Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (230ο): «Ναι – Όχι»…

ΤΟ ΟΧΙ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΝΑΙ-ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ

  1. CHE FECE… IL GRAN  RIFIUTO

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του.

K.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ, Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

 

***

 

  1. ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Μέσα υπάρχει το Όχι, έξω κοχλάζει το Ναι.
Πρωτόλειο βίωμα η εξωστρέφεια και η αρχάρια
στην αρχαιότητά της καθημερινότητα.
Καλός ο χειμώνας κι ας είναι πυροτέχνημα
το έαρ
καλή και η άνοιξη κι ας είναι μέγας πόθος
τα καύματα του θέρους
αγαθό καλοκαίρι κι ο ιώδης χυνόπωρος.
Να ξεμελαγχολήσεις.

ΝΙΚΟΣ  ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

***

 

3. ΜΑΝΤΑΝΤΑΓΙΟ (Όχι ακόμα)

Όχι, δεν είμ’ ακόμη έτοιμος
δε θα ‘μαι ίσως ποτέ

όσο υπάρχει το άρωμα
του γιασεμιού έξω στον κήπο
τα χελιδόνια στα σύρματα του τηλεφώνου.
Όσο θα πέφτει η βροχή λοξά στο τζάμι
και θ’ αφρίζει το κύμα της θάλασσας.
Όσο το πορτοκάλι θα μιμείται
τη σφαιρικότητα της γης κι η μέλισσα
θ’ ασπάζεται όλα τα λουλούδια στη σειρά.

Όσο η ματιά θ’ ανακαλύπτει άγνωστη γη
στις σελίδες ενός άκοπου βιβλίου
κι η ακοή θ’ ακολουθεί εκστατική
τις τρίλιες κάποιου αθώρητου βιολιού.

Όσο θα παίρνω καθημερινά
το μερτικό μου από τους θησαυρούς του κόσμου.

Γιώργης Μανουσάκης

 

 

***

 

4. ΝΑΙ, ΤΟ ΕΧΩ ΞΑΝΑΠΕΙ

 

κι όσο οι λέξεις θα με αφήνουν

ακόμα να μιλώ, θα το υπενθυμίζω

φωναχτά ότι οι λέξεις φταίνε

αν όχι για όλα

πάντως για τα αξεπέραστα

 

σκέψου τη λέξη «φεύγω»

πόσα «θα μείνω» γκρέμισε

και πόσα άλλα στοίχειωσαν

από τις λέξεις ξεχασμένα.

 

Ένοχες λέξεις δεν το συζητώ

ας μην επαναφέρω

τι αδικοχαμένα πήγανε εξαιτίας τους

χιλιάδες «σ’ αγαπώ»

τι λίγα που σωθήκανε σε μια φωτογραφία

 

κι αυτά δεν είναι τίποτα

σε σχέση με το αίφνης θα πάψω να μιλώ

 

όταν διαμιάς θα φύγουν όλες

οι λέξεις από μέσα μου με πρώτη

πρώτη πρώτη απ’ όλες τη λέξη Υπάρχω.

 

Κι εσύ γιατί ταράζεσαι δεν ήξερες

ότι μια λέξη είναι σαν τις άλλες

η τόσο ύπαρξή μας;

 

Απλώς προφέρεται αργά πολύ αργά

σα να ’ναι οι συλλαβές της ατέλειωτες

 

κι εγώ

όντας φανατική της ύπαρξης

με άρθρωση επίμονη παθιασμένη

θα εξακολουθήσω όταν

να την ξαναμιλώ έστω συλλαβιστά

 

κι ας μη μου έχει μείνει τότε

καμία συλλαβή της

 

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ

 

 

***

 

5. ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ

 

Η ασάφεια μεταξύ μας μεγάλωσε

όταν στην ερώτησή μου απάντησες

μπορεί και ναι

αλλά μπορεί και όχι.

 

Συννεφιασμένος μέσα μου νιώθω

όμως κι ουρανός είναι συννεφιασμένος.

Άραγε θα βρέξει να καθαρίσει ;

Μπορεί και ναι

αλλά μπορεί και όχι, σκέφτομαι.

Μέσα σ’ εναλλασσόμενες αμφιβολίες

κυλά βασανιστικά αργά

το ποτάμι του χρόνου

στις όχθες του αραιή βλάστηση υπάρχει

με βεβαιότητα μόνη

την ξηρασία που επέρχεται.

ΝΙΚΟΣ  ΜΟΣΧΟΒΑΚΟΣ

 

 

Λουκιανός Κηλαηδόνης, Λέμε Ναι

 

 

6. ΝΑΙ

Θεός να μας φυλάει – και τα παιδιά μας και τ’ αγγόνια μας –
Θεός να δίνει γνώση και στους άλλους. Είμαστε καλά, καλούτσικα,
πολλά δε γυρεύουμε – το φαγί μας, το σπιτάκι μας,
και κάτι στην άκρη, για την κακιά την ώρα.

Σα μας χτυπούν την πόρτα, δε ρωτούμε «δίκαιος ή άνομος»
δίνουμε σ’ όλους αυτό που μπορούμε
Τα παιδιά μας στο έθνος, τα κορίτσια στους όμοιούς μας.
Πουλάμε στο συνηθισμένο κέρδος, πάμε πάντα με το νόμο.

– Έτσι η γαλήνη στέκεται στο σπιτικό μας.

Λέμε πάντα ναι – και στη φωτιά και στο νερό
στο μυλωνά και στον ξωμάχο.
Ναι στον άγιο, ναι στο διάβολο.

Ναι κι όταν ναι δεν υπάρχει,
είν’ η φωτιά που πέφτει πια
και μας εξολοθρεύει.

Πάνος Θασίτης, Ελεεινόν θέατρον (1980)

 

 

***

 

7. ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

 

Ποιος είπε ναι στην ώρα της φθοράς,

ποιος ψιθύρισε τον πλούτο στην αμύθητη πενία,

ποιος περιβλήθη τα κόκκινα και τα χρυσά

και τη μεγαλωσύνη της γιορτής στη θλίψη,

 

ποιος διευθύνει τα ιδεώδη μάτια της νυχτός,

ν’ ανεύρει τι στερούμεθα,

κι ανεύρε ό,τι ελπίζαμε,

στάθηκε ολόχαρος να το προσφέρει

 

ανταλλάζοντας τη γαλήνη του με την ταραχή μας,

δέχθηκε με όλα του τ’ άρματα τον πόλεμο,

παραδίνεται στους δικούς μας εφιάλτες,

μας υπόσχεται συντροφιά

στο θάνατο και στη ζωή,

το λάδι της φροντίδας στον πόνο,

 

τον ταυτισμό του στη χαρά των ωρών,

την κοινότητα στο δυσδιάκριτο τον Καλό και το Κακό,

την απλοχεριά στ’ αδιατύπωτα τα αιτήματα,

την αλληλεγγύη της φοβερής της ευθύνης,

τη γεύση του πικτού πιοτού στο ίδιο

ποτήρι του μυστηρίου, το γάμο των χειλιών,

το δώρο της επιβολής, το ξερίζωμα

και την απόθεση του μάταιου υλικού,

στην πυρά της φλογάτης ευστάθειας,

που άσβηστη καίει, δίχως Εστιάδες άλλες,

 

παρεχτός τούτη την περιιπτάμενη

και μην αναλισκόμενη,

την πλουμιστή Χρυσαλλίδα,

Δεσπότη Αρμένη που με φτερά ταώ

την ανεμίζει και τη συντηρεί

με ανερμήνευτη Επενέργεια.

 

Εκείνο το ξερόνησο, μαύρο στα σύννεφα,

δελφίνια το αγκαλιάσας γύρω γύρω

τα χέρια του της στοργής (άνω τελεία) στ’ ανοιχτά,

το πλοίο που έπλεχε, φούντωσε τον καπνό του

και, καθώς νηνεμία ήταν, τον ανύψωσε,

άσπρο Χρυσάνθεμο, ιερό Ψαλμό

στον ουρανό του χειμώνα, και, σαν απονύχτωσε,

το άστρο στη δύση του στυλώθηκε,

 

δεν έλεγε να βασιλέψει,

κόκκινο και υπερέχον,

βοώντας τη δίψα του να βλέπει,

τι συντελείτο ανεξιχνίαστο.

 

Παρέτυχε να βλέπει

σαν αμέτοχος κι ο Θεός (άνω τελεία)

κι ενώ όριζεν Εκείνος, οριζόταν:

τόση κατάνυξη περιείχε αυτό το ΝΑΙ.

ΤΑΚΗΣ  ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ

 

Όλα τα ναι του κόσμου – Ηρώ

 

8. ΝΑΙ  ΓΙΑ ΜΕΝΑ  ΜΟΝΟ  ΕΝΑ:  ΕΣΥ

Nαι για μένα μόνον ένα: Eσύ
σε χίλια σπασμένα μα αστραφτερά κομμάτια καθρέφτη.


Στο φως το ήρεμο – μην πεις πως δεν το κέρδισα –
της σκέψης οπού μ’ οδηγάς·
τώρα
φέρνοντάς σε εγώ
με χίλια άλλα τόσα λόγια ξεσπώ
μες σ’ αυτή τη σιωπή
μπρος στο είδωλό σου σπάζοντάς το πάλι,
η έκφρασή μου
σε χίλια αστραφτερά, σ’ αμέτρητα
αστραφτερά αβάσταχτα κομμάτια…

Δ. Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ,  Ποιήματα, Eρμής 1998

 

***

 

9. ΓΙΑΤΙ  ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ  ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΛΕΝΕ  ΤΟΣΟ  ΕΥΚΟΛΑ  «ΝΑΙ»;

 

– Η μοναξιά… Φοβούνται τη μοναξιά του “όχι”!

Ξέρετε είναι πολύ εύκολο να πέσεις στο ποτάμι

και, χωρίς να κάνεις τίποτε,

να αφεθείς να παρασυρθείς από το ρεύμα!

Είναι πολύ δύσκολο να αντισταθείς.

Γι’ αυτό τιμώ τους αντιφρονούντες

όπου και αν βρίσκονται.

Αυτός που λέει “όχι” είναι ένας αντιφρονών!

Σε μια κοινωνία που βολεύεται να συμφωνεί,

αυτός που διαφωνεί

φωτίζει με διαφορετικότητα την πληκτική ομοιομορφία!

Αν θέλετε,

αυτός ήταν ο θάνατος του καλλιτέχνη στην εποχή μας!

 

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ

 

 

***

 

10. H ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ

…Τα Ναι και τα Όχι, τα Αν και τα Όμως
βγαίνουν από μέσα μας σαν ανοιξιάτικα βλαστάρια:
εξαιρετικά αυθάδη, αρκετά επίμονα, ιδιαίτερα επιθετικά˙
θα κιτρινίσουν στον καιρό τους, θα προσκυνήσουν την απάθεια του θάμνου
κι ο ήλιος δεν θα ξέρει τι σκιερό ζητάει απ’ το βουνό,
το γεράκι τι χαμηλό από την γη,
ο άνεμος τι ανυποχώρητο από την πέτρα…

 

Γιώργος Μπλάνας, 1900 (απόσπασμα)  «Νεφέλη», 2000

 

***

 

11. από του ΟΧΙ το ψέμα

βγαίνει του ΝΑΙ  μια αλήθεια

(μονάχα αυτή κι εκείνο

που είναι απεριόριστο)

κάνοντας τους ανόητους να καταλάβουν

(όπως εμένα τον κρυόκωλο) πως ούτε

όλα μαζί του μυαλού τα ζητήματα

δεν αξίζουν όσο μία βιολέτα

(e. e. cummings) – ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Μετάφραση ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ

 

***

 

12. «Δόκιμος ασκητής στο μοναστήρι του Perigord»

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΟΧΙ
ΣΤΟ ΝΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΚΑΙ
Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ
ΜΕ  ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΕΣ ΕΠΕΖΗΣΑ»

Γιώργος Παπούλιας, Στη Νυρεμβέργη ακόμα βρέχει…

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Όχι σε όλα

 

13. Είν’ αρκετό να πούμε όλοι
από μια φορά στη ζωή μας
ένα «όχι».

ΚΩΣΤΑΣ  ΜΟΝΤΗΣ, «Στιγμές» 1958-1975. Κέδρος, 1978. 8

 

***

 

14. ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΝΑΙ

 

Φτάνουν οι ανώφελες κουβέντες

οι τόσες δικαιολογίες και ταπεινώσεις.

 

Μας καταβάλλανε τα μάλιστα

οι πολλές αναβολές και διορίες.

 

Όχι άλλα ναι.

Καιρός για το μεγάλο μας όχι.

 

ΚΩΣΤΑΣ  ΧΕΛΜΟΣ

 

*Η ανάρτηση είναι της φίλης και συνεργάτιδας του μπλογκ, Αγγελικής.

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Πες το με ποίηση (230ο): «Ναι – Όχι»…

  1. *Μάλλον δύσκολο το θέμα, Αγγελική! Να δούμε τη «ψαριά» θα πιάσουμε!

    -«…Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω
    εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…»
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    -Μ. Αναγνωστάκης, «Η απόφαση»

    «Είστε υπέρ ή κατά;
    Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.
    Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί.
    Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε
    Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή
    Παιδιά γυναίκες έντομα
    Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες
    Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
    Μέτρια φιλμ.
    Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.
    Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν.
    Έστω με ναι ή όχι.
    Σ’ εσάς ανήκει η απόφαση.
    Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε
    Τις ασχολίες σας να διακόψτε τη ζωή σας
    Τις προσφιλείς εφημερίδες σας τις συζητήσεις
    Στο κουρείο τις Κυριακές σας στα γήπεδα.
    Μια λέξη μόνο.
    Εμπρός λοιπόν:Είστε υπέρ ή κατά;
    Σκεφθείτε το καλά.
    Θα περιμένω.»

    (Μ. Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Νεφέλη)

    *Κι ένα απ’ τα χειρότερα ποιήματα του Ρίτσου, που το παραθέτω, εξ ανάγκης, λόγω θέματος:

    -Γ. Ρίτσος, «Τα παιδιά της ΚΝΕ»

    Ετούτα τα παιδιά φτάνουν από πολύ μακριά, τραβούν πολύ μακριά,
    μέρα τη μέρα πέτρα και αίμα, στοχασμός και αγώνας, χέρι με χέρι
    με το μυστρί, με το σφυρί, με το μολύβι, με τον ακριβή διαβήτη
    να φτιάξουμε καλύτερο τον κόσμο
    να έχει ο καθένας και ψωμί και βιβλίο και σιγουριά και διάπλατη πόρτα,
    να χει ο καθένας δύο κήπους -έναν στην αυλή κι έναν μέσα του-
    να ξέρουν οι μητέρες πως στρογγυλεύει ο ουρανός τα χείλη του για να φυσήξει αγάπη,
    να ξέρουν τα παιδιά τα χρώματα – το ρόδινο, το λεμονί, το ασημένιο, το πράσινο-
    να ξέρουν οι νεκροί πως η ζωή μας συνεχίζεται ως πέρα, ως πέρα
    ως τις καθάριες αδελφικές πηγές, μες στα βαθύτερα δάση των αιώνων
    Είναι τα παιδιά της ΚΝΕ
    που λένε στη ζωή το μέγα ΝΑΙ
    Ετούτα τα παιδιά φτάνουν από πολύ μακριά, τραβούν πολύ μακριά,
    μες στα πουκάμισά τους πολλά καράβια απαγγιάζουν,
    καλές κουβέντες έχουνε με το γαλάζιο,
    έχουν δοσμένο το μεγάλον όρκο
    στη Λευτεριά, στον Έρωτα, στην Ομορφιά, στη Δικαιοσύνη,
    να φτιάξουν μέρες δυνατές και ειρηνικές από τρακτέρ, αγάλματα, σημαίες, ποιήματα,
    να φτιάξουν έναν κόσμο ευτυχισμένο.
    Γειά σας, λοιπόν, και γειά σας, σύντροφοι της ΚΝΕ,
    εσείς που λέτε στη ζωή το μέγα ΝΑΙ,
    εσείς που ρίχνεστε στη μάχη δίχως να ζητάτε χωριστά κανέναν έπαινο,
    εσείς οι ωραίοι που όλοι μαζί υπογράφετε μ’ ένα ρωμέικο παγκόσμιο σφυροδρέπανο.

    (Γ. Ρίτσος, Συντροφικά τραγούδια, Σ.Ε.)

    -Κώστας Βάρναλης, «Το ΟΧΙ του λαού»

    Ποιος είναι κείνος ο λαός, που λέει στους ξένους «όχι»
    και που κρατάει κατάκορφα της λεφτεριάς τη λόχη
    κι όντας οι λίγοι αφέντες του, που τον διαφεντεύγουν
    τον παρατάν μεσοστρατίς και ασκώνονται και φεύγουν;

    Ποιος είναι κείνος ο λαός, που στάθηκε λιοντάρι,
    όντας του πέσανε μαζί δυο κολοσσοί κουρσάροι
    κι από τα ξένα οι αφέντες του, αντί να τον βοηθήσουν,
    τα φκιάνανε με τον Οχτρό για να ξαναγυρίσουν.

    Ποιος είναι κείνος ο λαός, που πάντα προδομένος
    πολέμαγεν αβόηθητος, ξυπόλυτος, δεμένος
    και θάμπωνε τον ουρανό, τη γη και τα πελάη
    κι ο πιο μεγάλος φάνταζε μικρός σ’ αφτόνε πλάι;

    Ποιος είναι κείνος ο λαός, που με καρδιά τσελίκι
    πολέμαγε για λεφτεριά και πέθαινε για νίκη
    μα τούχωναν μπαμπέσικα, τη μαχαιριά στην πλάτη
    του ξένου η αρπάχτρα κάκητα, του ντόπιου η δόλια απάτη;

    Όλ’ οι λαοί κι όλοι μικροί μεγάλοι κάθε τόπου
    που αγωνιστήκανε να σώσουν την τιμή τ’ ανθρώπου
    μα πιότερο ο ελληνικός, ο πρώτος μες τους πρώτους
    πρώτος μέσα στους νικητές και μες τους αλυτρώτους

    (https://atexnos.gr/)

    -Μαίρης Πέστροβα, «Όχι, δεν χτυπά το τηλέφωνο»

    Δεν χτυπά το τηλέφωνο
    δεν σπάει η ησυχία με κρότο
    αγέρωχη στέκεται στο παράθυρο
    μονάχη να κοιτά τον δρόμο
    κόσμος πάει έρχεται
    ως φαίνεται δεν έχουν ανάγκη τηλεφωνήματος
    ή μπορεί να ‘γινε το τηλεφώνημα
    και να ξεκαθαρίστηκαν καταστάσεις
    σκέψεις, κλάματα, αγγίγματα
    το πώς πέφτει το χέρι στο μπράτσο της πολυθρόνας
    για ποιό ταξίδι ξεκίνησε ο καπνός απ’ το τσιγάρο
    πόσες φορές ακούμπησαν τα χείλη στο ποτό
    κι αφού γι’ αυτούς δεν χτυπά το τηλέφωνο
    αποφάσισα να δώσω ένα τέλος κι εγώ
    τραβώντας το καλώδιο απ’ την πρίζα…

    (http://fractalart.gr/apoplous/)

    -Γρηγόρη Σακαλή, «Όχι»

    Αλίμονο
    αν σταθείς δίπλα μου
    από λύπη και κατανόηση
    στα ταξίδια μου
    αν μ’ ακολουθήσεις βαριεστημένα
    αν γείρεις στο κρεβάτι μου
    παρ’ όλο που κουράστηκες
    όχι
    δεν το θέλω έτσι
    ήσουν πυρκαγιά
    όταν σε γνώρισα
    πυρετός και έκρηξη
    προτιμώ να βαδίσω
    μόνος μου
    το δρόμο της αναζήτησης
    του καλού και του ωραίου
    να κατακτήσω την αυτογνωσία
    να συναντήσω πάλι
    τον αληθινό έρωτα.

    (http://fractalart.gr/peprwmeno/)

    *Σημείωση: Αγγελική, ο «Λόγος παράταιρος» πρέπει να πάει διακοπές! Γι αυτό η επόμενη ανάρτηση θα γίνει το πρώτο Σάββατο του Σεπτεμβρίου!

  2. Βεβαίως και θα πάει διακοπές ο Λόγος Παράταιρος. Να ξεκουραστεί το αφεντικό του και να περάσει καλά. Καλές διακοπές λοιπόν.

    *
    15. ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ

    Ναι στην ισοπέδωση του μίσους
    όχι στην οριζόντια άρνηση της οργής
    όχι στα τάγματα εφόδου
    που συρρικνώνουν την άνοιξη
    όχι στους ετοιμοθάνατους νεκρούς
    και στην παραμόρφωση του φεγγαριού.

    Ναι στις απροσδόκητες συναντήσεις
    όχι στα ξαφνικά εγερτήρια τα μεσάνυχτα
    όταν η αλήθεια εκβιάζει τα όνειρα
    όχι στους άβουλους, όχι στους δειλούς
    στους διορισμένους τοποτηρητές της μνήμης
    και στους τοκογλύφους των ψυχών.

    Ναι στα ψάθινα καπέλα
    όχι στους παραπαίοντες έρωτες του καλοκαιριού
    στην ακύρωση των φθινοπωρινών ονείρων
    στην εκσπερμάτωση στο κενό
    όχι στις αγχόνες που στήνονται τα χαράματα
    μετά την απόρριψη μιας αιτιολογημένης κρίσης.

    Ναι στην αυτοάμυνα
    όταν το κράτος σου ρίχνει μαχαιριές
    όχι στην πόλη που κατάντησε εμπόρευμα
    όχι στις δυναστείες του Βυζαντίου
    στα νωχελικά απογεύματα στην Ομόνοια
    την ώρα που περιπολικά μαζεύουν υπολείμματα ψυχών.

    Ναι στην ταξιθέτηση του σύμπαντος σε μια γροθιά
    στα ποιήματα του Κατσαρού και της Γώγου
    στις τζαζ μουσικές και στις μικρές συναυλίες
    στα αποκόμματα των εισιτηρίων τους
    στα πεζοδρόμια της αντίστασης
    στο τελευταίο δρομολόγιο για Αλεξανδρούπολη
    στο φαντάρο που εκσφενδόνισε στον ήλιο
    όλη την υπόλοιπη θητεία του.

    Ναι στην οριστική κατάργηση του χρόνου
    όχι στη συνήθεια των βίαιων αποχωρισμών.

    Γιώργος Γκανέλης -»Χρεοκοπία ιδεών» (2014)

    ***

    16. ΕΙΘΕ ΤΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΑ ΝΑΙ

    «Είθε τα όχι και τα ναι
    πριν να γλιστρήσουνε
    στα χείλη
    ή στα δάκτυλα
    να βαπτιστούνε
    πρώτα πρώτα
    στην καρδιά μας »

    Δέσποινα Αυγουστινάκη

    Monika – Yes I Do

    17. ΝΑΙ, ΠΟΝΑΕΙ

    Ναι, πονάει όταν σκάζουν τα μπουμπούκια.
    Αλλιώς γιατί να δίσταζε η άνοιξη;
    Αλλιώς γιατί η φλογισμένη επιθυμία μας
    να κείτεται σαβανωμένη κάτω από τον πάγο xλωμιασμένη;
    Kι όμως ο κάλυκας ήταν μπουμπούκι τον χειμώνα.
    Τι είναι αυτό το άγνωστο που αναδύεται και πάει να τιναχτεί;
    Nαι, πονάει όταν σκάζουν τα μπουμπούκια,
    πονάει γι αυτό που μεγαλώνει
    και για το άλλο που κλεισμένο μένει.

    Ναι, είναι πόνος πέφτοντας οι στάλες.
    Από αγωνία τρέμοντας και κρέμονται βαριά,
    γραπώνονται από το κλαδί, φουσκώνοντας, γλιστρούν-
    αλλά το βάρος τις τραβάει κι ας είναι γραπωμένες.
    Πόνος είναι να στέκεσαι διστακτικός, δειλός και διχασμένος
    πόνος είναι να νιώθεις το κενό να σε τραβάει και να σου γνέφει,
    κι εσύ να μένεις τρέμοντας μονάχα-
    πόνος είναι να επιθυμείς να μείνεις
    και μαζί να πέσεις.

    Ξάφνου, την πιο κακιά στιγμή, που τίποτα δεν στέργει,
    σκάζουν μες σε λαμπρή γιορτή όλα του δέντρου τα μπουμπούκια,
    όταν ο φόβος έχει πια καταλυθεί
    και αστραποβόλες πέφτουν οι στάλες του κλαδιού,
    ξεχνώντας το φόβο του αγνώστου,
    του ταξιδιού την αγωνία ξεxνώντας-
    για μια στιγμή μονάχα νιώθουν να εμπιστεύονται
    παραιτημένες μες στη θαλπωρή
    που δημιουργεί τον κόσμο.

    Κάριν Μπόγιε [μτφ: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ]

    ***

    18. TO MΕΓΑΛO NAI

    Με πιάνουν παραληρηματικές σκέψεις.
    Με φαντάζομαι στην καρέκλα του Νίο,
    να μου προσφέρουν το χάπι της αναισθησίας
    και να λέω το μεγάλο Ναι.
    Να πηγαίνω στην τιμή και την πεποίθηση εκείνου του Ναι.

    Να στέκομαι σε δυάδες και προσοχή και να αφήνω το αβάσταχτο βάρος του Όχι. Την ίδια ώρα το όνειρο έχει και soundtrack:
    Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά,
    said the joker to the thief
    σε εκτέλεση από Battlestar Galactica.

    Πολύ κουλτούρα για Παρασκευή βράδυ
    αλλά κάτι θα πρέπει να έχεις κι εσύ να διαβάζεις.

    Μάριος Μαγιολαδίτης, Θεσσαλονίκη, 24.02.2012

    ***

    19. Ο ΑΤΑΧΤΟΣ

    Με το κεφάλι λέει όχι
    μα λέει ναι με την καρδιά
    λέει ναι σ’ ό,τι αγαπάει
    λέει όχι στον καθηγητή

    είναι όρθιος
    τον ρωτάνε
    και νάτα όλα τα προβλήματα μπροστά του
    ξαφνικά τον πιάνει ένα γέλιο τρελό
    κι όλα τα σβύνει
    αριθμούς και λέξεις
    χρονολογίες κι ονόματα
    φράσεις παγίδες

    κι όσο απειλεί ο δάσκαλος
    μέσα στη φασαρία που κάνουν τα παιδιά
    με κιμωλίες πολύχρωμες
    πάνω στο μαύρο πίνακα της δυστυχίας
    σχεδιάζει το πρόσωπο της ευτυχίας.

    Ζακ Πρεβέρ, Ποιήματα, μετ. Βαγγέλη Χατζηδημητρίου, εκδ. Θεωρία, Αθήνα 1982

    Ναι σε όλα, Γιάννης Κότσιρας

    20. ΟΧΙ ΕΣΥ

    Όχι, δεν έχεις τρελαθεί.
    Εγώ είμαι που έρχομαι κάθε βράδυ όταν κοιμάσαι
    και σου κάνω τις δουλειές του σπιτιού.

    Που σου κρατάω το χέρι μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι
    και δεν αφήνω τα όνειρα να σε τρομάζουν,
    εγώ που …
    και οι σειρήνες των ασθενοφόρων κάθε πρωί
    είναι που μαζεύουν τα κομμάτια μου από τον δρόμο σου.

    Όχι, εσύ δεν έχεις τρελαθεί,
    είναι που εγώ βρικολακιάζω
    σε έναν θάνατο που δεν μου προσφέρεις.

    ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΣΤΟΥΦΗΣ

    ***

    21. Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ

    [Από τον Κ. Π. Καβάφη]

    Ναι στο όχι
    Στο πέταγμα
    Στην ελευθερία
    Στο όνειρο
    Στο μέλλον
    Στη φιλία
    Στη θλίψη του έρωτα
    Στην πραγματικότητα
    Στην ελπίδα
    Στη ζωή

    Όχι στη φυλακή
    Στα ναρκωτικά
    Στο θάνατο.

    Έγκλειστες συναντήσεις (2008) ανήλικων κρατουμένων στις δικαστικές φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης

    ***

    22. ΣΟΝΕΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΑΤΑΦΑΣΗΣ

    Aν μπορούσα να διακρίνω πίσω από το φράχτη κάθε απόστασης
    Να σκορπίσω έξι χιλιάδες εξακόσια σαράντα οκτώ μίλια
    Να ξυπνήσω την ώρα που θα έφτανες στην οθόνη μου χωρίς μετατροπή
    Να δοκιμάσω εκείνον τον ελληνικό καφέ με γεύση μαστίχας
    Να ματαιώσω πλάι σου την αναμονή για το τηλεφώνημα τις καθημερινές
    Να περάσω από τη λάβα του κοσμικού χάρτη σε αληθινά απογεύματα
    Να κεραστώ το όνομά μου στο μαξιλάρι σου με άγραφα λόγια
    Να απλώσω άσεμνα τη νύχτα το σώμα μου μέχρι τα άκρα σου
    Να φιληθώ στα χείλη σου τον ισημερινό που θέλει η καταιγίδα
    Να παραφράσω μέσα μου το πέπλο της αφής σε πλημμύρα
    Να διυλίσω την πραγματικότητά μας από όλα γυμνή
    Να εισβάλω μεταδοτικά εκεί που φτάνει το πιο βαθυκόκκινο αίμα
    Να αφήσω τη γλώσσα μου να ιδρώνει για σπέρμα,
    Θα έλεγα ναι.

    ΠΟΛΥ ΜΑΜΑΚΑΚΗ

    Crippled Black Phoenix – No!

    23. Ή, ΜΗΠΩΣ, ΟΧΙ;

    Ακάλεστοι, όπως πάντα.
    Φωνές βοώντων
    σε ώρες έρημες.
    Γιασεμιά ξεχασμένα
    σε αυλές άδειες.
    Κι αν δε μας δώσεις σημασία,
    θα σου δώσουμε εμείς!
    Ακάλεστοι, όπως πάντα.
    Ή, μήπως, όχι;

    Μιχάλης Κούτρας, “Εμείς. Τώρα.”, Ιωλκός, 2017

    ***

    24. ΤΑ «ΟΧΙ ΜΟΝΟ»

    Όχι μόνο οι εφημερίδες
    όχι μόνο οι φωνές από πίκρα
    και φόβο
    κι όχι μόνο
    ο αγώνας δρόμου με το ταχυδρομείο
    που λογαριασμούς φέρνει
    μαντάτα
    και γράμματα λυπηρά

    Όχι μόνο η απόκρουση
    της καθημερινής κακίας
    όχι μόνο η έγνοια
    κι όχι μόνο η θλίψη
    κι όχι μόνο η συμπόνοια
    όχι μόνο η κατ’ ανάγκη ονομαζόμενη ελπίδα
    κι η σφαγιασμένη πίστη
    σ’ έναν κόσμο καλύτερο

    Μόνο απ’ την αντίπερα πλευρά των μόνο
    η ζωή ξεκινά
    εκεί πορεύεται η αγάπη
    ανάμεσα από εποχές αληθινές
    εκεί γίνονται τα χρώματα πολύχρωμα
    κι οι θόρυβοι
    αποκτούν σχεδόν νόημα
    και μπορείς αέρα να εισπνεύσεις
    και τα πάντα
    να τα νιώσεις
    και να τα αισθανθείς

    Όμως εγώ είμαι εξουθενωμένος
    από τις εφημερίδες
    και τις φωνές
    και τον αγώνα δρόμου με αυτά
    τα μόνο
    με τα οποία η μία μου και μόνη
    ζωή ξοδεύεται
    δίχως εσένα

    ERICH FRIED (Έριχ Φρηντ) μετ: ΕΛΕΝΑ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

    ***

    25. ΤΟ NAI KAI T’ OXI

    Tο ναι και τ’ όχι δε με φτάνει
    λιγοκοιτιέμαι αδρά μες στον καθρέφτη
    το ναι και τ’ όχι δε με φτάνει.

    ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΚΑΡΤΣήΣ

  3. -Σωκρατη Λ. Σκαρτση, «ΚΑΠΟΥ»

    Το ’νιωσα καθαρα,
    ΟΧΙ να πω,
    εβλεπα με καινουργια ματια,
    ετσι απλα∙
    το ’νιωσα καθαρα,
    κι ημουν εγω.

    -William Butler Yeats, «Όχι άλλη Τροία»

    Tι φταίει αυτή που γέμισε τις μέρες μου
    Με θλίψη, τι φταίει αυτή που -τώρα τελευταία-
    Δίδαξε στους αδαείς τούς πιο βάναυσους τρόπους
    Και τα στενά να παίρνουν για λεωφόρους, τι φταίει
    Αν δεν έδεσε αρμονικά το θάρρος τους με την επιθυμία;
    Tι άλλο θα της χάριζε γαλήνη; Δεν εξάγνιζε
    Η ευγένεια το μυαλό της σαν άσπιλη φωτιά;
    Δεν ήταν όμορφη σαν τόξο τεντωμένο,
    Πράγμα παράξενο, αφύσικο σ’ αυτήν την ηλικία;
    Δεν έδειχνε αυστηρή, απόμακρη και αριστοκρατική;
    Tι άλλο να ‘κανε τέτοια που ήταν;
    Mήπως υπήρχε -να την κάψει- κι άλλη Tροία;

    https://www.vakxikon.gr/

    -ΜιχάληςΓκανάς, «ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ»

    Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
    και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
    για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
    μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
    αν αλλάζαμε θα ‘μαστε πάλι
    δυο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε
    απ’ το άλφα.
    Τώρα ξέρουμε που πονάς
    που σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
    διακοπή αίματος και κρυώνουν
    τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
    να φορτίσει πάλι τα μέλη
    με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.
    Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς
    και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
    για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
    και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
    κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
    και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά και καμένα,
    θέλοντας ο καθένας
    να ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
    και πηγή, κατά τις περιστάσεις
    ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
    δε θα πει πως εγώ δεν μπορώ
    να γίνω κάτι απ’ αυτά ή και όλα μαζί,
    κι αν είναι να περάσω
    μια ζωή στη σκλαβιά -έτσι κι αλλιώς-
    ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

    http://www.caravanproject.org/mixalis-gkanas/

    -Γιάννης Γκούμας, «Η Τρίτη και εγώ»

    Εξουθένωσα με σκέψεις τη Δευτέρα,
    και σήμερα Τρίτη άφησα τον ουρανό να εικάζει.
    Έχω την καρδιά για να κλειδώνομαι μέσα μου.
    Ό,τι από μένα διεισδύει προς τα έξω είναι τι μου λείπει.
    Ο ιερέας ευλόγησε τα Ναι και Όχι που θα έλεγα στη ζωή μου
    όταν βαπτίστηκα. Τα χέρια μου έχουν πληγιάσει
    με το να δίνω, δίνω, δίνω … Κάθε μου ιδέα είναι μια άλλη
    διακόσμηση. Πρέπει με τα μάτια μου να διατηρώ
    τα πάντα στο σπίτι. Ποτέ δεν κοπιάζω να θυμάμαι
    αναμνήσεις. Συνεχώς τις αποβάλλω
    σε μια δίνη στη δική τους θέληση να υπάρχουν. Δεν θέλω
    να πιστέψω ότι αυτή η Τρίτη θα ήταν κάτι καλύτερο
    αν υπήρχε άλλος να την κάνει πιο ευχάριστη
    και άνετη. Ο ουρανός ζει για λογαριασμό της αιωνιότητας.
    Η Τρίτη ζει για λογαριασμό της εβδομάδας, Εγώ ζω
    τη διαδεδομένη μου τάση, διάθεση και κλίση
    για να ικανοποιήσω την ημέρα του θανάτου μου.

    http://www.poiein.gr/archives/37161/index.html

  4. 26. ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

    Σ΄ είδα να κλαις μια μέρα κ΄ ερώτησα τη γη :
    είναι για με το δάκρυ που την δροσολογεί
    όπως δροσίζει τ΄ άνθη το ουράνιο πρωτοβρόχι;
    Κ΄ η γη μου είπεν : ό χ ι.

    Λοιπόν δεν το γνωρίζει, ακόμα δεν το νοιώθει
    πως τρέφονται για κείνην οι μυστικοί μου πόθοι;
    δεν ξέρει τι γυρεύω; πες μου, ψηλέ ουρανέּ
    Κι αυτός μου είπε : ν α ι.

    Κ΄ ερώτησα και πάλι τη γη τη ζηλευτή :
    δεν θ΄ αγαπήσει τάχα καμμιά φορά κι αυτή;
    δεν θα την δω να πέσει στου έρωτος το βρόχι;
    Κ΄ η γη μου είπεν : ό χ ι.

    Πώς; έτσι θα διαβαίνουν της νιότης μου τα χρόνια
    κι αυτήν, αυτήν μονάχα θε να λατρεύω αιώνια
    ως που να βρω το μνήμα; πες μου, ψηλέ ουρανέּ
    Κι αυτός μου είπε : ν α ι.-

    ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ

    ***

    27. ΟΧΙ

    Ο τόπος ξαναγίνεται τρισένδοξο αλωνάκι
    που το κυκλώνουν γίγαντες και το ξεσχίζουν δράκοι.
    Ερρίφθη ο κύβος. Σας κρατούν σε σιδερένια απόχη.
    Μα σαν ηχώ, κι από μακριά, αντιλαλούσε τ’ Όχι.

    Ξανά ποια μοίρα κλείνεται σε ποια στενά μονάχη
    και την ισκιώνουν φόβητρα και την πλακώνουν βράχοι;
    Κράτος και Βία, οι Δυνατοί, θα ρίξουν φλογοβρόχι.
    Μα σαν ηχώ, κι από παλιά, αντιδονούσε τ’ Όχι.

    Νύχτα είναι ο κόσμος γύρω μου, κι εγώ αγρυπνώ βαθιά του.
    Καθένας και τα όπλα του. Καθένας κι η μεριά του.
    Θα σας συντρίψουν μέχρι ενός. Ζαρώστε σε μια κώχη.
    Και σαν ηχώ, κι από βαθιά, αντιβροντούσε τ’ Όχι.

    © Θεοδόσης Βολκώφ

    ***

    28. ΠΡΟΣ ΥΙΟΥΣ

    Μάθατε πιο καλά το όχι από το ναι
    κι αυτό με κάνει υπερήφανο – ας μην το δείχνω.

    όχι μόνο γιατί αντιδράτε κι αφήνεστε
    σ’ ό,τι η ψυχή υπαγορεύει
    αλλά επειδή εγώ δεν μπόρεσα
    πολλές φορές το όχι να εκστομίσω
    – όσες τουλάχιστον θα έπρεπε –
    και τώρα αναζητώ στου ναι τα λύματα
    εκείνες τις χαμένες ευκαιρίες.

    Βαγγέλης Τασιόπουλος, «Η μνήμη της σιωπής», εκδ. Ανατολή, 1995.

    29. ΑΤΙΤΛΟ

    Και βέβαια ναι… δε λέω!
    Οι ομιχλώδεις εσοχές του ελαχίστου, ναι!
    Και που μοιχεύεται ανευλαβώς
    η Απολλώνια συνάρτηση
    Θες κι η ανεπίδοτη θηλύτητα του χρόνου;
    Βεβαίως ναι!

    Κι ο πόνος τοκετού της ανεμώνας
    Ναι, όλα ετούτα ναι!
    Ωραία που είναι!

    Μα εκείνο το Χαρμίδειο
    το ανοιχτό μπλουζάκι της
    τι ολοκλήρωμα σαρωτικό
    τι τανυστής, τι ρίγος!

    Έκτωρ Κακναβάτος

    ***

    30. Ο άνεμος σε φωνάζει. Δε μπορείς να του ξεφύγεις
    Ένα ναι ή ένα όχι. Δε χωράει ανάμεσα
    Έβγα γυμνός στον άνεμο
    Χρειάζεται μια πιο γερή φωνή να τον αποστομώσει
    Χρειάζονται χιλιάδες σάλπιγγες μαζί
    Χιλιάδες στόματα μαζί, για να τον πούνε
    Αυτόν τον άνεμο.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, Δοκιμασία

    ***

    31. Όταν θα φύγει
    (γιατί όλοι φεύγουνε μια μέρα) θα μείνει
    ένα γλυκύτατο χαμόγελο στον κόσμο ετούτον
    που αδιάκοπα θα λέει «ναι» και πάλι «ναι»
    σ’ όλες τις προαιώνιες διαψευσμένες ελπίδες.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

    ***

    32. XIX – ΓΡΑΜΜΑ

    Όταν θελήσεις, έχοντας πια την πείρα της αποτυχίας σου
    τότε μπορείς να πεις υπεύθυνα το Όχι,
    -αυτό το δώρο που λογαριάζει, έχοντας λογαριαστεί πρώτα
    με την Τύχη και την Ατυχία σώμα με σώμα, κι όπως λέω:
    πιθαμή προς πιθαμή, έστω! τότε μπορείς να με ζητήσεις
    εμένα που έχω πει: «μια γαλήνη πικρή και μια ευχή θυσίας κερδισμένη
    μπροστά στον κάμπο που απλώνεται χιονισμένος από μυγδαλιές…»-

    Εκεί λοιπόν, μπροστά σ’ ένα τέτοιο κάμπο που μπορεί να μην έχει πια άνθινο χιόνι
    θα μιλήσουμε για το τί κάναμε από τότε, τότε
    που σε αντιπαράθεση έταξα το θώρακά μου στο θώρακά σου
    κι απ’ αυτή τη σύγκρουση βγήκε πιο βαθύς ο ανθρώπινος ήχος της καρδιάς μας•
    οι αρματωσιές μας συγκρούστηκαν από του μυαλού μας τις δολοπλοκίες
    μα η καρδιά μας είταν βαριά από τον ανθρωπινό της δρόμο.

    Έτσι τώρα σου γράφω πια, περιμένοντας
    και μη περιμένοντας, όσο φτηνός και να ‘ταν ο αγώνας,
    πως θα ‘ρθεις!..
    Κι όλα αυτά που τα ‘χουν ξεπεράσει οι αισθήσεις μου:
    ζωές των ανθών και χλωμιάσματα, με κάποιον απάνθρωπο τρόπο
    εγώ που είπα: «Τα λιμάνια που περισσότερο υπάρχουν καταμεσίς στη θάλασσα…»
    που είπα: «Τα χέρια σου πρέπει να ‘ναι λιγότερο ανθρώπινα…»

    Σ’ τα χαρίζω για μια καινούργια άγνοια, για μια καινούργια
    νεότητα που δεν μπορεί να ξανάρθει πια.

    Δ.Ι. Αντωνίου, Ποιήματα – εκδ. Ερμής, 1998

    ***

    33. Φυσάει το Nαι ο άνεμος
    – πιο ελαφρύ απ’ το Όχι –
    τραμπάλα κάνει η αγάπη σου
    δεν βλέπει την απόχη.

    Tου κόσμου ολόκληρου
    ο αέναος κυματοδαμαστής
    στου νυχτολούλουδου την ευωδιά
    μπορεί να ναυαγήσει κάτω από τη σελήνη.

    Eσύ, πάλι, σε μια σταγόνα δάκρυ.
    Γι’ αυτό δεν σε κλαίω.

    ΝΑΝΑ ΤΣΟΓΚΑ, η είλη της ύλης – εκδ. Απόπειρα 2003

    ***

    34. Αυτός που λέει Ναι. Αυτός που λέει Όχι

    Το βασικό είναι να μάθεις καλά πότε να συμφωνείς
    Γιατί συχνά λέει κάποιος ναι, χωρίς στ’ αλήθεια να συμφωνεί.
    Πολλοί ούτε καν ρωτιούνται. Και πολλοί
    Συμφωνούν με το λαθεμένο. Το λοιπόν,
    Το βασικό είναι να μάθεις καλά πότε να συμφωνείς

    http://theodoregrammatas.com/el/%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CE%BC/

    ***

    35. ΕΤΣΙ ΠΛΑΘΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

    Λέει ναι , και λέει όχι .
    Δέρνει , και τόνε δέρνουνε .
    Πάει μ’ αυτούς , πάει μ’ εκείνους .
    ΄Ετσι πλάθεται ο άνθρωπος αλλάζοντας
    κι έτσι γεννιέται μέσα μας η εικόνα του .
    Μας μοιάζει , και δε μας μοιάζει ωστόσο

    ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ-Μετάφραση : Μάριος Πλωρίτης

    ***

    36. ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑΙ

    Σκιές υφαίνουν
    λέξεις πικρές,
    προτάσεις με βελόνες.

    Δέντρα γερά
    πέφτουν μεμιάς,
    λεμονανθοί παγώνουν.

    Μα εσύ
    που καις σαν το φιλί
    και λάμπεις σαν το θέλω,
    δίνεις μαθήματα του Ναι,
    του «σ’ αγαπώ»,
    του «νιώθω».

    Δημήτρης Π. Κρανιώτης «Νοητή γραμμή«, 2005

  5. -«Το ναι είναι γιορτή.
    Το όχι εμπόλεμο.
    Το σήμερα φρούδο και ξέφλουδο.»

    (Ρηνιώς Παπανικόλα)

    -Μ. Αναγνωστάκης, «ΟΧΙ ΑΠΟ ΔΩ»

    Ὄχι ἀπὸ δῶ. Λάθος στὸ φάκελο καὶ στὶς διευθύνσεις
    Μιὰ λέξη ἕνας ἀριθμός κι ὅλο τὸ νόημα ἀλλάζει
    Ἕνα κουδούνι πιὸ δίπλα κι ὁ ἐνοικιαστής εἶναι
    ἄλλος
    Κλείνει τὰ παντζούρια τὸ βράδυ μανταλώνει τὶς
    πόρτες
    Κατεβάζει τὰ μεγάλα στὸρ φράζει μ’ ένα σεντούκι
    τὴν ξώπορτα
    Σβήνει προσεκτικὰ τ’ αποτσίγαρα καὶ κρύβεται
    κάτω ἀπ’ τὶς κουβέρτες.
    Λάθος. Γιατὶ χτυπᾶς τὸ μάνταλο; δὲ θὰ σ’ ἀνοίξει
    Ἡ ὥρα εἶναι περασμένη καὶ στὸ σκοτάδι δὲν μπο-
    ρεῖς νὰ ξεχωρίσεις.
    Πῶς νὰ πιστέψω πὼς εἶσαι σὺ ὁ Φώτης, ὄχι ὁ
    Κώστας, ὄχι ὁ Θανάσης τοῦ Κώστα;
    Γιατὶ ἀλλάζεις φορεσιές, ἁλλάζεις χτένισμα, δένεις
    ἀλλιώτικα τὸν κόμπο τῆς γραβάτας;
    Παντρεύτηκες δύο φορὲς καὶ τώρα μετρᾶς τὶς ἐρω-
    τικές σου ἐπιτυχίες
    Ἀρχείο σὲ σειρὰ ἀλφαβητική, γράμματα καὶ φω-
    τογραφίες.
    Δὲ σὲ γνωρίζω. Ἴσως νὰ ταξιδέψαμε μαζί, ὅπως
    τὸ λές, μὲ τὸ «Ἀλκινόη»
    Πήγαμε τρεῖς φορὲς στὸ «Θερμαϊκὸν» μοῦ πλή-
    ρωσες τὸ τρὰμ γιὰ τὴν Καμάρα
    Μὰ δὲ σὲ ξέρω. Ἀπό τὸ δρόμο αὐτὸ δὲν πέρασες
    ποτέ σου
    Δὲ διάβασες τὰ ἐπισκεπτήρια καὶ τὶς ἐπιγραφὲς
    πάνω στοὺς τοίχους
    Ὅλες οἱ ξώπορτες κλειστὲς καὶ τὸ σεντούκι, μὴν
    ξεχνᾶς — μόλις νυχτώσει.

    Ὄχι δὲν πιάνω τὸ χέρι σου. Δὲ θὰ κλέψεις τὸ σχῆ-
    μα τοῦ δικοῦ μου.

    (Τα ποιήματα, εκδ. Νεφέλη)

  6. 37. Ω, ΤΟΤΕ ΜΟΝΟΝ, ΤΟΤΕ, ΝΑΙ, ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙ Η ΠΤΗΣΗ

    Ω, τότε μόνο, τότε, ναι, όταν γίνει η πτήση
    –αλλ’ όχι για την πτήση, για δική της χάρη–
    και σε σιωπές ανέβει ουράνιες, για να πάρει
    χαρά, τον εαυτό της να ικανοποιήσει,

    και αυτάρκης για να παίξει με προφίλ πια τώρα
    ολόφωτα σαν όργανο εντελές φερμένο
    ψηλά, γιατί άρεσε στον άνεμο ως αιώρα,
    σαν βέβαιο όργανο, αβλαβές, ταλαντωμένο –

    ναι, επί τέλους, όταν αμιγώς θ’ ανήκει
    ο προορισμός σ’ ένα όργανο που αναβιβάζει
    σε υπερβολή την αγορήσια υπερηφάνεια,

    ω, τότε εκείνος, μεθυσμένος απ’ τη νίκη,
    καθώς από μακριά ολονέν θα πλησϊάζει,
    θε νά ’ναι ό,τι είναι η πτήση του η μακρά στα ουράνια.

    RAINER MARIA RILKE -Μετ: Γιώργος Κεντρωτής.

    ***

    38. ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ
    Ι
    Προτού τα μάτια σου
    κατανοήσουν ότι υπάρχει μια νύχτα
    μετά από κάθε μέρα.
    Προτού τα χείλη σου
    ονομάσουν
    αυτό που αγγίζουν τα χέρια σου.
    Προτού τα βήματά σου
    ξετυλίξουν πονεμένους
    δρόμους δίχως τέλος και δίχως σταθμό.
    Προτού η λογική σου
    συναντήσει
    τον κίονα αυτής της γης.
    Και πολύ περισσότερο ακόμη προτού
    να κατορθώσεις να γνωρίσεις
    την πομπώδη προσπάθεια των ανθρώπων.
    Εσύ είχες ήδη μάθει
    αυτό το Ναι
    της υπακοής.
    ΙΙ
    Από σήμερα και μέχρι το πρωί
    θα σου διδάξω μ’ αυτό το τραγούδι
    να φωνάζεις ΟΧΙ, για να αρνείσαι.
    Από σήμερα και μέχρι το πρωί
    θα σου διδάξω μ’ αυτό το τραγούδι
    να επαναστατείς.
    Από σήμερα και μέχρι το πρωί
    θα σου διδάξω μ’ αυτό το τραγούδι
    να γιγαντώνεσαι.
    Από σήμερα και μέχρι το πρωί
    θα σου διδάξω με αυτό το τραγούδι
    να ματώνεις το στερέωμα.
    Από σήμερα και μέχρι το πρωί
    να επιστρέφεις στον εαυτό σου
    θα σου διδάξω μ’ αυτό το τραγούδι.

    William Hurtado de Mendoza, Ποιήματα στη γλώσσα Κέτσουα (Quechua), (μτφρ-επίμετρο: Σταύρος Γκιργκένης)
    YΓ. Η Κέτσουα (Quechua) στις διάφορες ποικιλίες της υπήρξε η κύρια γλώσσα της αυτοκρατορίας των Ίνκα.

    ***

    39. MEΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

    Το Όχι είναι δισύλλαβο:
    βρέ-χει.
    Ο Πιλάτος φοράει το μπλε του αδιάβροχο,
    δεν βρίσκει ταξί,
    οι συνειδήσεις συνωστίζονται
    στον ίδιο μονόδρομο,
    όλοι νίπτουν τας χείρας των,
    μάλιστα τέτοιες μέρες.

    Το Όχι είναι δισύλλαβο,
    η ψιλή και η οξεία στο ο
    κεντρώνει το Όχι, μονόγραμμα των ημερών.
    Το παράθυρο είναι δίφυλλο,
    η ψιλή και οξεία βροχή
    το κεντρώνει,
    μονόγραμμα στο κλειστό Όχι.

    Οι καμπάνες οι πένθιμες
    ανοίγουν αυλάκια στον αέρα,
    χύνονται και ποτίζουν εκτεταμένες ατονίες
    ωσότου κάποια απόσταση απότιστη
    να τις απορροφήσει.
    Οι καμπάνες, ασχέτως τού πένθιμες,
    πάντοτε κάτι αποχωρίζουν,
    πολλώ μάλλον οι πένθιμες.
    Οι καμπάνες φορτώνουν
    βαλίτσες στα πούλμαν,
    τα τρένα τρέχουνε, ξεσκίζουν
    και βάζουν κλήρο
    στα ιμάτια των τοπίων.

    Σταύρωσον, σταύρωσον
    τα χέρια σου στο στήθος…
    Τι άλλο να κάνω;
    Ποιο μέτρο να κινητοποιήσω;
    Πού ξέρω από πού
    φεύγει το κάθε πράγμα;

    Κάθε κατεύθυνση έχει το άλλοθί της.
    Οι πασχαλιές εσταυρωμένες
    σ’ ένα φθηνό ανθοδοχείο
    εμψυχώνουν το άρωμα του θανάτου.
    Τα μάτια σου
    είναι οι δύο ληστές,
    εκ δεξιών και εξ ευωνύμων.

    Το Όχι είναι δισύλλαβο,
    επιμένω
    βρέ-χει.
    Οι εκκλησίες ξεχειλίζουν,
    όπως ξεχειλίζουν τα ποτήρια
    στα άλλα πάθη που εορτάζουμε.
    Οι εκκλησίες ξεχειλίζουν
    αγάπα τον πλησίον σου…
    Απαίτηση,
    που μες στη ρύμη και τη γλύκα των ψαλμών,
    περνάει σαν εύκολη αγάπη
    και χάνει τη θεία απανθρωπιά της,
    το θείο ανεφάρμοστο.

    Στην κοπιώδη πορεία τού δεηθώμεν
    τα μεγάλα κεριά προχωρούν,
    τα κεριά της δραχμής μένουν πίσω.
    Τα μικρά κεριά κουράζονται εύκολα,
    λυγίζουν και διεκτραγωδούν
    το αντίτιμο τους.
    Η ανισότης των κεριών
    αναλιώνει μυσταγωγικά.
    Ο θεός τους ο νεωκόρος
    τα ρίχνει στον Καιάδα της ανατήξεως.

    Ξεχειλίζουν οι εκκλησίες.
    Δεν χωράω, δεν πειράζει.
    Θα μάθω το τετέλεσται
    από άλλη πηγή.
    Πιο θετική

    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, Το λίγο του κόσμου,1971

    ***

    40. ΟΧΙ

    Όχι
    δεν στέρεψες και δεν ορφάνεψες
    Ναι
    έχεις πιάσει τη ζωή από τα κέρατα
    και μερικές φορές δεν έχεις πού να την αφήσεις

    περπατώ στις ερωτήσεις σου
    για την αγάπη και τα σκοτάδια
    και τα «πώς γίνεται;»
    και νιώθω την αγωνία
    να λούζει το κεφάλι τους

    δεν σε ξέρω για να πω ότι
    θέλεις να είναι αλλιώς, θέλεις
    την αγάπη ένα κατώφλι που μια φορά
    όποιος το περνά ποτέ δεν σε ποδοπατά
    θέλεις και το σκοτάδι σου όμορφο
    και καλοφόρετο να τυλιχτούν

    μα η αγάπη ζει με τους τρόπους
    κι αυτών που δεν την έχουν μάθει
    και το σκοτάδι σου μπορεί
    λίμνη μαύρη να λιώνει τα κουράγια

    χαίρομαι που μ’ ακούς να πασαλείβω
    το σώμα μου με ματωμένους στίχους
    τις νύχτες που πετάω μακριά
    τα ιδρωμένα σεντόνια και ανακάθομαι
    αμήχανος απέναντι στο ήσυχο σκοτάδι

    να ξέρεις ότι οι ίσκιοι μου τις νύχτες
    δεν απαγγέλουν αλλά κοιμούνται
    στη ντουλάπα περιμένοντας
    τον δικό τους ήλιο να τους αναστήσει

    κρίμα που δεν μου έγραψες τότε
    που θα εξόριζες τους πεταμένους
    έρωτες και τους χαμένους συντρόφους
    στις ληγμένες διαδρομές των εισιτηρίων

    ίσως θα πρέπει να τους αφήσεις
    στα σημειώματα, στα γράμματα, στα νεύματα
    κάπου στο αγαπημένο σου συρτάρι
    μακριά από τα εκκαθαριστικά της εφορίας

    Α! Δεν καπνίζω… μη γίνεις στάχτη

    και μην ξεχάσεις το ραντεβού μας στο σούρουπο

    Θαλερός Κώστας

    ***

    41. ΟΙ ΑΡΝΗΣΕΙΣ

    Δὲν ἔχω αὐταπάτες πιά
    Ἔφτασ’ ἡ ἐποχὴ ποὺ ἀνθοφοροῦν
    μονάχα οἱ ἀρνήσεις.

    Κάποτε εἶχα δεδομένη τὴν ἀνταπόκριση.
    Θήλαζα ὅση κι ἂν ἤθελα
    ἀγάπη ἀπὸ τὴ μάνα μου.
    Αὐτὴ τὰ φταίει. Καὶ νὰ μὲ νανουρίζει
    μ’ ἐκεῖνο τὸ: «Κι ἐμεῖς καλύτερα»
    Καλύτερα κι ἀπ’ τὴν πεντάμορφη ἀκόμα;

    Καὶ πῶς νὰ ξεκινήσω ὕστερα
    χαράματα γιὰ τὸ γραφεῖο
    μὲ τὴν ἀκμή μου σ’ ἔξαρση
    καὶ τὸν προγναθισμό μου;
    Ἄκου καλύτερα!

    Τὰ λέγανε παραμύθια τῆς ἄγκυρας.
    Δέναν τὴν φαντασία μας
    σ’ ἕνα φτηνὰ ἐπιχρυσωμένο
    κούφιο πάσσαλο.
    Τώρα διαβάζω στὰ παιδιά μου
    «Τὸ καπλάνι τῆς βιτρίνας» ἢ
    «Τὰ ψάθινα καπέλα»
    ὅσο γιὰ τὴν περίφημη ἀνταπόκριση
    τὰ ξεγελάω κι ἐγὼ μὲ τὴ σειρά μου.

    Οἱ ἀρνήσεις ἀκονίζουν τὰ μαχαίρια
    καὶ μὲ περιμένουν.
    Καλὰ ποὺ μάθαινα καὶ τὰ Θρησκευτικά.

    Γιὰ μὲνα ὁ ἀλέκτωρ
    ἔχει λαλήσει κιόλας τρεῖς φορές.

    ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΙΔΗΡΑ

    ***

    42. ΔΕΝ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΤΟ ΜΗ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟ

    Δεν αρνείσαι το μη υφιστάμενο.
    Αρνούμαι το τίποτα σημαίνει ότι το υιοθετώ.
    Αρνούμαι κάτι σημαίνει αναγνώριση.
    Η εν γένει άρνηση είναι κατάφαση.
    Αρνούμαι ό,τι δεν έχει γεννηθεί
    σημαίνει ότι γεννάω εγώ.
    Ότι βγάζω άρωμα
    από την απλή πιθανότητα υπάρξεως ενός άνθους.
    Ή, μερικές φορές, και από την απιθανότητά του ακόμα.

    Roberto Juarroz, Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

    ***

    43. ΤΑ ΜΗΝ

    Τα όμορφα Μην περνούν αδιάφορα
    με πρόσχαρο το λίκνισμα από μπροστά μας
    Και δες, τα χέρια απλώνουν ανοιχτά,
    σα σ’ όνειρο δουλεύουν ακούραστα,
    αρπάζοντας από ένα Μην για να το βάλουν
    τρόπαιο στην κρυσταλλιέρα της φαντασίας.

    Τα όμορφα Μην πάσχουν και ίπτανται
    ως αιωρούμενες φούσκες περνούν
    από χέρι σε χέρι και σπουν αθόρυβα
    πάνω στα μούτρα μας.

    Τα όμορφα Μην είν’ άπιαστα,
    εις μάτην το παλεύουν μιας και δεν ξέρουν
    τι πα’ να πει το Μην στην ώρα του.

    Αγγελής Μαριανός, ΤΑ ΠΕΖΟΛΙΒΑΔΑ, σ.13, εκδ. Θράκα, 2017

  7. Χάρις Αλεξίου – Ένα Ναι Κρύβει Ένα Όχι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: