Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (86ο): «Προσευχή»…

-Τζιουζέπε Ουγκαρέτι, «Προσευχή»

«Όταν θα ξυπνήσω

από το θάμπωμα της σύγχυσης

σε μια καθάρια κι εκστατιτική σφαίρα

Όταν το βάρος μου θα είναι ανάλαφρο

Παραχώρησέ μου Κύριε το ναυάγιο

αυτής της καινούριας ημέρας στην πρώτη κραυγή»

(Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, εκδ. Ελληνικά γράμματα)

-R. M. Rilke, «προσευχή»

«Ω Κύριε, το θάνατό του δώσε στον καθένα.

Το θάνατο που βγαίνει απ’ τη ζωή του, εκείνη

που τον χρειαζόταν, τον σκεφτόταν και τον αγαπούσε.

Γιατί ‘μαστε ο φλοιός μονάχα και το φύλλο.

Ο μέγας θάνατος, που όλοι έχουμε εντός μας,

είναι ο καρπός, που γυρνούν γύρω του όλα.»

(R. M. Rilke, Ποιήματα, εκδ. Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος)

-Μανόλης Αναγνωστάκης, «Προσευχή»

«Κυριακή. Θε μου σ’ ευχαριστούμε

Δέξου μας σαν πρόβατα στην αγκαλιά σου απολωλότα

Πολύ αμαρτήσαμε Κύριε, πολύ αδικήσαμε

Σαν άπιστοι θρηνούμε για τα επίγεια αγαθά μας

Λησμονήσαμε την αιωνίαν Άνοιξη του Παραδείσου

Στον Οίκο σου δεόμεθα συγχωρηθήναι ημάς

Σήμερα Κυριακή τας εντολάς σου ενθυμούμενοι

Μη μας εγκαταλείψεις Θε μου, εις το σκότος της αβύσσου.

(Άλλωστε, λίαν προσφάτως, προσεφέραμεν

Εις αρμοδίων εντολάς υπείκοντες,

Τον οβολόν μας διά την αναστήλωσιν του Ιερού Ναού Σου).»

(Μ. Αναγνωστάκης, Ποιήματα, εκδ. Νεφέλη)

-Νικηφόρος Βρεττάκος, «Προσευχή»

«Κύριε, ποὺ στέλνεις τὴ βροχὴ στοὺς σπόρους καὶ τὸν ἥλιο στὴ μήτρα τῆς μητέρας, ποὺ ἀποκρίνεσαι στὸ βέλασμα τοῦ ἀρνιοῦ μὲ τὸ οὐράνιο τόξο πάνω ἀπὸ τὴ χλόη, ποὺ ἀπὸ ψηλὰ εὐλογεῖς, μέρα καὶ νύχτα, τῶν ἔναστρων ἀχτῶν τὴν ἀνανέωση τὸ φῶς καὶ τὴν ἀνάπτυξη μυριάδων διάφορων λουλουδιῶν – ἂς μὴν ἀκούσεις ποτὲ τὸ βέλασμά μου!… Ὅμως, Κύριέ μου τὴ δύση αὐτὴ μπορεῖς νὰ μοῦ στερήσεις μ’ ὅποια σου δυστυχία; Τὰ δάκρυα τοῦτα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ βάθη πιὸ γαλάζια κι ἀπ’ τὶς πηγὲς τῆς ἄνοιξης, μπορεῖς, Κύριε, νὰ τὰ ἐμποδίσεις; Κοίταξέ με πως ἐπιμένω πίσω ἀπ’ τὶς τροχιὲς τῶν τελευταίων πλασμάτων σου! Εἶναι μάταιο νὰ μὲ κουράζεις πιότερο!  Ἄφησέ με μὲ ἥσυχη ἀναπνοὴ κάτω ἀπ’ τὸ κλῆμα τῶν ἄστρων σου νὰ κλάψω… Δὲ μπορῶ, Κύριε μου, νὰ μισήσω!  Ἀγάπησέ με!»

(Από το ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠ’ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ, 1939)

-Νίκος Καρούζος, «Η   προσευχή του σκουληκιού»

« ΄Ακου  Κύριε τον καλό σου φίλο

που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους.

Εσύ είσαι ό,τι με συνδέει μ’ έναν καρπό και μ’ έναν τάφο.

Και τον καρπό ασχημίζω  και τον τάφο.

Αλλ’ όμως είμαι θέλημά σου

γέννημα στην απέραντη καρδιά σου…

Δεν έχω ερωτήματα

και ταξιδεύω με κίνηση αργή προς τον Πατέρα.

Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα.

Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου

Γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια.

«Δεν έχεις ερωτήματα;» – μου λέει το φθαρτό.

Σελήνη φευγαλέα εσύ τάχα ρωτάς αυτή τη νύχτα;

Ή με ρωτούν τα νέφη που σε ακολουθούν;

Χαίρομαι την ευφορία του αργύρου σου

Και τη διαπερνώ με την πίστη.

Αυτή  `ναι η αξία εμάς των σκουληκιών

Που δεν έχουμε παρά μονάχα ένα δρόμο…

Το χώμα είν’ η μοίρα μου αντίκρυ των άστρων.

Αγάπη όνειρο θαλασσί τύλιξέ με.

Ποια ευφροσύνη δεν σου παραστέκει;

Αγάπη, πράξη και ουσία του Θεού μου

σερνάμενο κι αν είμαι πλέω στη χαρά.»

(Ν. Καρούζος, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

Advertisements

Single Post Navigation

5 thoughts on “Πες το με ποίηση (86ο): «Προσευχή»…

  1. Γιάννη, καλησπέρα!

    Υπέθετα πως σήμερα, μέρα που ‘ναι, θα ασχοληθείς με τον έρωτα. Πρωτοτυπώντας εσύ, ασχολείσαι με τον έρωτα της Ποίησης. Κι εγώ μαζί.
    Λοιπόν, με τον Ουγκαρέτι και το Ρίλκε μου έκανες την έκπληξη, καθότι έχω …προσευχηθεί στους τρεις Έλληνες αγαπημένους ποιητές.
    Επίσης έκπληξη Η προσευχή του μάγκα -και πολύ ωραία μάλιστα. Δεν την είχα ξανακούσει.
    Χάρηκα όμως, που ξανάκουσα την Προσευχή της παρθένου, μετά από χρόνια, αλλά και την Αλεξίου.

    1. Προσευχή του απίστου

    Σημασία έχει να προσεύχεσαι,
    δεν έχει σημασία σε ποιον,
    οι ερωτήσεις να ‘ναι οι προσευχές
    της σκέψης, να φυτεύουν τον σπόρο τους
    στη μοναξιά μας, και να μην υπάρχει γαλήνη
    που, επιμένοντας, να ‘ναι ικανή
    να μην υπάρξει, να μην μπορεί
    παρά να σπεύδει στη φωνή όποιου την καλεί.
    Που δεν υπάρχει θεός, άραγε,
    είναι λόγος να μην πιστεύουμε σ’ αυτόν;
    Ο θεός είναι το όνομα της δίψας, η μοίρα
    και ο νόστος αυτής της μοναξιάς
    που είμαστε αμφότεροι.

    Για κανένα δεν μιλώ με τον θεό, για τον θεό με κανέναν.
    Προσεχτικά και με μικρό το γράφω.
    Κάθε μέρα εγώ είμαι άθεος και κοσμικός.
    Αλλά υπάρχουν νύχτες αμνιακές
    που η ψυχή μου προσεύχεται γονυπετής
    δεν έχει σημασία σε ποιον,
    ρωτάει, ζητάει, ελπίζει.
    Και η γονατιστή ψυχή μου είναι κερί
    που στο φως του, στη νύχτα του, γράφω.

    (Juan Vicente Piqueras, Ιστορία της δίψας, μετ. Κώστα Βραχνού & Κωνσταντίνου Παλαιολόγου)

    2. προσευχή δυτικόφρονος

    και δώσε μου σήμερα
    ροπαλοφόρε μου αφέντη
    την ευτυχία του ζεστού περιστρόφου
    μιας κόκα κόλα τη δροσιά
    ν’ αλλάζω αυτοκίνητο κάθε έξι μήνες
    να αποκτήσω ψυγείο κελβινέιτορ
    αυτόματο σκουπιδοφάγο
    την προστασία της σαβάκ, της ντίνα, της εσά
    να γίνω πάνω απ’ όλα
    υπάλληλος μιας πολυεθνικής σου
    προοδευτικής και κερδοφόρας
    άλλο δεν θέλω

    εγώ
    θα δώσω βάσεις και διευκολύνσεις
    θα είμαι εχθρός για τους εχθρούς σου
    θ’ ανακατεύω λέξεις ξενικές στην ομιλία μου
    θα τραγουδήσω τα τραγούδια σου

    θα γίνω μια ακόρεστη αγορά
    θα ζήσω με την αγωνία του χρήματος
    θα βλέπω τη μοναδική διάσταση στα πράγματα

    παράκληση και προσφορά μου

    Τόλης Νικηφόρου, Από τη συλλογή Αναρχικά (1979)

    Πρωινή Προσευχή – Ευανθία Ρεμπούτσικα

    3. Εσένα ευχαριστώ Θεέ γι’ αυτήν περισσότερο την εκπληκτική
    μέρα: για τα πρασινωπά πνεύματα των δέντρων που αναπηδούν
    και το γαλάζιο αληθινό όνειρο του ουρανού˙ και για καθετί
    που είναι φυσικό που είναι άπειρο που είναι ναι

    (εγώ που έχω πεθάνει είμαι ζωντανός πάλι σήμερα,
    και αυτό είναι του ήλιου η γενέθλια μέρα˙είναι η γενέθλια
    μέρα της ζωής και της αγάπης και των φτερών: και του χαρούμενου
    μεγάλου συμβάντος της απέραντης γης)

    πώς μπορεί ένα ανθρώπινο απλώς πλάσμα
    που γεύεται αγγίζει ακούει βλέπει
    αναπνέει-ανυψωμένοι από το όχι
    όλου του τίποτα-να αμφισβητεί τον αδιανόητο Εσένα;

    (τώρα τα αυτιά των αυτιών μου ξυπνούν και
    τώρα τα μάτια των ματιών μου ανοίγουν)

    e.e.cummings , Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός

    4. Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΛΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ
    Ή
    ΤΑΠΕΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ

    Θεέ της ποίησης και των ποιητών
    χάρισέ μου ένα ποίημα.
    Ένα απλό, στρογγυλό, ευανάγνωστο ποίημα.
    Γιατί τα βαρέθηκα όλα αυτά τα στρυφνά και τα δύσπεπτα.
    Σαν τα θολά ποτάμια περνούν, βαριά κι ακατάδεκτα πηγαίνουν
    στη θάλασσα.

    Κι ούτε το τραγούδι του νερού ακούει κανένας
    ούτε τη δροσιά χαίρεται του καθαρού ρυακιού.
    Παρά μονάχα αναρωτιέται πόσο σκοτεινά είναι τα χρόνια που
    έρχονται

    και πόσο δύσκολα ήταν πάντα τα περάσματα.
    Κι έτσι παίρνει το δρόμο πίσω
    γυρίζει πάνω στα ταπεινά φυλλαράκια τα μάτια του
    και τότε σκέφτεται πως η ζωή στο βάθος είναι ωραία
    πως ακόμα κι αν είναι απελπισμένος
    σκίζει σαν ένα αστραφτερό σαξόφωνο
    το μαύρο ντέρτι του θανάτου, ο έρωτας.

    Από τη συλλογή: Στο βάθος του χρώματος, 1993
    ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ

    5. ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

    Ὅταν ἡ σιγαλιὰ πλατιὰ θ᾿ ἁπλώση
    στὸν κῆπο μου τὴ νύχτα, βροχερὸ
    τὸ σύννεφο τὸν οὐρανὸ θὰ στρώση
    σὲ μαῦρο θόλο πάνω του ἱερό.

    Θὰ γύρουνε στὸ μυστικὸ σκοτάδι
    τὰ δέντρα, οἱ θάμνοι, ἀργὰ τὴν κεφαλὴ
    κ᾿ εὐλαβικὰ θὰ ψάλλουν ἔτσι ὁμάδι
    τὴ θλιβερὴ στερνή τους προσευχή!

    Ἔλα καὶ μεῖς μαζὶ τὴν προσευχή μας
    στερνὴ φορὰ νὰ ποῦμε. Θ᾿ ἀκουστῆ
    στὴ σιγαλιὰ παθιάρικη ἡ φωνή μας,
    θ᾿ ἀντιλαλήση ὁ θόλος θὰ σπαστῆ,

    τὸ σύννεφο θὰ κλαίη, θὰ κλαῖμε ἀντάμα,
    θ᾿ ἀκολουθάη τῶν δέντρων ὁ ψαλμὸς
    λυπητερὸς τὸ σιγαλό μας κλάμα
    καὶ θὰ πυκνώνη ἡ σκοτεινιὰ χαμός.

    Οὔτε ἀπ᾿ ἀστέρι λάμψη δὲ θὰ πέση,
    τῆς Μοίρας δὲ θὰ δοῦμε τὴ μορφὴ
    κ᾿ ἐνῶ τὰ χέρια χώρια θὰ μᾶς δέση,
    τὰ χείλη μας θὰ λὲν τὴν προσευχή.
    ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ ΜΑΡΙΑ

    6. Τέος Σαλαπασίδης, Σχέδιο για προσευχή

    Εικοσιτετράωρα αιώνων σκυφτός – Θεέ,
    στης πόρτας μου τα σιδερένια σκαλιά.
    Της αλήθειας μου το κρύο πάγωσε στα γένια σου
    και περιμένεις…
    Περίμενε, έχω δουλειά!
    Στρώνω με τον πυρετό μου ένα σχέδιο:
    «Κατάληψη εξουσίας»
    και χρειάζομαι τώρα διαβήτες, μπιστόλια,
    κι ανθρώπους.
    Να ‘χουνε χέρια γερά, να δουλεύουν, να ιδρώνουν.
    Ζητάς να σε πιστέψω; Έλα.
    Έλα αύριο, χαράματα που θα πιάσουμε μάχη,
    έλα να γίνουμε φίλοι.
    Με χοντροπάπουτσα παρτιζάνος-στρατιώτης
    στην ίδια γραμμή πυρός. Έλα.
    Σε περιμένω στην είσοδο του εργοστασίου
    πάνω στ’ αυλάκια των χωραφιών
    στα καμένα χωριά τής υπαίθρου
    στο καμένο χώμα των πόλεων.
    Σε περιμένω στην αίθουσα Αναμονής
    για την Επανάσταση,
    πρώτη θέση.
    Θα με βρεις τραγουδώντας
    καβάλα σ’ ένα βουνό ανθρακίτη
    σ’ ένα κύμα τής θάλασσας
    στης Νορμανδίας* το ψηλότερο κατάρτι
    σπήκερ στον πύργο τού Άιφελ
    σε Μακεδονίσια θυμωνιά γλυκοφιλώντας ένα κορίτσι.
    Εκεί που δεν κοίταξες ποτέ – δίπλα σου,
    θα με βρεις υψώνοντας τη γροθιά σου
    κοιτώντας αντρίκεια, σφυρίζοντας:
    «ένας καινούργιος σύντροφος».
    Θα σε γνωρίσω. Να κρατάς «Ριζοσπάστη»,
    σύνθημα, παρασύνθημα, Χαρίλης-Θεσσαλονίκη.
    Θα ‘χω στ’ αφτιά μου κόκκινους ήχους
    στα μάτια μου συνωμοτική γαλήνη.
    Θα φοράω αρβύλες μπαλωμένες με χιόνι,
    πλεγμένο αντάρτικο σκουφί στον αργαλειό τής θύελλας
    με νήματα βροχής.
    Θα ‘χω το αμπέχωνο μ’ αγέρα κουμπωμένο – την άνεση
    τυλιγμένη στο λαιμό μου
    ένα τρύπιο κασκόλ.

    Ζητάς να σε πιστέψω; Έλα!
    Στην ίδια διμοιρία θα σου δώσω
    στο δίπλα χαράκωμα μια θέση βολής.
    Αν θέλεις, έλα.
    Είναι στη γη μας καλύτερα.

    Από την έκδοση Δώδεκα ποιήματα του Τέο Σαλαπασίδη (επιμέλεια Μάρκου Μέσκου, 1993)

    Ο αγέρας λέει μια προσευχή, Πέτρος Πανδής

    7. Προσευχή

    Χριστέ μου και Θεέ μου! Διψώ για θαύμα,
    Τώρα, αμέσως, στης μέρας την αρχή!
    Ω, δώσε μου το θάνατο τώρα που ακόμα
    Ένα βιβλίο είναι μπροστά μου όλη η ζωή.

    Είσαι σοφός. Δε θα μου πεις αυστηρά:
    – «Κράτα, δεν ήρθε ακόμη ο καιρός».
    Εσύ μου ‘δωσες μονομιάς τόσα πολλά!
    Μα θέλω να ‘ναι ο κάθε δρόμος ανοιχτός.

    Τα θέλω όλα: με την ψυχή Τσιγγάνου,
    Τραγουδώντας στη ληστεία να ριχτώ,
    Να υποφέρω στους ήχους του οργάνου
    Και σαν αμαζόνα στη μάχη να ορμώ.

    Να διαβάζω τ’ αστέρια σε μαύρο πύργο,
    Τα παιδιά να οδηγώ απ’ το σκοτάδι πέρα…
    Η μέρα η χθεσινή να μοιάζει με μύθο
    Κι η κάθε μέρα μου να ‘ναι μια τρέλα!

    Μ’ αρέσει κι ο σταυρός και το μετάξι και το ξίφος,
    Η ψυχή μου είναι μιας στιγμής τ’ αχνάρι…
    Τα παιδικά χρόνια που μου ‘δωσες ήτανε μύθος,
    Στα δεκαεφτά το θάνατο στείλε να με πάρει.

    Μαρίνα Τσβετάγιεβα

    8. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ

    Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά σου λέω την προσευχή μου.
    Άλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ’ τη δική μου.
    Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
    Την πίκρα μου τη βάστηξα. Μου δίνεις και την ξένη.

    Μ’ απαρνηθήκαν οι χαρές. Δεν τις γυρεύω πίσω.
    Προσμένω τα χειρότερα. Είν’ αμαρτία να ελπίσω.
    Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
    Στην πόρτα μου άλλος δε χτυπά κανείς απ’ τον αγέρα.

    Δεν έχω δόξα. Είν’ ήσυχα τα έργα που έχω πράξει.
    Άκουσα τη γλυκιά βροχή. Τη δύση έχω κοιτάξει.
    Έδωκα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι.
    Ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ.

    Τώρα δεν έχω τίποτα, να διώξω ή να κρατήσω.
    Δεν περιμένω ανταμοιβή. Πολύ ’ναι τέτοια ελπίδα.
    Ευδόκησε ν’ αφανιστώ, χωρίς να ξαναζήσω…
    Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.

    ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ, (Από τη Συλλογή: Τα θεία δώρα)

    Ο Κώστας Βάρναλης, που είχε απολυθεί από καθηγητής εξαιτίας της συμμετοχής του στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, στο λεγόμενο σκάνδαλο των Μαρασλειακών, δημοσίευσε την εξής αριστοτεχνική (και δηλητηριώδη) παρωδία:

    9. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ

    Κύριε, σαν ήρθε η βραδιά και μάτι δε μας βλέπει
    βρέχε σωρό διορισμούς στην ταπεινή μου τσέπη.
    Την προσευχή μου, Κύριε, σου λέω με προθυμία
    καμιά ψυχή δεν έβλαψα, εξόν απ’ τα ταμεία.

    Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
    Που να μη την εβούτηξα θέση σπουδαία δε μένει.
    Ήσυχα εγώ κι αθόρυβα τα έργα μου έχω πράξει
    κι από Γραικύλους και Γκρεκούς το σύμπαν έχω εισπράξει

    Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ’ τον αγέρα
    όλες εγώ τις χτύπησα (δουλειά μου κάθε μέρα).
    Ήμουνα των μικρών παιδιών και των σκυλιών ο φίλος
    κι όλων εγώ των Αρχηγών πιστός χαδιάρης σκύλος.

    Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
    (Αφού το Κράτος πλήρωνε, ζήτω η γλυκιά πατρίδα).
    Σ’ ευχαριστώ, που μου’ δωκες χωρίς να μου ανήκει
    τη θέση της Εκδοτικής και την Πινακοθήκη.

    Για την καπατσοσύνη μου οι εχθροί θα με μισήσουν.
    Ευδόκησε ν’ αφανιστούν χωρίς να ξαναζήσουν.

    (Σιγά στ’ αφτί του θεού)

    Με τρόπο της ποιήσεως δώσε μου, Κύριε, τώρα
    τα πενήντα χιλιάρικα, τ’ αληθινά «θεία δώρα».

    Καρχαρίας Παπαφαταούλας (Από τα «Ηλίθια δώρα»)

    Αλίκη Καγιαλόγλου – Η Προσευχή Του Ακροβάτη

    10. Αυτή είναι η προσευχή μου για σένα, Κύριέ μου,
    χτύπησε, χτύπησε στη ρίζα αυτή τη λέπρα μέσα στην καρδιά μου.

    Δώσε μου τη δύναμη να υποφέρω με ευχαρίστηση
    τις λύπες μου και τις χαρές μου.
    Δώσε μου τη δύναμη να κάνω την αγάπη μου μια
    αφθονία από υπηρεσίες.

    Δώσε μου τη δύναμη να μην αρνηθώ ποτέ το φτωχό,
    ούτε να γονατίσω μπροστά στη γεμάτη αυθάδεια ισχύ.

    Δώσε μου τη δύναμη να μεγαλύνω το πνεύμα μου,
    μακριά απ’ τις εφήμερες ματαιότητες.
    Και δώσε μου τη δύναμη να υποτάξω τη δύναμή μου
    στη θέλησή σου με αγάπη.

    (Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ- Λυρικές Προσφορές, μετ: Άννα Κουντουριώτου, Εκδ. Γερ.Αναγνωστίδη)

    11. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΙΑ

    Κύριε
    Κολλάει το στόμα διστάζει το χέρι
    Οι λέξεις άφαντες σαν τις ψυχές
    Πολύχρωμες πεταλούδες
    Και πότε βαριές σαν αλυσίδες
    Η αλήθεια όλο απομακρύνεται
    Η απάτη όλο πλησιάζει
    Ηθοποιός σ’ εν’ άδειο θέατρο
    Άλλο ένα πρόσωπο ζητώ μα διάλεξα
    Τη συντροφιά του νου και το βουβό μολύβι
    Και θα το πω κι αλλού και δώσε πάντα να
    Θυμάμαι πως είν’ η σκέψη αγάπη

    Κύριε ελέησον
    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ

    Prayer In C : Lilly Wood & The Prick and Robin Schulz – (Robin Schulz Remix) (Official)

    12. ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

    Κύριε, τι ανταμοιβή θα δώσεις σε μάς τους ποιητές;
    Κοίτα, δεν έχουμε τίποτα, ούτε καν δική μας ζωή·
    είμαστε οι αγγελιοφόροι σε κάτι που δεν καταλαβαίνουμε.
    Το κορμί μας το καίει μια φλόγα ουράνια·
    αν παρατηρούμε, είναι μόνο για να το βγάλουμε σε φωνή.

    Δεν μπορούμε να κόψουμε ούτε λουλούδι από ένα φράχτη
    για να είναι δικό μας και τίποτ’ άλλο παρά δικό μας,
    ούτε να κρατηθούμε ήρεμοι εν μέσω των πραγμάτων,
    χωρίς σκέψη, να τα απολαύσουμε στην παρουσία τους μόνο.
    Ποτέ δεν θα ξέρουμε πώς είναι πραγματικά τα βράδια,
    ελευθερωμένη απ’ την αγωνία μας η γυμνή ομορφιά τους·
    ποτέ δε θα γνωρίσουμε αυτό που είναι μια γυναίκα
    στα βαθιά δάση της, όπου πρέπει να μπεις σιωπηλός.
    Εσύ δεν μάς έδωσες τον κόσμο για να τον απολαύσουμε,
    Εσύ μάς τον πρόσφερες για να τον κάνουμε λέξη.
    Και κατόπιν για να έχει η γη φωνή μέσα από μάς
    απομείναμε χωρίς αυτήν, με μόνη τη μεγαλοψυχία…

    Ήδη βλέπεις ότι μέσα από μάς έχει ήχο η ζωή,
    ακριβώς όπως γίνεται απ’ τις πέτρες το κρύσταλλο του ποταμού.
    Εσύ δεν έφτιαξες τη Δημιουργία σου για να τη βυθίσεις στη σιωπή,
    στη σιωπή που δραπετεύει ενός κόσμου που μοχθεί·
    για να την ζήσει μόνο, χωρίς να σταματήσει να την παρατηρεί…
    Γι αυτό μάς έχεις βάλει στην άκρη του δρόμου
    με τη μόνη υποχρέωση να κραυγάζουμε έκθαμβοι.
    Σε μας αναπαύεται των ανθρώπων η βιάση.
    Γιατί, αν δεν υπήρχαμε, για ποιον θα ήταν τόσα πολλά πράγματα
    ανώφελα και όμορφα, που ο Θεός δημιούργησε,
    τόσα κόκκινα ηλιοβασιλέματα, και τόσα άκαρπα δέντρα,
    και τόσα λουλούδια, και τόσα πουλιά περιπλανώμενα;
    Μόνο εμείς νιώθουμε το δώρο σου
    και σ’ ευγνωμονούμε γι αυτό με φωνές έκστασης.
    Εσύ χαμογελάς, Κύριε, νιώθοντας ξεπληρωμένος
    με την σύνθλιψή μας από δέος και θαυμασμό.

    Αυτό που μάς εξυψώνει μπορεί να είναι δικό σου μόνο.
    Μόνο εκείνος που μας δημιούργησε μπορεί να μάς καταστρέψει έτσι
    στην αγκαλιά μιας φλόγας τόσο σκληρής και μαγευτικής.

    Εσύ που φροντίζεις τα πουλιά που μεταφέρουν το μήνυμά σου,
    σώσε στον θάνατο τις κουρασμένες καρδιές μας,
    Δώσε τους ειρήνη, αυτή την ειρήνη που στη ζωή τους αρνήθηκες,
    Σβήσ’ τους τις οδυνηρές, αδυσώπητες σκέψεις.
    Εσύ θα μάς δώσεις σε Σένα το Όλο που αναζητάμε·
    θα δοθείς σε μάς τους ίδιους, αφού θα σ’ έχουμε
    για μάς μονο, κι όχι για να σε υμνούμε.

    Jose Maria Valverde (1926-1996)
    Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

    Εγώ μιλώ με προσευχές

    13. Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ
    ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

    Του Ααρών Μνησιβιάδη

    Μια προσευχή να πω. Μια προσευχή,
    βγαλμένη απ’ των βουβώνων μου τον σάλο
    κι από των σπλάχνων μου την ταραχή.
    Με τη σπασμένη μου φωνή να ψάλω
    αυτό που υπήρξε ανέλπιστα μεγάλο
    και γέννησε τον Ίμερο της Λέξης…
    Μα τώρα, Πρίγκιπα, βουβός ασχάλλω.
    Ελέησον. Με στίχους μη μ’ εμπαίξεις.

    Σ’ εσένα, Μαύρε Πρίγκιπα, Εραστή,
    που φλέγεσαι απ’ τη μελανή σου άλω,
    του γυναικείου ζώου δαμαστή,
    προσεύχομαι· μα τι να καταβάλω
    στον οχεικό παραδομένος ζάλο
    ως τίμημα… Τη νύχτα αυτή ας στέρξεις…
    Το σώμα της. Δεν θέλω τίποτ’ άλλο.
    Ελέησον. Με στίχους μη μ’ εμπαίξεις.

    Πρίγκιπα, Εραστή και Ποιητή,
    τις λέξεις σού αποδίδω που θα βγάλω
    από το νικημένο μου κορμί
    όπως μαζί μαραίνομαι και θάλλω.
    Δεν θέλω πια ως Λόγος ν’ αναπάλλω.
    Μα, Πρίγκιπα, γοργός ας με συντρέξεις.
    Τον ποιητή γυρεύω ν’ αποβάλω.
    Ελέησον. Με στίχους μη μ’ εμπαίξεις.

    Πρίγκιπα, ηττήθηκα. Το πνεύμα εάλω.
    Κι αν δεν μπορείς σ’ αυτή να μ’ επιστρέψεις,
    ζητώ τουλάχιστον σιωπή – κι ας σφάλλω.
    Ελέησον. Με στίχους μη μ’ εμπαίξεις.

    © Θεοδόσης Βολκώφ

    14. Προσευχούλα

    Βαρβάτε αιώνιε πατέρα
    Δεν έχω τίποτε να σου προσάψω

    Μονάχα να σ’ ευχαριστήσω που δε μ’ έκανες
    Αόμματο
    Ανάπηρο
    Λεπρό
    Μαύρο
    Γυναίκα
    Ανθρακωρύχο
    Πούστη
    Αλβανό

    Ω αιώνιε πατέρα
    Ποιητή ουρανού και γης
    Τα πάντα εν σοφία εποίησες

    Την ιδιωτική πρωτοβουλία
    Το δυισμό
    Το καλό και το κακό
    Τα σχοινιά του νεκροθάφτη
    Τους ελληνιστές
    Τους εργασιομανείς

    Και τις στεγνές θεούσες
    Που όλο σου στέλνουν ραβασάκια
    Και το παλεύουν
    Για ένα ουράνιο ραντεβού

    Αντώνης Αντωνάκος

  2. Ciao, Ageliki!!!… Σκέφτηκα το θέμα μας να είναι «ο έρωτας» αλλά επειδή έχω πάρα πολλές αναρτήσεις γι ατό το απέφυγα…
    Πλούσια και πάλι τα «δώρα» σου, κάποια ποιήματα δεν τα είχα υπόψη μου… Σ’ ευχαριστώ!
    *Την παρωδία του Βάρναλη τη γνώριζα αλλά δεν πήγε το μυαλό μου προς τα κει.

    -Ινδιάνικη ποίηση, «Προσευχή»

    «Ευχαριστούμε τη μητέρα μας τη γη που μας κρατάει. Ευχαριστούμε τα ποτάμια και τα ρεύματα που μας εφοδιάζουν νερό. Ευχαριστούμε όλα τα βότανα που μας προμηθεύουν φάρμακα για να γιατρεύουμε τις αρρώστιες μας. Ευχαριστούμε το καλαμπόκι και τα αδέρφια του, τα φασόλια και τα κολοκύθια, που μας δίνουν ζωή. Ευχαριστούμε τους θάμνους και τα δέντρα που μας δίνουν φρούτα. Ευχαριστούμε τον άνεμο που κινώντας τον αέρα διώχνει τις αρρώστιες. Ευχαριστούμε το φεγγάρι και τα άστρα που μας δίνουν φως, όταν φεύγει ο ήλιος. Ευχαριστούμε τον παππού μας Heno που προστατεύει τα εγγόνια του από τις μάγισσες και τα ερπετά, και κοιτάζει τη γη με βλέμμα ευεργετικό. Τελειώνοντας, ευχαριστούμε το Μεγάλο Πνεύμα που ενσαρκώνει όλες τις θεότητες και διευθύνει τα πάντα για το καλό των παιδιών του.»
    ( Ινδιάνικη ποίηση, εκδ. Οδός Πανός)

    -Χοσέ Λουίς Ιδάλγο, «Προσευχή σε σιωπή»

    «Όταν, ενώ ρωτώ, ξάφνου σηκώνω
    τα μάτια μου σε σένα και σωπαίνω,
    είναι, Κύριε, η στιγμή που εσύ μ’ ακούς
    κι εγώ μιλάω.

    Γλυκά το φως φουντώνει στην ψυχή μου
    και το κορμί μου ολόκληρο φωτίζει,
    σαν όταν, Κύριε, μέσα σου θα μ’ έχεις
    αγνό και άσπρο.

    Θάνατος η σιωπή, Κύριε, και μόνο
    σαν πεθάνω θ’ ακούς τον οδυρμό μου.
    Άκου και τη σιωπή μου: ας είμαι ακόμα
    ζωντανός και ρωτάω.»
    (Σύγχρονη ισπανική ποίηση, εκδ. ΓΝΩΣΗ)

    -Ζακ Πρεβέρ, «Πάτερ ημών»

    «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς
    Μείνε κει
    Κι εμείς θα μείνουμε στη γη
    Που ’ναι φορές φορές τόσο όμορφη
    Με τα Μυστήρια της Νέας Υόρκης της
    Και με τα Μυστήρια των Παρισίων της
    Αντάξια με τα Μυστήρια της Τριάδας
    Με το μικρό κανάλι της στην Ουρκ
    Με το μεγάλο σινικό της τείχος
    Τον ποταμό της στο Μορλέ
    Με τις μέντες του Καμπρέ
    Με τον Ειρηνικό της Ωκεανό
    Και τις δυο στέρνες του Κεραμεικού
    Με τα παιδάκια τα καλά και με τα κωλοπαίδια
    Μ’ όλα τα θαύματα του κόσμου
    Που ’ναι εδώ
    Απλά πάνω στη γη
    Χαρισμένα σ’ όλο τον κόσμο
    Σκορπισμένα
    Μαγεμένα κι αυτά τα ίδια με την ομορφιά τους
    Και που δεν τολμούν να τ’ ομολογήσουν
    Όπως κορίτσι όμορφο
    Που δεν τολμά να δείξει το κορμί του γυμνό
    Με τ’ ανυπόφορα κακά του κόσμου
    Λεγεώνες ολόκληρες
    Με τους λεγεωνάριούς τους
    Με τους βασανιστές τους
    Με τους αφεντάδες τούτου του κόσμου
    Τους αφεντάδες με τους παπάδες τους, τους χαφιέδες
    Και τους καραβανάδες τους
    Με τις εποχές
    Με τα χρόνια
    Με τα όμορφα κορίτσια και τους μάπες
    Με το σαράκι της μιζέριας που σαπίζει μέσα στ’ ατσάλι
    Των κανονιών.»
    (Ανθολογία γαλλικής ποίησης, εκδ. Καστανιώτη)

  3. Σωστό το σκεπτικό σου, Γιάννη!
    Να μην επαναλαμβανόμαστε διαρκώς. Υπάρχουν τόοοσα θέματα.
    Εκτός από τον Πρεβέρ, δεν ήξερα ούτε τα ποιήματα, ούτε τα τραγούδια.
    Είδες τι μαθαίνει κανείς…

    Octavio Paz, «Ο Απών»
    Ι
    Θεέ αχόρταγε ο την αγρυπνία μου τρέφων·
    Θεέ διψασμένε που την αιώνια δίψα ανανεώνεις στα δικά μου
    δάκρυα,
    Θεέ κενέ που το στήθος μού τύπτεις με γροθιά πέτρα, με γροθιά
    καπνό,
    Θεέ που με ερημώνεις,
    Θεέ έρημε, βράχε που βαπτίζεις την ικεσία μου,
    Θεέ που μέσα στη σιωπή του ανθρώπου που ρωτάει εσύ απαντάς
    με σιωπή ακόμα μεγαλύτερη,
    Θεέ κούφιε, Θεέ του τίποτα, Θεέ μου:
    αίμα, το αίμα σου, το αίμα, μου δείχνει εμένα τον δρόμο.
    Το αίμα της γης,
    αυτό των ζώων και των φυτών των υπναλέων,
    των ορυκτών το απολιθωμένο αίμα
    και εκείνο της φωτιάς που κοιμάται μες στο χώμα,
    το αίμα σου,
    το αίμα του φρενήρους οίνου που τραγουδάει την άνοιξη,
    Θεέ κομψέ, λυγερέ και ηλιακέ,
    Θεέ της αναστάσεως,
    αστέρι εσύ τραυματικό,
    ο άγρυπνος αυλός που υψώνει τη γλυκιά του φλόγα ανάμεσα
    στους ίσκιους τους πεσμένους,
    ω Θεέ που προσκαλείς στις εορτές γυναίκες αναφανδόν
    παραληρούσες
    και τις πλανητικές κοιλιές και τους άγριους γλουτούς τους
    θέτεις σε τροχιά,
    τα στήθη τους τα ηλεκτρικά και ακίνητα,
    να τραβερσώνουν το παράφορο και γυμνωμένο σύμπαν
    και τη διψαλέα επέκταση της νύχτας που έχει πέσει κατακόρυφα
    και είναι σωριασμένη.
    Αίμα
    που ακόμα σε λεκιάζει με βαρβαρικές ανταύγειες,
    το αίμα το χυμένο στης θυσίας τη νύχτα,
    αυτό των αθώων και εκείνο των αδίκων,
    αυτό των εχθρών σου και εκείνο των δικαίων σου,
    το αίμα το δικό σου, της δικής σου θυσίας το αίμα.
    (μετφρ.:Γιώργος Κεντρωτής)

    Dear father, Neil Diamond

    CREDO (ως είθισται να λέμε λατινιστί)
    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖ0Σ
    Α
    Πιστεύω εις ένα Ποιητήν εκτός ουρανού/ φυγάς θεόθεν και αλήτης, Εμπεδοκλής / και επί γης /εξόριστος πάνω στη γη κ.λ.π. του Βωδελαίρου/.
    Β
    Πιστεύω εις ένα Υπολογιστήν εντός κεραυνού και δια της ύλης.
    Γ
    Υποφέροντας άχραντα /ουσιαστικόν/ ο Ποιητής ανατείνεται βραδυφλεγής αυτόχειρας εξυπακούοντας πολύωρους ύπνους.
    Δ
    Τα υποψήφια λάθη λιγοστεύοντας.
    Ε
    Ορατών τε πάντων και αοράτων ιερουργώντας την αποκρομμύωση.
    Ζ
    Ο Ποιητής έχει τίποτα /βλέπε τους αναχωρήσαντες/.
    Η
    Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: η τρέλα μ’ αρέσει. γελοιοποιεί την ύπαρξη. ας ανάψω απ’ τη μάνα μου.
    Θ
    Συνταχτικό δεν το γνοιάζεται στην προσταγή της μουσικότητας. Μαζί και μ’ άλλες ακόμη λευτεριές, και τα νυ παίζονται κατά την έννοια ήχος οπουδήποτε. Π.χ. τον χειμώνα εδώ, το χειμώνα εκεί. δε θα ’ρθει δεν θα καταλαγιάσουμε, κ.λ.π. κ.λ.π.
    Ι
    Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.
    Κ
    Κι αν είναι έλληνας οφείλει να σπουδάζει πάντοτε της Αττικής τη λεπτότητα, σε φως, βουνά, χωράφια και θάλασσα. Διδάσκει γλώσσα η λεπτότητα τούτη.
    Λ
    Κι αν είναι βαθιά πεπρωμένος ο Ποιητής εκφράζει το ανεξήγητο του εξηγητού. τυγχάνει νόμιμος διάδοχος του επιστήμονα και προκάτοχος του.
    Μ
    Στον αφρό δεν έχει διάρκεια. στο πατοκάζανο μαίνεται ο Ποιητής.
    Ν
    Φλογοδίαιτος και ποτέ ξελυτρωμένος.
    Ξ
    Ο Ποιητής κάποτε πρέπει να λέει: μεγάλη κατανάλωση παρουσίας γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες!
    Ο
    Ο Ποιητής είναι αμφίφλοξ.
    Π
    Επιδέχεται θανάτους και αναστάσεις.
    Ρ
    Ακροθωρίζει και υπάρχει σε ξαφνοκοίταγμα.
    Σ
    Είναι ουραγός της μητέρας.
    Τ
    Ανέσπερος από ηλικία.
    Υ
    Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: να συμπέσουν οι αγνότητες. Μέχρι την Κόρινθο του Σύμπαντος ή μακρύτερα.
    Φ
    Σε ανώτερη απελπισία.
    Χ
    Σε φαεινότερη πεμπτουσία.
    Ψ
    Σε μιαν αίσθηση που πτηνούται.
    Ω
    Συγχωρώντας τους πάντες.

    LOREENA McKENNITT – Dante’s Prayer

    Τάσος Λειβαδίτης, «Σύμβολο πίστεως»

    «Πιστεύω σε κείνον που χτίζει, κι αγεροκρέμεται μες στον ουρανό, σαν Θεός και κατευνάζει το χάος,
    πιστεύω σε κείνον που θερίζει και το δρεπάνι το κυματίζει ολόφωτο σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου,
    πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί,
    πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει και ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν
    πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συγχωράει μοναχός τον εαυτό του και προχωράει,
    πιστεύω στη μέρα που σου δίνει τα πράγματα μες στο φως
    πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες στην καρδιά σου,
    πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες με τα παιδιά
    πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς, έξω απ’ το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια της καθημερινότητας,
    πιστεύω και στη σιωπή…
    Η αφθονία της πίστης μου είναι ένας άλλος, έκτος, δίχως όνομα, ωκεανός, που ταξιδεύω πάνω του
    χωρίς χάρτες και τιμόνια, με μόνο την καρδιά μου για οδηγό,
    γιατί η αγάπη που ’χω μέσα μου μπορεί κι ένα ακυβέρνητο καράβι να το οδηγήσει στο δρόμο το σωστό,
    πιστεύω και στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, που βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, την ώρα που οι άλλοι τον σκουντάν και τον χλευάζουν.
    Και δοξάζομαι κι εγώ μαζί του.
    Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές, που αλλάζουνε με μια χειρονομία τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα.
    Πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε μες στον ενάντιο άνεμο,
    πιστεύω και σε σένα που σηκώνεις σα σημαία την καρδιά σου και προχωράς μες στο ενάντιο πλήθος.
    Πιστεύω στο άπειρο, μπορώ να κάθομαι ώρες να διαβάζω τον ουρανό, τα χείλη μου είναι βαριά απ’ την κερήθρα των άστρων
    και συχνά έστειλα την ψυχή μου να παραθερίσει στο άγνωστο,
    πιστεύω και στη γλυκιά ετούτη γη, γεμάτη μαχαιρώματα και ζεστούς γυναικείους κόρφους,
    πιστεύω στο χώμα που πατάω και που με καρτερεί
    κει κάτω, μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι ρίζες, κοιμούνται οι νεκροί και τραγουδάνε κιόλας μεθυσμένα τ’ αυριανά κρασιά,
    πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω,
    Αμήν.

    George Harrison-My Sweet Lord

    «Πιστεύω στην υγρασία της νύχτας,
    στα αγάλματα που ταξιδεύουν μέρα νύχτα μες σε δαπανηρές συσκευασίες
    και στα κλειστά παράθυρα εργοστασίων που απεργούν.

    Πιστεύω στη λιτανεία των αυτοκινήτων,
    στα νευρικά σφυρίγματα ενός εγκαταλελειμμένου αστυφύλακα και στην οσμή από σελίδες άκοπες των σχολικών βιβλίων.

    Πιστεύω στις ποιητικές ανθολογίες, στις διαφημίσεις ταυρομαχιών του 35
    και στα σημάδια του κορμιού σου που φανερώνουν έρωτα.

    Τέλος, πιστεύω στον θάνατο της μνήμης και στην ανάσταση των επιθυμιών
    εν μέσω ρόδων, γιασεμιών και υακίνθων.
    Και τούτο εγένετο, Αμήν».
    MANOΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ

    Nick Cave & The Bad Seeds – Into My Arms

    ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΑ
    θεογραφία

    πάτερ ημών ο εν τοις
    ουρανοίς (κανείς)
    ΝΙΚΟΣ KAΡΟΥΖΟΣ

    «Καλέ Θεούλη, εμείς είμαστε καλά.
    Κάνε, καλέ Θεούλη, να ‘χουν όλα τα παιδάκια ένα ποταμάκι γάλα, μπόλικα αστεράκια, μπόλικα τραγούδια.
    Κάνε, καλέ Θεούλη, να ‘ναι όλοι καλά,
    έτσι που κι εμείς να μην ντρεπόμαστε για τη χαρά μας».

    (από το «Πρωινό Αστρο» του Γ. Ρίτσου)

    THE PRAYER -Celine Dion & Andrea Bocelli

  4. Καλημέρα, Αγγελική!!!… Grazie mille!!!!
    Ψάχνοντας βρήκα και το παρακάτω:

    -«Θα προσευχηθώ»

    -Φρανσίς Ζαμ, «ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΑΪΔΑΡΟΥΣ»

    «Σα θά ’ρθει, Θεέ μου, ο Χάρος να με πάρει
    για να με πάει κοντά Σου, κάνε μου τη χάρη,
    μια μέρα να ’ναι που όλ’ η χώρα θα γιορτάζει.
    Καθώς το συνηθίζω κι εδώ κάτου,
    το δρόμο που στο κέφι μου ταιριάζει,
    ποθώ να πάρω για να φτάσω στου θανάτου
    και στου Παράδεισου τη χώρα, που εκεί πέρα
    τ’ αστέρια φέγγουν όλη μέρα.
    Στο χέρι μου θα πάρω το ραβδί μου
    και την πλατιά τη δημοσιά θ’ ακολουθήσω,
    και στους γαϊδάρους, που είν’ οι φίλοι οι γκαρδιακοί μου,
    θα πω και θα μιλήσω:
    Με λένε Φρανσί Ζαμ κι ευθεία τραβάω γραμμή
    για τον Παράδεισο. Δεν έχει ο Θεούλης πιθαμή
    που να τη λένε Κόλαση. Μαζί μου ελάτε
    σεις, που τον αίθριο ουρανό αγαπάτε,
    φτωχά μου ζώα, που απότομα τ’ αυτιά κουνάτε,
    τις μύγες για να διώχτε, το μελίσσι,
    το χέρι που ζητάει να σας χτυπήσει…
    Να εμφανισθώ, για χάρη το ζητάω,
    στα ζώα τούτα ανάμεσα, που τ’ αγαπάω,
    γιατί γλυκά την κεφαλή τους σκύβουν,
    τα ποδαράκια τους, σα σταματούνε, σμίγουν
    με χάρη και με γλύκα, που σε θλίβουν.
    Θα φτάσω ακλουθημένος απ’ τα μύρια αυτιά τους·
    ακλουθημένος απ’ τα ζώα που στα πλευρά τους
    με κόφες φορτωμένα τα ’χανε μεγάλες·
    κι ακλουθημένος απ’ τα ζώα που έχουν τραβήξει
    καρότσες σαλτιμπάγκων ή κι αμάξια μ’ άλλες
    πραμάτειες· απ’ τα ζώα που έχουν βαστήξει
    στη ράχη νεροβάρελα, σταμνιά·
    κι απ’ τις γαϊδάρες, θά ’ρθω ακλουθημένος,
    που έχουν κοιλιές γεμάτες σαν ασκιά
    και που ο βηματισμός τους είναι τσακισμένος·
    ακλουθημένος θά ρθω κι απ’ τα γαϊδουράκια,
    που για να γιάνουν οι πληγές οι αφορμισμένες,
    που μύγες προκαλέσαν μανιασμένες,
    ντυμένα τα ’χουν με παντελονάκια.
    Με τους γαϊδάρους, Θεέ μου, κάνε μου τη χάρη
    να ’ρθω κοντά Σου· στείλε να μας πάρει
    χορός αγγέλων και στους τόπους να μας πάει
    που τρέχουν νερά και τρέμουνε κεράσια,
    κεράσια λεία ωσάν τη σάρκα, που γελάει
    και σφιχτοδένει τα κοράσια.
    Και κάνε μου τη χάρη, στων ψυχών τη χώρα,
    σκυμμένος πάνω στα νερά τα θεία,
    να μοιάσω στους γαϊδάρους, που όλην ώρα
    θα καθρεφτίζουν τη γλυκιά, την ταπεινή
    και τη φτωχή τους παρουσία
    μέσ’ στης αγάπης της αιώνιας τ’ άχραντο γυαλί.»
    (Ανθολογία γαλλικής ποίησης, Καστανιώτης)

  5. -Άγγελος Σικελιανός, «Προσευχή»

    «Γυμνή Σου δέεται η ψυχή. Από χαρά,από πόνο
    γυμνή από ηδονή
    γυμνή Σου δέεται η ψυχή, Δημιουργέ,με μόνο
    την άπλαστη φωνή,

    που, πριν στη σάρκα μου να μπει, στον Κόρφο σου – ως τζιτζίκι
    κρυμμένο στην ελιά –
    βουλή δική Σου χτύπαε στην καρδιά μου κι έλεε: «νίκη,
    νίκη στα πάντα!», και δεν ήτανε μιλιά

    δική μου, ήταν η δική Σου, Θεέ, Μ’ εκείνη μόνο
    Σου δέομαι, λύτρωσέ μου το σκοπό
    το μυστικό που γεύτηκα βαθιά κ’ έξω απ’ το χρόνο,
    για ν’ αγαπώ, για ν’ αγαπώ

    πάνω από πρόσωπα και πλάσματα, απ’ τον ένα
    που κλείνω μέσα μου παλμό,
    που είν’ ένας πια για ζωντανά κι πεθαμένα
    δώσε μου, ναι, το λυτρωμό,

    τον άναρχο Έρωτα να νιώσω ακέριο, Θε μου,
    μέσα στα στήθια μου ξανά
    και να ‘μαι όλα σαν η πνοή και σαν η βοή τ’ ανέμου,
    στα κοντινά, στα μακρινά…»
    (Α. Σικελιανός, Λυρικός βίος, τ. Β’, Ίκαρος)

    -Νίκος Καρούζος, «ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ ΡΑΚΕΝΔΥΤΟΣ»

    «Ω Δία ερωτύλε που νεφελώνεις αιμάσσοντας
    το ανδραγάθημα μηδενικού βλέμματος
    αντίκρυ σ’ ομορφιά κι ασκήμια
    μάστορα του κακού μ’ ένα καύμα έως του στήθους
    με ημικύκλιο μυαλό για να μη μάθουμε ποτές
    αν πράγματι ισχύει ο κύκλος
    μέσα στο γνόφο της Μικρογένεσης που διασπαθίζει
    πιθανότητες
    ω επιφανέστατε των αστεριώνε, χαρτορίχτρα!»
    (Ν. Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Β’, Ίκαρος)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: