Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (171ο): «Εχθρός»…

-«Τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.»
(Γ. Σεφέρης)

 

-«Αραπιάς άτι, Γάλλου νους, σπαθί Τουρκιάς μολύβι,

πέλαγο μέγα βράζ’ ο εχθρός προς το φτωχό καλύβι.»

(Δ. Σολωμός)

 

 -«…Εμείς κανέναν δεν μισούμε. Αφήστε μας,

ν’ αγαπάμε τον κόσμο, να σας αγαπάμε.

Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε

παρά μονάχα κείνον που δε σέβεται τον Άνθρωπο»

(Γ. Ρίτσος)

 

 -«…Σαν θα’ ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
Είναι του εχθρού τους η φωνή
Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει
Είναι ο ίδιος τους ο εχθρός…»
(Μπ. Μπρεχτ)

 

 

-Κ. Π. Καβάφης, «Οι Eχθροί»

Τον Ύπατο τρεις σοφισταί ήλθαν να χαιρετήσουν.
Ο Ύπατος τους έβαλε κοντά του να καθίσουν.
Ευγενικά τους μίλησε. Κ’ έπειτα, φροντίσουν,
τους είπε, χωρατεύοντας. «Η φήμη φθονερούς
κάμνει. Συγγράφουν οι αντίζηλοι. Έχετ’ εχθρούς.»
Aπήντησ’ ένας απ’ τους τρεις με λόγους σοβαρούς.

«Οι τωρινοί μας οι εχθροί δεν θα μας βλάψουνε ποτέ.
Κατόπι θά ’λθουν οι εχθροί μας, οι καινούριοι σοφισταί.
Όταν ημείς, υπέργηροι, θα κείμεθα ελεεινά
και μερικοί θα μπήκαμε στον Άδη. Τα σημερινά
τα λόγια και τα έργα μας αλλόκοτα (και κωμικά
ίσως) θα φαίνονται, γιατί θ’ αλλάξουν τα σοφιστικά,
το ύφος και τας τάσεις οι εχθροί. Όμοια σαν κ’ εμένα,
και σαν κι αυτούς, που τόσο μεταπλάσαμε τα περασμένα.
Όσα ημείς επαραστήσαμεν ωραία και σωστά
θα τ’ αποδείξουν οι εχθροί ανόητα και περιττά
τα ίδια ξαναλέγοντας αλλιώς (χωρίς μεγάλον κόπο).
Καθώς κ’ εμείς τα λόγια τα παλιά είπαμε μ’ άλλον τρόπο.»

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

 

 

BAUDELAIRE CHARLES, «Ο ΕΧΘΡΟΣ»

«Τα νιάτα μου ήταν μια καταιγίδα σκοτεινή,
Εδώ κι εκεί από λαμπερές αχτίδες φωτισμένη·
Τόσο που τον ερήμαξαν βροχές και κεραυνοί,
Που δροσερός στον κήπο μου καρπός δεν απομένει.

Βαθιά μου το φθινόπωρο έχει κιόλας απλωθεί,
Και θα χρειαστεί ναι το τσαπί ν’ αδράξω και το φτυάρι,
Κι αυτή μου που η νεροποντή την έχει συνεπάρει
Κι άνοιξαν λάκκοι μνήματα, να ξανασιάξω γη.

Μα ποιος θα πει αν τα λουλούδια τα νέα που λαχταρώ
Σ’ αυτό το χώμα το πλυμένο ωσάν ακρογιαλιά,
Θε να ‘βρουν την τροφή για ν’ αυξηθούν, τη μυστικιά;

-Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός,
Κι ο σκοτεινός Εχθρός που την καρδιά μας ροκανίζει
Απ’ το αίμα εμείς που χάνουμε, σφρίγος κι αλκή αυξαίνει
και χλοΐζει.»

(BAUDELAIRE CHARLES, ΕΙΚΟΣΙΟΧΤΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Γαβριηλίδης)

 

 

-Μίλτος Σαχτούρης, «ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ»

«Έρχεται φέτος κουρασμένη
η Άνοιξη
(να) κουβαλάει τόσα χρόνια
τα λουλούδια πάνω της.

Σκοτεινοί άνθρωποι
στις γωνιές την παραμονεύουν
για να την τσακίσουν.

Αυτή όμως
με κρότο
ανάβει ένα-ένα
τα λουλούδια της
στα μάτια τους τα ρίχνει
(για) να τους στραβώσει.»
(Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα, Κέδρος)

 

 

-Αλέκος Παναγούλης, «ΚΟΙΝΟΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΜΑΣ»

«Πώς να βρεθώ κοντά στους Βάσκους;
Στους Κούρδους πώς να δείξω την αγάπη μου;
Στη Νότιο Αφρική στη Ροδεσία πώς να τρέξω;
Στους Νέγρους, πώς να πω πως βρίσκομαι κοντά τους;
Στην Ινδοκίνα πώς να φτάσω;
Της Βεγγάλης το Λαό πως ν’ αγκαλιάσω;
Την πολεμίστρα μου ν’ αφήσω δεν μπορώ
Μ’ ας ξέρουνε πως τους εχθρούς τους
κι εμείς εδώ τους πολεμάμε
Κοινοί οι εχθροί μας
Δικοί τους και δικοί μας»

(Αλ. Παναγούλης, Τα ποιήματα, εκδ. Παπαζήσης)

 

-Μπ. Μπρεχτ, «ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΣΟΥ;»

«Τον πεινασμένο, που σου βούτηξε

την τελευταία μπουκιά, εχθρό τον βλέπεις.

Τον κλέφτη όμως, που ποτέ δεν πείνασε,

ποτέ σου απ’ το λαιμό δεν τον εβούτηξες.»

 

 

-Οδυσσέας Ελύτης, «Ήρθαν ντυμένοι φίλοι»

«Ήρθαν
ντυμένοι φίλοι
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας
και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή, και το Γεωμέτρη,
βίβλους γραμμάτων και αριθμών,
την πάσα υποταγή και δύναμη,
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.

Ούτε μέλισσα καν δεν γελάστηκε

το χρυσό ν’ αρχίσει παιχνίδι
ούτε ζέφυρος καν, τις λεύκες να φουσκώσει ποδιές.

Έστησαν και θεμελίωσαν

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς και επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα,
τους νόμους τους θεσπίζοντας
τα καλά και συμφέροντα,
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.

Και το μέτρο δεν…
έδεσε ποτέ με την σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι θεού
στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς
τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.

Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά.»

(Ο. Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος)

 

 

-Τίτος Πατρίκιος, «Φάση μιας μάχης»

«Είμαστε φάτσα με φάτσα
με τον εχθρό μου.
‘Ενα γραφείο μονάχα μας χωρίζει
σα χαράκωμα ή σαν τάφος.
Πίσω απ’ τις αξιοπρεπείς μας μάσκες
από πολύ βαθιά ανεβαίνει και μας καίει το μίσος.
Και να που τούτη τη στιγμή,
τώρα που παίζεται η ζωή μου,
ανακαλύπτω στη μορφή του πως
θα μπορούσα να τον είχα αγαπήσει.
Να που τούτη τη στιγμή ανακαλύπτει
στη μορφή μου
πως θα μπορούσε να με είχε αγαπήσει.»

(http://www.sarantakos.com/kibwtos/patrikios16.htm)

Advertisements

Single Post Navigation

9 thoughts on “Πες το με ποίηση (171ο): «Εχθρός»…

  1. Κατι διαφορετικο

    Ποιήματα του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

    Γρηγοριος ο ΘεολογοςΓνωμικά τετράστιχα, ποίημα ΛΓ’

    Όταν κάποια προσβολή κάποτε καίει την ψυχή σου, φέρε στο νου τον Χριστό και τα χτυπήματα Του
    και πόσο μέρος απ’ τις πληγές του Κυρίου είναι τούτα· κι αυτό θα είναι το νερό να σβήσεις τη λύπη σου.

    Τα πάθη, η μέθη, η ζήλεια κι ο δαίμονας είναι ίσα· όποιον χτυπήσουν, βουλιάζουν το μυαλό του·
    το λιώσιμο, η προσευχή, τα δάκρυα, να τα φάρμακα. Αυτή είναι η γιατρειά στα δικά μου πάθη.

    Τίποτα μη θεωρείς ισάξιο με τον πιστό φίλο, που δεν τον έφερε το ποτήρι κι η ταραχή του καιρού·
    αλλά αυτός δεν χαρίζει παρά μόνο ό,τι μας συμφέρει. Αναγνώριζε όρια στην έχθρα, όχι όμως στη φιλία.

    Γιατί να θεωρούμε αίτιο για όλα τον δόλιο εχθρό, αφού του δίνομε εξουσία με τον τρόπο που ζούμε;
    Να κατηγορείς τον εαυτό σου ή για όλα ή για τα πιο πολλά· τη φωτιά βάζομε εμείς, η φλόγα είναι του Πνεύματος.

    Η όψη συναρπαστική, κρατήθηκα όμως· δεν έστησα είδωλο στην αμαρτία.
    Αν στήσεις είδωλο, πού καιρός για πράξεις; αυτά της πάλης τα σκαλιά με τον εχθρό.

    Τ’ ωραιότερο δώρο για τον Θεό είναι ο τρόπος· κι αν υποφέρεις τα πάντα, τίποτ’ άξιο δεν θα υποφέρεις.
    Ό,τι δίνει κι ένας φτωχός αυτό να προσφέρεις. Ο καθαρός δεν μοιράζεται την αμοιβή της αμαρτίας.

  2. Και ο Θεός είπε «αγάπα τον εχθρό σου»! Και τον υπάκουσα και αγάπησα τον εαυτό μου.
    Χαλίλ Γκιμπράν.

  3. Eyxaristw poly, Grigori, gia ta wraia sxolia sou!!!!..Kalh Kyriakh!!!

    «Aχ! Δυστυχία… ο χρόνος τρώει τη ζωή μας. Είναι ο σκοτεινός εχθρός που μας ρουφά το αίμα…».
    (Σαρλ Πιερ Μποντλαίρ)

  4. Πού τα βρίσκεις όλα τα δύσκολα, Γιάννη;

    8

    1. Μού ‘πε ο εχθρός μου, «Αγάπα τον εχθρό σου».
    Κι εγώ υπάκουσα κι αγάπησα τον εαυτό μου.

    Kahlil Gibran

    ***

    2. Πὼς ἤσουνα ἐχθρός μου, δὲν τὸ ἤξερες
    οἱ λέξεις σου τὸ εἶπαν.
    Σ᾿ ἐκεῖνες πούλησε ὁ ἔρωτας τὸ σεισμό του
    κι ἦρθε στὴ ἐπιφάνεια ὅτι δὲ μ᾿ ἀγαποῦσες.

    Κική Δημουλά

    Ξένος για σένανε κι εχθρός – Γιώργος Νταλάρας

    3. Σαν εχθροί αγαπηθήκαμε

    Θα σε πάρω μια νύχτα να σου δείξω την πόλη
    όταν θα κοιμούνται όλοι,
    και θα ξενυχτάνε μόνο δυο ταξί στην Αλεξάνδρας
    μια γυναίκα κι ένας άντρας.

    Σαν εχθροί αγαπηθήκαμε,
    σαν εχθροί και σαν αιχμάλωτοι,
    στα τυφλά παραδοθήκαμε,
    σαν εχθροί, σαν μελλοθάνατοι,
    την αγάπη μας καπνίσαμε
    σε μια πόλη ξεγραμμένη,
    που θυμάται κι επιμένει,
    που θυμάται κι επιμένει,
    σαν εχθροί, σαν εχθροί, σαν εχθροί.

    Θα σε πάρω μια νύχτα να σου μάθω την πόλη
    όταν θα `χουν φύγει όλοι,
    και θα ξενυχτάνε μόνο δύο φώτα στην πλατεία
    και σπασμένα φαρμακεία.

    Θα σου δείξω απόψε μιαν αόρατη πόλη
    τώρα που μας λείπουν όλοι,
    και μας ξενυχτάνε μόνο δυο σκοποί στη Μεσογείων
    και τα μάτια των αγίων.

    Θα σε πάρω μια νύχτα να σου δείξω την πόλη
    όταν θα κοιμούνται όλοι.

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ

    ***

    4. Ο Ε Χ Θ Ρ Ο Σ Τ Ο Υ Π Ο Ι Η Τ Η

    Κατεβαίνω σιγά
    γελάω ξαφνικά χωρίς να το θέλω
    πάντα γελάω
    μπαίνω αριστερά, στην άδεια κουζίνα
    ανοίγω το τετράφυλλο παράθυρο προς την ανατολή
    κάθομαι στο τραπέζι με τα σκόρπια μήλα
    ξεχνιέμαι μονάχη
    Μονάχη χαίρομαι τις ώρες της αυγής.

    Μαρία Λαϊνά

    ***

    5. Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ
    (αποσπάσματα )

    … μια σχέση τρομερή άδικη. Ανεξήγητη ως το τέλος. Με μιαν ανεξιχνίαστη κακία βασανίζει ταπεινώνει αναίτια τον ποιητή του βγάζει τα μάτια. Τον κλείνει στην φυλακή κι ο ποιητής πεθαίνει όμως αυτό δεν έχει σημασία. Γιατί εχθρός του ποιητή δεν μπορεί να είναι ο θάνατος. Ο ποιητής δεν φοβάται τον θάνατο το λέει. Ο θάνατος είναι φυσικός η ποίηση είναι υπερφυσική. Ποιος μπορεί να είναι τι είναι αυτός ο άγνωστος εχθρός του ποιητή. Ο προαιώνιος κακούργος των ποιητών. Τότε άκουσα τον οιωνό με το κλειστό το στόμα. Μοίρα του ποιητή είναι η τιμωρία…

    …Ο ποιητής έχει πάντα έναν εχθρό. Η ποίησή του και η ζωή του η ίδια κρέμονται από την αναμέτρησή του μ’ αυτόν. Γιατί η Ποίηση είναι το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που έχει αιτία, γι’ αυτό αφανίζεται από κάτι που δεν έχει αιτία. Ποίημα, πάλι, είναι ό,τι δια της βίας σώζεται από τον πόλεμο του Ποιητή μ’ αυτόν τον πανίσχυρο φυσικό του εχθρό…

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ, Κέδρος 1990)

    Θάνος Μικρούτσικος & Μαρία Δημητριάδη – Εχθρός

    6. ΕΧΘΡΟΣ

    Είναι εχθρός του Ρετζέπ, του υφαντουργού της Προύσας.
    Εχθρός του Χασάμ, του εφαρμοστή στο εργοστάσιο του Καραμπουκ.
    Εχθρός του γέρο-Χάτζεν, του φτωχού χωριάτη.
    Εχθρός του αγρότη Σουλεϊμάν.
    Εχθρός του ανθρώπου -όπως εγώ, όπως εσύ – που στοχάζεται.
    Μα η πατρίδα είναι η κατοικία τούτων εδώ των ανθρώπων.
    Είναι, λοιπόν, εχθρός της πατρίδας, αγαπημένη μου.

    Ναζίμ Χικμέτ (μετάφραση Γιώργου Παπαλεονάρδου)

    ***

    7. Λες: Πολύν καιρό έλπιζες
    Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.
    Έλπιζες τι;
    Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;

    Δεν είν’ έτσι.
    Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

    Είναι τέτοια που:
    Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο
    Δεν έχουμε ελπίδα.
    Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει
    Θα χαθούμε.

    Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

    Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του
    Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
    Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

    Μπέρτολτ Μπρεχτ, μτφ. Βασίλης Βεργωτής

    ***

    8. ΕΦΟΔΙΟ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ
    (απόσπασμα)

    …παιδί μου πώς θα ζήσεις χωρίς τρωτά σημεία
    χωρίς της αγωνίας τα εφόδια
    τι προκοπή θα κάνει η αντοχή σου
    χωρίς εισόδημα πικρίας
    πώς θ’ αναθρέψεις την απώλεια
    πώς θ’ αντικρίσεις τους εχθρούς σου.

    Οι ενοχές σου τι θ’ απογίνουν
    όταν τους κόψεις τη διατροφή
    θ’ αγιάσουνε ως φτωχές μετά από τόσα πλούτη;

    Θ’ απαρνηθείς την ήττα;
    Η ήττα είναι παράδοση
    μιλιέται από σώμα σε σώμα διαιωνίζεται…

    KIKH ΔHMOYΛA

  5. Ciao Aggeliki!!!…Όντως, δύσκολο το θέμα μας, αλλά δεν τα πήγες κι άσχημα!!!

    -«…Εχθρούς να υποψιαζόμαστε παντού κ’ οι ολόφωτοι ουρανοί
    να ισκιώνονται απ’ τον ίσκιο μας και, φεύγοντας κινδύνους,
    να ζούμε μόνοι πλέκοντας για τους εχθρούς δημίου σκοινί
    και να κρεμάμε εμείς εμάς αθώους αντί για κείνους.»
    (Γ. Ρίτσος, «Απροσάρμοστοι»)

    -«Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν
    ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη πουκαμίσα σου
    κομμένην απ’ το τσίτι της πρώτης σοβιετικής λιακάδας. Σε χρειαζόμασταν.
    Χρειαζόμασταν τα μυδράλλια των στίχων σου που ‘ριχναν ίσα στον εχθρό
    ίσα και στον εχθρό που ‘χε κρυφτεί και μέσα σου και μέσα μας…»
    (Γ. Ρίτσος, «Γεια σου, Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη»)

    -«…Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή.
    οι φίλοι είχαν χαθεί
    κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…»
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    -Γ. Ρίτσος, «Οι τάφοι των προγόνων μας»
    (απόσπασμα)

    «Έπρεπε να φυλάμε τους νεκρούς μας και τη δύναμή τους μήπως καμμιάν ώρα
    οι αντίπαλοί μας τους ξεθάψουν και τους πάρουν μαζί τους. Και τότε,
    χωρίς τη δική τους προστασία, διπλά θα κινδυνεύαμε. Πώς πια
    θα ζούσαμε χωρίς τα σπίτια, τα έπιπλά μας, τα χωράφια μας, χωρίς, προπάντων,
    τους τάφους των προγόνων μας, πολεμιστών ή σοφών; Ας θυμηθούμε
    πώς οι Σπαρτιάτες κλέψανε τα οστά του Ορέστη από την Τεγέα. Θα ‘πρεπε
    ποτέ οι εχθροί μας να μην ξέρουν πού τους έχουμε θαμμένους. Όμως,

    πώς θα μπορούσαμε ποτέ να ξέρουμε ποιοι ‘ναι οι εχθροί μας
    ή πότε κι από πού θα εμφανιστούν; Όχι, λοιπόν, μεγαλόπρεπα μνήματα,
    όχι φανταχτερά στολίδια-αυτά κινούν την προσοχή και το φθόνο. Οι νεκροί μας
    δεν τα ‘χουν διόλου ανάγκη,-ολιγαρκείς, σεμνοί κι αμίλητοι τώρα,
    αδιαφορούν για το υδρομέλι, τ’ αναθήματα, τις μάταιες δόξες….»

    -ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ, «ΞΑΝΘΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ»

    «Στις έξη και τριάντα στη Ρώμη
    να μπαίνεις σαν έμπορας ή καμηλιέρης
    μεταμορφωμένος σε συνοδό χρυσού
      και άσημο επισκέπτη –
    κι όμως στον κόρφο σου να φέρνεις μυστικά
      γράμματα
    του Δεκριανού –
    κι αμέσως να διαδίδεται στις αγορές
    μέσα στα ανάκτορα
          ότι κατέφθασε ένα πρόσωπο
                   ν’ ανατινάξει την πόλη.
    Ύστερα ν’ ανεβαίνεις τα αξιώματα
    στους διαδρόμους να σε σταματούν έντρομα
      πρόσωπα
    ο γραμματέας του αυτοκράτορος έμπιστα να ρωτά
    να τερματίζεται η δεξίωσις
    η φήμη να μεταφέρει το μπόι σου
    να μεταφέρει τ’ άλογό σου –
    ξανθός όμορφος ο εχθρός του βασίλειου
    έχει χιτώνα πράσινο και κάτω το ξίφος
    τα μάτια του αστραπές και συνωμοσία
    περιπλανάται σε υγρές αυλές και μυστικά οπλοστάσια –
    συγκάλεσε εκτάκτως Σύνοδο
    κλείστε καλά τις εξώπορτες
    ν’ ασφαλιστείτε.

    Κι εσύ ήσυχα πάνω σε ξύλινα τραπέζια και
      καπηλιά
    να προετοιμάζεις την ένδοξη παρουσία –
    όμως – να εκφυλίζεσαι μετά σε αγοραίο ρήτορα
    να κεραυνώνεις τα πλήθη με λόγους
    να ξεχνάς τον προορισμό σου
    να ξεχνάς τ’ άλογό σου
    να προσπαθείς να φτάσεις με υπομνήματα
      τον αυτοκράτορα
    να ζητάς πίστωση χρόνου
    οι γραμματείς να σου απορρίπτουν
      την αίτηση –
    Πώς γίνεται τόσο εσύ να ξεπέσεις;

    Η ένδοξη Ρώμη σε περίμενε τόσους αιώνες
    σε προφητείες έλεγε τον ερχομό σου
    κι εσύ αφομοιώθηκες;»
    (Μιχάλης Κατσαρός, «Κατά Σαδδουκαίων», Θεμέλιο)

  6. Μόνο αυτά και τέλος.

    *

    Συμφωνία ἄρ. 1 (απόσπασμα)

    «… Ἡ δυστυχία σὲ κάνει πάντα νὰ αναβάλλεις – ἔφυγε ἡ ζωή.
    οἱ φίλοι εἶχαν χαθεῖ κι οἱ ἐχθροὶ ἦταν μικρόψυχοι γιὰ νὰ μπορεῖς νὰ τρέφεσαι ἀπ᾿ τὸ μῖσος σου…

    ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

    ***

    Ο εχθρός του ποιητή
    (αποσπάσματα)

    …Ο χριστιανός είναι ένα άγνωστο αδυσώπητο πλάσμα κακό. Έχει υποστολή κι υπόσταση να ταπεινώσει να τρομάξει. Να βασανίσει ν’ αφανίσει τον ποιητή. Γιατί ο ποιητής έχει πάντα έναν εχθρό. Η ποίησή του κι η ζωή του η ίδια κρέμονται από την αναμέτρησή του μ’ αυτόν. Ποίημα είναι ό,τι δια της βίας σώζεται από τον πόλεμο του ποιητή μ’ αυτόν τον πανίσχυρο φυσικό του εχθρό…

    …Το θυμάσαι αυτό που είπες; κάθε γέννηση γεννιέται δίδυμη με τον εχθρό της. Για πολύν καιρό επικρατεί και αποτρέπει. Ύστερα ο εχθρός αποκτά μια σκοτεινή αγαθότητα που προκαλεί φόβο κι ασάλευτος παρακολουθεί από μακριά με μιαν αλύπητη ευμένεια. Εγώ είμαι ο εχθρός σου Κωνσταντίνε…

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

  7. Δεν θέλω να ‘μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί

    Απόψε είμαστε κι οι δυο μας σιωπηλοί
    Ακόμα και οι λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη
    Το ξέρω θα μου δώσεις ένα φιλί
    και θα μου πεις να μείνουμε δυο φίλοι

    Δε θέλω να ‘μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
    Θέλω να μη θυμάμαι
    κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή
    Θέλω ένα όνειρο μονάχα να ‘ναι
    κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
    για να μου πεις να μη φοβάμαι

    Δώσ’ μου λοιπόν το τελευταίο μας φιλί
    και ας καπνίσουμε μαζί κι ένα τσιγάρο
    και φύγε, μη γυρίσεις να με δεις,
    δε θέλω να με βλέπεις να πονάω.

    • Ciao Aggeliki!!!!… Μπράβο που θυμήθηκες αυτό το ωραιότατο τραγούδι του Παπάζογλου!!!!
      *Εγώ δεν βρήκα κάτι αξιόλογο, γι αυτό δεν απάντησα και στο προηγούμενο σχόλιό σου.

  8. Ο εχθρός

    Όταν αποφάσισα να μιλήσω
    δεν ήξερα τι, η απόφαση αυτή, σημαίνει.
    Όμως δεν άργησα και να το καταλάβω-
    άρχισαν λίγο-λίγο οι φίλοι να μ’ εγκαταλείπουν
    να κόβουνε την καλημέρα, να κουμπώνονται
    να προφυλάγονται απ’ τον επικίνδυνο εχθρό.

    Με χίλιους τρόπους θέλησαν να με σωπάσουν
    το δε σοφίστηκαν:
    τη σιωπή, την καραντίνα και το φόβο,
    να με συντρίψουν θέλησαν, να γονατίσω.

    Γιατί η ποίηση, -όλοι το ξέρουν-
    είναι ο μέγας κίνδυνος που μας βρίσκει απροετοίμαστους,
    ο αδιάλλακτος εχθρός που μας παραμονεύει,
    και πρέπει πάντα να φυλάγεσαι απ’ την ποίηση

    ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: