Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Μονάχα με την ποίηση….

BARBITSIOTHS TAKIS

 

-Τάκης Βαρβιτσιώτης:

«Όσο υπάρχουν ποιητές
Τα πουλιά θα πετούν
Και τα δέντρα θ’ ανθίζουν
Δε θα μπορούν ανίερα χέρια
Να σταματήσουν την άνοιξη
Να εξαφανίσουν τα πράσινα σημάδια
Αυτούς πού πιστεύουν ακόμα
Πώς είναι τ’ όνειρο δυνατό».

 

-Τάκης Βαρβιτσιώτης, «Μονάχα με την ποίηση»

«Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα
Μονάχα με την ποίηση
Θα ‘μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν’ αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ’ ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική
Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ’ απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός
Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τ’ αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια
Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ’ ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών»
(Τ ά κ η ς Β α ρ β ι τ σ ι ώ τ η ς, Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο)

 

Advertisements

Single Post Navigation

10 thoughts on “Μονάχα με την ποίηση….

  1. Ars Poetica

    1

    Αν είναι κάτι το Ποίημα,
    Είναι κάτι που δεν πιάνεται,
    Όπως το νόμισμα ή το πουλί

    Το Ποίημα σε παίρνει,
    Δεν το παίρνεις
    Μην το παραβιάζεις.

    Το Ποίημα είναι σαν την Αγάπη,
    Την Αγάπη την αναπάντεχη,
    Όταν σου κόβει τη μιλιά,

    Σαν την Αγάπη, σαν τη Μουσική

    Μια συνοδεία παντοτινή,
    Μια λάμψη ακαταθάμπτωτη

    Σ’ ακολουθεί παντού το Ποίημα,
    Σε σκοπεύει
    Μην το παραβιάζεις.

    Είναι κατάφωτο το Ποίημα

    Αδιάρρηκτο, καθρεφτικό,
    Σαν το αγλαό φεγγάρι
    Όταν γεμίζει το δίσκο του

    Το Ποίημα δεν είναι πράγμα σου,
    το πράγμα είσαι συ

    Σε βγάζει στο φως,
    Σε φανερώνει
    Μην το παραβιάζεις.

    Γιώργος Θέμελης, Από τη συλλογή Ars Poetica (1974)

    ***

    Η ποίηση κ’ η ζωή

    Δεν τελειώνει η ποίηση, όπως
    κι’ ο ουρανός δεν τελειώνει. Όπως οι ώρες του θεού
    κ’ οι στροφές του πλανήτη μας. Οι ανταύγειες της
    ζωής,
    διατηρούνε το σχήμα της μέσα στην ποίηση. Όσο
    θα πηγαίνει και θάρχεται η θάλασσα, όσο
    θα γεννιούνται λουλούδια και χρώματα, όσο
    θα δίνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο το χέρι τους,
    θα υπάρχει κ’ η ποίηση.

    Η ποίηση γεννιέται
    μαζί με τα πράγματα, μαζί με τον έρωτα,
    μαζί με τον πόνο. παραδείγματος χάρη,
    πολλών μου σελίδων η ποίηση γεννήθηκε
    μαζί με τα μάτια σου.

    ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, Από το ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, 1961 [Από την ενότητα «Διάλογος με την ποίηση»]

    ***

    ARS POETICA

    Το ποίημα δεν είναι τραγούδι
    ανάερη θλίψη για κάτι μακρινό, χαμένο,
    έστω με την πιο τέλεια μουσική , δεν είναι
    αναμονή του αγνώστου, γοητευτική,
    μες στην αβεβαιότητά της, προσδοκία.

    Το ποίημα είναι μια ανοιχτή πληγή που τρέχει-
    όσο πιο ανοιχτή τόσο καλύτερα, κάνω ποίηση
    θα πει τρυπώ τον θώρακα μ’ ένα νυστέρι
    ψάχνω με χέρι σταθερό όπως οι χειρούργοι
    γυρεύω την καρδιά και την τρυπώ, χύνω το αίμα
    άφθονο μες τις λέξεις – κόκκινο,
    ζεστό το αίμα, όλοι το ξέρουν,
    το πιο θαυμαστό, το πιο όμορφο πως είναι πράγμα.

    ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

    ***

    ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΡΕΣΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

    Σὲ κάποιους,
    ὅπως λέγεται, ὄχι σὲ ὅλους.
    Ὄχι στοὺς πιὸ πολλούς, μὰ ὄχι καὶ σὲ λίγους.
    Καὶ δὲν ὑπολογίζονται ἐδῶ τὰ σχολεῖα, ὅπου εἶναι ὑποχρεωτική,
    οὔτε οἱ ἴδιοι οἱ ποιητὲς
    ποὺ ἀντιστοιχοῦν στὸ δύο τοῖς χιλίοις τῶν ἀνθρώπων.

    Τοὺς ἀρέσει
    ὅπως τοὺς ἀρέσει καὶ ἡ φιδεδόσουπα,
    ὅπως τοὺς ἀρέσουν οἱ φιλοφρονήσεις καὶ τὸ γαλάζιο χρῶμα,
    ὅπως τοὺς ἀρέσει ἕνα παλιὸ κασκόλ,
    ὅπως τοὺς ἀρέσει νὰ κάνουν καὶ νὰ περνάει τὸ δικό τους,
    ὅπως τοὺς ἀρέσει νὰ χαϊδεύουνε σκύλους.

    Ἡ ποίηση —
    τί εἶναι ὅμως ἡ ποίηση;
    Πλείονες τῆς μιᾶς ἀπαντήσεις
    ὑπάρχουν γι᾽ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση.
    Οὔτε κι ἐγὼ ξέρω, μὰ τὴν ἀκολουθῶ ἀνεπιγνώτως,
    καὶ κρατιέμαι ἀπὸ πάνω της
    σὰν νά ᾽ναι ἡ κουπαστὴ
    τῆς σκάλας ἢ κάποιου πλοίου.

    WISłAWA SZYMBORSKA -Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

  2. Ciao Aggeliki!… Εμβόλιμα, βρήκα τα δυο ωραία ποιήματα και την εικόνα με στίχους του Τάκη Βαρβιτσιώτη και έκανα την ανάρτηση…Σ’ ευχαριστώ, καλή εβδομάδα και καλό μήνα από αύριο!

    -Τσέσλαβ ΜΙΛΟΣ:

    «…Γύρευα την ποίηση δίχως να το ξέρω
    κι ανακάλυψα, αργά, το σωστικό σκοπό της.
    Σ, αυτό, μόνο σ’ αυτό, βρίσκω τη σωτηρία μου…»

    ARS POETICA;

    Πρόσβλεψα πάντα σ’ ένα σχήμα πιο άνετο
    Ελεύθερο από τις απαιτήσεις της ποίησης ή της πρόζας
    Που θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον δίχως να εκθέτει
    Τον ποιητή ή τον αναγνώστη σε υπέρτατες αγωνίες.

    Στην ίδια τη φύση της ποίησης υπάρχει κάτι το άπρεπο:
    Κάτι που προβάλλει και δεν γνωρίζαμε πως είχαμε εντός μας
    Γι αυτό κλείνουμε τα μάτια, σαν έχει ορμήσει μια τίγρη
    Εμπρός μας, στο φως μας, χτυπώντας την ουρά της.

    Δίκαια, γι αυτό, λένε πως την ποίηση υπαγορεύει ένα δαιμόνιο
    Αν και είναι υπερβολή να ισχυρίζεται κανείς πως πρέπει να ‘ναι άγγελος.
    Είναι δύσκολο να μαντέψουμε πούθε πηγάζει η περηφάνια των ποιητών
    Αφού τόσο συχνά ντροπιάζονται από την αποκάλυψη της αδυναμίας τους.

    Ποιος άνθρωπος στα λογικά του θέλει να είναι η κατοικία δαιμόνων
    Που φέρονται σαν βρίσκονται σπίτι τους, μιλούν γλώσσες πολλές
    Και ανικανοποίητοι που κλέβουν μονάχα τα χείλη ή το χέρι του
    Προσπαθούν ν’ αλλάξουν και τη μοίρα του για τη δική τους βολή;

    Ειν’ αλήθεια πως το νοσηρό εκτιμάται πολύ σήμερα
    Κι έτσι μπορείς να σκέφτεσαι πως αστειεύομαι
    Ή πως επινόησα ακόμα έναν τρόπο
    Για να εκθειάζω την Τέχνη μου με τη βοήθεια της ειρωνείας.
    [………………………………………………………]

    Σκοπός της ποίησης είναι να μας θυμίζει
    Πόσο δύσκολο είναι να παραμένουμε ένας μονάχα άνθρωπος
    Μιας και ο οίκος μας είναι ορθάνοιχτος, δίχως κλειδιά στις πόρτες
    Κι επισκέπτες αόρατοι έρχονται και φεύγουν κατά βούληση.

    Αυτά που γράφω εδώ δεν είναι, συμφωνώ, ποίηση
    Γιατί τα ποιήματα πρέπει να γράφονται σπάνια και δισταχτικά
    Κάτω από αβάσταχτη πίεση και με την ελπίδα μονάχα
    Πως πνεύματα αγαθά, όχι πονηρά, μας διάλεξαν για όργανά τους.»
    (Μ. Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, μτφ. M. Γεωργιάδη, εκδ. Ελ. Γράμματα)

  3. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    ΠΟΙΗΣΗ

    Ποίηση
    ανάμνηση από φίλντισι
    περίπατος τα ξημερώματα

    άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι

    χαρταετός που ξέφυγε απ’ τα χέρια παιδιού

    κλάμα παιδιού στη μέση πανηγυριού
    φιλία ανάμεσα σε δυο προδοσίες
    κλωνάρι που ταξιδεύει

    δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα

    ένα βιολί που παίζει μοναχό του
    αριθμός 7
    της καρδιάς τα μέσα φυλλώματα

    χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς-όλα τα παλιά γυαλίζω

    χρυσάφι για όλους ή για κανένα
    πόλη που κυριεύτηκε άδεια μετά μακρά πολιορκία
    παλιές φωτογραφίες και μακρυμπάνι της μνήμης

    πεταλούδα που γλιτώνει απ’ τη φωτιά

    φωτιά που γλιτώνει απ’ τα νερά
    χαρά που γλιτώνει απ’ τα γεράματα
    βιολέτες σ’ άσπρο λαιμό
    άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
    μαύρος ήλιος καλοκαιρινός
    άσπρος ήλιος χειμωνιάτικος
    λεμόνι κάρβουνο γλυκό του κουταλιού

    νύχτα στρωμένη τσιγάρα
    λέξεις.

    Θωμάς Γκόρπας

    ***

    ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;

    Σε οδηγούν σε μια ερημική παραλία.
    Σ’ όλη τη διαδρομή τα μάτια σου
    είναι δεμένα με λευκό μαντήλι.
    Το λύνεις επιτέλους
    και βλέπεις τη θάλασσα
    ν’ απλώνεται γαλήνια
    ως τα βάθη του ορίζοντα.
    Τα κλείνεις και ξαφνικά
    βρίσκεσαι ξαπλωμένος
    πάνω σ’ έναν βράχο,
    να κοιτάς έκθαμβος
    τον έναστρο ουρανό.
    Τ’ ανοίγεις πάλι
    και μπροστά σου
    ξετυλίγεται ένα λιβάδι
    σπαρμένο με μαργαρίτες.
    Σκύβεις και κόβεις μία στην τύχη.
    Τα πέταλά της σχηματίζουν
    -τί άλλο;-
    τ’ όνομά σου.

    ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ [Πρώτη δημοσίευση στο έντυπο Φρέαρ τεύχος 4, (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013 ]

  4. Ευχαριστώ πολύ, Αγγελική!…

    -«Κατά τα άλλα, τρώω περγαμόντο για να ξημερώσει
    Και γράφω ποιήματα για να ερωτεύομαι σωστά.»
    (Οδυσσέας Ελύτης)

    -«(Ποίηση) Τι πολλούς που κατέστρεψε Τι λίγους που έσωσε.»
    -(Μαρίνα Τσβετάγιεβα)

  5. «Δε θα μπορούν ανίερα χέρια
    Να σταματήσουν την άνοιξη»
    Καλοτάξιδη να είναι η ποίηση Βαρβιτσιώτη..
    Διάβασα και του Ελύτη, αυτό που γράφεις στο σχόλιο σου Γιάννη,
    υπέροχη ποίηση, που φέρνει την άνοιξη πραγματικά, κάθε φορά!
    Καλό μήνα παιδιά: 🙂

  6. Ciao Petra!… Ευχαριστούμε πολύ!… Καλό μήνα και καλή άνοιξη!!!

    -«Και ποτέ στ’ αλήθεια δε μάθαμε τι είναι τα ποιήματα/ είναι σπαράγματα, είναι ομοιώματα/ φενάκη/ φρεναπάτη/ φρενάρισμα ίσως/ ταραχώδη κύματα/ ειν’ εκδορές/, απλά γδαρσίματα, είναι σκαψίματα/ είναι ιώδιο; Είναι φάρμακα; Είναι γάζες, επίδεσμοι;/Πολλά τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα/ εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.»
    (Νίκος Καρούζος)

  7. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Ποίηση

    Κάποτε νιώθω
    καθώς το ρόδο
    που θα ’μαι μια μέρα, καθώς το φτερό
    που θα ‘μαι μια μέρα.
    Και με τυλίγει ένα άρωμα, ξένο και δικό μου,
    δικό μου κι ενός ρόδου·
    και με περισυλλέγει μια περιπλάνηση ξένη και δική μου
    δική μου κι ενός πουλιού.

    Τραγούδα, τραγούδα φωνή μου!
    γιατί όσο υπάρχει ένα πράγμα
    που δεν το είπες εσύ
    δεν είπες τίποτα!

    Ποίηση· δροσιά
    της κάθε αυγής, κόρη
    της κάθε νύχτας, ολόδροση, αγνή
    αλήθεια των τελευταίων άστρων
    πάνω στην τρυφερή αλήθεια των πρώτων λουλουδιών!
    δροσιά, ποίηση·
    πρωινή πτώση τ’ ουρανού πάνω στον κόσμο

    Αυτή ’ναι η ζωή μου, εκείνη προς τα πάνω,
    εκείνη της καθάριας αύρας,
    του τελευταίου πουλιού,
    των χρυσών κορυφών του σκοταδιού!
    αυτή ’ναι η λευτεριά μου, να μυρίζω το ρόδο
    να κόβω το ψυχρό νερό με το τρελό μου χέρι,
    ν’ απογυμνώνω το δρυμό,
    να παίρνω απ’ τον ήλιο το αιώνιο φως του!

    Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramon Jiménez) Μετάφραση: Τάκης Βαρβιτσιώτης.
    Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Πορεία» τον Μάρτιο του 1958

  8. Ciao Aggeliki! Grazie mille!!!!…

    «…Κι είδα τα ανοιχτά παράθυρα

    σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς

    όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα

    να φτιάξω μια ποίηση για πάντα.

    Κι η ποίηση είναι σαν να ανεβαίνεις μια φανταστική σκάλα

    για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό.»

    Τάσος Λειβαδίτης

  9. [Απροσδιόριστοι στον κόσμο.
    Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα
    – έρωτα το είπαν
    ποίηση το είπαν…]
    Βύρων Λεοντάρης

    • Eyxaristw poly mariannation!…Το συγκεκριμένο απόσπασμα του αγαπημένου μου Λεοντάρη (καθώς κι άλλα ποιήματά του) το ‘χω αναρτημένο στη σελίδα του μπλογκ μου «Έλληνες ποιητές 1″….
      -«Έγραψε ποιήματα/ όπως άλλοι/ δούλεψαν στα λατομεία./ Και οι δυο τους σκάψανε βαθιά./ Εκείνοι για ένα μεροκάματο/ ο ποιητής όμως για τι;» (Χρ. Λάσκαρης)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: