Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (91ο): «Κόσμος»…

-«και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!»
(Ο. Ελύτης)

-«Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει…»
(Τάσος Λειβαδίτης)

-«Ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο/ βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά/ πήρε μαζί του για εικονίσματα, φωτογραφίες δημίων/ όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά/ μιλάει μόνο με σήματα/ μες στη οχλαγωγία της ερημιάς/ στις φαντασμογορίες του τίποτε…
Μας ψέκασαν με αναισθητικό/ έτσι που αποξενωθήκαμε από τον πόνο/ και η ποίηση έγινε κραυγή έξω από τον πόνο.» (Βύρων Λεοντάρης)

-Γιάννης Ρίτσος, «Οι γειτονιές τού κόσμου» (απόσπασμα)

«… Ερχόταν πάλι η άνοιξη στις γειτονιές τού κόσμου.
Μεγάλες ειδήσεις χτυπούσαν τα φτερά τους στον ορίζοντα.
Μες απ’ τον θάνατο οι καρδιές χειροκροτούσανε τον ήλιο.
Ήταν πολύς ο θάνατος. Έπρεπε ν’ αγαπιόμαστε πολύ.
«Σύντροφε κράτα μου το χέρι.
Και να με λες σύντροφο, σύντροφε.
Θε μου τι απέραντος που ‘ναι ο κόσμος .
Ω, αλήθεια θα δουλέψουμε πολύ,
θα κουραστούμε,
μπορεί να τσακιστούμε κιόλας». Ο Αλέκος είπε:
«Φτάνει να μου κρατάς το χέρι,
φτάνει να με λες σύντροφο,
και τότες το βράδυ που θα γυρνάμε απ’ τη δουλειά –
φτάνει να μου κρατάς το χέρι,-
και τότες τ’ αστέρια θα ‘ναι κοντά μας και θα γυαλίζουν
όπως τα μπρίκια κι οι κατσαρόλες στην κουζίνα της θειας-Καλής,
εκεί που μαζευόμαστε τις παράνομες Κυριακές μας και κουβεντιάζαμε για το μέλλον,
και τότες τ’ αστέρια θα ‘ναι φιλικά και χαμογελαστά
σαν τα κουμπιά στο μπλουζάκι της συντρόφισσας Μαρίας
κείνο το βράδυ που μας έφερε τα νέα για τη κατάληψη των Μεταλλείων τού Δομοκού απ’ τον ΕΛΑΣ,
και τότες τ’ αστέρια θα ‘ναι δικά μας, θα ‘ναι χαρούμενα και δυνατά
σαν τα πλήκτρα κείνης της γραφομηχανής όπου γράφαμε
το χρονικό τής λευτεριάς τις πρώτες μέρες τής Αντίστασης.
Φτάνει να μου κρατάς το χέρι…»
(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα [Ε’ Τόμος], Κέδρος)

-Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ένας μικρότερος κόσμος»

«Αναζητώ μιαν ακτή να μπορέσω να φράξω
με δέντρα ή καλάμια ένα μέρος
του ορίζοντα. Συμμαζεύοντας το άπειρο, νάχω
την αίσθηση: ή πως δεν υπάρχουνε μηχανές
ή πως υπάρχουνε πολύ λίγες. ή πως δεν υπάρχουν στρατιώτες
ή πως υπάρχουνε πολύ λίγοι. ή πως δεν υπάρχουνε όπλα
ή πως υπάρχουνε πολύ λίγα, στραμμένα κι αυτά προς την έξοδο
των δασών με τους λύκους. ή πως δεν υπάρχουνε έμποροι
η πως υπάρχουνε πολύ λίγοι σε απόκεντρα
σημεία της γης όπου ακόμη δεν έγιναν άμαξωτοί δρόμοι.
Το ελπίζει ο Θεός
πως τουλάχιστο μές στούς λυγμούς των ποιητών
δεν θα πάψει να υπάρχει ποτές ο παράδεισος.»

-Μάνος Ελευθερίου, «Δεν είναι κόσμος εδώ»

«Πονάς και κλαις ακόμη και μετά το θάνατό σου.
Πονάς και κλαις στις ρεματιές του Άδη
για όσα βλέπεις και για κείνα που θα ‘ρουν.

Και το νιώθω- γιατί ανθίζουν τα μαύρα
στις ατραπούς που γυρνάω
και οσάκις μελετώ το όνομά σου
στα αίματα ντύνεται η άνοιξη.

Πονάς και κλαις ακόμη και μες στον Άδη ακόμη

και μες στα χειρουργεία η χημεία των άστρων
καμιάν ελπίδα δε μας δωρίζει
και τα χαμένα μέλη μας αποχαιρετούν το μέλλον.

Δεν είναι κόσμος εδώ και μήτε τόπος να ζήσουμε.
Χρυσάφι ντροπής στοιβάζουν οι άνθρωποι.
Ευεργετούν τον πλούτο και ελεούν το ασήμαντο.»
(Μ. Ελευθερίου, Το νεκρό καφενείο, Καστανιώτης)

-Κική Δημουλά, «Το λίγο του Κόσμου»

φωτογραφία χεριού

«Εδώ, απέφυγες την περιπέτεια
να ξαναϋπάρχεις
κι είναι το χέρι σου μόνο
στην τετράγωνη νύχτα της φωτογραφίας.
Σαν ανάσταση σκίζει το χάρτινο σύμπαν
μονάχο κι ανεβαίνει,
σαν αίφνης
που αίρει το Λίγο του κόσμου.
Με τέσσερα επί τέσσερα ουρανό που ξεκινάει;
Αλλ’ είναι η ασφυξία των διαστάσεων
ο σπόρος των θαυμάτων.

Περιστρέφω την φωτογραφία,
γιατί προκαλεί εθισμό
η παρατεταμένη χρήση των θαυμάτων.
Εδώ μοιάζει χέρι
που κόπηκε από σώμα χορευτού
την ώρα που έλεγε Ώπα,
γιατί άλλη στροφή θα ετοίμαζε η ψυχή
κι άλλη θα μπόρεσε το σώμα.
Αντίρροπος ρυθμός που σπάζει
το μέλος
και τα μέλη.

Περιστρέφω τη φωτογραφία
Χέρι που βαδίζει
στον ήσυχο στενόμακρο Σεπτέμβρη
των πολλών και βουβών αληθειών.

Εδώ, το χέρι που θα χάραξε
ένα καλή αντάμωση
στην πρώτη πέτρα των ανθρώπων.
Ευχή που πιάνει αν φυτευτεί
σε γη φωτογραφίας μόνο.

Με μια ελάχιστη κίνηση
Το χέρι αλλάζει πάλι
Επαγγελίες αιωρήσεως.
Τώρα, όμοιο χάδι είναι ανοδικό
Στα μακρινά μαλλιά μιας μνήμης.

Αχ, τι θα τις κάνει τόσες ομοιότητες
Για αυτόν τον ένα κόσμο;

Αφήνω τη φωτογραφία να πέσει.
Και το χέρι σου μένει
παλάμη ανεστραμμένη
σε κάποια χειρομάντισσα νεφέλη,
που το διαβάζει:
Μαζί του δεν βλέπει να μας δένει
καμία συνεργασία στα βάρη.
Μαζί δεν θα σηκώσουμε
μήτε νεκρόν από κάτω
μήτε λουλούδι.»

-Κώστας Καναβούρης, «Ο κόσμος ακόμα χρειάζεται σφαγές»
[απόσπασμα]

Προετοιμάστε στρατιές˙ θα χρειαστούν.
Προετοιμάστε τάγματα και συστοιχίες ποιημάτων.
Θα χρειαστούν.
Δεν γίνεται αλλιώς.
Προετοιμάστε την μυθολογία
Προετοιμάστε τους νεκρούς
Προετοιμάστε όλες τις νύχτες.
Θα χρειαστούν.
Προετοιμάστε όσα μάθατε.
Προετοιμάστε τον Αισχύλο.
Προετοιμάστε το ατσάλι της πιο χαλύβδινης
Ελευθερίας.
Θα χρειαστεί.
Προετοιμάστε στρατιές εθελοντών στην σκέψη.
Προετοιμάστε εκατόμβες νεκρών από την σκέψη.
Προετοιμάστε τις αγχόνες απ’ όλου θα σας
Κρεμάσουν.
Προετοιμάστε τα παιδιά σας στις τραγωδίες.
Θα χρειαστεί.
Να είστε έτοιμοι. Θα χρειαστεί.
Ολα χρειάζονται σ’ αυτόν τον κόσμο.
Προετοιμάστε.
Ο κόσμος ακόμα χρειάζεται σφαγές.
Προετοιμάστε τον εαυτό σας.
Ακονίστε την φλέβα σας στα λατομεία.
Λάμπουν οι κομμένες πέτρες
Κι από μάρμαρο είναι καμωμένο το μαχαίρι.
Και η αγχόνη επανέρχεται.
Προετοιμάστε το δηλητήριο
Που θα πάρετε μαζί σας στην μάχη.
Προετοιμάστε την θρησκεία του εχθρού σας.
Αφαιρέστε τον σταυρό.
Μονάχα το αίμα να αφήσετε.
Προετοιμάστε το πεδίο της μάχης.
Τα σχοινιά και τα όπλα.
Την πλεύση των στρατευμάτων σας.
Τα επιχειρήματα των στρατηγών προετοιμάστε
Και τις εξορίες της σφαγής τού εδώ.
Εδώ. Εδώ. Εδώ.
Προετοιμάστε το γρασίδι των τάφων
Προετοιμάστε το εδώ. Τώρα.
Αύριο θα είναι νωρίς.
Χτες ήταν αργά.
Τίποτα δεν απομένει.
Ενα κορμί. Εδώ. Τώρα. Εδώ.
Προετοιμάστε αυτό το κορμί.
Θα το χρειαστείτε.
Δεν γίνεται αλλιώς.
Θα χρειαστείτε όλα τα σκεύη της σφαγής
Κι όλα τα σκεύη της μνήμης.
Ενα κορμί πεταγμένο στην έρημο
Ενα πηγάδι μέσα στο κορμί.
Το κορμί είναι η έρημος
Το πηγάδι είναι το κορμί.
Προετοιμάστε.
Θα σας χρειαστούμε και δεν θα το αποφύγετε.
Θα χτυπήσουμε την πόρτα μετά τον εχθρό σας.
Και θα είμαστε εκεί. Στα κατάμαυρα μεσημέρια˙
Προετοιμάστε.
Θα μας δείτε και δεν θα σας προλαβαίνει η απελπισία.
Θα μας δείτε και δεν θα σας προλαβαίνει η χαρά
Μήτε η περηφάνια.
Προετοιμάστε γιατί οι γιορτές σας
Θα είναι μονάχα από κουρασμένη λύπη
Την ώρα που οι εχθροί
Θα φεύγουν από τις λέξεις σας
Και ο άνεμος θα είναι μονάχα άνεμος
Και όλα θα γίνονται νόημα αδέσποτου ζώου
Και χρόνου δεσποτικού πάνω στο ζώο
Και το ζώο θα είναι ένα ερείπιο
Περιφερόμενο στα κρεβάτια σας.
Προετοιμάστε γι’ αυτά.
Και γι’ άλλα χειρότερα.
Να σου σφάζει ο αδελφός το τίποτα.
Και να κράζει το κοράκι.
Και χρόνος να μην υπάρχει.
Ούτε σαν πτώμα που όζει.
Προετοιμαστείτε γι’ αυτά.
Χρειάζεται να πολεμήσετε.
Εγινα κατανοητός;
Δεν έγινα.
Ωστε πάλι από την αρχή:
Προετοιμαστείτε.
Προετοιμάστε την εξορία σας.
Προετοιμάστε τις κρήνες και τις φωνές
Τα βουνά και τη θάλασσα.
Το έδαφος και το υπέδαφος.
Προετοιμάστε τους αριθμούς.
Προετοιμάστε τις αποδείξεις.
Προετοιμάστε τα κέρδη και τις ζημιές.
Προετοιμαστείτε στα όρη στ’ άγρια βουνά.
Θα χρειαστεί.
Η φοβέρα των θυμάτων έρχεται.
Παραταχτείτε.
Πρέπει να νικήσετε τα θύματα.
Πρέπει να νικήσετε τις ήττες.
Παραταχτείτε.
Προετοιμάστε τη μάχη σας.
Δείτε τον εχθρό στα μάτια.
Τώρα. Εδώ. Τώρα. Εδώ.
Με ρυθμό.

(απόσπασμα από τη συλλογή «Ο κόσμος ακόμα χρειάζεται σφαγές και άλλα ποιήματα», εκδ. Καστανιώτη)

Advertisements

Single Post Navigation

10 thoughts on “Πες το με ποίηση (91ο): «Κόσμος»…

  1. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Μάλιστα, Γιάννη!
    Όλα τα γνωστά τα έχεις ήδη προλάβει.
    Να δούμε τι απομένει. Ξεκινάω απ’ το μηδέν.

    1. Ο κόσμος κ’ η ποίηση

    Απλά πράγματα όλα τους. Η τάξη τους είναι
    φροντισμένη απ’ το χέρι σου. μια δέσμη από χρώματα
    στο βάζο του χρόνου.
    Άλλωστε, τι
    θαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση; Είναι η γύρη
    των πραγμάτων του σύμπαντος. Η γύρη σε πράξεις,
    η γύρη σε οδύνη, σε φως, σε χαρά, σε αλλαγές,
    σε πορεία, σε κίνηση,
    Η ζωή κ’ η ψυχή
    σ’ ένα αιώνιο καθρέφτισμα μέσα στο χρόνο.
    Τι νομίζεις, λοιπόν’ κατά βάθος η ποίηση
    είναι μι’ ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη
    όλο τον κόσμο.

    ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

    Αλίκη Καγιαλόγλου – Ο κόσμος σου να είμαι εγώ

    2. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση

    Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.
    Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα
    πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες
    τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας
    μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,
    μὲς ἀπὸ σένα – πλησιάζουν τὰ πράγματα,
    γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα –
    τώρα μπορῶ
    ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.
    Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω
    σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς
    .
    BΡΕΤΤΑΚΟΣ

    Ο κόσμος που αλλάζει – Αλκίνοος Ιωαννίδης

    3. Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΥ

    Ω βλέμμα

    λάθος κόσμο μου γνώρισες.
    Δεν ήταν αυτός.

    Ω αντίληψη

    εάν ο κόσμος που μου γνώρισες εσύ
    είναι ο σωστός

    δεν ήταν αυτός.

    Το λάθος αίσθημά μου
    κι ο κόσμος του όλος.

    είν’ ο σωστός μου κόσμος.

    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ από ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑ

    Ο κόσμος είναι ένα βουνό -ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

    4. Κι όμως κινείται

    Σήκω μέρα.
    Νίψου έτοιμο το πρωινό σου
    σερβιρισμένος ο κόσμος
    φρέσκος μόλις τον έκοψαν
    από το δέντρο του ύπνου.

    Πάρε μαζί σου και τ όνειρό του
    για μεσημεριανό σου.

    Κράτα λίγο και για το σούρουπο
    θα πεινάσεις
    θα ναι τα τρόφιμα
    κλειστά.

    Μόνο συγκράτησε όσο μπορείς
    την επιδεικτική φιλάρεσκη εξάπλωσή σου.
    Αφού ξέρεις
    η πίσω μεριά ενός βουνού
    ένα φού να σου κάνει
    έσβησες πας.

    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, συλλογή «Δημόσιος Καιρός», Ίκαρος»

    Μαρινέλλα – ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΣ’ ΕΣΥ

    5. Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Έξοδος

    Στον άγλωσσο τούτο κόσμο
    που ήρθα για βουβές σπουδές
    είναι οι ασκήσεις μου εκκωφαντικές
    ξέρω, δεν ρέει ακόμα
    δεν ρέει φυσικά η σιωπή μου.

    Αυτόν τον κόσμο τον καλό, Νίκος Ξυλούρης

    6. Voluptas

    Ελάτε, ο κόσμος όλος είμαι εγώ!
    μες απ’ τα χρυσοκόκκινα μαλλιά μου,
    απ’ τη ματιά κι’ από τα δάχτυλά μου
    της ηδονής πετιέται το στοιχειό.
    Ελάτε ο κόσμος όλος είμαι εγώ.

    ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ, απόσπασμα

    Μαρινέλλα & Χατζής – ΝΑ ‘ΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΙΑ ΚΑΛΠΗ

    7.
    …Ότι Σου εστίν η Βασιλεία

    Ότι Σου εστίν
    Είναι η ζωή
    Ότι Σου εστίν η..

    Έτσι τελειώνει ο κόσμος
    Έτσι τελειώνει ο κόσμος
    Έτσι τελειώνει ο κόσμος
    Όχι με έναν β ρ ό ν τ ο
    μα μ’ ένα λ υ γ μ ό

    Οι κούφιοι άνθρωποι – T.S. Elliot , απόσπασμα (μετάφραση Γ. Σεφέρης)

    Στον άλλο κόσμο που θα πας, Μαίρη Λίντα

  2. κοσμε χρυσέ

    κόσμε άσωτε

    κοσμε γυάλινε

    κόσμε μου΄γινες πληγή

    κόσμε αγάπη μου

  3. Ciao, Aggeliki!… Η αλήθεια όντως είναι ότι έχω πλεονέκτημα…. Αλλά εσύ πολλές φορές με ξεπερνάς με τις ποιητικές επιλογές σου!… Grazie mille!

    -«Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος.»
    (Δ. Σολωμός)

    -«…Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του ΚΟΣΜΟΥ,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.»
    (Κ. Π. Καβάφης)

    -Ζαν Πιερ Ζουβ, [Το χρώμα του κόσμου]
    (μτφ. Ο. Ελύτης)

    «Το χρώμα του κόσμου είναι γιομάτο θαύματα
    Έρημος αφυπνίζεται
    Κάποιο κλαδί πλατύφυλλο λικνίζεται στην άχνη
    Μια μέρα βλέπεις τα όρη τ’ αρωματικά
    Μιαν άλλη τον απέραντο κάμπο με τα καράβια.»
    (Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά γράμματα)

    -Λόρενς Φερλινγκέτι, «Ο κόσμος είναι ένα ωραίο μέρος για να γεννηθείτε»
    (Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου)

    «Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
    για να γεννηθείτε
    αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
    δεν είναι πάντα
    και τόσο διασκεδαστική
    αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
    που και που
    όταν όλα πάνε καλά
    γιατί ακόμα και στον παράδεισο
    δεν τραγουδούν
    όλη την ώρα
    Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
    για να γεννηθείτε
    αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
    όλη την ώρα
    ή έστω απλώς λιμοκτονούν
    κάποιες ώρες
    στο κάτω κάτω δεν πειράζει
    αφού δεν είστε εσείς
    Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
    για να γεννηθείτε
    αν δεν σας πολυνοιάζουν
    λίγα ψόφια μυαλά
    στις ψηλότερες θέσεις
    ή μια δυο βόμβες
    που και που
    στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
    ή άλλες τέτοιες απρέπειες
    απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
    με τους διακεκριμένους άνδρες της
    και τους κληρικούς της
    και τους λοιπούς αστυφύλακες
    και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
    και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
    και τις άλλες δυσκοιλιότητες
    που η τρελή μας σάρκα
    θα κληρονομήσει
    Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
    για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις κουταμάρες
    και να κάνεις έρωτα
    και να είσαι λυπημένος
    και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις εμπνεύσεις.»
    (Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά γράμματα)

    -Τάσος Λειβαδίτης, «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»
    (απόσπασμα)

    “…Μνημόσυνο για τους πεσόντες
    Εξέδρες/ τα ψηλά καπέλα των υπουργών
    μονύελα, γάντια, ακριβές γούνες
    οι φαντάροι στη γραμμή παρουσιάζουν όπλα
    πίσω από τις ξιφολόγχες που γυαλίζουν
    στριμώχνεται ο λαός.
    Φάτσες τετράγωνες ρυτιδωμένες
    φάτσες μελανιασμένες απ’ το κρύο
    χοντρά δυνατά σαγόνια σαπισμένα δόντια
    μάτια κάτω από τσαλακωμένα κασκέτα
    κόκκινα και βλοσυρά.
    Ανάπαυσον ο Θεός τους δούλους σας
    αλληλούια/ φυσάει […]
    Ο πόλεμος/ ησυχία ησυχία μιλάει ο κύριος υπουργός
    ο πόλεμος/ αλληλούια
    φυσάει μες απ’ τα δεκανίκια των σακάτηδων
    που χτυπάνε τις πόρτες των πολιτειών
    φυσάει μες στις κιθάρες των τυφλών
    που παίζουν στις γωνιές των δρόμων
    φυσάει ανάμεσα στα κόκαλα των νεκρών […]
    Το έθνος μας απειλείται…
    υπέρ βωμών και εστιών…
    μα πρέπει να συντομεύουμε εξοχότατε
    μας περιμένουν για το τσάι
    ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη
    ένας ζητιάνος ξύνει τ’ αχαμνά του
    Φυσάει στα κοκαλιάρικα απλωμένα χέρια
    των ζητιάνων στα σκαλοπάτια των εκκλησιών
    φυσάει στις ξεπαγιασμένες ουρές
    έξω από τα λαϊκά συσσίτια
    φυσάει στα ορφανοτροφεία, στα μπορντέλα
    στα παιδικά άσυλα, φυσάει, φυσάει
    – Να διαφυλάξουμε την ασφάλειαν του έθνους
    – Να διώξουν λένε κι άλλους εργάτες αύριο, τι θα γίνουμε
    – Σας πάει περίφημα η ερμίνα αγαπητή μου
    – Ελεήστε με χριστιανοί, δώστε μου μια δραχμίτσα
    – Μακάριοι οι πεινώντες κι οι διψώντες
    – Κάνε πιο κει το στόμα σου βρομάει σαν απόπατος
    – Η ελευθερία της πατρίδος
    – Την πήγε στο νοσοκομείο μα θέλαν λεφτά…
    – Απαιτεί να εξοπλισθώμεν
    – Πέθανε
    – Φυτίλια για τους αναφτήρες…φυτίλια, φυσάει
    τι θα γίνουμε
    πάρτε αδέρφια έχουμε και φυτίλια για δυναμίτες.
    Φυσάει μες απ’ τους σκισμένους αγκώνες των χαμάληδων
    φυσάει μες από τα τρύπια βρακιά των ανέργων
    φυσάει μέσα στην οργισμένη καρδιά του λαού.
    Ο υπουργός χειρονομεί
    πάνω στο χαμηλό μαύρο ουρανό
    τα χέρια του σχεδιάζουν την προδοσία […]
    Φυσάει, ο άνεμος μπερδεύει τους δρόμους
    τις χρονολογίες, τα πρόσωπα
    παρασέρνει τη σκόνη απ’ τα πεδία των μαχών
    αυτή η σκόνη θάβει σιγά σιγά την Ευρώπη […]
    Ένα σινιάλο ουρλιάζει τη νύχτα S.O.S, S.O.S…
    Ο κόσμος βουλιάζει…
    Φυσάει παράξενα απόψε ο άνεμος
    αλλάζοντας το σχέδιο του κόσμου […]”
    (Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. Α’, Κέδρος)

    • AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

      Δευτερολογώντας, να τι βρήκα στο μεταξύ.
      (Μου πρόλαβες το Φερλινγκέτι. Σε συγχωρώ.)

      ΟΜΟΡΦΕ ΜΟΥ ΚΟΣΜΕ- ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

      1. Πώς βλέπει τον κόσμο

      [Από την ενότητα Όρθιος ο καιρός]

      Βουλιάζει στο σκοτάδι
      Σιγά – σιγά τα μάτια της ανασύρουν
      κάτι σαν κλεφτοφάναρο, σαν πρωινό άστρο
      Αφουγκράζεται κάποια φωνή,
      φωνές που την περιπαίζουν και την λοιδορούν
      Τα σανίδια στο πάτωμα βγάζουν αγκίδες
      που πληγώνουν τα πόδια της
      Αυτό το αποκρουστικό πλάσμα
      που κολλάει επάνω της
      γίνεται ένα με το κορμί της,
      είναι το κορμί της
      της ορίζει πού θα σταθεί, πού θα κατευθυνθεί
      κόβει στα δύο την ύπαρξή της
      Ίσως ένα χέρι,
      αν ένα χέρι μπορούσε να την τραβήξει
      από αυτήν την καθημερινότητα.

      «Oρφανή, ορφανή» της φωνάζουν οι κάτω όροφοι
      «Έλα μαζί μας σ’ αυτό το κρεβάτι των οργίων»
      επιμένουν έξω απ’ το παράθυρο της οι σειρήνες.

      Χαρά Χρηστάρα, Από τη συλλογή Θέατρο σκιών (1999)

      ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ-ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

      2. ΚΟΣΜΟΣ Σ’ ΕΝΑ ΦΙΛΙ

      Κόσμος σ’ ένα φιλί
      Ο παίκτης με τις μπαγκέτες από λεπτοκαρυά ραμμένες στα
        μανίκια του
      Καλμάρει ένα λεφούσι νεαρών λεοντοπιθήκων
      Που σάλο ξεσηκώνοντας μεγάλο από το χείλος κατήλθαν
        της αβύσσου
      Όλα εδώ θολώνουνε και βλέπω τη νυκτερινή διερχόμενη άμαξα
      Να τη σέρνουν μεξικανικές αμφίβιες σαλαμάνδρες γνωστές ως
        αξολότλ με κάτι μπλε υποδήματα
      Σπινθηροβόλα εμπασιά του δρόμου που οδηγεί όποιον τον
        τραβάει ντουγρού στον τάφο
      Τον στρωμένο με βλέφαρα και με τις βλεφαρίδες τους
      Των αντιποίνων ο νόμος έναν ολόκληρο λαό δεκατίζει
        αστέρων
      Κι εσύ πας και μου στολίζεσαι με δρόσο μελανή
      Ενώ τα τρομαλέα ορόσημα του νου
      Με κόμες αμπελώδεις
      Κατασχίζονται και δη κατά μήκος
      Τη διάβαση ελευθερώνοντας στους πάλλευκους ερωδιούς
      Που επανακτούν εξ εφόδου τη γειτονική μας λίμνη
      Τα κάγκελα του θεάματος είναι ροδανισμένα θαυμασίως
      Και μια εκεί επιμήκης άτρακτος επιμαρτυρεί απλώς του
        ανθρώπου το φευγιό την απόδραση
      Λίγο μετά το χάραμα στις επιφανείς μηδικές πόες σε κάτι
        περιώνυμα τριφύλλια
      Η ώρα
      Τώρα πια είναι κάτι λιανά απ’ τα χρυσά νομίσματα της
        αθιγγανίδος που κουδουνίζουνε
      Με γιρλάντες καλλιόψειες
      Μια ιππεύτρια στητή ολόρθη σ’ ένα άλογο καλπάζον σ’ έναν
        ψαρή απάνω διάστικτον με βόλια αδόκητης νεροποντής
      Από μακριά οι βραχίονές της είναι πάντα σε έκταση
      Ο κεκονιαμένος ρόμβος από κάτω μου θυμίζει
      Το αντίσκηνο με τους γαλάζιους βίσονες
      Που κεντήσανε οι Ινδιάνοι που ’χα στο προσκέφαλό μου
      Έξω ο αέρας προβάρει χειρόκτια από βίσκο κοινώς γκυ
      Πάνω σ’ έναν πάγκο καθαρού νερού
      Κόσμος σ’ ένα φιλί κόσμος
      Δικά μου τα όστρακα
      Τα καύκαλα της μεγάλης ουράνιας χελώνας με κοιλιά
        υδρόφιλου
      Που κάθε νύχτα στο αλώνι μάχεται του έρωτα
      Με τη μεγάλη μαύρη χελώνα με τη γιγαντιαία των ριζών
        σκολόπεντρα

      ANDRÉ BRETON, Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

      Ο κόσμος ξημερώνει – Γιώργος Νταλάρας

      3. ΠΟΙΗΜΑ (17 Ιανουαρίου, 1995)
      ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ/ Ο κόσμος πάει να διαλυθεί
      Ο κόσμος πάει το φως του όλο να χάσει
      Και στο σκοτεινό του πηγάδι να μας στριμώξει

      Σε κείνο το μαύρο, γεμάτο κι αποπνικτικό μέρος
      Κει όπου θα σκοτώσουμε ή θα πεθάνουμε ή θα χορέψουμε
      Ή θα θρηνήσουμε ή θα ουρλιάξουμε ή θα στριγκλίζουμε
      Ή θα σπρώχνουμε σαν τα ποντίκια ξανά
      Να διαπραγματευτούμε την αρχική μας τιμή.

      Χάρολντ Πίντερ, Ποιήματα 1948-2004, Κέδρος

      What a wonderful world – LOUIS ARMSTRONG

      4. (Μπαλάντα για την έγκριση του κόσμου)

      Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
      Και να που, σήμερα, μου δείξανε τον κόσμο τους.

      Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρός.
      Και είπα ευθύς: «Μ’ αρέσει ο νόμος τους».
      Τον κόσμο αντίκρυσα μεσ’ απ’ τα ρόπαλά τους.

      Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
      Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
      Και σαν με ρώτησαν «Σε διασκεδάζει;», είπα: «Πολύ!»

      Κι έπο την ώρα εκείνη, λέω «Ναι» σε όλα.
      Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
      Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα,
      ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
      Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.

      Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
      Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
      «Καλά τους κάνουν- για του έθνους την ομόνοια!»
      Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
      κι ήθελα να φωνάξω: «Σταματήστε!»

      Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
      μ’ άκουσα να φωνάζω: «Ζήτω! Προχωρήστε!»
      Δεν μου αρέσει η φτύνει κι η κακομοιριά.

      Γι’ αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
      Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
      ταιριάζει, βέβαια- το ξέρω- κι η έγκρισή μου.

      (Μπέρτολντ Μπρεχτ)

      Ο κόσμος τους, Παύλος Σιδηρόπουλος

      Να δεις τον Κόσμο σε έναν κόκκο άμμου,
      και τον Ουρανό σ’ ένα αγριολούλουδο,
      να κρατήσεις το Άπειρο στην παλάμη σου
      και την Αιωνιότητα σε μια ώρα.

      William Blake

      Κλείνω τα μάτια μου κι όλος ο κόσμος πέφτει νεκρός.
      Ανοίγω τα βλέφαρά μου, και ξαναγεννιέται.

      Sylvia Plath

      ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ -ΜΙΚΡΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ https://www.youtube.com/watch?v=WRYy-xtplLs

      Κόσμος δροσιάς
      Όμως και στις δροσοστάλες
      Τσακωμοί

      ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣΣΑ , ” 91 ΙΑΠΩΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΝ 1″ εκδόσεις ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ και σε μετάφραση ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΡΟΥΝΙΑ

      ΧΑΤΖΗΝΑΣΙΟΣ ΣΜΟΚΟΒΙΤΗΣ – Ο ΚΟΣΜΑΣ ΚΙ ΚΟΣΜΟΣ https://www.youtube.com/watch?v=J5taWpaprGk

  4. Καλησπέρα, Lysippe!…. Ευχαριστώ πολύ!

  5. Καλημέρα, Αγγελική! Καλή εβδομάδα!

    -«Σύμφωνοι ότι όλα θα αλλάξουν/ ο κόσμος κι η ανθρωπότητα/ και προπαντός η αταξία των ανθρώπινων τάξεων…/Κι όταν θα ΄χετε καλυτερέψει τον κόσμο/ να συνεχίσετε να τον καλυτερεύετε/ αυτόν τον καλύτερο κόσμο/ Συμπληρώστε κι άλλο την συμπληρωμένη αλήθεια/…Κι αν συμπληρώνοντας την αλήθεια/ αλλάξατε την ανθρωπότητα, λοιπόν/ αλλάξτε κι άλλο την αλλαγμένη ανθρωπότητα» (Μπ. Μπρεχτ)

    -Μπ.Μπρεχτ, «Χρειάζονται πολλά τον κόσμο για να αλλάξεις»

    Άλλαξε τον κόσμο, το’ χει ανάγκη

    Mε ποιον δε θα καθόταν ο Δίκαιος
    αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;
    Ποιο γιατρικό θα ‘ταν πολύ πικρό
    για τον ετοιμοθάνατο;
    Tι βρωμιά δε θα ‘κανες
    τη βρωμιά για να τσακίσεις;
    Aν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν’ αλλάξεις, δεν θα
    καταδεχόσουν να το κάνεις;
    Ποιος είσαι;
    Bυθίσου στο βούρκο
    αγκάλιασε το φονιά, όμως
    άλλαξε τον κόσμο: το ‘χει ανάγκη.

    (Στο τέλος του έργου, ο Xορός συμπληρώνει:)

    Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:
    Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.
    Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
    Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
    Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
    Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
    την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

    (Aπό το θεατρικό έργο «H απόφαση» –

    -Μάνος Ελευθερίου, «Το μπλε του κόσμου γύρευα»

    «Το μπλε του κόσμου γύρευα
    και καθώς ενόμιζα πως κουβαλούσα το αεράκι
    του μέλλοντός μου
    είδα το χιόνι των ερώτων ανθρώπων μακρινών
    και να ματώνουν τα πνευστά και να ιδρώνουν θάνατο

    και τα σώματα να γίνονται μοίρα
    με τη μνήμη μας ένα ποτάμι θηρία που αστράφτει
    κατηφορίζοντας στα μεγάλα βουνά των ανθρώπων.»
    (Μ. Ελευθερίου, Το νεκρό καφενείο, Καστανιώτης)

  6. Αυτόν τον κόσμο τον καλό
    τον χιλιομπαλωμένο
    βρε ράβε ξήλωνε ράβε ξήλωνε
    δουλειά δουλειά δουλειά να μη σου λείπει

    Καλό απόγευμα παιδιά 🙂

  7. Ciao, Petra!!!….
    Δεν ξέρω, πόσο δίκιο έχει ο Καζαντζάκης στο παρακάτω:
    «Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται.» (Ν. Καζαντζάκης)

  8. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    We Are The World

    ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ

    Έρχεται μια στιγμή που προσέχουμε μια συγκεκριμένη κραυγή
    Όταν ο κόσμος οφείλει να ενωθεί σαν ένας
    Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν
    Και είναι ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας για τη ζωή
    Το πιο σπουδαίο δώρο από όλα

    Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε μέρα με τη μέρα
    Πως κάποιος, κάπου θα κάνει σύντομα την αλλαγή
    Είμαστε όλοι μέρος της τεράστιας οικογένειας του Θεού
    Και η αλήθεια, ξέρεις,
    Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε είναι η αγάπη

    Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά
    Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα
    Οπότε ας αρχίσουμε να δίνουμε
    Υπάρχει μια απόφαση να πάρουμε
    Σώζουμε τις ίδιες τις ζωές μας
    Είναι αλήθεια θα δημιουργήσουμε νια καλύτερη μέρα
    Απλά εσύ και εγώ
    Στείλε τους την καρδιά σου και θα ξέρουν πως κάποιος νοιάζεται
    Και οι ζωές τους θα είναι πιο δυνατές και ελεύθερες
    Όπως ο Θεός μας έδειξε μετατρέποντας την πέτρα σε ψωμί
    Οπότε όλοι πρέπει να δώσουμε μια χείρα βοηθείας

    Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά
    Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα
    Οπότε ας αρχίσουμε να δίνουμε
    Υπάρχει μια απόφαση να πάρουμε
    Σώζουμε τις ίδιες τις ζωές μας
    Είναι αλήθεια θα δημιουργήσουμε νια καλύτερη μέρα
    Απλά εσύ και εγώ

    Όταν είσαι πεσμένος, φαίνεται πως δεν υπάρχει ελπίδα
    Όμως αν απλά πιστέψεις πως δεν υπάρχει τρόπος να πέσουμε
    Άσε μας να καταλάβουμε πως μια αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο
    Όταν σταθούμε ενωμένοι σαν μια γροθιά

    Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά
    Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα
    Οπότε ας αρχίσουμε να δίνουμε
    Υπάρχει μια απόφαση να πάρουμε
    Σώζουμε τις ίδιες τις ζωές μας
    Είναι αλήθεια θα δημιουργήσουμε νια καλύτερη μέρα
    Απλά εσύ και εγώ

  9. Καλημέρα, Αγγελική!…. Πολύ ωραίο!!!!!… Grazie mille!!!

    «Σκέψου κι άλλαξε τον κόσμο»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: