Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (187ο): «Μαθαίνω»…

 

-«Κάθε μέρα μαθαίνω ν’ απορρίπτω αυτά που πίστεψα χτες»

(Κατερίνα Γώγου)

 

 

-Τίτος Πατρίκιος, «Να μαθαίνεις»

Όταν φτάσεις κάποτε ν’ ανακαλύψεις

πόσες ακόμα αυταπάτες συντηρούσες
όταν αναγκαστείς ν’ αναγνωρίσεις
κι εκείνα που δεν ήθελες να παραδεχτείς
όταν πέσει και το τελευταίο είδωλο
που πάνω του στήριζες την πίστη σου
τότε μπορεί ν’ αρχίσεις να μαθαίνεις
πόσο βαθιά πηγαίνουν, πόσο είναι σκοτεινές
οι ρίζες της καθεμιάς σου πράξης.

(«Ποιήματα ΙΙΙ, 1959-1973, εκδόσεις Κέδρος)

 

-Μπ. Μπρεχτ, «Δάσκαλε, μάθαινε»

 «Δάσκαλε, μάθαινε!
Δάσκαλε,
μάθαινε!
Μην λες πολύ συχνά, πως έχεις
δίκιο, δάσκαλε!
Άσε τον μαθητή σου να το
νιώσει!
Όλη την ώρα την αλήθεια μην
την καταπονείς:
Δεν το
αντέχει.
Να ακούς όταν
μιλάς!»

 

-Μπ. Μπρεχτ, «Εγκώμιο στη μάθηση»

«Μάθαινε και τ’ απλούστερα!

Γι’ αυτούς

που ο καιρός τους ήρθε

ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει,  μα συ

να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!

Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!

Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!

Μάθαινε, εξηντάχρονε!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Ψάξε για σχολείο, άστεγε!

Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!

Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν’ ένα όπλο.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!

Μην αφεθείς να πείθεσαι

μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!

Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος

καθόλου δεν το ξέρεις.

Έλεγξε το λογαριασμό

εσύ Θα τον πληρώσεις.

Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι

Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.»

 

 

-Μπ. Μπρεχτ, «Aκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε»

«Aκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.

Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε

μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν

οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας

σε πέτρα.. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται

να μάθεις. Έτσι όπως είσαι

εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί

όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,

τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς

τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους

που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε

για όλους τους καιρούς

μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

 

Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά

δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.

Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά

Η μάθηση θα ‘τανε υποχρέωσή σου.

Αυτό θέλω να τους πω

Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους;

ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν.

θέλουν να μάθουνε πού υπάρχει γνώση φτηνή

που να μπορούνε ακριβά να την πουλήσουν. Γιατί

να ενδιαφερθούνε να γνωρίσουν ό,τι

ενάντια στην αγοραπωλησία μιλάει;

Θέλουνε να νικήσουν.

Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.

Δε Θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,

Θέλουνε να καταπιέζουνε οι ίδιοι.

Δε θέλουνε την πρόοδο.

Θέλουνε την υπεροχή.

Πειθαρχούνε σ’ όποιον

τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.

Θυσιάζονται

για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.

Τι να τους πω, σκέφτηκα. Αυτό

θέλω να τους πω, αποφάσισα.»

(Από τη συλλογή «Ποιήματα», μετάφραση:Νάντια Βαλαβάνη)

 

 

J o r g e    L u i s    B o r g e s, «Μαθαίνεις»

«Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις»

(https://pteroen.wordpress.com/)

 

 

-Ζακ Πρεβέρ, «Ο κακός μαθητής»

«Λέει όχι με το κεφάλι

μα λέει ναι  με την καρδιά………

είναι ορθός τον ρωτάν

κι όλα τα προβλήματα έχουν δοθεί.

Ξαφνικά τον πιάνουν ακατάσχετα γέλια

και τα σβήνει όλα, τα ψηφία και τις λέξεις,

τις ημερομηνίες και τα ονόματα

και παρά τις φοβέρες του καθηγητή ,κάτω από τα γιουχαΐσματα

των καλών μαθητών με κιμωλίες όλων των χρωμάτων, πάνω στο μαυροπίνακα

της δυστυχίας ζωγραφίζει το πρόσωπο της ευτυχίας.»

(Ζακ Πρεβέρ, από την ποιητική του συλλογή «Κουβέντες».)

 

 

-Νάνος Βαλαωρίτης, «Το μάθημα της χαραυγής»

«Με το κόκκινο φίδι που γεννιέται στο αίμα τους
με τη διπλή φλογέρα που κοιμάται στο βλέμμα τους
τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν κι αυτά
θα τινάξουν το βαρύ χαλινάρι να εμποδίζει το όνειρό σας
θα παρατήσουν τους χορούς και τα παιχνίδια στα τρυφερά λαγκάδια
και θα περάσουν σιωπηλοί μαρμαροτράχηλοι τις ατσαλένιες πόρτες
να πλημμυρίσουν τη γερασμένη σας πολιτεία
και τ’ αγέρωχα παλικάρια μεθυσμένα από το αίμα της χαραυγής
θα τιναχτούν να γιορτάσουν το ξύπνημά τους
να τραγουδήσουν με τη δική σας φωνή ένα δικό τους αστέρι
ν’ αγναντέψουν με τα δικά σας βλέμματα ένα δικό τους ήλιο
να κοιμηθούν με το δικό σας ύπνο ένα λαφρύτερο ύπνο
και θάρθουν αστροντυμένοι
όπως έρχεται το φεγγάρι να λιώσει στην αμασχάλη του βουνού
και θάρθουν ηλιολουσμένοι
όπως έρχεται το μαχαίρι αστραφτερό να βρει το κοιμισμένο χέρι
και θάρθουν ανεμοπόδαροι θαλασσοφιλημένοι
να τινάξουν στη μαραμένη σας αγκαλιά τη ζωντανή τους αγάπη.»

 

-Γιώργος Θέμελης, «Μαθητεία»

«Μαθαίνεται η Αγάπη,
Μαθαίνεται από μέσα, αποστηθίζεται.

Όπως η θλίψη, όπως η έκσταση.

Τ’ άφωνα ψάρια δεν πηγαίνουν
Σχολείο να μάθουν τη σιωπή,
Την εκθαμβωτική θαλάσσια αγάπη
Μες σε βαθειά κρησφύγετα.

Τα ερωτικά πουλιά δε μελετούν
Μαθήματα αγάπης· δε γράφουν
Τις τέσσερες πράξεις της
Στις πλάκες τους οι πεταλούδες.

Ίσως μονάχα οι Άγγελοι να μαθαίνουν
Λέξεις, ονόματα, κομμένες συλλαβές,
Συλλαβίζοντας τον έρωτα μες στην ουράνιαν ερημία.

Ίσως να ξέρουν καλά τη σιωπή της Αγάπης,
Τη γλώσσα της σιωπής, τον ανεκλάλητον ερώτα των πραγμάτων.

Αυτή τη γλώσσα, αυτή τη Μουσική,
Αυτή μαθαίνουν τα δάχτυλά μου.

Τα δάχτυλά μου, τα χείλη μου, τα έκπληχτα μάτια.»

Ἀνθολογία Νεοελληνικῆς Ποίησης», Ἐκδ. Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α.Ε.)

 

 

 -Τόλης Νικηφόρου, «μαθητεία, 1»

«μαθαίνω μια ζωή την αλφαβήτα
γλιστράω στην επιφάνεια των γραμμάτων
με την παρήγορη ψευδαίσθηση
ότι θα φτάσω στο ωμέγα κάποτε
όπου ενεδρεύει όμως αναπόφευκτα
το ωκεάνιο και πάλι άλφα

με τις καμπύλες του
τον κύκλο του
τον πρώτο κι ίσως τελευταίο βηματισμό του
τις απροσμέτρητες στον χωροχρόνο
διαστάσεις του

γύρω απ’ το άλφα περιστρέφομαι
στο αιμοσφαίριο αυτό βυθίζομαι
όπως σε αιώνια μήτρα
πύλη του κόσμου και του άδη
έσχατο όριο της δικής μου επίγνωσης

η αρχή της μαθητείας μου
δεν έχει τέλος»

(https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=8472.30)

 

 

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

11 thoughts on “Πες το με ποίηση (187ο): «Μαθαίνω»…

  1. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Χαίρετε, μεσιέ.
    Να υποθέσω ότι στο θέμα ΔΕΝ περιλαμβάνεται Ο Δάσκαλος – Σχολείο. Θα είναι άλλη ανάρτηση, αν κατάλαβα καλά.

    *

    1. μαθήματα δημιουργικής γραφής

    το πρώτο μάθημα
    ονομάζεται απώλεια
    που σε σφραγίζει
    με πυρωμένο σίδερο
    μικρό κι ανυπεράσπιστο

    αν είσαι δυνατός και επιβιώσεις
    θα συνεχίσεις τις σπουδές σου
    διαβάζοντας βιβλία
    μα πάντα ρίχνοντας κλεφτές ματιές
    στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
    και στ’ ασημένια φύλλα της ελιάς
    κάτω από το μπαλκόνι σου

    αυτά και ο έρωτας
    θα σε οδηγήσουν
    και ίσως κάνουν κάποτε
    τα ανοιχτά σου τραύματα ν’ ανθίσουν

    δεν μένει παρά να κοιτάζεις
    το θηρίο στα μάτια
    καθώς σου πίνει κάθε μέρα το αίμα
    στο μονοπάτι προς μια κορυφή
    που δεν υπάρχει

    Τόλης Νικηφόρου, Φωτεινά παράθυρα, 2014

    ***

    2. μαθητεία, 2

    και πάλι υπέβαλα στο άγνωστο
    τις πέντε αισθήσεις μου και την ψυχή μου,
    και έγινα δεκτός στην πρώτη τάξη
    του σύμπαντος σχολείου της αγάπης,
    τα τραύματά μου γράφοντας σαν όνομα
    στο εξώφυλλο της καθημερινής ζωής.

    είναι καλός για άνθρωπος,
    λένε οι δάσκαλοί μου με τον τρόπο τους,
    μια φλαμουριά που αγγίζει το μπαλκόνι μου,
    ένα γατί που περπατάει νωχελικά στον ήλιο,
    θα μάθει γρήγορα,
    όσα μπορεί να μάθει.

    κι εγώ επιμένω,
    αφού δεν έχω πού αλλού να πάω,
    μερόνυχτα εγκύπτω και λέω
    πως συνεχίζω τις σπουδές μου,
    σ’ αυτό το πρώτο και πιο δύσκολο σχολείο,
    απ’ το οποίο δεν προβλέπεται αποφοίτηση

    Τόλης Νικηφόρου, Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο (1999)

    Το μάθημα, The Sounds

    3. «Νέος μαθητής με ρολογάκι»

    Κωστάκη, από δω κι εμπρός
    τα ρολογάκια θα ρυθμίζουν τη ζωή σου.
    Κομμένη η αναρχία των σοκολατούχων και των παραμυθιών.
    Από εδώ κι εμπρός
    χιλιάδες ρολογάκια σιωπηλά κι απάνθρωπα
    χιλιάδες ρολογάκια που ηχούν δαιμονισμένα.

    Τάσος Καπερνάρος, «Ακελδαμά», Ηριδανός, 1987

    ***

    4. ΠΡΟΤΣΕΣ ΜΑΘΗΣΗΣ

    Δεν είμαι τίποτα
    Είμαι το τελευταίο μηδενικό
    μέσα στην επανάστασή μας
    φώναζε ενθουσιασμένος
    ο καλλιτέχνης

    Και οι άλλοι επαναλάβανε
    Δεν είσαι τίποτα
    Είσαι το τελευταίο μηδενικό
    στην επανάστασή μας
    Τότε απογοητεύτηκε

    ERICH FRIED (1921-1988)

    ***

    5. ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

    Τον είδα καθώς πήγαινα σχολείο˙
    ξεματωμένος πια, φλουρί, είχε τελειώσει.
    Τριγύρω του γονατιστοί Εβραίοι με το άστρο.

    Αργά όταν τον χτύπησαν, είχα ξυπνήσει ˙
    η μάνα μου με χάιδεψε, ήρθε κοντά μου.
    Λαχτάριζα σαν το πουλί μέσα στη χούφτα.

    Ο διπλανός μου στο θρανίο σπαρταρούσε
    τη νύχτα δεν κοιμήθηκε η γειτονιά τους.
    Άλλοι πιο κει χλωμοί έφτυναν αίμα.

    Στο μεταξύ μαθαίναμε το ρήμα της ημέρας ˙
    Amo, amas, amat…

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ (1927-1985)

    ***

    6. ΜΑΘΗΤΕΙΑ

    Βαθιά
    κάτω απ’ τη θάλασσα
    τις ρίζες
    και το βαθύ πηγάδι

    κάτω απ’ τα σκοτεινά τούνελ και το θάνατο

    στα κοιτάσματα της νύχτας
    τα πιο βαθιά
    μαθητεύω
    σαν τον τυφλό που διαβάζει με τα δάχτυλα
    ερευνώντας το ρητό
    το χώρο
    τα ίχνη

    ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ

    ***

    7. Μαθήματα ζωής χωρίς εσένα

    μαθήματα ζωής
    χωρίς εσένα

    σε άδεια ερημικά πλάνα
    στα ίδια παγωμένα νερά
    έγινα πέτρα και φως
    προσπαθώντας να ακουμπήσω
    για λίγο
    τη μακρινή απουσία σου
    ακόμη λείπεις

    Σταύρος Σταυρόπουλος, Φως γυναίκας, Αστάρτη

    ***

    8. Στο μάθημα αυτό

    Στο μάθημα αυτό είμαστε όλοι αυτοδίδακτοι
    Δάσκαλος μοναδικός η καρδιά μας
    που ευτυχώς δε χάνει ποτέ τη γλώσσα με την οποία γεννήθηκε
    παρ’ όλα τα ξενόγλωσσα παράταιρα της εμφυτεύματα
    Μη με ρωτήσετε σε ποιο μάθημα
    Η καρδιά γνωρίζει.

    Δέσποινα Αυγουστινάκη

    Όλα εσύ μου τα ‘μαθες- ONIRAMA

    9. Ανεπίδεκτος απομαθήσεως

    Δεν ξέρω πού να σταματήσω.
    Κι ούτ’ έχω χρόνο διαθέσιμο
    Για να ξεμάθω.
    Χωρίς δασκάλους
    Ή μια μέθοδο έστω.

    Απίθανο
    Να βγάλω εγκαίρως από πάνω μου
    Όλη την ύλη.

    Ο Έντισον εφεύρε τον φωνογράφο
    Η φάλαινα γεννάει φαλαινάκια
    Ο Δούναβης διασχίζει τη Βιέννη –
    Αφόρητο φορτίο ανιαρό
    Τα δευτερεύοντα.

    Με κάμποσες επαναλήψεις λήθης
    Φαίνεται
    Θα καταφέρω κάποτε
    Να ξεθωριάσουν.

    Όμως πώς είναι πράσινα τα φύλλα
    Ο βίος βραχύτατος
    (Η τέχνη ακόμη βραχυτέρα)
    Όμως πώς είναι η θάλασσα νερό
    (Κι όλα βεβαίως νερό)
    Αδύνατον
    Ό,τι κι άν κάνω, αδύνατον
    Να τα προλάβω.

    Με τέτοιαν έλλειψη ελλείψεων, μπορώ
    Να πάρω απολυτήριο; Δεν μπορώ.

    Γι’ αυτό
    Ας μείνω, Κύριε, στην ίδια τάξη
    Στάσιμος
    (Α ναί, στην ίδια τάξη στάσιμος)
    Λίγες χρονιές ακόμη.

    Ως πλημμελούς αγνοίας, Κύριε.

    Ως ανεπίδεκτος απομαθήσεως.

    Αντώνης Φωστιέρης, «Πολύτιμη Λήθη», Καστανιώτης 2003

    ***

    10. Ο ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΟΔΥΝΗΣ

    Ξεκίνησε αυγή
    χαράματα
    να κλέψει τ’ άστρα
    ξεκίνησε
    νύχτα
    και σκότωσε
    όλα τα όνειρα
    αυτό το άγαλμα

    και μπλέκονταν ως βάδιζε
    τα γυμνά πόδια του
    στους βάτους
    και μάτωναν στ’ αγκάθια
    και τα ευγενικά ευλογημένα χέρια του
    ίδια πουλιά της Άνοιξης χάιδευαν
    τα γεράνια π’ονομάτιζε μια νύχτα αγάπης
    και του παρθενικού ονειροκρίτη της
    τις βαθιές πόρπες
    και των βυζιών της
    τις κραυγές τις κόκκινες
    και τους κρυφούς θυσάνους

    ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

  2. Ciao Aggeliki!!!!…Ναι, το «σχολείο – δάσκαλος» θα είναι άλλη ανάρτηση…

    -«Ταγμένοι οι ποιμένες ν’ αγρυπνούν
    και να σηκώνουν τα φορτία των άστρων
    κι εγώ εδώ στα χειμαδιά
    μαθαίνω την ψυχή μου.»
    (Κυριακή Λυμπέρη)

    -«….Τώρα μαθαίνω το αίμα μου
    δίχως τους δροσερούς υάκινθους
    τώρα σε βλέπω δρόμε του καλού σαν ειδοποίηση με κρίνους
    έχοντας το σακούλι τ’ αναστεναγμού
    κι όλο πηγαίνω
    πηγαίνω
    στις
    πηγές.»
    (Ν. Καρούζος)

    -Τάσος Λειβαδίτης, «Μάθημα ιστορίας»

    “Στο βάθος του χρόνου ήμουνα πίθηκος.
    Ύστερα ανακάλυψα τα εργαλεία.
    Πολέμησα σταυροφόρος στην Ιερουσαλήμ
    βίασα γυναίκες, κήρυξα την ισότητα, με σταύρωσαν.
    Τον Οχτώβρη του ’17 έκλαψα από ατέλειωτη ευτυχία.
    Τώρα με τα κουρέλια που μου απόμειναν
    προσπαθώ να φτιάξω ένα ομοίωμα ανθρώπου”
    (Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. Α’, Κέδρος)

    -Γιάννης Βαρβέρης, «Το μάθημα αίμα»

    «Εγώ κοιμάμαι και το αίμα μου όλο τρέχει
    όπως η τύχη τρέχει πράο ποτάμι
    σε χάρτες σχολικούς με παραποτάμους
    βρίσκει τ’ απόκρημνα χωριά στης Αφρικής τις ζούγκλες
    πίνουν οι μαθητές γουλίτσες φρίκης και θεριεύουνε
    όταν ξυπνώεπιστρέφει κουρασμένο απ’ το μάθημα
    δεν είναι χρέος ή σύμβολο είναι σημαία ανθρώπου
    ω αίμα μου, αίμα εκδρομικό, ζητάς και συ ένα άλλοθι
    – ο ύπνος σ’ έχει διώξει απ’ την πατρίδα.»
    (Γ. Βαρβέρης, Στα ξένα, Κέδρος)

    -Αργύρης Χιόνης, [Νεαρός μαθητής]

    «Νεαρός μαθητής μένει ενεός στη θέα λευκής σελίδας του
    τετραδίου του. Οι προηγούμενες σελίδες είναι ήδη πλήρεις
    σημειώσεων που καταχώρισε, εκεί, χωρίς κανένα δισταγμό.
    Γιατί, λοιπόν, διστάζει τώρα; Γιατί, εξαίφνης, νιώθει τέτοιο
    δέος μπροστά στην άγραφη σελίδα; Γιατί, με τρέμον χέρι,
    γράφει, τελικά: «Το χαρτί άσπρο σαν χιόνι, οι λέξεις μου
    κρυώνουν;» Μήπως κατάλαβε ότι οι λέξεις έχουνε ζωή;
    Έγινε μήπως ποιητής;»
    (Η φωνή της σιωπής, Νεφέλη)

    -Ευαγόρας Παλληκαρίδης, «Θα πάρω μια ανηφοριά» (Γειά σας παλιοί συμμαθηταί)

    «Παλιοί συμμαθηταί,

    Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.
    Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
    να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
    Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
    μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
    Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
    κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
    Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
    Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
    Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
    να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
    Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
    το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
    Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
    βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
    Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
    και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
    Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.»
    (https://el.wikipedia.org/)

  3. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    11. Μαθήματα

    Η λέξη Ελευθερία είναι σχετική, Ελλάς
    επίσης σχετική – αυτό το παραδέχονται όλοι.-
    Κόβοντας κάτι από τη μια, προσθέτοντας στην άλλη κάτι,
    τουλάχιστον φαινόμαστε – κι εν μέρει είμαστε –
    και φιλελεύθεροι κι εθνικοί συνάμα.

    Αν κάποιοι βλάπτονται απ’ τα μέτρα μας, οι άλλοι ωφελούνται
    κι αν μερικοί μεμψιμοιρούν, στραβοκοιτούν ή έστω κάνουν που αντιδρούνε
    αυτό το επιτρέπουμε, το ενθαρρύνουμε αυτό – με μέτρο.-
    Εμείς στενά δεν ερμηνεύουμε τ’ άγια των αγίων!

    Άμα το παρακάνουν όμως κι αρχίσουν τις φωνές
    τα «κλέφτες» «τύραννοι» τα «κάτω» κι άλλα που τα συνηθίζουν
    και βγουν στους δρόμους συν γυναιξί και τέκνοις
    και τα λένε στ’ ανοιχτά και πια δεν παίρνουν από λόγια κι απ’ αστεία,
    ορμούν οι γυμνασμένοι νόμοι σα σκυλιά και τους κατασπαράζουν,
    γονατιστοί στις πλάκες έλεος ζητούν, ομολογούν οι άθλιοι το λάθος
    το διαλαλούνε στις πλατείες.

    – Όχι, θα παίξουμε εν ου παικτοίς!

    Πάνος Θασίτης, Ελεεινόν θέατρον (1980)

    ***

    12. Δεν κράτησα ποτές μου περιλήψεις. Το μάθημα των λατινικών.
    Πώς νύσταζα Θέ μου. Έβαζα το χέρι μπρος στο στόμα
    και χασμουριόμουνα κρυφά. Άκουγα τις μύγες
    και κάτου απ’ το θρανίο είχα κρυμμένο
    ένα βιβλίο με στίχους κ’ ένα τριαντάφυλλο.

    Ο πλαϊνός συμμαθητής μου είταν όμορφος.
    Όμορφος. Το προφίλ του μελαψό στον άσπρο τοίχο
    ένα προφίλ ηλιοκαμένου δισκοβόλου.
    Μια μικρή μπούκλα γλύστραγε στο μέτωπό του…

    Γιάννης Ρίτσος, «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής»

    ***

    13. Το είδωλο

    Mάθημα ανθρωπολογίας ο δάσκαλος με στέλνει
    να φέρω τον σκελετό φοβάμαι κατεβαίνω στο
    υπόγειο βλέπω τα όργανα φοβάμαι επιστρέφω
    στην τάξη σκελετός ο δάσκαλος αγγίζει με τον
    χάρακα τα οστά μου φοβάμαι τα παιδιά
    ξεκαρδίζονται λένε αστεία είμαι άσαρκος
    κοκαλωμένος δίπλα στην έδρα φοβάμαι οι
    συμμαθητές μου ακόμα γελάνε

    αδυνατώντας οι νήπιοι να διακρίνουν
    στο κάτοπτρο του χρόνου το είδωλό τους

    Στάθης Κουτσούνης, Στιγμιότυπα του σώματος, Μεταίχμιο 2015

    ***

    14. Μαθήματα γλώσσας

    Να μιλάς όμορφα
    έλεγε η μάνα μου

    Μου μάθαινε να λέω
    Ατέρμονος
    Ευπροσήγορος
    Προσηνής

    Είναι δύσκολες αυτές οι λέξεις;
    Τώρα, δοκίμασε να πεις,
    Αντίο

    Οικονόμου Βασιλεία , Το Υπόλοιπο της Αφαίρεσης, Γκοβόστη, 2015

    ***

    15. Μαθήτριες

    Η καλύτερη ώρα για να πάρεις το αστικό λεωφορείο
    είναι γύρω στις έντεκα το βράδι
    καθημερινές
    από το κέντρο προς τα προάστια.

    Τότε
    που τα μικρά κοριτσάκια
    των δεκαπέντε με δεκαοχτώ χρονών
    γυρνάνε σπίτι από το φροντιστήριο
    ούτε αρκετά αθώα
    ούτε αρκετά ένοχα
    για να σου χαμογελάσουν.

    Καθώς τα παράθυρα αντανακλούν την ομορφιά
    κι ο αέρας πλημμυρίζει
    από γλυκές φωνές και απαλά αρώματα
    αναλογίζεσαι
    πως όλα αυτά
    δε θα’ ναι δικά σου ποτέ πια
    η απλώς ποτέ.

    Κι έχεις μια μισότρελη επιθυμία
    να χαϊδέψεις τα μαλλιά τους
    ν’ ακουμπήσεις το κεφάλι τους στον ώμο σου
    να τους ψιθυρίσεις
    πως τίποτα δεν τέλειωσε ακόμα
    πως τίποτα δεν άρχισε ακόμα
    πως είναι ακόμα πολύ νωρίς.

    Η ενοχή
    μπορεί να περιμένει.

    AΣΤΕΡΙΟΣ ΤΟΥΤΙΟΣ

  4. Καλημέρα, Αγγελική!!!

    -Κλείτος Κύρου, «Μάθημα περιβαλλοντολογίας»

    «Ήταν μια κοφτερή στιγμή έπεφταν πέταλα καλοκαιριού
    έπεφταν τουφεκιές έβγαινε στον εξώστη η κυρία Ζηνοβία “τι
    ωραίο φεγγάρι” έλεγε λύνοντας τα μαλλιά της οι γραμμές του
    τραμ γυαλίζαν στο λιθόστρωτο ένιωθες μια έρπουσα δύναμη
    να πλησιάζει βασανιστική ακατανίκητη ν’ ανυψώνεται και να
    σε ξεσπιτώνει

    Τώρα χαλάσματα στη θέση της μαγείας μανία και πίκρα
    ποδοπατούν την άσφαλτο τα ερείσματα της μνήμης λιγοστά
    δίπλα μια μάντρα κουρνιαχτός παντού επικαλύπτει αυτοκίνη-
    τα ή μισόλογα συναλλαγών τα βλέφαρα κι αυτά μέσα στη
    σκόνη ο ήλιος πια δεν είναι ορατός

    Ως εκ της φύσεώς μας συνεχώς προσαρμοζόμαστε στο περι-
    Βάλλον»
    (Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, ΑΓΡΑ)

    -Κένεθ Ρέξροθ, «Τα πλεονεκτήματα της μάθησης»

    «Είμαι ένας άντρας χωρίς φιλοδοξίες,
    και με λίγους φίλους, εντελώς ανίκανος
    να φτιάξω μια ζωή, γερνώντας,
    φυγάς από το δίκαιο πεπρωμένο.
    Έρημος, κακοντυμένος, τι πειράζει;
    Τα μεσάνυχτα γίνομαι μια κανάτα
    με ζεστό λευκό κρασί και καρδαμόσπορους.
    Με μια σκισμένη γκρι ρόμπα
    κι έναν παλιό μπερέ,
    κάθομαι στο κρύο γράφοντας ποιήματα,
    σχεδιάζοντας γυμνά στα στραβά περιθώρια,
    συνουσιαζόμενος με δεκαεξάχρονες
    νυμφομανείς της φαντασίας μου.»
    (Ανθολογία μπιτ ποίησης, Ροές)

  5. 16. [Είμαι ο μαθητής του τελευταίου θρανίου]

    Eίμαι ο μαθητής του τελευταίου θρανίου
    είμαι το διάφανο παιδί του τελευταίου θρανίου
    ο ξεχασμένος σας γιος
    η χαμένη σας κόρη
    κάθομαι στην άκρη του διαδρόμου
    στο πλάι του παραθύρου
    τα γόνατά μου ακουμπούν στο σπασμένο θρανίο
    είμαι το παιδί που δε χαϊδεύει με το βλέμμα ο δάσκαλος
    είμαι ο συλλέκτης παρατηρήσεων
    είμαι ένας ακόμη κόκκος στην κρησάρα του εκπαιδευτικού σας συστήματος

    είμαι το νεογέννητο χαμόγελο καθώς αγγίζω
    τα ξέπλεκα μαλλιά της Φωτεινής
    είμαι ο καθρέπτης πως η ζωή συνεχίζεται
    στο κολυμβητήριο ο πρώτος απ’ το τέλος στη διαδρομή
    η μαμά μου μ’ αφήνει παρκαρισμένο γωνία smile και nickelodeon
    o μπαμπάς μου με μπουκώνει με συμβουλές
    καθώς
    είμαι ο καθρέπτης όσων δεν κάνατε
    είμαι ο αποδέκτης της μη λύσης
    που προβάλλεται ως η μοναδική

    είμαι το παιδί που ντρέπεστε να είναι δικό σας
    αναρωτιέμαι
    εγώ ο μαθητής του τελευταίου θρανίου
    ο ξεχασμένος γιος σας
    αναρωτιέμαι
    εγώ το διάφανο παιδί του τελευταίου θρανίου
    η χαμένη κόρη σας
    τα παιδιά των μνημονίων ποιον έχουνε πατέρα;

    είμαι ο Κώστας που μ’ έχετε ξεχάσει
    φοράω το ίδιο ζευγάρι φθαρμένα αθλητικά παπούτσια
    κλωτσάω την ίδια τρύπια μπάλα
    – η μόνη σας πάσα είναι η ανάθεση –
    την ελπίδα εμένα την αρδεύουν τα σύννεφα

    είμαι η Ελένη που μεταφράζω στ’ Αγγλικά το μάθημα
    στο διπλανό προσφυγόπουλο απ’ τη Συρία
    θωπεύω μ’ αγάπη δυσπρόφερτες έννοιες
    αλληλεγγύη, ανθρωπιά, ελευθερία
    μένω στο Περιστέρι, στη Νίκαια, στου Ζωγράφου
    πηγαίνω σχολείο στα συσσίτια
    συχνάζω στις πλατείες
    δεν έχω ποτέ χρήματα
    – λαθρεπιβάτης στα εξαχνωμένα όνειρα της γενιάς σας –
    προσδοκώ ν’ αλλάξω τον κόσμο
    μου μετατίθετε την ευθύνη

    είμαι η Χριστίνα κι έρχομαι δακρυσμένη κάθε πρωί
    είμαι η Μαρία
    δεν είμαι ακόμη δεκάξι – δε σας γαμώ τα λύκεια –
    είμαι ο Αλέξης
    είμαι δεκάξι – γαμώ τα φροντιστήρια –

    είμαι η χαμένη σας πιθανότητα
    είμαι το χέρι που δε χαϊδέψατε
    είμαι η μόνη σας ανασφαλής βεβαιότητα
    είμαι τ’ ασχημόπαπο των παραμυθιών που
    δεν προορίζεται να γίνει κύκνος
    είμαι το παιδί των δανειακών σας συμβάσεων
    ο γιος του φόβου
    η κόρη των μνημονίων

    είμαι το άθροισμα απ’ τις ξεθυμασμένες ευαισθησίες σας
    η καθεμιά απ’ τις αποχρώσεις του μαύρου που βάψατε τη ζωή μου
    είμαι η χλωμάδα των ματιών σας στο θρόισμα απ’ ένα φευγαλέο μου χάδι
    βαδίζω στην πυρωμένη λεωφόρο της κρίσης τους
    σκορπώ εικονικά χαμόγελα
    ψάχνω δανεικούς έρωτες
    ο κόσμος μου επάλληλα μηνύματα από εκατόν εξήντα χαρακτήρες
    το παιδί με τα i-χαρίσματα
    έξυπνη γενιά
    smart κανονικότητα

    είμαι η αφαίρεση απ’ όλες τις παραιτήσεις σας
    είμαι το κάθε θραύσμα απ’ τις μάχες που δε δώσατε
    είστε η γενιά που νανουρίζεται τα βράδια με ήττες
    είμαι ο ταχυδρόμος της κάθε επόμενης νίκης
    – όλοι λένε πως δεν παίρνω τα γράμματα –
    το γέννημα απ’ τη λαβωμένη σας σάρκα
    η ελπίδα π’ αναγεννάται απ’ τις πληγές σας
    η ζωή που δε στοιχίζεται σ’ excelόφυλλα

    είμαι το παιδί του κάτω διαμερίσματος
    ο καρπός απ’ το σμίξιμο του έρωτα των νεανικών σας κορμιών
    ο γιος του ανέργου
    η κόρη της επισφαλούς συναδέλφου του διπλανού σας γραφείου
    είμαι σταγόνα απ’ τα πνιγμένα σας δάκρυα στο βυθό του Αιγαίου
    είμαι το νόθο σας τέκνο απ’ την πορνική εκποίηση του
    παρόντος σας
    η ζωντανή ανάμνηση του παρελθόντος
    το μέλλον που δε γευτήκατε
    η ομορφιά στα πληγωμένα σας γόνατα
    θρέμμα απ’ τη χρυσή ζώνη που ζωστήκατε κάποτε
    ο άτυχος ιθαγενής αυτού του τόπου
    ο μετανάστης δεύτερης γενιάς
    ο νιόφερτος πρόσφυγας
    είμαι η μηχανική κίνηση απ’ τα βλέφαρα
    π’ ανοιγοκλείνουν ανυπόμονα
    είμαι οι λέξεις σας που δεν καρφώθηκαν σαν πρόκες
    – τις πήρε ο e-άνεμος –

    είμαι ο μαθητής του τελευταίου θρανίου
    είμαι το διάφανο παιδί του τελευταίου θρανίου
    τ’ ανθισμένο κλαδί στον χερσότοπο

    Νίκος Πριόβολος

  6. -Μπ. Μπρεχτ, «Οι πιο φτωχοί συμμαθητές απ’ τους συνοικισμούς των προαστίων»

    «Οι πιο φτωχοί συμμαθητές με τα λεπτά παλτά τους
    Ερχόταν καθυστερημένοι στο πρωινό μάθημα πάντα
    Γιατί μοιράζαν γάλα ή εφημερίδες για τις μάνες τους.
    Οι δάσκαλοι
    Τους γράφανε στο μαύρο τους τεφτέρι και τους βρίζαν.
    Για κολατσιό δε φέρναν τίποτα μαζί τους. Στα διαλείμματα
    Γράφαν μέσα στους καμπινέδες τα μαθήματά τους.
    Αυτό απαγορευότανε. Τα διαλείμματα
    Ήτανε για αναψυχή και για φαΐ.
    Σαν το δεκαδικό αριθμό του π δεν ξέρανε
    Ρωτούσανε οι δάσκαλοι: Γιατί
    Δεν έμενες καλύτερα στη λάσπη, απ’ όπου έρχεσαι;
    Μα αυτό το ξεραν.
    Στους πιο φτωχούς μαθητές απ’ τους συνοικισμούς των προαστίων
    Υπόσχονταν κατώτερες θέσεις στις δημόσιες υπηρεσίες.
    Γι’ αυτό το περιεχόμενο των
    Βρώμικων σχολικών βιβλίων τους από δεύτερο χέρι αγορασμένων
    Με τον ιδρώτα του προσώπου τους μαθαίνανε απ’ έξω
    Μαθαίνανε να γλείφουνε τις μπότες του δασκάλου και
    Τις μανάδες τους τις ίδιες να καταφρονούνε.
    Τα κατώτερα πόστα των πιο φτωχών μαθητών απ’ τους συνοικισμούς των
    προαστίων
    Βρισκότανε κάτω απ’ το χώμα. Η καρέκλα του γραφείου τους
    Δεν είχε κάθισμα. Θέα τους
    Είχανε τις ρίζες των μικρών φυτών. Γιατί
    τους βάλανε
    Να μάθουνε ελληνική γραμματική και για τις εκστρατείες του Καίσαρα
    Του θείου τον τύπο και τον αριθμό του π;
    Στους ομαδικούς τάφους της Φλάντρας, που γι’ αυτούς
    ήτανε προορισμένοι
    Τι άλλο τους χρειαζότανε πέρα από
    Λίγο ασβέστη;»
    (Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα, μτφ. Νάντια Βαλαβάνη, Σ.Ε.)

  7. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    17. ΕΜΑΘΑ ΟΤΙ…

    Έμαθα –
    ότι παίρνει χρόνια να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη, και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να την καταστρέψεις.

    Έμαθα –
    ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι άξιος να αγαπηθείς. Τα υπόλοιπα επαφίενται σ’ αυτόν.

    Έμαθα –
    ότι ανεξαρτήτως πόσο καλός φίλος είναι κάποιος, κάποιες φορές θα σε πληγώσει, και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρήσεις.

    Έμαθα –
    ότι δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή σου, αυτό που μετράει είναι ποιους έχεις στη ζωή σου.

    Έμαθα –
    ότι δεν πρέπει ποτέ να καταστρέφεις μια συγγνώμη με μία δικαιολογία.

    Έμαθα –
    ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου, με ότι καλύτερο μπορούν οι άλλοι να κάνουν.

    Έμαθα-
    ότι αρκεί μια στιγμή για να κάνεις κάτι που θα σε στενοχωρεί όλη σου τη ζωή.

    Έμαθα-
    ότι χρειάζεται πολύς χρόνος για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι.

    Έμαθα-
    ότι θα πρέπει πάντα να αποχωρίζεσαι τα αγαπημένα πρόσωπα με λόγια αγάπης. Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπεις.

    Έμαθα-
    ότι είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που κάνουμε, δεν έχει σημασία το πώς αισθανόμαστε για αυτό που κάνουμε.

    Έμαθα-
    ότι είτε μπορείς να ελέγχεις τη συμπεριφορά σου είτε θα σ’ ελέγχει αυτή.

    Έμαθα-
    ότι ανεξάρτητα από το πόσο θερμή είναι μια σχέση στην αρχή, το πάθος εξασθενίζει και πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο να πάρει τη θέση του.

    Έμαθα-
    ότι ήρωες είναι αυτοί που κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει, όταν χρειάζεται να γίνει, ανεξάρτητα από τις συνέπειες.

    Έμαθα-
    ότι τα χρήματα είναι ένας άθλιος τρόπος να αξιολογείς την ζωή σου.

    Έμαθα-
    ότι μερικές φορές οι άνθρωποι που περιμένεις να σε κλωτσήσουν όταν είσαι στα κάτω σου, είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν να πάρεις τα πάνω σου.

    Έμαθα-
    ότι όταν είμαι θυμωμένος έχω το δικαίωμα να το δείχνω, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να γίνομαι σκληρός με τους άλλους.

    Έμαθα-
    ότι η αληθινή φιλία διατηρείται ακόμα και όταν υπάρχει μεγάλη απόσταση. Το ίδιο ισχύει και για την αληθινή αγάπη.

    Έμαθα-
    ότι μόνο και μόνο επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει με τον τρόπο που θέλεις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει όσο περισσότερο μπορεί.

    Έμαθα-
    ότι η ωριμότητα σχετίζεται περισσότερο με τις εμπειρίες που είχες καθώς και από τι έχεις μάθει από αυτές, και λιγότερο από το πόσα γενέθλια γιόρτασες.

    Έμαθα-
    ότι δεν πρέπει ποτέ να λες σ’ ένα παιδί ότι τα όνειρά του είναι εξωπραγματικά. Τι τραγωδία θα ήταν αν σε πίστευε.

    Έμαθα-
    ότι δεν είναι πάντα αρκετό να σε συγχωρέσουν οι άλλοι. Αρκετές φορές πρέπει να μπορούμε να συγχωρούμε οι ίδιοι τον εαυτό μας.

    Έμαθα-
    ότι δεν έχει σημασία πόσο άσχημα ράγισε η καρδιά σου, η ζωή δεν σταματά για να ξεπεράσεις τη θλίψη σου.

    Έμαθα-
    ότι οι περιστάσεις και οι συνθήκες μπορεί να έχουν επηρεάσει το ποιοι είμαστε, όμως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που έχουμε γίνει.
    Έμαθα-
    ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.
    Έμαθα-
    ότι μόνο και μόνο επειδή δύο άτομα μαλώνουν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλο. Ισχύει και το αντίθετο, επειδή δεν μαλώνουν δεν σημαίνει ότι αγαπούν ο ένας τον άλλο.

    Έμαθα-
    ότι δεν πρέπει να είμαστε τόσο πρόθυμοι να μάθουμε ένα μυστικό. Θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας για πάντα.

    Έμαθα-
    ότι δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτούν ακριβώς το ίδιο πράγμα και να βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό.

    Έμαθα-
    ότι τα διαπιστευτήρια στον τοίχο, δεν σε κάνουν αξιοπρεπή άνθρωπο.

    Έμαθα-
    ότι οι άλλοι θα ξεχάσουν τι τους είπες, θα ξεχάσουν τι τους έκανες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να αισθάνονται.

    Omer B. Washington, Παλαιστίνιος δημοσιογράφος
    http://antikleidi.com/2012/09/08/i-have-learned/

  8. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    itzikas@in.gr
    The intended recipient’s mailbox is full.

  9. Ciao Aggeliki!… Grazie mille!!!

    *To e-mail μου το άδειασα, μου ‘ρχονται, δεν ξέρω γιατί, δεκάδες μέιλ από συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Αν κάτι θέλεις να μου στείλεις μπορείς τώρα να το κάνεις.

    -Γιάννης Ρίτσος, {Ἄλλοτε διαβάζαμε τὰ μαθήματά μας…}

    «Ἄλλοτε διαβάζαμε τὰ μαθήματά μας, κάναμε τὴν προσευχή μας καὶ λέγαμε πὼς δυό καὶ δυό κάνουν τέσσερα. / Τώρα, δυό λουλούδια καὶ δυό ἀχτῖνες δέν κάνουν τέσσερα – κάνουν τὴν ψυχή μας! / Κ’ ἕνα τριαντάφυλλο καὶ μιά πεταλοῦδα δέν κάνουν δυό – κάνουν ἕνα θεό! / Κ’ ἕνας θεός κάνει ὅλα! / Λοιπόν, Ἡ ψυχή μας μαζί μὲ τὴν ψυχή τοῦ θεοῦ πόσα κάνει; / Ὁ δάσκαλος δέν ξέρει. / Ἐμεῖς τὸ ξέρουμε πὼς κάνει: ἕνα! / Τὸ διαβάσαμε σήμερα στὸ ἀνοιχτό βιβλίο τοῦ ἥλιου – σήμερα ποὺ ξεχάσαμε ὅλα τὰ βιβλία!..
    (Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού, Κέδρος)

    -Χρήστος Μαγκλάσης (Κνάκαλος), «Μαθήματα που έχασες…»

    Φθινοπώριασε,
    μου θύμισαν οι πρώτες σταγόνες βροχής
    μα με βρήκαν, ως συνήθως, απροετοίμαστο,
    Αναγκασμένος να προσαρμοστώ
    και να προφυλαχθώ,

    μπήκα στο πρώτο δωμάτιο,
    που ‘φερε μπροστά μου η μνήμη

    (γνωστή για την πανουργία της).
    Πρώτη φορά έμπαινα στο δωμάτιο με τις παραλείψεις,
    πάντα το απέφευγα.
    Ξαφνιάστηκα, παντού θύμησες
    να με δακτυλοδείχνουν.
    Μπροστά μου πεταμένα, κίτρινα ξεραμένα χαμόγελα,
    πιο ‘κει διαμαρτυρημένες υποσχέσεις,
    στην γωνία πολλές στιγμές μου αγνοημένες.
    Σε μια παλιά καρέκλα ξεχασμένες φωτογραφίες
    με λησμονημένα πρόσωπα.
    Όρθιοι σε μια ομπρελοθήκη,
    ρόλοι από σχέδια απραγματοποίητα.
    Πιο κει πολλά ποτήρια με λόγια
    αφημένα στη μέση
    και πάνω σ’ ένα τραπεζάκι ένας κουμπαράς
    σπασμένος, γεμάτος
    με οξειδωμένα κέρματα από αχαριστίες.
    Σ’ ένα μικρό βαλιτσάκι καταχωνιασμένα
    τάματα ανεκπλήρωτα.
    Παντού χρέη κι ενοχές μου ζητούν τον λόγο.
    Έχει στεγνώσει το στόμα μου,
    με πλακώνει βαρύ το σκοτάδι μέσα μου,
    και θέλω να αποδράσω,
    αλλά δεν κουνιούνται τα πόδια μου,
    όπως στους εφιάλτες.
    Απεγνωσμένα απλώνω και παίρνω ένα βιβλίο
    από ένα ράφι, να κάνω αέρα.
    Στο εξώφυλλο, πρόσεξα,
    είχε εμένα χαρούμενο,
    κι έγραφε »Μαθήματα που έχασες».
    Η περιέργειά μου με οδήγησε
    και στο οπισθόφυλλο,
    όπου είχε το ολιγόλεκτο
    »…τώρα ξέρεις, για να χαμογελάς,
    από αυτό το δωμάτιο
    πρέπει να ξεκινάς την μέρα σου».
    Σήκωσα το βλέμμα μου
    και φευ, μια φωτεινή επιγραφή ψηλά
    μ’ έβγαλε στην έξοδο.
    Είδα καλά, είμαι σίγουρος
    έγραφε »ΤΥΨΕΙΣ» .
    (http://fractalart.gr/mathimata-pou-exases/)

  10. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    18. ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΕΣ ΜΟΥΣΕΣ

    … Μητέρα, μ’ έστελνες σε μαθήματα πιάνου
    Και παίνευες τ’ αραμπέσκ μου και τις τρίλιες μου
    Κι ας έβρισκε κάθε δάσκαλος το ύφος μου
    Παράξενα στεγνό παρά τις κλίμακες
    Και τις ώρες εξάσκησης, τ’ αυτί μου
    Εντελώς κουφό και ναι, ανεπίδεκτο μάθησης.

    Έμαθα, έμαθα, έμαθα απ’ αλλού,
    Από μούσες που δε νοίκιασες εσύ, αγαπητή μητέρα…

    Σύλβια Πλαθ, «Οι Ανησυχητικές Μούσες», 1957

    ***

    19. ΓΑΣ ΟΜΦΑΛΟΣ(απόσπασμα)

    …Τὸ σκληρὸ ἔμαθα πὼς χαράζει
    ἀλλὰ ὄχι πῶς χαράζεται.
    Ἀργὰ συλλαβίζοντας ἀναστηλώνω
    μόνον τὴ λέξη ΕΠΤΟΗΘΗ. Μόνο; Ὄχι καὶ μόνο.
    Ἀκουστὸ ἀνὰ τὸν κόσμο τὸ Ἐπτοήθη. ..

    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

    ΥΓ. Είδες το μέιλ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: