Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Το «βρόμικο παιχνίδι» της εξομοίωση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής με την Αριστερά από το πολιτικο- δημοσιογραφικό κατεστημένο – Το εμετικό «ευχαριστώ» στη Χρυσή Αυγή από την Καθημερινή…

Έγραφα εδώ πριν μερικές μέρες για τη θρασύτατη και επικίνδυνη εξομοίωση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής με την Αριστερά, που επιχειρείται  από πολιτικούς εκπροσώπους του σάπιου πολιτικού συστήματος και από το «μακρύ τους χέρι» τα κυρίαρχα και εξωνημένα, έντυπα και ηλεκτρονικά, Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Απροσχημάτιστα, ανερυθρίαστα και κυνικά πλέον επιχειρούν να εξομοιώσουν τη φασιστική και ρατσιστική βία των «κασιδιαραίων» της Χρυσής Αυγής με τις κινητοποιήσεις, τις διαμαρτυρίες και τους αγώνες του λαού και των κοινωνικών κινημάτων.

Την ανθρωποβόρα θηριωδία της Χρυσής Αυγής την εξομοιώνουν με τα έκτροπα (που ξέρουν πολύ καλά και ξέρουμε ποιοι τα δημιουργούν) στις παλλαϊκές και εργατικές διαδηλώσεις.

Τον άγριο διωγμό των αδύναμων και τα μαχαιρώματα μεταναστών από τους θρασύδειλους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής τα εξισώνουν με τον αγώνα και την αντίσταση των κινημάτων στην εξαθλίωση του λαού, στην αυθαιρεσία της εξουσίας και στο επιχειρούμενο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και στην καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος (π.χ. περίπτωση Σκουριών Χαλκιδικής).

 

Πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο, βλέποντας πως φτάνει «το τέλος της βασιλείας του» επιτίθεται με μανία κατά της Αριστεράς, κυρίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ, σαν την πληγωμένη τίγρη που διαισθάνεται το θανάσιμο κίνδυνο που την απειλεί και λυσσάει.

Μνημονιακά πολιτικά ντόπερμαν: Αδώνηδες, Μητσοτάκηδες, Ντινοπουλαίοι κι όλο το κακό πολιτικό συναπάντημα έπιασε μιντιακό «στασίδι» και διά της συκοφαντίας και της διαστρέβλωσης, σχεδιασμένα και ξεδιάντροπα, εξισώνουν τους τραμπουκισμούς και τις εγκληματικές ενέργειες των νεοναζιστών με τους αγώνες της Αριστεράς, κατηγορώντας την ότι αν δεν εκτρέφει, τουλάχιστον ανέχεται και συγκαλύπτει τη βία των κουκουλοφόρων, κι ας έχει καταδικαστεί χιλιάδες φορές δημόσια και επίσημα από ολόκληρη την Αριστερά η βίαιη δράση αυτών που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «γνωστούς αγνώστους» και έχει αποδειχτεί πολλάκις ποιος είναι ο προβοκατόρικος ρόλος τους.

Ως και το «ζόμπι» της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ο γηραλέος Μητσοτάκης, μπήκε στο «παιχνίδι» και δήλωσε αναίσχυντα στο ΒΗΜΑ: «ας είναι καλά η Αριστερά καθώς η ανομία που επικράτησε τα τελευταία χρόνια είχε ως αποτέλεσμα αυτή την άνοδο (της Χρυσής Αυγής)»!!!

Και κείνος ο ουτιδανός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, πρώην κηπουρός του ΓΑΠ, ο Φίλιππος Σαχινίδης, χωρίς τσίπα κατηγόρησε ευθέως από το βήμα της Βουλής το ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτός ευθύνεται για την άνοδο της Χρυσής Αυγής και ταύτισε το κίνημα των Αγανακτισμένων με το χρυσαυγίτικο φασισμό, για να εισπράξει βέβαια τις οργισμένες αντιδράσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

(Διαβάστε την απάντηση του Παντελή Μπουκάλα στο Σαχινίδη εδώ)

Και την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής που καταδικάζει το κίνημα των Αγανακτισμένων εδώ)

Γίνεται φανερό πια ότι το σάπιο πολιτικό σύστημα, βλέποντας ότι χάνει το «παιχνίδι» και για να επιβιώσει «παίζει τα ρέστα του» ξεπλένοντας και εμμέσως νομιμοποιώντας τη φασιστική και ρατσιστική βία δια του συμψηφισμού και της εξομοίωσης. Αμόλησαν το «μαντρόσκυλό» τους  για τον εκφοβισμό του κόσμου κι έχουν τον τρόπο, αφού κάνει τη βρόμικη δουλειά να το ξαναμαζέψουν και να το ξανακλείσουν στο κλουβί του.

Για να πετύχουν το σκοπό τους επιστράτευσαν και τα συνεταιράκια τους στο χώρο της έντυπης και της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας. Εξωνημένοι και ξεπουλημένοι δημοσιογραφικοί παπαγάλοι και παπαγαλάκια, αυτές οι «διανοούμενες πόρνες», έβαλαν σε ενέργεια τον ανεμιστήρα της διαστρέβλωσης και της λασπολογίας.

Η Καθημερινή θυμήθηκε τις «δόξες» του δολογισμού της!

Στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας πέρα απ’ τα μεμονωμένα άρθρα επώνυμων συστημικών γραφίδων σε διάφορες εφημερίδες και το ότι η φασιστοφυλλάδα του Θέμου Αναστασιάδη, έγινε σχεδόν το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Χρυσής Αυγής, εντυπωσιάζει και εξοργίζει το γεγονός ότι και η αποκαλούμενη «έγκριτη» Καθημερινή μπήκε στο βρόμικο «παιχνίδι» με επίσημη γραμμή της τη διαστρέβλωση, το συμψηφισμό και της εξίσωση της Χρυσής Αυγής με την Αριστερά.

Υπήρξε, πριν μερικές μέρες, το κύριο άρθρο της Καθημερινής προς την κατεύθυνση αυτή και στη συνέχεια άρθρα δημοσιογράφων της εφημερίδας.

Την περασμένη Κυριακή δημοσιεύτηκε το κατάπτυστο και εμετικό άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη με το οποίο «ευχαριστεί τη Χρυσή Αυγή!» και νομιμοποιεί τη φασιστική και ρατσιστική βία σαν το «αντίπαλο δέος» στη βία της Αριστεράς. Εντελώς ανιστόρητα δε ρίχνει την ευθύνη για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στους Γερμανούς κομμουνιστές και επιπλέον κάνει και περιπαιχτικό σχόλιο σε βάρος του Μανόλη Γλέζου, σύμβολο ζωντανό της Εθνικής μας Αντίστασης.

«Δημοσιογράφος» βρομερός και τρισάθλιος, εξωνημένη και ξεπουλημένη γραφίδα του φαύλου και σάπιου πολιτικο- δημοσιογραφικού συστήματος…

Κρατήστε το στομάχι σας και διαβάστε το κατάπτυστο και εμετικό του άρθρο:

«Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει· αυτό που σήμερα αποτελεί το βασικό εμπόδιο στη μετάβαση της χώρας από την εποχή των σοβιέτ με αστακομακαρονάδα (ελληνικό μοντέλο του σοσιαλισμού…) στη σύγχρονη πραγματικότητα…» (η συνέχεια του άρθρου εδώ)

Εκατοντάδες ήταν τα οργισμένα σχόλια αναγνωστών του άρθρου του Στ. Κασιμάτη στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής… Διαβάστε παρακάτω μερικά απ’ αυτά:

-Αγαπητέ Στέφανε, ως παλιά σου συνάδελφος στην Ελευθεροτυπία, δεν μπορώ παρά να νιώσω μεγάλη θλίψη για την τωρινή σου κατάντια, επειδή κάποτε είχες ένα επίπεδο. Ο παρών λίβελλος ωστόσο, θα χρησιμεύσει στον ιστορικό του μέλλοντος ο οποίος θα διερευνήσει τον άθλιο ρόλο της συντριπτικής πλειοψηφίας των ΜΜΕ την εποχή του μνημονίου. Εύχομαι το κείμενό σου να μνημονεύεται εις τους αιώνας των αιώνων πλάι στα άλλα, ιστορικά δημοσιεύματα της Καθημερινής που κατακεραύνωναν τους «κομμουνιστοσυμμορίτες», ενώ παράλληλα διακήρυτταν την πίστη και την αφοσίωση στους ναζί κατακτητές και τα τάγματα ασφαλείας.

Κι επειδή όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες, μην εκπλαγείς όταν, την ημέρα που οι νταβραντισμένοι γορίλες της Χρυσής Αυγής πλακώσουν κι εσένα στο ξύλο γιατί έτσι τους καρφώθηκε, τους ακούσεις να σου λένε «ευχαριστώ ηλίθιε».Το σχόλιο της Κορίνας Βασιλοπούλου)

-Συγχαρητήρια για τη συνέπεια και τη συνέχεια της εφημερίδας σας. Το 1942 ήσασταν ναζιστική εφημερίδα. 70 χρόνια μετά, το 2012 είσαστε νεοναζιστική εφημερίδα.
Λίγες εφημερίδες έχουν τέτοιο ήθος, συνέχεια και συνέπεια. Δεν έχετε αλλάξει καθόλου. Ίδια γραμμή, ίδια επιχειρήματα, ίδια αφεντικά

-Είσθε άξιος εκπρόσωπος της τρόικας και των εγχώριων αφεντικών σας. Είσθε υμνητής του θρυλικού φύλλου της Καθημερινής του 1941 που υμνούσε την «είσοδο» των Γερμανών στην Ελλάδα. Εύχομαι να μη χρειαστείς την Αριστερά να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματά σου, όταν οι ομοϊδεάτες σας Χρυσαυγίτες θα στραφούν εναντίον σας.

-Η φράση «Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως.» θα σας κυνηγήσει για πολύ καιρό κ. Κασσιμάτη. Ντροπή!

-Α, και κάτι άλλο. Πότε επιτέλους θα βάλετε τη σβάστικα δίπλα στον τίτλο της εφημερίδας σας? Επιτέλους, αντισταθείτε στην τρομοκρατία των συμμοριτών σε αυτή τη χώρα! Δεν είναι δυνατόν ο «Ριζοσπάστης» να κυκλοφορεί τόσα χρόνια με το σφυροδρέπανο και η πατροπαράδοτη εφημερίδα του χώρου σας να ντρέπεται να βάλει το δικό της έμβλημα.

-Εταιρεία που υφίσταται νομίμως θα βγάζει το χρυσό στη Χαλκιδική; Εξαρτάται από το τι εννοείτε με το «νομίμως».

Δεν τα ξέρετε καλά κύριε Κασιμάτη. Στις 9-12-2003 ιδρύθηκε η Ελληνικός Χρυσός με μόνο μέτοχο (99,99%) τον γνωστό κο Κούτρα. Στις 12-12-2003 (σε τρεις μέρες) ο κος Πάχτας της παρεχώρησε για 11 εκατομμύρια μια περιουσία που χρειάστηκαν εκατοντάδες σελίδες για να περιγραφεί. ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ! Χειρότερα και από μπανανία. Ο ίδιος που κανόνισε και τα άλλα με το Πόρτο Καρράς λίγο μετά, με νόμους με πλαστές υπογραφές βουλευτών. «Νομίμως» όλα.

Από τότε η ιστορία είναι μια συνεχής σειρά σκανδάλων. Που όλα γίνονται «νομίμως». Χωρίς να βάλουν φράγκο, τα 11 εκατομμύρια ξέρετε πόσο τα πουλάνε σήμερα; Πάνω από 2 δις. Έτσι γίνονται «νομίμως» οι δουλειές στην μπανανία, συγγνώμη, Ελλάδα ήθελα να πω.
Αυτό που ονομάζετε «επένδυση», θα φέρει 1000 θέσεις εργασίας. Έχετε σκεφτεί πόσες θέσεις εργασίας θα καταστρέψει; Αν σας πω δεκαπλάσιες τουλάχιστον, τι θα πείτε;
Δυστυχώς στη χώρα μας οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Θα το πω πάντως, ότι η ιστορία αυτή είναι εθνική προδοσία και ξεπούλημα.

Εδώ τουλάχιστον έχει δίκιο ο Σύριζα (δεν τον ψηφίζω).

 

-Ο ΣΥΡΙΖΑ αντεπιτίθεται με σκληρή ανακοίνωσή του εδώ…

 

-Ο Ηλίας Κασιδιάρης υμνεί τον Αδόλφο Χίτλερ!…

 «Άρθρο-ύμνο στον Αδόλφο Χίτλερ έγραψε πέρυσι ο βουλευτής και εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης. Στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στη εφημερίδα των Χρυσαυγιτών στις 20 Απριλίου του 2011, ο Κασιδιάρης χαρακτηρίζει τον Χίτλερ ως «μέγα κοινωνικό αναμορφωτή» και «στρατηγική ιδιοφυΐα».

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής αναρωτιέται στο άρθρο του πώς θα ήταν η Ευρώπη εάν είχε επικρατήσει ο Χίτλερ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δυστυχώς, κατ’ αυτόν, με την ήττα τον ναζιστών σταμάτησε την «αναγεννητική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού…»

(η συνέχεια του κειμένου εδώ)

 

«Η Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» και ο «Παλιολαός» του Κώστα Βάρναλη…

 

Όσοι έχουν απολαύσει τις περιπέτειες του Πήτερ Παν, είτε γραμμένες από τον Σκωτσέζο «πατέρα του», συγγραφέα Τζέημς Μάθιου Μπάρι, είτε στον κινηματογράφο, θα θυμούνται τη «Χωρα του Ποτέ Ποτέ», την ουτοπική χώρα, που μόνο στο χάρτη της ονειροφαντασίας του ανθρώπινου μυαλού, του παιδικού κυρίως, υπάρχει.

Όσοι πάλι παρακολούθησαν στον κινηματογράφο τις πρακτορικές περιπέτειες του Τζέημς Μποντ, θα έχουν υπόψη τους την ταινία με τον τίτλο «Ποτέ μην πεις ποτέ».

Αν λοιπόν με λίγη αυθαίρετη μαθηματική σκέψη προσθέσουμε τη «Χώρα του Ποτέ Ποτέ», του Πήτερ Παν και το «Ποτέ μην πεις ποτέ» του Τζέημς Μποντ κι ύστερα πάρουμε το λεκτικό ημιάθροισμά τους, θα καταλήξουμε στο «Η Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ». Και τότε θα προσγειωθούμε πάραυτα στη δική μας χώρα, την Ελλάδα., στη χώρα που συνεχώς, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, μας εκπλήσσει οδυνηρά και οι κάτοικοί της συχνά δηλώνουν ότι «πέφτουν απ’ τα σύννεφα».

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», λοιπόν, ποτέ μην πεις ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Αν το καλοσκεφτούμε, θα πειστούμε αμέσως για το αντίθετο, καθώς αυτή η χώρα υπέστη από την ανεξαρτησία της και δώθε καμιά δεκαριά οδυνηρές χρεοκοπίες, κι ενώ πιστέψαμε τα φληναφήματα των πολιτικών ταγών μας την τελευταία εικοσαετία περί της «Ισχυρής Ελλάδας» και ότι «ποτέ πια» δε θα χρεοκοπήσουμε, διαπιστώνουμε σήμερα και πάλι με οδυνηρότατο τρόπο ότι η Χώρα είναι και πάλι: και χρεοκοπημένη και ατιμασμένη!

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», μην πεις ποτέ ότι ο πολιτικός- τον οποίο οι ομοϊδεάτες του, πριν καμιά εικοσαριά χρόνια, του πετούσαν βίδες κατακέφαλα στα προεκλογικά μπαλκόνια, γιατί είχε αποχωρήσει από το κόμμα- δεν θα ποκατασταθεί ποτέ πια στα μάτια των οπαδών του κόμματος και ότι ποτέ των ποτών δε θα γινόταν κάποια μέρα ακόμα και αρχηγός του κόμματος «εν δόξη και τιμή», και από τον περασμένο Ιούνιο, βοηθούσης και της πολιτικής συγκυρίας, και πρωθυπουργός της «Χώρας του Ποτέ μην πεις Ποτέ», αφού πρώτα χρειάστηκε να μεταλλαχτεί από σκληρός αντιμνημονιακός σε ένθερμο υποστηρικτή του μνημονίου!

 Στη «Χώρα του Ποτέ μην  πεις Ποτέ», ποτέ μην εκλάβεις τη δήλωση του πρωθυπουργού της ότι «αυτά είναι τα τελευταία επώδυνα μέτρα για το λαό και ότι δε θα υπάρξουν άλλα» σαν ιερό και απαραβίαστο θέσφατο και ότι δε θα υπάρξουν άλλα, αφού, όπως συνέβη τρεις τέσσερις φορές και με τους δυο προηγούμενους πρωθυπουργούς, τα τωρινά τελευταία επώδυνα μέτρα θα γίνουν προτελευταία και, σε μερικούς μήνες, «τελευταία μέτρα» και πάλι θα είναι τα επόμενα που θα αναγκαστεί να πάρει.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην  πεις ποτέ ότι ο πρώην υπουργός των οικονομικών της δε θα αναιρέσει τον μνημονιακό πολιτικό εαυτό του. Κι όμως μέσα σε λίγους μήνες, αρχηγός πια ενός ημιθανούς κόμματος που όμως συγκυβερνά, κάνει πως ξεχνάει ότι,  πριν εφτά μήνες περίπου, υπέγραψε φαρδιά πλατιά τα σκληρά μνημονιακά μέτρα και δεσμεύτηκε για την εφαρμογή τους στους Τροϊκανούς δανειστές μας και τώρα ασκείται στις αντιμνημονιακές πιρουέτες συγκυβερνώντας, αλλά, καθώς δεν τον βοηθάει και η σωματική του διάπλαση, καταντά καταγέλαστος.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην πεις ποτέ ότι ένας «σοβαρός» και «υπεύθυνος» πολιτικός άνδρας της Αριστεράς δε θα αναιρέσει την όποια προηγούμενη αριστερή πολιτική πορεία του συγκυβερνώντας με τη Δεξιά και συνεργώντας στο έγκλημα της επιβολής απεχθέστατων οικονομικών μέτρων κατά του λαού- όχι «για ένα πουκάμισο αδειανό» αλλά για μια προεδρική (της δημοκρατίας) καρέκλα.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην πεις ποτέ ότι ισχύουν οι «κόκκινες γραμμές» που θέτουν οι μνημονιακοί ταγοί μας, αφού μετά από λίγες μέρες αποδεικνύεται ότι οι «κόκκινες γραμμές» τους ήταν πολιτικά φούμαρα και ότι επαληθεύεται, παραφράζοντάς την λίγο, η λαϊκή παροιμία: «με πορδές (μετά συγχωρήσεως) δε βάφονται κόκκινες γραμμές».

Στη «χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», μη διανοηθείς και σκεφτείς ότι ποτέ πια, σ’ αυτή τη χώρα που τόσα υπέστη από τις θηριωδίες του φασισμού και του ναζισμού, οι φασίστες και οι νεοναζί δε θα ξανασηκώσουν κεφάλι. Κι όμως, όχι μόνο ξανασήκωσαν κεφάλι αλλά κατάφεραν να μπουν και στη βουλή και η βρομερή, τρισάθλια και  εγκληματική πολιτική προπαγάνδα τους βρίσκει όλο και μεγαλύτερη απήχηση στο εκλογικό σώμα.

Στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ» μην πεις ποτέ ότι δεν έχει και πιο κάτω από δω. Στου «κακού τη σκάλα» πάντα θα υπάρχει ένα ακόμα σκαλί πιο κάτω.

Και τούτος ο «παλιολαός», ο «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», που κατοικεί στη «Χώρα του Ποτέ μην πεις Ποτέ», θα φωνάζει «Ως εδώ, φτάνει πια, ποτέ ξανά…», κι όλο θα βρίσκονται δημαγωγοί πολιτικοί ταγοί που θα τον τραβούν πιο κάτω…

 

Κώστας Βάρναλης, «Παλιολαός»

 

Σαν πρωτόβγα στη ζωή,/ τίποτα δε βρήκα.

Ένας δρόμος. Κι ουδέ νους

ουδέ μάτια κι ακοή./ Στο κοπάδι μπήκα

και με δέσαν μ’ ολουνούς.

[…]

-Πού πηγαίνουμε, αδερφοί;/ φώναζα. Κανένας

δε γυρνούσε. Ήταν, οϊμέ

όλοι τους όμοια κουφοί/ και τυφλοί της γέννας

και δεμένοι σαν κ’ εμέ!

 

Σκουντουφλούσαμε γερτοί/ λάσπη φορτωμένοι.

-Προχωράτε ζωντανά!

 Να και τούτη, να κι αυτή / σ΄ όποιον αποσταίνει

να μη σηκωθεί ξανά.

[…]

Χάιντε πάλι απ’ την αρχή/ ξύλο και πορεία

κατά θέλημα Θεού,

δίχως σώμα και ψυχή. Προπατορική ιστορία

του παλιολαού!

 

Ξαφνικά σεισμός, βουλκάνοι/ με φωτιά κατεβατή.

Στοπ! Δεν έχει άλλη πορεία!

Τρέχει ο δήμιος δεν προκάνει,/ σ’ εκκλησιά πελεκητή

να γυρέψει σωτηρία.

 

Τι ‘ναι τουτ’; Οργή Λαού/ παρά θέλημα Θεού!

(Κώστας Βάρναλης, Ποιητικά, εκδόσεις Κέδρος)

Θρασύτατη και επικίνδυνη εξίσωση της εγκληματικής Χρυσής Αυγής με τα λαϊκά και κοινωνικά κινήματα…

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι πια ούτε πλάκα ούτε ανέκδοτο για το facebook ούτε μια καλή δημοσιογραφική ή φωτογραφική «αρπαχτή» για τα εγχώρια και ξένα μίντια, που διψούν για εικόνες κρίσης. Είναι ένα κόμμα νεοναζιστικό, καθαρά αντικοινοβουλευτικό, με σχέδιο συγκεκριμένο για το πώς θα κερδίσει την εύνοια των απογοητευμένων. Διότι καθώς φαίνεται ο φασισμός δεν ενταφιάστηκε μέσα στα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αναβιώνει πάντα μέσα «από τον θάνατο του εμποράκου».

Τον τελευταίο καιρό η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής που με αυτήν πολλαπλασιάζει εντυπωσιακά την αποδοχή της στο εκλογικό σώμα, όπως έδειξαν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις, συναντάται με τη δικτατορία των ΜΜΕ και συνθέτουν μια νέα μεγάλη απειλή για τη Δημοκρατία.

Το προχθεσινό κύριο άρθρο της Καθημερινής είναι χαρακτηριστικό. Γράφει στην πρώτη σελίδα η επίσημη των νεοφιλελεύθερων: «Όσα συνέβησαν στη Ραφήνα, αλλά και στη Χαλκιδική τις τελευταίες ημέρες, είναι εξαιρετικά ανησυχητικά. Ακροδεξιά και ακροαριστερά τάγματα εφόδου έχουν αποφασίσει να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους και να τον επιβάλουν όπως νομίζουν. Τα απερίγραπτα φαινόμενα βίας δείχνουν πόσο επικίνδυνη έχει καταστεί η μη εφαρμογή του νόμου και της τάξης εδώ και πολλά χρόνια, λόγω της δειλίας και της ανικανότητος πολιτικών που είχαν την ευθύνη γιʼ αυτό…».

Το παρήγορο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν οι αντιδράσεις των επισκεπτών του site της εφημερίδας και νά μια χαρακτηριστική: «Ρε τι ακροαριστερά τάγματα εφόδου στη Χαλκιδική; Εξισώνετε τον αγώνα των κατοίκων ενάντια στη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής τους με ρατσιστικές επιθέσεις; Μήπως και η WWF είναι το ίδιο με τη Χρυσή Αυγή;».

Και δεν είναι μόνο το κύριο άρθρο της Καθημερινής ενδεικτικό αυτής της θρασύτατης και άκρως επικίνδυνης επιχειρούμενης εξομοίωσης. Εκτός από φασιστόμουτρο το Θέμο Αναστασιάδη  που απ’ την εφημερίδα του, το Πρώτο Θέμα, ανοιχτά υποστηρίζει τους νεοναζιστές της Χ. Α., Καψήδες, Πρετεντέρηδες, Μανδραβέληδες, κι άλλα δημοσιογραφικά, μνημονιακά, κοράκια, όλα αυτά τα νεοφιλελεύθερα σκουπίδια μιας τάχα μου δημοσιογραφικής ελίτ, μιας εξωνημένης και εκπορνευμένης «διανόησης», ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τη «βρόμικη δουλειά»: Την εξίσωσης της εγκληματικής βίας της ακροδεξιάς με διαδηλωτές, κοινωνικούς χώρους και καταλήψεις στέγης προκειμένου να δημιουργηθεί η εικόνα των «δύο άκρων» τα οποία απειλούν την κοινωνία.

Απροκάλυπτα και ο Δένδιας στη Βουλή επιχείρησε να ταυτίσει την κακοποιό δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής με την κινηματική δράση των πολιτών. Δεν δίστασε μάλιστα να εξομοιώσει το ρατσιστικό πογκρόμ με την κινητοποίηση των κατοίκων της Χαλκιδικής κατά των χρυσωρύχων. Προφανώς ο Δένδιας θεωρεί ότι μια παλλαϊκή κινητοποίηση είναι της ίδιας ποιότητας με τη δράση μερικών δεκάδων συμμοριτών της Χρυσής Αυγής. Τι σχέση έχει η Ακροδεξιά, που μαχαιρώνει και τραμπουκίζει εις βάρος φτωχών ανθρώπων, με το κίνημα που στοχεύει στην προστασία της ποιότητας ζωής;

Η ιδεοληψία περί «δύο άκρων» εκθέτει την κυβέρνηση ως ανιστόρητη, αν αναλογιστεί κανείς πού οδήγησε αυτή η δήθεν αχρωματοψία της εξουσίας έναντι της βίας. Όπως στον Μεσοπόλεμο οι συστημικές δυνάμεις νομιμοποίησαν τον ακροδεξιό ριζοσπαστισμό με την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να τον ενσωματώσουν και να τον στρέψουν κατά της Αριστεράς, έτσι τώρα οι Δένδιες παίζουν με τη φωτιά. Ξεπλένουν τη Χρυσή Αυγή!

Αυτό κυρίως που τους φοβίζει και «παίζουν» επικίνδυνα με τη Χ. Α. είναι το ότι μετά τον Ιούνιο μια νέα πολιτική δυναμική, με κύριο εκφραστή τον ΣΥΡΙΖΑ, προσδίδει πολιτική αποτελεσματικότητα και διέξοδο στην κοινωνική αγανάκτηση. Γι’ αυτό οι κυβερνώντες επιχειρούν να την υπονομεύσουν ή να τη διασύρουν εμφανίζοντάς την ως συμμετρική της Ακροδεξιάς.

Γίνεται πλέον φανερό πως η Χρυσή Αυγή θα χρησιμοποιηθεί για μια πολεμική τρομοκρατική σύγκρουση με την Αριστερά, ώστε να θεωρηθεί πως η δημοκρατία και η έννομη τάξη κινδυνεύουν, η χώρα να κηρυχθεί σε έκτακτη κατάσταση ώστε να απαιτηθούν παρεμβάσεις αποκατάστασης της ομαλότητας και ανάγκη για δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης εθνικής ενότητας που θα μας απαλλάξει από τον κίνδυνο των άκρων! Σούπερ σοκ και δέος για να ηρεμήσουν οι ιθαγενείς του προτεκτοράτου και να σταλούν μηνύματα σε όλη την Ευρώπη.

Ο φασισμός είναι ενδημικός στην Ελλάδα, γι αυτό και η Χ. Α. βρίσκει πρόσφορο το έδαφος. Οι δωσίλογοι, οι συνεργάτες του κατακτητή, οι κουκουλοφόροι και οι μαυραγορίτες της Κατοχής είναι αυτοί που στην πραγματικότητα εξουσίασαν και ποδηγέτησαν τη μετεμφυλιακή χώρα. Το μίσος κατά του «άλλου», του διαφορετικού, του ξένου, αυτού που δεν είναι δικός μας, δεν σίγασε ποτέ. Οι ανιστόρητες ανοησίες περί «φιλόξενου» έθνους είναι για ηλίθιους, ψεύτες και αγράμματους (θυμίζω μόνο την κατάπτυστη στάση και συμπεριφορά της πλειοψηφίας των Ελλαδιτών απέναντι στους «τουρκόσπορους»  Μικρασιάτες ομοεθνείς πρόσφυγες, μετά τον εθνικό όλεθρο του 1922).

Η Δεξιά / Ακροδεξιά που κυβέρνησε με διάφορες παραλλαγές, Συναγερμός, ΕΡΕ, χούντα, Ν.Δ., και το μεταλλαγμένο πελατειακό, και προφανώς δεξιό, ΠΑΣΟΚ τροφοδοτούνταν εκλογικά για χρόνια από τους ίδιους φασιστικούς εσμούς που σήμερα ψηφίζουν ανοιχτά, χωρίς πια να ντρέπονται, τη «νομιμοποιημένη» από το σύστημα και τα άθλια ΜΜΕ Χρυσή Αυγή, από αυτά τα αλλοτριωμένα ανθρώπινα όντα που ανοιχτά ή συγκαλυμμένα  επιδοκιμάζουν τα καθημερινά πογκρόμ που εξαπολύονται από τις συμμορίες των Χρυσαυγιτών.

Παραπέμπω στο Βασίλη Ραφαηλίδη, στο βιβλίο του «Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους»:

«Ο φασισμός δεν αγαπά το μεγάλο κεφάλαιο (εκτός από το πάρα πολύ μεγάλο που τον γεννάει) και λατρεύει το μικρομεσαίο. Ο φασισμός είναι κοινωνικό καθεστώς σπέσιαλ για μικροαστούς. (…) Και δεδομένου ότι στη λεγόμενη αστική κοινωνία δεν κυριαρχούν οι αστοί αλλά οι μικροαστοί, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απήχηση που είχαν στο λαό τα φασιστικά καθεστώτα. Άλλωστε, οι στολές, οι παρελάσεις, οι λαμπαδηδρομίες, τα κολοσσιαία θεάματα αρένας, τα συνθήματα, το προγονικό μεγαλείο απ’ το οποίο ο χάλιας μικροαστός αντλεί δύναμη για να υποφέρει την ασημαντότητά του, όλα αυτά τα εκμεταλλεύτηκαν τέλεια όλοι οι φασίστες δικτάτορες. (…) Ο χάλιας μικροαστός πάντα έχει ανάγκη από έναν σούπερ πατέρα του έθνους, που να τον προστατεύει απ’ τους παμφάγους καπιταλιστές, αλλά και από τους κομμουνιστές που απειλούν το όνειρό του για ένα πέρασμα στην “ανώτερη τάξη”».

Και κάθε δημοκράτης ή απλά νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί  παρά να συμφωνήσει με τα παρακάτω που έγραψε ο Παντελής Μπουκάλας στην προχθεσινή Καθημερινή- (έχει και δυο τρεις καλούς δημοσιογράφους η φυλλάδα του Αλαφούζου)- απ’ αφορμή την έφοδο των Χρυσαυγιτών στο πανηγύρι, στο Μεσολόγγι:

«Το πρόβλημα, ο εκφασισμός, μία μόνο πτυχή του οποίου είναι οι ναζιστικής χροιάς επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών (ενόχων λόγω χρώματος), αλλά και γηγενών «αντιφρονούντων», από τρομοκράτες που μεταφράζουν το βουλευτιλίκι σε αλητεία μετ’ ασυλίας, είναι εξίσου σοβαρό με το οικονομικό. Αν περιμένουμε να μας το «λύσει» κι αυτό κάποια τρόικα, όπως έλυσε δα το οικονομικό μας, τότε χάσαμε· και χαθήκαμε. Αν περιμένουμε να το λύσει ανθ’ ημών κάποιος υπουργός Δημοσίας Τάξεως, τότε και πάλι χάσαμε· και χαθήκαμε. Και το ίδιο θα συμβεί αν δεν δούμε καταπρόσωπο την αλήθεια, ότι δηλαδή οι αγέλες με τα μαύρα δεν είναι κάτι αφύσικο αλλά η ύπαρξή τους αποδεικνύει πόσο αποτύχαμε σαν γονείς, σαν εκπαιδευτικοί, σαν κόμματα, σαν Βουλή, σαν δημοκρατία. Ηταν απολύτως φυσιολογικό να εμφανιστούν θεριεμένοι οι νεοφασίστες σ’ ένα πολιτειακό χώμα όπου επί χρόνια καλλιεργήθηκαν (από κανάλια, Διαδίκτυο, αξιωματούχους της Εκκλησίας, κομματάρχες κ.ά.) τα ζιζάνια της ανάδελφης και θεόθεν δοσμένης υπεροχής μας, της ανάγωγης και αντικοινωνικής εγωπάθειας, του ετσιθελισμού, του τραμπουκισμού, της μισαλλοδοξίας.

Η κοινωνία γέννησε το πρόβλημα, αυτή οφείλει να το λύσει. Και όχι δι’ αντιπροσώπων, που άλλωστε ούτε θέλουν ούτε μπορούν. Στο Μεσολόγγι βρέθηκε μια κυρία, άξιος πολίτης, που τα ’ψαλε στην κουστωδία του «Καραϊσκάκη», θυμίζοντάς τους τους παρακρατικούς δολοφόνους του Λαμπράκη. Θα μπορούσαν να τη δείρουν, αλλά δεν ήταν «επώνυμη», Κανέλλη ή Δούρου, για να ’χουν τον «λαό» υπέρ τους. Αυτή πάντως δεν φοβήθηκε. Ισως πέρασε από τον νου της το αναγραφόμενο στην είσοδο της πόλης, στην πύλη: «Κάθε ελεύθερος άνθρωπος είναι δημότης Μεσολογγίου». Και ξέροντας πως όποιος φοβάται δεν είναι ελεύθερος, αντιστάθηκε. Δείχνοντας έτσι ότι το μείζον με τους ελληνοτραμπούκους είναι η κοινωνική τους ασυλία και όχι η βουλευτική».

Οι ίδιοι οι πολίτες, λοιπόν, η δημοκρατική μας κοινωνία, οφείλουν πρωτίστως ν’ αντιμετωπίσουν το τέρας της Χ.Α., κοιτώντας το θαρραλέα κατάματα, όπως η κυρία στο Μεσολόγγι, όπως ο Έλληνας πολίτης, ταξιτζής, που έτρεξε να βοηθήσει τον αλλοδαπό κουρέα στο Μενίδι και τον τραυμάτισαν κι αυτόν τα χρυσαυγίτικα καθάρματα, όπως η δυναμική Ελληνίδα κολυμβήτρια που κατέβασε με τις κλοτσιές απ’ αστικό λεωφορείο της Αθήνας το φασίστα- υπάνθρωπο που απαιτούσε με βρισιές και απειλές να σηκωθεί απ’ τη θέση του ο μετανάστης πατέρας που κρατούσε το παιδί του στην αγκαλιά, για να καθίσει αυτός!

 

 

 

Η «ματωμένη» καρδιά της Μέρκελ και η «θυγατρική» της….

Ορίστε, κύριοι, η «Ελληνίδα» Μέρκελ, που ματώνει η καρδιά της για μας!

Επικοινωνιακό σχέδιο, ωμή προπαγάνδα δηλαδή, για «αποκατάσταση» του απεχθούς προσώπου της φράου Μέρκελ στους Έλληνες, έβαλαν σε εφαρμογή τα «σαΐνια» τόσο στη Γερμανία  όσο και στο προτεκτοράτο της, την Ελλάδα.

Ξαφνικά η σκληρή και άτεγκτη Μέρκελ απέναντι στην Ελλάδα και στους Έλληνες γίνεται συμπονετική και σύμφωνα με τις δηλώσεις της «ματώνει η καρδιά της για τα δεινά που υφίστανται οι “κακόμοιροι” (έτσι τους χαρακτήρισε στη Βουλή και ο Γ. Στουρνάρας!) Έλληνες»!

Κι όπως διαπιστώνεται τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι δηλώσεις αξιωματούχων και τα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ της Γερμανίας για τη συμπονετική αλλαγή της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα μ’ αναφορές του τύπου: «οι καημένοι Έλληνες, που πρέπει να τους βοηθήσουμε και δεν πρέπει να τους πετάξουμε έξω από την Ευρωζώνη».

Για τη «συμπονετική αυτή μεταστροφή» της Γερμανίας η μαύρη προπαγάνδα έχει τώρα τον πρώτο λόγο. Τώρα που η Ελλάδα θα μετατραπεί σε μια απέραντη Ε. Ο. Ζ. (Ειδική Οικονομική Ζώνη) και τα επιχειρηματικά γερμανικά γεράκια ακονίζουν τα γαμψά νύχια τους για να κατασπαράξουν τα ελληνικά «φιλέτα», πρέπει να αποκατασταθεί και το απεχθές πρόσωπο της Μέρκελ και γενικότερα της Γερμανίας στα μάτια των Ελλήνων πολιτών. Επιχειρούν δηλαδή με το προπαγανδιστικό τους σχέδιο να μας περάσουν την αντίληψη ότι η Μέρκελ και η γερμανική κυβέρνηση μάς συμπονούν «για το κακό που μας βρήκε» και πως θέλουν πραγματικά να μας σώσουν απ’ την καταστροφή. Αφού πρώτα φυσικά η υποτελής τους και υπάκουη ελληνική κυβέρνηση τους παραδώσει τη χώρα «τρυφερή λεία» στα γαμψά τους νύχια.

Και δε χρειάζεται να έχει κανείς την ευφυΐα ενός πυρηνικού φυσικού (σ.σ.: το επάγγελμα της κ. Μέρκελ προτού γίνει πολιτικός), για να αντιληφθεί τους υπολογισμούς της Μέρκελ για τη μεταστροφή: αφενός μεν θέλει τώρα να εμφανίσει ένα πρόσωπο σαν αυτό του τάχα μου «φιλέλληνα» Φρανσουά Ολάντ για να περάσουν πιο εύκολα οι επιχειρηματικές γερμανικές επιδιώξεις στην Ελλάδα κι αφετέρου, όπως γράφει και το γερμανικό Der Spiegel, γιατί κατανόησε καλά ότι  το ρίσκο μιας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη έχει καταστεί πάρα πολύ μεγάλο και ο κίνδυνος για ένα «καταστροφικό ντόμινο» είναι απόλυτα υπαρκτός, και επιπλέον να βοηθήσει, με την τάχα μου αλλαγή του κλίματος, την υποτακτική στις επιταγές της ελληνική κυβέρνηση.

Είναι δε τέτοια η αρπακτική διάθεση των Γερμανών επιχειρηματιών για το «πλουσιοπάροχο γεύμα» που μπορεί να τους προσφερθεί στην Ελλάδα, με ελάχιστο δικό τους επενδυτικό κόστος λόγω της δημιουργίας των τρικοσμικών Ε. Ο. Ζ. στη χώρα μας, ώστε ξετσίπωτα ο πρόεδρος των Γερμανών Βιομηχάνων, Χανς- Πέτερ Κάιτελ, δηλώνει δημόσια: «Να εξυγιάνουμε την Ελλάδα σαν μια θυγατρική μας εταιρία»!!!

Καλά εντάξει, θα αντιτείνει ίσως κάποιος, οι Γερμανοί τη δουλειά τους κάνουν, και την κάνουν καλά, εμείς τι κάνουμε;… Εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα: Για το «Τρίο Στούτζες» που μας κυβερνά: no problem και yes madam και yes sir, ό, τι πείτε, ό, τι ευαρεστούνται τα γερμανικά γεράκια… Ελάτε, μπείτε στη χώρα και αλωνίστε… Όλα ξεπουλιούνται μπιτ παρά!».

Η μαύρη προπαγάνδα της Μέρκελ, εκτός απ’ το να καθησυχάσει του Γερμανούς πολίτες, έχει σαν κύριο στόχο της, ώστε να περάσουν όσο γίνεται πιο ανώδυνα τα αρπακτικά γερμανικά επιχειρηματικά σχέδια, τη μεταστροφή της ελληνικής κοινής γνώμης, η οποία διακατέχεται από αντιγερμανικό μένος, παρουσιαζόμενη η ίδια σαν ο (αναγκαίος) «σωτήρας» μας, που συμπάσχει μαζί μας και θέλει να μας βοηθήσει να σωθούμε.

Όμως, γι αυτή την αλλαγή του αντιγερμανικού κλίματος στην Ελλάδα εκτός από την υποτακτική ελληνική κυβέρνηση, για να περάσει η προπαγάνδα της η Μέρκελ, της είναι απαραίτητα και τα πρόθυμα μνημονιακά παπαγαλάκια των ελληνικών Μ.Μ.Ε…. Και δείτε στην εικόνα στην αρχή του κειμένου την ξεφτίλα στο πρωτοσέλιδο των ΝΕΩΝ που έχει τη Μέρκελ ντυμένη Ελληνίδα με την ελληνική σημαία στα χέρια της!!!… Λες κι απευθύνονται σε ιθαγενείς χαχόλους!… Την ίδια ξεφτίλα την είχαν διαπράξει ΤΑ ΝΕΑ και λίγο καιρό πριν, όταν παρουσίασαν, πρωτοσέλιδα και πάλι, τον Ολάντ, μετά την εκλογή του, ντυμένο τσολιά!

Πόση (δημοσιογραφική) ξιπασιά και πόση ξεφτίλα πια, από μια εφημερίδα που θέλει να περνιέται και για «δημοκρατική»!

Από το φως του Ελύτη στο γκρίζο του Σεφέρη… «Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο»…

«Γυρίσαμε στο φθινόπωρο»… πάει κι αυτό το καλοκαίρι…. Κι ο καθένας μας έχει το δικό του τρόπο ν’ εκφράσει, να «κατονομάσει», να συλλαβίσει έστω,  το (δικό του) καλοκαίρι… Είτε την ώρα που το ζει είτε σε στιγμές αναπόλησης. Έχει δηλαδή το δικό του τρόπο να πει και να περιγράψει  την πληθωρική Ελλάδα του θέρους.

Κάπως αυθαίρετα ίσως- και εφόσον βέβαια συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε την ποίηση, όπως οφείλουμε και όπως το δικαιούται- θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι οι τρόποι αυτοί τέμνονται για να ακολουθήσουν έπειτα είτε την ελυτική οδό είτε το σεφερικό μονοπάτι- δυο διαφορετικοί δρόμοι που μοιάζουν αδιασταύρωτοι στον κόσμο της νόησης, που εμφανίζονται όμως να συγκλίνουν στον ευρύχωρο κόσμο των αισθημάτων.

Στον Ελύτη, που τα «ανώτερα Μαθηματικά του τα έκανε στο Σχολείο της Θάλασσας», συναντούμε το «πυρόξανθο θέρος» και το «απέραντο γλαυκό του ουρανού και της θάλασσας», του «γλάρου τη στιγμή οριζόντια πάνω από τα πάθη και μια βάρκα ευτυχισμένη ορμητήριο αναπάντεχο», «Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα, κόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμηση, έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνο, με φύκια ή όστρακα. Κι εκείνο το σκάφος, φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην ειρήνη του κόλπου των νερών Έχει ο Θεός», και εν τέλει μια «νιότη που αποζητά μιαν άλλη μορφή αιωνιότητας» μες στο «μεγαλείο της Λιγοσύνης», σε μια Ελλάδα που «αν την αποσυνδέσεις, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις», όχι αθροίζοντάς την αλλά πολλαπλασιάζοντάς την, ξανασχεδιάζοντάς την, ξαναπλάθοντας τον κόσμο με τα απλούστερα υλικά, τα στοιχειώδη. Στην ελυτική βελτιοδοξία η παραδείσια ουτοπία όχι μόνο υπάρχει ήδη παρά και αυτοαναπαράγεται αέναα, το (ελληνικό) θαύμα υπάρχει πάντοτε σαν προκαταβολή ενός μεγαλύτερου.

Ο Ελύτης, αποφασισμένος ότι και «η Θλίψις γίνεται Χάρις και η Χάρις Άγγελος» και εμπιστευόμενος της «λιγοσύνης το πραγματικό μεγαλείο», ζωγραφίζει το «δικαίωμα στη χίμαιρα, ζωγραφίζει δηλαδή την επιθυμία του- που σε ώρες καλές γίνεται και δική μας- να υπάρξει πράγματι «η Ελλάδα η δεύτερη του επάνω κόσμου», φωτεινή, αμείωτη, χωρίς ρυτίδες και πληγές, χωρίς να τη μικραίνουν τα άτομα και το σύνολό τους.

Έτσι, ακολουθώντας την οδό του Ελύτη, στην ώρα της θάλασσας, στην ώρα του ήλιου, στην ώρα της παρέας που γεύεται τραγούδι και κρασί, στην ώρα που γινόμαστε πολίτες της ληξιπρόθεσμης δυστυχώς δημοκρατίας της άμμου ή του πανσέληνου φωτός, μέσα στην αίφνης ευφορία και ανάτασή μας, τα αισθήματά μας επιτέλους ελευθερώνονται, ευφραίνεται και η ψυχή μας, γίνεται απλόχωρη, συμφιλιώνεται με τα πράγματα και τους ανθρώπους, παραβλέποντας άγχη, προβλήματα, καθημερινές συνήθειες γκρίνιας,  κι όλα τείνουν να δικαιώσουν την οπτική του Ελύτη, αποκαλύπτοντάς μας πόση ανάγκη την έχουμε.

Αλλά το «θαύμα» δεν κρατάει πολύ, ίσως επειδή δεν αντέχουμε να είμαστε μέτοχοί του. Μόλις ξοδευτεί η μέθη, μας περιλαμβάνουν οι συνήθειες της γκρίνιας, που δεν δυσκολεύονται ιδιαίτερα να βρουν τη νέα δικαίωσή τους. Και πάλι όλα μπορούν να μας πληγώσουν, αν τ’ αφήσουμε να μας καταλάβουν κι αν εξισώσουμε την ασημαντότητά τους με τον κόσμο όλο.

Έτσι αφήνουμε το δρόμο του Ελύτη και (ξανα)πορευόμαστε στο μονοπάτι του Σεφέρη, στον οποίο τα πράγματα εμφανίζονται σαφώς πιο γκρίζα, περισσότερο δύστροπα, αν όχι ανίατα φθαρμένα, τα δε αισθήματα πικρά, ώστε να συνθέτουν έναν λόγο αντίδικο στον χιμαιρικά αισιόδοξο και παραμυθητικό λόγο του Ελύτη.

«Τώρα που έγινε/ ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο», συμπεραίνει ο Σεφέρης από ποίημα σε ποίημα, «ανασαίνεις/ τη δροσιά του πεύκου πιο δύσκολα κάθε μέρα,/ κολυμπάς στα νερά τούτης της θάλασσας,/ χωρίς αφή/ χωρίς ανθρώπους/ μέσα σε μια πατρίδα που δεν είναι πια δική μας/ ούτε δική σας». Δεν χρειάζεται καν να προσφύγουμε στο σεφερικό ποίημα «Με τον τρόπο του Γ. Σ.», που ξεκινάει με τον θυμωμένο στίχο «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει», για να βεβαιώσει λίγο μετά πως «η Ελλάδα ταξιδεύει/ δεν ξέρουμε τίποτε δεν ξέρουμε πως είμαστε ξέμπαρκοι όλοι εμείς».

Αυτή τη μεταθερινή, φθινοπωρινή, κατάθλιψη (αλλά κι έναν χειμώνα που επείγεται να θερίσει το καλοκαίρι) μπορούμε να τη δούμε παραστατικά ζωγραφισμένη στο ποίημα του Γ. Σεφέρη, «Ένας λόγος για το καλοκαίρι»:

«Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι
σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει
γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια
στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν
στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι
στις κάμαρες στους δρόμους κάτω από τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε· πάντα κινάμε για να γυρίσουμε
στη μοναξιά, μια χούφτα χώμα, στις άδειες παλάμες…»

Όπως βλέπουμε ο Σεφέρης εικονίζει χωρίς περιστροφές, με ρεαλισμό σκληρό πράγματα οικεία σε όλους μας, τα οποία ωστόσο επιτρέπουμε στην αίγλη του θέρους του Ελύτη, στο καλοκαιρινό «διάλειμμά» μας, να τα απωθεί στη σκιά.

 

Ο εξοχότατος ηλίθιος κ. Τζήμερος, οι «ηλίθιοι» εκπαιδευτικοί και οι «χορηγίες»…

“ΗΛΙΘΙΟΥΣ” χαρακτηρίζει τους εκπαιδευτικούς μ’ ανάρτησή του στη σελίδα του στο facebook, ο εξοχότατος, κ. Τζήμερος… Ας δούμε όμως ποιος είναι ο ΗΛΙΘΙΟΣ, οι εκπαιδευτικοί ή ο Τζήμερος που τους εγκαλεί (τους βρίζει χυδαία δηλαδή), επειδή χθες έκαναν στάση εργασίας για να διαμαρτυρηθούν, ενώ, κατά την αυτού εξοχότητα του, θα έπρεπε να βρίσκονται στις τάξεις τους και να διδάσκουν, «ξεχνώντας» ο ηλίθιος εξοχότατος ότι οι μαθητές δεν πήγαν ακόμα στο σχολείο!…

Διαβάστε στην εικόνα την ΗΛΙΘΙΑ ανάρτηση του Τζήμερου στη σελίδα του στο facebook κι εδώ το πετυχημένο σχόλιο “μιας φίλης” που δικαίως τον «στολίζει» δεόντως:

 «Εξοχότατε,

και καλά πτυχίο δεν λάβατε, σχολείο δεν πήγατε;

Αύριο που έχουν συγκέντρωση οι εκπαιδευτικοί ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ για να χάσουν μαθήματα τα παιδιά. Αγιασμό 11 Σεπτέμβρη δεν πήγατε ποτέ;

Οι «δαύτοι» από την 1η Σεπτέμβρη πάνε στα σχολειά ΧΩΡΙΣ ΜΑΘΗΤΕΣ και τα ξύνουν κουβαλώντας σα χαμάληδες τόνους βιβλία, θρανία, φτιάχνουν σακούλες για κάθε μαθητή με τα βιβλία της χρονιάς, μετράνε ελλείψεις βιβλίων και καθηγητών, φτιάχνουν τις αίθουσες , κάνουν τις εξετάσεις των ανεξεταστέων, ρυθμίζουν τις μετεγγραφές μαθητών, γράφουν εκατοντάδες καρτέλες νέων μαθητών, και χιλιάδες άλλες κοπροσκυλέ δραστηριότητες αλλά δεν διδάσκουν μέχρι τις 12 Σεπτέμβρη.

Και καλά εσείς είστε ολιγοφρενής.

Οι περίπου 200 που πατήσανε λάικ από κάτω σχολείο δεν πήγανε, παιδιά δεν έχουνε;

Γύρνα πίσω τα 700 χιλιάρικα επιχορήγηση που πήρες και μετά μας αποκαλείς «δαύτους»».

(η εικόνα με την ανάρτηση του εξοχότατου και το πετυχημένο σχόλιο «μιας φίλης» από το left.gr)

Ας πάμε παρακάτω…

Ο εξοχότατος ΗΛΙΘΙΟΣ κ. Τζήμερος πιάνεται και αδιάβαστος και ανιστόρητος. Για να υποστηρίξει τη «χορηγία» της πολυεθνικής 3Ε φέρνει για παράδειγμα τη «χορηγία» που αναλάμβαναν πλούσιοι πολίτες στην αρχαία Ελλάδα και η οποία ήταν θεσμός. Αλλά στην περίπτωση της 3Ε σίγουρα δεν πρόκειται για «χορηγία», καθώς αυτή θεσμός σήμερα δεν είναι και στην αρχαία Αθήνα δεν αφορούσε την εκπαίδευση αλλά «τη συγκρότηση χορού για τις δημόσιες γιορτές».

Ας δούμε, λοιπόν, τι ήταν οι λεγόμενες «Λειτουργίες» και ειδικότερα η «χορηγία» στην αρχαιότητα:

 «Λειτουργίες: Στην ελληνική αρχαιότητα, ό όρος υποδήλωνε μια υπηρεσία, τακτική ή έκτακτη, που επέβαλε το κράτος των Αθηναίων στους πλουσιότερους πολίτες του. Πιο συγκεκριμένα, οι πολίτες που διέθεταν περιουσίες μεγαλύτερες των τριών ταλάντων έπρεπε να εκτελούν διάφορες υπηρεσίες, όπως:

Η χορηγία: Όπως θυμόμαστε από την ιστορία που κάναμε στο σχολείο, η χορηγία ήταν ένας από τους θεσμούς της αρχαίας Αθήνας. Ο χορηγός αναλάμβανε να καλύψει τα έξοδα μιας θεατρικής παράστασης, δηλαδή σε μεγάλο βαθμό τα έξοδα για τον χορό –και από εκεί ονομάστηκε έτσι ο θεσμός. Ο χορηγός έκανε περίπου την οργανωτική δουλειά του σημερινού παραγωγού του θεάτρου, με μια σημαντική διαφορά: δεν εισέπραττε χρήματα, όπως ο σημερινός παραγωγός, μόνο πλήρωνε. Η μόνη ανταμοιβή του ήταν η μεγάλη δόξα, όταν και αν βραβευόταν η τραγωδία την οποία ανέβαζε. Ήταν κι αυτό μια μορφή φορολογίας, διότι μόνο πλούσιοι ήταν υποψήφιοι για το αξίωμα του χορηγού.

Η γυμνασιαρχία, που υπέβαλε την υποχρέωση να εκπαιδεύονται στα γυμνάσια οι διαγωνιζόμενοι σε γυμναστικούς αγώνες.

Η πρώτη στη κατηγορία, από άποψη εξόδων, λειτουργία ήταν η τριαρχία, δηλαδή η υποχρέωση που αναλάμβανε ένας πλούσιος πολίτης να εξοπλίσει μια τριήρη (πολεμικό πλοίο) μόνο σε πολεμικές περιόδους.

Άλλη λειτουργία ήταν η αρχιθεωρία, η αντιπροσωπεία δηλαδή που αποστέλλονταν στις τέσσερις μεγάλες πανελλήνιες γιορτές ή στη Δήλο και σε άλλους ιερούς τόπους. Στην περίπτωση αυτή, η πολιτεία κάλυπτε ένα μέρος από τα έξοδα.

Τέλος η εστίαση ήταν η καταβολή των εξόδων για ένα γεύμα που παραθέτονταν την ημέρα μιας μεγάλης γιορτής σ΄ όσους ανήκαν στην ίδια με το λειτουργό φυλή».

Από τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι η «χορηγία» όπως και οι άλλες «λειτουργίες» ήταν θεσμοθετημένη φορολογία στους πλούσιους Αθηναίους πολίτες και δεν ανέθεταν βέβαια «χορηγία» σε κάνα Μήδο ή κάνα Πέρση, σ’ αντίθεση μ’ ότι μας προτείνει ο εξοχότατος Τζήμερος, καθώς «Κύριος οίδε» ποιοι κατέχουν τα κεφάλαια της πολυεθνικής 3Ε…

Και εν τέλει όπως καλά γνωρίζουμε οι πολυεθνικές επιχειρήσεις, και κάθε επιχείρηση, δεν είναι αγαθοεργά σωματεία για να προσφέρουν «χορηγίες» χωρίς άμεσο ή έμμεσο κέρδος…. Κι αν ανοίξουμε την πόρτα του σχολείου σε τέτοιου είδους «χορηγίες» γρήγορα τα σχολεία θα μετατραπούν σε «εμπορικά κέντρα» και θα μιλάμε μετά για το τάδε «Σχολείο- Κόκα Κόλλα» ή το δείνα «Σχολείο- Αντίντας»!

Επιπλέον: «Ο χορηγός στην αρχαιότητα ήταν «ιερό» πρόσωπο καθ’ όλη τη δωδεκάμηνη διάρκεια της χορηγίας του. Αυτή η τιμή της πολιτείας και των υπόλοιπων πολιτών προς το πρόσωπό του ήταν και το μοναδικό αντιστάθμισμα της πολιτείας προς τον χορηγό για την προσφορά του»…

Μήπως ο εξοχότατος θα ήθελε ν’ ανακηρύξουμε ένεκα της «χορηγίας» της και την 3Ε «ιερή»!!!!

Ε, άμα είσαι Τζήμερος…. εξοχότατος ΗΛΙΘΙΟΣ θα είσαι και τζημεροπαπαρολογίες θα λες…

 

 

 

Συγκυβέρνηση αξιόπιστη στα «Αφεντικά» της, αναξιόπιστη και υπόλογη στο λαό… «Την οργή του λαού να φοβάστε»….

«Στην πολιτεία που έγινε πορνείο/ μαστροποί και πολιτικές/ διαλαλούν σάπια θέλγητρα…/ Φυραίνει ο τόπος ολοένα/ χωματένιο σταμνί…/ Το φως είναι σφυγμός/ ολοένα πιο αργός/ θαρρείς πως πάει να σταματήσει…», (Γ. Σεφέρης, Θερινό ηλιοστάσι)

 Φυραίνει, ολοένα φυραίνει ο τόπος: ηθικά, πολιτικά, οικονομικά…  Κι η θηλιά των μνημονίων ριγμένη από τους επίδοξους «σωτήρες» μας, ντόπιους και ξένους, όλο και πιο σφιχτή γύρω στο λαιμό του λαού.

Μισθοί, συντάξεις, εργασιακά κι ασφαλιστικά δικαιώματα κατασφαγιασμένα, όλο και πιο βαθιά το μαχαίρι… Οι αντοχές στερεύουν, η κατακραυγή, η αγανάκτηση και η οργή οσονούπω θα ξεσπάσουν, οι χείμαρροι που ήδη άρχισαν να ροβολούν σύντομα θα γίνουν θολό ποτάμι αφρισμένο και θα τους πνίξει…

Μας είπαν ψέματα πολλά, είδαμε θεαματικές κολουτούμπες και «οβιδιακές- μνημονιακές» μεταμορφώσεις, σκαρφίστηκαν κάθε είδους επικοινωνιακό τέχνασμα για να μας πείσουν να δεχτούμε να βάλουμε μόνοι μας τη θηλιά στο λαιμό μας, μας απείλησαν με αμείλικτα διλήμματα για να υποταχτούμε, δεσμεύτηκαν και ξεδεσμεύτηκαν, έταξαν και τα πήραν πίσω, μας είπαν για επαναδιαπραγμάτευση, που έγινε επιμήκυνση και τώρα πιπιλίζουν την καραμέλα της «αξιοπιστίας» απέναντι στα «Μεγάλα Αφεντικά» τους, και μετά βλέπουμε… «Αξιόπιστοι» στους «Αφέντες» τους και αναξιόπιστοι και υπόλογοι απέναντι στο λαό….

Επί δυόμισι χρόνια τώρα οι αδίστακτοι ντόπιοι μνημονιακοί «σωτήρες» μας,  με το πιστόλι στον κρόταφο, με το μαχαίρι στο λαιμό του λαού, κάνουν πως «κυβερνούν» μια χώρα που την κατασπάραξαν και τη μετέτρεψαν σε αποικία κι έναν λαό που τον σφαγίασαν και του κουρέλιασαν την περηφάνια του, οικτροί ηθοποιοί που παίζουν αναίσχυντα το ρόλο του επαίτη κάνοντας βαθιές υποκλίσεις υποταγής στους «Υψηλούς Αφέντες» τους.

Εκείνος ο θλιβερός κι εξόχως ανοηταίνων ΓΑΠ, που αφού μας πέρασε τη θηλιά στο λαιμό και μας την έσφιξε αρκούντως, τώρα, λέει πάει, προσκεκλημένος από το Χάρβαρντ, να διδάξει και να εξηγήσει στους φοιτητές «πώς ρίχνεις στα γαμψά νύχια της τρόικας ένα λαό για να τον κατασπαράξει και πώς χρεοκοπείς μια χώρα»… Αυτός ο ουτιδανός πολιτικός και «κατά συρροή δολοφόνος» του λαού του!

Κι ύστερα έφεραν το «Μέγα Τραπεζίτη», τον Παπαδήμο, για να μας «σώσει», κι αυτός μερίμνησε να σώσει τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, κι άσε το λαό να σφαδάζει, με συνεργούς στο ειδεχθές έγκλημα εκτός από τον ΓΑΠ, τον τότε «αντιμνημονιακό» Σαμαρά και τον «ευκαιριακό» Καρατζαφέρη.

Και χρειάστηκαν δυο απανωτές εκλογές, τόνοι παραπληροφόρησης και ψεμάτων και αμείλικτα διλήμματα προς το λαό, για να καταλήξουμε στη σημερινή θλιβερή συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό τον κουτσαβάκ- Αντόν Σαμαρά και συγκυβερνήτες τον Βαγγέλη Βενιζέλο με τη ναπολεόντια αμετροέπειά του και τις πολιτικάντικες διαφωνίες του για τα σκληρά μέτρα, ενώ ο ίδιος τα έχει υπογράψει (!), και τον κυρ Φώτη τον Κουβέλη, πρώην αριστερό, που βάζει «κόκκινες γραμμές» στα χαρτιά μιας προγραμματικής κυβερνητικής συμφωνίας κουρελόχαρτο και κάνει πως δε βλέπει τις πραγματικές «κόκκινες γραμμές» από το αίμα του λαού.

(παρένθεση για τον κυρ Φώτη τον Κουβέλη: Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει, πόση ξεφτίλα μπορεί να ανεχτεί ένας πρώην αριστερός που για πρώτιστο μέλημά του έχει την διά της συγκυβέρνησης με τη Ν. Δ.  «αποενοχοποίησή» του στα μάτια των Δεξιών για τον πρότερο αριστερό βίο του, ώστε να καταφέρει να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας!)

Ο πρώην «αντιμνημονιακός κόκορας» πρωθυπουργός μεταμορφωμένος πια σε υπάκουη «κότα» επισκέπτεται, όλο συστολή κι ενοχή, τη Μεγάλη Αυλή της Αφέντρας της Ευρώπης και της προσφέρει πλήρως υποταγμένος «γη και ύδωρ».

Και μετανοημένος για τα «αντιμνημονιακά» αμαρτήματά του δηλώνει μπροστά στο «Μέγα Ιεροεξεταστή»  και στις κάμερες με σκυμμένο το κεφάλι «ουδείς αναμάρτητος»!

Όμως τούτη η αισχυντηλή «μνημονιακή μετάνοιά» του, παρά τη ρήση του Ευαγγελίου «ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω», δεν τον εξαγνίζει στα μάτια του λαού που τον κορόιδεψε ξεδιάντροπα και δεν τον γλυτώνει από τη μήνιν του…

Οι αναμάρτητοι από το έγκλημα των μνημονίων είμαστε εκατομμύρια και είναι πολλοί πάρα πολλοί αυτοί που δε θα διστάσουν «πρώτοι να ρίξουν το λίθο», για να επαληθευτεί και η προφητεία του θλιβερού ΓΑΠ «θα μας πάρουν με τις πέτρες»!…

 Ως εδώ!… «Τούτος ο λαός, αφέντες μου, δεν ξέρει πολλά λόγια,/ σωπαίνει, ακούει, κι όσα του λέτε τα δένει κομπολόγια./ Και κάποιο βράδυ- πες σαν χτες- υψώνει το κεφάλι/ κι αστράφτουνε τα μάτια του κι αστράφτει ο νους του πάλι./ Κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα/ κι από τη λάσπη ξεκολλά της Ιστορίας η ρόδα…» (Γιάννης Ρίτσος, Ο λαός).

«Την οργή του λαού να φοβάστε»….

«…Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζήτω την τιμωρία
εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου ζητώ την τιμωρία
εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία
δε θέλω να μου δίνουνε το χέρι, το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα
δεν τους θέλω για πρεσβευτές, ούτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους
θέλω να τους δω να δικάζονται,
σε τούτο δω το μέρος, σε τούτη την πλατεία.»

(στίχοι του Πάμπλο Νερούντα)

Από τον «πολίτη του κόσμου» των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων στο σύγχρονο «εθνοφοβικό πολίτη»…

Υπήρξε κάποτε, 2.500 χρόνια περίπου πριν, μια Ελλάδα ανοιχτή και ευρύχωρη, μια Ελλάδα που έδινε και έπαιρνε αφειδώλευτα, χωρίς μικροψυχίες και μεγαλοϊδεατισμούς, δημιουργώντας έτσι ένα θαυμαστό πολιτισμό όχι από παρθενογέννηση αλλά εδρασμένο ακριβώς σ΄αυτή την ανοιχτή συνδιαλλαγή με τον πολιτισμό των «Άλλων».

Υπήρξε μια Ελλάδα θεμίξενη (που συμπεριφέρονταν δίκαια στον ξένο), μια Ελλάδα φιλόξενη, που σεβάστηκε και τίμησε τον ξένο αποδίδοντάς του θεϊκή προστασία στο όνομα του Ξένιου Δία.

Υπήρξε μια Ελλάδα των φιλοσόφων, οι οποίοι, χωρίς να αποποιούνται τη φυλετική τους καταγωγή και ιδιοσυστασία, δήλωναν ευθαρσώς «πολίτες του κόσμου» πιστοί στην ιδέα του πανανθρωπισμού, στην αναγκαιότητα της ισότιμης και ειρηνικής συνύπαρξης χωρίς φυλετικές, πολιτισμικές ή άλλες διακρίσεις, καθότι «κοινή γαρ η τύχη των θνητών…».

Ας δούμε τι γράφει ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος (50- 125 μ. Χ.) σ’ ένα θαυμάσιο απόσπασμα από τη «Διατριβή Α’»:

«Αν αληθεύουν όσα λένε οι φιλόσοφοι για τη συγγένεια ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους, τι άλλο μένει στους ανθρώπους εκτός απ’ αυτό που έλεγε ο Σωκράτης, δηλαδή, σε όποιον ρωτάει από πού είσαι, ποτέ μη λες ότι είσαι Αθηναίος ή Κορίνθιος, αλλά πολίτης του κόσμου; Γιατί, λοιπόν, λες ότι είσαι από την Αθήνα και όχι από κείνη μόνο τη γωνιά, όπου ρίχτηκε με τη γέννηση το ασήμαντο σώμα σου; Ή είναι φανερό ότι κατάγεσαι από τον πιο σπουδαίο τόπο, που περιλαμβάνει όχι μόνο εκείνη τη γωνιά, αλλά και όλο σου το σπίτι, και, με δυο λόγια, ονομάζεις τον εαυτό σου Αθηναίο ή Κορίνθιο, κάπου από κει που η γενιά των προγόνων σου έφτασε μέχρι εσένα; Όποιος, λοιπόν, έχει κατανοήσει τη διαχείριση του κόσμου και έχει μάθει ότι “το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο και πλατύτερο από όλα είναι το σύστημα που αποτελείται από τους ανθρώπους και το Θεό, κι από κείνον έχουν πέσει οι σπόροι της ύπαρξης όχι στο δικό μου πατέρα μόνο ούτε στον παππού μου, αλλά σε όλα όσα γεννιούνται και όσα φυτρώνουν στη γη, και πρώτα, βέβαια, στα έλλογα, επειδή μόνο αυτά, από τη φύση τους, έχουν επικοινωνία με το Θεό, καθώς βρίσκονται σε στενή σχέση μαζί του μέσω της λογικής ικανότητάς τους”, γιατί να μην πει τον εαυτό του πολίτη του κόσμου;»

(Επίκτητος, Διατριβή Α’, εκδόσεις Ζήτρος)

Επιπλέον, αν ρωτούσε κανείς έναν προπάππο του Επίκτητου, τον Κυνικό  Διογένη, πούθε κρατάει η αντάρτικη σκούφια του, θα μας ξανάλεγε μ’ απόλυτη φυσικότητα ό, τι και παλιά, όταν «ερωτηθείς πόθεν είη, κοσμοπολίτης έφη» (όταν ρωτήθηκε από πού κατάγεται, πολίτης του κόσμου απάντησε).

Στη σύγχρονη Ελλάδα δυστυχώς  παρότι πολλοί δηλώνουν ανεπιφύλακτα εξ’ αίματος απόγονοι των αρχαίων ελλήνων παραβλέπουν εσκεμμένα ή από άγνοια αυτή την κουλτούρα κοσμοπολιτισμού- (βαρύτατα αδικημένη η λέξη ετούτη από τον σύγχρονό μας “κοσμοπολιτισμό” της χλιδής και του σνομπισμού δεν διασώζει σχεδόν τίποτε από το διεθνιστικό ήθος των αρχαίων)- που διέκρινε τους αρχαίους προγόνους τους και προτάσσουν το «πας μη Έλλην βάρβαρος», διαστρεβλώνοντάς το κι αυτό. Και λέω «διαστρεβλώνοντάς  το», γιατί στην αρχαιότητα η λέξη «βάρβαρος» δεν είχε τη σημερινή σημασία του «απολίτιστου», αλλά του αλλόγλωσσου, αυτού που δεν μιλούσε την ελληνική.

Κι όχι μόνον αυτό, ολόκληρο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εξαπολύει πογκρόμ κατά των μεταναστών και με περισσή κυνικότητα διαστρέφει παντελώς το φιλόξενο νόημα του «Ξένιου Δία» των αρχαίων μεταμορφώνοντάς τον σε «Εχθρόξενο Δία».

Έτσι παράδειγμα προς μίμηση γίνεται το στρατοκρατικό πολίτευμα της αρχαίας Σπάρτης και η «ξενηλασία» που αυτή εφάρμοσε, και όχι η ανοιχτή, δημοκρατική, κοινωνία της αρχαίας Αθήνας.

Γίναμε «εθνοφοβικοί πολίτες» που ανακαλύπτουν παντού εχθρούς που μας επιβουλεύονται και αναγορεύσαμε τους μετανάστες σαν το «απόλυτο κακό».

Διάχυτη η ξενοφοβία και ο ρατσισμός στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, ένας ρατσισμός που στην πιο ακραία και άγρια μορφή του εκδηλώνεται στις μέρες μας από τις δολοφονικές, νεοναζιστικές, ομάδες των Χρυσαυγιτών κατά των μεταναστών.

Ένα ρατσισμός εκδηλωμένος και υφέρπων που αποτυπώθηκε και εκλογικά στις τελευταίες  εκλογές δίνοντας στο νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής το σημαντικό ποσοστό του 7%, το οποίο πολύ φοβάμαι ότι μπορεί και να διπλασιαστεί ή ακόμα και να τριπλασιαστεί, όσο περισσότερο θα βαθαίνει η πολιτική και οικονομική κρίση και όλο και μεγαλύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας θα οδηγούνται στην περιθωριοποίηση, στη φτώχια και στην εξαθλίωση.

Τα ιστορικά παραδείγματα για να μας διδάξουν δε λείπουν, γι αυτό ας έχουμε το νου μας, να μην επιτρέψουμε ποτέ στο τέρας να μας επιβληθεί.

1η Σεπτέμβρη 2012… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: «Γύρισε κι ο Σεπτέμβρης από τις διακοπές»…

«Εμείς όλο φεύγουμε, μα οι μήνες ολοένα ξανάρχονται στο παράθυρο», (Ν. Καρούζος)

 

«… Καιροί καλοί σαν μήλα του Σεπτέμβρη

Στους εραστάς πηγαίνουνε τα φρούτα

Των κήπων και των ασπασμών

Της ανδρικής και γυναικείας συσχετίσεως

Πάσης μορφής του έρωτος…»

(Α. Εμπειρίκος, απόσπασμα από το ποίημα “Επαλήθευσις”)

 

“… Γύρισε κι ο Σεπτέμβρης από τις διακοπές.

Τελευταίος. Με το τελευταίο δρομολόγιο

του κατάφορτου Αυγούστου: τσουμπλέκια

ποδήλατα ψησταριές ψυγεία ονόματα

ξεφούσκωτα κυμάτων αφρολέξ, κελαρύσματα

ορεινών χωριών δεμένα σε πτυσσόμενα πλατάνια.

Και πολλά δέρματα. Τέλεια κατεργασμένα

στον ήλιο. Για εξαγωγή.

 

Μερικοί ξέχασαν τελείως να γυρίσουν.

Οψόμεθα…”

(Κική Δημουλά, απόσπασμα  από το ποίημα «Λυόμενο»)

 

Το νεοελληνικό «σύμπλεγμα ανωτερότητας» που εύκολα μεταπίπτει σε «σύμπλεγμα κατωτερότητας»…

Πολλοί, πάρα πολλοί, Έλληνες, μη τολμώντας να κοιτάξουν στον ιστορικό καθρέφτη για να δουν κατάματα το πραγματικό πρόσωπο της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας, επαίρονται και βαυκαλίζονται, για το ένδοξο παρελθόν της, για το μεγαλείο των «αρχαίων ημών προγόνων» που έζησαν και μεγαλούργησαν σε τούτο εδώ τον τόπο. Με σοβινιστική έπαρση κομπορρημονούν για τη γονιδιακή καταγωγή μας απευθείας από τους αρχαίους Έλληνες, και ως εκ τούτου θεωρούν το λαό μας ανώτερο όλων των άλλων, αφού, «όταν εμείς κτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί ζούσαν πάνω στα δέντρα κ’ έτρωγαν βελανίδια», εμείς τους μεταδώσαμε τα φώτα του πολιτισμού και αναδείξαμε σε ύψιστα ανθρώπινα ιδανικά τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Ανιστόρητες αντιλήψεις και εθνικιστικά φληναφήματα, θα μου πείτε… Όντως, αλλά αυτά είναι που μας κολακεύουν, γλυκαίνουν τα αυτιά μας και μας βαυκαλίζουν, κι αρκούμαστε στο να δηλώνουμε «εξαίρετοι εκ κληρονομίας»!

Έτσι η «μοναδικότητα» των Ελλήνων μετατρέπεται σε ατράνταχτο άλλοθι, το οποίο αφενός επιτρέπει να συγχωρούνται οι «κακές στιγμές», αφετέρου παρέχει το «δικαίωμα» στους θιασώτες αυτής της κληρονομημένης «μοναδικότητας» να θεωρούν όλους τους άλλους λαούς διά παντός χρεωμένους απέναντί μας, άρα και αποκλειστικά υπεύθυνους για τις αποτυχίες μας.

Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας, το οποίο όμως, καθώς εδράζεται σε «αέρα κοπανιστό», με την πρώτη (εθνική) αναποδιά, με την πρώτη πρόσκρουση στον τοίχο που ορθώνει η ωμή πραγματικότητα, μεταπίπτει εύκολα σε σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Κι όταν τα πράγματα γυρνούν τα πάνω κάτω, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε τελικά το κέντρο του κόσμου, διότι το κέντρο αυτό έχει μετατοπιστεί παλαιόθεν στους «βαρβάρους», τότε κλονιζόμαστε, και επειδή δεν αντέχουμε να δούμε τη σκληρή πραγματικότητα καταφεύγουμε (με την καθοδήγηση πάντα ποικίλων ταγών) στις εξηγήσεις που ικανοποιούν την οίησή μας και ισχυριζόμαστε με πάθος ότι εξυφαίνονται συνωμοσίες εις βάρος μας, ότι η Δύση μας μισεί μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει να αισθάνεται υποχρεωμένη απέναντί μας (δηλαδή απέναντι στους αρχαίους) κ. ο. κ. Κι είμαστε δε τόσο καλοί απόγονοι των αρχαίων, ώστε, δεκαετίες πάμπολλες από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, δεν βρέθηκε ούτε ένας επίσημος, κρατικός φορέας που να εκδώσει ολόκληρη την αρχαιοελληνική γραμματεία, κι ακόμη δανειζόμαστε από τους ξένους τόσο τα πρωτότυπα κείμενα (ιδίως δε τις πολύμοχθες κριτικές εκδόσεις τους) όσο και τις ερμηνείες των κειμένων και τις συνθετικές επισκοπήσεις τους. Θαρρείς κι έχουμε πειστεί ότι δε χρειάζονται όλα αυτά τα γραπτά επειδή, απλούστατα, η φυλετική μας μνήμη έχει φυλάξει ακέραιο τον ήχο τους και τον κόσμο τους, παρότι μεσολάβησαν χιλιετίες, κατοικημένο μάλιστα από μακρόχρονες κατακτήσεις, αφανισμούς και επιμειξίες.

Μπορεί πράγματι οι Έλληνες να γεννηθήκαμε σε τόπο αφειδώς ευλογημένο από τη φύση, μα πάνε χρόνια που εξανεμίσαμε τα γενναία δωρήματά του, μαγαρίσαμε την ωραιότητά του και τη λεηλατήσαμε. Και τη θαυμαστή προίκα του αρχαίου πολιτισμού (τα γραπτά και τα μαρμαρένια μνημεία του), πρόχειρα, αν όχι ανάξια, τη μεταχειριστήκαμε, εμπιστευόμενοι την επισφαλή αντοχή των γονιδίων στο χρόνο, αντί να εδραστούμε έντιμα και σεμνά στις παροχές του για να επινοήσουμε εξαρχής έναν τρόπο ανάλογο με το δικό του να νιώθουμε και να εκτιμούμε τον κόσμο.

Post Navigation

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 120 other followers