Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Φλεβάρης 2016:Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: «Φλεβάρη, αδελφέ μου»…

301728-φλεβάρης-Βασιλείου

B_February

-Νίκος Πενταράς, «Φλεβάρη, αδερφέ μου»

«Φλεβάρη αδελφέ μου,
μέσ’ απ’ την αδικία
που μας γέννησε,…
το κούρσεμα των ημερών
και των στιγμών μας
που Κουτσοφλέβαρο πάνω
Κουτσοφλέβαρο κάτω
σ’ ανεβοκατεβάζουν ειρωνικά
κι εσύ να τους απαντάς
πότε με διαμαρτυρίες καταιγίδες
και πότε με τις παγωμένες
νιφάδες της σιωπής σου
έλα, άπλωσε τ’ ανθισμένα
σαν τις μυγδαλιές σου χέρια
να σε πάρω και να πάμε
να χτυπήσουμε ξανά
του χρόνου την πόρτα
και να του ζητήσουμε
επιτακτικά τούτη τη φορά,
να μας επιστρέψει
τις κουρσεμένες μέρες
και στιγμές μας.
Έλα…»
(N.Π. «Σε φόντο φθινοπωρινό»)

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Φλεβάρης 2016:Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: «Φλεβάρη, αδελφέ μου»…

  1. ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

    Απ’ το παράθυρο στα βάθη μακριά,
    Ο κάμπος ξεχωρίζει,
    Και φαίνεται η αποκριά
    Μέσα στο δρόμ’ όλη βοή που τριγυρίζει
    Είν’ ο καιρός όπου τρελή γιορτάζ’ η χώρα,
    Και σιέται η μυγδαλιά με κάλλη ανθοφόρα.

    Φτωχός ο κάμπος μας, μα όχι και γυμνός,
    Αφού είν’ ασπροντυμένος.
    Μοιάζει με νιο που αχαμνός
    Κι απ’ την αρρώστια κάτασπρος ειν’ ο καημένος.
    Στο δρόμο άμαξες, μεθύσι, προσωπίδες,
    Και ρίχνει ο ουρανός βροχής ρανίδες.

    Τι τάχα να είσαι θλιβερή, ψιλή βροχή,
    Που αργά κι αγάλι ‘γαλι
    Μας έρχεσαι την εποχή
    Που τα νυφιάτικα η μυγδαλιά έχει βάλει;
    Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει,
    Ή κλαίει από χαρά στο Μάρτη που σιμώνει;

    Σ’ εκείνο το παράθυρο μπροστά κρατεί
    Η μάννα το παιδί της,
    Πότε του δείχνει τη γιορτή,
    Πότε την εξοχή με τη λευκή στολή της.
    Αποκριάς χαρά φωτίζει τ’ αγγελούδι,
    Κι η μάννα είν’ έμορφη, σα μυγδαλιάς λουλούδι.

    Ρίχνει τα μάτια της και βλέπει τα βουνά
    Μ’ ολόχιονο φουστάνι,
    Και με το νου της αρχινά
    Και χίλιους μύριους στοχασμούς άθελα κάνει,
    Λιγάκι θλιβερούς σα νέφη του Φλεβάρη,
    Μα πάντα καθαρούς, σαν του χιονιού τη χάρη.

    Γιατ’ είναι μάνα με μυαλό και με καρδιά,
    Και είναι η ζωή της
    Λουλούδι με τριπλή ευωδιά
    Που της σκορπά ο Θεός, ο κόσμος, το παιδί της.
    Την ενθυμίζ’ η χειμωνιά κι η αγριάδα
    Ότι κοντεύει του Μαρτιού να ρθει η λιακάδα.

    Και νιώθει σαν γλυκιά μαρτιάτικη αυγή
    Στα βάθη της ψυχής της,
    Κι ακολουθά η συλλογή:
    – Παρόμοια κι ο δυστυχής όπου η πίστις
    Και τ’ ουρανού η ελπίς φωλιάζει στην καρδιά του,
    Νιώθει μια δύναμη γλυκιά στη συμφορά του.

    Ενώ μας δέρνουνε του κόσμου τα δεινά,
    Βάλσαμο η πίστη χύνει.
    Κι ενώ είναι χιόνι στα βουνά,
    Για ιδές η μυγδαλιά τον κάμπο πώς τον ντύνει!
    Μ’ απ’ το παιδί μου μακριά πίκρες και πόνοι,
    Και το Θεό η χαρά να του θυμίζει μόνη.

    Σε τέτοιους στοχασμούς ο νους της καταντά,
    Και άλλα συλλογιέται.
    Μα το παιδάκι της κοντά
    Στην τρέλα της αποκριάς βουτιέται.
    Ξεχνά τα τόσα του παιχνίδια, και το κρύο,
    Κι έχει παράπονο, και πόθους χίλιους δύο.
    Μεσ’ την καρδούλα του, αγάπες του χρυσές,
    Σωριάζονται ωραίες
    Και πλουμισμένες φορεσιές
    Και μάσκες και σπαθιά και περικεφαλαίες.
    Κυρίες το κοιτούν, τις ρίχνει ζαχαράτα,
    Κανείς την έμορφη δεν ξέρει μασκαράτα…

    Ακόμα στο παράθυρο μπροστά κρατεί
    Η μάννα το παιδί της.
    Ξεχνιέτ’ εκείνο στη γιορτή,
    Κι αυτή στην εξοχή με τη λευκή στολή της.
    Αποκριάς χαρά φωτίζει τ’ αγγελούδι,
    Κι η μάνα είν’ έμορφη σα μυγδαλιάς λουλούδι.

    ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, περιοδικό ΕΣΤΙΑ, 27 Φεβρουαρίου 1883

    » Ο ΑΓΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ «, Πέτρη Σαλπέα – 1972

    «Βράδυ του Φλεβάρη»

    Βγαίνει το φεγγάρι.
    Στη λεωφόρο είναι ακόμα μέρα,
    ένα βράδυ που πέφτει αργά.
    Αδιάφορη νεολαία αγκαλιάζεται σφιχτά,
    εκτρέπεται σε ευτελείς στόχους.
    Και είναι η σκέψη
    του θανάτου που, στο τέλος, σε βοηθάει να ζήσεις.

    Ουμπέρτο Σάμπα, (Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά γράμματα)

  2. Καλό μήνα, Αγγελική!… Ευχαριστώ!!!

    -Κλείτος Κύρου, [Ήρθα ντυμένος φλεβαριάτικα]

    « Ήρθα ντυμένος φλεβαριάτικα ρούχα μια νύχτα ερειπωμένη
    Αδιάκοπα ταξίδια, χιλιόμετρα αναμνήσεων κι ο σουβλερός
    άνεμος στις παγωμένες λίμνες να ποδοπατεί χωρίς έλεος
    την εσθήτα του καλοκαιριού
    διαβαίνεις κάμπους και λαγκαδιές κρύσταλλα και
    σταλαχτίτες ζεσταμένος από την πυροστιά των ματιών
    της που θ’ ανθίσουν στη θέα σου
    *
    Μα κάποτε αλλάζει κι ο ρυθμός που σε κατέχει
    Και οι απαντήσεις είναι πάντα τόσο φευγαλέες
    Και το κορίτσι με το βιβλίο της βυζαντινολογίας ανοιχτό στα χέρια του
    Δε θα σου πει τον καημό του
    Κάθε βράδυ το φως θα δραπετεύει από τις γρίλιες για να
    συναντήσει τον άσωτο που δεν έχει γυρισμό
    και τα ερωτικά γράμματα σωρεύονται δένονται κατόπι με ροζ κορδέλες
    κι ύστερα μια σιωπή μια σιωπή γιομάτη θλίψη σαν φτάνει η
    ώρα η επίσημη που θα σκεφτείς εκείνον που αγαπάς
    όταν εσύ που κατανίκησες τις αποστάσεις φεύγεις νικημένος
    σαν ένα πλοίο με σβησμένα φώτα
    ετοιμάζοντας ξανά το γυρισμό σου.»
    (Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, εκδ. ΑΓΡΑ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: