Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

«Μηδένα επί ολυμπιακή νίκη διδόναι χρήματα…», αλλά παρά τα θρυλούμενα η «δωροδοκία» ήταν υπαρκτή και διαδεδομένη στους Ο. Α. της αρχαιότητας, όπως μας ιστορεί ο Παυσανίας ο Περιηγητής (2ος αιώνας μ. Χ.)…

Διαχρονικά υπαρκτή η δωροδοκία στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένα αμάρτημα που τους συνοδεύει σχεδόν αφότου άρχισαν να διεξάγονται, 3.000 χρόνια περίπου πριν, και εξαιτίας της (της δωροδοκίας) άλλαξαν χέρια όχι μόνο πολλοί κότινοι αλλά – την εποχή του πλήρους εκπεσμού – και το ίδιο το δικαίωμα της διοργάνωσης των αγώνων. Και για να πειστείς δε χρειάζεται παρά ν’ ανοίξεις μερικά βιβλία για να διαπιστώσεις πως η «μαρτυρημένη αρχαιότητα» απέχει πολύ από τους θρύλους που έπλασαν οι μεταγενέστεροι, από τα ιδανικά σχήματα της φαντασίας  τους, τα οποία συν τω χρόνω κατόρθωσαν να επιβληθούν σαν εθνικοποιημένη ή κρατικοποιημένη «αλήθεια».

 «Ιόντι γαρ επί το στάδιον την οδόν την από του Μητρώου», ιστορεί προσεκτικός ο Παυσανίας, «έστιν εν αριστερά κατά το πέρας του όρους Κρονίου λίθου τε προς αυτώ τω όρει κρηπίς και αναβασμοί δια αυτής, προς δε τη κρηπίδι αγάλματα Διός ανάκειται χαλκά. Ταύτα εποιήθη μεν από χρημάτων επιβληθείσης αθληταίς ζημίας υβρίσασιν ες τον αγώνα, καλούνται δε υπό των επιχωρίων Ζάνες».. Ιδού λοιπόν αγάλματς του Διός, μεγάλα και πολλά (έχουν σωθεί δεκαέξι βάθρα τους), κατασκευασμένα με τα χρήματα των προστίμων που επιβάλλονταν σε όσους αθλητές ατίμαζαν τον όρκο τους και βεβήλωναν μια παράδοση η οποία, καθώς φαίνεται, δεν μπορούσε να αρκεστεί στη θεία ιερότητά της, ώστε να δεσπόσει άνευ αμφισβητήσεως, αλλά χρειαζόταν και απειλές και τιμωρίες.

Παλαιό το πρώτο παράπτωμα (ανάγεται στην ενενηκοστή όγδοη Ολυμπιάδα), και δράστης του ο Θεσσσαλός Εύπωλος, ο οποίος «χρήμασι διέφθειρε» τρεις πυγμάχους, έναν Αρκάδα, έναν Κυζικηνό κι έναν Αλικαρνασσέα. Τους δωροδόκησε λοιπόν για να καρπωθεί τη νίκη ο ίδιος και εκ του ασφαλούς, αναγκάζοντας κατόπιν αυτού τους διοργανωτές Ηλείους να προνοήσουν για τη διάσωση ενός πνεύματος που έπαψε να είναι ο αγνός πατέρας του αληθινού και σκόρπιζε αμαρτίες.

Προς προληπτικό σωφρονισμό όσων θα ορέγονταν την «παρ’ αξίαν νίκην» και εκείνων που θα υπέκυπταν στον φορτικό πειρασμό, πάνω στα αγάλματα χαράχτηκαν ελεγεία διδακτικού και αποτρεπτικού περιεχομένου. Συνεχίζει λοιπόν ο Παυσανίας:

«Εθέλει δε το μεν πρώτωων των ελεγείων δηλούν ως ου χρήμασιν αλλά ωκύτητι των ποδών και υπό ισχύος σώματος ολυμπικήν έστιν ευρέσθαι  νίκην».

(με την ταχύτητα των ποδιών και τη ρώμη του σώματος να κερδίζεται η ολυμπιακή νίκη, κι όχι με χρήματα).

Στο ίδιο ακριβώς σκοπό αποβλέπει ένα ακόμη επίγραμμα: «… Διδασκαλίαν πάσιν Έλλησιν είναι τα αγάλματα μηδένα επί ολυμπική νίκη διδόναι χρήματα»

Μα όσο αυστηρές κι αν ήταν οι ρήτρες, δεν μπόρεσαν ν’ ανακόψουν το κακό. Και πλήθαιναν τα κρούσματα δωροδοκίας και πρόθυμης δωροληψίας, και μαζί τους οι Ζάνες, τα αγάλματα που, με την ελπίδα του παραδειγματισμού, ορθώνονταν για να μνημειώσουν και να υπενθυμίζουν την ύβρι.

Αν μπαίναμε σήμερα, στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, στον κόπο (τον ηθικό κόπο) να στήσουμε αγάλματα με τα πρόστιμα που θα ‘πρεπε να κοπούν σε όσους δωροδοκούνται κρυφά ή φανερά, δε θα μας έφτανε η Ολυμπία και όλη η Ηλεία, και θα μετατρέπαμε την Πελοπόννησο ολόκληρη σε μουσείο, αν επιβάλλαμε τα ανάλογα πρόστιμα σε όλους τους δολίως δράσαντες: αξιωματούχους υποψήφιων πόλεων για τη διοργάνωση των Ο. Α. που δωροδόκησαν, «αθανάτους» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής που τα «πήραν» για να δώσουν την ψήφο τους, και, βέβαια, τους αθλητές που, εκπροσωπώντας τάχα μου κράτη και λαούς, «εξαγοράζονται» από πολυεθνικούς σπόνσορες και παρανομούν καταπίνοντας με το κιλό τα αναβολικά, είτε για να κερδίσουν τα υψηλότατα πριμ και τα συνεπαγόμενα θηριώδη διαφημιστικά συμβόλαια είτε για να «αποδείξουν» την πολιτική και ιδεολογική ισχύ του καθεστώτος της χώρας τους, καταντώντας αυτοκαταστρεφόμενα ανδρείκελα.

Η πολιτική ανηθικότητα του Βύρωνα Πολύδωρα…

Δεν πέρασαν δέκα μέρες από τη συμμετοχή του στον «πόλεμο των φωνηέντων», δεν πρόλαβε καν να βγάλει την πανοπλία από πάνω του, κι ο Βύρων Πολύδωρας δηλώνει και πάλι: «Είμαι ετοιμοπόλεμος, είμαι έτοιμος να τους αντιμετωπίσω», αναφερόμενος στο θόρυβο που προκλήθηκε για τον διορισμό της κόρης του Μαργαρίτας στο γραφείο του στη Βουλή. Εμφανίζεται έτοιμος, όπως λέει, να… «απασφαλίσει», επειδή θεωρεί ότι ο σάλος που ξέσπασε «είναι κατευθυνόμενος από εσωκομματικούς του αντιπάλους»!

Γίνεται δε προκλητικότατος ή μάλλον θρασύτατος δηλώνοντας επιπροσθέτως ότι  ενώ μπορούσε να διορίσει και την άλλη του κόρη, δεν το έπραξε («πρέπει να του χρωστάμε και ευγνωμοσύνη, άραγε;»)!

Μια μέρα Πρόεδρος της Βουλής, κι όμως πρόλαβε να «βολέψει» την κόρη του! Προκλητικός, θρασύς, ανήθικος, απατεώνας, σύγχρονος «Μαυρογιαλούρος» της πολιτικής!

Έχει μείνει στην ιστορία η φράση του στις εκλογές του 2004 με τη Ν.Δ. να επελαύνει στην εξουσία για το «διορισμό των γαλάζιων παιδιών» που θ’ αντικαθιστούσαν τα «πράσινα παιδιά» της πασοκοκρατίας!

Πόσο χοντρόπετσος, πόσο ανήθικος μπορεί να είναι ένας πολιτικός που ενώ η ανεργία στους νέους ξεπερνάει το 50% αυτός διορίζει την κόρη του στη Βουλή!

Αυτός και οι όμοιοί του που λόγω ιδεολογίας (λένε πως) είναι αντικρατιστές και ότι πιστεύουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στην επαγγελματική απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα αποδεικνύεται περίτρανα ότι αυτά τα λόγια τους τα μεγάλα είναι πολιτικά φληναφήματα του αίσχιστου είδους, κι  ότι αυτά που (τάχα μου) πιστεύουν ισχύουν μόνο για των αλλονών τα παιδιά, κι όχι για τα δικά τους «γαλάζια παιδιά», και πάνω απ’ όλα όχι για τα καταδικά τους παιδιά, τους γιους και τις κόρες τους!

Η περίπτωση Πολύδωρα εξοργίζει περισσότερο και για ένα επιπλέον λόγο. Γράφει και δηλώνει ότι είναι (υπερ)πατριώτης, εθναμύντωρ, γλωσσαμύντωρ και ότι είναι πανέτοιμος ανά πάσα στιγμή να υπερασπιστεί με την εθνικιστική του ρομφαία κάθε εχθρό (εσωτερικό και εξωτερικό) που επιβουλεύεται τα εθνικά μας ιδεώδη και ιερά.

Αυτός ο «στρατηγός άνεμος» κι εσχάτως «στρατηγός φωνήεν», πομπώδης στις εκφράσεις του, δηλώνει όμαιμος με του αρχαίους Έλληνες, συχνά πυκνά επικαλείται τους κλασικούς, διανθίζει τον λόγο του με αρχαιοελληνικά και λατινικά τσιτάτα, μιλάει για την ελευθερία και την τιμή παραπέμποντας στην ελληνική αρχαιότητα, εμπλουτίζοντας τις παραπομπές του με τον Μπουσίντο, τον κώδικα των σαμουράι!

Αντιγράφω από το άρθρο του Η. Κανέλη στα χθεσινά ΝΕΑ:

«…Το 2006 ο Βύρων Πολύδωρας ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, γεμάτος καλές προθέσεις – προτού τις ακυρώσει ο Στρατηγός Ανεμος το καλοκαίρι του 2007. Τις καλές αυτές προθέσεις του τις περιέγραφε ο ίδιος σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει στον «Ταχυδρόμο»: πίστη στην πατρίδα, στον λαό και σε ένα σύστημα αξιών που να ενσωματώνει τις παραδόσεις αιώνων, σύμφωνα με τον Πλάτωνα.

Παρατηρώντας του πως, ενδεχομένως, κι ο Πλάτων θα θεωρούσε ένδειξη ευνοιοκρατίας ότι οι κόρες του, φοιτήτριες εκείνη την εποχή, εργάζονταν στο υπουργικό γραφείο του, είχε απαντήσει τα εξής: «Τις έχω εδώ για να εκπαιδεύονται στη σύγχρονη διοικητική γραφειοκρατία […]. Κυρίως τις θέλω εγώ κοντά μου και μάλιστα η αμοιβή τους είναι, εν παρενθέσει, ένας μισθός και για τις δύο. Όχι δύο, αλλά ένας ταπεινός μισθός».

Όταν το ιδιωτικό όφελος μπερδεύεται με το δημόσιο, ακόμα κι ένας ταπεινός μισθός, στον οποίο δεν έχει πρόσβαση μεγάλο τμήμα «του λαού του», είναι ζήτημα. Είναι ζήτημα, δηλαδή, ότι η μία από τις κόρες του Βύρωνος Πολύδωρα διορίστηκε στη Βουλή, σε οργανική θέση μετακλητού υπαλλήλου, στο γραφείο του τέως προέδρου της Βουλής, δηλαδή του πατέρα της (Εφημερίς της Κυβερνήσεως, αρ. φ. 344, 23/7/2012, υπ’ αριθμ. 8574/6100/11-7-2012 απόφαση του προέδρου της Βουλής). Όλα αυτά, άραγε, δεν απάδουν προς την έγνοια του για τον λαό του, τις επιταγές του Πλάτωνα και τον κώδικα Μπουσίντο;

Ο Βύρων Πολύδωρας έμεινε μόνο μια μέρα πρόεδρος – στην προηγούμενη Βουλή, ίσαμε να προκηρυχθούν οι επόμενες εκλογές. Αν είχε μείνει άλλη μία, θα προσλαμβανόταν και η άλλη κόρη του;»!

Ο «υπερπατριώτης», λοιπόν, Βύρων Πολύδωρας, από τη μια «πωλητής» ανέξοδου πατριωτισμού και εθνικισμού για ψηφοθηρία στην πολιτική πιάτσα κι από την άλλη, ανέντιμος, ανήθικος, απατεώνας πολιτικός, που πρώτιστη φροντίδα του είναι το «βόλεμα» της κόρης του-  κι άσε τ’ άλλα παιδιά του κοσμάκη να πα’ να πνιγούν!

«Τύποις νόμιμη» αλλά πολιτικά και πατριωτικά ανήθικη η πράξη του….

Κάτι τέτοιους πολιτικούς θα είχε στο νου του ο Άγγλος συγγραφέας, Samuel Johnson (1709-1784), όταν έγραφε: «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων»!

* Και γκρουπ στο facebook αγανακτισμένων από το διορισμό της κόρης του Πολύδωρα που ζητούν «παραίτηση τώρα»!

Διαβάστε από τα ΝΕΑ εδώ…

Νέα ντροπιαστική λίστα του Spiegel: ο πιο αξιολύπητος ευρωπαίος κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο Σίμος Κεδίκογλου!…

Ο Σίμος Κεδίκογλου στην «πρώτη γραμμή της ξεφτίλας»!

Μετά τη δημοσίευση  της λίστας με τους δέκα πιο επικίνδυνους ευρωπαίους πολιτικούς, που ανάμεσά τους (στη 2η θέση) περιλαμβάνει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, Αλέξη Τσίπρα, το γερμανικό περιοδικό Spiegel  έδωσε στη δημοσιότητα και νέα λίστα με τους πιο αξιολύπητους ευρωπαίους πολιτικούς, για την ακρίβεια με τους πιο “αξιολύπητους ευρωπαίους κυβερνητικούς εκπροσώπους”!

Στην πρώτη θέση της λίστας, τι ντροπή!, φιγουράρει το όνομα του εκπροσώπου της ελληνικής τροϊκανής κυβέρνησης, του Σίμου Κεδίκογλου!

Το σκεπτικό των υπευθύνων του γερμανικού περιοδικού για να καταλήξουν να δώσουν την (ντροπιαστική) «πρωτιά» στο Σίμο Κεδίκογλου ήταν το εξής:

α. Μη θέλοντας να θίξουν άμεσα έτι περαιτέρω την τιμή κι αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού δε θέλησαν η λίστα να περιλαμβάνει τις πιο αξιολύπητες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί έτσι η Ελλάδα θα καταλάμβανε «αναμφισβήτητα, χωρίς κανένα ανταγωνισμό» την 1η θέση, καθόσον τα τρία τελευταία χρόνια οι πρωθυπουργοί της παρουσιάζονται επαίτες μπρος στους εταίρους- δανειστές, ζητιανεύοντας όλο και περισσότερα δάνεια, που το λαό τους τον οδηγούν όλο και πιο βαθιά στην εξαθλίωσή του.

β. Επίσης, οι υπεύθυνοι του περιοδικού δε θέλησαν να δημοσιεύσουν λίστα με τους πιο αξιολύπητους ευρωπαίους πρωθυπουργούς, γιατί αυτή θα την καταλάμβανε «επαξίως» ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, και δεν ήθελαν έτσι στο «πρόσωπό» του να καταντροπιαστεί ο ελληνικός λαός τον οποίο εκπροσωπεί, αφού στις πρόσφατες εκλογές του έδωσε, με ποσοστό 29%,  τη δυνατότητα να σχηματίσει συγκυβέρνηση με συνεταίρους τους Βενιζέλο και Κουβέλη.

