Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (115ο): «Αλήθεια – Ψέμα»…

-«Η αλήθεια είναι καλή Θεά, αλλά τα πάθη του ανθρώπου συχνότατα την νομίζουν εχθρή.” (Δ. Σολωμός»

-«Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς, ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα.»
(Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

-«…Ήτανε, λέει, δουλειά μας η ποίηση κι αφήναμε την αλήθεια
να τρέχει απ’ το χαλασμένο καζανάκι.»
(Ν. Καρούζος)

-«… Στην αλήθεια δεν υπάρχει ωράριο, δεν κατεβάζει
τα ρολά της…»
(Ν. Καρούζος)

-Υβ Μπονφουά, «Η δοκιμασία για την αλήθεια»

«Ήμουν αυτός που βαδίζει με την έγνοια
Ενός τελευταίου νερού. Ήταν όμορφα
Στο πιο φωτεινό καλοκαίρι. Ήταν νύχτα
Από πάντα και δίχως όριο και για τα πάντα.

Στον πηλό των θαλασσών
Το χρυσάνθεμου του αφρού και ήταν πάντα
Η ίδια μυρωδιά γεώδης και άνοστη του Νοεμβρίου
Όταν πατούσα στο μαύρο κήπο των νεκρών.

Συνέβαινε,
Μια φωνή να θέλει να μεγαλώσει, και πάντα
Στριφογύριζε στον εαυτό της και πάντα
Κατάφερνε να εξαντλήσει το μέγεθός της και η μαρτυρία της.»
(Ξένοι ποιητές του 20ου αιώνα, Ελληνικά γράμματα)

-Μίλτος Σαχτούρης, «Ο Άγγλος ζωγράφος και ποιητής
DANTE GABRIEL ROSSETTI γράφει με το χέρι μου ένα ποίημα»

«Άκου!
Σου έλεγα τότε την αλήθεια
την ήξερα τότε την αλήθεια

– Όχι, μου έλεγες
τα πουλιά φυτρώνουν
τα γουρούνια πετάνε
τα λουλούδια περπατάνε
οι άνθρωποι, λένε πάντα ψέματα

σου έδειχνα ένα πουλί
έλεγες – Είναι λουλούδι
σου έδειχνα ένα λουλούδι
όχι, έλεγες – Είναι πουλί

κι οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα

τώρα εγώ βλέπω το φεγγάρι
αυτό το σπασμένο σπαστικό
παιδί
που ο Ιούλιος Βερν
έλεγε κάποτε:
– Οι άνθρωποι θα το κατοικήσουν
βλέπω
αυτό το μεγάλο χιονισμένο φέρετρο
που ρίχνουν κάθε μέρα με κρότο
πάνω του πρόκες
κι επιμένουνε
να τ’ ονομάζουν

ΓΗ

ίσως να είχες δίκιο τότε

γι’ αυτό μπόρεσες και έζησες
γι’ αυτό μπόρεσα και έζησα

ΑΥΓΗ»

-Τάσος Λειβαδίτης, «Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια»

«…Kι α, ποια άλλη, αλήθεια, πιο απροσμέτρητη λεηλασία
υπάρχει της απρόσιτης αιωνιότητας,
απ’ το τραγούδι.
«Aύριο», λες,
και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο
το πελώριο ποτέ.
…τους μιλούσε για την ελπίδα και το μέλλον – κι άλλες
τέτοιες βλασφήμιες.
Kαι τ’ όνομά του ήταν μεγάλο, σαν οποιοδήποτε
ανθρώπινο όνομα.
Mια ζωή, αλήθεια, μπορεί να τελειώσει στη μέση, μια
άλλη να μην αρχίσει ποτέ…»

-Μ. Αναγνωστάκης, «Στο παιδί μου»

«Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Oνόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.»

-JEAN COCTΕΑU, «Η ψεύτρα»

«Θα ήθελα να λέω πάντα αλήθεια. Αγαπώ την αλήθεια. Μα εκείνη, δε μ’ αγαπά. Αυτή είναι η καθαρή, η αληθινή αλήθεια: η αλήθεια δε μ’ αγαπά. Μόλις την ξεστομίσω, αλλάζει μορφή, και γυρίζει εναντίον μου. Μοιάζω να λέω ψέματα, κι όλοι με στραβοκοιτάνε. Κι ωστόσο, είμαι απλή και δε μ’ αρέσει το ψέμα. Σας τ’ ορκίζομαι! Το ψέμα σέρνει πάντα πίσω του φοβερές σκοτούρες, και πιάνεσαι στην παγίδα του και παραπατάς και πέφτεις, κι όλοι γελάνε και σε κοροιδεύουν… Οταν με ρωτάνε κάτι, θέλω ν’ απαντήσω αυτό που σκέφτομαι. Θέλω ν’ απαντήσω την αλήθεια. Η αλήθεια με «γαργαλάει»… Oμως – δεν ξέρω τι γίνεται, τότε: με πιάνει αγωνία, πανικός, φόβος μη φανώ γελοία – και λέω ψέματα. Λέω ψέματα.»

(Απόσπασμα από το ομότιτλο έργο, μτφρ.: Μάριος Πλωρίτης,
στο «Ανθολόγιο Θεατρικών Μονολόγων», Θαλασσί εκδόσεις)

-Γιάννης Τόλιας, «ΨΕΜΑ»

«Αλήθεια
Σκληρή λέξη
τιμωρός
σου στερεί τη διαδικασία της λήθης
και σε καταδικάζει σε μια συνεχή και δια βίου επώδυνη υπόμνηση
Επιστρέφει την φθαρμένη πραγματικότητα μιας εποχής περασμένης

Απουσιολόγος αριστούχος του χρόνου
δεν σου χαρίζει ούτε μια απουσία λησμονιάς
Ω! ψέμα εφήμερο, επινόηση, και κρύπτη της φαντασίας.

Υ.Γ. Η μυστική συνάντηση με το γοητευτικό ψέμα
είναι η ανομολόγητη αμαρτία της αλήθειας.

***
Η αλήθεια έχει πολλές εκδοχές
Διαλέγουμε όποια μας συμφέρει
Το ψέμα όμως έχει μια και μόνη συναρπαστική εκδοχή
Ένα περίτεχνο ψέμα διαθέτει θεατρικότητα
Μια φτωχή εκδοχή της αλήθειας, θεατρινισμό
Το ψέμα προσφέρει θαλπωρή
Η αλήθεια παγετώνα
Το ψέμα κοχλάζει στην κόλαση της φαντασίας
Λεπτοτέχνημα απάτης
Μεταίχμιο ονειρικού με το γήινο
Μπισκότο τραγανό
με παχιά στρώση σοκολάτας
ψημένο στο φούρνο της επινόησης
Επιμύθιο ανομολόγητου φόβου

Υ.Γ Μήπως και το όνειρο ψέμα της αλήθειας μας δεν είναι;

***

Θέλει τέχνη και φαντασία το ψέμα
Είναι φιλόξενο το ψέμα

Ανοίγει διάπλατα την πόρτα του σε κάθε χτύπημα
Μου αρέσει να ζω την περιπέτεια ενός ψέματος
έχοντας την εκ των προτέρων γνώση

Αγκαλιάζω τρυφερά τα ψέματα
ιδίως αυτά που σου κλείνουν πονηρά το μάτι
και σου ζητούν να μην τ’ αποκαλύψεις

Υπάρχουν ψέματα που σε προστατεύουν
από το ψύχος της πραγματικότητας
και σε σκεπάζουν στοργικά τη νύχτα

Είναι γλυκό κουταλιού το ψέμα,
σ’ ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα,
είναι παγωτό σοκολάτα.

Υ।Γ Με διώχνει η υποκρισία γιατί είναι ένα ψέμα διάρκειας

***

Μου αρέσει πολύ
το χειροποίητο ψέμα
Αυτό που σε μια αδιόρατη γωνιά του
γράφει Hand Made in Life

Η συναρπαστική διαδικασία
της σύλληψης
της κυοφορίας της γέννησης
και τελικώς της δωρεάς

Γιατί όταν χαρίζεις ένα ψέμα
Είναι σαν να προσφέρεις
ένα κομμάτι
ζώντος εφήμερου ονείρου

Τι μας αναγκάζει να επινοούμε ψεύδη;
Η απάντηση είναι εύκολη
Η ίδια η ζωή
Η σκληρή της πραγματικότητα

Πόσο δροσίζει
τις μέρες μου
όταν φυσάει ο άνεμος
ενός γυναικείου ψέματος

Αδύναμος της δυσπιστίας
χάνομαι στον λαβύρινθο
της σαγήνης του
και πιστεύω!
Υ.Γ. Το ερωτικό ψέμα εκφέρεται μέσα από βρυχηθμούς ψιθύρων
και ηδύνει τον ωτακουστή μάρτυρα
Το χρόνο!»

(Πηγή: http://monody-monody.blogspot.gr/2009/07/blog-post_15.html)

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Πες το με ποίηση (115ο): «Αλήθεια – Ψέμα»…

  1. Standby εγώ, δεν κρατιέμαι να αποθέσω τα ψέματα και τις αλήθειες μου.

    1. Πικρή Αλήθεια

    Υπάρχει μια πικρή αλήθεια στη ζωή, που ανακάλυψα
    ταξιδεύοντας ανατολικά και δυτικά.
    Οι μόνοι που πραγματικά πληγώνουμε
    είναι αυτοί που αγαπάμε περισσότερο.
    Κολακεύουμε όσους γνωρίζουμε ελάχιστα
    Ευχαριστούμε τον περαστικό επισκέπτη
    Ενώ χτυπάμε απερίσκεπτα
    όσους μας αγαπούν περισσότερο.

    Ella Wheeler Wilcox

    2.
    ι
    Τίποτα μην κοιτάς από κοντά
    Κι η πιο γερή αλήθεια έχει ρωγμές ψευτιάς
    Κι η πιο λαμπρή αλήθεια έχει σκιές βλακείας
    Τα νύχια του περιστεριού είναι αρπαχτικά
    Ο ύπερος του ρόδου είναι μια κάμπια
    Μείνε καλύτερα στο πέταγμα
    Μείνε στο χρώμα και την κίνηση
    Μείνε στη γενική αρμονία

    Ποτέ σου μην κοιτάς από κοντά
    Ό,τι κοντά σου θέλεις να κρατήσεις
    Ακόμα και το πιο αγαπημένο πρόσωπο
    Το πιο ωραίο έχει πόρους
    Μπορεί να σου φανεί τοπίο σεληνιακό
    Μπορεί να απομακρυνθεί πολύ αν πλησιάσεις
    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

    Η μόνη αλήθεια – Αλκίνοος Ιωαννίδης

    3. ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ
    ΙΙ
    Τέτοια η αλήθεια Όταν αποτραβήχτηκαν τα λόγια τι να πεις πια φάνηκε περιτριγυρισμένο κυπαρίσσια σαν παλιό υποστατικό το πέλαγος
    Καθισμένη στα ρηχά μια γυναίκα πέτρινη κει που χτενίζονταν
    απόμεινε με το χέρι της ψηλά στον αέρα Δυο βαπόρια πέρα ταξι-
    δεύανε όλο καπνούς δίχως να προχωράνε Και παντού στις βρύ-
    σες και στα δεντρολίβανα εκμυστηρευμένο ένα πάτερ ημών που ανέβαινε πριχού σπάσει σε δρόσο
    Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς εγώ που αγάπησα εγώ που τήρησα το κορίτσι μου σαν όρκο που’φτασα να πιάνω τον ήλιο απ’ τα
    φτερά σαν πεταλούδα Πάτερ ημών
    Μ’ ένα τίποτα έζησα.
    (…)
    Ώσπου τέλος ένιωσα κι ας πα’ να μ’ έλεγαν τρελό πως από’να τί-
    ποτα γίνεται ο Παράδεισος.
    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ “ΤΟ ΦΩΤΟΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ Η ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ”
    Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

    4. Η Μαρία Νεφέλη λέει:

    η αλήθεια. -έτσι δε λένε;- είναι οδυνηρή
    κι έχει ανάγκη, να ξέρεις, απ’ το αίμα σου
    έχει ανάγκη απ’ τις λαβωματιές σου·
    απ’ αυτές και μόνον θα περάσει -εάν περάσει
    κάποτες η ζωή που μάταια έψαχνες
    με το σφύριγμα του άνεμου και τα ξωτικά
    και τις κόρες με τους ήλιους επάνω στα ποδήλατα…

    Μπρος! Ανοίξου! Φύγε!
    Δίχως ρόπαλο και δίχως σπήλαιο
    μες στους εξαγριωμένους βροντόσαυρους
    κοίταξε να βολευτείς μονάχος σου
    να εφεύρεις μια γλώσσα ίσως τσιρίζοντας:
    ί ι ι ι ι.
    Τότε που θ’ ακούσεις πάλι πάλι να σου τραγουδώ
    να σου τραγουδώ τις νύχτες πάνω στο ξυλόφωνο:
    «Μες στο δάσος πήγα ντράγκου-ντρούγκου
    μ’ έφαγαν τα δέντρα ντρούγκου-ντρου
    μ’ έκαναν κομμάτια, ντράγκου-ντρούγκου
    μ’ έριξαν στα όρνια ντρούγκου-ντρου».
    Ο Νόμος που είμαι δεν θα με υποτάξει.

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

    Στα ψέματα, Γιώτα Νέγκα-Θ. Καραμουρατίδης

    5. ΟΙ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

    Τα φτερά μου δεν είναι από βλακώδη τρυφερότητα
    κ’ ειμ’ ένα ράμφος νευρωτικά χωμένο στο αίνιγμα
    πληγιάζοντας τον αγέρα που όμως τη γλιτώνει
    σαν αγέρινος
    δεν τρέφω άλφα κι ούτε ωμέγα ανατρέφω
    τη μεγάλη μου εξυπνάδα την πέταξα
    σε σκουπιδότοπο
    το ξίφος μου το απόθεσα στην Παναγία
    ξεκουφαίνοντας με τη λάμψη του της Λευκής τα λαγόνια.
    Κατάρα κι ανθοδέσμη θανάτου στο ιερατείο
    που καταρτίζει η μέλισσα
    την αχαΐρευτη σφήκα περιφρονώντας.

    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Όλα τα ψέματα~ Μπάμπης Στόκας

    6. Η ΑΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

    Ας είμαστε ραγισμένοι στους ανημέρευτους έρωτες
    με ζοφερό μαστίγιο την ώρα την ουρανοβόρα
    δαμάζοντας το σώψυχο σπιθομάνι.
    Βουνά εσείς που καμαρώνετε το ύψος είναι λέξι-ξέφτι
    στα μάτια χαντακώνεται γογγύζει απ’ τον πόνο και χωλαίνει
    όταν εσύ κατά τη μαύρη συμφορά γιομάτος δάκρυα
    γέρνεις χαροκαμένε και ξαναβουλιάζεις άξαφνα
    στων λουλουδιώνε την απόρρητη απόκαρδίωση.
    Αχ μη θελήσεις όνομα διδάσκοντας
    νά βρεις αγνάντια σου το νάμα της βουβής ανωνυμίας.
    Έρεβος ή απώτερο συμπέρασμα -: ο σκοτεινός (ανάσκελα) τάφος
    ρημαδιακό βαρβάτο τριαντάφυλλο τραύμα σιγής στο κοιμητήρι
    μ’ εκατομμύρια νοσταλγικά σαπίσματα
    στους επιτύμβιους χειμώνες κλινήρη
    καθώς πεντάρφανος ωρύεται ο άγραφος αγέρας
    αντρομαχώντας με κοντοπίθαρα και σπαστικά χαράματα
    λυόμενα κλωνάρια μέσ’ στο Άφωνο
    βλαμμένα δέντρα.
    Νύχτες που διαπρέπουν αστροχίτωνες εκείθε προς το μέγα μαύρο
    την αρνησιά την κάνουν έλευση
    τη φυλλωσιά μου δεν την έχουν ανταμώσει.
    Το ζήσιμο ολισθαίνει βαθιά στην Ηλιοφίλητη κι όποιονε τρώσει
    η γιασεμένια αστραπή
    θα υποκύψει σε δονούμενα
    ρέοντα μέσα στην αφή του αρχαίου Ίμερου στήθη.

    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    To πιο μεγάλο ψέμα, Θαλασσινός

    7. «ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΨΕΜΑ»

    Κοιτάζω εκστατικά
    Τα θαύματα του κόσμου
    Σκόρπια στα καθημερινά μου βήματα
    Κρυμμένα στ’ ολοφάνερο
    Σε αυτονόητο μεταμφιεσμένα

    Κοιτάζω εκστατικά
    Τα μυστικά και θαύματα
    Ηδονικά διαβάζω λέξη-λέξη
    Το αιώνιο παραμύθι της ζωής
    Κι εγώ ταγμένος να προσθέτω
    Μια φράση εδώ
    Ένα στίχο παρακάτω
    Σαν έτσι να εξορκίζω
    Τον πόνο και το θάνατο

    Σαν έτσι να πιστεύω το ωραίο ψέμα
    Ένα χάδι ή ένα χαμόγελο
    Πριν σβήσουν όλα στο σκοτάδι

    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    Σου είπαν ψέματα πολλά, Καλογιάννης

    8. Σε αυτό τον κόσμο
    ψέμα κι αλήθεια: πάλι ψέμα,
    σαν τα ξαναγυρεύεις
    άδικα ψέμα-αλήθεια
    για σένα ξένη αλήθεια.
    Σε αυτό τον κόσμο
    ψέμα κι αλήθεια μοιάζουν
    που θέλεις να ξεμπλέξεις
    τον κόμπο αλήθειας,
    απ’ την αρχή μπερδεύει.
    Ξημέρωσε πια·
    κλωστές, σπάγγοι,
    χαρτόνια, ξύλα στημένα ακόμη-
    ο σκελετός της νύχτας εκείνης
    που παραλόγιζε.
    Γύρω σου, δεν χρειάζεται να ψάξεις τα νεύρα
    Οπτασία, φάντασμα
    σε ποιαν άβυσσο τον πηγαίνεις,
    ……………………………………………………….
    Αλήθεια, Ψέμα.
    ποιο του άλλου είναι η αλήθεια
    δεν χωρίζουνε
    μαζί στο ίδιο νόμισμα
    περνά και στις δυο του όψες
    Αυτό το άλογο
    είναι της φαντασίας
    με δίχως σέλλα
    όπου θέλει αυτό σε πάει
    και όχι όπου θέλεις εσύ

    Δ.Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, 2009.

    H αλήθεια του καθένα, Αλεξίου

    9. Η όψη της αλήθειας

    Τούτη την όψη της αλήθειας,
    ίσως δεν βλέπεις, γιε μου,
    βασιλιά των γαλανών ματιών σου
    στην εκτυφλωτική πατρίδα της νιότης,
    πως όλα χαλάσματα είναι,
    κάτω από τους αδιάφορους ουρανούς,
    από αθωότητα κι ενοχή
    πριν σκιρτήσεις
    για ένα νεύμα της καρδιάς ή της κεφαλής,
    όλα συναγμένα και σκορπισμένα είναι
    μέσα στη σαβανώτρα σκοτεινιά
    σαν την τέφρα των νεκρών.
    Το καλό και το κακό, δυο δρόμοι
    για να ζυγώσεις τον θάνατό σου
    Πλάι στην αλέστρα θάλασσα,
    βασιλιά της καρδιάς σου σε μέρες τυφλές,
    ξεφυσούν σαν αναπνοή,
    οδύρονται μέσα από σένα κι από μένα
    και τις ψυχές όλων των ανθρώπων
    μες στο αθώο
    σκοτάδι, και το ένοχο σκοτάδι, και τον καλό
    θάνατο, και τον κακό θάνατο, και μετά
    την ύστατη στιγμή
    Ππτούν σαν το αίμα των άστρων
    Σαν τα δάκρυα του ήλιου,
    σαν το σπέρμα της σελήνης, απομαζώματα
    και φωτιά, η ιπτάμενη μεγαληγορία
    του ουρανού, βασιλιά των έξι σου ετών.
    Κι η βασκανία,
    από την απαρχή των φυτών
    και των ζώων και των πουλιών,
    Ύδωρ και Φως, γη κι ουρανός,
    ασκείται πάνω σου πριν κινηθείς,
    και όλες σου οι πράξεις κι οι λέξεις,
    κάθε αλήθεια, κάθε ψέμα,
    πεθαίνουν στην αδογμάτιστη αγάπη.

    DYLAN THOMAS, μτφρ.: Νέλλη Μπουραντάνη

    ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ, ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΝΑ – ΑΣΕ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

    10. Η αλήθεια

    Το ρόδινό σου σώμα
    δε ζήτησα τα χέρια
    να σφίξουν —περιστέρια
    δε γίνουνται οι οχιές—

    κι ούτε πάνω στη λύση
    των μαύρων μου κοκάλων
    να νιώσω πλιο μεγάλον
    τον εαυτό μου! Διες

    κι ολύμπιου θνητού ζήτα
    γαληναίο στήθος,
    νερού μη λιώσει πλήθος
    του στήθους σου η χιονιά,

    γιατί πιστός εργάτης
    της τέχνης του Εωσφόρου
    κρατώ εγώ του βορβόρου,
    της πίσσας της φωτιά!

    ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ, Ίρις

    ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ-ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

    11. Για να τελειώνουμε με τα ψέματα

    Ήταν ειλικρινής
    συγκρατημένος
    εύθυμος
    αυτάρκης
    δυνατός
    γαλήνιος
    θαυμάσιος.
    Αυτός;
    Δε λύγιζε ποτέ του όπως όλοι μας
    στους 3 ή και στους 4 βαθμούς.
    Όμως κι αυτός
    λύγιζε στους 7 ή στους 8 ή έστω
    στους 100.
    Λύγιζε πάντως διάβολε κι αυτός.

    1985

    Γιάννης Υφαντής, Από τη συλλογή Ποιήματα Κεντήματα στο Δέρμα του Διαβόλου (1988)

    12. ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ

    Μόνο τῆς δόξας ὁ ἔρως ἔσφυζε τὰ χρόνια ἐκεῖνα
    ποὺ ἤμασταν δόκιμοι στὴν ἀνδρικὴ ἐνηλικίωση· γι᾽ αὐτὴν
    ἀνεβοκατεβαίναμε ρυάκια, τρυπώναμε
    σ᾽ ἐγκαταλελειμμένες ἀγροικίες, ἐκπορθούσαμε
    τῶν ἐχθρῶν μας τὰ κάστρα. Σὲ τέτοιους
    καὶ ἄλλους ἄθλους ἐπίπονους, σκληρούς
    κατοικοῦσε τὸ Κάλλος ποὺ ἐδικαίωνε τὶς μέρες μας.
    Καὶ στὸ Κάλλος μέσα εἶχε τὸ ἐνδιαίτημά της ἡ Ἀλήθεια.

    GUILLERMO PILÍA -Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

    Τα ψέματα, Πουλόπουλος

    13Α. Αφήστε με μόνο μου

    Μια αλήθεια, χρώμα στάχτης
    Άλλη αλήθεια, το χρώμα του πλανήτη
    Μα όλες οι αλήθειες, από γης ως γης
    Δεν αξίζουν την αλήθεια δίχως το χρώμα της αλήθειας,
    Την αλήθεια της άγνοιας τού πώς ο άνθρωπος
    σαρκώνεται στο χιόνι.
    Όσο για το ψέμα, αρκεί να του πεις «αγαπάω»
    Για να φυτρώσει ανάμεσα στις πέτρες
    το λουλούδι του, που αντί για φύλλα λάμπει φιλιά,
    Αγκάθια αντί γι’ αγκάθια,

    Η αλήθεια, το ψέμα,
    σαν χείλη μπλαβιά,
    λέει η μία, λέει τ’ άλλο
    μα ποτέ δεν προδίνουν αλήθειες ή ψέματα το κρυφό μυστικό τους.
    Αλήθειες ή ψέματα που αποδημούν σαν τα μάτια πεθαίνουν.

    Luis Cernuda
    μετάφραση : Αμαλία Ρούβαλη

    13Β. Άστε με μόνο

    Η μια αλήθεια έχει το χρώμα της στάχτης,
    η άλλη αυτό του πλανήτη.
    Όμως όλες οι αλήθειες από τη γη ως τη γη
    δεν αξίζουν όσο εκείνη η αλήθεια
    που δεν έχει το χρώμα τους,
    που αγνοεί πως ο άνθρωπος γίνεται χιόνι.

    Κι όσο για το ψέμα, αρκεί να πεις «αγαπώ»
    και ήδη φυτρώνει μέσα στις πέτρες
    και ανθίζει, και αντί για φύλλα φέρνει φιλιά,
    αντί για αγκάθια αγκάθια.

    Η αλήθεια, το ψεύδος,
    μοιάζουν χείλη γαλάζια,
    το ένα μιλά, το άλλο μιλά
    Αλλά ποτέ δεν προδίδουν, αλήθειες ή ψεύδη,
    το φρικτό μυστικό τους.

    Αλήθειες και ψεύδη είναι πουλιά
    που αποδημούν όταν τα μάτια πεθαίνουν.

    Luis Cernuda
    16 Αυγούστου 1929
    Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης

    Ψέματα, Κότσιρας

    14. Άτιτλο (Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται…)

    Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
    δίχως εμφανείς λόγους
    Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
    δίχως ουρές και ίχνη
    Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
    δίχως να καυχιέται γι’ αυτό
    δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
    για πάντα να μη καυχιέται γι’ αυτό

    Γιάννης Αγγελάκας, Από τη συλλογή Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι (1995)

  2. Ciao Aggeliki!… Πλουσιότατο και πάλι το σχόλιό σου… Grazie mille!!!

    «Έχω μάθει την Αλήθεια.
    Έχω μάθει την Αλήθεια, βρήκα τρόπο να σωθώ.
    Τώρα μου ‘γινε συνήθεια, Πνεύμα μόνο να ζητώ.(δις)
    Έχω μάθει την Αλήθεια. Πνεύμα μόνο, εγώ, ζητώ…»

    -Τίτος Πατρίκιος: «Οι ποιητές λένε ψέματα, η ποίηση όχι»

    -«…Κι έβρεχε αλήθεια πολύ κι ήτανε έρημοι οι δρόμοι…» (Μ. Αναγνωστάκης)

    -«…Πέθανες- κι έγινες καὶ σύ: ο καλός,
    Ὁ λαμπρὸς άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
    Τριάντα έξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
    Εφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς υπέροχες υπηρεσίες ποὺ προσέφερες.
    Α, ρὲ Λαυρέντη, εγὼ ποὺ μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
    Τί κάλπικος παράς, μιὰ ολόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
    Κοιμού ἐν ειρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθω τὴν ησυχία σου νὰ ταράξω…»
    (Μανόλης Αναγνωστάκης)

    -“Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα
    – σταμάτα να σου πω –
    μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα..
    Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια
    και μπερδεύω το όνειρο
    και που αρχίζει η αλήθεια….”
    (Κατερίνα Γώγου)

    -Πικάσο: ‘Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας βοηθάει να ανακαλύψουμε την αλήθεια’ ..

    -Πωλ Ελυάρ, «Γύμνια της αλήθειας»

    «Η απελπισία δεν έχει φτερά
    Μα ούτε κι ο έρωτας
    Δίχως πρόσωπο
    Δεν μιλούν,
    Δεν κινούμαι
    Δεν τα κοιτώ
    Δεν τους μιλώ.
    Μα είμαι τόσο ζωντανός, όσο και η αγάπη μου και η απελπισία μου.

    Γιατί είμαι τόσο όμορφη;
    Γιατί με πλένει ο αφέντης μου.»
    (Πωλ Ελυάρ, Ποιήματα, εκδ. Εκάτη)

    -Λευτέρης Πούλιος, «Η αλήθεια εξαρτάται από κάτι άλλο»

    «Η αλήθεια εξαρτάται από κάτι άλλο,
    όταν, για παράδειγμα, το μυαλό
    γίνεται κέντρο
    κι όλα τα πράγματα δορυφόροι του.
    Τότε ανακαλύπτεται το χρυσό μυστικό
    για το οποίο μιλούν
    όλοι οι σοφοί.
    Μίκρυνε τον εγωισμό σου.
    Γνώρισε τον μέσα κόσμο.
    Είναι μισός ένστικτο και μισός γέφυρα.
    Ύστερα έρχεται η αιώνια λήθη,
    αλλά εσύ έχεις ξεφύγει
    για κει που ανθίζει ένα σύννεφο.»
    (Λ. Πούλιος, Το θεώρημα, Κέδρος)

  3. Επανέρχομαι με Παπατσώνη, που, όσο τον διαβάζω , όλο και πιο πολύ μου αρέσουν οι στοχαστικοί του στίχοι.

    1. Σχήμα

    Δὲν εἶναι φωτεινότερο πρᾶγμα ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια•
    ψάχνεις μ’ ἔρωτα καὶ μανία νὰ τήνε βρεῖς ;
    εἶναι ἡ ἔρευνά σου σὰν τὴ Νύχτα καρποφόρα,
    ποὺ ἔχει ἀσφαλές, ὅτι θὰ σκάσει ὁ Ἥλιος πομπωδῶς•
    ἡ ἔρευνά σου σὰν τὴ Νύχτα, ποὺ ὅσα ἐρέβη
    καὶ ἂν δέρνουν, κάτι σιγολάμπει, εἴτε ἡ πληθώρα
    τῶν ἄστρων, εἴτε, ἔστω, ἡ ἀγωνιώδης μέσῳ συγνέφων
    θολὴ ἐκείνη φωταύγεια ποὺ ὁδηγάει.
    Ἀντίθετα, ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τὴν Ἀλήθεια,
    εἶναι τῆς ἀμεριμνησίας του ἡ δῆθεν γαλήνη
    σὰν τὴν αἰώνια νύχτα τοῦ κακοῦ θανάτου,—ἄκαρπη,
    δίχως οὐδενὸς πράγματος φόβο ἢ ἐλπίδα, δίχως ἀρχή,
    δίχως τέλος, ἀσυνείδητη, σὰν τὴν ψιλὴ ἔννοια
    θανάτου δίχως τρόπαια χρωμάτων, δίχως κὰν τὴν στιλπνότητα
    Κρίσεως μελλοντικιᾶς μετὰ σαλπίγγων.

    Τάκης Παπατσώνης -Ἀπὸ τὴ Συλλογὴ «ΕΚΛΟΓΗ Α’, URSA MINOR, ΕΚΛΟΓΗ B’».
    Ἔκδ. ΙΚΑΡΟΣ Ἀθήνα 1988.

    2. Η πιο μεγάλη αλήθεια

    Όταν με ρώτησαν «ποιος είσαι;»
    τα σκυλιά γάβγισαν δυνατά,
    μέσα στις σκοτεινές παραισθήσεις μου
    …τα σκυλιά γαύγιζαν
    δεν άκουσα καλά
    κι επανέλαβα την ερώτηση
    την αλήθεια ένα μεσημέρι…
    «ποιος είμαι;»
    κι ήταν ετούτη ολόκληρη η ολόγυμνη
    αλήθεια…

    Σταύρος Σταύρου, «Προχωρημένοι χειμώνες και άλλα φθινόπωρα»

    3. Η ΑΛΗΘΕΙΑ

    Όταν θα ειπωθεί εκείνο το φοβερό «προ-»,
    το «προτού» και το «πριν»
    της σάρκας μου θα ακούσω την έκκληση
    «ζήσε για μένα! για τις μέρες που χρωστώ
    ενέχυρο στην αιωνιότητα,
    ζήσε για μένα!»
    Όταν θα ειπωθεί ο θάνατος σαν αίτημα
    ενός κορμιού κουρασμένου
    θα εννοήσω πως παρέμεινα μια υποψία
    κάτω απ’ τα πραγματικά σχήματα τόσα χρόνια
    μια υποψία και μια άρνηση κλειστή
    σα μυστικό σε παιδικό δωμάτιο
    Κι ονειρεύτηκα και φαντάστηκα με έξαψη
    την ωραιότητα που δεν ήμουν, την τόλμη που δεν έγινα,
    την αγαπημένη που λαχταρούσα να γίνω,
    την ποθητή ολοκλήρωση σ’ ένα κορμί διαμελισμένο
    να συναχτούν τα σκόρπια μέλη να γίνουν μιαν αλήθεια.

    Κερασία Χρ. Γερογιάννη

    4. Στιγμαί Μελαγχολίας
    II

    Λατρεύουν την αλήθειαν… ανόητοι! θεότης
    Ήν έπρεπε να πολεμή, να φεύγ’ η ανθρωπότης,
    Αυτή ευρίσκει παρ’ ημίν θυμίαμα και μύρα,
    Διότι αίρει την χαράν με την ψύχραν της χείρα;

    Διότι, αναρπάζουσα τον πέπλον της αγνοίας,
    Γυμνόν δεικνύει σκελετόν, οστών οικτράς σωρείας,
    Όπου ζωήν εβλέπομεν και κάλλος και ειρήνην;
    Διότι σβύνει την χαράν και γράφει την οδύνην;

    Τί; η αλήθεια! θεός αμείλικτος, σκορπίζων
    Την δυσθυμίαν, πάντοτε αγρίως βασανίζων,
    Ής μόνον ο Θεός τα βέλη δεν φοβείται,
    Και δι’ αυτό αλήθεια κατ’ εξοχήν καλείται.

    Του κάλλους η αλήθεια, τί είναι; σκώληξ, χώμα·
    Και της χαράς; το δάκρυον το λάμπον εις το όμμα·
    Της δόξης; κενοτάφιον, έν λήθης μαυσωλείον·
    Και της ζωής; ο θάνατος και το νεκροταφείον.

    Ώ πλάνη, αν δεν κλίνουσι προς σε το γόνυ άλλοι,
    Συ είσαι μόνη δι’ εμέ θεότης μου μεγάλη·
    Και αν ενταύθα δρέπομεν ψυχία ευτυχίας,
    Συ πάλιν τα διέσωσες από της αληθείας.

    Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος

    Vicky Leandros – Πες μου την αλήθεια

    5. ΤΟ ΨΕΜΑ

    Γιατὶ τὸ ψέμα, φίλε μου, σὲ ὀργίζει καὶ σὲ θλίβει;
    Συχνότατα δὲν εἶν’ αὐτὸ
    παρ’ ἕνα κἄτι ἀληθινό,
    ποῦ τὴ μορφή του κρύβει.

    Μὴν ἀγροικᾷς ἀπίστευτα, χαμένα παραμύθια,
    πῶς τάχα ‘ς ἄλλην ἐποχὴ
    ὁ κόσμος ἔβλεπε γυμνὴ
    κ’ ἐτίμαε τὴν ἀλήθεια.

    Ζόρκα θαρρῶ πῶς κάθεται στοῦ Ὀλύμπου τὰ στασίδια,
    μόν, ὅταν ἔρχεται στὴ γῆ,
    σὰν ταὶς γυναίκαις μας καὶ αὐτὴ
    φορτώνεται στολίδια.

    Ναί· τὰ μαλλιά, τὸ πρόσωπο, τὰ θεῖα της χείλη βάφει·
    γένεται κοῦκλα καθαυτό,
    καὶ βάνει φόρεμα λαμπρό,
    ποῦ φαίνεται χρυσάφι.

    Ἐγὼ θυμοῦμαι μάλιστα ποῦ κἄποτες τὴν εἶδα,
    νὰ τρέχῃ ἐδῶ, νὰ τρέχῃ ἐκεῖ,
    μὲ πολυχρώματη στολή,
    μὲ ἀκέρῃα προσωπίδα.

    Ἴσως γιὰ τοῦτο, φίλε μου, καὶ κἄποιοι βουλευτάδες,
    ὁποῦ μιμοῦνται τὴ Θεά,
    σοῦ φαίνεται κἀμμία φορὰ
    πῶς εἶναι μασκαράδες.

    Ἂν ἦταν δὰ τὰ ψέματα θανάσιμη ἁμαρτία,
    ὡς παρασταίνονται ἀπὸ σέ,
    δὲν ἐχωροῦσαν, μὰ τὸ ναί,
    καὶ μέσα στὰ Ὑπουργεῖα.

    Τὸ παλληκάρι, ὁ γέροντας, ἡ προεστὴ κ’ ἡ κόρη
    ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ ψευτιαίς·
    ἐπρόκοβαν δίχως αὐταὶς
    οἱ μαῦροι δικηγόροι!

    Νἆταν ἡ ἀλήθειαις ἄκοπη τῆς κοινωνίς φροντίδα,
    ἐπιθυμοῦσα νὰ μοῦ πῇς
    ἂν εἶχε διάφορο κἀνεὶς
    νὰ γράψῃ ἐφημερίδα!

    Ἐσὺ ποῦ λὲς καὶ πέτεσαι πῶς θὰ κηρύξῃς μάχη
    σὲ κάθε ψεύτικη μορφή,
    νὰ ἰδοῦμε! – χτύπα, ὡς δοκιμή,
    τὴν ἀγυρτία μονάχη.

    Ἔλα στὸ νοῦ σου, φίλε μου! Δὲ δείχνεις φρονιμάδα·
    ἔχασες τέλεια τὸ μυαλό·
    μ’ ἄλλους πενῆντα, ἢ μ’ ἑκατὸ
    θ’ ἀλλάξῃς τὴν Ἑλλάδα;

    Πῶς ὁ καϊμένος ἄνθρωπος ἔχει μεγάλη χρεία,
    γιὰ ν’ ἀπολάψῃ κἄτι τί,
    ψεύτης, ἀγύρτης νὰ φανῇ,
    δὲν εἶναι ἀμφιβολία.

    Πῶς ἕνα τέτοιο σύστημα, δίνοντας δόξα ἢ πλοῦτο,
    ἢ καὶ τὰ δύο σὲ μερικούς,
    μετράει χιλιάδαις ὀπαδούς,
    βέβαιο, γνωστὸ καὶ τοῦτο.

    Λοιπὸν τί θέλεις; Ἄφησε νὰ σὲ τραβάῃ τὸ ρέμα,
    δίχως νὰ ψάλλῃς τοῦ κακοῦ
    πῶς ἐπλημμύρισε παντοῦ
    τῆς ἀγυρτίας τὸ ψέμα.

    Γιατί, ἂν ὁ κόσμος ἔφτανε πίστη ‘ς ἐσὲ νὰ δώσῃ,
    θὲ νὰ λιμάζαν γιὰ ψωμὶ
    τόσοι ἐξοχώτατοι γιατροὶ
    καὶ φιλολόγοι τόσοι!

    Ὅποιος δὲν ἔχει ὁλότελα ποιητικὸ κεφάλι
    καὶ θέλει νἆναι στιχουργός,
    ἔπρεπε τότες, ὁ φτωχός,
    τὸ Λάζαρο νὰ ψάλλῃ.

    Τιμαὶς δὲ θ’ ἀποχτούσανε καὶ ὑπόληψη κἀμμία
    ὅσοι διδάχνουν σοβαροὶ
    ποιαίς λέξαις θέλουνε ψιλὴ
    ποιαίς ἀπαιτοῦν δασεῖα.

    Στὰ μοῦτρα θὰ τοὺς ἔρριχναν χιλιάδαις καλαμάρια·
    καὶ ἠμπόρειε κἄποιος νὰ βρεθῇ,
    μὲ καταφρόνια καὶ χολή,
    νὰ κράξῃ αὐτοὺς γομάρια.

    Βλέπεις, κεφάλι ἀνέγνωμο, ποῦ καταντάει, ποῦ φτάνει,
    δίχως τὰ ψέματα, κἀνείς;
    Ἀλλὰ νογάω ποῦ θὰ μοῦ πῇς:
    Ἀδιάφορο! Τί κάνει;

    Ὅσα φρονεῖς κ’ αἰσθάνεσαι κρυμμένα μὴν τ’ ἀφήνῃς·
    δεῖχνε στὰ χείλη τὴν ψυχή! –
    Ἂμ ἔχει τοῦτο ἐφαρμογὴ
    ποῦ μ’ εὐκολία προτείνεις;

    Θωρῶντας ἕνα νιόπλουτο, μία χρυσωμένη λέρα,
    πὤγδυσε χήραις καὶ ὀρφαναίς,
    πες μου, στὴν πίστη σου, τοῦ λές:
    Κὺρ κλέφτη, καλὴ μέρα;

    Ἄν ἔχῃς τόλμη, ζύγωσε κ’ ἐκεῖ στὴν ἀφεντιά του,
    πὤχει παράσημα πολλά,
    μὲ κάθε μέσο ἀγοραστά,
    καὶ πές του ἀπάνου κάτου:

    Νεκροταφεῖο τὸ στῆθος σου στὰ μάτια παρασταίνει·
    τὸ βλέπει δὰ κ’ ἕνας τυφλὸς
    ποῦ δείχνει κάθε του σταυρὸς
    μίαν ἀρετὴ θαμμένη! –

    Ταὶς φοβεραὶς ἀλήθειαις σου ρίχνε ‘ς ἐχθρὸ καὶ φίλο,
    καὶ πὲς τὴ μοῖρα σου χρυσή,
    ὅταν δὲ λάβῃς πλερωμὴ
    παρ’ ἕνα χέρι ξύλο.

    ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΑΡΚΟΡΑΣ

    6. Τα τελευταία ψέματα

    Ένας παράλληλος εαυτός
    Ζει ανάμεσα σε μένα και τον εαυτό μου
    Χρόνια τώρα στέκεται εκεί και με κοιτά
    Δίχως μιλιά
    Καμιά φορά παίρνει το ρόλο
    Του πραγματικού εαυτού μου
    Και προσπαθεί να δει μέσα από τα μάτια μου
    Όμως εγώ δεν έχω μάτια
    Τα έκαψα μια νύχτα
    Για να τα σώσω
    Από τα τελευταία ψέματα

    ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ

    Tα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, Δημητράτος

    7. ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΟ

    Χιλιάδες χρόνους περπατάμε. Λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα”. Θ’ αλλάξουν όλα μια μέρα κι εμείς μαζί τους θ’ αλλάξουμε (…) Θέλω να πω τις ίδιες φυσικές και αυθόρμητες κινήσεις της ψυχής που γεννούν και διατάσσουν προς ορισμένη κατεύθυνση την ύλη. Τις ίδιες αναπάλσεις, τις ίδιες ανατάσεις προς το βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού Παραδείσου, που είναι ο αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η ελευθερία μας, ο δεύτερος και πραγματικός ηθικός μας ήλιος.

    Οδυσσέας Ελύτης,«Ο μικρός Ναυτίλος
    (Μυρίσαι το άριστον ΧΧVIII)»

    Όταν λες ψέματα, το αριστερό σου βλέφαρο πεταρίζει σαν πουλί στην ξόβεργα.
    Όταν λες ψέματα, γίνεται έκλειψη ηλίου, έκλειψη σελήνης, ένα άλογο τρέχει αφηνιασμένο στην Πύδνα.
    Όταν λες ψέματα, οι βυζαντινοί λόγιοι ξαναμπαίνουν στα καράβια για να σωθούν από την Άλωση. Θα απομείνουμε και πάλι ένα μάτσο αγράμματοι φοβισμένοι προληπτικοί. Συλλαβίζω τα ονόματα στων καραβιών τις μάσκες. Όλα ανεξαιρέτως γράφουν “Μa-ta-ro-a”.
    Όταν λες ψέματα, ο Μαχμούτ Πασάς ξεδιπλώνει να διαβάσει την απάντηση του Καραϊσκάκη. Το φόντο μαύρη θάλασσα περίκλειστη σα λίμνη. Μια κολυμβήθρα. Κι ο άγγελος ξεπλένει τις πληγές του. Τα ψάρια εκεί βελάζουν όπως πρόβατα σε σφαγείο.
    Όταν λες ψέματα, ασχημίζουμε, και γεμίζουμε ρυτίδες.
    Και φοβόμαστε ― μάνα μου πόσο φοβόμαστε ―, φοράμε δυο δυο τις μάσκες και κρυβόμαστε στις οθόνες. Πηδάμε από οθόνη σε οθόνη σαν τρελοί λαγοί.
    Τα ψέματά σου μπαλωθιές.
    Τα ψέματά σου κρότοι και εξαφανιζόμαστε στις χώρες των θαυμάτων. Στις κρυψώνες μας τρώμε ψάρια πικρά βλέποντας ειδήσεις νυχτερίδες να βγαίνουν από το μέγα σπήλαιο της τηλεόρασης.
    Όταν λες ψέματα, όμορφες νεράιδες γίνονται γυναίκες, έπειτα άγγελοι, ώσπου μια μέρα ξυπνάνε με σπασμένα φτερά στα Τάρταρα.
    Όταν λες ψέματα, οι λέξεις αλλάζουν νόημα, οι έννοιες μπερδεύονται, γυρίζουν οι αστράγαλοί τους, σπάνε πόδια, πέφτουν κάτω και αναλαμβάνουν οι δικηγόροι. Δεν υπάρχουν χρήματα, αμείβονται με προμήθεια.
    Όταν λες ψέματα, σού τα μαζεύω, τα ρίχνω στο Χυτήριο και σου κόβω παράδες, μ’ αυτούς τους παράδες φτιάχνω καράβια, καταστήματα, εργοστάσια, κόσμος χαμογελαστός δουλεύει εκεί πέρα, και τις Κυριακές ανταμώνουμε καλόκαρδοι, ερωτευόμαστε και γλεντάμε στις αμμουδιές του Ομήρου. Όχι, πες μου, με πιστεύεις εσύ τώρα;

    Όταν ακούμε για χαλκεία, μεγάλες αλήθειες, μεγάλες αλλαγές και για ένα καλύτερο αύριο, λες ψέματα.

    Όταν λες ψέματα, οι αλήθειες σου σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

    Υ.Γ. Ο μόνος τρόπος να πεις αλήθεια, είναι να αποτυπώνεις γυμνή την ποίηση στο χαρτί, την ώρα που το αφεντικό σε βρίζει κι η μάνα σου βογκά. Τέρμα τα ψέματα. Σώθηκαν οι άλλοι τρόποι.

    Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου

    8. ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ

    Φουρτουνιασμένη η θάλασσα.
    Οι αστερισμοί
    είναι τα πλοία.
    Η ποίηση είναι ένα ψέμα.
    Τ’ αστέρια δεν είναι πλοία.
    Αυταπάτη ο ουρανός.
    Η αλήθεια βρίσκεται στη γη,
    στα αγκυροβολημένα πλοία
    στην προκυμαία, στη σειρά.

    Λέντο Ίβο , μετ. Γιώργος Ρούβαλης

    9. Όταν από μικρός μαθαίνεις την αλήθεια…

    Μια γιαγιά κρατά από το χέρι ένα παιδάκι.
    Πηγαίνουν βόλτα το μεσημέρι για ν’ αφήσουν τη μαμά να κοιμηθεί.
    Ήσυχη.

    Στο δρόμο το παιδάκι βλέπει μια μανταρινιά.
    Ρωτάει τη γιαγιά του δείχνοντας:
    -Πώς το λένε αυτό το μανταρίνι;
    -Κλημεντίνη.
    -Γιατί γιαγιά;
    -Για να ξεχωρίζει από τα άλλα μανταρίνια.

    Παραδίπλα με δυσκολία αναγνωρίζει μια συκιά.
    Ρωτάει τη γιαγιά του δείχνοντας:
    -Πώς το λένε αυτό το σύκο;
    -Φραγκόσυκο.
    -Γιατί γιαγιά;
    -Για να ξεχωρίζει από τα άλλα σύκα.

    Μια κυρία στη συνέχεια τους συναντά τυχαία και αμέσως χαμογελάει.

    Ρωτάει το παιδάκι κοιτάζοντάς το στα μάτια:
    -Πώς σε λένε εσένα μικρό μου;
    -Απάνθρωπο.
    -Γιατί καλό μου;
    -Για να ξεχωρίζω από τους άλλους ανθρώπους.

    H κυρία απόρησε, η γιαγιά συμφώνησε, το παιδί μεγάλωσε.
    Η μαμά κοιμάται.
    Ήσυχη.

    ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΛΥΜΠΕΡΗ

    10. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ

    Έμαθα να μιλάω λοιπόν;
    Τότε πώς εξηγείται
    Η συστολή του στόματός μου
    Μπροστά στο άλφα και το ωμέγα
    Η παλινδρόμηση της γλώσσας μου
    Στα βρεφικά άου αγκού μα μπα
    Κρόσσια φθαρμένα οι λέξεις μου
    Απ’ των χειλιών μου το γκρεμό
    Να καταπιώ τη γλώσσα μου
    Δύσκολο διάβημα οδυνηρό
    Όταν συριστικά ερπετά
    Ρουφούν ασύστολα τα χειλικά
    Και τα υγρά μου
    Κι ο ουρανίσκος πλαταγίζει με απόγνωση
    Το άδειο του στερέωμα

    Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

    Ψεύτρα ζωή – Ελένη Δήμου

    11. ΑΛΗΘΕΙΑ

    Έτσι ως το θάνατο, πρόσωπα ενωμένα,
    Αδέξιες κινήσεις της καρδιάς στο ξανακερδισμένο σώμα.
    Και πάνω του να πεθαίνεις, άκρα αλήθεια,,
    Σ’ αυτό το σώμα παρατημένο στ’ αδυνατισμένα χέρια σου.

    Η οσμή του αίματος θα ’ναι το αγαθό που ζητούσες,
    Τόσον ελάχιστον, αχτιδοβολώντας σε μια σέρα από πορτοκαλιές.
    Ο ήλιος θα στριφογυρίζει, με τη ζωηρή αγωνία του
    Φωτίζοντας τον τόπο όπου όλα φανερώθηκαν.

    YVES BONNEFOY, Μετάφραση: Μηνάς Δημάκης & Χριστόφορος Λιοντάκης.
    Από το βιβλίο: Υβ Μπονφουά, «Ποιήματα», μετάφραση: Μηνάς Δημάκης & Χριστόφορος Λιοντάκης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1985, σελ. 55.

    12. ΚΒ
    Βρες ένα ψέμα
    απ’ το μικρό του δάχτυλο να κρατηθείς
    καθώς βυζαίνεις άδειο
    κι ο πόνος σε βουβαίνει

    Περνά ένα γαλάζιο πότε-πότε
    μ’ ένα χάδι στη στροφή
    ας λιγοστεύει η ζωή
    καταργώντας τα κτητικά
    κι άλλες του νου νυχτωδίες

    Σ’ αυτό το λίγο βυθίζεται η ελπίδα
    κι απ’ αυτό αναδύεται να σε γελάσει πάλι

    ΠΑΝΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ, Τα τιμαλφή, Εκδόσεις Μελάνι 2013

    13. Αληθινό.

    Αφουγκράζεσαι με ποιο τρόπο η πεταλούδα μετατρέπει
    την φθορά ομορφιά, για να ξεδιαλύνεις
    τις υποθέσεις του τώρα, αφού και η καρδιά σμίγει κάποτε
    με τις δυνάμεις της Σελήνης και τα δάκρυα ενώνονται
    με τα υπόγεια ποτάμια της Στυγός. Τα χέρια σου αναζητούν
    τη δύναμη της προφητείας, ν΄ αγγίξεις το αληθινό σου πρόσωπο
    παρ΄ όλο που η σάρκα σε ωθεί ν΄ ακολουθείς τα ένστικτα
    κι όχι όσα σε ταυτίζουν με τα σύννεφα.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ

    Aretha Franklin : Truth & Honesty

    14. ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

    ∆εν θα σας πω
    Αληθινές αλήθειες.
    Παραµύθι θα σας πω
    Μην πληγωθείτε
    Απ΄ όσα δεν αντέχονται.
    Το γλυκό σας ύπνο
    Μην τροµάξουν
    Όσα το πρωί θα δείτε.
    Κλείστε τα µάτια αγάπες µου
    Και παίξτε µε τα χρώµατα
    Όπως θέλετε.
    ∆ε θα σας πω
    Πώς ειν’ συχνότητες κυµάτων
    Που πάλλονται τυχαία.
    Θα σας µιλάω για όνειρα
    Κι ας ειν’ αερικά.
    Και θα ‘µαι δίπλα,
    Όταν τα µάτια ανοίξετε,
    Μην απορήσετε.
    Έτσι κι αλλιώς
    Ίσως δεν µάθουµε ποτέ
    Τι είναι αυτό, που
    Κρυφά ορίζει
    Τη νέα µας µέρα

    ΧΡΗΣΤΟΣ Κ. ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ

    15.…Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμε
    τσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας
    δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα
    πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις
    ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ δάχτυλά του
    τὴν ὥρα ποὺ σέρνουν ἔρημα τὴν ἄλαλη πένα…

    ΚΑΡΟΥΖΟΣ, Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο, απόσπασμα

  4. …Είσαι «αχτύπιτη»!!!!.. Grazie mille, Aggeliki!!!

    -«…Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
    Kλέφτες!
    Στα ψέματα παίζαμε!»
    (Μ. Αναγνωστάκης)

    -«Η αλήθεια βγαίνει χυτή σαν το νιόκοπο άγαλμα, μόνον μέσ’ από τα καθάρια νερά της μοναξιάς· κι η μοναξιά της πένας είναι από τις πιο μεγάλες.»

    -«Μια «κατεψυγμένη» αλήθεια για την Ελλάδα π.χ. είναι η ιστορία της όπως την ερμηνεύουν οι επίσημοι Έλληνες. Μια άλλη «κατεψυγμένη» επίσης, είναι η ιστορία της, όπως την παρουσιάζουν οι Ευρωπαίοι. Η ζωντανή αλήθεια, πιστεύω, βρίσκεται πάλι στην ιστορία της, όπως την ανακαλύπτεις ν’ αναδύεται μέσα σου, από την προσωπική σου εμπειρία και που, τα γεγονότα ή τα μνημεία της τέχνης, απλά και μόνο την υπομνηματίζουν και την εικονογραφούν.»
    «Ο. Ελύτης, Πρώτα-πρώτα», Ανοιχτά Χαρτιά. Αστερίας, 1974. 24-25.

    -«…ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΡΤΕΡΙΚΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΚΟΥΡΑΖΕΙ Η ΑΝΑΜΟΝΗ ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα, ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος να μην αφήνεις το μίσος να σε καταλάβει. Κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

    ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΣΥ ΕΙΠΕΣ να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή, σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα και να τα φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα…»
    (απόσπασμα από το «Αν» του Κίπλιγκ)

    -Αναστάσης Βιστωνίτης, «Το ψεύδος»

    «Γυαλίζει το μάρμαρο
    λάμπει ο ασβέστης.

    Κόκκινα φύλλα
    πράσινα νύχια,
    κόκκινα, κόκκινα…
    φύλλα… νύχια… κόκκινα.

    Βλέπω τον Πεισίστρατο
    που μαστιγώνει τα άλογά του.

    Είμαι ένας ρακοσυλλέκτης,
    ένας έκτοπος
    και με αποχαυνώνει η μυρωδιά των πεύκων.

    Κάθομαι και σκαλίζω το τραύμα.

    Το αίμα θαμπώνει γρήγορα
    και σκοτεινιάζει σαν μέρα.

    Κόκκινα φύλλα
    πράσινα νύχια,
    κόκκινα, κόκκινα…
    φύλλα… νύχια… κόκκινα.»
    (Α. Βιστωνίτης, Χώμα από ουρανό, εκδ. Πατάκης)

    -Κάρλος Μποουσόνιο, «Πες μου ότι ήταν αλήθεια»

    «Πες μου ότι ήταν αλήθεια το δρομάκι
    που σε λιβάδι ειρηνικό χανόταν,
    το λαγαρό βουνό που ‘χα κοιτάξει
    τόσες φορές μ’ αγνότητα πρωτάρη.

    Πες μου ότι ήταν αλήθεια εκείνο τ’ άστρο
    που δίπλα μας κρυβόταν και ότι αξίζουν
    ένας κόσμος αγαπημένος κι ένα
    κορμί ζωής από αλήθειες τσακισμένο.

    Πες μου ότι αξίζει να ‘χεις υποφέρει,
    Να ‘χεις σταθεί στα σκοτεινά πελάγη,
    Να ‘χεις παλέψει κι έστω να ‘χεις χάσει.

    Να ‘χεις νικήσει τη μελαγχολία
    και κοιμισμένος, ύστερα από πόνο,
    να μην ξυπνάς μ’ όλο το φως της μέρας.»
    (Σύγχρονη ισπανική ποίηση, ΓΝΩΣΗ)

    • Λάθος. Μέγα λάθος. Δεν είμαι αχτύπητη. Τουναντίον, είμαι χτυπημένη. Αυτό που απλά λέγεται «βαρεμένη» με την ποίηση. Έχω και άλλα τινά παρεμφερή προσόντα. Που δεν προσφέρονται σε κοινή θέα.

      Η ΑΓΝΩΜΩΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

      Πίστεψα για λίγο πως θα μπορούσα
      να τη σαγηνεύσω. Απατήθηκα και πάλι
      όπως τότε που έσβησα τη δίψα μου
      με υποσχέσεις.
      Ατάραχος κάλπασα στον ορίζοντα
      που ως τα τότε δε μου έδινε σημασία.

      Φιληθήκαμε μέσα στην ομίχλη
      και μετά ασφάλισα την εξώθυρά μου.
      Πέρασε καιρός πολύς και εγώ
      μετρώ τα ρέστα που απέμειναν.
      Ίσα που φτάνουν για ένα καρβέλι ψωμί
      μα τελικά δε θα φτάσει να το μοιραστώ.
      Όσο και να λαγγεύει η καρδιά
      στέκω αδύναμος.

      Σίγησε ο άνεμος, τα λόγια έπαψαν
      μα αντηχούν μέσα στο άδειο σπίτι.

      Έτσι είναι, αγνώμων
      αρκεί να την ελευθερώσεις την Αλήθεια
      κι αυτή θα πάρει στο κατόπι
      τους εννιά λεπρούς.

      Παντελής Χούλης

      Πέφτουν τα ψέματα βροχή /μα η αλήθεια σώζει

      Σίσυφος της αλήθειας είναι ο άνθρωπος.
      Όραση
      ακοή
      νόηση
      αίσθηση
      παραίσθηση
      αφή

      Κι απ’ τον όρθρο έως τον έσπερο
      κι απ’ τον έσπερο ως τον όρθρο
      ψηλαφίζει αναζητώντας την
      ο άνθρωπος.
      Έρχεται
      Και φεύγει
      Τούτος ο εγκόσμιος Σίσυφος της γλιστερής αλήθειας
      Ψηλαφίζοντας.

      Και η αλήθεια;
      Πικρή
      δύστροπη
      πολύτροπη
      ερμητική.
      Μέδουσα στο άξενο πέλαγος.
      Σφίγγα του αδυσώπητου μύθου.

      Και είναι του ανθρώπου η μοίρα
      -την αλήθεια αναζητώντας
      απηδάλιος και απληροφόρητος-
      να ανιχνεύει
      να οδοιπορεί
      και να πορεύεται.

      Γιάννης Κουτσοχέρας.

  5. Γεια σου, Λύσιππε, ευχαριστώ πολύ!!!

  6. Ciao Aggeliki! Κι εγώ όπως θα κατάλαβες «βαρεμένος» είμαι με την ποίηση!…

    Δεν διάβασα καλύτερο ορισμό της «αλήθειας» από τους παρακάτω στίχους του Καρούζου:

    -«…η αλήθεια ως ενικός είναι άλεχτη/. η αλήθεια λέγεται πληθυντικός/ υπάρχουν αλήθειες»
    (Νίκος Καρούζος)

    -Λέοπολ Σεντάρ Σενγκόρ, «Αλλά ξέχασε όλα εκείνα τα ψέματα»

    «Αλλά ξέχασε όλα εκείνα τα ψέματα, σα μια φευγαλέα απερισκεψία
    στα άδεια οικόπεδα των προαστίων,
    όλες εκείνες τις προσδοκίες και τις εκρήξεις και τους
    θανάτους στην ψυχή –είναι η σιωπή των κατεστραμμένων
    πόλεων μακριά κατά μήκος στη Λευκορωσία-
    μ’ όλες τις ελπίδες μου κομμένες κοντές σαν κάποιες
    αναμαλλιασμένες γυναίκες κτηνώδικα διακορευμένες.

    Στ’ αβρό άγγιγμα αυτής της άνοιξης, σε μια τέτοια
    γαλάζια αβρότητα καθώς έχει αυτή η Άνοιξη, α!
    να ονειρεύεσαι τα νέα κορίτσια όπως ένας ονειρεύεται
    τ’ αγνά λουλούδια στον πράσινο τρόμο του δάσους. Στις σκιές
    του παρθένου δάσους, να πιστεύεις πως υπάρχουν
    ανοιξιάτικα μάτια, μάτια από φως που τρομάζουν
    καθώς τρομάζει το ξέφωτο του δάσους το πρωί απ’ τον κατακτητή του
    ήλιο. Να πιστεύεις πως υπάρχουν χέρια ηρεμότερα
    κι απ’ τα φοινικόδεντρα, απαλότερα κι απ’ το λίκνισμα μιας
    θαλάσσιας νύμφης – χέρια απαλά να λικνίσουν την καρδιά μου
    με παλάμες απάνω απ’ τη θλίψη και τον ύπνο μου.

    Έρχομαι σε σένα ένα λείο βέλος όρθιο, το κεφάλι
    ψηλά απάνω απ’ τα χαμόκλαδα, ω σκοτεινά
    χείλη από μοναχικούς ετήσιους ανέμους, αδέρφια
    της νύχτας ιερών χορών τ’ ουρανού! Ακούστε
    τη φωνή της χαμηλή και βαθύτατη – μια μεγάλη
    μπρούτζινη καμπάνα από πολύ μακριά!
    Η καρδιά της χτυπά στον ίδιο τόνο με τη δική μου
    και ο ρυθμός της είναι ρυθμός πολεμικών ταμ ταμ.
    Να πιστέψεις πως αυτή είναι η μία Νέα Γυναίκα, που
    προσμένει στην εξώθυρά της για τους ταχυδρόμους μου
    και που φαντάζεται το πρόσωπό μου μέσα
    στο κεφαλομάντιλό της που λουλουδίζει! Στ’ απαλό
    φως αυτής της Άνοιξης, να πιστέψεις με προσμένει,
    η παρθένος μου με τα μαύρα μεταξένια μαλλιά.»
    (Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά γράμματα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: