Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (168ο): «Υπάρχω – ύπαρξη»….

-«Αγαπώ άρα υπάρχω»

(Ν. Βρεττάκος)

 

-«»Υπάρχω;» λες, κ’ ύστερα «δεν υπάρχεις!»»

(Κ. Καρυωτάκης)

 

-«Τι άδοξα που έχασα το στοίχη-
μα ανάμεσα στο “υπάρχω — δεν υπάρχω”».

(Βύρων Λεοντάρης)

 

-«Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει…»

(Τάσος Λειβαδίτης)

 

ΕΔΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ

«Είν’ ένας θάνατος να βγεις απ’ το εγώ σου κύριε

μα όμως σε σώζει απ’ το θάνατο.»

(Ν. Καρούζος)

 

-Νίκος Εγγονόπουλος, «Υπάρχει θεός»

υπάρχει θεός!

ε! συ επίορκε

–ναι συ όπου ψευδόρκησες–
εσύ που έβλαψες με τόσην αλαφριά –τον πλησίον σου- συνείδηση
από τώρα ακούς στης νεκρικής σου ακολουθίας
τα ψαλσίματα
του πονηρού του πνεύματος τα γέλια
να σαρκάζουν;
ε! ψεύτη αστέ όσο κι αν προσπαθείς
τη μούρη σου
για συμπαθητική –κι ωραία κόμη- να μας δείξεις
μη χάνεσαι:
τη λούζει ολάκερη
της έρημης ψυχής σου η βρώμα
κι η ανανδρία
κι η ψευτιά

υπάρχει Θεός!

όπως του δίκαιου το κάθε τι θε να γενή χαλάλι
ο ανομήσας –μη σας νοιάζει- θα κριθεί

ακούσατε τα λόγια αυτά του ποιητή:
το άνομο ψωμί δεν ωφελεί
υπάρχει οπωσδήποτε Θεός:

τι κρίμα όμως ναν’ οι ανθρώποι τόσο λίγοι!

(από την ποιητική συλλογή ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ)

 

-Αντώνης Φωστιέρης, «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»

 Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού
Mε απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ως τις κλειδώσεις
Tι εύκολα
Kαθώς αδειάζει κάθε ιδέα
Kι ανάστροφα
Pουφάει την αόρατη ευφροσύνη
του –να– μην
Ωσπου ολοκάθαρα: «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»
αστράφτοντας
καρφώθηκε στη σκέψη μου
η σκέψη.

(Aντώνης Φωστιέρης, «Πολύτιμη λήθη», εκδ. Kαστανιώτη)

 

 

-Φερνάντο Πεσσόα, «ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ…»

«Αρχίζω να γνωρίζω τον εαυτό μου. Δεν υπάρχω.

Είμαι το διάστημα ανάμεσα σ’ αυτό που θέλω να είμαι κι εκείνο που οι άλλοι με έκαναν,

Ή η μέση αυτού του διαστήματος, γιατί υπάρχει επίσης ζωή…

Είμαι αυτό, τελικά…

Σβήσε το φως, κλείσε την πόρτα και άσε να κάνουν θόρυβο οι παντόφλες στο διάδρομο.

Είμαι μόνος στο δωμάτιο με την απέραντη ηρεμία του εαυτού μου.

Είναι ένα σύμπαν φτηνό.»

(Φ. Πεσσόα (Άλβαρο ντε Κάμπος), Ποιήματα, Μτφ. Γιάννης Σουλιώτης)

 

 

-Γιάννης Πατίλης «Υπάρχω για να ληστεύω την ανυπαρξία»

 «Υπάρχω για να ληστεύω την ανυπαρξία.

Από κει κουβαλάω με κόπο

Υπέροχα ποιήματα.

Είναι διάφανα, φωτεινά κι ανέκφραστα.

Αλλά στο δρόμο μού πέφτουνε, σπάνε.

Τα μπαλώνω, τα κολλάω με λέξεις.

Με λέξεις που οι άνθρωποι λένε.

Μ’ αυτά που ξέρω, που βλέπω κι ακούω.

Και τα χαλάω μ’ αυτό που υπάρχει.»

(Ζεστό μεσημέρι, Αθήνα 1984)

 

-Αντόνιο Ματσάδο, [Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος…]

«Όλα περνούν κι όλα μένουν,

αλλά δικό μας είναι το να περνάμε

να περνάμε κάνοντας δρόμους,

δρόμους πάνω στη θάλασσα.

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα,

ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη

των ανθρώπων το τραγούδι μου.

Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους,

τους αβαρείς και αβρούς,

σαν σαπουνόφουσκες.

Μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται

από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε

κάτω από το γαλανό ουρανό, να πάλλουν

κι αμέσως να σπάνε…

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα…

Διαβάτη, τα ίχνη σου είναι

μόνο ο δρόμος και τίποτε άλλο

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,

ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας…

Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος

και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω

φαίνεται το μονοπάτι

που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος

μόνο απόνερα στη θάλασσα.»

*(Ο τίτλος του ποιήματος είναι «Caminante no hay camino», σε μτφ Βασίλη Λαλιώτη)

(Πηγή: http://www.toperiodiko.gr/)

 

 

-Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, «Η ανορεξία της ύπαρξης»

 Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω
ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω
κάνω πως γελάω
δεν επιθυμώ το αδύνατο
ούτε το δυνατό
τα απαγορευμένα για μένα σώματα
δε μου χορταίνουν τη ματιά.
Τον ουρανό καμιά φορά
κοιτάω με λαχτάρα
την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του
κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται
στη γοητεία της νύχτας.
Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.
Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή∙
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο.
Απλώνεται πάνω στη γη
σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται.
Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή.

(«Η ανορεξία της ύπαρξης», 2011)

 

 

-Γιώργος Σαραντάρης, «Της Ύπαρξης»

«Ὕπαρξη,
Δῶρο στὴν ἁγνή μας οὐσία
Γέλιο ποὺ χαράζει
Τὴν παντοτινὴ νύχτα
Πάνω στὶς λεῦκες
Ἀπαράτησε τὸ στεφάνι σου

Φέρε στὸ κοιμισμένο δάσος
Τὸ θρόισμα τοῦ ὀνείρου,
Ποὺ ἐμᾶς τοὺς σιωπηλοὺς
Ἐξύπνησε»

Σὰν Πνοὴ τοῦ Ἀέρα», εκδόσεις ΕΡΜΗΣ)

 

 

-Νίκος Καρούζος, ΤΕΧΝΗ /ΒΕΛΟΣ/ ΠΡΟΣ ΥΠΑΡΞΗ

«Νύχτα του μεγάλου κόρνου. χωθήκαμε

στο ξωκκλήσι

γιομάτοι δέος απ’ τον ολόαγνο κοκκύτη

τ’ ουρανού

στοχάζοντας τη θύελλα ωσάν επίθεση

για να μας τραντάζει το μη-Είναι.

L’ heure de la laideur.

Ένας άξαφνος κλόουν σπάζει τ’ αβγό

του Πάσχα

την κόκκινη μύτη του πετάγοντας κίτρινο.»

(Ν. Καρούζος, Ποιήματα, Ίκαρος)

Advertisements

Single Post Navigation

12 thoughts on “Πες το με ποίηση (168ο): «Υπάρχω – ύπαρξη»….

  1. 1.
    -Δεν σε βλέπω καλά απόψε; Τι έχεις;
    -Έχω ύπαρξη.

    Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    ***

    2. Εγώ Υπάρχω

    Κάτω απ’ την κυανή αιχμαλωσία τ’ ουρανού
    είμαι ο ταμίας της τύχης μου.
    Φίλος του νερού άνωθεν
    κι ο ουρανός
    συνάλλαγμα της ταπεινώσεως.

    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ, Τα ποιήματα, τόμος Α, 1961-1978, Αθήνα, Ίκαρος.

    ***

    3.
    Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΗΓΟΥΣΑΣ

    Μη γίνεσ’ ένα μ’ αυτά τα καθιστόζωα
    που σοφάρουν εξουθενωμένα και δένονται στ’ αυτοκίνητα.
    Να απαγορεύεις το μέλλον ολόκληρο
    στον εαυτό σου μέσα και να βλέπεις ήρεμος
    το δυστύχημα της υπάρξεως.

    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    ***

    4.
    ΧΙ
    Με τρομάζει η ανυπαρξία, η μητέρα μου,
    και δεν ξέρω γιατί,
    αφού η ερωμένη μου, η ύπαρξη
    είναι αυτή
    που πάντα μου επεφύλασσε
    και σίγουρα μου επιφυλάσσει ακόμη
    τις πιο οδυνηρές εκπλήξεις.

    Αργύρης Χιόνης, “Ό,τι περιγράφω με περιγράφει” -ποίηση δωματίου”, Γαβριηλίδης 2010 (Από την ενότητα «Εκδοχές του τέλους»)

    ***

    5. Εγώ υπάρχω

    Εγώ – υπάρχω. Εσύ – θα υπάρξεις. Ανάμεσα μας – έρεβος.
    Εγώ πίνω. Εσύ διψάς. Να συνεννοηθούμε – δύσκολα.
    Δέκα χρόνια, εκατό χιλιετίες
    Μας χωρίζουν. – Γέφυρες ο Θεός δε φτιάχνει.
    Να υπάρξεις! – είναι το κήρυγμά μου. Άφησε μόνο –
    Δίπλα να περάσω, δίχως με την ανάσα μου το ύψος να χαλάσω.
    Εγώ – υπάρχω. Εσύ θα υπάρξεις. Μετά από δέκα άνοιξες
    Θα πεις: – υπάρχω! – κι εγώ θα πω : – κάποτε …

    Μαρίνα Τσβετάγιεβα -Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

    ***

    6. Υπαρξιακό

    Απορώντας υπάρχω

    Ποιος με βεβαιώνει
    Ότι αυτό το σώμα είναι το σώμα μου
    Αυτή η φωνή είναι η δική μου φωνή

    Κάπου χρωστάμε τη ζωή μας

    Θα ‘ρθει κάποτε ένα πρόσωπο
    Και δεν θα ‘χει πρόσωπο
    Όνομα δεν θα ‘χει
    Λόγια δεν θα λέει
    Θα ‘χει ένα τρομαχτικό χέρι
    Θα ζητήσει θα πάρει

    Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Διασταυρώσεις (1965)

    Θα υπάρχω θες δεν θες, Δήμητρα Γαλάνη

    7. Ό,τι υπήρξαμε

    Ό,τι υπήρξαμε-
    κρυμμένοι
    πριν το φως
    Αφουγκραζόμενοι παράξενες
    αισθήσεις κατάσαρκα-
    Αντηχούσε το αδιέξοδο
    πίσω από εικόνες
    που ακόμα δεν είχαμε πλάσει-
    Μονάχα την ώρα
    που θα βγαίναμε στο φως
    θα αποκαλύπτονταν η κάθετη συνήθεια
    του ήμαστε
    Μα οι ώρες ήρθαν ανάποδα-
    εικόνες ποτέ δεν είδαμε
    μόνο στο βάθος ίχνη πρωτόγονου φωτός
    παραμένοντες οριζοντιωμένοι-

    δεν αναγνώρισε κανείς τον άλλον
    μες στο σκοτάδι-
    δεν γεύτηκε το νόστιμον ήμαρ
    αγγιζόμασταν γλώσσα γλώσσα
    Όπως νεκροί με νεκρούς-

    Γιώργος Αλισάνογλου , Από τη συλλογή Ακάνθινη πόλη (2006)

    ***

    8. Ανυπαρξία

    Ας με συγχωρέσει ο ουρανός
    τ’ αστέρια και η λάσπη
    Ας με συγχωρέσουν οι θάλασσες
    ο άνεμος, η στάχτη
    Ας με συγχωρέσουν τα χείλη μου
    που τα ‘σκισα στα κοφτερά
    λόγια της ανυπαρξίας.

    Γιώργος Αλισάνογλου, Άηχες κραυγές (2001)

    ***

    9. ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

    Αγαπάω άρα υπάρχω
    Ερωτεύομαι άρα υπάρχω
    Αγαπάω άρα υπάρχω
    Αγωνίζομαι άρα υπάρχω
    Ονειρεύομαι άρα υπάρχω
    Αντιστέκομαι άρα υπάρχω
    Συγχωρώ άρα υπάρχω
    Αρνούμαι άρα υπάρχω
    Σκέφτομαι άρα υπάρχω
    Ελπίζω άρα υπάρχω
    Προχωρώ άρα υπάρχω

    Ερωτεύομαι άρα υπάρχω
    Αγαπάω άρα υπάρχω

    Αγαπάω
    Αγαπάω
    Άρα υπάρχω

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ

    ***

    10. Πολλοί οι καθρέφτες
    μα το πρόσωπο ένα.

    Υπάρχω
    τόσο μόνο
    όσο μέσα
    σ’ έναν καθρέφτη.

    ΛΕΝΑ ΠΑΠΠΑ, Μέσα σε καθρέφτες

    ***

    11. [Σαν να μην υπήρξε ποτέ]

    Κρατάς στα χέρια σου τις φωτογραφίες
    από το τελευταίο σας καλοκαίρι στο Πέζαρο.
    Δεν μπορούσε να φανταστεί τότε — ούτε κι εσύ άλλωστε —
    ότι δεκατέσσερις μήνες αργότερα θα ήταν νεκρή.
    Κοιτάζεις το πρόσωπό της καθώς γέρνει τρυφερά πάνω στο δικό σου.

    Είναι ένα πρόσωπο ξένο, όχι αυτό που καθρεφτίζονταν στο βλέμμα σου
    εκείνη την ηλιόλουστη μέρα, έξω από το σπίτι του Ροσίνι.
    Λες κι ο θάνατος ήρθε στο μεταξύ κι έβαψε τα μάτια της
    —αυτά που είχαν τόσους γοητεύσει στο παρελθόν — με άλλο χρώμα,
    λες και το χαμόγελό της δεν είναι πια χαμόγελο,
    αλλά φρικαλέος μορφασμός. Έκανε καλή δουλειά ο μακιγιέρ.

    Κατάφερε και την εικόνα της ακόμη στο χαρτί
    να την μεταμορφώσει με το έμπειρο χάδι του.
    Είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ ζωντανή. Δεν υπήρξε.

    Χάρης Βλαβιανός [“Σονέτα της συμφοράς”, Πατάκης]

    ***

    12. Πρίμα μπαλαρίνα

    Δεν υπάρχω, είπα
    και έγινα
    αιώνια επιστροφή
    Στον κήπο του παντός
    και στο δωμάτιο που
    επιτέλους ξύπνησα
    ο Κανένας

    Ελένη Γκίκα, «Η αρχιτεκτονική της ύπαρξης», «Καλέντης»

    ***

    13.
    «…Εδώ τώρα
    κάθομαι και καπνίζω
    σαν ένα φουγάρο ενός πλοίου

    που έφυγε
    που διαρκώς φεύγει
    που διαρκώς ταξιδεύει
    και διαρκώς ξαναγυρίζει
    κάνοντας
    έναν κύκλο
    έναν κύκλο
    τον κύκλο του κόσμου

    γιατί
    ολόκληρη η ζωή
    ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητος
    είναι ένας κύκλος
    όχι, όχι κύκλος
    θα μπορούσα να πω μία σπείρα
    μία ανερχόμενη ανελισσόμενη σπείρα

    όλο και πιο πάνω
    όλο και πιο πάνω
    ως που
    δεν έχει τέλος
    το ατελεύτητο
    που συναντάται με το απέραντο
    ατελεύτητο
    και απέραντο
    να το ζήσεις μόνο μια στιγμή
    το έζησες για πάντα

    και είναι σαν να υπάρχεις πάντα
    και υπάρχεις
    έτσι δεν είναι;
    υπάρχεις
    υπάρχω
    υπάρχουμε
    η αιώνια ανθρώπινη ύπαρξη»

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

    ***

    14. «Συνομιλώ Άρα Υπάρχω»

    [Η ύπαρξη ποιητών
    πιστοποιεί πως πορευόμαστε ακόμα
    όπως το πρώτο κερί
    πιστοποίησε το σκοτάδι.
    Προορισμός της ποίησης είναι να επισπεύσει
    την τελική κατάργηση της τάξης των ποιητών
    να συντελέσει στην τελειοποίηση της γλώσσας
    τόσο που οι λέξεις άνθρωπος και ειρήνη
    ν’ αποτελούν συνωνυμία.]

    ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, απόσπασμα

    ***

    15. Κουκλοθέατρο

    Ξέρω πως υπάρχεις
    κι ας μην Σε βλέπω
    Όπως ο θεατρώνης
    Κινεί
    τα νήματα
    στις μαριονέτες
    κι εκείνες αγνοώντας τη μορφή του
    δεν αναρωτιούνται καν
    ποιος τάχα ενορχηστρώνει
    την μικρή διαδρομή τους.

    Έτσι κι εγώ έπαψα να Σε ψάχνω
    Γνωρίζω μόνο
    πως υπάρχω
    άρα υπάρχεις.

    ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΙΔΗΡΑ

    ***

    16. «ΑΒαπώ»

    Υπάρχω ακόμη στα δάκρυα
    που δροσοσταλίδες λαμπυρίζουν στις πυκνές σου βλεφαρίδες
    –λόχμες που συγκρατούνε την ορμή τους
    όταν βιάζομαι να φύγω–
    και τότε αποφασίζω ν’ αναβάλω ακόμα και τον θάνατό μου
    έτσι απλά όπως καθυστερώ για χάρη σου
    και την προσωρινή μου αναχώρηση.

    ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΙΔΗΡΑ

    ***

    17. Υπαρκτικά, IV

    Τόσο είναι το πάθος μου της ζωής
    που θα μπορούσα να πεθάνω.

    Τόσο ζω που καταλαβαίνω
    πόσο πεθαίνω.

    Τόση είναι η ζωή μου
    που με πεθαίνει.

    Τόσο μπορώ να ζήσω
    που μπορώ ν’ αδιαφορήσω αν ζω.

    Τόσο ζητώ να ζήσω
    που δεν αντέχω να ζω.

    Ζωή Καρέλλη, Το Πλοίο

    ΥΓ. Καλημέρα, καλή εβδομάδα, με υπαρξιακές αναζητήσεις.

  2. Καλημέρα, Αγγελική!!!!…. Πλούσια τα «υπαρξιακά ελέη» σου… Bravissima!!!

    -«Δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι νεκροί
    μήτε ασφοδίλια μήτε αναπαμένα κόκαλα
    ένα σαφάρι ψυχών είναι ο χρόνος..»
    (Βύρων Λεοντάρης)

    -«Η ύπαρξη ζοφώδης αοριστία, μα ο θάνατος κυριολεξία»
    (Ν. Καρούζος)

    -e cammigs, [Αν υπάρχουν ουρανοί..]

    Αν υπάρχουν ουρανοί έναν θα ‘χει (μόνη της) η μητέρα
    μου. Δεν θα ‘ναι ουρανός με πανσέδες
    ούτε ουρανός με ντελικάτα κρινολούλουδα μα
    μα θα ‘ναι ένας ουρανός με βαθυκόκκινα ρόδα

    ο πατέρας μου (βαθύς σα ρόδο
    υψηλός σα ρόδο)

    θα στέκει πλάι της

    (λυγίζοντας επάνωθέ της
    σιωπηλός)
    με μάτια που αληθινά είναι πέταλα χωρίς να βλέπουν

    τίποτε με όψη ποιητή που αληθινά είναι
    λουλούδι κι όχι όψη με
    χέρια
    που θα ψιθυρίζουν
    Αυτή είναι η αγαπημένη μου
    (ξάφνου μες στο ηλιόφως
    θα υποκλιθεί
    και όλος ο κήπος θα υποκλιθεί)
    (Μ. Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, μτφ. Θεοδόσης Άθας)

    -Ν. Καρούζος, «ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ»

    Σα να μην υπήρξαμε ποτέ
    κι όμως πονέσαμε απ’ τα βάθη.
    Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
    για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
    Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
    χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.
    Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη
    να φανερωθεί ολόκληρη.
    Μια μουσική
    άξια των συγκινήσεων μας
    δεν ακούσαμε.
    Βρεθήκαμε σ’ ένα διάλειμμα του κόσμου
    ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
    Θα σωθούμε από μια γλυκύτητα
    στεφανωμένη με αγκάθια.
    Χαίρετε άνθη σιωπηλά
    με των καλύκων την περισυλλογή
    ο τρόμος εκλεπτύνεται στην καρδιά σας.
    Ενδότερα ο Κύριος λειτουργεί
    ενδότερα υπάρχουμε μαζί σας.
    Δεν έχει η απαλή ψυχή βραχώδη πάθη
    και πάντα λέει το τραγούδι της υπομονής.
    Ω θα γυρίσουμε στην ομορφιά
    μια μέρα…
    Με τη θυσία του γύρω φαινομένου
    θα ανακαταλάβει, η ψυχή τη μοναξιά της.
    (Ν. Καρούζος, Ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

  3. 18. «Τα δεμένα»

    Η θάλασσα του Σκαραμαγκά είναι δεμένη,
    πηχτή. Από τα πετρελαιοφόρα
    βγαίνει μαύρος καπνός ακινησίας.
    Ας πούμε πως υπάρχεις.

    Η διαδρομή ξεχειλώνει κρεμασμένη στο βλέμμα.
    Λερώνει τους απάνω δρόμους ένα βρώμικο σύννεφο,
    η καθαρή ψυχή κάτω αναβάλλεται πάλι.
    Ας πούμε πως υπάρχεις.

    Στο μυαλό μου πολλοί τέτοιοι κόμποι,
    πολλά τέτοια δεσίματα.
    Ας πούμε πως υπάρχεις.

    Στου αυτοκινήτου τον καθρέφτη κοιτάζεται ένα ξεροπήγαδο.
    Στη γη εδώ – εκεί κάτι φρεσκοσκαμμένο.
    Η ίδια φροντίδα
    για τους νεκρούς και για τους σπόρους.
    Η γη αναρριγεί.

    Ας πούμε πως υπάρχεις.

    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ -Το λίγο του κόσμου

    ***

    19. Άνω Tελεία

    Ναι, το έχω ξαναπεί
    κι όσο οι λέξεις θα μ’ αφήνουν
    ακόμα να μιλώ, θα το υπενθυμίζω
    φωναχτά ότι λέξεις φταίνε
    αν όχι για όλα
    πάντως για τα αξεπέραστα

    σκέψου την λέξη «φεύγω»
    πόσα «θα μείνω» γκρέμισε
    και πόσα λες στοίχειωσαν
    από τις λέξεις ξεχασμένα.

    Ένοχες λέξεις δεν το συζητώ
    ας μην επαναφέρω
    τι αδικοχαμένα πήγανε εξαιτίας τους
    χιλιάδες «σ’ αγαπώ»
    τι λίγα που σωθήκανε σε μια φωτογραφία

    κι αυτά δεν είναι τίποτα
    σε σχέση με το αίφνης θα πάψω να μιλώ
    όταν διαμιάς θα φύγουν όλες
    οι λέξεις από μέσα μου με πρώτη
    πρώτη πρώτη απ’ όλες τη λέξη Υπάρχω.

    Κι εσύ γιατί ταράζεσαι δεν ήξερες
    ότι μία λέξη είναι σαν τις άλλες
    η τόσο ύπαρξή μας;

    Απλώς προφέρεται αργά πολύ αργά
    σα να ’ναι οι συλλαβές της ατέλειωτες

    κι εγώ
    όντας φανατική της ύπαρξης

    με άρθρωση επιμονή παθιασμένη
    θα εξακολουθήσω όταν
    να την ξαναμιλώ έστω συλλαβιστά

    κι ας μη μου έχει μείνει τότε
    καμιά συλλαβή της.

    Κική Δημουλά

    ***

    20. Επιβεβαίωση

    Κι όταν φιλιούνται με πάθος
    κι όταν με χέρια πυρακτωμένα
    διατρέχουν ο ένας του άλλου
    το κορμί κι όταν ασπαίροντας
    δίνουν και παίρνουν ηδονή
    εκείνος που αγαπούν είν΄ ο εαυτός τους.

    Με κλειστά μάτια πιάνονται απ΄ τον άλλο
    σαν από τοίχο ή από δέντρο για ν΄ ανέβουν
    να δουν στα βάθη του ορίζοντα
    την ανταύγεια του μακρινού φωτός.

    Επιβεβαίωση της ύπαρξής τους αποζητούν.

    Γιώργης Μανουσάκης

  4. Ciao Aggeliki!!!… Εδώ είμαι κι ακόμα «υπάρχω»…

    -«Όσο υπάρχουν ποιητές, υπάρχει ελπίδα»

    -«Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, Θεός δεν υπάρχει!»
    (Ν. Καζαντζάκης)

    -«Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.»
    (Ν. Καζαντζάκης)

    -«Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του.»
    (Ο. Ελύτης)

    -Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Όσο υπάρχουν ποιητές»

    «Όσο υπάρχουν ποιητές
    Τα πουλιά θα πετούν
    Και τα δέντρα θ’ ανθίζουν
    Δε θα μπορούν ανίερα χέρια
    Να σταματήσουν την άνοιξη
    Να εξαφανίσουν τα πράσινα σημάδια
    Αυτούς πού πιστεύουν ακόμα
    Πώς είναι τ’ όνειρο δυνατό .»
    (Τάκης Βαρβιτσιώτης, Δέκα ποιήματα τη οργής και του χρέους)

    -Λουί Αραγκόν, «Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη»

    «Τίποτα δε χαρίστηκε στον άνθρωπο ποτέ. Μηδέ η δύναμή του,
    Μηδέ αδυναμία, μηδέ καρδιά. Κι όταν νομίζει πως
    Τα χέρι’ ανοίγει, ο ίσκιος του είναι σωστός σταυρός
    Και μνέσκει μες στη χούφτα του της ευτυχίας του η σποδός
    Είναι μια προδοσία φριχτή κι αλλόκοτ’ η ζωή του.
    Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

    Η ζωή του… Μοιάζει σε στρατιώτες με στολές
    Μα δίχως όπλα, για έναν άγνωστο σκοπό ταγμένους.
    Τι κι αν τους έβρεις το πρωί ετοιμασμένους,
    Αυτούς, οπού το βράδυ θα τους δεις αβέβαιους, νικημένους;
    Πείτε μονάχα: η ζωή μου! Και βαστήχτε των δακρύων σας τις πηγές…
    Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

    Ωραία μου αγάπη, καλή μου αγάπη, οδύνη και πλάνη,
    Μαζί μου σ’έχω, μέσα μου, σαν πουλί πληγωμένο·
    Κι όλοι γύρω μάς βλέπουν μ’ένα βλέμμα χαμένο,
    Ξαναλέγοντας, πίσω μου, κάθε λόγο που είχα πλεγμένο
    Στα μεγάλα τα μάτια σου –κι έχει τώρα πεθάνει…
    Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

    Ο καιρός να μάθουμε να ζούμε έχει διαβεί…
    Κλαίνε στην ένωσή τους οι καρδιές μας κάθε βράδι,
    Για το σπαθί της δυστυχίας που της χαράς το υφάδι
    Κόβει, για τις λύπες που πληρώνουν ένα χάδι,
    Τα όσα δάκρυα για μια κιθάρας πνοή.
    Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

    Δεν υπάρχει αγάπη, σαν κισσός στον πόνο να μη στρέφεται,
    Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε πεθαίνει,
    Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε μαραίνει,
    Και της πατρίδας όχι πιότερο η αγάπη η βλογημένη
    Δεν υπάρχει αγάπη που απ’ το κλάμα να μη θρέφεται.
    Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

    Κι όμως, μ’ αγάπη εμείς οι δυο είμαστε δεμένοι!»
    («Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης. Από τον Μπωντλαίρ ώς τις μέρες μας», Καστανιώτης)

    -Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «ΥΠΑΡΞΙΑΚΕΣ ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ»

    «Τι ωραίος που ήταν ο έρωτας!
    Πολιορκούσε χωρίς ενοχές
    πολεμούσε χωρίς αιχμές, χωρίς φιλοδοξίες.
    Λιοπύρι τα μεσάνυχτα
    καλοκαιριά στον πάγο
    έρωτας, το αντίθετο του αληθινού
    έδινε στο πραγματικό ουσία.
    Ήταν ωραία η ευωδιά του ιδρώτα
    σοφά τα συμπεράσματα της σάρκας τότε
    της σάρκας, της πιο παραμελημένης θεάς.
    Τη ζωή μου βλέπω τώρα
    σαν ένα ντοκιμαντέρ
    που δείχνει σπάνια της φύσης πουλιά
    ξεχασμένες του κόσμου ακτές
    απλησίαστες κορφές.
    Τις κινήσεις της ψυχής μου
    παρακολουθώ στην οθόνη.
    Ποια μέθοδο ακολουθεί άραγε η ψυχή
    για να επιζήσει για λίγο ακόμη χωρίς μέλλον;
    Το ψέμα; Την αλήθεια;
    Ή αφήνεται στη φυσικότητα του είναι;
    Ποιανού «είναι»;
    Πώς μπορεί να υπάρξει «είναι» χωρίς μέλλον;
    Όταν πια μόνο μια κάποια ιδέα οδηγεί στο σώμα
    μόνο τ’ όνειρο φέρνει το πάθος;
    Όσο για τον έρωτα τον τελευταίο
    είναι σαν τον πρώτο:
    βλασταίνει στο χωράφι του Πλάτωνα.»
    (http://anagnoseispoiiton.blogspot.gr/2015/03/1963-2011.html)

    -Χρίστος Λάσκαρης, «Να υπάρχουν ακόμα»

    «Να υπάρχουν ακόμα οι μουριές,
    εκείνες οι μουριές στο σπίτι μας απ’ έξω, λέω,
    να υπάρχει η μικρή μας γειτονιά,
    η Αντωνιά που έραβε μπρος στο παράθυρό της,
    να τεμπελιάζουνε στους φράχτες τα σκυλιά.
    Ή μήπως πέρασε ο δρόμος πάνω απ’ όλα αυτά,
    κι έμεινε τούτη η μνήμη…»
    (http://pyroessa-logotimis.blogspot.gr/2014/05/blog-post_15.html)

  5. 21. “Αδέξιοι και πρόθυμοι”

    “Αυτοδίδακτοι καθώς μπαίνουμε έτσι στο βαρύ και
    ανθυγιεινό επάγγελμα της ύπαρξης
    διαλύουμε τον εκ γενετής ηρωισμό μας σε πράξεις ασήμαντες…”

    Κίμωνας Ρηγόπουλος, “Στο πλήρωμα του τρόμου”

    ***

    22. Υπάρχω απολύτως

    όντως υπάρχω
    δεν το αμφισβητώ
    απλώς το συζητώ με τον εαυτό μου
    και συμφωνούμε.
    Όταν δεν θα υπάρχουμε πια
    ο εαυτός μου κι εγώ
    δεν θα μας νοιάζει –
    έτσι λένε
    κι ίσως έχουν δίκιο –
    όμως αυτό το αμφισβητώ.

    Τόνια Κοβαλένκο

    ***

    23. Θα έχω υπάρξει

    Θα έχω υπάρξει
    Αντικρίζοντας το παρόν εκ των υστέρων
    Σε έναν αναδρομικό τόπο
    Σε μια αιωνιότητα του Τίποτε

    Ένα Άστρο όπως χιλιάδες άλλα
    Ατενίζοντας
    Θεώμενος
    Το παρελθόν του παρόντος μου

    Δίνοντας νόημα
    Σ’ αυτόν τον λαβύρινθο διαδρομών
    Στην επανάληψη λαθών
    Στη λήθη και την αλήθεια μου

    Στις αναμνήσεις
    Στην ανοιξιάτικη βροχή
    Στα ανεξήγητα πράγματα που μου συμβαίνουν
    Στον άνεμο
    Στα λόγια που μου έρχονται στο στόμα

    Θα έχω υπάρξει
    Ανάποδα στον χρόνο
    Ξαναβλέποντας τον εαυτό μου
    Να πολλαπλασιάζεται
    Πότε μικρός πότε μεγάλος πότε μωρό
    πότε

    Στη στιγμή του θανάτου μου
    Στο νεκρικό κιβούρι μου
    Μέσα στη σάρκα σου
    ενσαρκωμένος

    Θα έχω υπάρξει
    Ίσως τη στιγμή του θανάτου μου
    Ίσως αργότερα….

    Πέτρος Θεοδωρίδης

    ***

    24. Κύκλοι της ύπαρξης

    Κύκλοι της ύπαρξης-
    Στον ένα να μείνουμε, στον απάνω, στον πιο φωτεινό, λαχταρούμε,
    Αυτόν που ασταμάτητα παίζει με τον ήλιο, με τα φύλλα, με τη
    Δροσιά.

    Μα όλο πιο κάτω μας τραβούν τα νερά,
    Άλλους να βρίσκουμε, πιο πλούσιους από κείνον, πιο σκοτεινούς,
    Με τα χέρια, τρεμούλα γεμάτα, τις πρώτες ρίζες ν’ αγγίζουμε
    Της ζωής,
    Στο ρέμα να φτάνουμε, όπου τα δάκρυα πηγάζουνε, οι φωνές
    Οι πηχτές.

    ΟΛΓΑ ΒΟΤΣΗ (Πρώτη ρίζα, 1962)

    ***

    25. Κάποτε υπήρξαμε εδώ

    Φωνές, του θανάτου ταγμένες.
    Πρόσωπα απόμακρα,
    Κάποτε κοντινά,
    Που σαν πανί σας παίρνει ο χρόνος μακριά του
    Και μένει μετέωρο κουρέλι το γέλιο σας.

    Πρόσωπα, που μαζί τον ήλιο αγαπήσαμε,
    Τα δάχτυλά μας βυθίσαμε στη ζέστη της γης,
    Σταθείτε ακόμα για λίγο μπροστά μου,
    Πριν άλλοι τρέξουν να πάρουν τη θέση σας.

    Κάποτε εμείς υπήρξαμε εδώ,
    Κάποτε εμείς εδώ δοκιμάσαμε
    Τα σημάδια ν’ αποτυπώσουμε της ψυχής μας
    Σ’ αυτόν τον πηλό που τώρα μας παίρνει.
    Μια στιγμή σταθείτε,
    Να κοιταχτούμε ακόμα στο πρόσωπο,

    Ν’ ακούσουμε πάλι το γέλιο μας,
    Της αγάπης τα ονόματα να φωνάξουμε.
    Μια φορά ακόμα το σχήμα μας να χορτάσουμε.
    Από μακριά να δακρύσουμε.

    ΟΛΓΑ ΒΟΤΣΗ (Κρύπτη και σύνορο, 1970)

    ***

    26. Αυτό που ξεχειλίζει την ύπαρξή μου
    Στον Κώστα

    Αυτό που ξεχειλίζει την ύπαρξή μου
    θα ‘ταν βάρβαρο στην απολυτότητά του
    να του δώσω ένα όνομα.
    Είναι σαν μια ψυχή που δονείται
    για να εκτοξευτεί
    και να ορμήσει
    προς την ελευθερία.

    [15 Απρίλη 1982]
    Αφροδίτη Νότη-Δημοσιευμένο στο Ηπειρωτικό Ημερολόγιο για το 2007 (26ος τόμος)

    ***

    27. ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

    Όσο κι αν ξενίζει, συχνά αμφιβάλλω
    την ουσιαστική ύπαρξη των άλλων.
    Δεν λέω δεν υπάρχουν. Άφθονα ονόματα
    κουδουνίζουν και σωπαίνουν αυτόματα
    καθώς σαν όνειρα σκοταδιού στο φως
    ξυπνούν και σηκώνονται συνεχώς
    και κινούνται γύρω μορφές και σχήματα
    που όλο τρέχουν, προς τα δικά τους μνήματα.

    Αχ, ναι, πράγματα, πρόσωπα, κορμιά
    ζωντανεύουν στο δέρμα ηλεκτρικά
    μ’ ένα άγγιγμα, μα μ’ ένα κλικ στο νου
    εξαφανίζονται, σαν λάμψη αφρού.

    Νίκος Καζάνας

    Kάπου υπάρχει Θεός

  6. Αγγελική, με κέρδισες, με τους στίχους: «-Δεν σε βλέπω καλά απόψε; Τι έχεις; -Έχω ύπαρξη» !!! Μου αρέσει που ο Γιάννης βρίσκει πολύ περισσότερα ποιήματα, ΑΦΟΥ τον έχει «προκαλέσει» η Αγγελική, με τις υπέροχες «ανακαλύψεις» της, κάθε φορά! Καλημερούδια και στους δυο !

    • Η ποίηση του Καρούζου σε κέρδισε, Πέτρα. Εγώ απλώς έκανα τη διαμεσολάβηση, παρουσιάζοντάς τους.
      Ο Γιάννης, χωρίς να το ξέρει, ενεργοποίησε όσα ποιήματα δεν ήξερα ούτε κι εγώ ότι κάπου υπάρχουν μέσα μου ή σε βιβλία ή και στο ίντερνετ ακόμη, χάρη στην
      ευγενή του άμιλλα.
      Να ‘σαι καλά. Και να διαβάζεις ποίηση. Είναι λυτρωτική, πίστεψέ με.

      • Petra kai Aggeliki, sas eyxaristw poly!!!!
        *Όντως η ποίηση είναι λυτρωτική…»Ένας μαγικός κόσμος μέσα στον κόσμο»….

        -«Τα λόγια που μιλώ μου κόβουνε τη γλώσσα
        Κάθε χειρονομία μου με σταυρώνει
        Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν
        Σ’ αυτήν την εποχή της υπαρκτής ποίησης
        ποιητής μιας ποίησης που δεν μπορεί να υπάρξει
        μόνο με τους νεκρούς μιλώ και γι’ αυτούς γράφω.
        Μόνο αυτοί μπορούν να με διαβάσουν»
        (Βύρων Λεοντάρης)

        -Herman Hesse, [Υπάρχει ένας μαγικός κόσμος]

        «Υπάρχει ένας μαγικός κόσμος μέσα στον κόσμο,
        και ένας μαγικός άνθρωπος μέσα σε κάθε άνθρωπο.
        Ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο
        της μεγαλειώδους συσκευασίας,
        όμως δεν βλέπει τα υπέροχα περιεχόμενα .
        Αλλά αν δει τον μαγικό άνθρωπο μέσα του
        τότε ο μαγικός άνθρωπος βλέπει τον μαγικό κόσμο.
        Δεν είναι ανύπαρκτος ούτε αόρατος.
        Είναι υπαρκτός και ορατός,
        Άμα ξέρεις ότι υπάρχει
        Και αν ξέρεις να τον βλέπεις…»
        (http://www.culturenow.gr/41089/skoteino-anthologio-poihshs-apo-to-theatro)

        -Francesco Petrarca, «Ανύπαρκτη αγάπη»

        «Αν είναι η αγάπη ανύπαρκτη, πώς τότε με φλογίζει ;
        Αν πάλι υπάρχει αληθινά, για ποιους σκοπούς δουλεύει ;
        Αν είναι αγνή και αγαθή, γιατί να με παιδεύει ;
        Αν είναι ωστόσο μοχθηρή, πώς ηδονές χαρίζει ;
        Κι αν δεν το θέλω, τι ωφελεί η θλίψη ετούτη πάλι ;
        Αν δεν μου είναι ποθητή, ποιος μου την επιβάλλει ;
        Κι άμα μου είναι ποθητή, τότε γιατί στενάζω ;
        Καθώς με φέρνει μια από δω και μια από την άλλη.
        Σαν βάρκα κλυδωνίζομαι στα κύματα τα μαύρα.
        Κι ούτε ότι ξέρω θέλω πια, ούτε τι θέλω ξέρω.
        Το θέρος νιώθω παγωνιά και το χειμώνα λάβρα.
        Άμα το θέλω που αγαπώ, πόνους πώς δοκιμάζω ;
        Όπως η χλόη που λυγάει στον άνεμο υποφέρω.
        Που μέσα στ άγριο πέλαγο δεν βρίσκει τ ακρογιάλι.»
        (http://spiritmaster.pblogs.gr/2013/09/anyparkth-agaph.html)

  7. Eκπληκτική η αναφορά σου στον Χέρμαν Έσσε, Γιάννη.
    Με κάλυψες.

    Το ξέρω πως υπάρχεις ~ Λουδοβίκος των Ανωγείων

    27. ΝΕΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΝ

    Θα βάλω
    σε γενναία τάξη
    τη ζωή μου

    Θ’ αρχίσω
    απ’ τα κόκκινα συρτάρια
    Όπου φυλάσσονται
    έτη επτά
    αγέρωχης υποταγής
    σ’ ένα ανύπαρκτο
    όνειρο

    Έπειτα θα προεκταθώ στο μαύρο
    ύφασμα που με καλύπτει
    για να το χρωματίσω
    βυσσινί
    ή μπλε

    Η κάθε ενδιάμεση ενέργεια
    φυσαλίδα
    στο άπειρο

    Κι όποια φαιδρή ενθύμηση
    η διολίσθησή μου
    στο παράλογο

    Αριστέα Παπαλεξάνδρου

    ***

    28. Ο θάνατος θέτει όλα τα αινίγματα
    Απαντά το κεραυνοβόλο κοάν της ύπαρξης…

    Σταμάτης Πολενάκης

    Μπάμπης Στόκας~Κάπου υπάρχει ένα νησί

    29. ΥΠΑΡΞΙΑΚΑ ΔΡΑΜΑΤΑ

    Τα υπαρξιακά μας δράματα
    Στη μηχανή του καφέ
    Με καϊμάκι για Μεταφυσική
    Ζάχαρη πικρής μνήμης

    Στο μικροσκόπιο ο θάνατος
    Προπάτορας της νύχτας
    Διακριτικός στις εγχειρήσεις
    Αφαίρεσης των ελπίδων

    Σ’ αναμμένα σύννεφα
    Οι πληθυσμοί τ’ ουρανού
    Μεταναστεύουν προς βορρά
    Σ’ ένα σύμπαν αχαρτογράφητο

    Σενάριο για βιβλιοφάγους
    Στο ραδιόφωνο ανακοίνωση
    Εξαφάνισης ηλικιωμένου
    Φύλου που το πήρε ο άνεμος

    Στην ψυχή η διαπόμπευση
    Μιας αθώας πεταλούδας
    Την ώρα της συντριβής
    Υπαρξιακά δράματα της νύχτας
    Πιστοποιημένα για όλα τα γούστα.

    Γ. Γκανέλης (29-9-2015)

    ***

    30.
    Υπάρχω, για να σ’ αγαπώ μονάχα
    και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω.
    Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ,
    όπως το αίμα που κυλά στις φλέβες
    και είναι τόσο αθόρυβο
    όσο και αναγκαίο μαζί..

    Οδυσσέας Ελύτης

    ***

    31.
    Να έρχεσαι
    να υπάρχεις
    να περνάς
    και να μην είσαι.

    Ωστόσο
    δε θα αδικηθεί κανείς στη μοιρασιά.
    Κι η ομορφιά θα πληρωθεί
    κι η μεταμέλεια θα ελεγχθεί
    για τις προθέσεις της

    «”Το Επιδόρπιο” της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου», εκδ. Κέδρος 2012

    ***

    32. ΥΠΑΡΧΩ

    Προσμένει το χάραμα
στον φεγγίτη
    Όλοι κοιμούνται
    Μετρά τα δευτερόλεπτα
    Ανυπομονεί
στην άκρη του γκρεμού να πάει
και να ουρλιάξει: ΥΠΑΡΧΩ

    Στέφανος Πατέας

    ***

    33. ΑΙΣΘΗΣΗ ΥΠΑΡΞΕΩΣ

    Πολύ κοντά σου
    Βρέθηκα αυτό το καλοκαίρι.
    Σαν το νερό της θάλασσας
    Που στέγνωνε στο γόνατό σου
    Έτσι εξατμιζόσουνα μέσα μου

    Και επιζούσες.

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ, Φόρμουλες για μιαν άγνωστη ζωή, 1982

    ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ – ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ https://www.youtube.com/watch?v=WEYNMNqOr_k

  8. ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ – ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ

  9. Όμορφο!!!…Grazie mille, Aggeliki!!!

    Ένα ωραίο τραγούδι και το δικό μου σχόλιο:

  10. Η μπαλάντα της ακαριαίας κίνησης

    Υπάρχουμε σε μια κίνηση.
    Γι’ αυτήν υπήρξαμε
    όσο κι αν είναι τρομερή
    όσο κι αν μας οδηγεί στο μακελειό διαρκώς
    αυτή καταξιώνει τη ζωή μας
    και δίνει νόημα στις μέρες μας.

    Υπάρχουμε σε μια κίνηση.
    Αν την απαξιώσουμε, πεθαίνουμε.
    Γινόμαστε φυτά
    που τα κινεί ο αέρας πια τυχαίως
    ώσπου ν’ ανέβει αυτή αγριεμένη, πάλι μες απ’ το βυθό μας
    μες απ’ τις αντιστάσεις μας διαρρέοντας.
    διεκδικώντας τον καιρό και τις ημέρες που ’χασε.

    Υπάρχουμε σε μια κίνηση.
    Κι αν δεν την κάνουμε,
    ακόμα κι αν τη στραγγαλίσουμε
    διαγράφεται μοιραία στη βούλησή μας
    μεθάει τη φρόνησή μας
    δίνοντας τον τόνο της στα χέρια μας.

    Υπάρχει σαν υπονοούμενο εύγλωττο στα μάτια μας.
    Έρχεται ακάθεκτη, δεν πάμε προς αυτήν,
    μας πάει, δεν την πάμε.
    Υπάρχει στο αίμα μας,
    υπάρχει στην ψυχή μας,
    δεν είναι δυνατόν να της διαφύγουμε.

    ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΒΟΥΡΗΣ, «Ξηρά ποιήματα – Στη διακεκαυμένη» (1963), του επιλεκτικού τόμου «Πού πήγε, ως πού πήγε αυτό το ποίημα» (1940-1993), Ερμής 1998

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: