Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (140ο): «Το “μηδέν» και το “τίποτα”»….

 

                                            «ΜΗΔΕΝ»

-«Έγραψα ποίηση· μ’ άλλα λόγια συνεργάστηκα με το μηδέν» (Ν. Καρούζος)

 

-«Ανασαίνω τα κάλλη/ το μηδέν όταν θάλλει.» (Ν. Καρούζος)

 

-«Διευθυντής του μηδενός έχω δικούς μου χειρισμούς θρησκείας. υφίσταμαι τη ζωή ωσάν περιφραστικός γαλαξίας όσιος του κακού και μάρτυρας του πόνου.»

(Ν. Καρούζος)

 

-«Κολατσίζω πρωινό απόλυτο Μηδέν ακουμπισμένος

απάνω στη συμφορά μου να υπάρχω.»

(Ν. Καρούζος)

 

-«…Νυν Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!» (Ο. Ελύτης)

 

-«κατά πώς η Καταιγίδα στο σημείο μηδέν όπου ευωδιάζει απ’ αρχής πάλι ένα πουλί καθαρό παλιννοστούσε το αίμα και τα τέρατα έπαιρναν την όψη ανθρώπου Τόσο εύλογο το Ακατανόητο»

(Ο. Ελύτης)

 

 

-Κ. Π. Καβάφης, «Μηδέν περί Λακεδαιμονίων»

«Την ειλικρίνειαν ν’ αγαπάς βεβαίως
και να υπηρετείς.
Πλην μετριόφρονα, γνωρίζοντας πως λίαν πιθανώς
θα φθάσεις στο σημείον που ειλικρίνεια δεν κάνει.
Είναι καλή˙ μα και το αίσθημα λαμπρό.
Τίμια και ειλικρινώς θα εκφράζεσαι
για πράγματα πολλά και θα ωφελείς.
Δικαίως θα σ’ εκτιμούν: τι άνθρωπος ειλικρινής!
Μα εσύ νερό να βάζεις στο κρασί σου˙ να μην ξιπασθείς
γιατί (ως το ξέρεις) «Μηδέν περί Λακεδαιμονίων»».
(Άπαντα τα ποιήματα, εισ.-επιμ.: Σόνια Ιλίνσκαγια, Νάρκισσος 2003)

 

 

-Τάκης Σινόπουλος, «Το σώμα και το μηδέν»

«Όνειρο διπλωμένο στ’ όνειρο
η μέρα στάχτη, η νύχτα τίποτα
η πέτρα που σκοντάφτεις και ξυπνάς
σιγά σιγά τα βήματα σε πάνε ως τα βουνά
φεγγάρι ασύγκριτο
περνώντας των δασών τα αινίγματα
τις αίθουσες των δέντρων.

Ναι μοναξιά
κι ένα κορμί
γεμάτο με ησυχία και μηδέν.»
(Πηγή: http://tsantilas-poems.blogspot.gr/2013/09/blog-post_24.html)

 

 

-Κική Δημουλά, «Κονιάκ μηδέν αστέρων»
«Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων.
Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
―έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
του ανώφελου.
Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας
σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
φωτογραφίας
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
και πού δεν ήταν τότε θάλασσα.»
(ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998)

 

 

                                   «ΤΙΠΟΤΑ»

 

-« Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν….»

(Ο. Ελύτης)

 

 

-Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, «ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΕΛΑΧΙΣΤΑ»

«Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε όλοι εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω
να φεύγουν τα περιττά, λέω
να μπω στον ουρανό του τίποτα
με ελάχιστα.»

 

 

-Τόλης Νικηφόρου, «Το κάτι εκείνο και το τίποτα»

«είμαι ένα σύννεφο το δειλινό

που αναζητά το απέραντο γαλάζιο

με κόκκινο για να συνθέσει το δικό σου χρώμα

 

στην έρημο είμαι κόκκος άμμου

που λαχταράει τον άνεμο

για να τρυπώσει στα μαλλιά σου

 

είμαι ένα άγγιγμα στα δάχτυλα

ψίθυρος στον κομμένη ανάσα σου

χάδι απαλό στους ώμους

ένα χαμόγελο που ξάφνου αστράφτει

στα μελαγχολικά σου μάτια

 

στην άκρη της αβύσσου είμαι

το κάτι εκείνο και το τίποτα

που αναδύθηκε στο φως

για να ζητήσει τη δική σου αγάπη»

[από τη συλλογή ΜΙΑ ΚΙΜΩΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ, Εκδ. Μανδραγόρας]

 

 

-Ο. Ελύτης, [Μ᾿ ἕνα τίποτα ἔζησα]

«Μ᾿ ἕνα τίποτα ἔζησα
Μονάχα οἱ λέξεις δὲ μοῦ ἀρκούσανε
Σ᾿ ἑνὸς περάσματος ἀέρα
ξεγνέθοντας ἀπόκοσμη φωνὴ τ᾿ αὐτιά μου
φχιὰ
φχιοὺ φχιού
ἐσκαρφίστηκα τὰ μύρια ὅσα
Τί γυαλόπετρες φοῦχτες
τί καλάθια φρέσκες μέλισσες καὶ σταμνιὰ φουσκωτὰ ὅπου
ἄκουγες βββ νὰ σοῦ βροντάει ὁ αἰχμάλωτος ἀέρας.
Κάτι
Κάτι δαιμονικὸ μὰ ποὺ νὰ πιάνεται σὰν σὲ δίχτυ στὸ σχῆμα τοῦ Ἀρχαγγέλου
Παραλαλοῦσα κι ἔτρεχα
Ἔφτασα κι ἀποτύπωνα τὰ κύματα στὴν ἀκοὴ ἀπ᾿ τὴ γλώσσα
– Ἔ καβάκια μαῦρα, φώναζα, κι ἐσεῖς γαλάζια δέντρα τί ξέρετε ἀπὸ μένα;
– Θόη θόη θμός
– Ἔ; Τί;
– Ἀρίηω ἠθύμως θμὸς
– Δὲν ἄκουσα τί πράγμα;
– Θμὸς θμὸς ἄδυσος
Ὥσπου τέλος ἔνιωσα
κι ἂς πᾶ᾿ νὰ μ᾿ ἔλεγαν τρελὸ
πῶς ἀπό ῾να τίποτα γίνεται ὁ Παράδεισος.»
(απόσπασμα από «Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά»)

 

 

-Χρίστος Ρουμελιωτάκης, «Δεν είναι Τίποτα»
«Δεν είναι τίποτα,
είναι η πόρτα σου, που ανοιγοκλείνει μόνη της,
όπως και χθες.
Δεν είναι τίποτα,
είναι η θεία σου Αγγελική , που έχει πεθάνει από χρόνια
και είναι μόνη της.
Δεν είναι τίποτα,
είναι τα χρόνια σου, που επιστρέφουν
και διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Δεν είναι τίποτα,
είναι μεσάνυχτα και είναι αργά, πολύ αργά
για να φοβάσαι.»
(Πηγή: http://www.poiein.gr/archives/4314)

 

 

-Γιάννης Κοντός, «Ο αθλητής του τίποτα»

«Τρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο.
Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις.
Δυσκολίες και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους,
γκρίνιες, οικογένειες.
Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό.
Τις βλέπει για λίγο, τις πιάνει, ξεχνιέται.
Και πάλι το κυνηγητό, η κομμένη ανάσα,
οι αποσπασματικές εικόνες, τραίνα που περνούν
με χαρούμενους ανθρώπους.
Και αυτός
σαν κυνηγημένος να προσπαθεί ταυτόχρονα
και άλλα αθλήματα. Να έρχεται τελευταίος
με την ψυχή στο στόμα, να μην τον βλέπει
κανείς, γιατί οι θεατές έχουν ήδη διαλυθεί.
Με βροχές, με χιόνια, με ήλιους, το σώμα
αντέχει, το μυαλό πετάει. Άλλοτε ξεχνάει
– άλλοτε θυμάται.

Σε μια στάση για να δει
το φεγγάρι, συνέχεια σκέπτεται: το βιολέ
απόβραδο, τα χάδια και τις υποσχέσεις.
Και τρέχει, τρέχει, ενώ οι άλλοι συναθλητές του
έχουν τερματίσει και σάρωσαν βραβεία
και ιαχές. Αυτός μόνος τον κύκλο
του χρόνου τρέχει. Χρόνος σε ευθεία
ή τεθλασμένη ή σπείρα.
Δεν κοιτάζει πίσω το ποίημα,
γιατί τον ακολουθούν μύγες, ακρίδες
και μολυσμένος αέρας του πολιτισμού.

Περνώντας βλέπει δέντρα και ουρανό,
βλέπει πουλιά, χαμογελά και λέει
να δραπετεύσει, να πετάξει.
Αλλά δεν γίνεται, είναι προγραμματισμένος
γι αυτόν το ρόλο. Το ρόλο του δρομέα
με το άγνωστο τέρμα.
Νύχτα και μέρα αναβοσβήνουν.
Τα μάτια του συνήθισαν σ’ αυτό
το λυκόφως.

Ήρωας του Σάμουελ Μπέκετ
δεν το φαντάστηκε ποτέ ότι θα γίνει.
Τώρα πλησιάζει σε ένα σκοτάδι
που αυτός το βλέπει άπλετο φως.
Φουσκωμένα τα μάγουλα από την προσπάθεια,
είναι σαν να φουσκώνει τα πανιά της
Αργοναυτικής Εκστρατείας.
Πάει και πάει.
Το πέλμα θυμάται το πριν και το
μετά αμετάκλητα. Γίνεται τροχός,
βγάζει σπίθες και πείσμα του έρωτος.
Το τέρμα σφίγγεται βίδα
στο άπειρο ή στην κάθε μέρα.
Ένας διασκελισμός και χάνεται
στην αβεβαιότητα του τέλους»
(Γ. Κοντός, Ο αθλητής του τίποτα, Κέδρος)

 

Advertisements

Single Post Navigation

12 thoughts on “Πες το με ποίηση (140ο): «Το “μηδέν» και το “τίποτα”»….

  1. Άσε πόση «φασαρία» κάνουν τελικά τα μηδέν και τα τίποτα, ε;
    «Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν».. όπως
    είπε κι ο μεγάλος Ελύτης.. Καλό βράδυ και καλό τριήμερο Γιάννη 🙂

  2. Ciao Petra!!!… Eyxaristw poly!!!

    «…Όλοι οι νόμοι της ηθικής – κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι – είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.» (Κ. Π. Καβάφης)

  3. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Χαιρετώ σε, Γιάννη, μαζί με τις ευχές μου. Λατρεύω το θέμα και προσπαθώ να οργανώσω το υλικό μου

    1. Τίποτα δεν είναι τίποτα

    Κι ας φαίνονται όλα τιποτένια,
    Τίποτα
    Δεν είναι τίποτα.

    Σας νιώθω ήδη ετοιμασμένους να διαγνώσετε
    Αγάπη, ευγένεια για κάθετι μικρό
    Σ’ αυτό που είπα
    (Ε, βέβαια,
    Το μυρμηγκάκι, το μυγάκι έχουν τη θέση τους
    Στο τέλειο σύμπαν που εν σοφία – και τίποτα
    δεν θα μπορούσε να ‘ναι αμελητέο).

    Μη βιάζεστε.
    Γιατί άλλη σκέψη μου ταράζει το μυαλό.
    Σαν απειλή:

    Αν πράγματι
    Και το ελάχιστο μυγάκι έχει τη θέση του
    Στο τέλειο σύμπαν που του αρμόζει
    Αλλάζοντας μορφές στο διηνεκές,
    Αν πράγματι
    Αυτό που λέμε μυρμηγκάκι ανακυκλώνεται
    Από ενέργεια σε ύλη και πολυώνυμο
    Κρατάει αλάνθαστο ισοζύγιο εν σοφία
    (Τώρα μυρμήγκι, άλλοτε φίδι
    Κι άλλοτε άνθρωπος)
    Μέχρι το τέλος των καιρών,

    Αν το κενό
    Ποτέ δεν ήτανε κενό
    και τίποτα
    δεν χάνεται
    στο Τίποτα,

    Τότε λοιπόν
    Αδήριτα
    (Μην απατάσθε – αδήριτα)
    Θ’ απαγγελθεί απ’ το Ανώτατο
    Η εσχάτη των ποινών
    Για όλους μας

    Ισόβια μετά θάνατον.

    Πολύ σωστά το ακούσατε:
    Ι σ ό β ι α μ ε τ ά θ ά ν α τ ο ν.

    Εκτοπισμένοι
    Απ’ την Εδέμ
    Tου Μηδενός,

    Αιώνιοι κάτοικοι
    Στο ανελέητο Κάτι.

    Αντώνης Φωστιέρης, από τη συλλογή Τοπία του τίποτα, 2013

    *

    2. ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

    Ξανά το σήμερα κι η σπάθη του αμετάθετου
    Ξανά η άβυσσος του νου.
    Δεν έχει εντέλει τίποτα
    Πραγματικά δικό της
    Μια μικρή στιγμή,
    Κάτι δανείζεται απ’ το πριν
    Κάτι απ’ το αύριο
    Το ξεπληρώνει
    Με το υστέρημα του άλλου.
    Αέρινη
    Κι όμως πατάει στο στήθος σου ατσάλι –
    Έτσι ακριβώς
    Όπως το σύμπαν περισφίγγει:
    Ατσάλινο.
    Γεμάτο τρύπες από θάλασσες κενού
    Τοπία του τίποτα
    Να πλέουν μέσα τους νησάκια νετρονίων
    Και γαλαξίες. Ευφάνταστη
    Φενάκη του ορατού
    Στη φτερωτή
    Μπαγκέτα ενός ιλίγγου.
    Που ηλεκτρισμένη
    Μεταμφιέζει το μηδέν
    Το πουθενά
    Και το ποτέ
    Σε κόσμο.

    ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

    *

    3. [ΤΙΠΟΤΕ…]

    Τίποτε. Θἄχα κάποια ποὺ δὲν ξέρω
    στὴ ζωὴν ἀποστολή.
    Γιατί τόση φθορὰ παντοῦ νὰ φέρω,
    σὰ μία ἀσυνείδητη βουλή.

    Τὸ σύνθημα, ὅπου ἐβράδυνα τὸ βῆμα
    καὶ τὴ ματιά, θὰ πῆ
    «καταστροφή!». Κρατοῦσα ἐγὼ τὸ νῆμα
    ὡς τὴ στιγμή του νὰ κοπῆ.

    Ὁ θάλαμος τῆς σκοτεινῆς ζωῆς μου
    γέμισε ἀπὸ νεκρούς.
    Κι οὔτε τὸ χῶρο βρίσκω τῆς δικῆς μου
    θέσης, ἀνάμεσα σ᾿ αὐτούς.

    Τὶς νύχτες μὲ τὴ σκέψη φωτισμένη
    κεῖ μέσα περπατῶ,
    ὡς κι᾿ ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀγάπησα διωγμένη,
    θέση κοντά τους νὰ ζητῶ.

    ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

    Μίλτος Πασχαλίδης -Για ένα τίποτα https://www.youtube.com/watch?v=JFTUx6_u1Yk

    4. Ο μεταμφιεσμένος χρόνος
    μνήμη ποιητή Διομήδη Βλάχου

    Τι περιμένεις όταν περιμένεις
    το Τίποτα;
    Το Τίποτα δε θα ‘ρθει
    Το Τίποτα είναι εδώ σε περιβάλλει
    φοράει λαμπρή στολή κι ωραία πλουμίδια
    και τον θαυμάσιο κόσμο προσποιείται
    Το Τίποτα είναι χρώματα και λάμψεις
    σχήματα και μορφές
    κενά και όγκοι
    Μάτια που φέγγουν στοχασμό και ρέμβη
    Χείλη που στάζουν ηδονή και λήθη
    Σώματα που θροούν φωνές που ανθίζουν

    Το τίποτα είναι το χαμόγελό σου
    Το βλέμμα σου το σιωπηλό σου δάκρυ
    Η δίψα της ψυχής σου που δεν σβήνει
    Το άλλο σου πρόσωπο το βυθισμένο
    που σε κοιτάζει από την καταχνιά του

    Το Τίποτα είσαι Εσύ Το μαύρο σου αίμα
    Της ύπαρξής σου το βαθύ πηγάδι

    Ορέστης Αλεξάκης

    *

    5. Ω Τίποτα που κατορθώσαμε να σε αναγορεύσουμε σαν νικητή των πάντων !

    Κάτι χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα
    ο ήλιος επιμένει να είναι αιώνιος
    και τα πράγματα επιμένουν να είναι εφήμερα

    τα βουνά δύουν το ένα μέσα στο άλλο
    σαν περισπωμένες που γιορτάζουν την οξεία τους θλίψη
    εγώ δοκιμάζω ένα ύφος του λόγου που εξέχει από την συνείδηση
    είναι μέσα μου αποδεκατισμένα της χαράς τα στρατεύματα

    η επαρχία χίμαιρες βρίθει
    κορδακίζουν τρελά οι επώνυμοι άρχοντες
    προσκομίζοντας έναν που φρίττω πια να τον ακούω λόγο
    καθώς η πατρίδα τρώει με ευχαρίστηση τις σάρκες της
    μην έχοντας την τόλμη ούτ’ έναν αίτιο να τιμωρήσει
    του μάταιου που πέτυχε και ολοφύρεται γυμνή αποτελέσματος …

    ώ Τίποτα
    που κατορθώσαμε να σε αναγορεύσουμε σαν νικητή των πάντων !
    εσύ μας άξιζες λοιπόν; για σένα εμείς παλέψαμε;
    αν είναι έτσι μες το Κούγκι μας ξανά ας ανατιναχτούμε !

    Στρατής Παρέλης

    *

    6. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ Θ᾿ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΣ

    Τίποτα δὲ θ᾿ ἀντιληφθεῖς
    θὰ διαβάσεις μόνο τὸ πρωὶ
    κάτι συνθηματικὰ χείλη γραμμένα
    στὸ διπλανὸ ποτήρι σου
    μὲ ὁλονύκτιο νερό.

    Σκέφτομαι ἀπόψε νὰ στείλω τὴ μελαγχολία μου
    νὰ κοιμηθεῖ μαζί σου
    νὰ μείνω λίγο μόνη.
    Στὴν τσάντα της θὰ βάλω
    κάτω ἀπ᾿ τὰ βραδινά της φάρμακα
    δῆθεν κατὰ λάθος μιὰ φωτογραφία της
    πῶς ἤτανε μικρὴ
    μὴ καὶ τὴ νανουρίσεις
    καὶ κάτω ἀπ᾿ τὸ νανούρισμα θὰ κρύψω
    μιὰ δεύτερη ἀλλαξιά
    μὴ καὶ ἀλλάξουνε τὰ πράγματα
    καὶ τὴν κρατήσεις κι αὔριο βράδυ.

    Βέβαια, πῶς ἀγαπᾶς νυχτιάτικα τὸν ἄλλον
    χωρὶς νὰ τὸν ρωτήσεις. Ἄκου
    προστακτικὴ φωνὴ ἦταν ὁ ἔρωτας
    πρὶν ἀνακαλυφθεῖ ἡ ἱκεσία.
    Ἐξάλλου ἐσὺ τίποτα δὲ θ᾿ ἀντιληφθεῖς.

    Θὰ ξάπλωνε ὄχι δίπλα σου ἀκριβῶς
    τὸ ἀκριβῶς εἶναι ἄξενο.
    Σὲ παραπλήσια ἄνετη προθυμία
    θ᾿ ἀποκοιμιόταν γέρνοντας
    πλάι καὶ κολλητὰ
    στὸ μὴ ἀντιληπτόν
    – θεῖο πλάσμα. Ἀγάπα με τοῦ λὲς καὶ σ᾿ ἀγαπάει.

    Κικὴ Δημουλᾶ – Χλόη Θερμοκηπίου, Ἴκαρος, 2005

    *

    7. και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω

    όταν το κάτι αυτό
    το οτιδήποτε
    για μένα θα τελειώσει
    και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω
    θα είμαι εκείνο που τα μάτια σας θαμπώνει
    το ύψιλον στα μυστικά, στη νύχτα, στην ψυχή
    η απαλή καμπύλη στο αύριο
    το χι στο χάδι ή στο χώμα της πατρίδας σας

    όταν το κάτι αυτό
    το μάταιο οτιδήποτε τελειώσει
    στο τίποτα η αγάπη ξεχασμένη θα υπάρχει
    θα σας αγγίζει απαλά
    θα σας ζητάει χαμογελώντας το αδύνατο

    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    *

    8. Στις κορυφογραμμές του τίποτα

    Σε χαραμάδες μυστικές
    δειλά ανατέλλει το χαμόγελο.
    πρώτα τα χείλη κυριεύει
    σκορπίζει ύστερα και διαχέεται
    αναζητώντας τις πηγές.
    αστράφτει στην επιδερμίδα
    εγκαθιστά προφυλακές στα υψώματα
    πυκνώνει τις λεπτές ρυτίδες
    βυθίζεται και λούζεται
    μέσα στις κόρες των ματιών

    έτσι γυμνό κι ακέραιο
    αρχίζει ένα λυτρωτικό χορό
    κι ανάβει όλα τα φώτα
    στις κορυφογραμμές του τίποτα

    Τόλης Νικηφόρου -Από τη συλλογή: Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002

    Kόρε Ύδρο-Οι Εραστές Του Τίποτα

    9. Οι Εραστές Του Τίποτα (Κόρε Ύδρο)

    Με χλεύασαν, γιατί δεν ήμουν σαν κι αυτούς
    Σου είπαν «Βγάλε τα γυαλιά» και σε χαστούκισαν,
    γιατί ζήλευαν την εφηβεία σου

    Μας πήραν τα παιχνίδια μας
    και τα κατέστρεψαν,
    γιατί φοβούνταν τα όνειρα μας…

    Μας μίσησαν, γιατί μυρίζαμε αγάπη…
    Μας φόρεσαν το στέμμα τελικά
    οι εραστές του απόλυτου τίποτα.

    Με δίκασαν, γιατί έβλεπα, ενώ αυτοί ήταν τυφλοί
    Με μία κάμερα στο σπίτι σου σε διέσυραν,
    γιατί ζήλευαν τους έρωτες σου

    Μας έδειξαν τα όπλα τους
    και μας απείλησαν,
    γιατί τους τρόμαζε η σιωπή μας…

    Μας σταύρωσαν, γιατί μιλούσαμε για ειρήνη
    Μας έκαναν θεούς τους τελικά
    οι εραστές του απόλυτου τίποτα.

    *

    10. Ανάμεσα στο ποτέ και το πουθενά,
    αλλά μακριά από το τίποτα

    Περίεργο που ποτέ δεν ήταν εδώ
    όσα έχουν τώρα φύγει.
    Όσα αναζητούμε δεν είναι παρά μια κραυγή πληγής
    που με ηδονή ξύνουμε.
    Προκύπτουμε από ό, τι προκύπτει από εμάς
    το αίτιο ταυτίζεται με το αιτιατό.
    Θέλω να φύγω στην έρημο
    μήπως διώξω την έρημο μέσα μου.
    Μερικές φορές λέω να πεθάνω
    μα θέλει πολύ κόπο
    κι έτσι επ΄αόριστον το αναβάλλω.
    Συναντώ συνέχεια ανισόρροπους που προτιμούν τη ζωή
    απ΄το θάνατο.
    Λέγονται ερωτευμένοι.

    ΝΙΚΟΣ ΕΡΗΝΑΚΗΣ

    *

    12. Τίποτα δε μου ανήκει

    Καθώς πια τίποτα δε μου ανήκει μέσα στ’ ανάκτορα
    Ούτε καν το χρυσάφι της οροφής και τα μάρμαρα
    Και οι κονσόλες παγώσανε και τα μαλλιά σου σέρνονται πίσω από τα
    σφιγμένα κρύσταλλα
    Και οι πλαφονιέρες σταλάζουν την τέφρα του χειμωνιάτικου ήλιου
    Καθώς οι λειμώνες δε βρίσκουνε πια την παλιά τους λαλιά

    Bλέπω πως λάθεψα γυρίζοντας έξω από θέρετρα
    Στο πυκνό δάσος των πολυκατοικιών δίπλα στη θάλασσα
    Όπου βυθίζομαι για να σ’ αγγίξω μόλις,
    Επειδή σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όλα τα κτίσματα
    Και αν δε σε γνώριζα θα ’ταν όλα εφήμερα
    Γιατί οι βιτρίνες είναι μια λάσπη, τα εργοστάσια μια θλίψη και η πόλη
    Aφήνει να πέσουν οι κάλυκες της πλαστικής μου καρδιάς
    Πάνω σε φύλλα και δάκρυα

    Tίποτα δε μου ανήκει, καμιά παλινόρθωση
    Tα μάγουλά σου στο χιονισμένο αυχένα των βουνών
    Καθώς η ματιά μου βυθίζεται στην άπειρη έκταση
    Αφήνοντας πια τ’ αυτοκίνητα στα δικά τους τραγούδια

    Γιατί η δίψα για το ατόφιο χρυσάφι είναι τα μάτια σου
    Και η πέινα για καθαρό αλουμίνιο τα χέρια σου
    Φιλιόμαστε σε σκοτεινές δισκοθήκες και σου εξηγώ

    Kι όταν χαράξει πώς τάχα θα πάμε αντίθετα
    Θα γυρίζουμε με ρούχα παλιά στα νεόκτιστα
    Μια άσπρη κορνίζα, βιβλία και θέρμανση στις γωνιές

    Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Από την ποιητική συλλογή «ΩΔEΣ ΣTON ΠPIΓKHΠA»
    (1981), εκδ. Ύψιλον

    Υπέροχο τίποτα, Αγγελάκας

    13. ΝΑ ΓΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

    Ολομόναχος αδικαίωτος κι ανυπεράσπιστος
    ελεεινός από βίαιο ύψος που πάει στράφι
    κάθε χιλιόμετρο μέλλον ένας βραδύκαυστος θάνατος.
    Πότε θα με γκρεμίσει η ποθούμενη φλόγα στα σωθικά μου
    στα φυλλοκάρδια μου η αμέτοχη λύση
    η ακάλεστη διακοπή ώστε ν’ αρχίσει
    αμέσως η αποσύνθεση.
    Ήτανε κουβαράκι κάποτε μαζεμένος ο χρόνος
    στα ιλιγγιώδη ποσοστά της αφάνταστης μικροΰλης.

    Κανένας Κάλχας και κανένας οίστρος της τράπουλας –
    η τύχη μας δεν είχε βγάλει τα φτερά της εντελέχειας.
    Κι όμως εκεί στα έγκατα φυτευότανε δίχως νόημα
    η ερεβώδης ιδιορρυθμία του θανάτου -:
    αυτό που δοκιμάζουμε στο όνομα ηλικία.
    Κι άλλη Άνοιξη εφέτος κι άλλη –
    στη δράκαινα διάρκεια-διαλεκτική…
    Κι άλλα πλήγματα στο στήθος κι άλλα
    φονικά διάτορα εικοσιτετράωρα.
    Στο κάπνισμα γρήγορα – να υπάρχουμε δήθεν άτρωτοι.

    ΝΙΚΟΣ KAΡΟΥΖΟΣ

    *

    14. ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΕΤΑΙ

    Διαβάζοντας απ’ το τέλος – ανάποδα –
    προς την αρχή – κατάντικρυ – την αλήθεια
    μαστορεύουμε ανέκαθεν το μέγα ψεύδος.
    Μια βάρκα πεθαμένη στης ερημιάς τ’ ακρογιάλι
    (τα θλιβερά της κόκαλα).
    Μάθε το σύγνεφο -: ποτέ του δεν αντιτάχτηκε
    στην αιθρία κ’ η καταφρόνια της αιωνιότητας
    από μόνη της οδηγεί στο πράγματι αιώνιο.
    Στροβιλίζομαι ανάμεσα σε στυφά φθινόπωρα
    ερεθίζοντας μια βλακώδη ανάσταση.
    Τα μούσκλα δεν τα ’χα πει κάποτε ποιήματα
    ελάσσονα του φυτικού βασιλείου;
    Τα ’χα πει κάποτε μα σήμερα τη σβήνω την αράδα.
    Όνομα μεσ’ στο στήθος δεν υπάρχει. Κι όμως
    το σώμα της φωτιάς ανεμοσάλευτο
    με φλόγες λουλουδίζοντας αναταράζει
    τα συμβαίνοντα κι αυτά συγκλονίζουν
    ένα παράξενο σύνολο που δε βρίσκει ανάδοχο.
    Στα μάτια μας του παγωνιού το άλλοθι:
    η φλύαρη ουρά του χασμουρήθηκε.
    Στίχοι και στίχοι – λαμπυρίθρες στ’ ουρανού το κάρβουνο.
    Βλέπεις; Ο έρωτας του ήλιου με τη νύχτα: το φεγγάρι
    τουμπανιάζει το αίνιγμα.
    Υπάρχει άραγε σχέση ευγνωμοσύνης ανάμεσα
    στη χαρμόσυνη μέλισσα και σε ένα λουλούδι;
    Παρωδία της άχραντης διάρκειας ο χρόνος
    κορσέδες τα δευτερόλεπτα.

    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Τίποτα, Κότσιρας

    15. ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΩΙΝΟ

    Κανέναν δε φοβόταν
    Τίποτε δε φοβόταν
    Αλλά ένα πρωινό ένα όμορφο πρωινό
    Του φάνηκε πως είδε κάτι
    Όμως είπε Δεν είναι τίποτε
    Και είχε δίκιο
    Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία
    Δεν ήταν τίποτε

    Όμως το ίδιο εκείνο πρωινό
    Του φάνηκε πως κάποιον άκουσε
    Και του άνοιξε την πόρτα
    Μα την ξανάκλεισε Κανένας είπε
    Και είχε δίκιο
    Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία
    Δεν ήταν κανείς

    Και ξαφνικά φοβήθηκε
    Κατάλαβε πως ήταν μόνος
    Ή μάλλον όχι μόνος εντελώς
    Και τότε είδε
    Το Τίποτα μπροστά του
    Αυτοπροσώπως.

    ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ

    *

    16. ΤΟ ΚΑΠΝΟΠΩΛΕΙΟ
    (απόσπασμα)

    Δεν είμαι τίποτα.
    Ποτέ δεν θα είμαι τίποτα.
    Δεν μπορώ να θέλω να είμαι τίποτα .
    Πέραν αυτού, έχω μέσα μου όλα τα όνειρα του κόσμου.

    Παράθυρα της κάμαρής μου,
    της κάμαρής μου, μιας από τις χιλιάδες του κόσμου που κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι
    (και να ‘ξεραν ποια είναι , τι θα ‘ξεραν;)
    βλέπετε στο μυστήριο ενός δρόμου όπου περνούν ασταμάτητα άνθρωποι,
    σ’ ένα δρόμο απρόσιτο σ’ όλες τις σκέψεις,
    πραγματικό , συγκεκριμένο , αγνώστως συγκεκριμένο ,
    με το μυστήριο των πραγμάτων κάτω από τις πέτρες και τα όντα ,
    με το θάνατο να προσθέτει υγρασία στους τοίχους και άσπρα μαλλιά στους ανθρώπους,
    με το πεπρωμένο να οδηγεί την άμαξα του παντός στην οδό του τίποτα.

    Φερνάντο Πεσσόα [Η μετάφραση είναι του Dr.Kameleon]

    *

    16. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

    Χθες εδώ, σήμερα εκεί, σήμερα πουθενά,
    το εκεί το ισοδύναμο με το Μηδέν, το Παν,
    εξελιγμένο στο Μηδέν, και πάλιν εξ αυτού
    του Μηδενός, το ίδιο το Παν, προχωρημένο
    κατά την ίδια του διάλειψη. Σοφή
    Δημιουργία. Σοφή και στείρα.

    Από Στειρότητός σου ακούσαμε Φωνής
    Ιδέα, είδαμε τα Ινδάλματα·
    και όλα τους ήσαν της Ανυπαρξίας.

    Μάταιο Περίβλημα, που με εμποδίζεις,
    πώς να σε σπάσω. Πώς να πλησιάσω
    τα αιώνια Όντα, τα ούτε εδώ ή εκεί,
    τα ούτε χθες ή σήμερα, τ’ απροσμέτρητα,
    τα εξουθενώματα της Ανοίας μας,
    τα έσχατα των μηδόλως Όντων.

    ΤΑΚΗΣ Κ. ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ , Από το βιβλίο: Τ. Κ. Παπατσώνης «Εκλογή Α΄, Ursa minor», Έκδοση Γ΄, Ίκαρος, Αθήνα 1975, σελ. 28.

    Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα

    17. Γεννήθηκα δεν ξέρω πότε και πού. Αναζητώντας την ιαματική ομορφιά και την αλήθεια που ελευθερώνει, βρέθηκα στους δρόμους της ποίησης.
    Να ’μαι εδώ που το Μηδέν δαγκώνει την ουρά του
    με ηδονή
    και πόνο
    να ’μαι
    στο μέσον της αιωνιότητας
    στην αρχή και στο τέλος της.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΥΦΑΝΤΗΣ

    *

    18. ΔΕΚΑΕΞΙ ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
    (Μάσκες του Τίποτε)
    1
    Όλα τα πράγματα, όλα τα πρόσωπα, όλα τα όντα,
    άλλο δεν είναι παρά μόνο
    μάσκες του Τίποτε.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΥΦΑΝΤΗΣ

    *

    19. Το μαγικό δαχτυλίδι

    [Από την ενότητα Α]

    Όλα του Μηδενός μεταμορφώσεις είναι, μάγια.
    Φόρεσε δαχτυλίδι το Μηδέν και ξόρκισε τη Μάγια.

    Γιάννης Υφαντής, Από τη συλλογή Μανθρασπέντα (1977)

    *

    20. Ηλίθιο
    Στὸ φίλο Δήμη Καπετανάκη

    Τὸ τίποτα ἀφυπνίζει τὴν ψυχὴ
    ὅταν αὐτὴ συλλογίζεται μὲ πάθος
    τὸ πεθαμένο καὶ μακάριο παρελθόν·
    τὸ ἠλίθιο τίποτα ἔτσι, ἀπότομα,
    τρελλαίνει τὴν ψυχή…

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ, 6.8.1933

    *

    21. Τίποτα

    Τίποτα. Η ευτυχία επήγε μακριά
    κι ο πόθος μας έμεινε αμίλητος
    Σαν νύφη που αγαπήσαμε παρθένα
    και ξένος μάς την επήρε
    έφυγε η ευτυχία
    και σκόρπισαν τα όνειρα
    που μαζί της υφαίναμε
    έναν καιρό,
    σε μια αλλιώτικη συντροφιά.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    *

    22. Το ανεκτίμητο τίποτα

    Τίποτα είναι το κλάμα του μωρού,
    το ζεστό ψωμί στα χέρια του μετανάστη,
    ένα ποτήρι νερό στα χείλη του διψασμένου˙
    είναι το πρώτο φως της αυγής,
    το σ’ αγαπώ του έφηβου κοριτσιού,
    το σκίρτημα του ζαρκαδιού.

    Τίποτα είναι το δάκρυ στο μάγουλο της μάνας,
    ο ήχος της καμπάνας σ’ έρημο ξωκλήσι,
    το λάλημα του πετεινού τα χαράματα˙
    είναι η κάθε μέρα που ανυπόμονη περνάει,
    είναι η ίδια μας η ζωή,
    τίποτα είναι αυτό το ανεκτίμητο τίποτα.

    ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ, ομότιτλη ποιητική συλλογή, Μεταίχμιο 2011

    Tίποτ’ άλλο, Χωματά

    23. Το παν και το τίποτα

    Με ρώτησαν:
    Τι θες να σου χαρίσουμε;
    Και γύρεψα δυο μάτια.
    Να βλέπω αχόρταγα το γέλιο.
    Το δάκρυ του έφηβου,
    τη λαχτάρα της μάνας,
    Το παιδί με τα σκισμένα ρούχα.
    Ατίθασο.
    Την οργισμένη θάλασσα,
    τις σημαίες.
    Γύρεψα δυο μάτια
    να ζωγραφίζω το αύριο.

    Σαν ήρθε η ώρα,
    πάλι με ρώτησαν:
    Τι θα προσφέρεις θυσία;
    Είπα:
    Πάρτε τα μάτια μου!
    Γιατί δεν άντεχα τις καθημερινές
    υποκλίσεις.
    Πρόσωπα φόβου,
    Μοναξιά.
    Είπα:
    Πάρτε τα μάτια μου!
    Γιατί όταν σε κοιτάζω,
    Εσύ αποστρέφεις το βλέμμα σου.
    Γύμνωσε πια η ψυχή μου.
    Τώρα το Παν και το Τίποτα.

    ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΦΙΛΟΣ

    24. [H Χαρά του Τίποτα]

    Στης Πελοποννήσου τον Νότο,
    από ένα βράχο αγνάντευα,
    βούλιαζα μεσ’ στα πέλαγα.
    Εκεί βρήκα το Τίποτα
    το σφάλισα στη χούφτα μου.
    (Δεν το χωρούσεν η καρδιά μου,
    τόσα κουρέλια που ‘χε πια μαζέψει).

    Το Τίποτα είναι αντίβαρο στο Παν
    ή μάλλον το αντιφέγγισμα του.
    Αν πρώτα υποφέρουμε το Παν
    θα ‘ρθει πλημμύρα μας
    η απάθεια
    του πάθους.

    Πώς λαχταρώ
    να ξυπνήσω εκεί.
    Τι μεσ’ από τη χούφτα μου
    ξεχύνεται
    σιγά-σιγά
    το Τίποτα.

    Κέπες Γκέζα [μετάφραση: Κώστας Ασημακόπουλος
    από το βιβλίο Η Ελλάδα στην ξένη ποίηση
    εκδ. Παρασκήνιο, 2005]

    *

    25. ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ

    Ακόμα είμαι εδώ, ο ήλιος γυρίζει
    πάνω από τους ώμους σαν γεράκι κι η γη
    επαναλαμβάνει τη φωνή μου στη δική σου.
    Και ξαναρχίζει ο ορατός καιρός
    στο μάτι που ξαναβρίσκει το φως.
    Δεν έχω χάσει τίποτα.

    Να χάνεις είναι να πηγαίνεις πέρα
    από ένα διάγραμμα του ουρανού,
    μέσα από κινήσεις ονείρου,
    ένα ποτάμι
    γεμάτο φύλλα.

    SALVATORE QUASIMODO, Μετάφραση: Ευριπίδης Γαραντούδης.

  4. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Μίλτος Πασχαλίδης -Για ένα τίποτα

  5. Ciao, Aggeliki!!!… Χρόνια πολλά, καλή Σαρακοστή!!!
    Καταιγιστική στο σχόλιό σου, μου τα «‘κλεψες» όλα!!!

    -zero, το 12λεπτο animation για το μηδέν

    -«Να αριστεύει το μηδέν εκ θεμελίων.
    Σιωπή στο ακροατήριο·
    Μια βλάστηση αναπνοής που κάηκε.
    Αντίο επίσης.
    Μπροστά και πίσω μας νοσοκομεία».
    (Κ. Καναβούρης, απόσπασμα από το ποίημα «Μηδέν από άγαν, μηδέν»)

    -«…Κάτου απ’ τα δέντρα η ειρήνη,
    θα χαιρετιούνται οι άνθρωποι μες απ’ τα δίχτυα των αχτίνων
    το φως θα κλείσει με τη φούχτα του την υψωμένη κάννη
    θα χαμηλώσει η κάννη και θα γράψει στο χώμα
    ένα μικρό κύκλο σαν το μηδέν
    κι ύστερα γύρω στο μηδέν γραμμές – γραμμές
    σαν τις αχτίνες του ήλιου που χαράζουν τα παιδιά στον άμμο…»
    (Γ. Ρίτσος, απόσπασμα από το ποίημα «Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο»)

    -«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος»
    (Ν. Καζαντζάκης)

    -«Χριστός η ψηφιδογραφία στα μαζικά σωμάτια
    Χριστός η μάζα μηδέν.
    Άρα ψεκάζουμε αριθμούς και πεδία λαγνείας.»
    (Ν. Καρούζος)

    -«Νύχτα εξοντωτική,
    το κυριακάτικο φως περιμένουμε.
    Κι΄ αν είναι να μην έρθει
    απαγχόνισέ μας απ΄ τ΄ άστρα,
    να αιωρούμεθα προς δόξαν του μηδέν.»
    (Ν. Καρούζος)

    -«Είναι η εξομολόγηση μου, κι αν δε λέω τίποτα, είναι που δεν έχω τίποτα να πω. Τι μπορεί δηλαδή να εξομολογηθεί κανείς που να αξίζει τον κόπο ή που να είναι χρήσιμο; Αυτό που μας έχει συμβεί, είτε συνέβη σ’ όλον τον κόσμο είτε μόνο σ’ εμάς. Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε τίποτα το καινούριο να πούμε, στη δεύτερη κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει.»
    (Φερνάντο Πεσσόα)

    -«Όσο και αν μένουν ανεκτέλεστα τα έργα, όσο και αν είναι πλήρης η σιγή (η σφύζουσα εν τούτοις) και το μηδέν αν διαγράφεται στρογγύλον, ως άφωνον στόμα ανοικτόν, πάντα, μα πάντα, η σιγή και τα ανεκτέλεστα όλα, θα περιέχουν έν μέγα μυστήριον γιομάτο, ένα μυστήριον υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσίαν, έν μέγα μυστήριον (ως το μυστήριον της ζωής εν τάφω) – το φανερόν, το τηλαυγές, το πλήρες μυστήριον της υπάρξεως της ζωής, Άλφα-Ωμέγα.»
    (Α. Εμπειρίκος)

    -Φερνάντο Πεσσόα, «Το Alentejo από το τραίνο»

    «Το τίποτα με γύρω του το τίποτα παντού
    και λίγα δέντρα ανάμεσα
    όχι και τόσο πράσινα,
    μήτε λουλούδι μήτε ποταμός εδώ.
    Κόλαση αν υπάρχει, τότε την έχω βρει,
    γιατί αν δεν είν’ εδώ, πού, πού στο Διάολο είναι;»

    [Fernando Pessoa, Ποιήματα, εισαγωγή-μετάφραση Γιάννης Σουλιώτης, εκδόσεις Printa)

    -Χρυσάνθη Τρομπούκη «Τίποτα»

    Λέξεις άδειες γεμάτες με τίποτα.
    Κόσμος και άνθρωποι άδειοι,
    σώματα νεκρά, δίχως μυαλά
    που στη γη πλανιούνται.
    Εκείνοι δεν αναρωτιούνται;
    Φιλίες και όνειρα και μάχες
    όλα χαμένα και καμένα και νεκρά.
    Για ποιο λόγο έζησα εγώ ως εδώ
    όταν εσύ δεν θέλεις να σκεφτείς
    πέρα από τον καθρέφτη
    κι απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό πιο πέρα
    τι συμβαίνει;

    (Χ. Τρομπούκη, Ο ναός των χαμένων ονείρων, Γαβριηλίδης)

  6. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Καθαροδευτεριάτικα, όσο πέφτει μια ψιλή ευεργετική βροχούλα, που περονιάζει , σκέφτομαι το μηδέν και το άπειρο (και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία).

    *

    1. αργά χθες βράδυ ξαφνικά
    είδα στο μαυροπίνακα του τίποτα
    για πάντα αμετάφραστη τη λέξη
    ελευθερία
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    ***

    2. ΨΑΛΜΟΣ
    (απόσπασμα)

    Ένα Τίποτα
    ήμαστε, είμαστε, για πάντα
    θα μείνουμε, που ανθίζει:
    του Τίποτα, του
    Κανενός το ρόδο.

    PAUL CELAN – ΤOY KANENOΣ ΤΟ ΡΟΔΟ -DIE NIEMANDSROSE
    Μετάφραση: Χρήστος Λάζος – Εκδόσεις ΑΓΡΑ, 1995

    ***

    3. Ο ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ

    Δε θα μείνει στη νύχτα ούτ’ ένα αστέρι.
    Δε θα μείνει η νύχτα.
    Θα πεθάνω και μαζί μου όλο
    τ’ ανυπόφορο σύμπαν.
    Θα σβήσω τις πυραμίδες, τα μετάλλια
    τις ηπείρους και τα πρόσωπα.

    Θα σβήσω το θησαύρισμα του παρελθόντος.
    Θα κάνω σκόνη την ιστορία, σκόνη τη σκόνη.
    Κοιτάζω τώρα το στερνό ηλιοβασίλεμα.
    Ακούω το στερνό πουλί.
    Κληροδοτώ το τίποτα σε κανέναν.

    Χόρχε Λουίς Μπόρχες -Μετάφραση του Αργύρη Χιόνη

    4. ΤΙΠΟΤΑ

    Φοβάμαι πως συνηθίζεται η αλήθεια
    όσο και το ψέμα.
    Κανέναν δεν τρομάζει
    η Κόλαση
    κι ο Παράδεισος είναι τόσο προσιτός.
    Ψίθυροι αθώοι
    και φωνές αμαρτωλές
    έχουν τα ίδια δικαιώματα.

    Ελένη Λιντζαροπούλου

    Ένα τίποτα ζητούσα, Μάντζιος

    5.
    {189}
    Είναι ένα τόσο τίποτα να κλαις-
    Κάτι ένα τόσο σύντομο ν’ αναστενάζεις-
    Και όμως-σα νά’ναι Άνεμοι Αληγείς-
    Μας εξοντώνει ο όγκος τους γυναίκες κι άντρες!

    ( Έμιλυ Ντίκινσον)

    ***

    6. Για ένα τίποτα

    Ξέχασε το παρόν.
    Δεν ζεις στο παρόν.
    Ούτε καν στο μέλλον.

    Έχεις χαθεί στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ανυπαρξίας σου
    και περιπλανιέσαι μέσα στην αχλή του πρωινού.
    Αμφισβητείς το τίποτα
    και ζεις για ένα τίποτα.
    Για ένα απελπιστικά μεγαλεπήβολο τίποτα,
    που φαντάζει τόσο αυθεντικό.

    Ενθουσιάζεσαι από γενναιόδωρες επευφημίες.
    Αλήθεια, αν σε φωνάξουν «πολιτεία»
    θα γυρίσεις το κεφάλι;

    Θάνος Κόσυβας

    ***

    7. Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

    Έρχονται ομίχλες. Κάθονται
    πάνω σε λέξεις
    απλές
    που πριν λίγο
    δεν προκαλούσαν. Τώρα αρκεί
    μια μετακίνηση του ποτηριού
    ένα χαρτί στο πάτωμα
    μια λέξη
    να φέρει την καταστροφή.
    Έχει περάσει
    ο καιρός του έρωτα
    κι ο καιρός της αγάπης.

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΓΕΑΣ

    ***

    8. Σοφία εκ του Μηδενός

    Έτσι ήταν
    Σκεφτόμουν πως θα μοιάζεις όταν γελάς
    Πως να μοιάζεις όταν γελάς;
    Και τώρα σκέφτομαι πως θα μοιάζεις
    όταν με σκέφτεσαι να σε σκέφτομαι
    Πως να μοιάζεις;
    Ούτε εσύ θα το ήξερες
    Όχι προηγουμένως
    Μπορεί όμως κάτι να σου έμοιασε
    Κάτι μπορεί να σου φάνηκε οικείο στο πρόσωπό σου
    όταν με σκεφτόσουν να σε σκέφτομαι
    Έτσι ήταν;
    Θα είσαι όμορφη
    όταν με σκέφτεσαι
    να σε σκέφτομαι;

    Paul Cendrier

    ***

    9. Τίποτα απ’ το τίποτα

    Ξερίζωσέ μου την υποψία
    πως είμαι ένα τίποτα, πιο τίποτα απ’ το τίποτα.
    Δεν υπάρχουν ούτε οι θύμησες.
    Δεν υπάρχουν ουρανοί.
    Μπροστά στα μάτια μου ένα οροπέδιο χιονιού,
    μέρες αναρίθμητες, κρύσταλλοι
    ενός χιονιού που εξανεμίζεται στον ορίζοντα
    – κι ο ορίζοντας δεν υπάρχει –

    Maria Luisa Spaziani (1924- 2014), (μτφρ: Ευαγγελία Πολύμου)

    ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ – ΤΩΡΑ ΤΙΠΟΤΑ

    10. Όλα, τίποτα, και κάτι

    Από κείνο το όλα και το τίποτα
    κρέμομαι μέρες τώρα.
    Θέλω να τα πετύχω όλα,
    όμως φοβάμαι κάτι.
    Κι ύστερα αυτό το κάτι γίνεται όλα
    και το όλα τίποτα γίνεται.

    Σφίγγω τα δόντια, δύναμη παίρνω
    και το πιστεύω• θα πετύχω -έστω- κάτι.
    Από ένα κάτι, όλα δεν ξεκινούν;
    Θα μου πεις τι σου λέω τώρα;
    Άστο, τίποτα.

    Νίκη Κωνσταντοπούλου, «Απόψε νιώθω μια ντροπή» εκδ. Περί τεχνών, Πάτρα 2014

    ***

    11. Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα

    Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ.
    Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι
    κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ’ απατά.

    Στοιβάξαμε κι εμείς τις μαδημένες μαργαρίτες
    –είχαν ανακριθεί σκληρά
    μέχρι να ομολογήσουν την τρισύλλαβη αυταπάτη–
    κάπου ψηλά κρεμάσαμε και τ’ άχρηστο κομποσκοίνι
    –οι απελπισμένοι έρωτες το’ χαν να ζουν ασκητικά–
    σπάσαμε και το μελανοδοχείο του χειμώνα
    μήπως γεμίσει η κάμαρη ξανά με χελιδόνια.

    Τίποτα δεν ωφέλησε.
    Ό,τι προφέραμε μαραίνονταν αμίλητο
    λες κι η μικρόψυχη ζωή προβάριζε το θάνατο
    πριν τη συνθλίψει ο χρόνος.

    Τιμωρημένοι ισόβια στη σάρκινη ερημιά μας
    μας έβαζαν να υποδυόμαστε πουλιά
    μας μάθαιναν ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα
    κι ανθεκτικοί στην ενοχή
    τα «πάντα» ν’ ανταλλάσσουμε με μιας στιγμής φιλί.

    Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου

    ***

    12. Μιά πέτρα αὐτό τό χθεσινό τίποτα

    Ὅταν μπορεῖ μέ μιά πέτρα νά φτιάξει
    ἕνα αὐγουστιάτικο φεγγάρι κανείς,
    θαρρῶ θά κατάλαβες –
    Ἄν συχνά σοῦ μιλῶ
    γιά ἕνα φύλλο, γιά μιά
    σταγόνα νεροῦ ἤ γιά ἕνα αγριολούλουδο,
    εἶναι γιατί, κοιτώντας τόν κόσμο,
    θαρρῶ πώς ἐγώ δέν κατόρθωσα ἀκόμη
    νά γράψω ἕνα ποίημα.

    ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Τό σύμπαν κ’ ἡ ἀνθρώπινη παρουσία, 1961

    Μη μου μιλάς για τίποτα, Σιδηρόπουλος

    13. τίποτα δεν είναι εύκολο

    το φως παλεύει για να ‘ρθεί
    δες το πώς σκαρφαλώνει
    δες το πώς φτάνει στην κορφή κατάκοπο
    και με τη γλώσσα έξω χύνεται
    λαχανιασμένη λάβα

    η επιστήμη τέλεια
    τον κόσμο που έφτιαξε
    τον ερμηνεύει
    όμως με τον δικό μας τι γίνεται;

    πώς ερμηνεύουνε τα μαθηματικά την πλάση
    όταν στην παραλία μου
    εγώ δεν άγγιξα ποτέ πέτρα τετράγωνη
    και στο βουνό μου δεν αντίκρισα
    τον τέλειο τους κύκλο
    κι ούτε στον ουρανό
    δε φάνηκε ποτέ του
    σύννεφο με γωνίες

    γιατί το φως παλεύει για να ‘ρθεί
    δεν υπάρχουν νόμοι φυσικοί
    μονάχα στιγμιαίοι

    και τίποτα δεν είναι εύκολο
    τίποτα δεδομένο

    ζούμε μέσα σε μια στιγμή
    κι αν μας μοιάζει σταθερή
    είναι που δε φτουράμε
    και είναι που δειλιάζουμε

    και βάφουμε λευκούς τους τοίχους
    περπατάμε με τα πέδιλα στην άμμο
    φτιάχνουμε τραγούδια με ρεφρέν
    όλος το γένος του ανθρώπου
    χωρά και μέσα περισσεύει
    σε ένα ανοιγόκλειμα ματιού του σύμπαντος

    γιατί το φως παλεύει για να ‘ρθεί
    πάμε προς την ανατολή
    πάμε να προϋπαντήσουμε την εποχή
    που το αιτιατό πρώτα αυτό
    θα μισήσει την αιτία
    πάρτε μαζί και τις κιθάρες σας
    τους στίχους των πουλιών να συνοδεύουν
    και να παραδεχτούμε επιτέλους
    πως δεν είναι λογικό
    να σφυράνε τα πουλιά
    χωρίς να έχουν χείλη

    γιατί το φως παλεύει για να ‘ρθει
    η γη έχει αναληφθεί
    και λογική διατηρεί μόνο το θαύμα

    ΣΑΜΣΩΝ ΡΑΚΑΣ

    ***

    14. Ο Νόμος του Τίποτα

    Το Τίποτα, ζει με το τίποτα
    Είναι Μακάριο απλώς που υπάρχει.
    Η ευγνωμοσύνη, ρέει Άφθονη από παντού.
    Μακάριο όπως είναι, λειτουργεί από μόνο του.
    Αν και χαλαρό, δεν εξασθενίζει ποτέ.
    Δεν έχει Ανάγκη να εκφραστεί.
    Αφήνει τους άλλους να το κάνουν και ύστερα κρύβεται.
    Ξεμυτάει μόνο όταν χρειάζεται να ξεκαθαριστεί η Αλήθεια.

    Η Αλήθεια, είναι ο Λόγος του.

    Δημήτρης Μούχας

    ***

    15. ΕΦΟΣΟΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

    Εφόσον τίποτα δεν είναι δωρεάν,
    παίρνω κι εγώ το θάρρος να πω
    ότι εκείνο εκεί το μαύρο σημαδάκι,
    εκείνο το ελάχιστο μυγόχεσμα
    επάνω στη λαμπρή κεφαλή –την επιμελέστατα
    καρείσα– του γύψινου άγιου
    που έχουμε βάλει στο κομοδίνο, συνιστά κριτική
    στην εικονοκλαστική πίστη αυτού εδώ του οίκου.

       10.5.2005, Τίτλος πρωτοτύπου: Si nada es gratuito.
    CÉSAR CANTONI -Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

    Τίποτα δεν έχει αλλάξει, Αλκαίος-Κετιμέ

    16. Το τίποτα ως κατάκτηση

    παίρνεις απόσταση τις νύχτες
    μυρίζεις όμορφα
    κάτω απ’ το ζεστό μπουφάν
    κι εγώ ν’ αντέχω
    θερμοκρασίες υπό το μηδέν
    σε μια στενή γωνιά
    του κόσμου
    οσμίζομαι θάνατο
    χαλασμένους παλμούς
    την ήττα κάθε ποιητή
    αιμόφυρτη στους δρόμους
    να ηρεμήσω ήθελα στο κορμί σου
    οράματα ήθελα
    και ξένους τόπους
    γιατί είναι σκληρή η ζωή εδώ
    κανείς δεν ευτυχεί
    καταλαβαίνεις;
    κατάντησα ο εαυτός μου
    το τίποτα
    ως κατάκτηση

    Γιώργος Σαράτσης

    ***

    17. Δε μένει τίποτα

    Για έθνη αχνά σα χόρτο
    Νομάδες μέσ’ στις πέτρες
    Μικρόσωμες φυλές με χαρακιές
    Και φαμελιές σαν τα πλακάκια κολλητές
    Κάποια μουντά πρωινά σ’ εργατουπόλεις.
    Πεθαίνει η ζωή αργά.

    Το ίδιο κι οι ιδιαίτεροι τους τρόποι
    Στο χτίσιμο, την ευλογία
    Μέτρημα αγάπης και χρημάτων
    Τρόποι θανάτου αργού.
    Η μέρα η προορισμένη για τη θήρα
    Ή για ένα γκάρντεν-πάρτυ

    Οι ώρες για την ένορκη κατάθεση
    Ή για τη γέννα, το ίδιο αργά
    Βαδίζουν προς το θάνατο.
    Σε μερικούς αν τους το πεις
    Τίποτα δε σημαίνει, σ’ άλλους
    Δε μένει τίποτα να πουν.

    Φίλιπ Λάρκιν, απόδοση: Νίκος Φωκάς

    ***

    18. ΣΧΟΛΙΟ ΠΡΟΣ ΠΑΣΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

    Ωραία που το διάβασες το ποίημα
    με προσοχή και αστική συγκίνηση
    Έλα λοιπόν να κάνουμε την έξοδο
    το Μεσολόγγι είναι δήμος της καρδιάς
    κραδαίνοντας τ’ ωραίο τίποτα
    τι με κοιτάς;
    το διάβασες το ποίημα

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΙΓΚΑΣ-(ποιήματα από τη συλλογή «Η όραση θ’ αρχίσει ξανά», εκδόσεις Κέδρος, 2006)

  7. Ciao aggeliki!…Και πάλι καταιγιστική!… Bravissima!!!

    -«η λεκτική τρυφή μου: μηδενάκι»
    (Ν. Καρούζος)

    «…Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
    μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.»
    (Κική Δημουλά)

    -«Μυστηριακή θεία δύναμη που αναθρώσκει
    απ’ τα βάθη μου, αντανακλά και στολίζει
    με την εξαίσιά της λάμψη το μηδέν και τη νύχτα.»

    -Ν. Βρεττάκος, «Παραλλαγμένα πρόσωπα»

    «Παραλλαγμένα πρόσωπα
    Από παντού έρχονται πρόσωπα
    Σκεπασμένα από την οδύνη. Δικό τους δεν έμεινε
    πάνω τους τίποτα’ παραλλαγμένα εντελώς
    απ’ τη φθορά – σαν παμπάλαια…
    τζάμια που πόριασαν.
    Θα χρειάζονταν ίσως
    να φτιάξει ένα απέραντο προαύλιο ο ήλιος,
    να μπούν κατά φάλαγγες οι
    πεφορτισμένοι της γης – χωρισμένοι
    κατά πληγές, κατά δάκρυα, κατά σιωπές,
    κατά στίγματα.
    Τα βήματα τους συνθέτουν
    μιάν ασήκωτη ποίηση που αν μου ζητούσε
    να την πω θα κατέθετα την πένα, τα χέρια,
    στα χείλη η φωνή μου.
    Λοιπόν όταν βρέθηκα
    στον κόσμο αντιμέτωπος αυτής της φθοράς,
    όταν είδα τις φάλαγγες που πάνω στη γης
    λιτανεύουν τον ήλιο, τότε μόνο κατάλαβα
    πως δεν είμαι τίποτα….»
    (Τα Ποιήματα, Εκδόσεις Τρία φύλλα 1991)

    -Δημήτρη Α. Δημητριάδη, «Τίποτα δεν τελειώνει για τους κατοίκους της πόλης μου»

    «Νυχθημερόν
    οι κάτοικοι της πόλης μου
    διώχνουν με μανία τα πουλιά
    ανοιγοκλείνουν τις πόρτες εν ακαρεί
    ασθμαίνουν σε δρόμους υψικάμινους
    διακινώντας κάτι
    ανταλλάσοντας κάτι
    κάτι πετώντας στα σκουπίδια
    άρον άρον.
    Αποφεύγουν τις χειραψίες
    τις συνομιλίες
    τα χαμόγελα
    σωσίες υποκαθιστούν τα πρόσωπά τους
    εν ριπή οφθαλμού.
    Απεχθάνονται τα χρώματα και τους καθρέφτες.
    Στέκονται αφηρημένοι στις λεπτομέρειες
    τις αχρηστεύουν
    κουράζονται χωρίς να κινηθούν
    με σκυμμένη ψυχή καταφεύγουν σε γεύματα
    σε αγορές
    στην εικόνα που βλέπουν κι αμέσως τη χάνουν
    μέσα σε τοίχους ορόφους.
    Τίποτα δεν τελειώνει για τους κατοίκους της πόλης μου
    τα πάντα ρίσκο και πυροτέχνημα
    όλα δρόμος
    προφάνεια – αρχείο και τανάπαλιν
    αυθάδεια που τους πλακώνει
    τους πλακώνει
    και τους αγνοεί.»

    (πηγή: http://www.palmografos.com/permalink/26707.html)

  8. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ
    Στο Λάμπρο Σπυριούνη

    Σ’ αυτό το τίποτα
    μόνος του τίποτα
    όταν όλα είναι τίποτα
    κι εγώ το πιο ωραίο τίποτα
    το πιο τίποτα απ’ το τίποτα.

    Τιποτένια τυπώνω
    το ποίημα στο τίποτα
    σαν ένα τίποτα
    στο τίποτα του όλου.

    ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΙΧΑΣ

    >>>>>>>>>

    TAEDIUM VITAE

    Φαίνεται πια πως τίποτα – τίποτα δε μας σώζει.

    Του δωματίου σου η χλιδή, η ευωδιαστή ατμοσφαίρα,
    το σώμα σου, ένα αμάλγαμα από σμάλτο και κοράλλι,
    που ως τρόπαιο, ακόλαστη, όρθωσες μπροστά μου αχτινοβόλο,
    λυτή την άγρια αφήνοντας αγέλη των ιμέρων,
    όπλα σκληρά είναι που χτυπούν απελπισμένα απόψε
      τα σινικά της πλήξης μας τα τείχη!

    Προς τη Σιωπή με τα πικρά και σφραγισμένα χείλη
    έχω, οδοιπόρος που η σκληρή θύελλα μαστίζει, στρέψει.
    Σ’ αυτή την επικίνδυνη και σκοτεινή καμπύλη,
    όταν ωραία θα φλέγεσαι, μαρμάρινη εσύ στήλη,
    μη με ζητήσεις: μια κλειστή θα κρούεις και ξένη πύλη!

    Φαίνεται πια πως τίποτα – τίποτα δε μας σώζει.

    Από μια κούραση βαθιά θανατωμένες πέφτουν,
    πέφτουν και σήπονται σωρό των στοχασμών οι αλκυόνες
    μες στου κρανίου μας τις βουβές και νυχτωμένες κόχες.

    Κάτω απ’ αυτό το αχάτινο του πολυελαίου μας φέγγος
    (σα να θρηνεί στην οροφή μια τρυφερή σελήνη!)
    μες στην πυκνή κι ευωδιαστή της κοίτης σου ατμοσφαίρα,
    όπου η ηδονή σα θάνατος φενακισμένος έρπει,
    μια μέθη αλλόκοτη η θολή γεύεται απόψε σκέψη:
    πως ρόδα εβένινα ο ουρανός από ψηλά κυλώντας,
    μια πομπική, νεκρώσιμη μας ετοιμάζει στέψη!

    ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (1902-1970) Από το βιβλίο: Καίσαρ Εμμανουήλ, «Ποιήματα», επιμέλεα Κώστα Στεργιόπουλου, Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα 1980, σελ. 119-120.

    >>>>>>>>>>>

    ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ
    ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ

    Μια μέρα θα συναντηθούμε.
    Μέσα στην ερημιά ενός άλλου, άγριου, κόσμου
    στις παγωμένες νύχτες ενός χειμώνα δίχως τέλος
    θα βρούμε πάλι τα μυστικά μονοπάτια.
    Θ’ ανακαλύψουμε την ίδια αθώα φράση
    για να μπορέσουμε να γνωριστούμε
    όπως τότε που αγαπηθήκαμε για πρώτη φορά.

    Τίποτα δεν θα θυμίζει εκείνη την ανεπανάληπτη Άνοιξη.
    Όλα θα είναι κρύα εκεί κάτω.
    Και τα δέντρα θα είναι εντελώς άγνωστα.
    τα δέντρα και τα πουλιά
    για να τραγουδήσουν μαζί μας το θρίαμβο της Αγάπης.

    Όμως εμείς θα είμαστε ευτυχισμένοι που συναντηθήκαμε.
    Κι αν υπάρχει κάπου ένα ρόδο, έτοιμο ν’ ανοίξει εκείνη την ώρα
    θα ξεδιπλώσει τα πέταλά του και μέσα από έναν κόμπο δροσιά
    θα μεταδώσει στον κόσμο το μήνυμα.

    Και θ’ αγκαλιαστούμε πάλι
    Κι αυτή τη φορά τίποτε δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει.
    Γιατί θα έχουμε διασχίσει όλη την πίκρα της απουσίας
    θα έχουμε ζήσει τόσο μέσα στο φόβο
    ώστε θα είμαστε άτρωτοι.

    Θα έχουμε κιόλας γίνει δύο μικρά δίδυμα άστρα
    που θα επιμένουν να λάμπουν στο μαύρο στερέωμα.

    Θανάσης Κωσταβάρας, Από τη συλλογή: Το ημερολόγιο της αυριανής εξορίας, 1995

    >>>>>>>>>>>

    τι είναι αυτό που νοσταλγώ σαν να το γνώρισα
    ξέχασα σαν να τo ‘χα ζήσει
    το περιμένω σαν να μου το υποσχέθηκαν
    το φοβάμαι σαν να με φοβέρισαν
    και μοιάζει με νερό
    που στην επιφάνειά του καθρεφτίζεται μια έρημος
    κι είναι σκληρό σαν ατσάλι το νερό
    ανατριχιάζει όμως συνάμα, τρέμει
    γιατί μόνο αυτό ξέρει
    με μια κίνηση να κρύβει και ν’ αποκαλύπτει
    το τίποτα.

    ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ –ΡΟΥΚ

    Metallica – Nothing else matters

    Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ

    Σήμερα ήρθε και μ’ επισκέφτηκε ο Κανένας
    μ’ ένα μπουκέτο θάλασσα στο ένα χέρι
    και στο άλλο τη ζωή μου την αληθινή,
    αυτήν που δεν ζω, έξω από τα ποιήματά μου,
    και οι δρόμοι του κόσμου κλαίνε για μένα.

    Σήμερα ήρθε ο Κανένας και μου εξιστόρησε
    πως ο κόσμος δεν είναι αληθινός,
    πως είναι καμωμένος απ’ τις αιχμές φαρμακωμένου αέρα,
    από αγκάθια προς πώληση και από καθρέφτες
    όπου όσοι κοιτάζονται μέσα τους πεθαίνουν.

    «Μη χτυπάς πόρτες μου είπε χαμογελώντας
    μην λησμονείς ό,τι αγαπάς. Κανείς
    απ’ όσους σε περιβάλλουν δεν ενδιαφέρεται
    για το ποιος είσαι εσύ, τι θέλεις, παρά για βρει
    σε σένα τις αφορμές για να μην εισχωρήσει
    στη θαμπή γκρίζα ομίχλη του δικού του καθρέφτη».

    Σήμερα ήρθε ο Κανένας με τα μάτια να φλέγονται
    σαν ένα δάσος ή σαν το χθες,
    κι εγώ έτεινα ους ευήκοον.

    Το ο σώζων εαυτόν σωθείτω όμοιο με πάχνη
    νότισε τα απλωμένα σεντόνια,
    τα τρεμάμενα χέρια
    των λιγοστών και φτωχών υποτελών του έρωτα.
    Χιλιάδες σάπια ρόδα και μαραμένα θαύματα
    καλύπτουν τους δρόμους, αναδίνουν την οσμή του ανέφικτου.
    Και είναι η αυγή που δεν ξέρει τι να κάνει.
    Και είναι ο έρωτας σαν ένας κήπος από καπνό
    όπου τα ρόδα γεννιούνται νεκρά από ασφυξία.
    Και είναι ό έρωτας σαν ένα παιδί ομίχλης
    που πεθαίνει στην αγκαλιά μου
    σαν το μύθο στον οποίο κανένας πια δεν πιστεύει.

    Κανένας δεν έφυγε κι έμεινα μόνος
    με το μπουκέτο μου από θάλασσα, υγραμένα ρόδα,
    και οι δρόμους του κόσμου κλαίνε για μένα,
    και οι δρόμοι του κόσμου
    κλαίνε σαν καράβια για μένα.

    Juan Vicente Piqueras, La visita de nadie από τη συλλογή Adverbios de lugar
    Μετάφραση:Μεταφραστικό του ABANICO

    >>>>>>>>>>>>>>>>

    Ξεχάστε με στη θάλασσα

    Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία
    αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
    Είμαι επισκέπτης.
    Το κάθε τι που αγγίζω
    με πονάει πραγματικά
    κι έπειτα δεν μου ανήκει.
    Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει
    «δικό μου είναι».
    Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου
    είχα πει κάποτε με υπεροψία.
    Τώρα καταλαβαίνω
    πως το τίποτε είναι τίποτε.
    Ότι δεν έχω καν όνομα
    και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
    Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω.
    Ξεχάστε με στη θάλασσα.
    Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

    Θόδωρος Αγγελόπουλος

  9. Καλησπέρα, Αγγελική!… Πενιχρά τα αποτελέσματα μετά από αρκετό ψάξιμο…

    -«…Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
    Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρὰ
    Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
    Ποὺ ἔτσι, νὰ ποῦμε, ἀκουμπισμένος σ᾿ ἕναν τοῖχο
    μὲ τὰ χέρια σου δεμένα
    Ἢ μέσα στ᾿ ἀργαστήρι
    Μὲ λευκὴ μπλούζα καὶ μεγάλα ματογυάλια
    Θὲ νὰ πεθάνεις, γιὰ νὰ ζήσουνε οἱ ἄνθρωποι,
    Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲ θά ῾χεις δεῖ τὸ πρόσωπό τους
    καὶ θὰ πεθάνεις ξέροντας καλὰ
    Πὼς τίποτα πιὸ ὡραῖο, πὼς τίποτα πιὸ ἀληθινὸ
    ἀπ᾿ τὴ ζωὴ δὲν εἶναι….»
    (Ναζίμ Χικμέτ, απόσπασμα από το ποίημα «Για τη ζωή»)

    -«Εμείς, που μας τα πήραν όλα,
    Εμείς που δεν έχουμε τίποτα να φυλάξουμε
    Εμείς θα φυλάξουμε την αγάπη μας
    Εμείς σαν παγωμένοι φρουροί μες τη νύχτα
    Θα φυλάξουμε τον κόσμο.»
    (Γ. Ρίτσος)

    -«Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων. Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες. Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή μπροστά στο θάνατο ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα.»
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    -«Συλλογιέμαι τα τραίνα πού τρέχουν προς το τίποτα
    τη θάλασσα που αιώνια επιστρέφει…»
    (Τάσος Λειβαδίτης)

  10. Billie Holiday – All or nothing at all

    Τα τρύπια χέρια

    «Εγώ δε έχω να σου δώσω τίποτα» είπες.
    «Τίποτα, είναι τρύπια τα χέρια μου»

    Ενώ
    τον ουρανό που ήταν πάνω μου εσύ μου τον έφερνες.
    Κ’ η πολιτεία ήταν όμορφη εκείνο το βράδυ.
    Κι όλα είχαν όψη τρυφερή και ήρεμη. Κ’ η βροχή
    σαν ένα διάφανο έπεφτε φως’ αραιή, απαλή,
    σα καλοσύνη σε λουλούδια. Βαθιά στην καρδιά μου
    σιγοψιχάλιζε ένα φως σαν στριμμένο μετάξι.

    Μα περπατούσαμε σιγά στο δρόμο, γιατί εσύ,
    κρατούσες κάτι σαν γρανίτη ή βαρύ φως. Γιατ’ είχες
    εσύ τα χέρια σου γιομάτα. Τόσο, που
    μόλις εσήκωνες το βάρος. Μόλις που μπορούσες
    να ορίζεις το βήμα σου.

    Γιατ’ είχες τα χέρια σου
    φορτωμένα με πέτρες κομμένες απ’ το
    λατομείο του ήλιου.

    Απ’ αύριο
    θ’ αρχίζω να χτίζω.

    Νικηφόρος Βρεττάκος

    ***

    Η ευθύνη, είναι η οπτική της αληθείας…
    Είθισται, άλλωστε, το μηδέν, να αποκαλύπτεται
    ως σπουδαίον ενέχυρον απείρου,
    είθισται, οι παράλληλες γραμμές της ισοδυναμίας,
    να επιτρέπουν την επένδυση στο Εν.

    ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Eίθισται το μηδέν, ΟΣΤΡΙΑ

    ***

    «Γιατί το ξέρετε
    κύριε
    καλά –
    το ξέρετε όσο κι εγώ:
    τίποτα δεν υπάρχει εδώ
    άξιο να σταθεί
    δίπλα σ’ ένα σας στίχο.
    Δεν έχει δόντια και λαρύγγι η ομορφιά –
    δεν έχει γλώσσα καν
    δική της να μιλήσει.
    Πάρτε το απόφαση λοιπόν,
    βγάλτε επιτέλους τον σκασμό
    κι αφήστε το Μηδέν να τραγουδήσει!».

    Κώστας Κουτσουρέλης, Γράμμα στον Οδυσσέα Ελύτη (Περισπωμένη)

    ***

    Είπε διαιρώ το μηδέν
    Κι εσκορπίσθη στο στερέωμα
    Λωτός ανθίζοντας για αρετή
    Για αντοχές χρυσάνθεμο
    Αφήνοντας αναπνοές στα ίχνη
    Το άπειρο μηδέν στα χείλη

    Ηλίας Τσέχος, Λωτός (Ποιείν)

    • Ευχαριστώ πολύ Αγγελική!… Από ποίηση δεν έχω τίποτ’ άλλο να προσθέσω, ετοιμάζομαι για το καινούριο θέμα…

  11. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    «Προς ποιητήν»

    Δεν είχες τίποτα να πεις, κύριε.
    Γιατί ηνώχλησες τις λέξεις,
    γιατί τις ηνώχλησες;

    ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ, «Στιγμές» 1958-1975. Κέδρος, 1978. 28

    %%%%%%%%%%%%%

    Μηδενός εξαιρουμένου

    Τι αντικοινωνικά που είναι τα όνειρα.
    Ούτε φιλίες ούτε δεσμοί
    μόλις μας δουν σβήνουν
    σα σπίθα έκθετη σε θύελλα.

    Ανθρωποφοβία;
    Ίσως τραυματισμένο γόητρο
    επειδή δουλεύουν εκεί κάτω
    στα ορυχεία χαμένων ευκαιριών.

    Είχαν βλέπεις κι αυτά
    άλλα όνειρα.

    Κική Δημουλά, Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: