Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Τι γυρεύει ένας ποιητής στην εκλογική μάχη;…

PAPAD_ 001

PAPAD_ 001

Ο ποιητής Μάρκος Μέσκος υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας!
Τι γυρεύει ένας ποιητής στον εκλογικό στίβο! Κι όμως τους ποιητές τους χρειαζόμαστε και στην πολιτική, για να δώσουν ένα άλλον αέρα στον ξύλινο πολιτικό λόγο, να μιλήσουν με την ευαίσθητη αλλά καίρια γλώσσα της ποίησης, να γίνει ο λόγος τους βάλσαμο στους δύστηνους καιρούς που ζούμε και να εμπνεύσουν…

-Μάρκος Μέσκος, «Ελπίδα ελπίδα ελπί»

«Κι όμως στο τέλος πάντα κάτι μένει
έστω ξερά χορτάρια στην αυλή των κρεμασμένων
(στο διάβολο κι εσύ και στο σχοινί σου)
ρίζα χλωρή λοιπόν και φωνή από μακριά που θυμάται
και ξαναγεννιέται
ένα πουκάμισο λευκό
εκεί κάτω στους μεταλλικούς αιώνες
θροΐζει πάντα σαν τελευταία ελπίδα.»
(Από τη συλλογή Άλογα στον Ιππόδρομο)

-Μάρκος Μέσκος, «Σε πρώτο πρόσωπο»

«Καλώς κακώς πέρασε η ζωή∙ τι κέρδη τι ζημίες καταπώς
λέει ο προηγούμενος τι χάρηκα και τι δεν
και τι στον κόσμο ζήλεψα – κανέναν! Κανέναν; (Ψέματα
λέω.) Μόνον εκείνους χάρηκα εκείνους που χόρευαν πάνω
στο χώμα και τραγουδούσαν∙ τίποτε άλλο!»
(Από τη συλλογή Ελεγείες)

-Μάρκος Μέσκος, «Μετά τον Εμφύλιο»:

«Καπνός πριν γίνει τ’ όνειρο ας το πω. Στην πλαγιά του βουνού ομάδα χωρικών βαδίζαμε κάτι σαν πανηγύρι επικείμενο∙ είχε χιόνι στο μονοπάτι κρουσταλιασμένο κι εμείς καλό σημάδι προσδοκούσαμε ανάμεσα στον ζεστόν αχό της ομιλίας. Κάποτε φτάσαμε στα πρώτα σπίτια άγραφης κοινότητας κι εκεί στα υπόστεγα περάσαμε∙ στο κιόσκι στη γωνιά προηγούμενη γυναίκα ησύχαζε προς στιγμήν έχοντας φουντώσει στ’ άσπρα ο βασιλικός της∙ και μου ‘λεγε πώς ανέβηκε στο βουνό πώς παντρεύτηκε πριν και πώς έκανε παιδιά μα σκόρπισαν όλοι και τώρα ολομόναχη είναι∙ είχε υγρά μάτια και παρότι στο πρόσωπό της τα πικραχρόνια γλυκά ήταν σπιθίζοντας στο διάστημα η ομορφιά της. Στο κοντινό κατώι μαυροφορεμένος κόσμος άνδρες γυναίκες ελάχιστα παιδιά∙ ετοίμαζαν τραπέζι∙ εκεί στην πόρτα κάποιοι γνωστοί μου και η κυρα-Μάικα που στις μέρες μας πουλάει καρπούς καλούδια στις λαϊκές – θα σου προσφέρω εγώ το φαΐ να δειπνήσεις είπε. Αλλά πριν άλλο χέρι με οδήγησε στη σκοτεινά πλευρά – εσύ μας ξέχασες δεν έρχεσαι πια στα λημέρια μας ποια είσαι πρόλαβα να ρωτήσω ήταν η Ελισάβετ η Σάφκα η αδερφή του Πάσχου μετανάστης στη Γερμανία εκείνη που μετά τη γέννα πέθανε στην εκλαμψία.»
(Από τη συλλογή Ελεγείες)
(Πηγή των ποιημάτων:
http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,8904.msg66431.html#msg66431)

Advertisements

Single Post Navigation

4 thoughts on “Τι γυρεύει ένας ποιητής στην εκλογική μάχη;…

  1. XVIII
    Τω καιρώ εκείνω η χώρα πάλι δυστυχούσε.
    Αόρατοι πόλεμοι μα θανατηφόροι εξίσου, αρρώστιες συχνά και το φριχτον τέλος όχι στην όμορφη θέα του μοναστηριού που οι καλόγεροι κρατούν στη μέση τα κλειδιά των κρανίων μήτε στον λόφο με τα κυπαρίσσια• μα στη σκόνη μέσα και στα σκου¬πίδια και στα υπόγεια αζήτητοι νεκροί –με το στανιό τα μάτια ορθάνοιχτα για τη φωτογραφία και την επικήρυξη. Και άλλη πείνα και ανέχεια ψυχής κάτω απ’ τον ίδιο πάντοτε ουρανό του κόσμου.

    Στο διηνεκές τότε διάλεξε την ώρα ο Βασιλιάς και μια μέρα εκατέβη στην αγορά όπου το ψέμα συνωστίζεται και η απάτη και οι σιωπηλές φωνές του κέρδους. Παραμέρισαν οι ρακένδυτοι να περάσει η συνοδεία και να σταθεί στο κέντρον ο Μεγαλειό¬τατος με τις πορφύρες. Εκείνος, ο θεόπνευστος, σήκωσε τα χέρια ψηλά τρις, κάθε φορά γεμίζοντας τις χούφτες του διαμα¬ντικά και γρόσια και χρυσάφια τινάζοντάς τα προς τα σύννεφα, σημάδι, λένε, πως αγαπούσε τους ανθρώπους και τον λαό και πως τα χάριζε σκορπώντας τα έτσι.

    Αλαλάζοντας συρφετός χύμηξε ποιος να προλάβει πρώτος χτυπώντας και υβρίζοντας ο εις τον άλλον. Γρηγορότερα από τις αστραπές της βροχής συνάχτηκαν οι ξαφνικές λάμψεις στο χώμα και το στερνό φλουρί ακόμα που κυλούσε προς τον υπόνομο.

    Η πομπή ξεκίνησε από τα μάτια του Βασιλιά για το παλάτι με το κνούτο μπροστά που πρίν λίγο σιγούσε. Κι από τους τυχερούς της ημέρας άλλοι ταχύτατα λάκισαν σφίγγοντας τον κόρφο για το καλύβι, άλλοι βροντώντας τις τσέπες πέρασαν στίς ανάγκες και στα καπηλειά• μα κάποιοι στη γωνιά, αμέτοχοι στην εξαγορά του βίου τους, σφίγγοντας τα δόντια έκλαιγαν.

    (Μάρκος Μέσκος, Στον ίσκιο της γης, 1986)

  2. Καλημέρα! Ευχαριστώ πολύ, Αγγελική!… Ας τιμήσουμε τον ποιητή υποψήφιο μ’ ένα ακόμα ποίημά του:

    -Μάρκος Μέσκος, Άτιτλο (Αγαπώ άρα κινδυνεύω…)

    Αγαπώ άρα κινδυνεύω
    γιατί βαδίζω μέσα στην καρδιά μου

    και να το μεσημέρι βόδι κουρασμένο
    αμίλητο νερό μορφή του κόσμου μαλαματένια
    στο δέντρο απάνω το πουλί τσιουρ-τσιουρ απομεσήμερο
    και να το μυστικό της ροδιάς άνεμος περαστικός
    παπαρούνα μαύρη παίζει λατέρνα γιατί ποτέ δεν φαντάστηκε τα γηρατειά

    φύτρο λευκό τού ύψος άλογο
    φορά πράσινη και λύγισμα νύφης δώδεκα χρονώ
    (θηρίο αγάπη την σπαράζεις)
    μακρύς μακρύς ο δρόμος σου καθώς της γκάιντας η φωνή
    τραγούδια χωρίς λόγια τραγούδια χωρίς λόγια μακρινά

    και νά τρέχουν τα δέντρα στο παραθύρι χορεύουνε τα κυπαρίσσια
    και νά βυσσινιάς ανθός στην πλαγιά ο αέρας
    στη γη ακουμπάν τόξα προβάτων, αγαπώ άρα κινδυνεύω.

    (Από τη συλλογή Τα φαντάσματα της ελευθερίας, 1979)

  3. Ευτυχώς που υπάρχουν κι οι ποιητές και μακάρι να δώσουν μια άλλη νότα στον εκλογικό (και όχι μόνο) αγώνα.. Καλό φθινόπωρο Γιάννη και να είμαστε καλά 🙂

    • Ciao Petra! Καλό φθινόπωρο με υγεία!!!
      Ο Ρίτσος το λέει καθαρά ποιο είναι «Το χρέος των ποιητών»:
      (Απόσπασμα)

      «…Το νου σας, σύντροφοι ποιητές, αδέρφια μου,
      ας κρατάμε τ’ αυτί μας στυλωμένο στο γυαλί της σιωπής, –
      τα βήματα του εχθρού και του φίλου μας μοιάζουν στο θαμπόφωτο του δάσους. Πρέπει να διακρίνουμε.

      Το νου σας, σύντροφοι ποιητές, μη και βουλιάξουμε μέσα στο τραγούδι μας
      μη και μας εύρη ανέτοιμους η μεγάλη ώρα,
      – ένας ποιητής δίνει παρών στο πρώτο κάλεσμα της εποχής του.

      Αλλιώς θα μείνουν τα τραγούδια μας πάνω απ’ τις σκάλες των αιώνων
      ταριχευμένα, ωραία κι ανώφελα πουλιά σαν τα γκλουχάρ εκείνα
      τα γαλαζόμαυρα μες στους βασιλικούς διάδρομους της Μπίστριτζας.

      Σαν τα γκλουχάρ εκείνα με τα δυο φτερά τους σταυρωμένα,
      σιωπηλά, πένθιμα, ταριχευμένα – διακόσμηση ξένων παλατιών –
      με τα μάτια δυο μάταιες στρογγυλές απορίες κάτω απ’ τα κόκκινα φρύδια τους.

      Το νου σας, σύντροφοι ποιητές, – ένας ποιητής
      είναι ένας εργάτης στο πόστο του, ένας στρατιώτης στη βάρδια του,
      ένας υπεύθυνος αρχηγός μπροστά στις δημοκρατικές στρατιές των στίχων του.»

      Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα [Ε’ Τόμος)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: