Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (89ο): «Γη»…

-«Δυστυχώς και η γη με δικά μας έξοδα γυρίζει»

(Οδυσσέας Ελύτης)

-«Αγριομυρίκη  εν τη ερήμω

Επικατάρατος εν γη  αλμυρά»

(Βύρων Λεοντάρης)

-«…Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη

Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο

Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό

Έτσι πρέπει να γίνει Έτσι θα γίνει»

(Βολφ Μπίρμαν)

-Ζυλ Συπερβιέλ, «Ο καημός της γης»

«Μια μέρα σαν θα πούμε : » Ήταν ο καιρός του ήλιου,

Θυμόμαστε φώτιζε και το πιο μικρό κλαδί ,

Και τη γερασμένη γυναίκα όσο και την εκστατική παιδούλα ,

Ήξερε να δίνει στ’ αντικείμενα το χρώμα τους μόλις απάνω τους ακουμπούσε , Ακολουθούσε το άλογο καθώς έτρεχε και σταματούσε μαζί του,

Ήταν ο αλησμόνητος καιρός που βρισκόμαστε στη Γη ,

Κοιτάζαμε περίγυρα με τα μάτια μας που γνωρίζανε

Τ’ αυτιά μας καταλάβαιναν την κάθε απόχρωση του αιθέρα ,

Κι όταν το βήμα του φίλου προχωρούσε το ξέραμε ,

Μαζεύαμε ένα λουλούδι όπως ένα γυαλιστερό χαλίκι ,

Τον καιρό που δεν μπορούσαμε ν’ αδράξουμε τον καπνό…

Α! Είναι το μόνο που τα χέρια μας θα πιάνανε τώρα. »

(Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, ελληνικά γράμματα)

-Τσεζάρε Παβέζε, « Κόκκινη γη»

«Κόκκινη γη μαύρη γη,

εσύ έρχεσαι απ’ τη θάλασσα,

απ’ τη φρυγμένη βλάστηση,

όπου λέξεις αρχαίες

κι αιμάτινος μόχθος

και γεράνια στα βράχια-

δε γνωρίζεις τι φέρνεις

από θάλασσα λέξεις και μόχθο,

εσύ, πλούσια σαν μνήμη,

σαν τ’ άνυδρα χώματα,

συ σκληρή και γλυκύτατη

λέξη, αρχαία από αίμα

συσσωρευμένο στα μάτια˙

νεαρή, σαν καρπός

που εποχή είναι και μνήμη-

αναπαύεται η ανάσα σου

κάτω απ’ τον αυγουστιάτικο τον ουρανό,

το βλέμμα σου ελιές

που γλυκαίνουν τη θάλασσα,

και συ ζει ξαναζείς

δίχως έκπληξη, σίγουρη

σαν τη γη σκοτεινή

σαν τη γη, πατητήρι

των ονείρων και των εποχών

που αναδύεται μες στο φεγγάρι

πανάρχαιο, όπως

τα χέρια της μάνας σου

η χύτρα της τζάκι.»

(Τσέζαρε Παβέζε, Τα ποιήματα, εκδ. Printa)

 

-Νικηφόρος Βρεττάκος, «Μη μου σκοτώνετε της γης το ποίημα»

«Μη μου σκοτώσετε το νερό.

Μη μου σκοτώσετε τα δέντρα.

Μη μου ξεσκίστε αυτές τις θείες σελίδες

που τις γράψανε τ΄ασύλληπτο φως

κι ο ασύλληπτος χρόνος

κι όπου σταθώ με περιβάλλουν.

Μη μου σκοτώσετε της γης το ποίημα!…

Επιστρατέψετε την αιωνιότητα,

ανάβοντας το άστρο: «Αγάπη».

Επιστρατέψετε την αιωνιότητα,

ανάβοντας ψηλότερα απ΄όλα,

πάνω απ΄το έτοιμο βάραθρο,

το άστρο: «Ανθρώπινο μέτωπο!».

Σας παρακαλούμε:

Αφήστε μας τα πράγματα.

Μη μας τα καίτε.

Αφήστε τα έντομα να βρίσκουνε τ΄άνθη τους.»

-Μαχμούντ Νταρουίς, «Στη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις»

(απόσπασμα)

 

«Στη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

Ο ερχομός του Απρίλη

Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή

Οι απόψεις μιας γυναίκας για τους άντρες

Το τραγούδι μιας γυναίκας

Τα γραπτά του Αισχύλου

Ο φόβος στα μάτια ενός τυράννου

Ο πρώτος   έρωτας

Η χλόη πάνω στη πέτρα

Η πρώτη νότα της φλογέρας σαν σε ταξιδεύει στις αναμνήσεις

Στη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

Το τέλος του Σεπτέμβρη

Μια γυναίκα να κλέβει χρόνια μετά τα σαράντα

Το άρωμα του ροδάκινου στα χείλη μιας γυναίκας

Μια ώρα ήλιου στη φυλακή

Τα συνθήματα ενός λαού για τους  χαμογελαστούς μάρτυρες(…)»

(Μετάφραση: Νασίμ Αλατράς(

 

 

-Woody Guthrie, «Αυτή η γη είναι δική σου»

«Αυτή η γη είναι δική σου, αυτή η γη είναι δική μου

Απ’ την Καλιφόρνια μέχρι το νησί της Νέας Υόρκης

Απ’ τα κοκκινόδεντρα δάση μέχρι τα νερά του Ρεύματος

Του Κόλπου Αυτή η γη φτιάχτηκε για εσένα και για εμένα

Καθώς περπατούσα στις στροφές της εθνικής οδού

Είδα από πάνω μου τον απέραντο ουρανό

Είδα κάτω την χρυσή κοιλάδα

Αυτή η γη φτιάχτηκε για εσένα και για εμένα

Περιπλανήθηκα, σουλατσάρισα και ακολούθησα τα ίδια μου τα βήματα

Στην λαμπερή άμμο των αδαμάντινων ερήμων αυτής της χώρας

Και άκουγα παντού γύρω μου την ίδια φωνή

Αυτή η γη φτιάχτηκε για εσένα και για εμένα

Όταν ο ήλιος πρόβαλλε φωτεινός και πήγαινα περίπατο

Και τα σιτοχώραφα μου έγνεφαν και τα σύννεφα της σκόνης κυλούσαν

Καθώς η ομίχλη διαλυόταν μια φωνή έψαλλε

Αυτή η γη φτιάχτηκε για εσένα και για εμένα

Καθώς συνέχιζα να περπατώ είδα μια επιγραφή

Έγραφε «Απαγορεύεται Η Διέλευση»

Αλλά στην άλλη πλευρά δεν έλεγε τίποτα

Εκείνη η πλευρά φτιάχτηκε για εσένα και για εμένα

Στη σκιά του καμπαναριού είδα τους συνανθρώπους μου

Δίπλα στο κτίριο της Πρόνοιας είδα τους συνανθρώπους μου

Και καθώς στέκονταν εκεί πεινασμένοι στάθηκα και εγώ και ρώτησα

Αυτή η γη έχει φτιαχτεί για εσένα και για εμένα;

Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να με σταματήσει

Καθώς περπατώ στη λεωφόρο της ελευθερίας

Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να με κάνει να γυρίσω πίσω

Αυτή η γη φτιάχτηκε για εσένα και για εμένα»

(απόδοση στα ελληνικά:  Θάνος Μαντζάνας)
-Κική Δημουλά, «ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ!»

«Τώρα θα κοιτάζεις μία θάλασσα. Η διάθεση να σε εντοπίσω

στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών

έτσι σε βρίσκει:

πικρή παραθαλάσσια αοριστία. Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει

κι ας νύχτωσε τόσο εδώ

των τόπων οι κρίσιμες ώρες

σπάνια συμπίπτουν.

Κάτι σαν φώς και ούτε φώς,

η ώρα του εαυτού σου έχει πέσει. Χορεύουν φύκια

κάτω απ το τζάμι του νερού.

Τα ρηχά, έχουν κι αυτά

τα βάσανά τους και τα γλέντια τους. Τώρα θα έχουν λύσει τα μαλλιά τους

οι αγνές ησυχίες τριγύρω

με τη σιωπή σου θα τις κάνεις

γυναίκες σου εκπληρωμένες.

Ξαπλώνουν δίπλα σου.

Η σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στον αέρα

κι ανεβαίνει. Σε κρατάει στο ράμφος της.

Που ξέρω εγώ τα ευαίσθητα σημεία του πελάγους

για να σε καταλάβω; Θα κοιτάζεις μία έρημη θάλασσα.

Το βλέμμα σου δεν παραλλάζει

από πλαγιά που γλυκά

και με ανακούφιση σκουραίνει

κατρακυλώντας μες στην απομάκρυνση.

Αναπνέεις με το στέρνο των μακρινών ηρεμιών,

που έχω γι αυτές διαβάσει

στους πολύτομους κόπους που έδεσα.

Σ’ ένα αβαθή σου στεναγμό βούλιαξε ένα βαπόρι.

Δεν θα ήτανε βαπόρι. Θα ήτανε σκιάχτρο

στα υγρά περβόλια της φυγής

να μην πηγαίνουν οι διαθέσεις

να την τσιμπολογάνε. Η τερατώδης του πελάγους δυνατότητα,

η κίνηση του πλάτους,

φθάνει στα πόδια σου αφρός,

ψευτοεραστής στα πρώτα βότσαλα.

Τούς σκάει ένα φιλί και ξεμεθάει. Τώρα, θα σου έχουν πει ό,τι είχαν να σου πουν

Οι αναδιπλώσεις των κυμάτων

και θα επιστρέφεις κάπου.

Θα παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,

μία άλλη άπλα,

αλλού γυμνή κι αλλού ντυμένη με βλάστηση. Η σκέψη σου, μετά από τόση θάλασσα,

κατέβηκε από γλάρος,

βάζει το δέρμα της προσαρμογής και χάνεται.

Όπου είναι θάμνος, πράσινη

όπου σκοτεινό, σκοτεινή.

Εκεί που οι καλαμιές σπέρνουν ψιθύρους,

ψιθυριστή,

όπου περνάει ρίζα, ριζωμένη

όπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα

κι όπου δαγκώνει η πέτρα, πέτρινη.

Στην ψυχή σου δεν φθάνει κανείς

ούτε δια ξηράς ούτε δια θαλάσσης.

Αυτό το δισκίο,

το ακουμπισμένο στο μαύρο ατμοσφαιρικό τραπέζι,

πού το περνάς κι εσύ, όπως κι οι άλλοι, για φεγγάρι,

ασ’ το, δεν είναι φεγγάρι.

Είναι το βραδινό μου χάπι

το ψυχοτρόπο…»

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Πες το με ποίηση (89ο): «Γη»…

  1. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Γιάννη,
    Επειδή, ως είθισται, το καλό πράγμα αργεί, με αιφνιδίασες με εκλεκτά ποιήματα, που δεν ήξερα, απολύτως επικεντρωμένα στο θέμα, αν και σχεδόν ταυτίζεται με το προ καιρού «Χώμα».
    Νομίζω πως δεν μου αφήνεις πολλά περιθώρια. Θα δω, ωστόσο, τι μπορώ να κάνω.

    Σκόρπιοι στίχοι:

    1. «Ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι…
    των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι».
    ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

    2. Η Γη δεν έχει άλλη διέξοδο από το να γίνει αόρατη ΜΕΣΑ ΜΑΣ.
    RAINER MARIA RILKE

    3. Για να πατάς στέρεα στη γη, πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από τη γη.
    (Οδυσσέας Ελύτης)

    4. Τα δέντρα είναι ποιήματα γραμμένα από τη γη, ψηλά στον ουρανό.
    Χαρτί, απ’ αυτά, εμείς κάνουμε, και πένα το – εντός μας – ν’ αντιγράψουμε κενό.
    ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

    5. Εδώ δεν έχει νερό παρά μόνο βράχια […]
    Εδώ δεν μπορείς να σταθείς μήτε να γείρεις μήτε και να καθήσεις
    Δεν έχει ούτε καν σιωπή στα βουνά
    Μόνο βροντή ξερή και στείρα χωρίς βροχή.

    Τόμας Στερνς Έλιοτ, Η Ρημαγμένη Γη (The Waste Land) 1922, Δίγλωσση Έκδοση, Μετάφραση-σημειώσεις: Κλείτος Κύρου, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα, 1990, σελ. 47.]

    Σωτηρία Λεονάρδου – Τραγούδι της Γης

    Ο πιο γήινος ποιητής, ο λατρεμένος Αργύρης Χιόνης, είχε πει ότι καλλιεργεί τη γη και την ποίηση, στο Θροφαρί της Κορινθίας, όπου έζησε μέχρι τον ξαφνικό θάνατό του. Δεν μπορώ να αντισταθώ στην εκλεκτή ποίησή του. Πληκτρολογώ για χάρη σου (και για χάρη της ποίησης βεβαίως) 5 ποιήματα (και μου φαίνονται και λίγα).

    Ι. ΣΚΑΒΩ ΤΗ ΓΗ, κι όπως την τσάπα κατεβάζω, ”Χά!” κραυγάζω, δύναμη στο χτύπημά μου για να δώσω, στα κουρασμένα μπράτσα μου κουράγιο.
    Η γη με ένα “άχ!” μου αποκρίνεται, μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης, καθώς την λευτερώνω από την πετσιασμένη κρούστα της.
    Και χά το χά και άχ το άχ με χί μπροστά ή με χί πίσω, με πόνο κι ανακούφιση, σιγά σιγά, η γη κι εγώ την άνοιξη στον πάνω κόσμο ξαναφέρνουμε
    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, Τραγούδια της γης

    2. ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ, ζούνε, πετώντας, είδη πτερωτά όπως πουλιά, σύννεφα και έντομα* προνομιούχα είδη, ζηλευτά, που βλέπουνε από ψηλά τις γήινες ασκήμιες σμικρυμένες, σαν λεπτομέρειες αντιαισθητικές σε ένα, γενικά, καλαίσθητο τοπίο. Προνομιούχα είδη, κι όμως καθόλου επηρμένα, γιατί ξέρουνε καλά, είναι βαθιά γραμμένο μες τα κύτταρά τους πως κι αυτά στη γη θα καταλήξουν, λάσπη και σήψη, λάσπη και σήψη, σιχαμένη λεπτομέρεια μες στον φανταχτερό της φύσης θρίαμβο.

    3. Η ΓΗ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ. Εγώ δεν το πιστεύω* ξέρω πως, αν τραβήξω ίσια μπροστά, ποτέ μου δεν θα επιστρέψω εδώ απ’ όπου κίνησα* ξέρω και ότι στην άκρη του ορίζοντα παραμονεύει ο γκρεμός και, μάλιστα, όσο μειώνεται η όρασή μου και ο ορίζοντας στενεύει, τόσο πιο πολύ ζυγώνει ο γκρεμός. Γιατί λοιπόν να πάω να τον βρω εγώ, αφού αυτός θα έρθει προς εμένα; Μένω εδώ, μικρές κινήσεις κάνοντας, ελάχιστες κινήσεις επί τόπου. Αν θέλει να ‘ρθει ο γκρεμός, ας έρθει, εγώ δεν πρόκειται ποτέ να τον προϋπαντήσω.

    α
    4. Το πιο ωραίο δένδρο
    Φυτρώνει κάτω από τη γη
    Κάτω απ’ τα πόδια μας βαθιά
    Μέσα στο χώμα μες στην πέτρα
    Ωριμάζουν οι καρποί του
    Θρεμμένοι απ’ έναν άλλο ήλιο
    Πάντ’ αναφτό στης γης το κέντρο

    Ωραίοι καρποί οι πιο ωραίοι
    -διαμάντια και ρουμπίνια και αμέθυστοι-
    Μεγάλος πειρασμός για όσους ξέρουν
    Πως είναι εκεί το δένδρο
    Για όσους δεν βαδίζουν πάνωθέ του ανυποψίαστοι
    Κι είναι πολλοί αυτοί που σκάβουν
    Αυτοί που ανοίγουν σήραγγες και σέρνονται
    Στης γης τα σπλάχνα για να βρούνε
    Τους υπέροχους καρπούς και επιστρέφουν
    Φέρνοντας στο φως μια χούφτα πέτρες
    Σκουριασμένες πέτρες ή δεν επιστρέφουν
    Μα χάνουν το μυαλό τους και το δρόμο
    Και μένουνε στης γης τα σπλάχνα αρουραίοι
    Ασπάλακες ασβοί σκουλήκια
    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, E. ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΕΣ (από την ποιητική συλλογή ΤΥΠΟΙ ΗΛΩΝ, Εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ/λογοτεχνία 1978)

    στ
    5. Με τα πόδια χωμένα ως τον αστράγαλο
    Μέσα στη νιοσκαμένη γη
    Με τους μηρούς σφιγμένους για να κρύβουν
    Τη φωλιά του φύλου της
    Με τα μπράτσα σηκωμένα σ’ ικεσία
    Έλεγε με φωνή που μόλις ξεπερνούσε
    Το θρόισμα του ανέμου μέσα στα μαλλιά της
    Δεν είμαι δένδρο είμαι Γυναίκα

    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, E. ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΕΣ (από την ποιητική συλλογή ΤΥΠΟΙ ΗΛΩΝ, Εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ/λογοτεχνία 1978)

    Γη της λεμονιάς, της ελιάς – Μπιθικώτσης

    6. Αναπόληση

    Θα καταργήσω τον ουρανό,
    θα καταργήσω τη γη
    και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί
    για ένα πιοτό
    για ένα τραγούδι
    για ένα χορό
    κι εσύ να περνάς απ’ έξω.
    ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

    7. Γη και θάλασσα
    Η γη είναι καλή με τους χειμώνες της, τα δάση,
    τις μεγάλες πολιτείες, τα χωράφια, τα εργοστάσια…
    Η θάλασσα είναι καλή με τα υπερωκεάνια,
    τα κοπάδια τα χέλια που ψάχνουν τις πόρτες των ποταμιών,
    με τις βαρκούλες στα μικρά λιμάνια, τις φουρτούνες,
    τα πουλιά που χτενίζουν τα άγρια μαλλιά της…
    Δες τα παιδιά καθώς τις ζωγραφίζουν
    μ’ ένα χοντρό καταγάλαζο κραγιόνι.
    Η γη κι η θάλασσα μητέρα
    ενώνουν τους ανθρώπους.
    Απόσπασμα από το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου
    «Γη και θάλασσα», στο βιβλίο Ποιήματα Ι, 1943-1953, εκδ. Κέδρος

    Brian Crain – Earth

    8. ΓΗ

    Με ηδονή αναμοχλεύουμε τα χώματά μας
    Σπέρνοντας στις γυναίκες και στη γη
    Λέγοντας: Γη γη γηγενής, γη μάνα γη
    Γη γη πατρίδα μας παντού στην οικουμένη
    Γη της καρδιάς μας
    Γη του πέους μας
    Γη της ψυχής μας
    Άνευ ολέθρων, δίχως μιάσματα και δίχως ζήλεια γη
    Γη άνευ όφεων εδεμική
    Γη αθωότητας και γη ευδαιμονίας
    Γη γηγενής στο αίμα μας (δικαιοσύνη)
    Άνευ ορίων άνευ όρων γη
    Σφύζουσα γη του γίγνεσθαι (μεγαλωσύνη)
    Γη γη του μέλλοντος υπάρχεις ήδη
    Στο αίμα μας
    Στο σπέρμα μας
    Και στ’ άσματά μας.
    ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

    9. Θα πρέπει να ‘νιωσε τον τρόμο του Θεού
    Η γη
    Και σκίστηκε βαθιά
    Και για ανταμοιβή της δόθηκε
    Να επικρέμαται η ομορφιά του βράχου μια απειλή
    Και να βουίζει στον βυθό του ποταμού
    Η ροή καλύπτοντας το βάθος της
    Μέχρι τα αρπαγμένα απ’ τις ρωγμές
    Των βράχων σκίνα που έρχονται να διασκεδάσουν τη θωριά τους
    Γι’ αυτό στου φαραγγιού τα χείλη
    Φώλιασαν κάποτε οι ερημίτες
    Στης σκήτης τους τον ίλιγγο
    Το δέος το δικό της το αέναο
    Να παραστήσουν
    ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΣ, από τη συλλογή «Πρόσωπο με τη γη»

    10. Προς τη γη

    Στα χείλη μου άγγιξε γλυκά ο έρωτας.
    Τόσο όσο μπορούσα να αντέξω.
    άλλοτε αυτό φαινόταν και πολύ
    με τον αέρα τότε ζούσα.

    Το κύμα γλύκας που με προσπερνούσε
    ήταν μήπως μυρωδιά μόσχου
    που ανέδυαν τα κρυμμένα κλήματα
    από το λόφο το σούρουπο;

    Με τύλιξαν και με πόνεσαν
    κλαδιά από αγιόκλημα
    που όταν τα κόβεις σου ποτίζουν
    με δροσιά τους κόμπους των δαχτύλων σου

    Ποθούσα έντονη γλύκα
    αλλά στη νιότη μου έμοιαζε μονάχα τόσο έντονη.
    Όμως το πέταλο του ρόδου
    με τρύπησε κρυφά

    Τώρα, χαρά που να της λείπει αλάτι δεν υπάρχει
    Που να μην πάλεψε πολύ
    με πόνο, κούραση και λάθη.
    Αποζητώ την κηλίδα αυτή…

    ..από τα δάκρυα, το σημάδι
    της πιο τρανής αγάπης
    Το φλούδι του γαρύφαλλου που
    γίνεται γλυκόπικρο όταν
    το κρατάς στο στόμα

    Όταν αποτραβώ το χέρι
    είναι σημαδεμένο, μουδιασμένο
    ακουμπώντας με δύναμη
    πάνω απ’ τα χόρτα, ή τα χαλίκια
    Όμως δε μου φτάνει αυτός ο πόνος.

    Χρειάζομαι βάρος και δύναμη πολλή.
    Να νιώσω τη γη, όσο τραχιά είναι
    σ’ όλο μου πάνω το κορμί.

    Robert E. Frost

    Το τραγούδι της γης, Μάλερ

  2. Καλησπέρα, Αγγελική!… Αν και αιφνιδιασμένη και απροετοίμαστη, όπως λες, ιδιαίτερα πλούσια η συγκομιδή σου!… Υπέροχος, πράγματι ο Αργύρης Χιόνης (τον οποίο εγώ ανακάλυψα κάπως αργά… Πολύ αγαπημένο μου και το ποίημα του Γκόρπα!….

    -Paul Celan, «Μαύρη γη»

    «Μαυρηγή, μαύρη γη
    εσύ, των ωρών
    μήτρα
    απελπισία:

    κάτι που γεννήθηκε
    απ’ το χέρι σου
    και την πληγή του
    κλείνει τους κάλυκές σου.»
    (Paul Celan, Του κανενός το ρόδο, ΑΓΡΑ)

    *Κι ένα ακόμη του Παβέζε…

    -Τσεζάρε Παβέζε, «Είσαι σαν κάποια γη»

    «Είσαι σαν κάποια γη
    που κανένας ποτέ δεν ονόμασε.
    Δεν περιμένεις τίποτα
    μόνο τη λέξη
    που θ’ αναβλύσει απ’ το βάθος
    σαν καρπός στα κλαριά.
    Ένας άνεμος σε προλαβαίνει.
    Στεγνά και μαραμένα πράγματα
    σε κατακλύζανε και φεύγουν με τον άνεμο.
    Μέλη και λόγια αρχαία. Τρέμεις
    μέσα στο καλοκαίρι.»
    Τσεζάρε Παβέζε, Τα ποιήματα, Printa)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: