Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (133ο): «Αντιστέκομαι – αντίσταση»…

 

-«Για µένα υπάρχει η Ελλάδα η δική µου. Δεν είναι η Ελλάδα η τρέχουσα. Και το έργο µου έρχεται σαν βράχος στο κύµα που τη χτυπά. Αντιστέκεται. Και η αντίσταση είναι ουσιαστική. Βγαίνει έµµεσα µε κάτι που διαρκεί – αυτό είναι και το ουσιώδες του δηµιουργού. Διότι η Ελλάδα µπορεί να είναι και εκατό χρόνια σε πτώση κι εγώ γράφω ένα ποίηµα που έχει αντίκρισµα στην Ελλάδα την παντοτινή»
(Ο. Ελύτης, 1988)

 
-«(…) Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί, φιλοδοξίες, υπεροψίες,/ θυσίες και ήττες και ήττες, κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιόλας/ ήταν από άλλους αποφασισμένα, όταν λείπαμε εμείς. Και οι άνθρωποι, αθώοι/ να χώνουν τις φουρκέτες των μαλλιών μες στα μάτια τους, να/ χτυπούν το κεφάλι/ στον πανύψηλο τοίχο, γνωρίζοντας βέβαια πως ο τοίχος δεν πέφτει/ ούτε ραγίζει καν, να δουν τουλάχιστον μέσ’ από μια χαραμάδα/ λίγο γαλάζιο ασκίαστο απ’ το χρόνο και τη σκιά τους.
Ωστόσο – ποιος ξέρει -ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να/ αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του άνθρωπου (…).»
(Γιάννης Ρίτσος)

 

 

-ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, «Αντιστέκομαι»

«Αντιστέκομαι όπως οι ελιές της πατρίδας μου, οι σκληρές
σαν τα κόκαλα τ’ αντρειωμένου , που τους λείπουν οι μαύρες
μαντήλες μονάχα για να μοιάζουν με τις μανάδες μας`
που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα,
αδιαφορούν για τις θύελλες, αναπνέουν τις αστραπές
και τις κάνουνε μες στους πικρούς τους
χυμούς ειρήνη και φως.»
(Ημερολόγιο, Τα Ποιήματα, τ.2 , Τρία Φύλλα)

 

 
-Νίκος Καββαδίας «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»

Στη Μέλπω Αξιώτη

«Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές
Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβηούν κι εκείνα.
Θάλασσα τρώει το βράχο απ” όλες τις μεριές.
Μάτια λοξά και τ” αγαπάς: Κόκκινη Κίνα.
Γιομάτα παν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
Πουλιά σε αντιπερισπασμό- Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου: Αβησσυνία.
Σε κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
Ανάβουνε του Barrio Chino τα φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
Γκρέκο και Λόρκα-Ισπανία και Πασσιονάρια.
Κύμα θανάτου ξαπολιούνται οι Γερμανοί.
Τ” άρματα ζώνεσαι μ” αρχαία κραυγή πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
Οι κρεμασμένοι στα δεντρά , μπαίγνιο του ανέμου.
Κι απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου από το Δρυ και την Ιτιά
το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη.»
*(Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» (τεύχος 14 – 10 Αυγούστου 1945), και συμπεριλήφθηκε στην ανθολογία «Τραγούδια της Αντίστασης» που επιμελήθηκε η Φούλα Χατζηδάκη και κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 1951 από το «Εκδοτικό Νέα Ελλάδα»)

 

 

-Άγγελος Σικελιανός, «Αντίσταση»

«Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια,
εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος.
Εδώ σηκώνετ’ όλ’ η γη με τους αποθαμένους,
και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.

Kι απάνω απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους
φωτάει μεμιάς Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος.
Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες,
-χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια-,
κ’ είναι οι νεκροί, στα ξάγναντα, πρωτοπανηγυριώτες!»
(Α. Σικελιανός, «Λυρικός βίος», Ίκαρος)

 

 
-Χρίστος Λάσκαρης, «Αντίσταση»

«Το ακατόρθωτο επιχειρεί η ψυχή
σ’ αυτή τη ζωή
της πολυκατοικίας.

Τη μέρα αντιστέκεται στο ασανσέρ,
το βράδυ στις τηλεοράσεις.

Και τα μεσάνυχτα,
που εξαντλείται ο θάνατος,
πληγώνει τα φτερά της στο φωταγωγό

για λίγο παιδικό φεγγάρι.»
(Από τη συγκεντρωτική έκδοση Χρίστος Λάσκαρης: Ποιήματα, 1965-1978)

 

 
-Γιάννης Ρίτσος, «Τα προπύλαια της Αντίστασης»

Στον ΓΛΕΖΟ και στον ΣΑΝΤΑ

“Κάποτε οι πράξεις των ανθρώπων, έργα τέχνης είναι:
Δυο παλικάρια διέσχισαν μια νύχτα όλο το θάνατο,
έριξαν τον αγκυλωτό σταυρό απ’ τους ώμους των αιώνων,
κι έστησαν δυο καινούριους κίονες στο ναό της Παλλάδος.
Μες απ’ αυτούς τους κίονες, η Ελλάδα πέρασε
προς τη νέα ιστορία της.
Και τότε, οι ζώντες,
μαζί κι οι νεκροί και οι ελιές και τα έλατα, ανηφόρισαν
τα κράκουρα της λευτεριάς, κουβαλώντας στη ράχη τους
την τιμή της πατρίδας, το μικρό καπνοδόχο του σπιτιού τους,
τη στάμνα, το δρεπάνι, το άροτρο, και τον καπνό της Ιθάκης”
(Γ. Ρίτσος, Συντροφικά τραγούδια, εκδ. Σ. Ε.)

 
-Σαμίχ Αλ Κάσεμ, [Ως τον ύστατο χτύπο της καρδιά μου]
«Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου,
ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου,
ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης,
ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος.

Αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ” αντιστέκομαι.

Ίσως αρπάξεις απ” τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή,
ίσως θα ρίξεις στις φυλακές τη νιότη μου,
ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου,
ίσως καθίσεις πάνω απ” το χωριό μας εφιάλτης.

Αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ” αντιστέκομαι.

Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσει κάθε φως,
ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί.
ίσως στερήσεις στα παιδιά μου καινούργιο ρούχο στη γιορτή,
ίσως στις μέρες μου καρφώσεις το σταυρό.

Αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ” αντιστέκομαι.»
(Ποίηση του λαού της Παλαιστίνης, εκδ. Έλευσις)

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Πες το με ποίηση (133ο): «Αντιστέκομαι – αντίσταση»…

  1. Γιάννη, καλημέρα! Εσύ αντιστέκεσαι στα προτεινόμενα θέματα διαθέτοντας «χαρακτήρα» κι εγώ δεν μπορώ να αντισταθώ στο θέμα, αν και δεν είχα ασχοληθεί μαζί του.
    Φυσικά, το σήμα κατατεθέν του θέματος είναι το «Αντισταθείτε» του Κατσαρού, που θα παραθέσω τους στίχους του και θα θυμίσω την ιστορία του.

    *****

    Η διαθήκη μου, 1953

    Αντισταθείτε
    σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
    και λέει: καλά είμαι εδώ.

    Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
    και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

    Αντισταθείτε
    στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
    στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
    στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
    στην κρατική εκπαίδευση
    στο φόρο
    σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

    Αντισταθείτε
    σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
    ατέλειωτες τις παρελάσεις
    σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
    έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
    σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

    Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται
    μεγάλοι
    στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
    στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
    σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
    πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

    σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
    δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

    στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
    από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
    αρχηγό τους.

    Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
    και διαβατηρίων
    στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
    διπλωματία
    στα εργοστάσια πολεμικών υλών
    σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
    στα θούρια
    στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
    στους θεατές
    στον άνεμο
    σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
    στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

    ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
    αντισταθείτε.

    Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
    Ελευθερία.

    Μιχάλης Κατσαρός (1920-1998)

    ***

    …Και μια ενδιαφέρουσα ιστορία, γραμμένη από τον Θανάση Γκαϊφύλλια

    «..Όταν ο Μιχάλης το 1953 έγραψε το ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ, έστειλε στο «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΤΥΠΟ» ένα από τα ποιήματα,τη ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ προς δημοσίευση. Έπεσε πανικός. Στην προσπάθειά τους να τον απαξιώσουν,το δημοσίευσαν, αφού όμως πρώτα το λογόκριναν αγρίως. Το κουρέλιασαν.
    Αφαίρεσαν τις αναφορές για αντίσταση:
    -στην κρατική εκπαίδευση
    -στον φόρο
    -σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις
    -στον πρόεδρο του εφετείου
    -στις υπηρεσίες αλλοδαπών και διαβατηρίων
    -στις φοβερές σημαίες των κρατών
    -στη διπλωματία
    -στα εργοστάσια πολεμικών υλών
    -στα θούρια.

    Η οργισμένη απάντηση του ποιητή ήταν ένα συγκλονιστικό ποίημα.

    ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

    Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί-καθώς διαβάστηκε-
    ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
    Πριν διαβαστεί
    όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
    αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.
    Η διαθήκη μου για σένα και για σε
    χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
    από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
    Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
    ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο.
    Εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
    τη νέα βουή στα δάση
    τον άνεμο τον σκότωσαν
    –Τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα.
    Ποιός είναι αυτός που πνίγει.
    Και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
    από φωνή
    από τροφή
    από άλογο
    από σπίτι.
    Στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
    Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΣΑΡΟΣ

    ******

    Μήνυμα

    Το Μήνυμα είναι από το Ποιητικό Μανιφέστο: Άνθρωποι για τα δίκαια
    του Ανθρώπου ορθωθείτε! Γράφτηκε στα χρόνια της απριλιανής
    δικτατορίας και πρωτοκυκλοφόρησε στα γαλλικά.

    Πάντα να πολεμάς και ν΄ αντιστέκεσαι,
    κι ας μένεις μόνος.
    Μονάχος, έρημος, γαλήνιος,
    να πολεμάς για το καλό του Ανθρώπου.

    Και στους πολλούς, στους λίγους, ν΄ αντιστέκεσαι
    κρατώντας την ψυχή σου φλεγόμενη βάτο*
    για φως, πάντα για φως, για το καλό του Ανθρώπου.

    Στους δυνατούς ενάντια, στους σκληρόκαρδους
    και στους δειλούς, στους χωματένιους*.
    Ενάντια και του αφέντη του ανελεύτερου,
    και του τρεμόκαρδου του δούλου ενάντια.
    Και να πονάς, και να γελάς, και να ονειρεύεσαι
    πάντα για το αγαθό και το καλό του Ανθρώπου.

    Να πολεμάς με το γνωστό και το άγνωστο,
    με την κακή και την καλή τη μοίρα.
    Και με τους άπονους θεούς
    και τους απάνθρωπους ανθρώπους
    πάντα να πολεμάς και ν΄ αντιστέκεσαι.
    Κι όλο για το καλό – το φως του Ανθρώπου.

    Γιάννης Κουτσοχέρας

    Νικόλας Άσιμος-Την Αντίσταση Βαρέθηκα

    Αντίσταση

    Όταν ακούγαμε τον ήχο της σιδερόφραχτης περπατησιάς
    εμείς ψιθυρίζαμε τα τραγούδια
    της δικής μας ελπίδας,
    στολίσαμε τα μέτωπά μας θαρραλέα
    και προσπερνούσαμε,
    ο βάρβαρος έτρεφε τη ράτσα του με το γάλα
    των παιδιών μας,
    εμείς τρεφόμασταν με μίσος.
    Τις απάνεμες νύχτες γράφαμε στους τοίχους με
    κόκκινο χρώμα
    τη θέλησή μας,
    λιτά, με δυο λέξεις, τόσο που του λαού η καρδιά
    χτυπούσε πιο γρήγορα, πιο δυνατά.

    ΘΑΝΑΣΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ

    *****

    Σε μόνιμη αντίσταση

    Η μείωση ωραρίου προσφοράς τους
    αιτία πολέμου με τη λογική.
    Από τα ανοιχτά παράθυρα της επιθυμίας
    Διαμηνύουν,
    ευχή καμία να μη λείπει
    απ’ τις διαδηλώσεις.
    Σηκώνουν πανό
    αντιστέκονται στο «αδύνατον»
    και ορκίζονται
    στο απροσδόκητο και το ανέλπιστο

    οι ελπίδες.

    ΛΙΛΗ ΝΤΙΝΑ

    *****

    Αδιαπραγμάτευτος

    Διψάς για δικαιοσύνη.
    Διψάς για κοινωνική δικαιοσύνη.
    Τα βάζεις με πρόσωπα φαρισαϊκά.
    Ενοχλείσαι από την παθητικοποίηση.
    Στηλιτεύεις τα κακώς κείμενα.
    Ταράζεις τον εφησυχασμό μας.
    Δεν προσκύνησες ποτέ σε κανένα…
    Μια μέρα είπες: «Δεν είναι έντιμο να
    λουφάζεις…»
    Γι΄ αυτό ξεχωρίζεις, μέσα από τα πλήθη
    Αμέριμνων γλεντοκόπων.

    Βασιλική Β. Παππά, «Αντίσταση στο ετοιμόρροπον»

    ΩΣ ΤΟΝ ΥΣΤΑΤΟ ΧΤΥΠO – ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΡΓΑΝΟΥΡΑΚΗΣ

    Αντίσταση (3)

    3

    Ο κινούμενος στόχος των εχθρικών ασκήσεων «μετά πραγματικών πυρών, τη συμμετοχή πυροβολικού και αεροπορίας», είμαστ’ εμείς.

    Δυο Μεραρχίες
    τρία μερόνυχτα
    τέσσερις φάλαγγες
    πέντε συγκρούσεις
    έξ οι νεκροί μας.
    Τρεις μέρες και τρεις νύχτες
    στόχοι κυνηγημένοι
    πυρά πραγματικά.

    Τρία μερόνυχτα βαλτώναμε
    λιανίζαμε
    πομπεύαμε
    κανονισμούς, επιτελεία, σχέδια
    σκαρτεύαμε την άσκηση.

    Και την τετάρτη
    κηδέψαμε τις νίκες τους
    αντάμα με της μάχης τους νεκρούς.
    Οι απώλειές τους θάφτηκαν
    με λόγους φλογερούς
    πένθιμες μουσικές
    ομοβροντίες
    τύμπανα.
    Μεσίστιες οι σημαίες τους.

    Εμείς
    τον ίδιο όρκο ξαναδώσαμε
    πάνω σε τάφους νιόσκαφτους
    αδερφικούς.

    Τίποτε περισσότερο.

    Στέργιος Βαλιούλης, Από τη συλλογή Το κρυμμένο τετράδιο (1959) [Μέρος II: Αντίσταση]

    *****

    Αντίσταση (14, απόσπασμα)

    [Μέρος II: Αντίσταση]

    14

    Έλεγες:
    – Δεν πιστεύουμε στην ξέθωρη συνέχεια
    στο παραμύθι της ζωής πέρ’ απ’ τον τάφο.
    Αν όμως θύελλες κι’ αγέρηδες ζυγιάσουν το χαμό μας
    για την αγάπη της ζωής,
    χαλάλι…

    Στ’ άδεια μου χέρια
    τους Ισπανούς του Αλκαζάρ
    τους Ρώσους χωρικούς και τους εργάτες της Πετρούπολης
    τους Τούρκους που τραγούδησε ο Χικμέτ
    του Σπάρτακου, του Εύνου, του Αριστόνικου
    του Ρήγα, του Χριστού,
    τ’ ασκέρια,
    τους προδομένους όλων των καιρών
    κρατώ.

    Στέργιος Βαλιούλης, Από τη συλλογή Το κρυμμένο τετράδιο (1959)

  2. Τελικά η Αντίσταση είναι συνυφασμένη με τον Αγώνα τού καθενός, απέναντι στο εαυτό του, αλλά και σε κάθε εχθρό εκεί έξω.. Καλή εβδομάδα παιδιά 🙂

  3. Ciao Petra!!!… Συμφωνώ η πρώτη και η μεγαλύτερη αντίσταση είναι πρωτ’ απ’ όλα απέναντι στον εαυτό μας, έπονται οι εχθροί μας!
    Καλή εβδομάδα επίσης!

    -Κωνσταντίνου Καβάφη:

    «Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ’ ευκλεώς
    τους πανταχού νικήσαντες μη φοβηθέντες.
    Όταν θα θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν,
    «Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε
    για σας. Έτσι θαυμάσιος θα’ ναι ο έπαινός σας.»

  4. Καλησπέρα, Αγγελική!…Ευχαριστώ πολύ!…
    *Και βέβαια ήξερα για τη λογοκρισία που υπέστη του εμβληματικό ποίημα του Κατσαρού, και βέβαια για το «Υστερόγραφό» του… Χρόνια και κείνα γεμάτα δογματίλα, θεοποίηση του κόμματος και βέβαια της «μαμάς» Ρωσίας!!!…
    Το ΚΚΕ και σήμερα ακόμη ακολουθεί την ίδια γραμμή!

    -«…Αντιστέκομαι στην απελπισία, στην βαρβαρότητα, και
    προδοσία. Αντιστέκομαι στο έντεχνο ψεύδος στις
    αλυσίδες, και στο υπερβολικό ξενόφερτο. Αμύνομαι με
    όνειρα. με την πίστη, και με την ποίηση. Γιατί, έτσι θάθελα
    τη ζωή, όπως και εσείς την ονειρεύεστε.»
    (Θεοδώρα Κουφοπούλου – Ηλιοπούλου )

    -ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ
    (Μιλούν οι πεσόντες αγωνιστές της Αντίστασης)

    Εδώ πέσαμε, Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί.
    Γυμνοί. Κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες-
    η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο.
    Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα.
    Είδατε τα πουλιά που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
    αγγίζοντας με τα φτερά τους τον ανατέλλοντα πυρφόρον. Είδατε
    τα παράθυρα της γειτονιάς να ανοίγουν στο μέλλον. Εμείς
    μερτικό δε ζητήσαμε. Τίποτα. Μόνον
    θυμηθείτε το: αν η ελευθερία
    δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας,
    εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας.

    -Γιάννη Ανδρεόπουλου, «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»

    «Δεν είναι πήλινα τα πόδια μου.
    Δεν κρατώ την βακτηρία για να στέκω όρθιος.
    Αντιστέκομαι στην ψεύτικη αίσθηση της ύπαρξής μου
    με χέρια και με δόντια. Κρατώ την ανυποψίαστη επέλαση των δεινών»

    -ΕΛΕΝΗ ΣΙΓΑΛΑ-ΔΙΓΕΝΟΠΟΥΛΟΥ, «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»

    «Από σήμερα,
    όλες οι καμπάνες της Γης σημαίνουν
    γρήγορα – γρήγορα την αγωνία του κόσμου.
    Οι πύραυλοι, τα αεροπλάνα, οι σφαίρες
    έκλεψαν τις όμορφες μέρες της ζωής μας.
    Αλόγιαστα μοιράσαμε τη νιότη μας
    στο πάθος μας για την Ειρήνη.
    Τι μας απόμεινε; Δυο μερίδες ξερό ψωμί
    επάνω στο τραπέζι του αγώνα μας.
    Μέσα μας όσο κι αν
    δεν θέλει να μεστώσει
    λικνίζεται η απόφαση του οριστικού θανάτου,
    ωστόσο η τόλμη
    καίει τα χέρια μας
    για να κρατήσουμε ψηλά τη σημαία της Αντίστασης.
    Να φωνάξουμε ξανά «Όχι» στον όλεθρο.
    Να δώσουμε την ύστατη χειραψία
    στην Ειρήνη.»

  5. Παιδιά, σηκωθείτε – Μαρία Δημητριάδη

    Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού

    Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού
    σκεπάζει τη φωνή μου.
    Ανελέητα πιέζει το στήθος μου
    και την ανάσα μού κόβει.

    Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού
    πατάει πάνω μου
    σε μια προσπάθεια να με ισοπεδώσει.

    Σφίγγω τα χείλια,
    σφίγγω τα δόντια,
    σφίγγω τις γροθιές,
    αντιστέκομαι.

    Θυμώνω,
    βουρκώνω,
    πεισμώνω.

    Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού
    χειμωνιάτικο και υγρό
    εγώ θα σε νικήσω
    με την φωτιά
    που καίει την ψυχή μου.

    Τζούτζη Μαντζουράνη από τη συλλογή Τα αδέσποτα ποιήματα, 2015

    Νίκος Ξυλούρης – Πότε θα Κάνει Ξαστεριά

    [Αντίσταση]

    O τοίχος τους δε θ’ αντέξει για πολύ,
    χρόνια τρίβω τα χέρια μου πάνω του
    -έτσι μ’ έμαθαν ν’ ακονίζω το μαχαίρι.

    Τις ώρες που δεν με κοιτάτε
    γράφω στo ξεφτισμένο χρώμα
    στιχάκια με τα νύχια μου,
    τα διαβάζω και τα σβήνω,
    ίσα ίσα για να μην τα ξεχάσω,
    ίσα ίσα για να χαλάσω
    της φυλακής τον τοίχο.

    Θοδωρής Βοριάς Οκτώβριος 2007, Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2015 των εκδόσεων Ιωλκός

  6. Ciao Aggeliki!!!…

    -Έζρα Πάουντ, «Εντολή»

    «Πηγαίνετε, τραγούδια μου, στον ανικανοποίητο και στον μοναχικό,
    Πηγαίνετε σ’ αυτόν με τα κουρελιασμένα νεύρα, σ’ αυτόν
    που της συμβατικότητας έγινε σκλάβος,
    Και δώστε τους την καταφρόνια μου για τους δυνάστες.
    Πηγαίνετε σαν κύμα παγωμένο και πελώριο
    Την καταφρόνια μου για τους δυνάστες.
    Μιλήστε για την ασυνείδητη επιβολή,
    Μιλήστε για όσους τυραννούν γιατί δεν έχουν φαντασία,
    Μιλήστε ενάντια στους δεσμούς.
    Πηγαίνετε σ’ εκείνη την αστή που από ανία πεθαίνει,
    Πηγαίνετε στων προαστίων τις γυναίκες.
    Πηγαίνετε στους κακοπαντρεμένους,
    Πηγαίνετε στους άτυχα ζευγαρωμένους,
    Στη σύζυγο που αγοράστηκε,
    Σ’ αυτήν πηγαίνετε που έγινε κληρονόμος.
    Πηγαίνετε σ’ εκείνους με τους εξευγενισμένους πόθους,
    Πηγαίνετε σ’ αυτούς που οι λεπτές επιθυμίες τους ναυάγησαν,
    Πηγαίνετε σαν καταλύτης στη νωθρότητα του κόσμου·
    Πηγαίνετε με τις αιχμές σας εναντίον τους,
    Δώστε τη δύναμη σε αδύναμες χορδές,
    Δώστε κουράγιο στα πλοκάμια και τα φύκια της ψυχής.
    Πηγαίνετε με τρόπο φιλικό,
    Πηγαίνετε με λόγο θαρρετό.
    Αναζητήστε πρόθυμα καινά δαιμόνια, καινούρια αγαθά,
    Σταθείτε ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση.
    Πηγαίνετε σ’ αυτούς που με τα χρόνια έχουν παχύνει,
    Σ’ αυτούς που έχασαν πια τα ενδιαφέροντά τους.
    Πηγαίνετε στους έφηβους που μέσ’ την οικογένεια πνίγονται –
    Ώ, πόσο αποτρόπαιο είναι αυτό,
    Να βλέπεις τρεις γενιές συνωστισμένες στο ίδιο σπίτι!
    Κάτι σα δέντρο γέρικο με νέα βλαστάρια,
    Και με κλαδιά που πέφτουν και ρημάζουν.
    Βγείτε αψηφώντας την κοινή γνώμη,
    Εναντιωθείτε στη χλιαρή δουλεία του αίματος,
    Εναντιωθείτε σε κάθε είδους εξουσία.»

    -ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ, ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΝΕΟΥΣ

    Κάνε νέε, τη λευτεριά
    θούριο
    κραυγή
    οργισμένα βήματα
    έργο – και όχι πάρεργο.
    Τους δεσποτικούς να χτυπάς
    να χτυπάς τους χαμαιλέοντας
    τους yes men.
    Κι αν γκιοτέψεις να χτυπάς – να χτυπιέσαι.
    Να χτυπάς τους καιροσκόπους
    τους βωβούς φόβω
    τους φωνασκούς
    τους αδιάφορους.
    Να χτυπάς τους γλεντοκόπους
    όταν οι ελεύθεροι σκλάβοι μοχθούν.
    Να χτυπάς τους κερδοσκόπους.
    Κι αν γκιοτέψεις να χτυπάς – να χτυπιέσαι.

    Με του λυτρωμού τον πόνο
    να αδερφώνεσαι και να χαίρεσαι.
    Κι όλο ευθύγραμμα να προχωράς τραγουδώντας
    το τραγούδι το ατραγούδιστο της Λευτεριάς.

    -ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ, ΟΡΘΩΘΕΙΤΕ!

    Νέοι
    νέες
    έφηβοι
    εφηβικοί,

    ΟΡΘΩΘΕΙΤΕ!
    Με τη δρόσο της αυγής εγείρεται το ρόδο.
    Νέος που δεν ορθώνεται
    κυρτώνεται
    νεκρώνεται.
    Κ’ είναι του νέου το εγερτήριο
    οργή
    και κραυγή
    και κατακραυγή
    όταν ο άνθρωπος λιμαίνεται τον άνθρωπο.
    Έργο, νέοι, των νέων τα βήματα
    σαν κροτούν στο πεζοδρόμιο που υπνώττει
    του όρθρου σημαίνοντας το εγερτήριο:

    -Άνθρωποι, για τα Δίκαια του Ανθρώπου,
    ΟΡΘΩΘΕΙΤΕ!…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: