή να παίρνουν μονοπάτια άγνωστα και μυθικά- μην ξαφνιαστείς,

γιατί οι εραστές είναι τυφλοί, με τα ωχρά τους βλέφαρα κλειστά

ο ένας από τη λάμψη του άλλου. Οι εραστές δε βλέπουν, μόνο αγγίζονται,

μα οι ρόγες των δαχτύλων τους είναι τα ίδια τα πελώρια,

τα πάντα έκπληκτα, μάτια του Θεού”

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1, εκδ. Κέδρος)

 amanti

-Μίλτος ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, «Οι τρεις εραστές»

 

“Στις βραδινές βρεγμένες στράτες

Αχνίζει ένα φως θαλασσί

Πλατύ χέρι στην καρδιά

Βήματα ερειπωμένα

Τρεις εραστές διαβαίνουν απ΄ τα χέρια πιασμένοι.

 

Ο πρώτος…

Κρέμασε σ’ ένα δέντρο την αγάπη του

Τα μεσάνυχτα προσεύχεται κάτω απ’ το δέντρο

Να κατέβει η αγάπη πιασμένη απ’ τα φύλλα

Να κοπάσει η πλημμύρα των φύλλων που λιώνουν

Τα δάκρυα του στο χώμα τα πίνει ένας σκύλος

Η αγάπη στα κλαδιά τον πετροβολάει

Το δέντρο ουρλιάζει ο αγέρας ο σκύλος

 

Ο δεύτερος…

Χάρισε την αγάπη του σ’ έναν τρελό βιολιστή

Ο τρελός την επήρε τραγούδι

Βρέχει ο ουρανός λουλούδια νομίσματα

Αντηχούνε οι δρόμοι τ’ ολέθριο βιολί

Της αγάπης το τραγούδι το ‘χουν μάθει τώρα όλοι

Με χείλια σμιχτά μελανά το σφυρίζουν

Μόνο αυτός δεν το ξέρει

 

Ο τρίτος…

Έκανε την αγάπη του καράβι

Την κατευόδωσε στις τρεις θάλασσες

Τώρα έγινε πάλι παιδί

Σιάχνει πύργους με άμμο

Και μαζεύει χαλίκια κοχύλια

Και προσμένει να γυρίσει ξανά

Το καράβι η αγάπη

Στην καρδιά τους έχουν κι οι τρεις χαράξει ένα δέντρο

Ένα βιολί σιμά στ’ αυτί θα τους τρελάνει

Κι ο καπετάνιος παίζει στο βυθό με τα κοράλλια. ”

(Σύγχρονη ερωτική ποίηση- Ανθολογία, εκδ. Καστανιώτης)

 

Gustav klimt, "Οι εραστές"

Gustav klimt, «Οι εραστές»

-Ώστιν Κλαρκ (1896-1974), «Η επιθυμία των φτωχών εραστών»

 

“Λυπηθείτε τους φτωχούς εραστές, που ίσως δεν κάνουν ό, τι τους αρέσει

με τα φιλιά τους κάτω από ένα φράχτη, σπίτι που μια σταγόνα της βροχής

μπορεί να καταστρέψει, από άθλιους αιώνες κρεβάτι δεν γνώρισαν,

κάθε βάτο κι αγκάθι τους θυμίζει αγίους.

 

Επιθυμία της είναι η κουρτίνα που θα τη βλέπει τις νύχτες,

ευχάριστη θέση που τ’ όνομά της θα μπορούσε ν’ αλλάξει.

Επιθυμία του- των νυμφευμένων αγκάλιασμα που οι σκέψεις τους

όμοιες να γίνουν μπορούν,

που η φύση τους ρέει χωρίς την ντροπή ή τον ψόγο.

 

Ξαπλωμένοι στο χόρτο σαν να ‘ταν η κίνηση αμάρτημα,

ο ένας του άλλου την ανάσα κρατάει και τρέμει,

να μοιραστούν είναι έτοιμοι τον πανάρχαιο τρόμο- τα φιλιά

ξαναρχίζουν- της  Ιρλανδίας τον τρόμο που τους συντροφεύει.

 

Τις εξουσίες σκεφτείτε, παιδιά, τις θεμελιωμένες επάνω

από τη δική σας άγνοια, που το βλέμμα τους κρύβουν,

και νόμιμα αμείβονται για ν’ αρπάζουν τ’ ανόητα όνειρα των φτωχών εραστών,

των εραστών που, όπως φαίνεται, η επίσημη ευλογία τους λείπει”

(Μαρία Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, εκδ, ελληνικά γράμματα)

Post Navigation

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 166 ακόμα followers