Επιπλέον στην απόφαση του περιοδικού να μην δημοσιευτεί λίστα με τους πιο αξιολύπητους ευρωπαίους πρωθυπουργούς μέτρησε και το γεγονός ότι οι υπεύθυνοι του περιοδικού τρέφουν μεγάλη συμπάθεια για το Σαμαρά, αφότου αυτός, μετά από μια θεαματικότατη κωλοτούμπα, μεταλλάχτηκε από σκληρός αντιμνημονιακός σε ζηλωτής μνημονιακός, και επιπλέον τώρα σαν πρωθυπουργός συμπεριφέρεται σαν πολύ καλός και υπάκουος επαίτης.

Έτσι δε θέλησαν πρωθυπουργό- άνθρωπο να τον ξεμπροστιάσουν τόσο χοντρά βάζοντας το όνομά του στην πρώτη θέση της ντροπιαστικής λίστας κι έτσι να γίνει ο περίγελος της Ευρώπης.

Εξάλλου, όσο να πεις το Spiegel είναι σοβαρό έντυπο και κρατά κάποιες ευαισθησίες, ενώ αν ήταν καμιά Bild ή κάνα Focus δε θα ‘χαν και κάνα πρόβλημα να μοστράρουν πρώτο πρώτο το όνομα του Σαμαρά- εδώ δημοσίευσαν φωτογραφίες με τον Παρθενώνα να πωλείται και την Αφροδίτη με τη χαρακτηριστική άσεμνη κίνηση των δακτύλων της, στο όνομα του Σαμαρά θα κολλούσαν!

Συσκέφτηκαν λοιπόν, ξανασυσκέφτηκαν οι υπεύθυνοι του Spiegel για να δουν ποια λίστα θα δημοσιεύσουν. Η έρευνα ήδη είχε γίνει, τα χρήματα είχαν πληρωθεί, και καθώς είναι και αξιόπιστοι, αντικειμενικοί και έγκυροι δημοσιογράφοι, που σέβονται τους αναγνώστες τους, αποφάσισαν να δημοσιεύσουν τη λίστα βρίσκοντας μια έμμεση λύση

Αντί λοιπόν για την Ελλάδα ή τον Σαμαρά στην πρώτη θέση για την πιο αξιολύπητη χώρα ή τον πιο αξιολύπητο πρωθυπουργό αποφάσισαν να δημοσιεύσουν λίστα με τον πιο αξιολύπητο κυβερνητικό εκπρόσωπο ευρωπαϊκής χώρας.

Έτσι πήραν τα «σκάγια», από σπόντα, τον Σίμο Κεδίκογλου και φιγουράρει αυτός, πρώτος, στη λίστα: ο πιο αξιολύπητος κυβερνητικός εκπρόσωπος ευρωπαϊκής κυβέρνησης!!!

Να σημειωθεί δε ότι στην απόφασή τους αυτή μέτρησε και το ό, τι, παρακολουθώντας από κοντά τα ελληνικά κυβερνητικά δρώμενα, διαπίστωσαν ότι αυτός ο Κεδίκογλου, που το «παίζει» κυβερνητικός εκπρόσωπος, ασκεί τα καθήκοντά του σα «χαβαλετζής» σ’ ελληνικό καφενείο και επιπλέον έκριναν πως είναι μειωμένης νοημοσύνης πολιτικός, αφού, με τις δηλώσεις του χθες στον ΣΚΑΙ, έδειξε ότι δεν κατάλαβε «γρι» για πιο λόγο το περιοδικό τους έβαλε στη 2η θέση, στη λίστα με τους πιο επικίνδυνους ευρωπαίους πολιτικούς, τον Αλέξη Τσίπρα!

Α ρε Σίμο, τέτοια ξεφτίλα!… Ο πιο απαξιωμένος, αξιολύπητος, ευρωπαίος κυβερνητικός εκπρόσωπος… Ν’ ανοίξει η γη να σε καταπιεί απ’ τη ντροπή, Σίμο!

Κι ύστερα, Σίμο, έχει άδικο ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ που βγήκε μ’ ανακοίνωσή του και σου ‘δωσε πληρωμένη την απάντηση στις ανοησίες που είπες στο ΣΚΑΙ:

«Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται», Σίμο!

 

*Σημείωση: Βέβαια, καμιά τέτοια λίστα δεν υπάρχει, αλλά αμφιβάλλει κανείς ότι αν υπήρχε την πρώτη θέση για την πιο αξιολύπητη χώρα, αναμφίβολα, θα καταλάμβανε η Ελλάδα, την οποία ανίκανοι, φαύλοι και δημαγωγοί πρωθυπουργοί (και υπουργοί και βουλευτές) την κατάντησαν «ζητιάνα» αξιολύπητη!

 

  • Η απάντηση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ στο Σίμο Κεδίκογλου:

Έτσι απάντησε η Κουμουνδούρου στο δημοσίευμα του Spiegel που αποκαλεί τον Αλέξη Τσίπρα δεύτερο πιο επικίνδυνο πολιτικό στην Ευρώπη. Επιπλέον, στο σχόλιο που εξέδωσε το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, υπογραμμίζεται ότι «αποτελεί τίτλο τιμής να τον φοβούνται αυτοί που καταδικάζουν τη χώρα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση».

Ολόκληρο το σχόλιο Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ σχετικά με τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου στη ΝΕΤ, για το δημοσίευμα του Spiegel:

«Θα συνιστούσαμε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο της πιο επικίνδυνης για το λαό και τον τόπο κυβέρνησης από την μεταπολίτευση και μετά απλά να σκέφτεται λογικά πριν τοποθετηθεί.

Οι δανειστές μας και ο ελληνικός λαός, έχουν άραγε τα ίδια ακριβώς συμφέροντα και διατρέχουν τους ίδιους κινδύνους; Η χρεοκοπία και η εξαθλίωση του λαού μας, η εκποίηση του δημόσιου πλούτου είναι για τους δανειστές μας κέρδος. Όποιος απειλεί την ηγεμονία και την κερδοσκοπία τους είναι επικίνδυνος. Όποιος την ευνοεί είναι ευχάριστος και σπουδαίος ηγέτης.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί τίτλο τιμής να τον φοβούνται αυτοί που καταδικάζουν τη χώρα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Άλλωστε ο λαός μας έχει πλέον καταλάβει πολύ καλά ποιος είναι ο πραγματικός κίνδυνος και ποια η σωτηρία.

Όσο για τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και την τριανδρία της καταστροφής που μας κυβερνά: Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται.

8/8/2012, ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τρόικα εσωτερικού: «Ψηλά τα χέρια!… Ξανά ληστεία!»…. Ένα σχόλιο κι ένα επίκαιρο απόσπασμα από την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη», του Κώστα Βάρναλη…

«Ψηλά τα χέρια!… Ξανά ληστεία!»… Με το πιστόλι στον κρόταφο και πάλι: «Ή μας τα δίνεις για να σωθείς ή πεθαίνεις»!… Μία, δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε φορές, πόσες φορές το ακούσαμε, χάσαμε το λογαριασμό!…

Και νάτοι πάλι… Νέα ληστρικά βάρβαρα μέτρα επίκειται ν’ ανακοινώσουν οσονούπω. Η τριανδρία της τρόικας εσωτερικού, οι «αξιοπρεπείς» λήσταρχοί μας γι άλλη μια φορά πασχίζουν για τη «σωτηρία» μας καταληστεύοντάς μας!

Καλά ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος, αλλά αυτουνού  του κυρ Φώτη της ΔΗΜΑΡ, του σοβαρού, του αριστερού, πόση τσίπα του ‘χει απομείνει, ώστε ν’ αποδέχεται, υποτονθορύζοντας κάποια “όχι, μεν, δεν, αλλά, ναι”,  το ρόλο του λήσταρχου!… Λήσταρχος (πρώην) αριστερός… Ξεπεσμός!

Μπορεί τώρα, στους βάρβαρους καιρούς των μνημονίων, να μας ληστεύουν ξετσίπωτα και ξεδιάντροπα, αυτή όμως η «ληστεία» (κατά του λαού) κρατάει αιώνες…

Ας δούμε πώς ο Κώστας Βάρναλης στο περίφημο βιβλίο του «Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» (εκδόσεις Κέδρος), βάζει τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο να διηγείται ένα «παραμύθι», μα, και στις μέρες μας ακόμα, πολύ αληθινό:

«… Μια φορά κι έναν καιρό οι κλέφτες της πρώτης πολιτείας του κόσμου, αφού πλουτήνανε αρκετά, αποφασίσανε να τακτοποιήσουνε τη ζωή τους. Μπλοκάρανε λοιπόν τους φτωχούς της πολιτείας κι αφού τους μαζώξανε στην πλατεία τους είπανε:

“Ψηλά τα χέρια! Θέλουμε το καλό σας…. Είσαστε λεύτεροι! – (ψηλά τα χέρια!)…. Ο κυρίαρχος λαός θα ‘σαστε εσείς! Εμείς μονάχα θα σας κουμαντάρουμε. Θα φροντίζουμε για την ασφάλεια της ζωής, της τιμής και της περιουσίας σας – μ’ ένα λόγο για τη λευτεριά σας. Σεις θα δουλεύετε… Εμείς θα σας δίνουμε δουλειά, φτάνει να βρίσκεται, και σεις θα μας δίνετε τα κόπια σας… Κ’ εσείς κ’ εμεις θα ‘χουμε πάνω από τα κεφάλια μας τους ίδιους Θεούς, που θα προστάζουν εσάς να δουλεύετε και να μην τρώτε κ’ εμας να καθόμαστε και να τρώμε. Κ’ εμείς κ’ εσείς θα ‘χουμε πάνω απ’ τα κεφάλια μας τους ίδιους νόμους, που εμείς θα σας τους δίνουμε κ’ εσείς θα τους ψηφίζετε σα βουλευτάδες και θα τους εφαρμόζετε σα δικαστάδες ενάντια στον εαυτό σας.. Κι επειδή μοναχοί σας δε θα μπορούσατε να σκεφτείτε το συμφέρον σας και να φυλάξετε τον εαυτό σας, θα σας αναγκάζουμε με το ζόρι (ψηλά τα χέρια!). Ένα πράγμα μοναχά σας απαγορεύουμε: να κλέβει ο ένας τον άλλονε. Γιατί μπορεί να κλέψετε κ’ εμάς”.

Έτσι λοιπόν ο λαός δούλευε λεύτερα και λεύτερα σκεφτότανε. Και τραγουδούσε χαρούμενα στις ταβέρνες σαν τον κότσυφα στο κλαρί (στο κλουβί!). Κ’ οι σωτήρες του ξαπλωνόντανε τ’ ανάσκελα σε ζεστά παλάτια το χειμώνα και κάτω απ’ ανθισμένα δέντρα το καλοκαίρι… Κ’ η ευτυχία τους αυτή ήτανε δύναμη της πατρίδας κ’ η ξετσιπωσιά τους καθαρμός. Κι αν κάπου βαριεστίζοντας ο λαός τους έδιωχνε, ζητούσε αμέσως άλλους να τόνε κλέβουνε: δε μπορούσε πια μήτε να σκεφτεί χωρίς “σωτήρες”.

Γελάτε και με το δίκιο σας, ω άντρες Αθηναίοι… Παραμύθι, βλέπετε. Τώρα θα μου ζητάτε κ’ επιμύθιο! Πού να το βρω!… Μοναχά σας λέω: “Αλίμονο στον αυτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς παραδίνεται, για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και  στους νόμους των Κλεφτών”».

Για τη Μέριλιν Μονρόε (50 χρόνια από το θάνατό της): Ένα ποίημα για αυτήν από το Θωμά Γκόρπα, «Η Μέριλιν»….

Ο φημισμένος πίνακας του Andy Warhol(1962.

Ήταν ταυτόχρονα η Νόρμα Τζιν και η Μέριλιν. Η Μέριλιν Μονρόε υπήρξε ένα σύμβολο για την αχόρταγη φήμη, αυτή που οδηγεί το Χόλιγουντ «να πληρώνει 1.000 δολάρια για ένα φιλί και 50 σεντς για την ψυχή σου».

Εκείνη ήθελε να είναι πρώτα από όλα «ένα κορίτσι που θα βρει κάποιον να αγαπήσει». Το να είσαι είδωλο, όμως, δεν επιτρέπει το να είσαι απλά ένα κορίτσι.

Πενήντα χρόνια μετά τον θάνατο της (συμπληρώθηκαν χθες, 5 Αυγούστου), η Μέριλιν σηματοδοτεί το παραμύθι με το κακό τέλος, εκείνο στο οποίο οι άνθρωποι δεν ζουν «εμείς καλά και αυτοί καλύτερα».

Η ομορφιά της, το σεξ απίλ της, η τεράστια φήμη της, το μυστήριο του θανάτου της αποτελούν τα συστατικά που έχτισαν τον μύθο της, εκείνον που και σήμερα -50 χρόνια μετά τον θάνατό της- παραμένει τόσο δυνατός, όσο τη μέρα που τραγουδούσε ότι τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος ενός κοριτσιού….

 

Κι ένα βιβλίο για τη Μέριλιν.

Θωμάς Γκόρπας, «Η Μέριλιν»

 

«Μαζί με σε θυμάμαι και το Μπελογιάννη.

Το σώμα σου είχε την παγκόσμια θέα

το σώμα σου φιλοξενούσε την παγκόσμια αγωνία

το σώμα σου το κάναμε γινάτι και ταμπούρι

το σώμα σου αγαπημένη των αγαπημένων

σαν τη ζωή όταν βγαίνει στο παζάρι

σαν τη ζωή όταν στα πόδια της κυλάνε άστρα

σαν τη ζωή όταν μαζεύεται το βράδυ

σαν τη ζωή όταν κυλάει από κρεβάτι σε κρεβάτι

σαν τη ζωή όταν μαχαιρώνεται μα δεν την παίρνουνε τα δάκρυα.

Το σώμα σου το φόρεσαν κονκάρδα

αυτοί που πρόδωσαν αυτοί που ξέχασαν αυτοί που πάνε

αυτοί που έχει στο στόμα τους παγώσει

το λίπος των μελό επιτάφιων λόγων

και των επίκαιρων στίχων.

Οι βιρτουόζοι

των γυναικείων λυγμών

και των ωραίων αναστεναγμών

και των μισθών και των Σας άρεσε;

Καλό δεν ήταν;… Ευχαριστώ!

 

Γλυκιά μου Μέριλιν κι ακόμα πιο γλυκιά

όταν οι τίμιοι θολώνουν και σε λεν πουτάνα

γλυκιά μου Μέριλιν μας άφησες ένα στόμα

να σεργιανάει στου κόσμου τις πληγές.»

(Θωμάς Γκόρπας, Τα ποιήματα, Κέδρος)

Πίσω απ’ τη βιτρίνα των Ολυμπιακών Αγώνων…

Άλλη μια Ολυμπιάδα. Αυτή η 30η του «Λονδίνου 2012». Κι άλλη μια σύγχρονη Ολυμπιάδα για μια «μεγάλη ιδέα», «για ένα πουκάμισο αδειανό», δηλαδή, για τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που θα κληθεί ο αγγλικός λαός, όπως και ο κινέζικος πριν από τέσσερα χρόνια ή ο ελληνικός πριν οχτώ, να πληρώσει αδρά τα «σπασμένα» με το πέσιμο της αυλαίας της μεγάλης φιέστας.

Και οι λαοί θεατές, δισεκατομμύρια «άνθρωποι- θεατές». Και, καθώς βολεμένοι ή εγκλωβισμένοι στον παραλογισμό μιας εικονικής πραγματικότητας που μας έχουν επιβάλλει, δεν καθίσαμε, έστω μια στιγμή, να σκεφτούμε: «Ποιοι Ολυμπιακοί Αγώνες; Για τι και για ποιον;». Για το «ευ αγωνίζεσθε», για τα ολυμπιακά ιδεώδη, για το αρχαίο πνεύμα το αθάνατο, για την ειρήνη, εκτοξεύουν πομφόλυγες από άμβωνος οι υπεύθυνοι. Κι αν λιγουλάκι σκεφτείς τις μεγαλοστομίες τους μονολογείς…. Καλά αυτοί δεν είναι οι αγώνες της διεθνούς συμμορίας της κερδοφορίας, της εμπορευματοποίησης, του ντόπινγκ και της γκλαμουριάς των «αθανάτων»; Αγώνες για την ειρήνη σου λένε, για την εκεχειρία… Οοοπ, λες… Πώς; Ολυμπιακή Εκεχειρία; Τι είναι αυτό; Ας γελάσω… Και ο «βρόμικος πόλεμος» στο Αφγανιστάν, στη Συρία, κι αλλού;

Μα οι «άνθρωποι- θεατές», δεν ακούν, δε φτάνει στ’ αφτιά τους ο ορυμαγδός των μαχών, το γοερό κλάμα των παιδιών, ο ολοφυρμός των μανάδων, οι οιμωγές αυτών που αφανίζονται, οι κραυγές των απελπισμένων όπου γης.

Άνεμοι της συμφοράς φυσούν και δεν τους ακούν. Κύματα θεόρατα τα δάκρυα και δεν τα βλέπουν. Ναι, «άνθρωποι- θεατές», που δεν ακούν και δε βλέπουν. Όλα τα σκεπάζει ο παιάνας των αγώνων, οι νικητήριες ιαχές των θεατών εντός του Ολυμπιακού σταδίου και μπρος στις άπειρες ανά την υφήλιο τηλεοπτικές οθόνες.

Είχε άδικο ο Καβάφης. Δε μας «έκλεισαν ανεπαισθήτως από την πόλιν έξω». Μέσα της μας έκλεισαν. Ανεπαισθήτως μας «δέσαν» το μυαλό και μας μεταμόρφωσαν σε «θεατές», μη μέτοχους δηλαδή στην πραγματική ζωή. «Μισούμε το σύστημα μέσα στο οποίο έχουμε παγιδευτεί αλλά δεν ξέρουμε ποιος μας παγίδεψε και πώς… και δεν ξέρουμε καν πώς μοιάζει η φυλακή μας, γιατί δεν τη βλέπουμε ποτέ απ’ έξω», μας λέει ο Γκορ Βιντάλ, που πέθανε πρόσφατα, και ‘χει δίκιο.

Έτσι γίνεται με τους «θεατές», σφάζονται τα παιδιά, ολοφύρονται οι μανάδες και αυτοί το μόνο που βλέπουν είναι τη χώρα τους να «νικά»  και δε βλέπουν πως η νίκη είναι της Adidas, της Coca-colla, της Nike, του ιμπεριαλισμού του κέρδους.

Για ποιο λόγο λοιπόν; Για ποιον τρέχουν οι αθλητές, για ποιον ίπτανται, για ποιον σηκώνουν τα βάρη; Για κανέναν νομίζω. Για κανέναν Άνθρωπο. Οι μπάλες και τα παπούτσια τους φτιαγμένα με τα χεράκια παιδιών ενός αθέατου (Τρίτου) κόσμου, μπάλες και παπούτσια ραμμένα με  δαχτυλάκια που αντί να κρατούν βιβλίο, να σφίγγουν το μολύβι, τρυπούν το πετσί και βελονιάζουν την ψυχούλα τους. Και διαβάζω στον ημερήσιο τύπο «22.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο στο μεροκάματο». Νεκροταφείο ανθρώπων, πραγμάτων και ιδεών. Και χώροι «αποθήκευσης ψυχών» παντού για τους ανέστιους, τους πένητες, τα κουρέλια της ζωής… Να τους κρύψουμε, να μη φαίνονται, μη μας χαλάσουν τη μόστρα, τη βιτρίνα.

Altius, Citius, Fortius= Κέρδη, κέρδη και πάλι κέρδη… Παιανίζουν οι εθνικοί ύμνοι, αλαλάζουν οι θεατές και οι ισχυροί της μετάλλαξής μας τρίβουν τα χέρια τους. Θεατές αθλητών, των «σκυλιών» δηλαδή των πολυεθνικών, που τους βάζουν να τρέχουν, να πηδούν, να ρίπτουν για τη μπάνκα τους και μεις, «θεατές», να βλέπουμε  πως τα κάνουν για την ειρήνη και την αγάπη. Ένας θρίαμβος σε βάρος ημών, και παιάνες  για τις νίκες που δεν είναι νίκες… Και τα «σκυλιά» να τρέχουν για να κάνουν παγκόσμια ρεκόρ. Όσο γρήγορα όμως και να τρέξουν κανένα παιδί δε θα προλάβουν από το θάνατο. Και ο Ελίας Κανέτι να μου ψιθυρίζει: «οι άνθρωποι δεν έχουν μέτρο για τίποτε από τότε που ο ίδιος ο άνθρωπος έπαψε να είναι το μέτρο». Και είρων ο Ευριπίδης να λέει: «απ’ όλα τα κακά τίποτα δεν είναι πιο κακό απ’ τη ράτσα των αθλητών».

Και καθώς συμφύρονται μέσα στη χλαπαταγή των καιρών οι κραυγές των «νικητών» με τις οιμωγές των θυμάτων ξεχωρίζω τις λέξεις: χρήμα, δόξα, μάζα, φήμη, πολυεθνικές. Και μεις, στο κενό πατούμε, στο κενό σεργιανούμε, ως θεατές. Θεατές σε ρωμαϊκή αρένα και όχι μέτοχοι σε συλλαλητήρια συναισθημάτων και ιδεών.

…Είμαστε οι ηττημένοι. Οι ηττημένοι «άνθρωποι- θεατές»… Να το παραδεχτούμε. Μα η γη των ηττημένων είναι η γη μας. Και μόνη μας ελπίδα: να βρούμε τη δύναμη και τη φωνή για έναν αλαλαγμό υπάρξεως.

 (Γ. Π. Τζ.)

*Την ιδέα για το γράψιμο του παραπάνω κειμένου μου την έδωσε ο Beppe Grillo, o Ιταλός κωμικός και πολιτικός (ηγέτης του κόμματος «Πέντε αστέρια»), που ανάρτησε στο μπλογκ του ένα σκληρό κείμενο κατά των Ολυμπιακών αγώνων, και το οποίο αναδημοσίευσε η La Repubblica με τίτλο: “Olympiadi: il trionfo del nazionalismo e delle multinazionali”= Ολυμπιάδες: ο θρίαμβος του εθνικισμού και των πολυεθνικών»!

Το κείμενο στα ιταλικά εδώ…

Η «ξένιος» διαστροφή της ΕΛ.ΑΣ.: την «επιχείρηση σκούπα» κατά των μεταναστών την ονόμασαν «Ξένιος Ζευς»! …

Πρόκειται για την απόλυτη «διαστροφή»! Έδωσαν την κωδική ονομασία «Ξένιος Ζευς» στον απηνή διωγμό των μεταναστών, στην «επιχείρηση σκούπα»,  που εκτυλίσσεται εδώ και τρεις μέρες στην Αθήνα και στον Έβρο!

 «…Αν και ο κωδικός «Ξένιος Ζευς» παραπέμπει σε φιλοξενία η επιχείρηση έχει σκοπό να αποτρέψει την τυχόν είσοδο μεταναστών από την Συρία αλλά και να «καθαρίσει», για μία ακόμη φορά, την πρωτεύουσα…», διαβάζω στο (διαδικτυακό) ΒΗΜΑ.

Το διαβάζεις και δεν το πιστεύεις. Το ακούς από την τηλεόραση, σου ‘ρχεται να γελάσεις, μα εξοργίζεσαι. Ποιος νοσηρός, διεστραμμένος, νους σκέφτηκε κι έδωσε την κωδική ονομασία «Ξένιος Δίας»!

Κυνηγούν άγρια τους μετανάστες, τους ξυλοφορτώνουν βάναυσα (σε συνεργασία πολλές φορές με τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής), τους φυλακίζουν, τους τσουβαλιάζουν σαν «σακιά» σε «στρατόπεδα συγκέντρωσης» τύπου Αμυγδαλέζας, τους συμπεριφέρονται σα ζώα, κι αυτοί το πογκρόμ τους το ονομάζουν «Ξένιος Δίας»!!!… Ε, αν αυτό, δεν είναι η απόλυτη “διαστροφή”, τότε τι είναι!

Ο οργουελιανός κολασμένος κόσμος είναι εδώ, με το «Μεγάλο αδερφό του» και τη «νεογλώσσα» του, με την πλήρη «διαστροφή» του νοήματος των λέξεων…

Αυτός ο κερκυραίος «βαρόνος» πολιτικός, υπουργός της Δημόσιας Τάξης, Δένδιας, υφυπουργοί, αρχηγοί και υπαρχηγοί της Ελληνικής Αστυνομίας είναι τόσο ανόητοι ή τόσο επιρρεπείς στη «διαστροφή»!

Πρόκειται επαναλαμβάνω για την πλήρη διαστροφή… Αντιγράφω από το λεξικό Δημητράκου: «διαστροφή»= διαστρέβλωση, (για τη γενετήσιο ορμή) εκτροπή από το φυσιολογικό, αισχρότης, και μτφ. πνευματική έκπτωση ή ψυχική διαφθορά….

Δε θέλω ν’ αποδώσω στην πολιτική και αστυνομική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ., που με ψυχαναλυτικούς όρους θα μπορούσε να το κάνει κανείς, τη «διαστροφή» τους αυτή στην εκτροπή της «γενετησίου ορμής» (τους) από το φυσιολογικό, αλλά σίγουρα πρόκειται για «πνευματική έκπτωση και ψυχική διαφθορά».

Γιατί πώς αλλιώς γίνεται από απηνής διώκτης των μεταναστών να (αυτο)ονομάζεσαι «Ξένιος Δίας»!

Αυτοί που, αν τους ρωτήσεις,  θα σου πουν πόσο πολύ υπερήφανοι αισθάνονται που «κατάγονται» από τους ένδοξους αρχαίους Έλληνες, που μαζί με όλα τ’ άλλα ένδοξα και θαυμαστά, είχαν κι ένα Θεό, τον ανώτερο του Δωδεκάθεου, αφιερωμένο στην έγνοια για τον ξένο, στη “φιλοξενία”, που τον ονόμασαν μάλιστα «Ξένιο Δία», αυτοί οι ίδιοι, λοιπόν, ασεβούν, ιεροσυλούν και, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», την ιερή «ξενότητα» των αρχαίων τη διαστρέφουν πλήρως αποδίδοντάς της το νόημα της εχθρότητας και του διωγμού των ξένων.

Βρε, αχρείοι, αν γινόταν να ζωντανέψει ο Δίας θα σας είχε κατακάψει με τ’ αστραπόβροντά του πάνω απ’ τον Όλυμπο, γι αυτή την προσβολή που του κάνετε, γι αυτή σας την απερισκεψία, γι αυτή σας την ασέβεια.

Αλλά, γιατί μόνο «Ξένιος Δίας»; Θα μπορούσατε για να ικανοποιήσετε περισσότερο τα «διαστροφικά σας ένστικτα» να προσθέσετε δίπλα στην ονομασία «Ξένιος Δίας» και τη λέξη του Πινδάρου «θεμίξενος», η οποία στα χρόνια του χαρακτήριζε αυτόν που φέρεται δίκαια στον ξένο. Αλήθεια, πώς σας ξέφυγε; Μάλλον, παρά την αυτάρεσκη αρχαιολατρεία σας, δε γνωρίζατε τη λέξη… Να, όμως που σας δίνω μια άλλη καλή ιδέα για την ονομασία ενός επόμενου πογκρόμ κατά των μεταναστών: «Επιχείρηση θεμίξενος»!

Και μη σταματήσετε εκεί, αφού με τόση ευκολία διαστρέφετε τους αρχαίους, γιατί να μην πάρετε ιδέες κι από το Ευαγγέλιο.  Γιατί να μη διαστρέψετε με την ίδια ευκολία και το λόγο του Χριστού (στον οποίο λέτε ότι πιστεύετε) και τη μεθεπόμενη «επιχείρηση σκούπα» να την ονομάσετε: «Ξένος ήμην και συνηγάγετέ με» (ξένος ήμουν και με φιλοξενήσατε), και προς διαστροφική ικανοποίησή σας, παρά το λόγο του Χριστού, να διώκετε και να ξυλοφορτώνετε τους ξένους.

 Ή αν προτιμάτε, υπάρχει και το άλλο που ψέλνεται τη Μεγάλη Παρασκευή: «Δος μοι τούτον τον ξένον, ότι ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη…»…. Και ξέρετε εσείς, για καλύτερη «διαστροφή» (σας), αντί να προσφέρετε «ανθρωπιά» στον ξένο, όπως επιτάσσει ο εκκλησιαστικός ύμνος, εφαρμόστε νέα απάνθρωπα πογκρόμ!

«Αιδώς αχρείοι»!…..

ΥΓ (προς την πολιτική και αστυνομική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ.): Και με κείνους τους 600 αστυνομικούς που τους μαζέψατε άρον άρον και τους πήγατε στον Έβρο, για να κυνηγήσουν μετανάστες, και αντιδρούν και διαμαρτύρονται για τις απαράδεκτες συνθήκες διαμονής που βρήκαν εκεί, τι θα κάνετε;… Προσέξτε, μην και, αντί για μετανάστες, πάρουν στο κυνήγι εσάς…

Κι όχι μόνο οι αστυνομικοί αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής, απ’ τους οποίους είχαμε ήδη τις πρώτες μαζικές αντιδράσεις.

Ο Μπερλουσκούνι επιστρέφει δυναμικά ποντάροντας ανοιχτά στο αντι-γερμανικό χαρτί: «4ο Ράιχ» και «Χάιλ Άνγκελα» το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του Il giornale…

Δυναμική επιστροφή του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στο πολιτικό παιχνίδι εξουσίας στη γειτονική Ιταλία. Ο Καβαλιέρε, ένα χρόνο περίπου μετά τον εξαναγκασμό του σε παραίτηση από την πρωθυπουργία και το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας υπό τον τραπεζίτη- τεχνοκράτη Μάριο Μόντι, επιστρέφει ποντάροντας στο χαρτί του «αντιγερμανισμού – αντιμερκελισμού».

Ήδη, από ένα μήνα πριν περίπου, άρχισαν οι διαρροές από τα Μ.Μ.Ε. που ελέγχει, ότι ο Σίλβιο στις επόμενες εθνικές εκλογές θα διεκδικήσει και πάλι την πρωθυπουργία σαν αρχηγός του κόμματός του Partito della Liberta’ (Κόμμα της Ελευθερίας).

Αυτή του η πρόθεση έγινε ξεκάθαρη με το χθεσινό σκληρό «αντιγερμανικό – αντιμερκελικό» πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας του ομίλου του Il giornale, που προκάλεσε διεθνή αίσθηση.

Το σχέδιο επαναφοράς του Μπερλουσκόνι βασίζεται στο «χάιδεμα» και στην πολιτική εκμετάλλευση των έντονων και διάχυτων αντ- γερμανικών αισθημάτων που διακατέχουν τους  Ιταλούς πολίτες.

Ο Μπερλουσκόνι φιλοδοξεί να εμφανιστεί σαν ο κύριος αντίπαλος της Μέρκελ και της γερμανικής κυριαρχίας που αυτή, εδώ και χρόνια, μεθοδικά προωθεί και επιβάλλει με απόλυτο και άτεγκτο τρόπο στην Ευρωζώνη.

Θα δούμε αν ο «εφτάψυχος» Σίλβιο τα καταφέρει να κάνει τους Ιταλούς να ξεχάσουν τα πάμπολλα σκάνδαλά του (πολιτικά κι ερωτικά») κεντρίζοντας τα εθνικιστικά ανακλαστικά των Ιταλών.

Σ’ αυτό τον πολιτικό σχεδιασμό εντάσσεται και το χθεσινό σκληρό πωτοσέλιδο της εφημερίδας του Il giornale που κυκλοφόρησε με τίτλους «Τέταρτο Ράιχ» και «Χάιλ Μέρκελ»!

Το σχετικά σύντομο αλλά πολύ σκληρό κείμενο κατά της Γερμανίας και της Μέρκελ είναι γραμμένο από τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, Alessandro Sallusti.

Γράφει λοιπόν ο Sallusti (η μετάφραση δική μου):

«Κέρδισε η Γερμανία, έχασαν η Ιταλία και η Ευρώπη. Έχασε ο Monti που ανέχεται για μήνες τις ψευδείς υποσχέσεις των Γερμανών, έχασε ο Mario Draghi, ο οποίος, σαν αρχηγός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υποκλίθηκε στη θέληση της Μέρκελ.

Τα συμπεράσματα από τη συνάντηση κορυφής είναι ότι η δυνατότητα απευθείας παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας παραμένουν μηδενικές. Τα κράτη της Ευρωζώνης που βρίσκονται σε μεγάλη οικοκονομική δυσκολία και χρειάζονται οικονομική βοήθεια, για να τους δοθεί αυτή αναγκάζονται να χάσουν την εθνική τους κυριαρχία και να αποδεχτούν νέες επαχθείς οικονομικές συμφωνίες και θυσίες που αποφασίζονται από Βρυξέλλες  και Βερολίνο.

Οι κερδοσκόποι γιορτάζουν: τα spread ανεβαίνουν αμέσως, πάνω από τις 500 μονάδες, και τα χρηματιστήρια κατακρημνίζονται.

Μ’ όσα γίνονται η Ιταλία (κι όχι μόνο αυτή) δεν ανήκει στην Ευρώπη μα στο «Τέταρτο Ράιχ»! Στο «Πρώτο Ράιχ» η κυρίαρχη Γερμανία καυχιόταν ακόμα και για τον τίτλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα, και με τι μέσα στα άλλα δύο «Ράιχ» υπέταξαν τα ευρωπαϊκά κράτη είναι γνωστό: δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και τα εκατομμύρια των νεκρών δεν είναι προφανώς αρκετά να «καθησυχάσουν» τους ηγεμονικούς στόχους των Γερμανών.

Και τώρα αυτές τις ηγεμονικές επιδιώξεις τους τις αναπαράγουν όχι με τα κανόνια αλλά με το ευρώ. Οι Γερμανοί επιδιώκουν τη δική τους επικράτηση κι εμείς πρέπει να υποφέρουμε και να παραδοθούμε στο νέο κάιζερ, την Άνγκελα Μέρκελ, η οποία επιθυμεί να κουμαντάρει ακόμα και το σπίτι μας!

Και ο μεγάλος μπελάς είναι ότι εμείς δεν αντιδρούμε. Υπακούουμε και υποχωρούμε απέναντι σε μια Γερμανία που επιδεικνύει την πυγμή της, όπως έκαναν οι μεγάλοι της Ευρώπης στη διάσκεψη του Μονακό το 1938. Δεν αντιστάθηκαν στο Χίτλερ κι ένα χρόνο μετά η μισή Ευρώπη ήταν κατειλημμένη  από τις γερμανικές στρατιές.

Και τώρα τι περιμένουν ακόμα η Ιταλία, η Ισπανία (και σε λίγο και η Γαλλία) για να πουν: ή εσείς ή εμείς; Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες μ’ αυτό το ευρώ δεν μπορεί να είμαστε μαζί, καλύτερα να επιστρέψουμε στα εθνικά μας νομίσματα διατηρώντας την αυτονομία και την ελευθερία μας. Αντίθετα ο Monti «ξεπουλιέται» από δειλία και ανικανότητα, λίγο πολύ όπως έκανε ο Βρετανός πρωθυπουργός Τσάμπερλεν στο Μονακό το 1938.

Χρόνια μετά, ο διάδοχός του Τσώρτσιλ έλεγε γι αυτόν: “Είχε να διαλέξει ανάμεσα στον πόλεμο και την ντροπή. Διάλεξε τη ντροπή κι είχε τον πόλεμο (με τα γνωστά αποτελέσματα)”.

Απόδειξη ότι δεν πρέπει να ξανακάνουμε το ίδιο λάθος».

 

Φεγγάρια και πανσέληνοι: Καρούζος, Σεφέρης, Βαρβέρης, Λεοντάρης…

Γιάννης Μόραλης- Πανσέληνος

Γράφει ο Νίκος Καρούζος:

«Ψηλά η νύχτα μοιάζει έρωτας…/ Ελκύομαι απ’ τα φεγγάρια

τι δρόμους ανοίγουν για να βρεις αγαπημένη.»

 

Και σ’ άλλο ποίημά του:

 «Το φεγγάρι κατευνάζει κάποτε/ συνήθως όμως αναστατώνει

θρασύνεται διαστέλλεται στη λαγνική του μαύρου κοινοκτημοσύνη.

Γιατί να μας εφευρίσκει ο θάνατος; …»

 

Και ο Γ. Σεφέρης στο ποίημά του «Τελευταίος σταθμός»:

 «Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσαν.

Τ’ αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις

όπως το φέρνει ο κόπος της τελειωμένης μέρας

και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,

πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.

Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω

λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη….

Σιωπές αγαπημένες της σελήνης…»

 

Ο Γιάννης Βαρβέρης πάλι γράφει για «Φεγγάρια πανσελήνου»:

 

«Κάποια γυναίκα όλο κοιτά φεγγάρια Πανσελήνου.

 

Εσύ είσαι όρος/ όταν θεριεύει ύψος

μυρίζει μέλλον φθινοπωρινό/ απαλό της μνήμης.

Σε ζωογονούνε/ ήλιος/ μ’ όσους πυρπόλησε η σκιά

θάλασσα/ με τα παγωμένα χαμόγελα στο βυθό

κι ο άνεμος/ που μας πετάει βότσαλα ευτυχίας.

 

Όμως κοιτάς φεγγάρια Πανσελήνου.

 

Μα εσύ είσαι όρος./ Ρίξε τα ξύλα και νερά σου κρουνηδόν

πάνω στα χορταράκια/ και στα πεπρωμένα/ της πανίδας

με το καλό/ με τον καιρό/ γίνε πεδιάδα

και τότε τόλμησε και τότε κοίτα.

 

Γυναίκα ήταν και κοίταζε φεγγάρια Πανσελήνου.»

Κατά τα άλλα, πανσέληνος σήμερα και έχω επιπλέον ένταση. Εκεί που με κατήντησαν εφέτος, ακόμα και το αυγουστιάτικο φεγγάρι που κάποτε το πολυπαινεύαμε, σαν… μνημόνιο το νιώθω να κάθεται πάνω από το κεφάλι μου. Βαρύ! Δυσοίωνο! Ανέλπιδο!…

«Αμα δείτε το φεγγάρι να του πείτε να μη βγει, να μη δει τα δάκρυά μου που πλημμύρισαν τη γη», η Μαρινέλλα δεν το έλεγε αυτό; Προσυπογράφω!….

 

Ας διαβάσουμε όμως τι γράφει κι ο Βύρων Λεοντάρης για τούτο το φεγγάρι το ανέλπιδο, που έλεος δεν έχει…

 

Βύρων Λεοντάρης, [Έλεος δεν έχει τούτο το φεγγάρι]

 

«Έλεος δεν έχει τούτο το φεγγάρι

απλώνει απλώνει αδιάκοπα στο δέρμα του καλοκαιριού

πήζει τον ουρανό πήζει τον άνεμο

κερώνει την καρδιά και τις χαραματιές της θύμησης

και τα σκιαγμένα πρόσωπα ψηλά στις πολεμίστρες….

 

Πεσμένοι πάνω στα καμένα βράχια με το θρυμματισμένο

πρόσωπο της ανταρσίας αναστραμμένο στο αύριο

μ’ ένα τραγούδι αλλουλούδιστο στα μάτια μας

με τα κεραυνωμένα χέρια σωριαστά

κι απ’ τα χαλαρωμένα δάχτυλα φευγάτα όλα τα ελάφια

πόσες φορές θα σκοτωθούμε ακόμα;

 

Το αίμα στο αίμα πάνω πέτρωσε δεν δίνει πια χρησμό

άδειος εδιάβηκε ο καιρός χωρίς κανένα θάμα…

πεσμένοι πάνω στα καμένα βράχια

πόσες φορές θα σκοτωθούμε ακόμα

ρωτώντας πάντα αμετανόητα ρωτώντας πού τραβάει

αυτός ο δρόμος πού περνάει

ανάμεσα σε σκοτωμένους και φονιάδες.»

 «Ω καρδιά μου- τρομαχτικότερη ΣΕΛΗΝΗ», (Ν. Καρούζος)…

 

Για το ΔΑΣΚΑΛΟ μας, το Χρίστο Τσολάκη…

Χθες πληροφορήθηκα με βαθύτατη λύπη μου το θάνατο του ΔΑΣΚΑΛΟΥ μας, του Χρίστου Τσολάκη… ΔΑΣΚΑΛΟΣ, όχι μόνο με το πρώτο γράμμα αλλά μ’ όλα τα γράμματα κεφαλαία.

Στο πρόσωπό του η λέξη «δάσκαλος» βρήκε  το βαθύ παιδαγωγικό νόημά της, την απόλυτη έκφρασή της. Αυτή η  ισχνή σωματικά φυσιογνωμία, που παρέπεμπε σε βυζαντινή αγιογραφία, έκρυβε μέσα της μια  παθιασμένη, ακούραστη ψυχή, που, για πολλές δεκαετίες,  τάχτηκε ολοκληρωτικά στον αγώνα για την ανόρθωση και δημοκρατικό εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος, στην εκπαίδευση μαθητών, φοιτητών και δασκάλων και γενικότερα στο δύσκολο μα ωραίο αγώνα για την ανύψωση της παιδείας  του λαού μας. Απ’ όποια θέση κι αν υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση: σαν δάσκαλος στη σχολική τάξη, σα Σχολικός Σύμβουλος, σαν καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Α.Π.Θ., σαν σύμβουλος για τα γλωσσικά μαθήματα στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

Ο παθιασμένος, ο φωτοδότης, δάσκαλος, Χρίστος Τσολάκης… Τον γνωρίζαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί σαν όνομα, αφού επί δεκαετίες διδάξαμε Γραμματική στη σχολική τάξη από το βιβλίο του, βασισμένο στη Γραμματική του άλλου μεγάλου δασκάλου μας, του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Προσωπικά τον άκουσα από κοντά σ’ ένα παιδαγωγικό συνέδριο για τη διδακτική της γλώσσας του Παιδαγωγικού Τμήματος του Α.Π.Θ, πριν καμιά εικοσαριά χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Τον άκουσα και μαγεύτηκα, όπως, άλλωστε, και οι εκατοντάδες άλλοι παρευρισκόμενοι εκπαιδευτικοί… Είχε αυτή τη δεινή ικανότητα, το «θείο» χάρισμα, να δημιουργεί αυτή τη «μυστηριακή» σχέση του κοινού με τον ομιλητή… Από τότε τον ξανάκουσα πάμπολλες φορές, και πάντα, αν και σε μεγάλες αίθουσες που «δεν έπεφτε καρφίτσα», αυτή η «μαγεία» του λόγου του να σε συνεπαίρνει, να σε συγκινεί, να σε συνεγείρει παιδαγωγικά.

Μπρος  στα μάτια σου έβλεπες τον άνθρωπο, τον παιδαγωγό, που ενσάρκωνε τον ιδανικό δάσκαλο, που θα ‘θελες να του μοιάσεις έστω και στο ελάχιστο.

Τα τελευταία δέκα χρόνια είχα την τύχη να συναντηθώ και να συνεργαστώ μαζί του πολλές φορές, καθώς σα Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, τον προσκάλεσα σαν κεντρικό ομιλητή σ’ αρκετές «παιδαγωγικές συναντήσεις» με τη συμμετοχή δασκάλων, που διοργάνωσα είτε μόνος είτε με τη συνεργασία άλλων συναδέλφων Σχολικών Συμβούλων.

Θυμάμαι με ιδιαίτερη συγκίνηση μια τέτοια «παιδαγωγική συνάντηση» στη Λάρισα με ομιλητές το Χρίστο Τσολάκη, το δημοσιογράφο και ποιητή, Παντελή Μπουκάλα και τον μεταφραστή και πρώην αρθρογράφο στα ΝΕΑ για τα «γλωσσικά», Γ. Η. Χάρη.

Πάνω από 200 άτομα στην αίθουσα, κι ο Δάσκαλος- Τσολάκης και πάλι «μάγευε», κι ο Μπουκάλας με το Χάρη, να του παραχωρούν, από σεβασμό, περισσότερο χρόνο για να μιλήσει ο «ΔΑΣΚΑΛΟΣ»!

Κι ένα χαριτωμένο περιστατικό: πριν καμιά δεκαριά χρόνια είχαμε προσκαλέσει, εγώ κι άλλος συνάδελφος Σχολικός Σύμβουλος, το Χρίστο Τσολάκη να μιλήσει σε παιδαγωγική συνάντηση δασκάλων στην Πορταριά. Ο Τσολάκης, φεύγοντας σχεδόν νύχτα από τη Θεσσαλονίκη, πήρε πολύ νωρίς το πρωί το τρένο από τη Λάρισα για το Βόλο. Δίπλα του κάθισε ένας Λαρισαίος συνάδελφος μαθηματικός που ερχόταν στο Βόλο να παρακολουθήσει άλλο συνέδριο για τα Μαθηματικά. Δεν γνώριζε τον Τσολάκη μα η φήμη του είχε φτάσει και στ’ αυτιά του. Πιάσαν την κουβέντα στη διαδρομή για το Βόλο και τελικά, ο συνάδελφος μαθηματικός αντί να πάει να παρακολουθήσει το συνέδριο για τα μαθηματικά ήρθε στην Πορταριά για ν’ ακούσει τον Τσολάκη!

Αυτά τα λίγα, βαθιά απ’ την ψυχή μου, όχι σαν επικήδειο, αλλά σαν ελάχιστο «φόρο τιμής» στο ΔΑΣΚΑΛΟ μας, το Χρίστο Τσολάκη, που μας παρέδωσε τα καλύτερα μαθήματα για την έννοια της αξιοπρέπειας, του δημοκρατικού φρονήματος, της ελληνικής γλώσσας… Στο ΔΑΣΚΑΛΟ που κατάφερε με το ζωντανό παράδειγμά του, να μας υποχρεώνει να λέμε, όταν τίθεται το ερώτημα «πώς θέλουμε τον Έλληνα δάσκαλο», ν’ απαντάμε, χωρίς πολύ σκέψη, σαν τον Χρίστο τον Τσολάκη!

 *Κι ένα κείμενο στη μνήμη του Χρίστου Τσολάκη, γραμμένο από τη φιλόλογο Σοφία Μηχαηλίδου και δημοσιευμένο στα ΝΕΑ… Ο τίτλος του άρθρου «Ο φωταδιστής δάσκαλος – Γιατί αγαπούσαν οι εκπαιδευτικοί τον Χρίστο Τσολάκη», εδώ

Post Navigation

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 115 other followers