Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (104ο): «Χαμόγελο – γέλιο»…

-Μάτση Χατζηλαζάρου, «Χαμόγελα»

Λόγια για σύγχρονη μουσική, επονομαζόμενη «Swing»

Από το χαμόγελό σου πετάξανε
δέκα πουλιά, στους ώμους μου επάνω.
Το χαμόγελό σου το κρατάς
όπως ένα παιδί τη ναυτική του ψάθα.

Μια ανεμώνη τινάχτηκε
μέσα στην αγκαλιά μου
πίσω απ’ τα παραθυρόφυλλα γελάει μια αχτίδα.
Η θάλασσα αναμοχλεύει τ’ άσπρα της χαλίκια
όλες οι πεταλούδες φέρνουν τα χαμόγελά σου.

Δυο κόκκινες χάντρες κύλησαν
από μιας κοπέλας το λαιμό.
Οι λυγαριές αναστενάζουν μες στη ρεματιά
χορεύουμε, χορεύουμε, η μουσική μας είναι η σελήνη
όλες οι πεταλούδες φέρνουν τα χαμόγελά σου.

Όταν μεθάει το κρασί
το πίνω μες στα χείλια σου
ο ήλιος σηκώνεται προτού ξυπνήσει το φιλί.
Η παλάμη σου ανοίγει όταν σκάει το σύκο
όλες οι πεταλούδες φέρνουν τα χαμόγελά σου.

Από το χαμόγελό σου πετάξανε
δέκα πουλιά, στους ώμους μου επάνω.
Το χαμόγελό σου το κρατάς
όπως ένα παιδί τη ναυτική του ψάθα.

[πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985, Ίκαρος, Αθήνα 1989, σ. 32]

-Λάμπρος Πορφύρας, «Χαμόγελο»

Ωραία γυναίκα, το τρελλό το γέλιο σου διαβαίνει,
σα μάταιος ήχος και σκορπά, κι ούτε μια ηχώ ξυπνά
στην ακατάδεχτη καρδιά, που αγάπη τήνε δένει
μ’ αθώα χαμόγελα βουβά.

M’ αυτά που δείχνουνε χαρά, με κάποια που σκεπάζουν
τον πόνο τους αμίλητον οι ευγενικές ψυχές,
μ’ εκείνα που μαραίνονται κρυφά και ξεθωριάζουν,
σ’ αρχαίες εικόνες σκοτεινές,

Kαι μ’ όσα ακόμα ούτε αλαφρά δε σκίζουνε τα χείλη,
κι αστράφτουν μόνο στων ματιών βαθιά τη σιγαλιά,
ωσάν τ’ αντιφεγγίσματα που απλώνονται το δείλι
στην πελαγίσιαν ερημιά…
(από το Mια Xώρα πάντα Σιωπηλή, Eρμής 1999)

-Πάμπλο Νερούντα, «Το Γέλιο σου»

Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
πάρε μου τον αέρα, αλλά
μη μου παίρνεις το γέλιο σου.

Μη μου παίρνεις το ρόδο,
τη βρύση που σταλάζει
το νερό που άξαφνα
σκάει μες στη χαρά σου
το ασημένιο κύμα
το ξαφνικό που σε γεννάει.

Η πάλη μου είναι σκληρή και γυρίζω
με τα μάτια κουρασμένα
έχοντας δει φορές
τη γη που δεν αλλάζει,
μα μπαίνοντας το γέλιο σου
στον ουρανό ανεβαίνει ψάχνοντάς με
κι όλες ανοίγει για μένα
τις πόρτες της ζωής σου.

Αγάπη μου,την ώρα
την πιο σκοτεινή ανθίζει
το γέλιο σου κι αν ξαφνικά
βλέπεις πως το αίμα μου λεκιάζει
τις πέτρες του δρόμου,
γέλα, γιατί το γέλιο σου
θα είναι για τα χέρια μου
σαν δροσερό σπαθί.

Δίπλα στη θάλασσα φθινόπωρο
το γέλιο σου πρέπει να υψώσει
τον καταρράκτη του απ’ αφρό
και την άνοιξη, αγάπη μου,
θέλω το γέλιο σου όπως
το άνθος που περίμενα,
το άνθος γαλανό, το ρόδο
της ηχηρής πατρίδας μου.

Γέλασε για τη νύχτα
τη μέρα, τη σελήνη,
γέλασε για τους δρόμους
όλο στροφές του νησιού
γέλα για αυτό το αδέξιο
αγόρι που σε θέλει,
μα σαν εγώ ανοίγω
τα μάτια και τα κλείνω,
όταν τα βήματά μου
με πάνε και με φέρνουν
πες μου όχι το ψωμί, τον αέρα
το φως την άνοιξη
το γέλιο σου ποτέ
γιατί θα πέθαινα.»

(Πηγή: http://www.poiein.gr/archives/11762)

-Κλείτος Κύρου, «Σ’ είδα να γελάς»

Σε είδα να γελάς την αυγή σ’ ερημικά καταφύγια
Κομματιάζοντας έναν ύπνο δίχως όνειρα έναν ύπνο χωρίς δάκρυα
Το ‘ξερα πως στον πρώτο σταθμό θα βουρκώναν τα μάτια μου
Στον επόμενο θα ‘βγαζες από το μυστικό συρτάρι εκείνες τις φωτογραφίες δαγκώνοντας το χείλι
Μου ‘λεγες πως το κάθε αστέρι δείχνει τη σωστή του κατεύθυνση
Τι σημασία κι αν ο δρόμος μας δεν ήταν ο αληθινός

*

Άλλοι χρόνια και χρόνια υποτάσσονται σε μια αναμονή χωρίς περιεχόμενο
Δεν έχουν να πουν τίποτα μεταξύ τους πιστεύουν σε κάποια άλλη μορφή της παρουσίας τους
Όταν φορούσα μια ξένη στολή έλιωνα τα κόκκινα μολύβια μου γράφοντας τ’ όνομά σου
Συλλάβιζα το σπίτι των παιδικών μου χρόνων που ζούσε ακόμη στο μνημονικό μου
Κι όσοι κατανοούσανε άρχιζαν λυπητερά τραγούδια της πατρίδας τους
Έδειχναν παλιές πληγές από βλήματα όλμου από μιαν άστοχη λέξη από μια προδοσία
Κι ύστερα όλοι σωπαίναμε γεμάτοι ένταση προσμένοντας τον αγγελιαφόρο που δεν θα έφτανε

*

Γι’ αυτό λοιπόν μη νοιάζεσαι για τη βροντή που σέρνεται κατά το πέλαγο
Μα συνερίσου εμάς που τυραννά η λειψονεριά
Μια μέρα θα βρεθεί δικαίωση σ’ αυτήν την ιστορία
(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, ΑΓΡΑ)

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Πες το με ποίηση (104ο): «Χαμόγελο – γέλιο»…

  1. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη υποδέχομαι τα ωραία ποιήματα, που επιλέγεις, Γιάννη.

    1. « Ήταν μια μέρα γελαστή»

    Ήταν μια μέρα γελαστή
    που τη χορεύαν όλοι

    Ένας σοφός μας άκουγε ξανά
    να λέμε παραμύθια

    Κι ήταν μια τρέλα τα πουλιά
    που ακούμπαγαν στην πλάση

    Ήταν καιρός που άνοιγε η καρδιά
    και μπαίναν τα λουλούδια

    Εκελαηδούσαν όλο πιο γλυκά
    τα σύννεφα στα δέντρα

    Γιώργος Σαραντάρης

    Πέτρινο χαμόγελο, ΑΡΛΕΤΑ

    2. βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

    μέσα σε πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστούς σκούφους
    φορώντας τις μαγικές τους μπότες
    βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως
    κάθε πρωί εισπλέουν στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
    οι άγγελοι που δεν γνωρίσαμε
    σαν μπίλιες απ’ τις τσέπες τους στο χώμα απλώνουν
    όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού
    μας δείχνουν τον θεό που δεν πιστέψαμε
    σκορπίζουν στον αέρα θαύματα που δεν αξίζουμε
    με μιαν ανάσα τους στηρίζουν την ετοιμόρροπη ζωή μας

    TOΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ (από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)

    Για το χαμόγελό σου τραγουδώ, Ν. Παπάζογλου

    3. ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ

    Ξανασκέφτομαι το χαμόγελό σου κι’ είναι για μένα καθαρό νερό
    που αντικρίζει κανείς τυχαία ανάμεσα στις πέτρες μιας ακρογιαλιάς:
    ένας μικρός καθρέφτης, όπου ένας κισσός καμαρώνει τους θυσσάνους του
    κι’ απάνω απ’ όλα το αγκάλιασμα ενός ήσυχου, λευκού ουρανού.

    Αυτή είναι η ανάμνησή μου. Δε θα ‘ξερα να ειπώ, ω αλαργεμένε,
    αν απ’ το πρόσωπό σου εκφράζεται μια ελεύθερη και ξένοιαστη ψυχή
    ή είσαι από τους πλάνητες εκείνους, που τους καταπονεί η κακία του κόσμου
    και κουβαλούν τον πόνο τους πάντα μαζί τους σαν φυλαχτό.

    Μα αυτό μπορώ να σου ειπώ: Πως η εικόνα σου που σκέφτομαι
    βυθίζει τις πιο παράξενες λύπες μες σ’ ένα κύμα ηρεμίας
    και πως η μορφή σου γλιστρά μες στη σταχτιά μου μνήμη
    απλή σαν την κορφούλα ενός νεαρού, τρυφερού φοίνικα.

    Eugenio Montale
    *μτφ: Κούλης Αλέπης
    -Ανθ. της Ευρωπ. και Αμερικ. ποιήσεως-

    Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο, Κώστας Χατζής

    4. [ΚΑΙ ΓΕΛΟΥΣΕΣ ΩΧΡΑ]

    Και γελούσες ωχρά
    και θωρούσες θλιμμένα,
    λες και σού ήταν νεκρά
    τ’ άνθη που είχα σπαρμένα.

    Κι ως περνούσες, εμπρός
    είχα εκεί γονατίσει·
    ήσουν λάμψη κι αφρός
    και στα χέρια έχει σβήσει.

    Ήταν τ’ άστρα ή κεριά
    που είχαν γύρω αναμμένα;
    Άδεια μένει η μεριά
    και τα μάτια κλαμένα.

    Από το βιβλίο: Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, «Τα ποιήματα», Νεοελληνική Βιβλιοθήκη Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 1992, σελ. 336.

    Γέλα πουλί μου, γέλα –Κατσιμίχα

    5. Άτιτλο (Στου γέλιου σου την άκρη …)

    Στου γέλιου σου την άκρη
    ματώνει άσπρο μετάξι.

    Δόντια πυκνά
    και μαργαριταρένια.
    ΄
    Έτσι αστράφτουν με το χιόνι
    τα βουνά.

    Έτσι λιποθυμούν μες στ’ άνθη τους
    οι ακακίες.

    Έτσι αστράφτει,
    έτσι λιποθυμάει το στόμα σου
    βελούδο παπαρούνας.

    Όραμα πυρκαγιάς
    ολάνθιστο.

    Γιώτα Αργυροπούλου
    από τη συλλογή Τοιχογραφία της άνοιξης, 1998

    Μα εσύ γελάς σαν πρώτα, Πασχαλίδης

    6. Ξεκίνησε τη μέρα σου με γέλιο

    Λάμπουν στα μάτια όνειρα
    Κόσμος της κατανάλωσης και στειρωμένος
    Κρατώντας μεροκάματο στα δόντια σαλτάρουμε
    Επιθυμίες κι υποσχέσεις δεν σου ανήκουν
    Σουρωμένοι στα φτωχά τους ρούχα
    Θέλουν να πιάσουν την καλή
    Κάτι σαν υπερούσια υπόσχεση που θα εκπληρωθεί
    Σώζει ο καθένας τον εαυτό του
    Βαθιά μ’ αυταπάτη στην αποβλάκωση
    Και πρόσωπα στην ομίχλη παραδομένα
    Χερουβείμ τους κρατούν απ΄τις μασχάλες
    Όλοι μαζί στο λάκκο με τα φίδια
    Φωνές βουβές, λέξεις παραμορφωμένες
    Σε πράξεις φτάνουμε μισημένες

    Γενάρης 1981

    Πρόδρομος Μάρκογλου, Από τη συλλογή Πάροδος Μοναστηρίου (1989)

    Είναι το γέλιο σου – Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

    7. Ένα χαμόγελο

    Μας γνώρισαν φίλοι κοινοί ανοιξιάτικο βράδυ
    Δεν είχες διάθεση να ‘ρθεις όμως η νύχτα μύριζε ωραία
    Με την τριμμένη φορεσιά του κυνηγού περπατούσα αδέξια
    Τα λουλούδια στο πάρκο γιορτή κι οι ελπίδες
    γυαλισμένα μαχαίρια
    Η φωτιά κι η βροχή ξεχασμένες σκιές
    Κι ένας δρόμος φαρδύς μια καινούρια σελίδα
    Αγκαλιάζοντας φρούτα του πάθους, θημωνιές και κισσό
    Το τελευταίο προβάλαμε επεισόδιο στη σειρά των ονείρων.

    Το χαμόγελο σου αυτοσχέδια έκρηξη στην ανύποπτη γη μου
    Κερδισμένη σιωπή, κερδισμένη ζωή, χειροκρότημα.

    Νίκος Μυλόπουλος
    από τη συλλογή Τέλος της περιπλάνησης, 2015

    Και μη γελάς και μην κλαις και μη χαίρεσαι, Φαραντούρη -Χριστογιαννόπουλος

    8. Όσο να γελώ θα κλαίω

    Τώρα όπου και να σταθώ θα φαίνομαι
    Με το πέρασμα του κεραυνού μέσα απ’ τα χέρια
    Απλησίαστη φαίνεται η μέρα του πρώτου θανάτου

    Τώρα όσο και να σωπαίνω θ’ ακούγομαι
    Τέντωσα χορδή βιολιού την ψυχή μου
    σ’ ένα σώμα ανυποψίαστο
    Κι έφτασαν οι πρώτες βροχές
    Εκείνο που θέλω πιο πολύ να λησμονώ
    Επιτίθεται με ήλιους ακατάπαυστου καλοκαιριού
    Να υπάρχω με τους αγέννητους ήχους
    Καύκαλο προϊστορίας
    Άχρηστο κέρμα παλαιάς κοπής

    Τώρα όσο να γελώ θα κλαίω
    Της άνοιξης το επιθανάτιο χαμόγελο
    Το απλωμένο χέρι και το κερί
    Τριγύρω λάμψεις τελικής εφόδου
    Τούτη η μάχη δεν κρατάει πολύ
    Σκοτώνει όμως το ίδιο αποτελεσματικά
    Τον στρατιώτη που τόλμησε να ονειρευτεί
    Πως φίλησε κρυφά το κορίτσι με το θαλασσί φουστάνι

    Κώστας Μπραβάκης, από τη συλλογή Εναέριες ρίζες, 2010
    ενότητα Εναέριες ρίζες

    Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν

    9. Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν

    Χαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο το κρύβουμε τώρα.
    Παράνομο χαμόγελο – όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος
    παράνομη κι η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο
    όπως κρύβουμε στην τσέπη μας την φωτογραφία τής αγαπημένης μας
    όπως κρύβουμε την ιδέα τής λευτεριάς ανάμεσα στα δυο φύλλα τής καρδιάς μας.
    Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.
    Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο
    και αυτόν τον ουρανό δε μπορούν να μας τα πάρουν.

    Γιάννης Ρίτσος

    Bέττα Καλλιόπη – Μ’ ένα σου γέλιο μόνο

    10. Τα χαμόγελα εξαφανίζονται

    Μέσα από γεγονότα
    για κάποιους από τον κοινωνικό σου περίγυρο
    διαπιστώνεις:
    άδικοι, αναίσχυντα βίαιοι άνθρωποι.

    Περιφρουρούν την ιδιοτέλειά τους,
    ξεκάθαρα πράγματα.
    Αν είσαι εμπόδιο,
    και επειδή τους δίνει αίσθηση υπεροχής,
    θα σε συντρίψουν.

    Αλεξάνδρα Μπακονίκα, από τη συλλογή Tο τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων (2012)

    Πάντα γελαστοί, Μητροπάνος

    11. το φωτεινό χαμόγελό σου

    Το φωτεινό χαμόγελό σου,
    που έως θανάτου
    το επόθησαν οι εραστές,
    η τερηδόνα
    θα το αχρηστέψει.

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

    Ron Carter – The Shadow Of Your Smile

    12.
    Να γελάς πολύ και συχνά·
    να αξίζεις τον σεβασμό των ευφυών ανθρώπων
    και την αγάπη των παιδιών·
    να κερδίζεις την επιδοκιμασία των τίμιων κριτών
    και να υπομένεις την προδοσία των ψεύτικων φίλων·
    να εκτιμάς την ομορφιά·
    να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους·
    να δίνεσαι στους άλλους·
    ν’ αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο απ’ όσο τον βρήκες:
    μ’ ένα υγιές παιδί, μ’ έναν κήπο
    ή με μια καλύτερη κοινωνία·
    να έχεις παίξει και γελάσει με ενθουσιασμό
    και να έχεις τραγουδήσει με πάθος·
    να ξέρεις ότι κάποια ζωή ανάσανε καλύτερα
    επειδή έζησες εσύ·
    αυτό σημαίνει θρίαμβος.

    Ραλφ Γουάλντο Έμερσον, μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα
    (Από το «Σκάφανδρο του Αισιόδοξου»,
    Άλλαν Πέρσυ, εκδόσεις Μεταίχμιο)

    Χαμογελώ μα δε γελώ, Χατζής

    ΥΓ. Γιάννη, θυμήσου να προσθέσεις στο δεύτερο ποίημα το όνομα του Λάμπρου Πορφύρα. Μάλλον το ξέχασες από κεκτημένη ταχύτητα. Αλλιώς, θα το καπελώσει εντελώς το όντως ωραιότατο ποίημα της Μάτσης Χατζηλαζάρου, που το έχει υπογράψει με το ψευδώνυμο Μάτση Ανδρέου, (περιοδικό «Τετράδιο Πρώτο», Αθήνα, Απρίλης 1945)

  2. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Γέλα, πουλί μου, γέλα

    Μου φαίνεται σαν να ‘ναι χθες
    μα πάνε τόσα χρόνια
    που σαν βιολί το σώμα σου
    στα χέρια μου κρατούσα

    Με το ραδιόφωνο σιγά
    μες στ’ απαλό σκοτάδι
    θα τρόμαζες αν ήξερες
    πόσο σε αγαπούσα

    Τίποτα δεν έχει αλλάξει
    και τίποτα δεν είναι όπως παλιά
    μένει όμως ακόμα ένα πείσμα
    που δεν είναι συνήθεια μοναχά

    Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα
    γέλα, κι είν’ η ζωή μια τρέλα

  3. Ciao Aggeliki!… Ποιητικός και μουσικός ποταμός χαμόγελου! Πανέμορφα!

    *(Έχω πρόβλημα με τον υπολογιστή μου και με πολύ μεγάλη δυσκολία μπορώ να συνδεθώ»)

    -«Χαμόγελο. Η πριγκίπισσά του θέλησε
    Να γεννηθεί κάτω απ’ τη δυναστεία των ρόδων»
    (Ελύτης, Προσανατολισμοί)

    *Εσύ εντωμεταξύ μπορείς να παραθέτεις σχόλια… Αύριο μεθαύριο ελπίζω να έχω λύσει κι εγώ το πρόβλημα)

  4. Προλαβαίνω να κάνω και τούτο το σχόλιο…

    -Μ. Σαχτούρης, «Το φεγγάρι γελάει»

    «Καίει
    καίει ἡ νύχτα
    οἱ ἄνθρωποι τρῶνε
    ὀνομάζοντας σκοτεινὲς ἀρρώστειες
    ἡ γυναίκα λέει γιὰ ἕνα γάμο
    ἀνεβαίνει
    ἀνεβαίνει φωτεινὴ ρουκέτα
    στὸν οὐρανὸ ἡ νύφη
    ὁ γαμπρὸς κόλλησε στὴ γῆ
    γεμάτος κόκκινα στίγματα καὶ στάχτη
    κλαίει ἡ γυναίκα
    τὸ φεγγάρι γελάει
    τὸ φεγγάρι κλαίει
    ἡ γυναίκα γελάει»

    *Ένα ποίημα του Λαπαθιώτη με τίτλο «Δάκρυα» αλλά που μιλάει για το γέλιο…

    -Ναπολέων Λαπαθιώτης, «Δάκρυα»

    Alla C. Bot.
    Ah! Ah! dal ridere sto per crepar!
    «Barbiere di Seviglia»

    Γέλα, με τα κρυστάλλινα τα γέλια Σου,
    με τα τρελά σου, ρόδινα χειλάκια,
    σκόρπα χαρές, γλυκές σαν τα ματάκια Σου,
    πλασμένα όλο γι’ αγάπες και φιλάκια!…

    Ρόδιζε μέσα στη σκιερή τη νύχτα μου,
    αγάπης ονειρόπλαστο πουλάκι,
    να κλείσουν, με τα ολόδροσα χαμόγελα,
    τα βάραθρα των σπλάχνων μου, και οι λάκκοι….

    Γέλα!… Το φως Σου φτάνει ως τη σκοτείνια μου!…
    Και στη θανή μου, στην πικρή μου δύση,
    ας είχα τέτοιον Άγγελο τρελούτσικο,
    τα ολόσβηστά μου μάτια να σφαλήσει…

  5. 1. [Ένα Χαμόγελο Για Να Θυμάμαι]

    είχαμε χρυσόψαρα και διέγραφαν κύκλους γύρω και γύρω
    στη γυάλα πάνω στο τραπέζι δίπλα στις βαριές κουρτίνες
    που κάλυπταν το μεγάλο παράθυρο και
    η μητέρα μου, πάντα χαμογελαστή, θέλοντας όλοι μας
    να είμαστε χαρούμενοι, μου έλεγε, “να `σαι χαρούμενος Χένρι!”
    και είχε δίκιο: είναι προτιμότερο να `σαι χαρούμενος αν
    μπορείς
    μα ο πατέρας μου συνέχιζε να χτυπάει αυτή κι εμένα αρκετές φορές
    τη βδομάδα ενώ
    εξοργιζόταν μέσα από την 1,88 εκ. ύψος κορνίζα του γιατί δεν μπορούσε
    να καταλάβει τι επιτίθετο από μέσα του.

    η μητέρα μου, κακόμοιρο ψάρι,
    θέλοντας να `ναι χαρούμενη, κι ενώ κακοποιούταν δυο τρεις φορές
    την εβδομάδα, λέγοντας μου να `μαι χαρούμενος: “Χένρι, χαμογέλα!
    γιατί δε χαμογελάς ποτέ;”

    και τότε χαμογελούσε, για να μου δείξει πως, και ήταν το
    πιο δυστυχισμένο χαμόγελο που είχα ποτέ δει

    μια μέρα τα χρυσόψαρα πέθαναν, και τα πέντε τους,
    επέπλεαν πάνω στο νερό, γερμένα στο πλάι, τα
    μάτια τους ακόμη ανοιχτά,

    και όταν ο πατέρας μου γύρισε σπίτι τα πέταξε στη γάτα
    εκεί στο πάτωμα της κουζίνας και κοιτούσαμε όσο η μητέρα μου
    χαμογελούσε

    Charles Bukowski [μετάφραση: Στέλλα Σκοπελίτου]

    2. Η Χαμογελαστή Καρδιά

    η ζωή σου είναι η δικιά σου ζωή

    μην την αφήνεις να ενωθεί σε μια υγρή υποταγή.

    να παραφυλάς.

    υπάρχουν έξοδοι.

    υπάρχει ένα φως κάπου.

    μπορεί να μην είναι πολύ φωτεινό αλλά
    διώχνει το σκοτάδι.

    να παραφυλάς.

    οι θεοί θα σου προσφέρουν ευκαιρίες.
    να τις μάθεις.

    να τις αρπάξεις.

    δεν μπορείς να νικήσεις το θάνατο αλλά
    μπορείς να νικήσεις το θάνατο στη ζωή, μερικές φορές.

    και όσο πιο συχνά μάθεις να το κάνεις,
    τόσο περισσότερο φως θα υπάρχει.

    η ζωή σου είναι η δικιά σου ζωή
    μάθε την όσο την έχεις.

    είσαι υπέροχος
    οι θεοί περιμένουν να πάρουν μεγάλη ευχαρίστηση
    από εσένα.

    Charles Bukowski (1920-1994)

    Πυξ Λαξ -Ένα γέλιο στο μπαλκόνι σου

  6. Ciao Aggeliki!… Grazie mille!!!…. Για 2-3 μέρες λόγω του προβλήματος δε θα ‘χω υπολογιστή….Θα επανέλθω όμως δριμύτερος!!!!

    -Τίτος, Πατρίκιος, «Χαμόγελο κατά διαταγήν»

    «Στο θρίαμβό σου
    που κατέρρεε
    ήρθε για ενίσχυση
    ένα χαμόγελο κατά διαταγήν.
    Μα μόλις σε κοίταξαν
    οι δυο παλιοί σου σύντροφοι
    βούλιαξε το μισό
    μέσα στο ρημαγμένο πρόσωπό σου
    κι απόμεινε το υπόλοιπο
    παγωμένο
    σα μορφασμός νεκρού.
    Μέσα σου
    ίσως υπήρχε ακόμα κάτι τίμιο.»
    (Τ. Πατρίκιος, Ποιήματα, II, Κέδρος)

  7. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    ούτε ένα ξέφτι απ’ το χαμόγελό σου

    μου λείπει η άνοιξη
    η άνοιξη μετά βαρύ χειμώνα
    που πλημμυρίζει τον αέρα φτερουγίσματα
    το φως μου λείπει
    απ’ τα γαλάζια μάτια σου
    τις επτασφράγιστες τώρα μητέρα
    πύλες του κόσμου

    μου λείπει τ’ όνομά μου στα δικά σου χείλη
    αυτά που μόνο εσύ για μένα ήξερες

    τώρα δεν μένει τίποτα
    ούτε το θρόισμα από το φόρεμά σου
    μια νότα απ’ τη φωνή σου
    μικρό ένα ξέφτι απ’ το χαμόγελό σου
    τώρα δεν μένει
    παρά να σκεπαστώ μ’ αυτό το τίποτα
    και στο κενό βουβός να βλέπω
    κάποιον που θάλεγες πώς είμαι εγώ
    σαν τον χλωμό αντικατοπτρισμό
    μιας παιδικής φωτογραφίας σου

    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    Να σε δω να γελάς-Πρωτοψάλτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: