Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (83ο): «Φαντασία»…

10917458_764605590288333_439462204096179825_n

«Ράκη φαντασίας ο αιώνιος δήθεν…»
«Έχε το νου σου μη σου χαθεί το δοχείο της φαντασίας σου. Δε θα σου μείνει μήτε Αϊνστάιν μήτε Άγιος Χαράλαμπος»

«Φαντασία ψυγείου δεν μας χρειάζεται ούτε διαλογισμός καπνιστός.
Χρειάζεται να ‘ναι η σκέψη σου πέστροφα και να μη φτάνει ποτέ της
ως τη φωτιά.»
(Ελύτης, Εκ του πλησίον)


-Γιάννης Σκαρίμπας, «H φαντασία»

Nάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί
προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη,
και σένα του καπέλλου σου βαμμένη φανταιζί
κάποια κορδέλλα του, τρελλά να χαιρετάει.

Kαι νάν’ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά
γι’ άστρα τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι’ αυτός ο άνεμος τρελλά, –τρελλά να μας σκουντά
όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός
για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει
όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός :
όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη.

Kι’ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί
πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου –φως μου–
–καθώς τρελλά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλλα η φανταιζί,–
βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου…
(από τη συλλογή «Ουλαλούμ»)

-Κική Δημουλά, «Το ριψοκίνδυνο όραμα της φαντασίας»
«Η φαντασία –
απόφοιτος του Πλάστη
γόνος του παραλογισμού
και της υπεροψίας –
σε κοίταξε εξονυχιστικά και είπε
«δε μου ταιριάζεις είσαι αβλαβής.
Σε κίνδυνο θα σε μεταμορφώσω
με τον πιο ταχύ και αλάνθαστο τρόπο:
αγαπώντας σε.
Θηρίο θα σε σκηνοθετήσω
σε απόσταση μάχης
να μου ξεφεύγουν
οι βρυχηθμοί των ελιγμών σου
να υπερπηδούν το λάκκο που ‘χω σκάψει
σκεπασμένον
με απατηλή στερεότητα κλαδιών
ζωώδους αγριότητας».
Έτσι έγινε
κι έρχεσαι τώρα εσύ επίπλαστο θηρίο
και μου ζητάς εμένα το λόγο
με ποιο δικαίωμα σε άλλαξα
από λαγό σε σαρκοβόρο
λες και σ’ ερωτεύθηκα εγώ.
Τα παράπονά σου στη φαντασία.
Αυτή εξευρίσκει λάλημα
όταν δεν ξημερώνει.
Να την ευγνωμονείς.
Αν η φαντασία δε σκηνοθετούσε
υπαρκτόν θηριώδη τον έρωτα
ποτέ καμιά πραγματικότης
δε θα μας είχε αγαπήσει»

-Πωλ Βερλαίν (Paul Verlaine), «ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ»

«Νύχτα. Βροχή. Ένας ουρανός θαμπός, που τον σπαθίζει,
όσο είναι φως, με πύργους και με τόξα, η σιλουέτα
πολιτείας γοτθικιάς, μακριά μες στο σταχτί σβησμένης.

Κάμπος. Μια αγχόνη, από κορμιά που σήπονται γεμάτη,
που με τις μύτες τα σκουντούν τ’ αχόρταγα κοράκια,
κι ενώ χορεύουν άμοιαστες πόλκες στον στον μαύρο αέρα,
τα κρεμασμένα πόδια τους τα ‘χουν οι λύκοι δείπνο.

Αγκάθια σκόρπια, λιγοστά χαμόδεντρα και πρίνοι,
που δώθε κείθε όλο πετούν των φύλλων τους τα σκιάχτρα
μέσα στο σάλο της καπνιάς, καθώς σε σκίτσου φόντο.

Κι ύστερα, γύρω από δυο τρεις νεκρόθωρους δεσμώτες,
που παν γυμνόποδοι, φρουροί διακόσοι κι εικοσπέντε
τους πάνε, και τ’ ατσάλια τους, ορθά σαν λύσγου ατσάλια,
γυαλίζουνε, αντιμέτωπα με της βροχής τις λόγχες.»
(Μετάφραση: Τέλλος Άγρας)

-Μαρία Πολυδούρη, «ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ»
«Ὁ Ἀπρίλης κ᾿ ἡ Σελήνη μέσα στὸ ἄλσος
σμίξαν. Τὸ μεσονύχτι μεθυσμένοι
περάσαν μ᾿ εὐθυμία.
Καὶ τώρα στὴ γαλήνη εἶνε ἁπλωμένη
ρεμβαστικὴ ματιά, ἡ μελαγχολία.
Δυὸ δέντρα ἀναπολοῦνε
μία νύχτα καταιγίδας, ποὺ οἱ κορφές τους
ἐρωτικὰ μπλεχτῆκαν
καὶ στὴν ἀνάμνησή τους ξεπετιέται
λυγμὸς ἀπὸ χορδὲς ποὺ δονηθῆκαν.
– Στὸν ὕπνο σου κόρη γλυκειά…
Ἕν᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο
στὸ ἁγιόκλημα πνιγμένο
κ᾿ ἡ κόρη κρίνο, μὲ τὸ φῶς
τοῦ φεγγαριοῦ ντυμένο.
– Τοῦ τραγουδιοῦ μου ἡ φωνή…
Κι᾿ ἀγγίζει στὸν ἀμύριστο
κάλυκα τῆς καρδιᾶς της
σὰν ὄνειρον ἀθώας χαρᾶς
ὁ πρῶτος ἔρωτάς της.
Καὶ λίγο λίγο σκοτεινιάζει τὸ ἄλσος.
Στὸ κυπαρίσσι στάθηκε ἡ Σελήνη
βαθιὰ συλλογισμένη.
Ὁ Ἀπρίλης πιὰ βαρέθηκε νὰ δίνη
φιλιά. Φεύγει κ᾿ ἡ Νύχτα κουρασμένη.
Ὅλα σιγῆσαν μόνο γιὰ νὰ μείνη
τὸ φλογερὸ παράπονο:
– Γιατί μ᾿ ἔχεις σ᾿ αἰώνια τυράννια…
τὸ κλάμα τῆς κιθάρας ποὺ ἀνεβαίνει
πρὸς τὴ χλωμὴ Σελήνη, πρὸς τὰ οὐράνια…»

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Πες το με ποίηση (83ο): «Φαντασία»…

  1. Δε θέλει και μεγάλη φαντασία, Γιάννη, για να καταλάβεις ότι το θέμα δεν αφήνει και πολλά περιθώρια, τη στιγμή μάλιστα που «έχεις κατοχυρώσει» πρώτος όσα ((γνωστά) ποιήματα είχα στη συλλογή μου.
    Επειδή όμως, όταν πρόκειται για ποίηση, δεν παραιτούμαι εύκολα, ιδού τι αλίευσα. Αρχίζω με τα αποσπάσματα:

    1. Πιστεύω στη μεγάλη δύναμη της φαντασίας
    Που μπορεί στην κόλαση να δει τον παράδεισο
    Στο καθετί που βλέπω που ακούω που μαντεύω που αγαπώ
    Πιστεύω
    (Νάνος Βαλαωρίτης, Πιστεύω)

    2. Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ
    Σαν των Φαιάκων το καράβ’ η φαντασία,
    χωρίς να τη βοηθάν πανιά και λαμνοκόποι,
    κυλάει. Κι είναι στα βάθη της ψυχής μου τόποι
    πανάρχαιοι κι ασάλευτοι σαν την Ασία.

    Κωστής Παλαμάς, «Πατρίδες»

    3. μα πιο πολύ θα ήθελα
    τα χέρια μου να έχω
    γιατί μου αρέσει η φύση μου
    και το μυαλό μου ακόμα
    που μέσα από τη λύπη μου
    γεννιέται η φαντασία
    και διανύω τους ουρανούς
    σαν να’τανε αλήθεια.

    Ελένη Ψαρουδάκη, Καλπάζουσα Φαντασία (απόσπασμα)

    4. «Αυτή μπορεί κι αγγίζει τη ψυχή σου
    φως και σκιά τολμά κι ακρογυρεύει
    μια παύση σπέρνει μες τη μουσική σου
    κι ύστερα στο κενό παραμονεύει».

    (Οδυσσέας Νότης, Φαντασία)

    IMAGINE

    5. Κάτι απομένει από την Ποίηση
    πάνω στο πρόσωπο που έχει δει
    κι ακούσει τα λόγια της.
    Οχι μόνο η έκφραση
    ένα χειροπιαστό σημάδι
    για όποιον ξέρει να το διακρίνει, να το βρει.
    Γραμμή βαθύσκια, άγγιγμα του φανταστικού,
    (του ανύπαρκτου ή του ασύλληπτου;)
    πάνω στο μέτωπο. Στα χείλη μια πτυχή
    ανάμεσα πικρίας κι υπεροπτικής χαράς.
    Στο βλέμμα λάμψη από σπαθί
    αρχαγγέλου.
    ―Ή τούτο είναι πάρα πολύ;
    Πάρα πολύ…
    Κάτι απομένει απ’ της ποίησης την ομιλία
    στη φωνή, αγνώριστο.
    Ή μήπως όλα είναι φαντασία;
    Η φαντασία εκείνη, η μοναδική.

    ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ
    «Ημερολόγιο», 104. Τα ποιήματα, Β΄. Οι εκδόσεις των φίλων, 1973. 256.

    6. Η ΜΕΓΑΛΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

    Έφυγε τόσο νέα και όμορφη
    μ’ άφησε μόνο με τη στείρα λογική, όταν
    η φαντασία μου αυτομόλησε στο πνεύμα των εφήβων.

    Τώρα λοιπόν ήρθε καιρός να ξαναρχίσω να κοιτάω
    κάτω από τα έπιπλα και το κρεβάτι,
    μήπως και πάλι δω
    τα χιλιάδες εκατομμύρια φίδια που ζούνε
    μες στο πάτωμα.
    Ήρθε καιρός να ιδώ ξανά τα όνειρα εκείνα
    που όλες οι γυναίκες του κόσμου –λέει-
    επιδίδονται τις νύχτες σε ένα φεστιβάλ οργίων,
    κρυφά από όλους τους άντρες.
    Μπορεί ακόμα με λίγη προσπάθεια
    βαθιά μες τα σκεπάσματα –ίσως-
    να ξαναζωντανέψουν οι ποιο αθώες,
    αιμομικτικές μου φαντασιώσεις.

    Αυτά και άλλα πολλά
    τα πρωτοείδα στη νηπιακή μου ηλικία
    και οι μεγάλοι έκαναν πως δεν τα έβλεπαν.
    Στη νηπιακή μου εφηβεία για λίγο τα ξαναείδα.
    Τώρα όμως, στο νηπιακό μου γήρας –δυστυχώς-
    δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι για να τους μιμηθώ
    και οι νεότεροι –ευτυχώς-
    ούτε που θέλουν να με ακούσουν.

    Ζαχαρίας Στουφής -Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εμβόλιμον, τεύχος 61-62, Καλοκαίρι- Φθινόπωρο 2011

    Best Epic Classical Music \ (Fantasy)

    7. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

    Προκατασκευάζουν ζωές
    Οι εργολάβοι των ονείρων.
    Την ενηλικίωση µας παραµονεύουν
    Απαγορεύουν τις απορίες.

    Βδέλυγµα η ζωή.
    Κόσµους υπόσχονται απώτερους
    Μεθοδικά, αθόρυβα
    Τη φαντασία µας κηδεύουν
    Φτηνές σερβίροντας εικόνες,
    Θεάµατα, τελετουργίες
    Αθανασίας υποσχέσεις.

    Που να βρεθεί
    Καιρός για εξέγερση
    Στον αιώνα της ανάγκης.

    Το τίποτα χειροκροτούµε από φόβο
    Αφού ό,τι αντιστέκεται
    Είναι εχθρός.

    Μια όαση, µια όαση
    Να αποκαθηλώσουµε
    Τη σταυρωµένη ζωή
    Λαίµαργα να απολαύσουµε
    Το Μήλο της Εύας.

    Μια όαση, µια όαση
    Τόσο φορτίο να αποθέσουµε
    Στους φονιάδες της ζωής
    Πόλεµο να κηρύξουµε
    Και συµπόνια
    Γι’ αυτούς που εξαπατούνται.

    Να αρνηθούµε
    Αυτό που µας αρνείται
    Να ονειρευτούµε
    Να υπάρξουµε.

    Στου τέλους µας και της αρχής
    Τις σκοτεινές ανάµεσα τελείες
    Το αιώνιο να χλευάσουµε.

    Ξανά την ύπαρξη να σχεδιάσουµε
    Παράδεισους διασύροντας
    Που υπόσχονται
    Της ανοησίας τελετάρχες.

    Μια όαση, µια όαση θέλουµε
    Με απορίες και γνώση
    Να αναστήσουµε τη φαντασία.

    ΧΡΗΣΤΟΣ Κ. ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ

    8. Κλειδί στο ντουλάπι

    Είναι ένα κλειδί.
    Υπάρχει ένα κλειδί στο ντουλάπι που ανοίγει το συρτάρι.

    Κι εκείνη
    φυλάει και τα δυο ώστε ούτε τα λεφτά ούτε το γλυκό να γίνουν
    ξάφνου,
    Σκέτη φαντασία, μωρό μου, καλή χρονιά.
    Φυλάει και τα δυο ώστε ούτε
    τα λεφτά
    Ούτε το γλυκό να γίνουν ξάφνου,
    Σκέτη φαντασία μωρό μου
    Καλή
    Χρονιά, φανταστικό εσύ μωρό μου, φαντασία.
    (Γερτρούδη Στάιν)

    Final Fantasy 8 – Le onde ( Ludovico Einaudi)

    9. ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΟΥ
    Για φαντάσου να πήγαιναν όλα καλά.
    Να είχαμε παντρευτεί τον πρώτο μας έρωτα
    να είχαμε μπει με την πρώτη στο πολυτεχνείο
    να είχαμε κερδίσει την πρώτη δημοπρασία.
    Να μην ξέρουμε πως χτυπά η καρδιά από νοσταλγία
    να μην έχουμε ξαναδοκιμάσει, να μην έχουμε απογοητευτεί.
    Για φαντάσου να είμαστε ικανοποιημένοι.

    «Η ρομβία 1997, Δημήτρης Κάββουρας

    10. Φανταστικός κόσμος (21/07/2014)

    Πατάω το κουμπί κι αρχίζω να σερφάρω,
    σε κόσμο φανταστικό τα πάντα τα ξεχνάω…

    Τόσα πολλά τα νέα, τόσες πολλές εικόνες,
    τα «πρόσεχε» και τα «μη» εξατμίζονται σα σταγόνες…

    Κάποια στιγμή, όμως, άγνωστοι μ’ απειλούν…
    Λες να ‘χουν δίκιο όλοι αυτοί που να προσέχω μου ζητούν;

    Γιώργος Παπαδάκος,
    Σχολή Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, ΣΤ’4 Δημοτικού

    Hector Berlioz, Symphonie Fantastique

    11. Φαντάσου λέει, να πεθάνουν τα ποιήματα. Να μην υπάρχουν λέξεις πια. Και το μελάνι άχρηστο να είναι. Τα συναισθήματα να νιώθουν μοναξιά. Οι άνθρωποι να έχουν πέσει σε μια θλίψη που όμοια να μην έχει υπάρξει. Φαντάσου λέει, να πεθάνουνε τ” αθάνατα. Να μην υπάρχουν λέξεις πια. Και ο βουβός κινηματογράφος να επιστρέψει. Μ” άδειες καρέκλες, αφού ο κόσμος θέλει αίμα. Της φλυαρίας, της επανάληψης και της ντροπής. Φαντάσου λέει, πως μόνο εγώ κι εσύ ευτυχισμένοι κάθε μέρα, κάθε μέρα. Αφού μωρό μου μάθαμε, να κάνουμε έρωτα χωρίς τις λέξεις και τις εικόνες τους, που φέρουν. Φαντάσου λέει, αυτό το ποίημα να το “χει γράψει ποιητής. Κι οι λέξεις, να του κρατήσουν μούτρα. Αφού τις έκανες κομπάρσους, ενώ χωρίς αυτές αυτός δεν πρωταγωνιστεί.

    (Βαγγέλης Ευαγγελίου)

    Για το τέλος,
    Η φαντασία στην εξουσία

    12. Η φαντασία στην εξουσία

    Οι μπαγλαμάδες να παίζουν Ντύλαν
    κι ο Πίτερ Χάμιλλ διπλοπενιές
    ο Τομ Γουέιτς με τα κλαρίνα
    και τα νταούλια να παίζουν Γιες
    να παίζουν Γιες

    Βάλ’ το παράθυρο στην πρίζα
    κάλεσε το καλοριφέρ
    δώσ’ τη μπουγάδα στην εφορία
    γράψ’ ένα σύνθημα στο ασανσέρ
    στο ασανσέρ

    Άνοιξε γκάζι με το μυαλό σου
    βάλε ταχύτητα με την καρδιά
    η φαντασία στην εξουσία
    δώσε τα ρέστα σου για μια βραδιά
    για μια βραδιά

  2. Ciao aggeliki!!!… Όντως δύσκολο το θέμα… «Έφαγα» τη βιβλιοθήκη να βρω ποιήματα με τίτλο «φαντασία», αλλά πολύ λίγα «πράματα»… Παρ’ όλα αυτά εσύ τα κατάφερες μια χαρά, πλούσια η συγκομιδή σου!!!… Grazie mille!!!

    Σήμερα ψάχνοντας κατάφερα να βρω και δυο ποιήματα του Θωμά Γκόρπα:

    -Θωμάς Γκόρπας, «Φαντασία»

    «Διάλυση του ύπνου διάλυση των εστιών και των αποκτημένων
    απροστάτευτα ζευγάρια λάμπουν και φωτίζουν συνοικίες ακρινές
    σκοτεινιασμένες.
    Βαθιά αναπνοή αναγάλια τα μάτια κλειστά για να βλέπουν καλύ-
    τερα γλυκιά ύπουλη γλυκιά θύμηση γενέθλια γη και βραδινά παι-
    γνίδια μαγεμάνα.
    Φίλε που ήσουνα φτωχός φτωχός κι ωραίος παρέμεινες φίλε που
    ήσουνα εχθρός μου και το ξέχασες.
    Κορίτσι που μας πλήγωσες ψευτοαρχόντισσα για πάντα πληγω-
    μένη που σε πληγώσαμε φτωχιά δυστυχισμένη τότε και
    μετά με τα παιδάκια σου μαμά ευτυχισμένη.
    Κόκκινο φεγγάρι που έβγαινες μέσα από το γαλανό βουνό άσπρε
    ήλιε πώς έμπαινες μέσα στη γαλάζια θάλασσα.
    Τραγούδι φυσαρμόνικας πώς μάτωνες τα χείλη του ερωτευμένου
    ψαρόπουλου
    Μπαμ πώς τρόμαζες την ακεφιά εισέβαλλες έσπαγες το κάδρο
    έπαιζες το Ένα λεπτό η πούδρα και το κυνηγητό έσβηνες δροσερά
    δάση έκαιγες παλιόλογα κήδευες ωδικά πτηνά έπαιζες σκοινάκι
    έπαιζες τζαμ τζουμ τζουμ χαμογελούσες έκλαιγες μασούλαγες
    σουσάμι έκοβες και το σκοινί της μάνας μου…»
    (Θ. Γκόρπας, Τα ποιήματα, Κέδρος)

    -Θωμάς Γκόρπας, «Φαντασία τρελή»

    «Μέθη αμεθύστων έλεος των ληστών ακρογιαλιά καταμεσής σε
    κάμπο παιδί με το θανατηφόρο πάθος εφευρέτου ποιητής με τη
    λαμπρή ηλιθιότητα στρατηλάτου άλλος ποιητής με την μπαγιάτι-
    κη ποταπότητα πολιτικού ηγέτου λεμονιά στην Αραπιά μπαμπού
    σ’ ελληνική δημοσιά ρέμπετικα βλασταίνουν στην Αμέρικα σα-
    μπες βλασταίνουν μάμπο και μπλουζ Μωριά και Ρούμελη…»
    (Θ. Γκόρπας, Τα ποιήματα, Κέδρος)

  3. Α, όλα τα λεφτά ο Γκόρπας.
    Ειδικά στο πρώτο ποίημα οι λέξεις κυλάνε σα ρυάκι.
    Φαινομενικά αθώες, κουβαλάνε εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα-γροθιές.
    Δεν ήξερα καμιά από τις δύο φαντασίες του.

    Eννοείται ότι δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω.

  4. Ciao, Aggeliki!!!… Μ’ αρέσει πολύ ο Γκόρπας!… Κι εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτ’ άλλο…
    Ένα μήνα τώρα έδωσα έναν καλό αγώνα και εκλέχτηκε βουλευτής η κόρη μου… Αν και δεν είχα χρόνο ήμουν πιστός στο βδομαδιάτικο ποιητικό ραντεβού μας!!!

  5. Ε. Σούλα πε 70 on said:

    Πού να το ‘ξερα πως η νεαρή υποψήφια που «σταύρωσα» ήταν η κόρη του εκλεκτού συναδέλφου… 🙂
    Συγχαρητήρια και σιδεροκέφαλη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: