Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (114ο): «Το μέλλον»….

-«Μην αμελήσετε/ Πάρτε μαζί σας νερό/ Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία».
(Μιχάλης Κατσαρός)

-Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, «ΞΕΛΑΣΠΩΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»

«Το μέλλον δε θα ’ρθει
από μονάχο του, έτσι νέτο σκέτο,
αν δεν πάρουμε μέτρα
κι εμείς.
Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξέ το!
Απ’ την ουρά του, πιονιέροι, εσείς.
Η κομμούνα

δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λες,
για να την ονειρεύεσαι
τις νυχτιές.
Μέτρησε,
καλοσκέψου,
σημάδεψε —
και τράβα, βήματα τα βήματα,
έστω και πάνω σε μικροζητήματα.
Δεν είναι μόνον
ο κομμουνισμός
στη γη,
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μέσ’ στο σπίτι,
στο τραπεζάκι μπρος,
στις σχέσεις,
στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.
Εκείνος κει,
που ολημερίς
τριζοβολάει βλαστήμιες
σαν κάρο κακογρασωμένο
εκείνος που,
σαν ολολύζει η μπαλαλάικα,

χλωμιάζει ευθύς,
αυτός
το μπόι του μέλλοντος
δεν το ’χει φτασμένο.
Πόλεμος
δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,
να λες ναι, ναι,
στα μέτωπα
με βολές πολυβόλου.
Της φαμίλιας,
του σπιτικού,
η επίθεση,
για μας μικρότερη απειλή
δεν είναι διόλου.
Εκείνος που υποτάχτηκε
στην πίεση της φαμίλιας,
κοιμάται
μέσ’ στη μακαριότητα
ρόδων φτιαγμένων με χαρτί, —
αυτός δεν έφτασε το μπόι
της προσήλιας,
της δυνατής ζωής εκείνης
που θα ’ρτει.
Σαν τη φλοκάτα
και το χρόνο επίσης,
ο σκόρος της καθημερινότητας
τον κατατρώει στιγμή στιγμή.
Το μεινεσμένο ρούχο

των ημερών μας για ν’ αερίσεις,
ε, κομσομόλε, τίναξέ το εσύ.»

(μτφρ. Γιάννης Ρίτσος)

-Κική Δημουλά, «Τρέχα γύρευε»

«Πότε πότε μας θυμάται το μέλλον
όσο μακριά κι αν βρίσκεται,
όλο και κάποιο μήνυμα λαβαίνουμε,
γραμμένο πάντα βιαστικά
γιατί διαρκώς αναχωρεί
για πιο μακριά ακόμα.
Τι να το κάνεις;
Γραφτά που μένουνε αδιάβαστα.
Κανείς δεν ξέρει από μας
να διαβάσει τι γράφει το μέλλον.
Παρεκτός κάτι ελάχιστες
γραμματιζούμενες ελπίδες.
Τρέχα γύρευε.»
(Από τη συλλογή Το τελευταίο σώμα σου, που εκδόθηκε το 1981)

-Νίκος Καρούζος, «Σχέδιο για το μέλλον του ουρανού»

“Ουρανέ ολόκληρε ανοίγει το άνθος
της φωνής μου ψηλά
έφυγαν όλα τα πουλιά, μου τον χειμώνα
δεν προσμένω σ’ αυτούς τους τόπους ελευθερώνω
αγγίζοντας έρημος το γερασμένο τοίχο της βροχής
κι όπως έρχεται απ’ την αύριο
με το φάσμα του τρόμου διασταυρώνομαι πάλι.
Λεν είναι, πια η Άνοιξη
δεν είναι καλοκαίρι μα εγώ
ας ανοίξω το βήμα κ’ εδώ λησμονημένος
να δείξω την αιωνιότητα.
Έχω άλλωστε τα φτερά ταξιδεύω
πάνω απ’ τα γλυκύτερα
βάσανα του καλοκαιριού την ομορφιά του έαρος.

Ακούω τους ήχους των τύμπανων σου Μελλοντικέ
όμως λυτρώσου από μας
πίσω δεν πάει ο καιρός μονάχα σέβεται
το κορμί με τ’ άνθη του
ιδού λοιπόν γιατί το συντρίβει.
Λησμόνησε μας.

Ακούω τη χαρά σου πολιτεία του θεού υπάρχεις
αλήθεια και δρόμος αργυρόχρωμα
κλαδιά κάτω απ’ τη σελήνη
η μυρωμένη η πορτοκαλιά το ρόδι
ευτυχισμένο λάλημα του πετεινού.

Όταν λαλεί ο πετεινός πώς σχίζει την καρδιά μου
τι ερημιά διαλαλεί στο σάπιο μεσημέρι.
Από χειμώνα σε αισθάνομαι πολιτεία του έρωτα
ο ήλιος ανατέλλει και τους πεθαμένους ίσκιους
ένα φως πανάρχαιο σάβανο τυλίγει δένοντας
σε λάμψεις τη μουσική μου.

Μεγάλη η νύχτα κ’ η ποίηση
τόσο χαμηλή για τους αναγκασμένους.
Χιλιάδες πόλεμοι συμβαίνουν στο κορμί μου.
Πού είναι τα χρόνια των υακίνθων…
Ο ήλιος σου μάτωνε τα γόνατα κ’ οι άνθρωποι
φαίνονταν ευεξήγητοι
σαν τα φυτά τη βροχή τον ουρανό!
Και τώρα να η μοίρα σου
στην πόλη μέσα τη φρικτή
μ’ ενάντιο σπίτι εναντίον άνεμο.

Έρημος τώρα ο βράχος της αγάπης —
μη με λησμονήσεις
πάνω του στα βραδινά πετρώματα
με το φεγγάρι καθαρό πουκάμισο.
Μη με λησμονήσεις βαθύτατε αέρα.

Τη νύχτ’ αναστενάζουμε.
Γλυκύτατη σελήνη φωτίζει τα πεύκα μου
έχει περάσει πια το μεσονύχτι
κ’ εγώ στρέφομαι στην πικρή κλίνη
είμ’ ένας έρημος με δάφνες ένας μοναχικός
που χάθηκε στους κρυστάλλινους μακρινούς ήχους.

Της καρδιάς μου τα πικρά και μαύρα φύλλα
πνοή που να ‘βγει απ’ τον ευλογημένο εντός μου
δεν τα κίνησε. Τώρα σε δίνες
έχω χαθεί κάποτε υπήρξα.
ο άγγελος των ορατών όπως αγάπησε βαθιά.

Σε ακούω Εκτυφλωτικέ —
πώς έρχεται η φωνή σου απ’ τον ύπαιθρο
ήχοι μου ταπεινοί πλαγιαύλων
υπάρχω κι ακούω το ελεγείο.

Εγώ τότε τραγουδούσα:
Έρωτα με κατοίκησες πολύ
φύγε απ αυτό το σπίτι.
Δεν έχει ούτ’ ένα παράθυρο να βγει.
στα δέντρα η ερημιά μου
σκόνες μονάχα και σύνεργα της ψυχής.
Οι άγιες εικόνες δεν υπάρχουν
έρωτα μη σημαίνεις-πια.
Πρέπει ν’ αρχίσω απ’ τη λησμονιά.
Μη δείχνεις — είμαι ο ανώφελος το ξέρω
σώμα για θάνατο και θάνατο
που ελπίζει σ’ ένα φύλλο δέντρου.
Η φωνή μου λυγίζει.
Αλλά δεν παραδίδομαι αντίκρυ
σ’ αυτή τη δύση τρομαγμένος
εγώ με όλο το αίμα μου
έτσι όπως πόνεσα στους δρόμους ατελείωτα
με τόσο σπαραγμό στα σύνορα μου.

Ο ουρανός είναι στον βαθυκύανο χειμώνα.
Το φως φωνάζει με τον κεραυνό.
Να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν
— ένα τ’ ονομάζω.”
(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

-Κ. Π. Καβάφης, «Η τράπεζα του μέλλοντος»

«Την δύσκολη ζωή μου ασφαλή να κάνω
εγώ στην Τράπεζα του Μέλλοντος επάνω
πολύ ολίγα συναλλάγματα θα βγάλω.

Κεφάλαια μεγάλ’ αν έχει αμφιβάλλω.
Κι άρχισα να φοβούμαι μη στην πρώτη κρισι
εξαφνικά τας πληρωμάς της σταματήσει.»
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

-Εμπειρίκος Aνδρέας, «Κλωστήριον Νυκτερινής Ανάπαυλας»

«Eίμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας. Όταν τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμμένης πόλεως όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας γιατί ό,τι και αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας όπως μια γυναίκα δεν μπορεί να κάμη τίποτε χωρίς την πυρκαγιά που κλείνει μέσα στη στάχτη των ποδιών της. Όσοι την είδαν δεν στάθηκαν να ενατενίσουν ούτε τα συστρεφόμενα κηπάρια ούτε την ευωχία των μαλλιών που λατρεύτηκαν ούτε τα σουραύλια των εργαστηριακών μεταγγίσεων από μια χώρα σε φλέβες κόλπου θερμού προστατευομένου από τα εγκόσμια και τα μελτέμια της κυανής ανταύγειας λιγυρών παρθένων. Eίμεθα όλοι εντός του μέλλοντος μιας πολυσύνθετης σημαίας που κρατεί τους εχθρικούς στόλους εμπρός στα τείχη της καρδιάς μου κατοχυρώνοντες ψευδαισθήσεις πιστοποιούντες ενδιάμεσες παρακλητικές μεταρρυθμίσεις χωρίς να νοηθή το αντικείμενον της πάλης. Στιγμιότυπα μας απέδειξαν την ορθότητα της πορείας μας προς τον προπονητήν του ιδίου φαντάσματος της προελεύσεως των ονείρων και του καθενός κατοίκου της καρδιάς μιας παμπαλαίας πόλης. Όταν εξαντληθούν τα χρονικά μας θα φανούμε γυμνότεροι και από την άφιξι της καταδίκης παρομοίων πλοκαμιών και παστρικών βαρούλκων γιατί όλοι μας είμεθα εντός της σιωπής του κρημνιζομένου πόνου στα γάργαρα τεχνάσματα του μέλλοντός μας.»
(από την Yψικάμινο, Άγρα 1980)

-Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, «Ελπίζω εις το μέλλον»

«Το παρελθόν είν’ όνειρον, πόθων σπασμοί, ελπίδες,
και το παρόν μαστίζουσιν εισέτι καταιγίδες•
μας πλήττει πρώτον ο Θεός την ευτυχίαν στέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν ήτο μικρός τις κόκκος εις το χώμα,
και το παρόν δενδρύλλιον πατούμενον ακόμα,
δένδρον θα γίν’ εις τον Θεόν τους κλάδους αποστέλλον,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν είναι σωρός εκπληκτικών συννέφων,
και το παρόν ο κεραυνός ο τας θυέλλας στέφων,
αλλά μακρόθεν φαίνεται αστήρ τις ανατέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν είναι η νυξ η πλήρης μαύρου σκότους,
εις το παρόν βλέπω σκιάς, εικόνας αλλοκότους,
πλην της νυκτός ο σύντροφος ιδού το φως του στέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν είναι ωόν του αετού εισέτι,
και το παρόν αετιδεύς εις τα μικρά του έτη,
αλλά θα φθάσ’ η πτήσις του και μέχρι των αγγέλων,
ελπίζω εις το μέλλον.»

(από την Ποιητική Ανθολογία του Λίνου Πολίτη, Βιβλίο 4ο – εκδ. Δωδώνη)

Advertisements

Single Post Navigation

5 thoughts on “Πες το με ποίηση (114ο): «Το μέλλον»….

  1. 1…όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.
    ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, Δειλινό

    2. Μελλοντικά Αριστουργήματα

    Έτσι, για να μην αθετήσω την υπόσχεση μου, έπρεπε κάθε
    νύχτα τώρα να ξεχνάω, σαν τους φτωχούς που είναι έτοιμοι να
    δεχτούν μ΄ ένα οποιοδήποτε αντάλλαγμα – φτάνει να τους αφήσουν.
    Και για τους οποίους θα γράψω κάποτε μια ιστορία τόσο τρυφερή
    που δε θα βρίσκω το δρόμο.

    Τάσος Λειβαδίτης

    3. Χρονοδιάγραμμα

    Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι, όταν ήμουν παιδί, μιλούσαν για
    το μέλλον μου. Αυτό γινόταν συνήθως στο τραπέζι. Αλλά εγώ
    ούτε τους πρόσεχα, ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο.
    Ίσως γι΄ αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ: ήταν τόσο
    αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα.

    Τάσος Λειβαδίτης

    4. ΕΓΩ ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΟΥ

    Σε βλέπω τώρα που γερνάς
    και είσαι η μόνη εναπομείνασα
    με τις παλιές εκείνες πούδρες που αντιστέκονται
    με το κουμκάν της Τρίτης
    το κολιέ τα σκουλαρίκια του ΄50
    και μου θυμίζει τις καλές εποχές
    που όλοι οι δικοί μας ζούσαν
    και ρυθμίζατε το μέλλον μου
    με τόση ασφάλεια ανυποψίαστη.

    Σε βλέπω και με πιάνει πανικός
    να, ότι ζεις
    κι απ’ ώρα σ’ ώρα
    ότι ραγίζεις
    και σου το λέω σαν να ‘φταιγες εσύ
    και μου απαντάς
    διώχνε τις μαύρες σκέψεις όλοι κάποια μέρα
    άντε σινεμαδάκι να ξεσκάσεις
    κοίταξε το μέλλον σου.

    Έλα λοιπόν, φύγε κι εσύ λοιπόν
    φύγε να μείνω μόνος με το μέλλον μου
    μια και το μόνο μέλλον μου είναι
    να γίνουν όλα γύρω παρελθόν.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ, ΠΙΑΝΟ ΒΥΘΟΥ 1991

    5. «Στάσεις στο μέλλον»

    Η σκέψη των προγόνων μας
    μοναδικών κι ωραίων
    Αρχαίων, αλεξανδρινών,
    βυζαντινών και νέων
    Παράκατσε στην ξενητιά,
    παράκατσε στη Δύση
    Και η Δύση εκαρδάμωσε
    και η Ελλάδα πάει να σβήσει.

    Θωμάς Γκόρπας

    6. (Στο μέλλον, το κοντινό, το μακρινό, σε χρόνια, λίγα, πολλά, ίσως από μεθαύριο, κι αντιμεθαύριο,
    Ίσαμε την ώρα που θε ν’ αρχινίση η Γης να κυλάη άδεια, κι άχρηστη, και νεκρή, στο στερέωμα,
    Νέοι θα ξυπνάνε, με μαθηματικήν ακρίβεια, τις άγριες νύχτες, πάνω στην κλίνη τους,
    Να βρέχουνε με δάκρυα το προσκέφαλό τους, αναλογιζόμενοι ποιος είμουν, σκεφτόμενοι
    Πως υπήρξα κάποτες, τι λόγια είπα, τι ύμνους έψαλα.
    Και τα θεόρατα κύματα, όπου ξεσπούνε κάθε βράδυ στα εφτά της Ύδρας ακρογιάλια,
    Κι οι άγριοι βράχοι, και το ψηλό βουνό που κατεβάζει τα δρολάπια,
    Αέναα, ακούραστα, θε να βροντοφωνούνε τ’ όνομά μου.)

    Νίκος Εγγονόπουλος, Μπολιβάρ, απόσπασμα

    7. «Μέλλον, πώς γίνεται να είσαι μέλλον;»

    …Μέλλον, πώς γίνεται να είσαι μέλλον;
    Αφού δεν είσαι θα, ποτέ δε θα ’σαι
    πάντοτε ήσουν πριν ποτέ μετά
    κι αντίδρομα, όπως πορεύομαι, έρχεσαι
    κατέναντί μου κι από μέσα μου περνάς
    χρόνος ανάστροφος
    Πώς γίνεται να έρχεσαι από εκεί που εγώ πάω
    και να υπάρχεις;

    Πενθώ τις μέρες που έρχονται
    δεν είναι μέρες, οι ψυχές τους είναι όταν με
    συναντούν κι αντιπερνούν
    και πίσω μου στου βίου μου τον απόηχο χάνονται.

    Δε σ’ έχω και δε μ’ έχεις μέλλον,
    δεν είσαι θα ποτέ δε θα ’σαι
    το θα σου είναι το παρόν
    το θα σου είναι το παρελθόν
    πώς γίνεται να υπάρχεις μέλλον;

    Φάσμα παρείσακτης νεκρότητας
    μη μου χαλάς το θάνατο
    ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, απόσπασμα από την ενότητα «᾽Επέκεινα» της συλλογής «῎Εως…»

    Το μέλλον – Παιδική Χορωδία Δ Τυπάλδου(Γ.Νταλάρας)

    8. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

    Το μέλλον είναι ο θεριστής σε μια πλαγιά με στάχυ
    είναι το βλέμμα που μετρά πόσο σιτάρι θα χει
    Το μέλλον είναι αστραπή, τυφώνας που σαρώνει
    κόπους ολόκληρης ζωής τους κάνει να ναι σκόνη

    Το μέλλον είναι η παγωνιά που νιώθω το χειμώνα
    ένα κοστούμι που φοράς να βγάλεις τον αιώνα
    Το μέλλον είναι το μετά που τρέχω για να φτάσω
    το καλοκαίρι που θα ‘ρθει κι εγώ που θα ξεχάσω

    Το μέλλον είναι μια βροχή που κάποτε τελειώνει
    μετά θα γίνει συννεφιά και θα ξανάρθει χιόνι
    Το μέλλον είναι ουρανός την ώρα που βραδιάζει
    ο ήλιος που θα γεννηθεί σαν έρθει να χαράζει

    Γιάννης Πανουτσόπουλος

    9. Ζω πάντα στο παρόν.
    Το μέλλον δε το γνωρίζω.
    Το παρελθόν δεν το έχω πια
    ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

    10. Κι αν οι κρύες μηχανές δουλεύουν,
    μη φοβάσαι φίλε μου.
    Όταν οι σχολαστικοί μας δίδασκαν
    τους άψυχους νόμους που ορίζουν το μέλλον,
    οι ψυχές μας είπαν κρυφά:
    Ίσως, μα υπάρχει και κάτι άλλο!

    G. K. Chesterton, 1874–1936

    11. Σε Σένα ακουμπά το Μέλλον

    Μην επιτρέψεις να περάσει η ζωή
    ούτε ν’ αφήσεις να τελειώσει η μέρα
    χωρίς να μεγαλώσεις λιγάκι,
    χωρίς να χαρείς,
    χωρίς να δώσεις
    φτερά στα όνειρά σου.

    Μην επιτρέψεις να σε νικήσει η απογοήτευση.
    Μην αφήσεις κανένα να σου αφαιρέσει
    το δικαίωμα να εκφραστείς
    είναι σχεδόν ένα καθήκον.

    Μην εγκαταλείψεις την αγωνία,
    να κάνεις στη ζωή σου κάτι σπουδαίο
    και μην σταματήσεις, να πιστεύεις
    ότι τα λόγια και η ποίηση,
    μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο.

    Ό,τι και να περάσεις να ξέρεις
    ότι η ουσία μας μένει άθικτη.
    Είμαστε όντα γεμάτα πάθος.
    Η ζωή είναι έρημος και όαση.
    Μας νικάει, μας πληγώνει, μας διδάσκει,
    μας μετατρέπει σε πρωταγωνιστές της ζωής μας.

    Ακόμα κι αν οι άνεμοι μας έλθουν κόντρα…
    η ρωμαλέα όπερα συνεχίζεται:
    Μπορείς να παίξεις μια στροφή.

    Μη σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι,
    γιατί μέσα στα όνειρα του
    είναι ο άνθρωπος Eλεύθερος.
    Και μην αφήνεσαι να πέσεις
    στο χειρότερο από τα λάθη: την σιωπή.
    Οι πιο πολλοί ζουν σε μια τρομακτική σιωπή.

    Μην υποτάσσεσαι. Φύγε!
    Εκπέμπω τις κραυγές μου
    στις σκεπές αυτού του κόσμου»
    λέει ο ποιητής.

    Τίμα την ομορφιά των απλών πραγμάτων.
    Μπορεί να γραφτεί ένα όμορφο ποίημα
    για τα πιο ασήμαντα πράγματα,
    αλλά δεν γίνεται να πάμε
    ενάντια στους εαυτούς μας.
    Αυτό μετατρέπει τη ζωή μας σε κόλαση.

    Να χαίρεσαι το φόβο που μέσα σου νοιώθεις
    για τη ζωή π’ ανοίγεται μπροστά σου..

    Ζήσε έντονα, χωρίς μιζέρια.
    Σκέψου ότι σε Σένα
    ακουμπά το Μέλλον
    και αντιμετώπισέ το περήφανα
    χωρίς φόβο και αγωνία.

    Μάθε απ’ όποιον μπορεί να σε διδάξει.
    Οι εμπειρίες όσων έζησαν
    πριν από τους δικούς μας
    «πεθαμένους ποιητές»
    θα σε βοηθούν να περπατήσεις
    το δρόμο τη Ζωής.

    Σήμερα η κοινωνία είμαστε εμείς
    οι «ζωντανοί ποιητές»
    Μην επιτρέψεις να διαβεί η ζωή…
    χωρίς να την ζήσεις.

    (Walt Whitman)

    12. ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

    Το ποίημα βγαίνει απ’ το μέλλον.
    Το ποίημα βγαίνει απ’ το μέλλον, όταν
    το δέντρο αυτό, υπέροχο
    εν μέσω των ομοίων του θα ’ναι
    λουστραρισμένο έπιπλο, «σκρίνιο»
    ή άλλως σύνθετο σε σαλόνι
    αστών και όταν
    το άλλο δέντρο, εκείνο
    το φρέσκο, το λιγνό που ώρα την ώρα
    υψώνεται κι απλώνει τα κλαδιά του θα ’ναι
    σκόνη και στάχτη ως τα πέρατα
    του κόσμου, σκόνη
    και στάχτη νιόφυτο δεντράκι που ’καψε
    ο κεραυνός, το ποίημα
    βγαίνει απ’ το βάθος, βγαίνει
    απ’ την κρυψώνα του όταν
    θα ’χουν αυτά συντελεστεί, έρχεται απρόβλεπτο

    έρχεται σου χτυπάει την πόρτα κι αν
    αν βρίσκεσαι κι εσύ στο μέλλον, τότε
    πιάνεις μολύβι και χαρτί, πιάνεις
    το ποίημα.

    ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΡΑΚΗΣ

    Φοίβος Δεληβοριάς – Το μέλλον απ’ το παρελθόν

    13. Δίχως το μέλλον μου

    Έρχομαι δίχως το μέλλον μου
    Ποιητές που θαύμασα
    Μου γύρισαν την πλάτη
    Κορίτσια που αγάπησα
    Ταΐζουν αγάλματα στις πλατείες
    Μαρμαρωμένες επιθυμίες
    Που έγιναν δημόσια θεάματα
    Τις νύχτες αγρυπνώ
    Τραγουδώντας παράφωνα όνειρα
    Στις παραλίες που ξάπλωσα
    Υπό το σεληνόφως
    Δεν ξαναγύρισα αθώος
    Δεν τη γνωρίζω πια
    Τη φωνή της πίστης μου
    Δεν είμαι εγώ αυτός
    Που καλεί ο πετεινός
    Κάθε που ξημερώνει

    ΘΩΜΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ- ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν-2011

    ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΟΥ-ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

    15. «Πιο ανθεκτικό κι από μπρούντζο ένα μνημείο τέλειωσα
    Πιο ψηλό κι απ” τον βασιλικό τόπο των πυραμίδων
    που ούτε μπόρες, ούτε ο βόρειος άνεμος
    δεν μπορούν να φθείρουν, ούτε η ατέλειωτη
    αλυσίδα των ετών και το φευγιό του χρόνου
    Δεν θα πεθάνω ολάκερος, κι ένα μεγάλο μου κομμάτι τον τάφο θα ξεφύγει
    Διαρκώς μες στα μελλούμενα η δόξα μου εκ νέου θα θεριεύει»

    (Οράτιος, Ωδές, Βιβλίο ΙΙΙ)

    16. …Με παζαρεύει η τοκογλύφος μνήμη:
    για να μου δώσει έναν Μάιο παλιό
    μαζί και με τις νεραντζιές,
    για να μου δώσει κυρίως τη μορφή,
    που στη μεταφορά της
    από σταθμό της λύπης σε σταθμό
    χτυπήθηκε στα μάτια και στο στόμα
    -γι αυτά πληρώνεις-,
    μου παίρνει ένα μέλλον.”

    (Κική Δημουλά, Μεσιτείες, απόσπασμα -Ποιήματα, Ίκαρος)

    Τελευταίο ό,τι πιο ωραίο έχει γραφτεί για το χρόνο:

    17. BURNT NORTON

    Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος
    είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο
    και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο.
    Αν όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών
    όλος ο χρόνος δεν μπορεί να πληρωθεί.
    Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί είναι μια αφαίρεση
    που παραμένει μια διαρκής δυνατότητα
    μόνο σ’ έναν κόσμο από εικασίες.
    Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί και ό,τι συνέβη
    δείχνουν σ’ ένα τέλος, που είναι πάντοτε παρόν.
    Βήματα αντηχούν στη μνήμη
    στο μονοπάτι που δεν πήραμε
    προς την πόρτα που ποτέ δεν ανοίξαμε
    του κήπου με τις τριανταφυλλιές. Οι λέξεις μου αντηχούν
    επομένως, στο μυαλό σου.
    Όμως για ποιο λόγο
    να ταράξει κανείς τη σκόνη στην κούπα με τα ροδόφυλλα
    δεν ξέρω.
    Άλλοι αντίλαλοι
    κατοικούν στον κήπο.

    T. S. Eliot, Τέσσερα κουαρτέτα, μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
    [από τη δίγλωσση έκδοση των Τεσσάρων Κουαρτέτων, Εκδόσεις Πατάκη 2012]

  2. Grazie Mille, Aggeliki!… Bravissima!… όσα πολά κι ωραία για το «μέλλον»!!!… Εμένα είναι αλήθεια ότι με δυσκολεύει το θέμα…. Ψάχνοντας στη βιβλιοθήκη κατάφερα να βρω το παρακάτω:

    -Κλείτος Κύρου, «Άνθρωποι του μέλλοντος»

    «Hommes de l’ avenirsouvenez de mous
    Πίσω από παρεμβολές και φωτοσκιάσεις νιώθεις τη γνώριμη
    αύρα της γυναίκας να έρπει στο μέτωπό σου κάτω από συστή-
    κίβδηλων λέξεων διαβάζει σωστά το νόημά τους έρ-
    χονται μορφές που συνάντησες σε μιαν άλλη ζωή χαμογελούν
    οι νεκροί περίεργα στα όνειρά σου.

    Τώρα εσείς απυρόβλητοι αναπαύεσθε στις κυψέλες του μέλ-
    λοντος εσείς εσείς που προσμένετε τη διαδοχή σας σκαλίζοντας
    εκμαγεία κοριτσιών μια μέρα θα κατανοήσετε αδέσμευτοι
    από κέντρα ελέγχου πως υπήρξαμε άνθρωποι όπως κι εσείς
    αιωρούμαστε όλοι γύρω απ’ τον ίδιο άξονα σκορπίζοντας τά
    φλουριά της αγάπης

    Άδικα ψάχνεις την πρωταρχική αιτία των πραγμάτων ο άνε-
    μος φέρνει λέξεις από τον ουρανό ακούς παιδικές φωνές από
    Τα βάθη του χρόνου να συντηρούν τους μύθους με τραγούδια
    Θυμάσαι το Ματθαίο που καταχωρούσε καταλεπτώς τα πα-
    Ραστατικά του βίου πως είναι δυνατόν να υπάρχει τέλος σε
    Άτι που δεν είχε ποτέ αρχή.»
    (Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, ΑΓΡΑ)

  3. Κι εγώ δυσκολεύομαι, Γιάννη, αλλά έχω βρει κάποιους στίχους ακόμη επί του θέματος για συμπλήρωμα, καθώς και 2-3 ποιήματα.
    Έτσι κι αλλιώς, τα πιο ενδιαφέροντα ποιήματα τα κατοχύρωσες εγκαίρως, ως οικοδεσπότης. Τα υπόλοιπα έπονται.
    Ωραίος, πάντως, ο αγώνας ο καλός της Ποίησης.

    1. «Να’ σαι σκληρός απέναντι στο μέλλον σου μαρτυρεί πόσο τρυφερός είσαι ήδη απέναντι στα στοιχεία που κρυφά προσφέρεις για να το συνθέσουν».

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, «Τα δημόσια και τα ιδιωτικά», εκδόσεις, «Ίκαρος» Ᾱθήνα 1990, σελίδες 44.

    2. «Και να γιατί είμαι το πνεύμα της ανταρσίας,
    γιατί στα ιδανικά των κόσμων που γκρεμίζονται,
    φέρνω τα ιδανικά των κόσμων που γεννιούνται.
    Είμαι κάθε φορά το μέλλον…»

    Κ.Βάρναλης

    3. …Γιατί εγώ, φρουρός του παρελθόντος και του παρόντος
    Βρίσκομαι εδώ, για να συνθέσω με τη βοήθεια των
    περαστικών
    Το μέλλον, ατίθασο μελίσσι
    Που, τριγυρνώντας από ανθό σε ανθό,
    Ξεχνώ τον εαυτό μου, τη βασίλισσα και την κυψέλη
    Για λίγη πραμάτεια εκλεκτή, για μια παράτολμη
    αίσθηση.

    ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ, απόσπασμα

    4. Μου λέει το σπίτι μου, «Μη μ’ εγκαταλείπεις, γιατί εδώ κατοικεί το παρελθόν σου»
    Κι ο δρόμος μου λέει «Έλα κι ακολούθα με, γιατί είμαι το μέλλον σου».
    Κι εγώ λέω και στους δυο, στο σπίτια και στο δρόμο,
    «Δεν έχω παρελθόν, ούτε και μέλλον. Κι αν μείνω εδώ, υπάρχει μια φυγή στη στάση μου, κι αν φύγω υπάρχει μια στάση στη φυγή μου…
    Μονάχα η Αγάπη και ο Θάνατος τ’ αλλάζουν όλα.»

    Χαλίλ Γκιμπράν -απόσπασμα από το βιβλίο «Άμμος και Αφρός»

    5. Ήρθες προχτές και μου αντάλλαξες
    το παρόν με το μέλλον.
    Κατάκλυσες με φως τα τετράδια μου.
    Τόσος πολύς ουρανός που περίσσεψε,
    τι να τον κάνω;
    Λογαριάζω να γράψω λοιπόν
    το Αναγνωστικό της χαράς.
    Το «Ήλιος και ζωή»
    για τ’ αγράμματα παιδιά του αιώνα μου.
    Ένα βιβλίο – βουνό,
    να γυρίζουν στον ήλιο τη μέρα
    ανάμεσα στ’ άστρα
    τη νύχτα οι σελίδες του.

    Νικηφόρος Βρεττάκος

    6…Πάνω στὶς ράγες τῶν στίχων μου
    τὸ τραῖνο ποὺ προχωρεῖ στὸ μέλλον
    φορτωμένο στάρι καὶ τριαντάφυλλα,
    εἶναι ἡ εἰρήνη…

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

    7. [Μελλούμενα κέρδη]

    Γέρασε ο λαχειοπώλης
    κι έρχεται ακόμα κάθε πρωί
    είναι η κορνίζα
    της πόλης που γκριζάρει
    των αλλαγμένων κτιρίων
    γεμάτων ρυτίδες,
    έτσι κι αυτός μπαίνει μέσα
    λίγο πιο αργά, συρτά πια
    προσφέρει, πληρώνεται
    και φεύγει
    Είναι πιο έντιμο αυτό,
    ένα κουφάρι που κλώτσησες,
    χαμογέλασες,
    χρημάτισες
    κι έφυγες.
    Δημήτρης Τσιρώνης

    Επειδή και το αύριο μέλλον είναι:

    8. ΤΟ ΑΥΡΙΟ

    Το αύριο είναι μια αιωνιότητα και μια μέρα.
    Το αύριο θα κρατήσει περισσότερο
    μετά θα ‘ρθει μια λευκή νύχτα.
    Το αύριο είναι ένα παθιασμένο φιλί.
    Το αύριο είναι ό,τι δεν είναι παρόν.
    Το αύριο είναι ένα όνειρο που θα μοιραστούμε
    μέσα σε μια στιγμή.
    Το αύριο είναι ένα λουλούδι έτοιμο να ανθίσει
    στα κρυφά.
    Το αύριο είναι η μέρα που όλα τα ρολόγια θα διαλυθούν.
    Ό,τι πρόκειται να συμβεί είναι το αύριο.
    Το αύριο είναι ο θάνατος.
    Το αύριο είναι η ζωή.

    Άμαρτζιτ Τσάνταν, μτφρ. Χριστίνα Λιναρδάκη
    (Tomorrow, από την ανέκδοτη συλλογή Suchness – ο Άμαρτζιτ Τσάνταν το έγραψε μετά την παρακολούθηση της ταινίας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου «Μια αιωνιότητα και μια μέρα»)

    9. Ένας μεθυσμένος από το αύριο

    Άιντε λοιπόν καρδιά μου
    ας τραγουδήσουμε
    για το παιδί πούφυγε χρόνια πριν
    μιλώντας σ’ ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
    για το αύριο που θ’ αναδυθεί
    απ’ τις παλιές μας πατρίδες.

    Ονειρευτήκαμε πολύ
    ονειρευτήκαμε,
    όπως ο μεθυσμένος που περπατάει
    κοντά στο άπειρο
    το δέντρο που βυθίζεται στον άνεμο.

    Ας τραγουδήσουμε κι ας ξαναγεννηθούμε
    στο σφυγμό της απεραντοσύνης μέσα.

    Βασίλης Φαϊτάς, Από τη συλλογή Γράμματα στον κόσμο (1980)

  4. Ciao Aggeliki!!… Κάτι βρήκα ακόμη…

    -Ο. Ελύτης, «Στον Ανδρέα Εμπειρίκο»

    α΄
    «Θυμώνει ο ήλιος, ο ίσκιος του αλυσοδεμένος κυνηγάει τη θάλασσα
    Ένα σπιτάκι, δυο σπιτάκια, η φούχτα που άνοιξε από τη δροσιά και
    μυρώνει τα πάντα
    Φλόγες και φλόγες τριγυρνούν ξυπνώντας τις κλειστές πόρτες
    των γέλιων
    Είναι καιρός να γνωριστούνε οι θάλασσες με τους κινδύνους
    Τι θέλετε ρωτά η αχτίδα, και τι θέλετε ρωτά η ελπίδα κατεβάζοντας
    τ’ άσπρο της πουκάμισο
    Μα ο άνεμος στέρεψε τη ζέστη, δυο μάτια σκέπτονται
    Και δεν ξέρουν πού να καταλήξουν είναι τόσο πυκνό το μέλλον τους…»

    -Νικηφόρος Βρεττάκος, «Όλα είναι μοναξιά στο Καλέντζι»
    (απόσπασμα)

    Δίχως θέα στο μέλλον,
    περπατούσες στα νύχια, γονάτιζες,
    αφουγκραζόσουν τον ύπνο μας τα μεσάνυχτα,
    μας έλουζες και μας χτένιζες,
    μας φορούσες καθαρά ρούχα την Κυριακή,
    μας συνόδευες κάτου στην πόρτα
    και μας κοίταζες άφωνη, ώσπου
    μας έπαιρνε ο ήλιος.

    Όλα ήταν για μας.
    Για σένα δεν είχε τίποτα ο κόσμος.
    Για μας τα λουλούδια κι η θάλασσα,
    τα τραγούδια και η Λαμπρή.

    -Θωμάς Ιωάννου Δίχως το μέλλον μου

    Έρχομαι δίχως το μέλλον μου
    Ποιητές που θαύμασα
    Μου γύρισαν την πλάτη
    Κορίτσια που αγάπησα
    Ταΐζουν αγάλματα στις πλατείες
    Μαρμαρωμένες επιθυμίες
    Που έγιναν δημόσια θεάματα
    Τις νύχτες αγρυπνώ
    Τραγουδώντας παράφωνα όνειρα
    Στις παραλίες που ξάπλωσα
    Υπό το σεληνόφως
    Δεν ξαναγύρισα αθώος
    Δεν τη γνωρίζω πια
    Τη φωνή της πίστης μου
    Δεν είμαι εγώ αυτός
    Που καλεί ο πετεινός
    Κάθε που ξημερώνει

  5. -Μάνος Ελευθερίου, «Και το μέλλον έρχεται»

    «Ανοίγουμε παλιά συρτάρια και το μέλλον έρχεται.
    Κοκάλινες πόρπες, ασημένιες αγκράφες, κουμπάκια
    γυάλινα
    επισκεπτήρια και λογαριασμοί τηλεφώνου
    (με πόσους μιλήσαμε;)
    καρφίτσες και κλωστές και τραπουλόχαρτα
    όπως αισθήσεις μιας νίκης και κάποιας άνοιξης
    μέσα στον ύπνο.

    Ανοίγουμε παλιά συρτάρια και μπουκαλάκια
    των αρωμάτων
    γελάς με τις μόδες μιας εποχής
    κεντημένα φορέματα με χάντρες και πούλιες
    στο βαθύ ντεκολτέ να πέφτει διπλό περιδέραιο
    και στο δωμάτιο το φως κρεμεζί-
    όπως σε κάποιο τραγούδι.

    Μένει να εξηγήσουμε για ποιαν άνοιξη μιλάμε
    και ποιος εν πάση περιπτώσει μας υποδύεται.»
    (Μ. Ελευθερίου, Το νεκρό καφενείο, Καστανιώτης)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: