Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (160ο): «Το λάθος»…

 

-«…Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.»
(Γ. Σεφέρης)

 

 

-«Το κατά λάθος λάθος μπορεί να σε οδηγήσει και σε άλλα επόμενα,

δεν σε επαναφέρει όμως στο σωστό ποτέ.»

(Ο. Ελύτης)

 

 -«Αφού κατά λάθος

ο κόσμος

είναι μια ποίηση.»

(Τάσος Λειβαδίτης)

 

 

«(Το σωστό λάθος)
να έχουμε συναντηθεί στο τέλος της μέρας
σ’ ένα περίπατο στη λεωφόρο.»

(Julio Cortázar)

 

 

 

-Κική Δημουλά, «Γράψε λάθος»

«Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων

ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ’ επανάληψη λες, μ’ έπιασες να γράφω

συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει

συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο

τα δυο μαζί ενώνω – το ζω το αφήνουμε έξω

για μετά, αν πετύχει ο συνδυασμός.

 

Δεν είναι λάθος φίλε μου.

Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.

Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον

που τα κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.

Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν

τη ρηματική τού ζω απεραντοσύνη.

 

Απ’ τη σκοπιά τού καθενός η ορθογραφία.

Πάρε παράδειγμα

τι κινητά που γράφεται το ψέμα:

όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον

σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.

Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα

τότε το γράφεις ψαίμα.

Ρωτάς από πού ως πού

γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.

 

Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια

ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση

το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν

και η αοιδός επιθυμία

απ’ την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

 

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια

πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.»

(Από τη συλλογή  Χαίρε ποτέ, 1988)

 

 

 

 

-Θωμάς Γκόρπας, «Το λάθος»

«Να μη χαθούμε μες στην ερημιά του κόσμου έλεγε
χαθήκαμε μες στο κατάμεστο ξενυχτάδικο
άγγελοι μετανάστες σε αθηναϊκό υπόγειο ουρανό .
Το πρωί μου τηλεφώνησε να μάθει αν τη θέλω ακόμα.
Δε σ’ ακούω της είπα πάρε το μηδέν .
Αλλά εκείνη πήρε λάθος… Πήρα λάθος μου είπε
να με συγχωρείτε»

(Θωμάς Γκόρπας, Τα ποιήματα, Κέδρος)

 

 

 

-Μαρία Ι. Χρονιάρη, «ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΛΑΘΟΣ»

Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: Το εντός του βάθος.

Ένα απόγευμα κουρασμένη από το πολύωρο περπάτημα, κάθισα σ’ ένα παγκάκι της πλατείας να πάρω μια ανάσα. Στο ακριβώς διπλανό, δυο νεαρά κορίτσια συζητούσαν χαμηλόφωνα όταν το ένα φώναξε: «Δεν είναι σωστό». Η φράση αυτή με έβαλε αμέσως σε σκέψεις. Ποιο είναι το σωστό; Ποιο είναι το λάθος; Και κυρίως, που; Για όλα υπάρχει η προσωπική μας οπτική και πρόσληψη. Ποιος είναι εκείνος που θα κρίνει το σωστό και το λάθος; Με ποια ιδιότητα θα αποφανθεί; Κι αν η κρίση του δεν είναι σωστή, ποιος θα του επισημάνει πως είναι λάθος;

Πόσο επηρεάζει η προσωπική μας κρίση την κριτική και κυρίως τον διαχωρισμό λάθους – σωστού; Ποιος όρισε τη διαφορά ανάμεσά τους; Το δικό μου λάθος είναι το δικό σου σωστό και το αντίστροφο; Τι είναι εκείνο που τα κάνει να διαφέρουν; Κανόνες ηθικής; Νομικοί; Τάξης; Αν το δικό σου σωστό το εφαρμόσω σε μένα  κι αποδειχθεί λάθος; Είναι όντως σωστό; Ή εγώ έπραξα λάθος;

Οι καλές προθέσεις είναι σωστές, αλλά πολλές φορές φέρνουν λάθος αποτελέσματα. Μήπως λοιπόν οι προθέσεις είναι εκ προοιμίου λανθασμένες; Κι αν είναι, ποιος μπορεί να το γνωρίζει αν δε δει το λάθος αποτέλεσμα; Εσύ πόσες φορές έκανες λάθος σήμερα; Πόσες έπραξες σωστά; Για ποιο από τα δύο καταδίκασες την πράξη σου;  Μήπως το ότι θεωρείς πως κάνεις το σωστό σε βοηθά να έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου; Τελικά μήπως το λάθος είναι αυτό που μας βοηθά να βλέπουμε πιο βαθιά και με περισσότερη αλήθεια τον εαυτό μας;

Σε όλα τα γεγονότα, σε όλες τις καταστάσεις, ισχύει ο νόμος της σχετικότητας. Ο σωστός άνθρωπος βρίσκεται τη λάθος στιγμή στο σωστό μέρος. Ο λάθος άνθρωπος βρίσκεται τη σωστή στιγμή στο λάθος σημείο. Πώς θα ξεχωρίσουν πού, πότε, και κυρίως γιατί; Είναι σωστό να κρίνουμε τις πράξεις των άλλων; Κι αν ναι, γιατί οι υπόλοιποι είναι λάθος να μας κρίνουν; Πώς προσδιορίζεται; Πώς ορίζεται η κρίση για την κριτική σωστού  – λάθους;

Πάλι από εκείνο που μας συντελεί ως χαρακτήρες και προσωπικότητες. Και ποιος έχει τη δικαιοδοσία της απόφασης του λάθους; Ποιος του σωστού; Από πού εξουσιοδοτείται εφ’ όσον δεν σκέφτεται αντικειμενικά; Πόσο ο προσωπικός παράγοντας επηρεάζει το λάθος μου; Πόσο το σωστό μου; Υπάρχει αντικειμενικότητα ή είναι όλα υποκειμενικά; Κι αυτό από μόνο του είναι λάθος ή σωστό;

Η αντικειμενικότητα του σωστού καταδεικνύει το λάθος ή μήπως η υποκειμενικότητα του λάθους καθιστά το σωστό, σωστό; Ποια αντίληψη είναι εκείνη που επιτρέπει την σωστή ή λάθος ανάγνωση των πραγμάτων;

Κι εν τέλει τόση ώρα κάνω λάθος που το αναλύω; Ή μήπως όχι;

(Πηγή: http://mchroniari.blogspot.gr/2015/07/blog-post_15.html)

 

 

 

 

-Φ. Πεσσόα, «Η αποδοχή του εαυτού»

«Ζητώ συγνώμη που δεν απαντώ

Αλλά λάθος δικό μου δεν είναι

Που δεν αντιστοιχώ

Σ’ αυτόν που σε ’μένα αγαπάτε.

Ο καθένας μας είναι πολλοί

Εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι.

Άλλοι με βλέπουν αλλιώς

Και πάλι λάθος κάνουν.

Μη με παίρνετε γι’ άλλον

Κι αφήστε με ήσυχο.

Αν εγώ δεν θέλω.

Να βρω τον εαυτό μου

Γιατί οι άλλοι για μένα να ψάχνουν;»

(Φερνάντο Πεσσόα, Ποιήματα, εκδ. Printa)

 

 

 

 

Βάσκο Πόπα, «To υπερφίαλο λάθος»

«Ήταν κάποτε ένα λάθος
Τόσο αστείο τόσο μικρό
Που είδηση δε θα το ’παιρνε κανείς

Το ίδιο δεν ήθελε τον εαυτό του
Ούτε να τον βλέπει ούτε να τον ακούει

Και τι δεν σοφίστηκε
Μπας κι αποδείξει
Πως κατά βάθος δεν υπάρχει

Σοφίστηκε τον χώρο
Για να βολέψει μέσα του τις αποδείξεις
Και τον χρόνο για να του φυλάει τις αποδείξεις
Και τον κόσμο για να του κοιτάει τις αποδείξεις

Όλα όσα σοφίστηκε
Δεν ήταν ούτε τόσο αστεία
Ούτε και τόσο μικρά
Αλλά φυσικά ήταν λάθος

Αν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς»

(Βάσκο Πόπα, Ποιήματα, Εκδόσεις Κέδρος, 1979)

 

 

Χλόη Κουτσουμπέλη, «Η λάθος ερώτηση»

“«Θα μ’ αγαπάς για πάντα;»
ρώτησε η Αλίκη τον βιαστικό Λαγό.
Μια καμπάνα χτύπησε κάπου μακριά,
τα τραπουλόχαρτα σωριάστηκαν με θόρυβο
κι ο λαγός χάθηκε στην τρύπα του.
«Με τι ο γράφεται η απώλεια;»
ρώτησε μια σοφή κάμπια που κάπνιζε την πίπα της
επάνω σ’ ένα μανιτάρι.
Η Αλίκη μίκρυνε απότομα
κι ύστερα βασανιστικά
άρχισε να μεγαλώνει.”

(Από τη συλλογή, «Η Λίμνη, ο Κήπος και η Απώλεια», 2006)

 

 

 

 

-Γιώργος Λευθέρης, «Το λάθος»

«Κοπάδια
τίποτα στο δρόμο μας
δεν είναι λαθεμένο
το κάθε τι είναι σωστό απ’την αρχή
όπως είναι καμωμένο
η έννοια του λάθους
δεν είναι του Θεού
είναι δικό μας λάθος
ο ήλιος ανατέλλει πάντα
απ΄τη σωστή μεριά
το ίδιο βασιλεύει
τίποτα δεν άλλαξε
γιατί δε γίνεται ν’αλλάξει
ο έρωτας κάνει την αρχή
ο θάνατος τελεύει
ο χρόνος μπερδεύει το σκοπό
χρόνος στο σύμπαν δεν υπάρχει
όλα είναι κατασκευάσματα
δικά μας των φθαρτών
των λαθεμένων ανθρώπων…
θέλουν μα δε μπορούν
αιωνιότητα να φτιάξουν
αιωνιότητα προυπάρχει…»
(Γιώργος Λευθέρης, Το όνομά μου, Γαβριηλίδης)

 

 

-Τάκης Τσαντήλας, «Λάθος χρόνος»

«Τυλίγεται ο λόγος πάνω μας

χάδι ακόρεστο

σαν αλισάχνη
ακατάληπτων κυμάτων

 

Σου το ‘λεγα μικρή μου
πως: σε λάθος χρόνο

φθάνει πάντα η σοφία

απρόσμενη

ενδεδυμένη με πληγές

και με ηλιοκαμένες μνήμες»

(http://tsantilas-poems.blogspot.gr/2014/12/blog-post_49.html)
 

Advertisements

Single Post Navigation

14 thoughts on “Πες το με ποίηση (160ο): «Το λάθος»…

  1. 1. «Το λάθος»

    Τα ρούχα της δουλειάς
    σε χάρτινη σακούλα, φίρμα,
    Με το σκοινάκι της,
    να μοιάζει δώρο αγάπης ακριβής.
    «Α, ένας από μας…»
    άκουγε μέσα του την ξένη σκέψη.
    Ένιωθε ίδιος όσο την κρατούσε,
    στη στάση του λεωφορείου
    ασφαλισμένος, έγκυρος…

    Έπιανε θέση μονάχα αν ήταν άδειες οι μισές.
    Απόθετε στα πόδια τη σακούλα, απαλά,
    πρόχειρο αναλόγιο,
    και πάνω της ένα βιβλίο.
    Το ίδιο πάντοτε, ελληνικό,
    με το εισιτήριο σελιδοδείκτη.
    Το ‘χε ζητήσει από το αφεντικό του,
    κι εκείνος του έδωσε το Λάθος.

    Σπάνια γύριζε σελίδα.
    Θάλασσα οι λέξεις,
    κι αυτός, πέτρα βουνού,
    δεν ήξερε από αρμυρά ταξίδια
    βυθιζόταν.
    Ένα μονάχα ήξερε:
    Το εισιτήριό του, το κανονικό,
    το σίγουρο,
    αυτό που απέτρεπε τους ελεγκτές
    και ημέρωνε το βλέμμα
    το καχύποπτο ήταν το βιβλίο.

    Δε διάβαζε.
    Ούτε της γλώσσας του τα γράμματα
    δεν ήξερε να βάλει σε μια τάξη.
    Όσα χαρτιά κι όσες σφραγίδες
    κι αν έσερνε στην τσέπη του ο φόβος
    Το διαβατήριό του για τον κόσμο των ομοίων
    ήτανε το βιβλίο με τις ελληνικές σελίδες.
    «Α, ένας από μας…»

    Κι έτυχε σε ελεγκτή φιλαναγνώστη και καν τον τίτλο
    δεν μπορούσε να του πει ο αλαργινός
    σπουργίτι τρομαγμένο και πολέμαγε
    μέσα στο σώμα του να φύγει να κρυφτεί.
    Και πλήρωσε το Λάθος.

    «Χα, ένας από μας..»
    βρόντηξε ο χλευασμός και τον κεραύνωσε.
    Έκτοτε μετράει την έρημο πεζοπορώντας.
    Όπως κι όταν δρασκέλιζε τα σύνορα.

    (Παντελής Μπουκάλας, «Ρήματα», εκδ. Άγρα)

    *****

    2. Λάθος ορισμός

    Δοκίμασε να λύσει σταυρόλεξο
    στον ύπνο του.
    Σε τρισδιάστατες λέξεις
    χώρεσε καταιγίδες και ολόσωμα χάδια.
    Κάποτε μπλέχτηκε σ’ αινίγματα
    κι έγειρε κατάκοπος σε απορίες.
    Όταν ξύπνησε,
    θυμήθηκε μόνο πως όλη νύχτα πάλευε
    να περάσει στα όνειρά της.

    ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

    ******

    3. Ένα βράδυ δύο άνθρωποι ήθελαν να μαλώσουν με τα λάθη τους

    Άρχισαν να γαβγίζουν σαν σκυλιά πάνω από μια τυφλή ώρα, ανήμπορη να ξεχωρίσει το κακό απ’ το καλό, ανήμπορη ίσως και να πράξει. Ρουφούσαν κι έφτυναν κάθε της δευτερόλεπτο, γέμισε ο τόπος τζούφια απομεινάρια του θυμού. Ένα βράδυ δυο άνθρωποι ήθελαν να νικήσουν τα λάθη που είχαν κάνει. Με τη φωτιά ίσως ή με τον καιρό, τη λήθη. Άρχισαν να γαβγίζουν σαν σκυλιά πάνω από μα βουβή ανάμνηση, ανήμπορη να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, ανήμπορη ίσως και να πράξει. Ρουφούσαν κι έφτυναν κάθε εικόνα της, γέμισε ο τόπος τζούφια απομεινάρια μνήμης. Ξημέρωσε αλάνθαστα το επόμενο πρωί, ανεπανόρθωτα καινούρια μέρα.

    ΜΑΡΙΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

    *****

    4. Λάθος απόγευμα σε χρώμα σκούρο

    Ραγίζει μέσα μου το κόκκινο βαθιά
    κοιμούμαι αργά
    σε μια ζωή που δε μου μοιάζει
    (και ξεχνώ)

    η θύμησή σου μέσα μου απόψε χειμωνιάζει

    Απ’ το παράθυρο όλο μπαίνει φρέσκος πόνος
    πικρίζει η Άνοιξη στο στόμα μου (θολά) –
    κι εσύ ζητάς να βρεις στις άκρες του χειμώνα
    κομμάτια λύπες κλάματα (πολλά) –

    Βγάζω μια λέξη απ’ το φθινόπωρο στο φως
    για να μου μάθει
    πως απ’ τις λέξεις μου περνά τ’ απόγευμα
    κι αλλιώς διαβάζονται

    τα λάθη.

    Μαρία Αρχιμανδρίτου , Από τη συλλογή Πορφυρό ασμάτιο (1994)

    Κώστας Μακεδόνας – Έκανες το λάθος

    5. Πραμάτεια της αναδρομής
    -από του καφενείου το μέσα μέρος-
    Στην Τίνα τον Μίλτο

    Βουτάς με το κεφάλι κι ανασύρεις την αθωότη
    Λάθη σωρό που εγίνανε από απειρία και νιότη
    Που οφείλονταν σε αδάμαστα θαρρούσες πάθη
    Που η υποχωρητικότητα ίσως διευκόλυνε μα παραμέναν λάθη
    Που δυναμώσανε ως δια μαγείας
    Καθώς μεγάλωναν μες στο κλουβί της εμπειρίας
    …………………..Βαρίδι για να πας σε τέτοιο βάθος
    …………………..Γίνεται κι ένα μόνο ύστατο λάθος

    Λάθη όπου η αφετηρία έδωσε χώρο
    Και τη διαβίου υιοθετήσαν ανθηρότητα ως όρο
    Λάθη που γιγαντώσαν με του λύκου την προβιά
    Λάθη-σκυλιά και λάθη-αρνιά
    Που αρκούσε να τα δεις με ό,τι γεννήσαν
    Κι αμφιβολία μην έχεις ότι λάθη σου δεν ήσαν
    ……………………Βαρίδι για να πας σε τέτοιο βάθος
    ……………………Γίνεται κι ένα μόνο ύστατο λάθος

    Λάθη που τα ποτίσαν δάκρυα πολλά
    Και που γρασάρει το σαρκίο όπως γερνά
    Που τα προστάτεψαν οι πιο αναρμόδιοι σα φαμέγιους τους ……………τα νιώθω
    Που φίμωσαν και πνίξαν τη ζωη τ’ όνειρο και τον πόθο
    Που βλάστησαν όπου είχε θέση μοναχά η συνωμοσία
    Και το άπειρο κατέλαβαν διάστημα με βία
    ……………………Βαρίδι για να πας σε τέτοιο βάθος
    ……………………Γίνεται κι ένα μόνο ύστατο λάθος

    Λάθη που αναίσχυντα λικνίζονται στον άγριο καιρό
    Με τις κεραίες ανυψωμένες προς το βέβηλο και προς το ιερό
    Λάθη χωρίς διαλείμματα που ακόμα καρτερώ
    Λάθη που απομυζούν ευθύνη εκκρίνουν πλάνη
    Και που κρατώντας άθραυστη αμοιβαία την πλεχτάνη
    Βοηθούν έν’ απ’ τους δυο μας να πεθάνει
    ……………………Βαρίδι για να πας σε τέτοιο βάθος
    ……………………Γίνεται κι ένα μόνο ύστατο λάθος.

    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΜΑΟΣ, Βίαιες εντυπώσεις, 2009

    *****

    6. Λάθος κίνηση

    Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
    Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
    Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα
    και κανέναν να με χαϊδέψει
    και κανέναν να με μαστιγώσει
    και κανέναν να με δεχτεί
    και κανέναν να με απορρίψει
    Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
    που θα μπορούσε να ‘ταν η ευτυχία
    Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
    Και όλα πήγανε στράφι

    Γιάννης Αγγελάκας – «Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;» 1999

    *****

    7. Ελάνθανε

    Ότι ήμουνα ένας άνθρωπος
    που όλο με σκυμμένο το κεφάλι

    με περπατάγανε οι δρόμοι,
    αυτό πράχθηκε φανερά σας.

    Σας το αφήνω. Απάνω του λοιπόν,
    αποκεφαλίστε το,
    μοιράστε το σ’ όλες υποτιμήσεις θέλετε
    -πως γην και ύδωρ έδωσα σε φόβους
    και σήκωσε κεφάλι η ηττοπάθεια-,

    ρίξτε το ολόκληρο
    σ’ όσες αδιαφορίες σας κι άλλο πεινάνε,
    πετάξτε το σε δυο παλιογραμμούλες τύμβο.

    Όμως πώς σκύβοντας
    ατένιζα ουρανό,
    αυτό δεν θα τ’ αγγίξετε.

    Επράχθηκε κρυφά σας,
    το έκρυψα καλά
    στην ασφαλή του κεφαλιού μου
    τη λιμοκτόνα στάση.

    Σκύβοντας ουρανό ατένιζα.

    Που έφτιαξα από πτώσεις.
    Μαζεύοντας σπυρί-σπυρί
    ό,τι δεν αφομοίωνε το ύφος.

    Έζησα,
    τεντωμένο δίχτυ από κάτω,
    να συγκρατώ, να περισώζω
    λογής-λογής διάττοντες αυτοκτόνους,
    τα φωτεινά τους υπολείμματα,
    εκεί που όλο και χάνει ύψος,
    όλο και πιο πολύ αποχρυσώνεται
    της μολυβιάς τους η κραυγή
    και λυπηρά απολεπταίνει η αιχμή
    της εξαφάνισής τους.

    Έζησα,
    τεντωμένο δίχτυ από κάτω,
    να σώζω λυπηρότητες,
    κραυγών αποχρυσώσεις,
    αιχμών τα φωτεινά υπολείμματα,
    εξαφανίσεων αιχμές.

    Έζησα,
    συνταιριάζοντας τις πτώσεις
    με τις παράταιρες αιτίες τους,
    για να μην πάει χαμένο το χαμένο.
    Αυτό δεν θα τ’ αγγίξετε.

    Είναι από εύφλεκτο εγώ,
    θα με τινάξει όλη στον αέρα σας.

    Κική Δημουλά

    Λάθος εποχή, Πέτρος Γαϊτάνος

    8. Αλάνθαστος

    Φορούσε πάντα με το σωστό τρόπο το καπέλο
    να μην αποκλίνει
    να μην ταλαντεύεται ποτέ
    πάνω στο κεφάλι του.
    Αλάνθαστος κι ο τρόπος
    που με το μαντήλι της φίμωνε το στόμα
    ή της έδενε τα χέρια
    για να μην τον χαιδέψει.

    Γνώριζε καλά
    πόσο το συναίσθημα εμπεριέχει
    τον κίνδυνο του λάθους.

    Χλόη Κουτσουμπέλη

    *****

    9.
    η.
    Το λάθος να το τολμάς
    Να το γυρεύεις
    Κορνίζα να το κάνεις οδηγό
    Λαβύρινθος έγινε ο κόσμος

    ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΤΣΑΚΗ

    *****

    10. Συνήθως υπάρχει μια διέξοδος
    όμως για μένα βραδιάζει.
    Τα λάθη μου πολλά
    το χρέος μου μεγάλο
    και στο τραπέζι αντίκρυ μου
    κάθεται το μηδέν.

    ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

    *****

    11. Ο κήπος με τα λάθη

    Είχε φυτρώσει μες στο σπίτι του
    ο κήπος με τα λάθη
    ώσπου μια μέρα,
    πήρε το μεγάλο κλαδευτήρι
    «δεν πάει άλλο», είπε
    και βάλθηκε να κόβει
    τ’ αγριόχορτα.

    Όταν τελείωσε
    γύρισε να κοιτάξει¨

    μα από παντού
    έμπαινε
    κίτρινη
    η έρημος.

    Αντιγόνη Βουτσινά (από τη συλλογή Το λάθος ποίημα)

    *****

    12. ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΥΩΔΙΑ

    Μερικές φορές η ερημιά γίνεται ανυπόφορη, παίρνεις τότε έναν αριθμό τηλεφώνου
    έστω για ν’ ακούσεις μια φωνή,
    ζητάς ένα όνομα, «λάθος» σου απαντάνε.

    Όλα ήταν λάθος, κι οι δρόμοι που πήραμε
    και τα λόγια που είπαμε και τα χέρια που κρατήσαμε…

    TAΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ-Από τα χειρόγραφα του φθινοπώρου, KEΔΡΟΣ

    Το λάθος, Μελίνα Ασλανίδου

    13. Λάθη

    Ζηλοτυπία. Ψίθυροι δελτίων καιρού.
    Στο δρόμο βρήκαμε κουτιά
    γεμάτα χιόνι, προσάναμμα για τη φωτιά στο σπίτι.

    Τι λουλούδι κουδουνίζοντας πάνω στα νερά
    μ’ άφησες έκπληκτο. Σαν ο φεγγάρι γεμίσαμε,
    σαρκοφάγοι, αργοπορημένοι και φως γεμάτοι
    στις χάντρες του χειμώνα. Όλα δυσοίωνα ήταν, φωτεινά.

    Πίσω απ’ τα πέπλα του κρεβατιού
    οι άσπροι τοίχοι χόρευαν μια βίαιη μεταμέλεια.
    Υποσχέσεις, σκεφτόμαστε τότε τις ξερές σου εξώθυρες
    τα γείσα τα λαμπρά των παλατιών που κρυφακούνε
    ήσουν ραμμένη οδυνηρά πάνω στις ώρες
    που το φεγγάρι τώρα σχίζει, χλευάζοντας τ’ ακάθαρτα μέρη.

    Κι αγαπά το θετό το βασίλειο. Πάει προς το νερό
    το αμάξι να σκορπίζει μέσα στις ομίχλες.

    Επιθυμία
    εξευγενίζει τις γραμμές στο στόμα
    σ’ αυτά τα διαλείμματα των δέκα χρόνων. Άχνιζε
    αέρας καθαρός πολέμων.
    Επιθυμούσε υπερβολές ουσίας. Κι από παντού
    αντλούσε μιαν άρνηση στιλπνή.
    Όμως για δες, μέρα χλωμή
    Από εδώ πετάμε. Για να γυρίσουμε
    αν είναι γραφτό στη σιωπή του προφήτη.

    Ποιος αμφιβάλλει ότι είναι αληθινό;

    Τζων ΑΣΜΠΕΡΥ, Σύγχρονοι αμερικάνοι ποιητές, επιλογή Κατερίνα Αγγελάκη-Ρούρκ, εκδ. Ύψιλον

  2. ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ

    Λάθος περπάτησα λάθος

    σ’ ενός ποιητή αιώνων
    περασμένων
    στάθηκα την πτώση
    τους κώδικες έσπασα
    και αρχή το σώμα
    το κλειδί των πάντων.

    *

    Λάθος περπάτησα λάθος

    αν όχι ζηλωτής τι
    τότε που ταρακουνήθηκε
    τ’ άστρο κι έδειξε το
    γαμημένο την ώχρα
    την ώχρα την ώχρα
    προσκύνησα ορθά
    ορθά με τυπικό πρωτάκουστο
    λαχτάρησα μα δεν το
    τίμημα alas είμαι εγώ.

    Ποίημα από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή, «ΑΔέΣΠΟΤΑ» [στιχοπλοκίες 1999-2015]. Δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή επιθεώρηση ποιητικής τέχνης Ποιείν, 6 Ιουλίου 2012.

  3. Λίνα Φι
    
    καταλάθος

    τη βλέπω τη ζωή
    βγαίνω απ’ αυτή και βλέπω.
    δεν αξίζει
    -ούτε λίγη-
    ευαισθησία για παρομοιώσεις.
    μόνο ο θάνατος η εναλλακτική
    που αντοχή μου δίνει.
    γρυλίζω
    από λάθος βρεθήκαμε εδώ
    μια αποτυχία μια μιζέρια ο οργασμός
    που εις πέρας μας έφερε.
    γρυλίζω
    μνήμες περνάνε απ’ το μυαλό
    από λάθος ξεμείναμε κι από έρωτα
    κι αυτές σε άλλους θα αφήσω.
    καπνίζω
    μέχρι που…
    μέχρι τα χείλη μου να κάψω
    αυτό θα πει τέλος.
    μη βιαστείς να κρίνεις
    ότι είμαι ελαφριά
    μη βιαστείς να με σηκώσεις
    το πνεύμα μου είναι που ζυγίζει.
    όταν θα φύγει
    -τότε μόνο-
    τότε θα είμαι μόνο τόσο ελαφριά
    όσο με βλέπεις.

    Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”.

  4. Kalhspera, kaloi mou filoi Aggeliki kai grigori!!!… Καλή εβδομάδα!!!

    -«Χωρίς τη μουσική θα’ ταν η ζωή ένα λάθος»
    (Νίτσε)

    -«Θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται»
    (Ο. Ελύτης)

    -Μπουκόφσκι: «Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις τους σωστούς»

    -«Σε ενοχοποιεί η αθωότητά σου
    και αυτά που της χρωστάς.
    Κάτι λάθη
    και κάτι πάθη.»
    (Κ. Γώγου)

    -«Λάθος πίκρα σκότωσες.
    Αυτή που σε φαρμάκωνε ζει.»
    (Κική Δημουλά)

    -«…Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
    Δὲν εἶμαι ῾δῶ.
    Ἐδῶ εἶν᾿ ἕνα ξερὸ ἔντομο
    σ᾿ ἕνα κόσμο, -φέρετρο-
    ὅπου ἀπαγορεύεται -μὲ κίνδυνο ἀνάστασης-
    ἀκόμη κι ὁ θάνατός σου!

    Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
    Κάνετε λάθος.
    Λάθος στὸ σπίτι.
    Λάθος στὴ πόρτα.
    Λάθος στὸν αἰῶνα.
    Λάθος. Λάθος. Λάθος!…»
    (Μ. Λουντέμης)

    -Αγγελική Ελευθερίου, «ΛΑΘΟΣ»

    Συνέχεια λάθος βγαίνει
    Τόσα χρόνια
    και ξεχνάω πάντα το τηλέφωνό σου
    Στην πραγματικότητα δεν το ‘μαθα ποτέ
    Τα δύο πρώτα νούμερα μονάχα
    κι αυτά μπερδεύονται με άλλα
    Συμβαίνει όμως μερικές φορές
    και γίνεται συσκότιση στα δάχτυλα
    για αριθμούς που ήμουν σίγουρη
    κι έλεγα πώς τους ήξερα νεράκι
    Κάτι σαν τρέλα, δηλαδή
    Σαν ξαφνικά να μην υπήρξανε ποτέ τα πρόσωπα
    Σαν να μην έχω υποφέρει
    Εντύπωση μου κάνει απ’ την άλλη
    που κάποτε μες στον αέρα
    χωρίς μολύβι και χαρτί
    έρχονται μέσα μου στοιχεία
    αγγέλων απ’ το άγνωστο
    να με παρηγορήσουν
    Και τότε βλέπω καθαρά πού γίνεται
    το λάθος
    κι η επανάληψή του.
    (http://www.poiein.gr/archives/11925/index.html)

    -ΠΑΥΛΙΝΑ ΜΑΡΒΙΝ, «Τραλαλάθη»

    «Εμεινα πίσω να σκεφτώ, ποιoς φταίει για τα λάθη.
    Μήπως εσύ;
    Μήπως εγώ;
    Αστείο να σε ψέγω,
    με τόσα που ‘χεις πάθει.
    Λάθη τρελάθη ένα σωρό
    και μπήξε δείξε, μπήκαν όλοι στο χορό.
    Μην ειπωθεί τυχόν πως να ξεχνώ δεν έχω μάθει,
    λίγη και λάθος όμως, η λήθη που ελάνθανε στα λάθη.
    Eμεινα πίσω να σκεφτώ
    με μνήμες που με καίνε.
    Για τα λάθη φαίνεται,
    πως άλλα λάθη φταίνε.»
    (http://www.e-poema.eu/poem.php?id=155)

    -Θεοδόσης Πιερίδης, [Λογαριάσατε λάθος]

    «…Λογαριάσατε λάθος με το νου σας, έμποροι,
    δε μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη!
    Κι αν μικρός είν’ ο τόπος, και το θέλει και μπορεί
    τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι.
    Τούτη η δίψα δε σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει,
    χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι!

    Μα κι αν έτσι το θέτε — μας μετρήσατε λάθος
    και δεν είδατε πόσο γίνη η Κύπρος μεγάλη.
    Στης Ευρώπης τη μέση, στης Ασίας το βάθος
    κι ως το Μόσκοβο φτάνει — για μετρείστε μας πάλι!
    Δε μετριέται ο λαός μας τώρα πια, και θα φέρει
    πριν τα χίλια σας χρόνια, πριν πολύ, το σεφέρι….»
    (Θεοδόσης Πιερίδης, ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ 1956)

    -«Να μη χαθούμε μες στην ερημιά του κόσμου, έλεγε, χαθήκαμε μες σε κατάμεστο ξενυχτάδικο άγγελοι μετανάστες σε αθηναϊκό υπόγειο ουρανό. Το πρωί μου τηλεφώνησε να μάθει αν τη θέλω ακόμα. Δεν σ’ ακούω της είπα, πάρε το μηδέν. Αλλά εκείνη πήρε λάθος… Πήρα λάθος μου είπε, να με συγχωρείτε».
    (Θωμάς Γκόρπας)

    -Τόλης Νικηφόρου, «συνέπεια, 2»

    «μέσα μου ζουν και ανασαίνουν
    δυο άγριοι διψασμένοι λύκοι
    όσα ποτέ δεν έπραξα
    κι όσα σε κρίσιμες στιγμές έπραξα λάθος

    είναι φορές που ο πόνος γίνεται αφόρητος
    καθώς ρουφάνε ανελέητα
    το πιο καθάριο αίμα της καρδιάς μου»
    (Από τη συλλογή «Με τη φωτιά στα μάτια»)

    -ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

    «ΣΠΙΤΙ ΠΟΣΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ η νύχτα; Με μια σχεδία που καρφώθηκε στο δέντρο της αυλής να ταξιδεύεις. Βαθυκύανα των ουρανών ρεύματα με το επίμονο τικ-τακ αόρατου, πλην χρόνου να καταμετρά: λάθη λάθη λάθη. Δασυνόμενες λέξεις και περισπωμένες, που απάτησες ξανά τον εαυτό σου. Με ξένο ένδυμα να κατοικείς στα ψέματα τα αληθινά όνειρά σου. Κι ύστερα να πέφτεις και να κτυπάς στο γόνατο, επτά ετών παιδί σ’ ένα άξενο σχολείο. Γύρω όλοι θορυβούν. Δυο αγόρια παλεύουν. Eνας φωνάζει «Κυρία κυρία τρέχει αίμα, αίμα σας λέω!». Αυτή αδιάφορη συνεχίζει με κόκκινο μελάνι να διορθώνει: έροτας με ω μέγα. Μια ακόμα διάψευση! Να γραφτεί εκατό φορές, σημειώνει και κλείνει το τετράδιο. Το διάλειμμα σταματά. Η σχεδία εξακολουθεί να σε ταξιδεύει. Σ’ αυτό το ωμέγα.»
    (Ποίημα από τη συλλογή Το σπίτι, Υψιλον/Βιβλία)

    -Αλέξη Αντωνόπουλου, «ΜΑΡΙΑ»

    «Θα την αγγίξω απαλά τώρα.
    Θα την ξυπνήσω κατά λάθος.

    Θέλω να δω γι’ ακόμη μια φορά τα μάτια της
    πριν ξημερώσει.»
    (http://pyroessa-artemusica.blogspot.gr/)

  5. Πόσες φορές δεν έχουμε σταθεί όλοι μας σ’ αυτόν τον στίχο αλήθεια…
    «πήραμε τη ζωή μας· λάθος κι αλλάξαμε ζωή»… Καλό απόγευμα Γιάννη

  6. 14. Έσφαλα

    Mέλος μιας συζήτησης. Μίλησα.
    Τη θέση μου θεώρησα ισχυρή.
    Ευγενώς μου επιτρέψανε να τελειώσω.

    ΄Οταν ήρθε η σειρά μου ν’ ακούσω,
    μου παρουσίασαν μια συνεπή αντίκρουση.
    Μαρτυρίες προβλεφτήκανε, αυθεντίες επικαλεστήκανε,
    ένας έλεγχος δικτυακών πηγών τα πιστοποίησε.

    Δεν απατήθηκα απλώς, έσφαλα.
    Εμφανής η αποκαρδίωση, αλλά επιπόλαια.
    Γρήγορα αντικαταστήθηκε μ’ ευγνωμοσύνη.
    ΄Εμαθα. Ωρίμασα

    [ I Was Wrong By K.Kurt ] – Poem by dimitrios galanis

    *****

    15. Έσφαλα

    Πράγματι έκανα λάθη
    Τα είδα όλα πριν πολύ καιρό
    Φοβόμουν να εκπλαγώ με ό,τι δεν θέλω
    Συνήθιζα να κουβαλάω, σαν μουλάρι στην αγορά
    να περπατάω σύμφωνα με τα καπρίτσια του ανόητου αφεντικού μου
    Και ήξερα, μόνο ένα πράμα χρειαζόμουν να επιβιώσω
    Όπως το παιδί χρειάζεται το γάλα
    από το ντελικάτο στήθος της μάνας…

    Χρειάζομαι ένα τραγούδι στο χρώμα του γρασιδιού, να ζει στο μπαλκόνι μου
    και μια ευχή στο χρώμα της πασχαλιάς να γεμίζει τον κήπο μου
    Μια αγαπημένη μορφή να φωτίσει το δωμάτιό μου
    και να συναντήσω εσένα πέρα από την ιστορία μου

    Ένας άνθρωπος στη γη εγκαταλείπει τα όνειρα
    γιατί τα όνειρα είναι για αυτούς που θέλουν να υποφέρουν
    μάταιες προσπάθειες
    Λάθη που γεμίζουν το όραμά μας
    κοιτάζουμε τη ζωή
    και βρίσκουμε μοναχά λάθη

    Ahmed Aid (1980) (μτφρ. από τα αγγλικά: Εύη Σμαρλαμάκη)

    Πέφτεις σε λάθη

    16. Ας είναι λάθος.
    Προπαντός αν είναι λάθος.

    Να προσέχεις τα ερωτηματικά – στάζουν.

    Ανάμεσα στο θαύμα και στο φόβο
    Δεν απαντάει κανείς.

    Είναι λάθος ο αντίλαλος.
    Άλλο κορμί έπρεπε να μου επιστρέψει.

    Μες στην πλατεία της κραυγής
    Τα σύμφωνα ζητιανεύουν.

    Σκόνταψε ο ήχος.
    Τα μάτια σου ήταν.

    Η πέτρα δεν φαίνεται, είναι.

    Κώστας Καναβούρης, Έσπασε / Μελάνι 2014

    *****

    17. ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΟΝΟ ΜΟΥ ΛΑΘΟΣ

    Το μόνο που του έδωσα
    ήτανε οδηγίες για το δρόμο.
    Το μόνο που του έδωσα ήτανε ένα κύπελλο νερό,
    που μόλις είχα βγάλει απ’ το πηγάδι.
    Μόνο του χαμογέλασα,
    καθώς με ευχαρίστησε.
    Καθόλου δε με νοιάζει
    εάν δε βγαίνει ο ήλιος
    πάνω απ’ το κάστρο της Πιον–γιανγκ.
    Το χαμογέλιο μ’ ήτανε
    το μόνο μου το λάθος.

    Kim Dong–hwan, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ, Ανθολογία Κορεατικής ποίησης

    *****

    18.
    γ. Λανθάνω

    Το λάθος είναι ένα.
    Οι αλήθειες είναι πολλές.
    Ή μήπως ανάποδα;
    Λανθάνω θα πει: «Διαφεύγω της προσοχής».

    Άρα λάθος τι θα πει;
    «Κάνω κάτι χωρίς να προσέχω».
    Αν πρόσεχα, θα ήταν σωστό.
    Και αλήθεια τι θα πει;
    «Παραδέχομαι το λάθος μου».

    Δεν πρόσεξα και τώρα το φωνάζω.
    Έπειτα έρχεται η λήθη.
    Η λήθη τι είναι;
    «Ξεχνάω το λάθος που έκανα».

    Ή ξεχνάω που δεν πρόσεξα.
    Και πιο πονάει πιο πολύ;
    Το λάθος;
    Η αλήθεια;

    Ή η λήθη;

    ΙΩΑΝΝΑ ΛΙΟΥΤΣΙΑ, Συνομιλίες σε Μη+ (2013

    Ένα σφάλμα έκανα (Γιώτα Νέγκα)

    19. Άρση λαθών

    Προτιμώ να μην ξεχάσω
    Κι ας υπάρχουν πια
    Τόσα αναβολικά της λήθης
    Ενισχυτικά των μυών
    Για όσους σαν πούπουλο
    Σηκώνουν τη ζωή

    Μια άρση λαθών
    Ολόκληρη η ζωή μας
    Θα τη σηκώνω όσο αντέξω
    Κι ας παραπατήσω
    Ας καταπλακωθώ
    Από το βάρος των πραχθέντων
    Μόνο μην πισωπατήσω
    Μην ακυρωθώ
    Και δε μετρηθώ
    Με όσα μου κόβουν τα πόδια

    Ας την πάρω πάνω μου
    Κι ας τρεκλίσω μεθυσμένος
    Από την αποτυχία μου να βρω
    Το κέντρο βάρους των πραγμάτων

    Ανήμπορος να αρθρώσω
    Μια όρθια πράξη

    Θωμάς Ιωάννου από τη συλλογή Ιπποκράτους 15, 2011

    20. «Λάθος Κίνηση»

    Και τώρα
    πού
    θα οδηγήσουμε
    τον ελεύθερο χρόνο μας ;
    Πού θα φορτώσουμε πάλι τις διακοπές μας
    προς νότον ή δυτικά ;
    Ή στις παιγνιώδεις μνήμες ;

    Στο λεξικό σε βρήκα σαν Μυρτώ
    στο Γάμα,
    πού χάθηκες όλη τη νύχτα
    και μ΄άφησες μόνο
    με το αισχρό υποχθόνιο χιούμορ μου
    να χαρτογραφώ τις οδύνες;

    Δεν άλλαξες καθόλου
    από τότε που σε επινόησα,
    μόνο εγώ αλλάζω που και που,
    σελίδα.

    Τι ειρωνεία να αρχίζεις ένα βιβλίο από το τέλος
    όταν όλα σε σπρώχνουν στην αρχή!
    Έρωτας ή πανικός ;
    Και όπως πάντα η δυσκολία να ξεφορτωθείς αυτό που έκανες
    στα σκουπίδια του εσωτερικού τοπίου.

    Άκανθος

    Μελίνα Κανά-Τα χίλια λάθη της καρδιάς

    21.
    Οι άνθρωποι που αγάπησα λάθος. Που τους συμπόνεσα γιατί πίσω τους πολλαπλασιάζονταν κρυμμένα τα ομοιώματά μου. Αυτοί που συνέπεσαν
    με τις ονειρώξεις μου και τους ονειρεύτηκα. Ύστερα το πρωί έπεφτε ο
    γύψος από τα πρόσωπά τους, δεν αναγνώριζα πια κανέναν.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΑΣ (1959)

    *****

    22. ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ

    Μπορεί να πάρεις την απόφαση
    να πορευτείς σε λάθος δρόμο
    είτε να μπεις σε λάθος πόλεμο
    και προχωρώντας
    να κερδίζεις καθημερινά και κάποιες μάχες.

    Με τις επιτυχίες σου αυτές
    μπορεί να επαίρεσαι
    νομίζοντας πως προχωρείς μπροστά,
    αγνοώντας πως σε μια πορεία με μικροκέρδη
    θεμελιώνεις τη μεγάλη
    κι αναπότρεπτη ζημιά.

    Το πιο τραγικό είναι, ωστόσο,
    όταν καταλάβεις πού πηγαίνεις –
    δέσμιος των επιλογών σου πια –
    να συνεχίσεις να πανηγυρίζεις
    μ΄ αυτές τις μικρονίκες
    που όλο και πιο κοντά σε οδηγούνε
    στη μεγάλη κι αναπότρεπτή σου ήττα.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΛΕΣΚΗΣ

    Γιάννης Πάριος – Ήταν Λάθος

  7. Ciao, Petra!!!… Ευχαριστώ!!!..
    -Θέλω να πω για το «λάθος» ότι εμείς στην εκπαίδευση δεν το απορρίπτομαι όταν γίνεται από μαθητές… Αντίθετα, εκκινώντας από τη λάθος απάντηση αρχίζει μια εκπ/κή διαδικασία για να οδηγηθούμε στη σωστή… Πρόκειται για το λεγόμενο «δημιουργικό λάθος».

  8. Ciao, Aggeliki!… Πολλά (ποιητικά0 «λάθη», βρε παιδί μου, πώς τα ανακάλυψες, Bravissima!!!!

    -Εγώ, μην έχοντας πολύ χρόνο, πέτυχα ένα του Χιόνη…

    -Αργύρης Χιόνης, «Το λάθος»

    «Να ‘ναι όλα έτοιμα για την παράσταση,
    να ‘χουνε από μέρες οι εφημερίδες αναγγείλει
    το όνομά σου με μεγάλα γράμματα
    και οι αφίσες στις γωνιές των δρόμων το ίδιο
    και να ‘χουν στο ταμείο εξαντληθεί τα εισιτήρια
    κι η αίθουσα να ‘ναι γεμάτη
    από ‘να πλήθος έτοιμο
    για τα πολλά χειροκροτήματα
    και τα μεγάλα «Μπράβο»,
    κι εσύ, κλεισμένος μες στο καμαρίνι σου,
    κάτοχος πια του ρόλου σου
    και των κινήσεων όλων και των αποχρώσεων
    και των τόνων της φωνής,
    μέχρι την πιο μικρή τους λεπτομέρεια,
    ν’ ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι δεν είσαι αυτός
    που αναγγέλουν τα προγράμματα και οι αφίσες,
    ότι τυχαία βρέθηκες εκεί,
    κάποιου μοιραίου λάθους θύμα,
    κι έτσι, ν’ αλλάζεις ρούχα και να φεύγεις
    απ’ την έξοδο κινδύνου,
    ενώ το πλήθος θ’ αναμένει νευρικά
    κι ο θεατρώνης θα χτυπάει επίμονα
    μα δίχως αποτέλεσμα την πόρτα.»
    (Α. Χιόνης, Η φωνή της σιωπής», ΝΕΦΕΛΗ)

  9. ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ λαθών:

    1. Μπορεί αυτός ο κόσμος
    να είναι ένα λάθος
    αλλά οι κερασιές ανθίζουν.

    Κομπαγιάσι Ίσσα(χαϊκού)

    *****

    2. Διάτρητος από λάθη
    Μελλοζώντανος
    Που παρακαλεί να του δοθεί
    Η χάρη να πεθάνει

    ΘΩΜΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

    ******

    3. Κι αυτή η αίσθηση,
    ότι όλα όσα ζήσαμε ήταν λάθος
    κι ότι από αύριο ίσως αρχίσει η αληθινή μας ζωή.
    Ποιον θέλουμε να ξεγελάσουμε ή ποιος μας εμπαίζει;

    Τάσος Λειβαδίτης

    *****

    4. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ (απόσπασμα)

    Βλέπω πως λάθεψα γυρίζοντας έξω από θέρετρα
    στο πυκνό δάσος των πολυκατοικιών δίπλα στη θάλασσα
    όπου βυθίζομαι για να σ’ αγγίξω μόλις
    επειδή σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όλα τα κτίσματα
    και αν δε σε γνώριζα θα ‘ταν όλα εφήμερα

    ΝΙΚΟΣ-ΑΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ

    ΖΙΓΚ ΖΑΓΚ – ΛΑΘΟΣ ΣΩΣΤΟ

    5. TO ΛΑΘΟΣ

    Με αχνές κοφτές αναλαμπές
    Μια παλίρροια τρεμοσβύνει
    Στην ψυχή μου

    Σε λίγο δεν θ’ απομείνει άλλο
    Από μια πικρή ανάμνηση
    Που θα σημαδεύει το λάθος.

    Μόσχος Κεφάλας

    *****

    6. [Λάθη Αδράνειας]

    Η ανάγκη σου για δάσκαλο δεν είναι αυτονόητα
    η ανάγκη μου για μαθητή.

    Ο εχθρός του εχθρού μου
    δεν είναι οπωσδήποτε φίλος μου.

    Δεν θα ταυτίσω το εγώ του κειμένου μου με μένα
    επειδή σε βολεύει. Το αντίθετο σε περιμένει…

    Τα θύματα του βιογραφισμού είναι τα μπισκοτάκια
    στο πρωινό κάθε γραφής που σέβεται τον εαυτό της.

    Ερωτεύτηκες ένα κείμενο. Τί ενοχλείς εμένα;
    Άσε που θα θυμώσουν οι υπόλοιποι αν το μάθουν.
    ΄Εχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα να το ερωτευτούν.

    Η διαθεσιμότητα με ανοιχτά πόδια δεν παράγει
    δικαιώματα επί ουδενός κειμένου, και περισσότερο
    επί ουδενός βίου πίσω από το κείμενο.

    Όταν λέω ναι λέω ναι σε σένα, όχι στις φαντασιώσεις σου.
    Όταν λέω όχι λέω όχι και στα δυο. Μη χάνεις χρόνο
    να το διακρίνεις. Μόνο χρόνο χάνεις…

    Το ότι δεν με ενδιαφέρουν οι φιλοδοξίες σου δεν σημαίνει
    ότι θέλω να το παίξω ταπεινός, μπορεί να σημαίνει ότι
    οι δικές μου είναι τόσο μεγάλες που απαξιούν να
    ανταγωνιστούν τις δικές σου. Τόσο μου είναι μικρές.

    Πριν με πονέσεις πρέπει να βρεις που πονάω
    κι αυτό δεν είναι εύκολο. Γιατί θέλει την ικανότητα
    να βγαίνεις από τον εαυτούλη σου, που δεν έχεις.
    Θέλεις να με πονέσεις σε αυτό που πονάει εσένα.
    Διασκεδάζω με τις αστοχίες σου. Και μου έχεις δείξει
    που πονάς… Ετοιμάζομαι να απαντήσω.

    Αυτό που κάνει την περιέργειά σου να μανιάζει
    είναι το γεγονός ότι μπορώ να μην έχω περιέργεια.

    Βασίλης Λαλιώτης

    ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΡΔΗΣ – ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ

    7.
    -ε-
    Ένα λάθος στην ανατολή της Μεσογείου, ένα αδιόρθωτο λάθος είμαστε, μια επαρχία που νομίζαμε πως ήμασταν νησί, και στην κίτρινη μας αγκαλιά μισοκοιμόντουσαν τα φίδια, καρτερώντας τον καλό λόγο να τα βγάλει απ’ τις τρύπες τους. Πέρασαν από μπροστά μας ένα ένα όλα του έρωτα, έφυγαν και χάθηκαν μια μοβ πίκρα. Σαν βαθυγάλαζο όραμα κύλησε το μακρινό εκείνο καλοκαίρι αφήνοντας πίσω του συνειδητά στ’ αυλάκι τη μυρωδιά και τον τρόμο του. Ήταν θετές εκείνες οι χαρές στην εποχή των πουλιών, τα πουκάμισα του πατέρα μου είχαν τσέπες πολλές, να ζευγαρώνουν άνετα τα περιστέρια. Λίγο λιλά τα φουστάνια της μητέρας μου, λίγο πολύχρωμα, μα πιο πολύ γαλάζια. Αντικρίζουν τη ζωή σαν ντροπή και στα τρία χωρίζουν τώρα τους ανθρώπους. Αυτούς που ζουν στις αναμνήσεις. Εκείνους που πέθαναν στις αναμνήσεις. Τους τρίτους ας τους βρουν οι ιστορικοί. Δικός μου ο πιο βαρύς πόνος της δικαίωσης, αυτός που μου γκρεμίζει το πιο ασυμβίβαστο και γιασεμένιο είναι μου. Να λοιπόν γιατί κι εγώ γίνομαι φονιάς των λησμονημένων. Αν ήταν να χαρίσω σ’ ένα καλοκαίρι τα γραπτά μου, στα περασμένα καλοκαίρια θα τα χάριζα, σίγουρα όχι σ’ αυτά που θα ‘ρθουν.

    Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ

    Σημ. Η μετάφραση στην ελληνική γλώσσα έγινε από τους φοιτητές του μεταπτυχιακού προγράμματος του Τμήματος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου Γιώργο Κρητικό, Μαρία Βασιλείου-Εξήντα, Κατερίνα Αντωνίου, Σωτήρη Παύλου, Τροοδία Σιακά, Σπύρο Παναγή και Μιχάλη Θεοδώρου υπό την εποπτεία του Νιαζί Κιζιλγιουρέκ.

  10. Ciao Ageliki!!!…

    -«Είναι λάθος να χωρίζουμε την ποίηση σε κατηγορίες. Η ποίηση είναι απέραντη σαν τη ζωή, ένα διαρκές γίγνεσθαι. Στο χώρο της δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν απαγορεύσεις.»
    (Γ. Ρίτσος)

    -Γιάννης Ρίτσος, «Μετά»

    «Mάρτυρες για τα λάθη σου δεν είχες. Mόνος μάρτυρας
    ο ίδιος εσύ. Tα τακτοποίησες, τα μονόγραψες, τα σφράγισες
    σε λευκούς πάντοτε φακέλους σα να ετοίμαζες
    τη δίκαιη διαθήκη σου. Ύστερα
    τα τοποθέτησες προσεχτικά στα ράφια. Tώρα, γαλήνιος,
    (ίσως και κάπως φοβισμένος) ούτε βιάζεσαι
    ούτε καθυστερείς, γνωρίζοντας ότι, μετά το θάνατό σου,
    θ” ανακαλύψουμε πόσον ωραίος ήσουν,
    πόσο πολύ πιο ωραίος πέρα απ” τις αρετές σου.»
    Aθήνα, 16.1.1988
    (από το Aργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα, Kέδρος 1991)

    -«…Μερικές φορές η ερημιά γίνεται ανυπόφορη, παίρνεις τότε έναν αριθμό τηλεφώνου
    έστω για ν’ ακούσεις μια φωνή,
    ζητάς ένα όνομα, «λάθος» σου απαντάνε.

    Όλα ήταν λάθος, κι οι δρόμοι που πήραμε
    και τα λόγια που είπαμε και τα χέρια που κρατήσαμε…

    Παιδί κρυβόμουν πίσω απ΄ τον κομό,
    εκεί ήταν το άπειρο, αλλά δε χωρούσε παρά μόνο εμένα
    – γι’ αυτό σας λέω, μη ζητάμε περισσότερα.

    Κι αργότερα, άντρας πια, καθόμουν πίσω απ’ τα τζάμια και κοίταζα τα φώτα της πόλης.
    Έτσι γνώρισα το αναπότρεπτο των χωρισμών
    – τι θ’ απομείνει λοιπόν, τι θ’ απομείνει από τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς;

    Ένα όνομα και δυο χρονολογίες χαραγμένες στην πέτρα που ο καιρός θα τις σβήνει σιγά σιγά.

    Όλοι φεύγουμε, χωρίς να μάθει τίποτα ο ένας για τον άλλον.

    Γιατί; Τι φταίει;
    Ή μήπως όλα γίνονται για κάποιον λόγο μυστηριώδη: ένα άλυτο αίνιγμα ίσως, ή μια τιμωρία;

    Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη
    – ω ανθισμένη ματαιότητα του κόσμου…»
    (Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου)

    -«…Πώς να αναιρέσω μια κατάθεση
    πώς να διευκρινίσω μια ζωή;
    Το ειπωμένο με εκδικείται
    κι ανεξιχνίαστο μένει πάντα το υπαρκτό

    Σίγουρα κάτι μου διαφεύγει
    κάτι που λάθος το έζησα και λάθος με έζησε
    κι όλο και σκοτεινιάζει γύρω μου
    κι όλο και σκοτεινιάζει

    Πού βρίσκομαι
    Τι ώρα να ’ναι.»
    (Βύρων Λεοντάρης, Εν γη αλμυρά)

    -«…Ρίχνω το βλέμμα και στήνω το αυτί
    πάνω από σένα και πάνω από την
    κορφή του βουνού. Δεν κάνω λάθος.
    Είναι μια βίβλος μουσικής το στερέωμα.»
    (Ν. Βρεττάκος)

    -«…Αργοπεθαίνει
    όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
    όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
    και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
    αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
    που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
    που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.»
    (Martha Medeiros)

  11. Έρχομαι με ένα ποίημα της Λένας Παππά, που όσο την ψάχνω, τόσο βρίσκω μικρούς θησαυρούς στα ποιήματά της.

    Το Λάθος

    Στο κάτω-κάτω
    όλα είναι δανεικά.
    «Ού παραμένει ο πλούτος
    ού συνοδεύει η δόξα».
    Δανεικά, σου λέω,
    κι ο θάνατος μεγάλος τοκογλύφος
    στα παίρνει ώσπου να πεις «κίμινο»
    – μέχρι κεραίας.
    Άλλωστε, εκεί που πας, τι να τα κάνεις;
    Και μη μου πεις πως κάτι θα είναι εκεί που πας
    το δείχνει επαρκώς η παγωμένη όψη
    του οποιουδήποτε νεκρού: το Τίποτε
    σε όλο του το μαύρο μεγαλείο.

    Λοιπόν, μην κλαίγεσαι, παράτα τα όλα
    χρησικτησία είχες μόνο
    και πρόσκαιρη νομή: με προθεσμία.
    Κι αν έκανες το σφάλμα υπερβολικά
    να τ’ αγαπήσεις
    βέβαια θα είναι πιο οδυνηρό να τ’ αποχωριστείς.
    Αν έκανες θυσίες, κόλπα κι αμαρτίες
    για να τ’ αποκτήσεις
    θα είναι δυο φορές πιο οδυνηρό.

    Όμως το ήξερες απ’ την αρχή πως ήταν λάθος
    λάθος κατάδικό σου, Κατάδικε του λάθους σου.
    Και ήξερες και το άλλο
    παντού εμφανώς ανηρτημένο:
    «Μετά την απομάκρυνσιν εκ της ζωής
    ουδεμία μεταμέλεια αναγνωρίζεται».
    Λοιπόν;

    Λένα Παππά, «Τα Ποιήματα» Β’

    • Eyxaristw, Aggeliki!!!… Πολύ καλή η απά, μην ξεχνάμε και την ωραία μελοποίηση ποιημάτων της από τους Κατσιμιχαίους….
      *Εδώ το έξοχο: «Αχ, της αγάπης μαχαιριά»:

  12. η αλήθεια μπορεί με το λάθος και το σωστό να ζήσει

    καθώς η ελευθερία είναι ένα πρωινό γεύμα
    ή η αλήθεια μπορεί με το λάθος και το σωστό να ζήσει

    ή οι φωλιές των αγροποντικών είναι από βουνά φτιαγμένες
    – για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ
    θα ‘ναι πληρωμένο το νοίκι του δήθεν

    και η ιδιοφυΐα θα ικανοποιεί το τσούρμο των καλλιτεχνών
    και το νερό κυρίως την φλόγα θα ενθαρρύνει
    καθώς πορείες των καπέλων βγαίνουν στις ροδακινιές

    ή οι ελπίδες καλύτερα χορεύουν στα μαλλιά των φαλακρών
    και κάθε δάχτυλο χεριού είναι ποδιού δάχτυλο
    και κάθε θάρρος είναι φόβος

    – για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ
    το ακάθαρτο θα θεωρεί αγνό το κάθε τι
    και από το τσίμπημα των παιδιών θα ουρλιάζουν οι σφήκες

    ή καθώς όσοι βλέπουν είναι τυφλοί
    και ο κοκκινολαίμης δεν καλωσορίζει την άνοιξη
    μήτε ο ανόητος λαός αποδεικνύει πως η γη είναι στρογγυλή
    μήτε οι έτσι πεθαίνουν σαν έρθουν οι αλλιώς
    και το σύνηθες σπανίζει και επιπλέουν οι μυλόπετρες

    – για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ
    το αύριο δεν θα ‘ναι και πολύ αργά

    σκουλήκια είναι οι κόσμοι μα η χαρά είναι φωνή
    άλλος τραβάει για κάτω κι άλλος προς τα πάνω

    τα στήθη θα παραμείνουν στήθη και οι μηροί μηροί
    τα έργα δεν μπορούν να ονειρευτούν τι μπορούν τα όνειρα να κάνουν

    – ο χρόνος είναι δέντρο ( ένα φύλλο αυτή η ζωή )
    μα η αγάπη είναι ουρανός κι εγώ είμαι για σένα
    για διάστημα μακρύ και ακριβώς τόσο πολύ.

    e. e. cummings – («Ποιήματα», μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς, Ηριδανός 2007)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: