Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (82ο): «Αποχαιρετισμός»….

-Γκιγιώμ Απολλιναίρ, «Αποχαιρετισμός»

«Ένα κλωνάρι από ρεικιά στο χέρι μου ριγεί
Να το θυμάσαι το φθινόπωρο το πεθαμένο
Δε θα ξαναϊδωθούμε πια ποτέ σ’ αυτή τη γη
Πικρή ευωδιά της εποχής κλωνάρι της ρεικιάς
Και να θυμάσαι πως εγώ σε περιμένω»
(Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά Γράμματα)
-Φ. Γκ. Λόρκα «Αποχαιρετισμός»

«Αν πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.

Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
(Απ’ το μπαλκόνι μου το βλέπω)

Ο θεριστής θερίζει το σιτάρι.
(Απ’ το μπαλκόνι μου τον ακούω)

Αν πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.»
(Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά Γράμματα)


-Ρ. Μ. Ρίλκε, «Αποχαιρετισμός»

«Αποχαιρετισμό ό,τι λεν, έχω νιώσει !
Πόσο το ξέρω ακόμη : ένα απλήγωτο Κάτι,
αόριστο και σκληρό, που, μια φορά ακόμη
δείχνει ένα ωραίο δεσμό και τον παραμερίζει

και το σκίζει. Πόσο δεν αντιστεκόμουν
να το ατενίζω, όταν, αυτό, φωνάζοντάς με,
να φύγω μ’ άφηνε, ενώ έμενε, σα να ‘ταν
όλες μαζί οι γυναίκες, μικρό και λευκό ωστόσο,

και μόνο αυτό: ένα νεύμα, που δεν μ’ αφορούσε
κιόλας πια, αργό και συνεχές,- και μήτε μόλις
φανερό πια:, μπορεί μια δαμασκηνιά μόνο,
απ’ όπου κάποιος κούκος πέταξε με βιάση.»
(Ρ. Μ. Ρίλκε, Ποιήματα, Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος)
-Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, «Αποχαιρετισμός»
«Το τελευταίο φράγκο
τ’ άλλαξα στο ταξί.
-Πότε φεύγουμε για τη Μασσαλία;-
Τρέχει
το Παρίσι
στο μεταξύ
αποχαιρετώντας με
μ’ όλη του τη μαγεία.
Κύμα του αποχαιρετισμού
έλα
στα μάτια μου υγρό
και με συναισθηματισμό
γέμισέ μου την καρδιά.
Να ζήσω θα ‘θελα
και να πεθάνω
εδώ,
αν δεν υπήρχε
η Μόσχα
να με καρτερά.»

(Ρώσοι ποιητές 20ου αιώνα- ανθολογία, εκδ. Μεσόγειος)

-Ζαν Πιέρ Ζουβ, «Οι αποχαιρετισμοί του Ορφέα»

«Πράγματι σεις εδώ και χρόνια
Στο μνημονικό μου επάνω συμπιεσμένα
Της ευφάνταστης καρδιάς μου πλάσματα γυμνά
Κυριευμέν’ από τον δαίμονα πέρα για πέρα
Που με τα δάκρυά μου μυστικά επικοινωνείτε
Κόρες λατρευτές του χρόνου του αίματος και του ήλιου
Χώρες αληθινές απαράλλαχτα υπέροχες
Αντικείμενα ιερά που τα μάτια μου αγγίξανε
Δόξας μνημεία κορυφές καταχνιές
Αδελφές μου! Ερημιές πνεύματος
Που παιδάκι ακόμη εγνώρισα
Στο δωμάτιο το δεντροσκιασμένο
Συνήθειες τ’ ουρανού του ξένου και του απέραντου
Της μουσικής του φευγαλέου κατοχή μυστική
Και σεις σεις ολόπρωτες
Πηγές πόδια κοιλιές χέρια και στήθη
Μάτια μνήματα βαθιά κάτω απ’ τ’ αληθινά μαλλιά
Χαίρετε παντοτινά βιωμένα! Ήρθε η ώρα να πεθάνω πρέπει
Στο διάστημα να πέσω στο λησμονημένο διάστημα
Ν’ αφήσω την καρδιά μου από σας γεμάτη
Σ’ ένα λάσπης κατακάθι απάνθρωπης και κάτω από της ασχη—
μίας τη γη
ν’ αναστηθώ.»
(Ο. Ελύτη, Δεύτερη γραφή, Ίκαρος)

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Πες το με ποίηση (82ο): «Αποχαιρετισμός»….

  1. Γεια σου, Γιάννη!
    Το θέμα είναι συναφές με το θέμα «Χωρισμός».
    Κι όχι δεσμοί, χωρισμοί, της ζωής πειρασμοί
    κι όχι τίποτα πια.
    Όχι πια άλλοι αποχαιρετισμοί.
    Εκτός αν εννοείς να αποχαιρετήσεις επισήμως και με τη βούλα της ποίησης τον Αντώνη (Σαμαρά) που γιορτάζει σήμερα.

    1. Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

    Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
    αόρατος θίασος να περνά
    με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
    την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
    που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
    που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
    Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
    αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
    Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
    ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου•
    μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
    Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
    σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
    πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
    κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
    με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
    ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
    τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
    κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

    Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ, (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

    2. ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

    Όπως τη νέα πληγή το αίμα με σκεπάζεις
    και σπέρνεις το ίχνος του βαθιά το σκοτεινό,
    όπως η νύχτα εσύ την ώρα μ’ αγκαλιάζεις
    που βάφουν οι ίσκιοι το χαλί ρούχο χλωμό,
    όπως το ρόδο ανθείς, ποτέ σε κήπο ξένο,
    εσύ του γήρατος, του ολέθρου μοναξιά,
    εσύ επιβίωση, όνειρο εσύ πεσμένο –
    ω πόσα υπέφερες και πόσα είδες πολλά!

    Φυγάς νωρίς από την άνοια των πραγμάτων,
    μα πάντα υπόλογος στον κόσμο τον δοτό,
    απ’ την απάτη κουρασμένος των σχημάτων
    π’ ούτε καν ψαύουν το βαθύ, το μύχιο εγώ·
    τώρα απ’ τα βάθη αυτά, που ’ναι η απάθεια πλήρης
    κι όπου ποτέ μια λέξη δεν τα εξιστορεί,
    ώρα να πάρεις τη σιωπή σου και να γείρεις
    στα ρόδα τα όψιμα, στη νύχτα τη γυμνή.

    Αναλογίζεσαι φορές –θρύλοι δικοί σου…– :
    Ήσουν αυτό λοιπόν; πώς έχεις ξεχαστεί!
    Τέτοια η εικόνα σου; δεν ήταν κατοχή σου
    η λέξη, το ουράνιο φως πού ’χες εκεί;
    Η λέξη, το ουράνιο φως που είχα πρώτα,
    η λέξη, το ουράνιο φως, τρίμμα, σωρός –
    αν κάποιος τά ’ζησε ποτέ, στρέφει τα νώτα,
    κείνες τις ώρες δεν τις ξαναγγίζει αυτός.

    Ύστερη μέρα: ύστερο θάλπος, άπλα γύρω,
    νερά σε φέρνουν σ’ ένα απόμακρο σκοπό,
    ψηλά το φως λούζει τα δέντρα, άχροο μύρο,
    και παιχνιδίζει μες στων ίσκιων τον ιστό,
    στάχυ τ’ ακρόκλωνα, καρπός δεν στεφανώνει,
    για τη σοδειά η μέρα πια αδιαφορεί –
    ρουφάει το φως της, το παιχνίδι που τελειώνει,
    δεν έχει μνήμη εκείνη – όλα έχουν λεχθεί.

    Γκόττφρηντ Μπεν, μετ. Κώστας Κουτσουρέλης

    Jeff buckley – Last Goodbye

    3. Α Π Ο Χ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Σ Μ Ο Σ

    Ό,τι λιανά μου μείναν του ταξιδιού θαν τ’ αφήσω.
    Τι ώρα απόψε το τραίνο φεύγει για Μασσαλία;
    Το Παρίσι, τσιμπούρι, μ’ έχει πάρει από πίσω
    Με την σαν παραμύθι –του- φαντασμαγορία.

    Χαιρετούρες!…. Τα μάτια έχουν βουρκοδακρύσει.
    Πάει να σπάσει η καρδιά μου. Οι σφυγμοί μου χαμός. Χα-
    λάλιζα ζην και θνήσκειν εδώ, στο Παρίσι,
    Αν δεν ήταν εκείνα τα χώματα, η Μόσχα!

    (Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι «Φυσώντας των σπονδύλων μου το φλάουτο» μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής)

    Αποχαιρετισμός – Δημήτρης Παπαμιχαήλ

    4. «Εύχομαι τα καλύτερα» ή γράμμα αποχαιρετισμού

    Τι άραγε να εννοεί ο εραστής;
    Προφανώς, τα καλύτερα χωρίς αυτόν,
    αφού οι συνθήκες
    αυτά τα απειλητικά τέρατα με τα εννιά κεφάλια
    ξεγυμνώνουνε τα δόντια τους.
    Χωρίς ντροπή,
    Αφού η νερουλή σούπα με τις δικαιολογίες
    βράζει καλύτερα σε σιγανή φωτιά,
    χωρίς καν νοσταλγία,
    γιατί για να διαβάσει κανείς
    με τα πόδια ψηλά εφημερίδα
    πρέπει να απαλλαγεί
    από τις βαριές αρβύλες που θυμούνται.
    «Εύχομαι τα καλύτερα», λοιπόν.
    Στο κάτω κάτω θα ήταν προτιμότερο να πει
    «συγγνώμη που δεν ήμουνα;»
    ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

    5. ΙΙΙ

    Πώς γίνεται να μη χαθεί
    η θέρμη του χεριού της απ’ το χέρι μου
    πώς γίνεται να μείνει ως την αιωνιότητα
    ο τελευταίος μας αποχαιρετισμός
    όπως μένει στ’ ανάγλυφα του Κεραμικού;
    Σήμερα πια δεν φτιάχνονται τέτοια ανάγλυφα
    όμως σε μένα φτάνει που γράφω στο χαρτί
    όπως χαράζανε παλιά στην πέτρα
    Ο Τίτος αποχαιρετά τη Ρένα.

    ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ, Από τη συλλογή «Συγκατοίκηση με το παρόν», εκδ. Κέδρος 2011

    6. Ὁ ἀποχαιρετισμὸς τῆς Μάννας

    Μισεύεις γιὰ τὴν ξενητιὰ καὶ μένω μοναχή μου
    σύρε παιδί μου στὸ καλὸ καὶ σύρε στὴν εὐχή μου.
    Τριανταφυλλένια ἡ στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οἱ δρόμοι,
    γιὰ χάρη σου ν᾿ ἀνθοβολοῦν καὶ τὰ λιθάρια ἀκόμη.

    Τὰ δάκρυά μου νὰ γεννοῦν διαμάντια σ᾿ ὅ,τι ἀγγίζεις
    καὶ τὸ ποτήρι τῆς χαρᾶς ποτὲ νὰ μὴ στραγγίζεις.
    Νὰ πίνεις καὶ νὰ ξεδιψᾶς καὶ νἆν᾿ αὐτὸ γεμάτο,
    σὰ νἆσαι ἡ βρύση ἀπὸ ψηλὰ κι ἐσὺ νἆσαι ἀποκάτω.

    Ἐκεῖ, παιδί μου, ποὺ θὰ πᾶς, στὰ μακρινὰ τὰ ξένα,
    δίχτυα πολλὰ κι ὀξόβεργες θὰ στήσουνε γιὰ σένα.
    Παιδί μου ἂν ἐμένανε πάψεις νὰ μὲ θυμᾶσαι,
    μὲ δίχως βαρυγγόμηση συχωρεμένος νἆσαι.

    Κι ἂν πάλι τὸ φτωχὸ καλύβι μας ντροπὴ σοῦ φέρνει,
    ὡστόσο
    Καὶ πάλι θά ῾μαι πρόθυμη, συχώρεση νὰ δώσω.
    Μ᾿ ἂν τὴν πατρίδα ἀπαρνηθεῖς ποὺ τὴ λατρεύουμε ὅλοι,
    νἆσαι ἡ ζωή σου ὅπου κι ἂν πᾶς ἀγκάθια καὶ τριβόλοι.
    ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ

    7. αποχαιρετισμός

    σου χαρίζω μια πήλινη στάμνα
    με νερό δροσερό για τον δρόμο
    την εξαίσια θύμηση
    όσων πια δεν υπάρχουν

    σου χαρίζω μιαν απέραντη γη
    στον ορίζοντα κι ίσως πιο πέρα
    την εξαίσια λάμψη εκείνων
    που ποτέ δεν υπήρξαν

    τη ζωή μου χαλί σου απλώνω
    κι εκεί πάνω μια μια σου χαρίζω
    τις λέξεις όλες
    που έγραψα ή πρόφερα ποτέ

    λίγο κόκκινο τώρα
    κάτι γαλάζιο
    από μένα έχει μείνει
    ό,τι κάνει να φέγγει απαλά
    με το χάραμα το μέτωπό σου

    Τόλης Νικηφόρου, Από τη συλλογή Ξένες χώρες (1991)

    The Beatles: Hello, Goodbye

    8. Αποχαιρετισμοί

    Όταν υπάρχει σχέση
    δεν χρειάζονται αποχαιρετισμοί
    θα ξαναϊδωθείτε
    και να μην ξαναϊδωθείτε
    θα κουβαλάει ο ένας τον άλλο στην καρδιά του
    και πώς να αποχαιρετήσεις
    αυτό που έχεις μέσα σου;
    Όταν δεν υπάρχει σχέση
    οι αποχαιρετισμοί είναι περιττοί
    στείρες ασκήσεις μεταφυσικής
    προηχογραφημένες ατάκες
    ενός αδέξιου ηθοποιού
    Και να ξαναϊδωθείτε
    δεν θα έχει καμία, μα καμία σημασία.

    ΣΠΥΡΟΣ ΔΌΙΚΑΣ

    9. Λιτός αποχαιρετισμός που δεν ήχησε

    Όταν δεν υπάρχει αγάπη
    Δεν υπάρχει λόγος.
    Κι όταν υπάρχει αγάπη
    Τα λόγια είναι περιττά.
    Ας μην υποκρινόμαστε:
    Δεν υπάρχουν δύο άλλες σιωπές στον κόσμο
    που να έχουν τόσο διαφορετική χροιά.

    ΣΠΥΡΟΣ ΔΟΪΚΑΣ

    10. Ο αποχαιρετισμός .

    Όρθιοι κάτω από την τέντα του περίπτερου
    – μη φανταστείς
    πως απαίτηση είχα
    αλλιώς να τους σκεφτείς
    καθιστούς ή ξαπλωμένους
    καταμεσίς του δρόμου
    μα σκέψου και μένα
    που να αποδώσω ήθελα
    λιτά
    στη σκηνή και τους πρωταγωνιστές μου
    τις συνέπειες στη συμπεριφορά
    από του κόσμου την γύρω παρουσία
    ανάγκη είχα τον πλεονασμό-
    σ’ ένα αποχαιρετισμό
    με χειραψία τυπική
    περιορίστηκαν
    εγκλείοντας ο καθένας
    νόημα δικό του στην κίνηση

    Έτσι, έκπληκτη
    βρέθηκε να χαιρετά
    μια παλάμη παγωμένη
    παρά τον καύσωνα
    των εξωτερικών καιρικών συνθηκών
    και των δικών της εσωτερικών
    Ώσπου να ολοκληρωθεί η παρατήρηση
    μεσαίος και δείκτης
    ακολουθούσαν την κίνηση του αντίχειρα
    κατά μήκος της παλάμης
    κι απ’ τις δυο πλευρές
    εγχέοντας θαρρείς μέσω αφής
    ρίζες από την δική της ουσία
    έγνοιας και πραγματικότητας
    στα επιθηλιακά κύτταρα του άντρα
    με μιαν ιδιόχειρη αφιέρωση
    όσο διήρκεσε το έκπληκτο
    στο άγγιγμα
    βλέμμα εκείνου

    η αγάπη
    φωτίζει
    τις νύχτες του μυαλού μου
    όσο τα ξωτικά
    χορεύουν
    στις άκρες της σκέψης μου

    Έπειτα αποχωρίστηκαν
    τα βλέμματα κι οι παλάμες
    Δυο λόγια επόμενα
    και τα πράγματα εξελίχθηκαν
    σε κατευθύνσεις αντίθετες
    Εκείνη, στράφηκε αριστερά
    και πριν στρίψει στη γωνία
    απ’ όπου θα τον έχανε διά παντός
    από την οπτική της
    κοντοστάθηκε σε μια βιτρίνα
    να προκαλέσει την αλλαγή στη σκέψη
    Αργότερα πολύ
    θα μετρούσε και την κατάσταση

    ΑΣΗΜΙΝΑ ΛΑΜΠΡΑΚΟΥ, (από τη συλλογή: οι απέναντι, αυτοέκδοση, Αθήνα 2012)

    11. ΑΝΤΙΟ

    Στου κόσμου τα εκατομμύρια στίχους
    πρόσθεσα κι εγώ κάτι λίγες στροφές δικές μου.
    Κι ας μην υπήρξαν σε τίποτα σοφότερες
    από των γρύλλων το τραγούδι.
    Το ξέρω. Συγχωρήστε με.
    Αλλά όπου νά ’ναι τελειώνω.
    Επ’ ουδενί ήσαν το πρώτο ίχνος από πέλμα ανθρώπινο
    στη σκόνη επάνω της σελήνης.
    Κι αν κάπου-κάπου έλαμπαν,
    δεν ήτανε το φως δικό τους.
    Τη γλώσσα ετούτη των Τσέχων αγάπησα.
    Και αυτή, ακόμα κι αν τα χείλη της βουβά
    τα σφίγγει μες στα ρίγη της,
    πολύ εύκολα τους εραστές τούς πάει στα φιλιά
    όσο πλανιούνται εκείνοι σ’ ένα κόκκινο τοπίο
    όπου πολύ πιο αργά κι απ’ ό,τι στους τροπικούς
    ο ήλιος.
    Μαζί μας η ποίηση πηγαίνει φτάνει ως τις απαρχές.
    Σαν την πράξη την ερωτική.
    σαν την πείνα, σαν την πανούκλα, σαν τον πόλεμο.
    Μερικές φορές οι στίχοι μου είναι χαζοί – πολύ χαζοί
    και με κάνουν να ντρέπομαι.
    Και δεν το συγχωρώ αυτό στον εαυτό μου.
    Μα βγαίνοντας να βρω ωραίες λέξεις
    πιστεύω ότι είναι πολύ καλύτερο
    απ’ το να σκοτώνεις ή να σφαγιάζεις.

    JAROSLAV SEIFERT, Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

    ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

    12. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

    Στη μνήμη του πατέρα μου

    Τις πιο όμορφες λέξεις ψάχνω
    για να σου γράψω το τραγούδι του αποχαιρετισμού,
    χειμώνες τώρα και καλοκαίρια,
    μα γυμνός ο πόνος κι εγώ φοβάμαι
    τις νότες να αγγίξω με γυμνά τα χέρια,
    βαγόνια έρχονται και φεύγουν
    γεμάτα από ψυχές
    που γεννιούνται και πεθαίνουν,
    και απόμεινα μονάχη
    πάνω στις ράγες της μνήμης,,
    έρμαιο της σιωπής που αφήνουν πίσω
    τα τρένα που φεύγουν μακριά μου,
    τα χνάρια σου να ψάχνω μην και σε ξεχάσω .
    Ήταν ένα δειλινό της θλίψης
    και ήταν το φτερούγισμα της νύχτας
    η ελπίδα που αργοπέθαινε
    στη γωνιά του πόνου.
    Και ήταν τα γκρίζα σπουργίτια
    που πέταξαν γύρω μας
    τα τελευταία δευτερόλεπτα
    της ημέρας που έφευγε .
    Όταν τα χέρια άπλωσες
    σιωπηλά τους καρπούς να κόψεις
    του δέντρου που τις ρίζες είχε
    βαθιά στην άβυσσο του Άδη .
    Μα εγώ δεν το έβλεπα ,πατέρα,
    και πρόσμενα με λαχτάρα
    την αυγή το φως να μου φέρει πίσω.
    Πώς να το ‘ξερα πως μαζί του θα ‘φερνε
    και το δυσβάσταχτο κενό της απουσίας σου.

    Βάσω Μπρατάκη, Από την ποιητική συλλογή «ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ «, Εκδόσεις Γαβριηλίδη

  2. Πραγματικά, πολύ «θλιμμένη» λέξη, για όσα υπονοεί και εμπεριέχει.. Αλλά η τέχνη πάντα τα ομορφαίνει όλα, για άλλη μια φορά. Καλημέρα Γιάννη και Αγγελική 🙂

    • Καλημέρα, Petra!… Και η θλίψη ανθρώπινη είναι… Και μάλιστα, όπως πιστεύω, πολύ πιο ισχυρό συναίσθημα απ’ τη χαρά… Καλή Κυριακή!!!

  3. Καλημέρα, Αγγελική!!!… Ευχαριστώ πολύ!… Δεν έχω καιρό να το ψάξω περισσότερο… Τρέχω για τη υποψηφιότητα της κόρης μου…

    -Γκάμπριελ Θελάγια, «Αποχαιρετισμός»

    «Ίσως όταν πεθάνω
    “ποιητής, να πούνε, ήταν”
    κι ο κόσμος, πάντα ωραίος, να λάμπει όλη τη νύχτα.

    Εσύ ίσως με ξεχάσεις
    μέσα σου όμως ν’ ακούς
    κάποιους δικούς μου στίχους ανώνυμους, παλιούς.

    Κι από μένανε ίσως
    να μη μείνει ούτε στίχος
    ούτε μια από τις λέξεις που ονειρεύομαι ξύπνιος.

    Μα ή με θεωρείτε ή όχι
    μα ή μου μιλάτε ή όχι,
    εγώ θα ζω στον ίσκιο σας, ω, ζωντανοί μου ανθρώποι.

    Θα ξακολουθώ να υπάρχω
    και να ‘μια πεθαμένος,
    του μεγάλου κοντσέρτου θα ‘μια πάντα ένα μέρος.
    (Σύγχρονη ισπανική ποίηση, εκδ. Γνώση)

  4. Με τον τρόπο του Γ.Κοντού-αποχαιρετισμός

    Στο γύρισμα της μέρας,
    ο Ποιητής-ανώνυμος μοναχός ετοιμάζεται για Ταξίδι.
    Μιλώντας τη διάλεκτο της ερήμου
    ανεβαίνει στο μεγάλο κόκκινο μπαλόνι του.
    Μαζί του, ζωγραφισμένα ποιήματα
    ποιήματα-μουσικές και ολάνθιστες λέξεις.
    Τα δένει όλα γερά στο μακρύ βυσσινί κασκόλ του
    ρίχνει μια τελευταία ματιά στο Χρονόμετρό του
    και με μια απρόοπτη κίνηση απελευθερώνει τη στάθμη του σώματός του.
    Καθώς πετά ανάλαφρα
    το μακρύ-ουράνιο τόξο- κασκόλ του ανεμίζει πίσω του
    και τα ποιήματα σκορπίζονται στον ουρανό.
    Οι ζωγραφιές οι μουσικές οι λέξεις τους πλημμυρίζουν τον ουρανό.
    Ένας ουρανός Ποίημα.
    Κάτω στη γη,
    όσοι παρακολουθούν τα θαυμαστά τεκταινόμενα
    αναφωνούν δοξαστικά:
    Είναι ο Αθλητής του Τίποτα.
    Είναι ο Ποιητής.

    Έλενα Χουζούρη

    • !!!!!!… Πολύ καλό, ευχαριστώ πολύ, Αγγελική!… Ένας απ’ τους καλύτερους ποιητές της γενιάς του ’70 ο Γ. Κοντός… Στη μνήμη του έκανα μια ανάρτηση στο fb με δυο ποιήματά του από το βραβευμένο του βιβλίο «Ο αθλητής του τίποτα»….

      -Τζιουζέπε Ουγκαρέτι, «Αποχαιρετισμός»
      (Λοκβίτσα, 2 Οκτωβρίου1916)

      «Ευγενικέ
      Έττορε Σέρρα
      ποίηση
      ειν’ ο κόσμος η ανθρωπότητα
      η ιδια μας η ζωή
      ανθισμένα απ’ το λόγο
      το καθάριο θαύμα
      ενός πυρετικού αναβρασμού

      Όταν βρίσκω
      στη σιωπή μου ετούτη
      μια λέξη
      είναι σκαμμένη στη ζωή μου
      σαν άβυσσος»
      (Τζιουζέπε Ουγκαρέτι, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος 2001)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: