Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Γεννήθηκε σαν σήμερα (7/4/1889) η βραβευμένη με νόμπελ Χιλιανή ποιήτρια, Γκαμπριέλα Μιστραλ – Δυο ποιήματά της…

Gabriela-Mistral
gkampriela-mistral

Το σημερινό λογότυπο της Google, είναι αφιερωμένο στην Γκαμπριέλα Μιστράλ. Υπήρξε η πρώτη λογοτέχνης της Λατινικής Αμερικής που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1945. Η γεννημένη σαν σήμερα, στις 7 Απριλίου 1889, Χιλιανή ποιήτρια Λουσία Γοδόι Αλκαγιάγα, έμεινε γνωστή με το ψευδώνυμο Γκαμπριέλα Μιστράλ. Υπήρξε εκπαιδευτικός, διπλωμάτης, και φεμινίστρια. Η προσφορά της Γκαμπριέλα Μιστράλ στην εκπαίδευση ήταν τεράστια.
Παρακάτω δυο ποιήματά της:

-Γκαμπριέλα Μιστράλ, «Η προσευχή της δασκάλας»:

«Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω•
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου•
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.
Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου•
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.»

-Γκαμπριέλα Μιστράλ, «Μπαλάντα»:

«Διάβηκε με μιαν άλλη
τον είδα να περνά
φλοίσβος το αεράκι
ήσυχο τὸ δρομάκι
και τούτα τ’ άθλια μάτια
τον είδαν να περνά

Μιαν άλλην αγαπάει
κι είναι ανθισμένη η γη
άνοιξε το άσπρο αγκάθι
πέρα ένα τραγουδάκι.
Αυτός αγάπησε άλλη
κι είν’ ανθισμένη η γη.

Τη φίλησε την άλλη
στης θάλασσας το αγνάντι
φέγγει η Σελήνη στο νερό
σαν με πορτοκαλιάς ανθό
και το αίμα μου παγώνει
στης θάλασσας το αγνάντι.

Μ’ αυτήν την άλλη θα ΄ναι
τώρα παντοτινά.
Κι ο ουρανός γλυκαίνει
(μα ο Θεός σωπαίνει).
Μ’ αυτήν την άλλη θα ΄ναι
τώρα παντοτινά.»

b135263

-Βιογραφικό:
Η Λουσίλα ντε Μαρία ντελ Περπέτουο Σοκόρο Γοδόι Αλκαγιάγα (Lucila de Maria del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga), όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1889 στην πόλη Βικούνια της Κεντρικής Χιλής. Παιδί χωρισμένων γονέων, πέρασε φτωχά παιδικά χρόνια και από νεαρή ηλικίας αναγκάστηκε να εργαστεί ως εκπαιδευτική βοηθός και στην συνέχεια ως δασκάλα.
Ισπανικής, βασκικής και ινδιάνικης καταγωγής, η Μιστράλ συνδύαζε σε
όλη της τη ζωή τη συγγραφή με την σταδιοδρομία της ως εκπαιδευτικού και διπλωμάτιδας. Υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, ως πρόξενος στη Μαδρίτη, τη Λισαβώνα, τη Νάπολι, τη Νίκαια, το Λος Άντζελες και την Πόλη του Μεξικού.
Η φήμη της ως ποιήτριας εδραιώθηκε το 1914, όταν κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο «Χουέγος Φλοράλες» στη χώρα της για τα «Σονέτα τού θανάτου» («Sonetos de la muerte»), που είχε εκδώσει με το ψευδώνυμό Γκαμπριέλα Μιστράλ, το οποίο δανείστηκε από τους δύο αγαπημένους της ποιητές, τον Ιταλό Γκαμπριέλε ντ’ Ανούντσιο και τον Γάλλο Φρεντερίκ Μιστράλ. Τα τρία ποιήματα, που συναποτελούν το έργο είναι εμπνευσμένα από την αυτοκτονία του εραστή της, του σιδηροδρομικού Ρουμέλιο Ουρέτα.
Το 1945 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για την «λυρική της ποίηση, που εμπνέεται από δυνατά συναισθήματα και έχει κάνει το όνομά της σύμβολο των ιδεαλιστικών προσδοκιών όλου του Λατινοαμερικάνικου κόσμου», όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της επιτροπής.
Η Γκαμπριέλα Μιστράλ πέθανε στην Νέα Υόρκη στις 10 Ιανουαρίου 1957, σε ηλικία 68 ετών. Έπασχε από καρκίνο του παγκρέατος.
Το συναίσθημα που κυριαρχεί στην ποίηση της Μιστράλ είναι η ανικανοποίητη επιθυμία για την μητρότητα, η ζωηρή έκφραση του γυναικείου ενστίκτου και η συνηθισμένη στην ισπανική ποίηση βασανιστική οπτασία του θανάτου. Συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγάλων ισπανόφωνων ποιητών του 20ου αιώνα και συνετέλεσε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της πνευματικής ενότητας του ισπανόφωνου κόσμου, της Hispanidad, όπως αποκλήθηκε.

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Γεννήθηκε σαν σήμερα (7/4/1889) η βραβευμένη με νόμπελ Χιλιανή ποιήτρια, Γκαμπριέλα Μιστραλ – Δυο ποιήματά της…

  1. ΔΑΣΚΑΛΑ

    Με τα ζεστά μαλλιά του παίζω
    Που τα χωρίζω και τα ισιώνω
    Και λες κρατώ μεσ’ στα σγουρά του
    Των Μάγιας της διασποράς τον πόνο.

    Δώδεκα χρόνια που ‘χω αφήσει
    τ’ αδρό μεξικανόπουλό μου
    μα εγώ ακόμα το χτενίζω
    είτε ξυπνή είτε στ’ όνειρό μου.

    Μάνας αγάπη είναι εκεί πέρα
    Πιασμένη απ’ τα γόνατά μου,
    Μια λύτρωση στα παιδιά πάνω
    Που δε μ’ αφήνει να πεθάνω.

    ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΑ ΜΙΣΤΡΑΛ, Μτφρ.Ρίτα Μπούμη-Παππά

    ΥΓ. Χιονόκαιρος εδώ. Μου έρχονται στο νου οι στίχοι:

    Κι αν χιονίζει στο πνεύμα/ κι αν κρυώνουν οι μεγάλες/ ιδέες/ ο κόσμος πρέπει να προχωρήσει.

    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

  2. Ciao, Aggeliki! Ωραιότατο το ποίημα αλλά και το ΥΓ…..
    Χιονόκαιρος και στο Βόλο. Χιονισμένο Πήλιο ως και στην Πορταριά.

    Γκαμπριέλα Μιστράλ, «Καθώς πέφτει το χιόνι»

    «Κατέβηκε το χιόνι σαν ένα θείο πλάσμα
    επίσκεψη να κάνει σε τούτη την κοιλάδα.
    Κατέβηκε το χιόνι – των αστεριών νυφούλα
    έλα να την ιδούμε στο χώμα καθώς πέφτει.

    Γλυκειά που είναι! Φτάνει σαν το εξαίσιο πλάσμα,
    σιωπηλά, λες τρέμει μήπως κακό και κάνει
    σαν όνειρο είναι όμοια και σαν φεγγάρι πέφτει,
    έλα να την ιδούμε λευκή που κατεβαίνει.

    Άσπιλο! Την κοιλάδα κοίτα που σου κεντάει
    με γιασεμάνθι αφράτο από τη μια στην άλλη,
    είναι τόσο ‘λαφρά, λεπτά τα δάχτυλά του
    που σαν πνοή περνούσε δίχως να την αγγίξουν.

    Όμορφο! Δεν σου φαίνεται σαν το θαυμάσιο δώρο
    που ένας άλλος Δωρητής ήρθε να σου χαρίσει;
    που βγάζει τον μεταξωτό μανδύα του και τον ρίχνει
    αθόρυβα την ταπεινή κοιλάδα σου να ντύσει;

    Άσε στο μέτωπό σου τ’ άνθος του να σου σπείρει
    και τ’ αλαφρό φτερό του πάνω σου ν’ ακουμπήσει,
    ποιός ξέρει αν ένα μήνυμα δεν φέρνει στους
    ανθρώπους
    ένα άσπρο γράμμα από τα χέρια του Κυρίου!»
    (Μετάφραση: Ρίτα Μπούμη-Παππά)
    (Γιάννη Γουδέλη, Οι Νομπελίστες της Λογοτεχνίας, τ. Γ΄)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: