Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (80ο): «Ελπίδα – ελπίζω»…

 

-«… Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθουν/ Εγώ ο Μπ. Μπρεχτ από τα μαύρα δάση/ ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου/ σε πρώιμη εποχή», (Μπ. Μπρεχτ)

 

-«…Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα, εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα. Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.» (Τ. Λειβαδίτης)

 

-Κική Δημουλά, «Στην ελπίδα»

«Σε τι άθλιες συνθήκες ζει
στριμωγμένη μέσα μας
σα να’ ναι αέρας χωρίς φτερά
σα Κική να’ ναι φως
από τον ουρανό τιμωρημένο
στα σκοτεινά να πνέει

ανέχεται
να την ενοχοποιούν τα βάσανά μας
πως τ’ αμελεί

να την καταριούνται οι προδομένοι
λες κι είναι η μάνα του Ιούδα

τη ραπίζουν οι απώλειες
πως άλλα είχε υποσχεθεί

τα δέχεται όλα, ευγνώμων
αρκεί που μένουμε όλοι μαζί της

το απωθούμε
σα να μη συμβαίνει του φερόμαστε
κάπως ταπεινώνει να ελπίζεις

κι όμως
ενώ είναι πρωί
σα να νύχτωσε μοιάζει

όταν αντιληφθούμε ότι λείπει η ελπίδα
για λίγο δηλαδή κάνα δεκάλεπτο το πολύ

όσο για να ψωνίσει για μας από δίπλα
κάτι που έχει από παντού αλλού
εκλείψει.»

 

-Friedrich von Schiller, «Ελπίδα»

«Μιλούνε κι ονειρεύονται οι άνθρωποι πολύ
Για ημέρες πιο καλές που μέλλουνε να ‘ρθουνε.
Προς τέρμα αίσιο, που ολόχρυστο ακτινοβολεί,
Να τρέχουνε τους βλέπεις να το κυνηγούνε.

Ο κόσμος θα γίνει παλιός και πάλι νέος θα γίνει
Μα ελπίδα πάντα ο άνθρωπος στο πιο καλό θα δίνει!
Η ελπίδα είναι αυτή που μέσα στην ζωή τον μπάζει,
Γύρω απ’ το αγόρι το εύθυμο αυτή φτεροκοπάει,
Η λάμψη της η μαγική το νέο δελεάζει,
Στο μνήμα με τον γέροντα μαζί αυτή δεν πάει.
Σαν μια ζωή όλο κόπους μες στον τάφο τερματίζει,
Θαμμένος τότε μένει αυτός• μα η ελπίδα συνεχίζει.»

 

-Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, «Ελπίζω εις το μέλλον»

«Το παρελθόν είν’ όνειρον, πόθων σπασμοί, ελπίδες,
και το παρόν μαστίζουσιν εισέτι καταιγίδες•
μας πλήττει πρώτον ο Θεός την ευτυχίαν στέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν ήτο μικρός τις κόκκος εις το χώμα,
και το παρόν δενδρύλλιον πατούμενον ακόμα,
δένδρον θα γίν’ εις τον Θεόν τους κλάδους αποστέλλον,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν είναι σωρός εκπληκτικών συννέφων,
και το παρόν ο κεραυνός ο τας θυέλλας στέφων,
αλλά μακρόθεν φαίνεται αστήρ τις ανατέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν είναι η νυξ η πλήρης μαύρου σκότους,
εις το παρόν βλέπω σκιάς, εικόνας αλλοκότους,
πλην της νυκτός ο σύντροφος ιδού το φως του στέλλων,
ελπίζω εις το μέλλον.

Το παρελθόν είναι ωόν του αετού εισέτι,
και το παρόν αετιδεύς εις τα μικρά του έτη,
αλλά θα φθάσ’ η πτήσις του και μέχρι των αγγέλων,
ελπίζω εις το μέλλον.»

 

-Ανδρέας Κλουτσινιώτης, «Ελπίζω!»

«Με θούριους του Ιούδα
ύμνησα το Μεγαλείο της Ύπαρξης Σου
Κύριε.
Την Αγάπη Σου αγόρασα με Τριάντα αργύρια
σ’ ένα φθηνό και χυδαίο παζάρι.
Στην ομίχλη ενός νέου Γολγοθά
έσβησα τα Ανεξίτηλα ίχνη Σου.
Τρείς φορές σε αρνήθηκα,
Χίλιες πούλησα τη Ψυχή Σου.
Την Αλήθειά Σου σταύρωσα Επτά φορές.
Κι όμως η Ελπίδα Σου
δεν μ’ εγκατέλειψε Ποτέ!
~~~~~~~~~~~~~
Στη ξεχασμένη ηλιαχτίδα,
που Μάνα στοργική χαϊδεύει,
ένα μισογκρεμισμένο Ξωκλήσι
στην κορφή ενός απόκρημνου βράχου
Ελπίζω!
Στους ψίθυρους τ’ Ανέμου
που οδηγούν την πλώρη των Καραβιών
της αθωότητας
Ελπίζω!
~~~~~~~~~~~~~
Στα θαλασσοπούλια που τα φτερά τους
ζωγραφίζουν με τα Δάκρυα των κυμάτων
τους απέραντους και ανερμήνευτους ορίζοντες
Ελπίζω!
Στα λόγια της Αγάπης που μένουν μετέωρα,
σε Άλλες ζωές για να ξανασυναντηθούν
Ελπίζω!
~~~~~~~~~~~~~
Σ’ αυτούς που κοιτούν Ψηλά
ενώ τους κλέβουν κάθε μέρα και λίγο Ουρανό
Ελπίζω!
Στα ασπρολούλουδα της Άνοιξης
που είναι ερωτευμένα με το ζωοδότη Ήλιο,
μα πεθαίνουν δίχως Ένα του χάδι
Ελπίζω!
~~~~~~~~~~~~~
Στις παγωμένες πέτρες που γίνονται
Κόκκινα τριαντάφυλλα
στα χέρια των απελπισμένων ψυχών
Ελπίζω!
Στο ζεστό και εγκάρδιο Χαμόγελο
αυτών που πεινούν
Ελπίζω!
~~~~~~~~~~~~~
Στους Μάταιους αγώνες που γυρεύουν
το χαμό μου
Ελπίζω!
Στα Όνειρα που έμειναν ορφανά
και μου απλώνουν το χέρι
Ελπίζω!
Στις Προσευχές των λίγων ταπεινών
που συντροφεύουν τη Μοναξιά των αστεριών
Ελπίζω!
~~~~~~~~~~~~~
Δεν θα Πάψω ποτέ» να Ελπίζω!
(*Ποιητική συλλογή του Ανδρέα Κλουτσινιώτη «Labey Sabprea», Εκδόσεις Ιωλκός)

 

-Κατερίνα Γώγου, «Θα ‘ρθει καιρός»

«Θαρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ’ όλα αυτά Μαρία.»

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Πες το με ποίηση (80ο): «Ελπίδα – ελπίζω»…

  1. καλή χρονιά.. με την ελπίδα σύμμαχο.

  2. Eyxaristw poly, file invisible!… Καλή χρονιά επίσης!

    Και κάτι δικό μου:

    «Ακόμα ελπίζω»

    Νέος σε κόκκινα λιβάδια
    Και κυνηγούσα τους ανέμους
    Δον Κιχώτης με ρομφαία
    Σε πόλεις μαραμένες βγήκα
    Σε λεωφόρους άνυδρες περπάτησα
    Των ιδεών το γήρας πετροβόλησα
    Το λόγο τον κακέμφατο εχλεύασα
    Μέλποντας την άνοιξη
    Διάβηκα την έρημο
    Στις παρυφές του μηδενός ξεπέζεψα
    Το άφατο κενό πυρπόλησα
    Φως τροχιοδεικτικών
    Στον ουρανό μου
    Κομήτες άγουρης ουτοπίας…

    Μέστωσαν τα στάχυα
    Μόνος στου γραφείου το ημίφως
    Τη μνήμη μου σκαλίζω
    Ρωγμές στο χρόνο ανοίγω
    Τρύπια τρόπαια νεότητας
    Εκ βαθέων ανασύρω
    Με δάκρυ τα στολίζω
    Σε σκαλιστή προθήκη
    Με σέβας τα εκθέτω
    Όλα τα κράτησα, τίποτα δε πέταξα…

    Κατοικώ ακόμα στη ρίζα μου
    Στο ελάχιστο τώρα ελπίζω
    Στο Θεό των μικρών πραγμάτων θύω
    Σ’ ένα σκίρτημα ψυχής
    Σε μια κραυγή βυθού
    Στο γέλιο, στο κλάμα ενός μωρού
    Στο πέταγμα του γλάρου
    Σ’ ένα μπουμπούκι μυγδαλιάς
    Που σκάει μες στον κουτσό Φλεβάρη
    Στα μικρά και στα ασήμαντα ομνύω
    Ότι αυτά Αρχή και Τέλος

    Γιάννης Π. Τζήκας

  3. Φίλτατε,
    Καλή χρονιά –κι ας άργησα. (Το …αργόν και χάριν έχει!)
    Ελπίζοντας κι εγώ δεν ξέρω τι, ανθολογώ:

    1. Η ελπίδα να βγούμε στα βουνά

    Η ελπίδα να βγούμε στα βουνά
    Κάποτε
    Με καρδιές γεμάτες σαν τουφέκια
    Να σηκωθούμε πάνω από τα δάση
    Να χαιρετήσουμε την αυγή
    Με μαντίλια και κρίνους
    Να πέσουμε πάνω στους αγρούς
    Σαν να είμαστε κορυδαλλοί
    Σαν να είμαστε πάνω απ’ τη χλόη
    Οι μεγιστάνες τ’ ουρανού
    Οι αγγελιαφόροι της χαράς
    Του σιταριού οι αφέντες.
    (Γιώργος Σαραντάρης)

    2. «Σονέτο μάλλον απαισιόδοξο

    “Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
    να διέκρινε άραγε των ροδόδεντρων την αρμονία;
    Όχι – όχι – μιαν απέραντη ηθικολογία
    δε θα βοηθήσει να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο

    να ελπίζεις – να ελπίζεις πάντα – πως ανάμεσα εις τους ανθρώπους
    – που τους ρημάζει η τρομερή “ευκολία” –
    θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους
    που τους διέπει καλοσύνη – πόθος ευγένειας – ηρεμία
    ίσως όχι πολλές – ίσως να ‘σαι άτυχος: καμία –

    τότες εσύ προσπάθησε να γενείς καλλίτερος
    εις τρόπον ώστε να έρθει κάποια σχετική ισορροπία

    άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονται πως κάνουν κάτι
    σύ σκέψου – τώρα πια – με τι γλυκιά γαλήνη
    προσμένεις να ‘ρθ’ η ώρα να ξαπλώσεις στο παρήγορο του
    θάνατου κρεβάτι.”

    (Νίκος Εγγονόπουλος)

    Pink Floyd – High Hopes

    3. Ελπίδα

    Υπάρχουν οι πηγές που γεννούν τόσ’ αεράκια
    υπάρχουν δάση όπου τ’ αθώα πρωινά ανασαίνουν φίλοι∙
    οι πνοές τους φθάνουν ως εμάς και μας γλιτώνουν
    φέρνουν μηνύματα της χλόης και του νερού
    φέρνουν την ακοή των δένδρων που τα κρατούν απ’ τη μασχάλη
    παραμύθια, τα βαριά παπούτσια τους τα λιώνουν
    αέρας μπαινοβγαίνει στα ριζά τους
    τα κλαδιά τους γέμισαν πανιά,
    οι βυθοί της θάλασσας ξυπνούνε μες στα δάση
    αλλάζει τάξη ο κόσμος, αγκαλιάζεται σφικτά
    χαίρεται η φωνή μας, φίλοι
    δικό της το φάρδος τής ημέρας
    θάβρει πίστη και θα ζήσει∙
    υπάρχουν παντού ο ουρανός και τα παιδιά.

    Πάνος Θασίτης, Από τη συλλογή Πράγματα (1957)
    « Last Edit: 18 Apr, 2013, 15:13:02 by wings »

    4. Γράμμα στον άνθρωπο της πατρίδας μου

    …Μην με μαρτυρήσεις!
    Και προπαντός να μην του πεις πως μ’ εγκατέλειψεν η ελπίδα!
    Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο, σημείωσε τα φαράγγια
    που πέρασα. Και τις κορφές που πάτησα. Και τα άστρα
    που είδα. Πες τους από μένα, πες τους από τα δακρυά μου,
    ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος
    είναι όμορφος!
    (Νικηφόρος Βρεττάκος)

    5. Τετάρτη των Τεφρών
    Ι
    Διότι δεν ελπίζω να γυρίσω πάλι
    Διότι δεν ελπίζω
    Διότι δεν ελπίζω να γυρίσω
    Του ενός το χάρισμα ζητώντας και του άλλου τον σκοπό
    Τώρα δεν μάχομαι να μάχομαι για τέτοια
    (Γιατί ο γερό-αετός να ανοίγει τα πτερά του;)
    Γιατί να πενθώ
    Την αφανισμένη δύναμη της κοινής βασιλείας;
    Διότι δεν ελπίζω να γνωρίσω πάλι
    Την ανάπηρη δόξα της θετικής ώρας
    Διότι δεν νομίζω
    Διότι γνωρίζω πως δεν θα γνωρίσω
    Την μια κι αληθινή πρόσκαιρη δύναμη
    Διότι δεν μπορώ να πίνω
    Εκεί, που ανθίζουν τα δέντρα, και πηγές κυλούν, αφού τίποτε δεν υπάρχει πάλι
    Διότι γνωρίζω πως ο χρόνος είναι πάντα χρόνος
    Και ο τόπος είναι πάντα και μόνο τόπος
    Και ότι είναι τωρινό είναι τωρινό για μόνο μια φορά
    Και μόνο για έναν τόπο
    Χαίρομαι που τα πράγματα είναι όπως είναι και
    Απαρνούμαι την ευλογημένη μορφή
    Κι απαρνούμαι την φωνή
    Διότι δεν μπορώ να ελπίζω να γυρίσω πάλι
    Χαίρομαι συνεπώς, έχοντας να οικοδομήσω κάτι
    Πάνω στο οποίο να χαίρομαι
    Και προσεύχομαι στον Θεό να ‘χει έλεος επάνω μας
    Και προσεύχομαι ώστε να μπορώ να λησμονήσω
    Τα θέματα που συζητώ τόσο πολύ με τον εαυτό μου
    Τόσο πολύ εξηγώ
    Διότι δεν ελπίζω να γυρίσω πάλι
    Ας αποκριθούν αυτές οι λέξεις
    Για ό,τι έγινε, να μη γίνει πάλι
    Μήπως η κρίση δεν είναι τόσο βαριά επάνω μας
    Διότι τούτα τα πτερά δεν είναι πια πτερά για να πετούν
    Μα μονάχα ραπίδια να κτυπούν τον αέρα
    Τον αέρα που είναι τώρα ολότελα μικρός και στεγνός
    Μικρότερος, στεγνότερος και από την βούληση
    Δίδαξέ μας μέριμνα και όχι μέριμνα
    Δίδαξέ μας να μένουμε ακίνητοι.
    Προσεύχου για μας αμαρτωλούς τώρα και στην ώρα του θανάτου μας
    Προσεύχου για μας τώρα και στην ώρα του θανάτου μας.

    (Τ. Σ. Έλιοτ, Μετάφραση Αριστοτέλης Νικολαΐδης, Εκδόσεις Κέδρος)

    Bruton Music – Hope To Many

    6. Δουλειά χωρίς ελπίδα

    Όλα δουλεύουν στην πλάση. Για δες: τα μελίσσια βουίζουν,
    απ’ τις φωλιές τους οι σάλιαγκοι βγήκαν• στρουθιά φτερουγίζουν.
    Kαι να που κι ο γέρος χειμώνας κι αυτός στο γαλάζιο του απείρου
    έχει στα μάτια του, κάτι σαν φως ανοιξιάτικου ονείρου.
    Mόνος εγώ μέσα σ’ όλα με δίχως δουλειά τριγυρνάω,
    κι ούτ’ αγαπώ, κι ούτε μέλι τρυγώ, κι ούτε πια τραγουδάω.

    Kι όμως γνωρίζω κάτι άγνωστους όχτους που αμάραντ’ ανθίζουν,
    ξέρω κρυμμένες πηγές που το νέκταρ σε ρυάκια σκορπίζουν.
    Για άλλους αμάραντ’, αλίμονο γι’ άλλους αν θέλετ’ ανθίστε•
    όχι! για με μην ανθίστε. Mακριά μου ρυάκια κυλήστε•
    μ’ έν’ αστεφάνωτο μέτωπο φεύγω, με χείλη φρυγμένα,
    κι αν με ρωτάς ποιος με πνίγει καημός, άκου τούτο από μένα:
    δίχως ελπίδα η δουλειά νέκταρ μέσα σε κόσκινο χύνει,
    και δίχως κάποιο σκοπό η ελπίδα δε ζει μήτ’ εκείνη.

    ΣΑΜΙΟΥΕΛ Τ. ΚΟΛΕΡΙΤΖ, 21 Φεβρουαρίου του 1825, μτφρ. Λάμπρος Πορφύρας
    Ανθολογία της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ποιήσεως,
    επιμέλεια Κλ. Β. Παράσχος, Συμεωνίδης

    7. H μόνη θεά αγαθή για τον άνθρωπο είναι η Ελπίδα·
    οι άλλοι θεοί μάς άφησαν κι έφυγαν πάνω στον Όλυμπο.
    Έφυγε η Πίστη, η μεγάλη θεά, η Σωφροσύνη κι οι Xάριτες
    τη γη μας την άφησαν· πατιένται οι όρκοι τώρα οι δίκαιοι,
    τους θεούς τους αθανάτους κανείς δεν τιμάει· των ευσεβών
    το γένος έσβησε, πάει, ευνομία και δίκαιο κανένας δεν δέχεται.
    Mα όσο ζει ένας και τον ήλιο αντικρίζει θεούς ευλαβούμενος,
    την ελπίδα προπάντων πρέπει να σέβεται· τους θεούς να
    τιμά θυσίες προσφέροντας στην πρώτη και ύψιστη πρώτα
    Eλπίδα. Kαι να προσέχει τα άδικα λόγια των αδίκων,
    που τους θεούς τους αθάνατους καθόλου δεν νοιάζονται
    και πάντα τα μάτια τους τα έχουν στα ξένα
    και με τρόπους αισχρούς τα άδικα πράττουν.

    (Θέογνης, μετ. K. Tοπούζης)

    8. Μοναχή ακτή

    2

    Ζω αποστρεφόμενος την ελπίδα.

    Στα υποταγμένα δειλινά,
    αν μη τι άλλο,
    αλαργινά από τον πόθο και την έγνοια πια,
    σαν ένας άνθρωπος χωρίς γνώση και στενάχωρη ψυχή,
    ξεγυμνωμένος σαν ένας αυτόχειρας,
    κάνω αυτό που κάνει ο καθένας όταν γνώρισε την παιδική ηλικία.
    Αυτή η κραυγή δηλώνει πολλή σαφήνεια.

    Ζω αποστρεφόμενος την ελπίδα,
    και παρόλο που δεν πέρασε καιρός από τότε που ζήτησα έναν επικροτούμενο θάνατο,
    σκορπίζω τη φτώχεια μου, την τόσο ανύπαρκτη όσο εγώ ο ίδιος,
    πάνω στα καθημερινά αντικείμενα που μου είναι ξένα.
    Είναι η πίστη μου,
    η διαπερατή πίστη μου σε κοινή θέα,
    που λιγοστεύει, λιγοστεύει.
    (Αλμπέρτο Χίρι, Μετ: Στάθης Ιντζές)

    Παντελής Θαλασσινός – Τυφλές ελπίδες

    9. Ελπίδα δεν υπάρχει καμιά

    Ελπίδα δεν υπάρχει
    τα πάντα πως θα φτιάξουν
    ο πόνος πως θα πάψει
    κι ο κόσμος πως θα ισιώσει.
    Καμία εμπιστοσύνη
    πως η ζωή θα στρώσει
    του χάους τις στιγμές και
    τα δόλια νεύματά της.
    Κανένα αλέγκρο τέλος
    ούτε φιλί διαρκείας
    με δόσιμο και πάθος
    προάγγελμα ευτυχίας.
    Ούτε κι ένα δροσάτο
    πρωινό όλο ευωδίες
    ν’ αρχίσουμε κεφάτοι.
    Πιο πιθανό ο πόνος
    εκ νέου να εισβάλει
    και τίποτα μην μείνει
    χωρίς σκληρό σημάδι.
    Θα πρέπει να αντέξεις
    ολοένα ν’ αναπνέεις
    το φως να υπομένεις
    και το όνειρο να υβρίζεις∙
    μαγείρεμα άνευ πίστης
    γαμήσι άνευ πάθους
    και μάσημα άνευ γεύσης:
    για πάντα δίχως δάκρυα.

    Idea Vilariño
    Μτφρ: Έλενα Σταγκουράκη

    10. “Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι, δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω απ’ όλα-κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα.”
    (Γιώργος Σεφέρης )

    11. Έμιλι Ντίκινσον σε 2 μεταφραστικές εκδοχές:

    Εκδοχή Α’.
    Είναι η ελπίδα ένα πουλί
    που στην ψυχή έχω κλείσει
    και δίχως λόγια τραγουδά
    χωρίς να σταματήσει.

    Άσπλαχνη θα ‘ν’ η θύελλα
    που πάει να το σκοτώσει,
    αυτό που βρίσκουν ζεστασιά
    στο φτέρωμά του τόσοι.

    Το άκουσα μες στην παγωνιά,
    στου πέλαγου τη δίνη,
    μα δε μου ζήτησε ποτέ
    ψίχουλο ελεημοσύνη.
    ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ (μετάφραση Γ.Νίκας)

    Εκδοχή Β΄.
    σ.21
    Η “Ελπίδα” είναι αυτό με τα φτερά –
    Που μέσα στην ψυχή κουρνιάζει –
    Και μελωδία δίχως λέξεις τραγουδά –
    Και που ποτέ – στιγμή – δεν ησυχάζει

    Γλυκά – στη Θύελλα – ολόγλυκα ηχεί –
    Ανάθεμα στην καταιγίδα που θα κάνει –
    Να πάψει το Πουλάκι που ζεστή
    Κρατά κάθε καρδιά που ᾽χει αποκάμει –

    Στη γη του πάγου τ᾽άκουγα για ώρα –
    Και σε νερά ανοίκεια μακρυσμένα –
    Μ᾽ακόμα και στης ´Ενδειας τη χώρα,
    Ούτ᾽ένα ψίχουλο δεν ζήτησε – από μένα.
    ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ, Π Ο Ι Η Μ Α Τ Α. Μετάφρ. Μαρία Δαμόλη. Εκδόσεις “γιαλός”, Αθήνα 2011, σσ. 99.

    12. Τι είναι Ελπίδα

    Τι σημαίνει η ελπίδα
    Η ελπίδα είναι ένα λαμπερό φώς που κρατά το σκοτάδι μακριά
    Η ελπίδα είναι ένα δροσερό αεράκι μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα
    Ελπίδα είναι να παραμένεις θετικός όταν υπάρχουν δυσκολίες
    Ελπίδα είναι να αναζητάς πιο πολλά, όταν οι άλλοι σου λένε ότι έχεις αρκετά
    Τι σημαίνει η Ελπίδα
    Ελπίδα είναι να ονειρεύεσαι το αύριο
    Ελπίδα είναι κάτι που τρεμουλιάζει κάτω από την λύπη
    Ελπίδα είναι κάτι που λαμπυρίζει όταν έχουμε δάκρυα στα μάτια
    Η ελπίδα είναι κάτι όμορφο και ό,τι όμορφο δεν πεθαίνει ποτέ
    Τι σημαίνει η ελπίδα
    Η ελπίδα είναι ελαφριά σαν φτερό στον άνεμο
    Η ελπίδα μας κρατά όλους μαζί
    Η ελπίδα είναι δωρεάν
    και
    Η ελπίδα είναι το τελευταίο πράγμα που χάνουμε.

    (by Shahad and the Nubia Group)

    13. Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα

    Μη φοβηθείς το σπίτι, που άνοιξε
    Βαθιά στη γη τα θέμελα του,
    κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι
    και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου.

    Μη φοβηθείς το δέντρο , που άπλωσε
    τις ρίζες του βαθιά στο χώμα,
    κι ας σπάσει την κορφή του ο άνεμος
    και τα πυκνά κλαδιά του ακόμα.

    Μη φοβηθείς αυτόν, που στήριξε
    στην Πίστη επάνω την ελπίδα.
    Τον είδα στη ζωή να μάχεται
    μα πάντα ανίκητο τον είδα.
    (Ιωάννης Πολέμης)

    Ελπίζω δεν ελπίζω σ’ ονειρεύομαι-Λιδάκης

    ουρανού

    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ:

    1. (Ποίημα)
    αφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους.

    Τάσος Λειβαδίτης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1958-1964)

    2. Είπε το Ωρολόγιον• «Είν’ η ζωή μου κρύα
    και άχρους, και σκληρά.
    Είναι ομοία δι’ εμέ πάσα της γης ημέρα.
    Παρασκευή και Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα,
    δεν έχουσι διαφοράν. Ζω χωρίς να ελπίζω.
    Η μόνη διασκέδασις, η μόνη ποικιλία
    είναι, εν τη μοιραία μου, πικρά μονοτονία,
    του κόσμου η φθορά.
    ΄Οτε τους δείκτας μου νωθρώς, εν μαρασμώ γυρίζω
    μοι φανερώνεται παντός γηίνου η απάτη.
    Τέλος και πτώσις πανταχού. Aτρύτου πάλης κρότοι,
    στόνοι βομβούσι πέριξ μου και συμπεραίνω ότι
    Πληγώνει πάσα ώρα μου• φονεύει η εσχάτη.»

    ΚΑΒΑΦΗΣ, ΑπόσπασμαεVulnerant Omnes, Ultima Necat αντίλια κ

    3. ΚΑΘΑΡΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

    Υπομονή. Δεν τελείωσαν όλα.
    Σ’αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα
    Ούτε σε μια μέρα
    Ούτε σε μια ζωή.

    Στην άκρη της νύχτας
    – για σε το λέω, απελπισμένε –
    στην άκρη της νύχτας
    πάνω σε κάποιο κλαρί
    κρέμεται μια ελπίδα.
    Το ίδιο και για σένα
    – Στραγγαλιστή-
    στην άκρη κάποιου κλαδιού
    Κρέμεται μια αγχόνη

    (Μενέλαος Λουντέμης, απόσπασμα, Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς, Έκδοση Δεύτερη, ΑΘΗΝΑ 1977, ΔΩΡΙΚΟΣ)

    4. Είμαι ο δίχως ελπίδα εκείνος, είμαι.
    μια λέξη είμαι χωρίς ήχο,
    αυτός που όλα τα ‘χει χάσει και που όλα τα κατέχει.
    (Pablo Neruda, απόσπασμα)

    5. Μονάχα με την ποίηση
    Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
    Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
    Κι από ελπίδα σ’ ελπίδα
    Θα εγκαθιδρύσουμε
    Την αγνή βασιλεία των φτερών
    (Τ ά κ η ς Β α ρ β ι τ σ ι ώ τ η ς, απόσπασμα, Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο, 1983)

    6. Η ελπίδα

    Με μια δρασκελιά την σκέψη μου την βγάζω από το βάλτο.

    Με μια κοντανάσα κι έφτασα, τον στόχο μου θα πιάσω.

    Με μια νοσταλγία από τα παλιά το μέλλον θα γεφυρώσω.

    Με μια χαραμάδα ομορφιάς όλα θα τα επουλώσω.

    (Αθανάσιος Πανέλας)

    • Καλημέρα, Αγγελική!… Καλή χρονιά με υγεία (και βέβαια ποιητική)!…
      Πολλά και ωραία μας παράθεσες (κάποια απ’ αυτά τα είχα κρατημένα, αλλά με πρόλαβες)… Παρότι θεώρησα σχετικά εύκολο το θέμα διαπίστωσα ότι δεν υπάρχουν και πολλά ποιήματα με τον τίτλο «ελπίδα», μικρά αποσπάσματα βέβαια υπάρχουν αρκετά…

      -Πάμπλο Νερούντα, «Τραγούδι χωρίς ελπίδα»
      «Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια.
      Να γράψω, ας πούμε: «έχει μι’ αστροφεγγιά απόψε και τα μενεξεδιά αστεράκια λαμπυρίζουνε στα χάη».
      Της νύχτας ο άνεμος διαβαίνει στους ουρανούς και τραγουδάει.
      Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια. Την αγαπούσα εγώ, και κάπου κάπου μ’ αγάπαγε κι εκείνη.
      Χιλιάδες βράδια, όπως και τώρα, την έσφιγγα στην αγκαλιά μου. Αμέτρητα φιλιά της έδινα κάτω απ’ τον άσωτο ουρανό.
      Μ’ αγάπαγε κι εκείνη, και κάπου κάπου την αγάπαγα κι εγώ. Πώς να μην τ’ αγαπήσεις τα μεγάλα, τα ήμερα μάτια της.
      Απόψε μου πάει να γράψω τα πιο πικρά στιχάκια. Θα σκέφτομαι πως δεν την έχω εγώ. Θα νιώθω ότι την έχω χάσει.
      Θ’ ακούω την απέραντη νύχτα, την πέντε φορές απέραντη χωρίς εκείνην. Και τους στίχους να πέφτουν στην ψυχή μου όπως πέφτει η δροσιά στο λιβάδι.
      Τι έχει να κάνει που η δικιά μου αγάπη εκείνηνε δεν την αγγίζει. . . Έχει μι’ αστροφεγγιά απόψε, μα εκείνη δεν είναι μαζί μου.
      Αυτά λοιπόν. Πέρα, μακριά, άνθρωποι τραγουδάνε. Μακριά, πέρα. Πώς να χαρεί η ψυχή μου, αφού εκείνη χάθηκε. . .
      Την αναζητάει η ματιά μου, τη γυρεύει παντού. Την αναζητάει η καρδιά μου, μα εκείνη δεν είναι μαζί μου.
      Απαράλλαχτη η νύχτα ασημώνει τ’ απαράλλαχτα δέντρα. Μα από τότε όμως εμείς ως τώρα έχουμε αλλάξει.
      Τώρα πια δεν την αγαπάω, σίγουρα. . . Πόσο όμως, Θε μου, την αγάπαγα τότε. Πολέμαγε η φωνή μου να βρει τη ριπή του ανέμου που θαν της άγγιζε το αφτί.
      Με άλλον. Με κάποιον άλλον θα είναι. Όπως και πριν τηνε πάρει το φιλί μου. Η φωνή της, τ’ αστραφτερό της σώμα. Τ’ ατέλειωτα μάτια της.
      Τώρα πια δεν την αγαπάω, σίγουρα. . . Μπορεί όμως και να την αγαπάω. Βιάζεται ο έρωτας να λείψει κι αργεί να φύγει η λησμονιά.
      Χιλιάδες βράδια αφού, όπως και τώρα, την έσφιγγα στην αγκαλιά μου – πώς να χαρεί η ψυχή μου, αφού εκείνη χάθηκε. . .
      Μπορεί να ‘ναι αυτός ο τελευταίος καημός που μου ανάβει εκείνη, κι αυτοί εδώ οι τελευταίοι στίχοι που γράφω για κείνην εγώ.»

      -Χρήστος Λάσκαρης< «Ελπίζουμε του χρόνου»

      “«Του χρόνου», έγραφε, «αν είμαστε καλά
      θα έρθουμε για λίγες μέρες να σας δούμε».
      Μα πάντα κάτι τύχαινε κι ανέβαλλαν:
      κάποια από κείνες τις δουλειές,
      που δεν περιμένουνε.
      «Ελπίζουμε του χρόνου, πρώτα ο θεός»,
      ξανάγραφε.
      Όμως διέκρινες κάποια παραίτηση,
      πως είχε κουραστεί,
      πως είχε κι ο ίδιος αρχίσει ν' αμφιβάλλει.”

      -Κική Δημουλά, «Τρέχα γύρευε»

      «Πότε πότε μας θυμάται το μέλλον
      Όσο μακριά κι αν βρίσκεται,
      Όλο και κάποιο μήνυμα λαβαίνουμε,
      Γραμμένο πάντα βιαστικά
      Γιατί διαρκώς αναχωρεί
      Για πιο μακριά ακόμα.
      Τι να το κάνεις;
      Γραπτά που μένουνε αδιάβαστα.
      Κανείς δεν ξέρει από μας
      Να διαβάσει τι γράφει το μέλλον.
      Παρεκτός κάτι ελάχιστες
      Γραμματιζούμενες ελπίδες.
      Τρέχα γύρευε.»
      (Κική Δημουλά, «Το λίγο του κόσμου», 1971)

  4. ΜΙΚΡΗ ΕΛΠΙΔΑ

    Μια νύχτα ο δρόμος μ’ έβγαλε
    έξω από το σπίτι της γριάς ψυχής μου.
    Αφού δεν είχα ξαναπάει, είπα να χτυπήσω
    και με καλοδέχτηκε στο φτωχικό της δωμάτιο.

    Το τζάκι ήταν αναμμένο και άστραφτε το δώμα
    από την καθαριότητα ∙ μονάχα που με παραξένεψαν
    τα εκατοντάδες ποτήρια που υπήρχαν παντού
    γεμάτα με υγρά διαφόρων χρωμάτων
    και το μεγάλο βιβλίο πάνω στο κρεβάτι.
    Το άνοιξα τυχαία σε μια σελίδα κι έγραφε
    Μοίρα 361 – αόριστης ισχύος / 0
    Η μόνη σου ελπίδα θα ’ναι η απελπισία.
    Αυτού είναι η γραμμένη σου μοίρα, μου ’πε,
    καθώς έπινε το ένα ποτήρι μετά το άλλο.
    -Τι είναι αυτά που πίνεις, ψυχή μου; Τη ρώτησα.
    -Από τότε που γεννήθηκες δεν μπορώ να ξεδιψάσω με
    τίποτα.

    Zαχαρίας Στουφής,
    -Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Παρέμβαση, τεύχος 156, Άνοιξη 2011

  5. Ciao, Ageliki!….

    -«Occhi di speranza – Eros Ramazzotti» (Μάτια ελπίδας)…

    -Θανάσης Κωσταβάρας, «Η ΜΟΙΡΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ»

    «Η φωνή μας
    σαν τα τσαλακωμένα χαρτιά που τα παίρνει ο άνεμος.
    Σαν πουλιά σκοτωμένα, φιμωμένοι οι στίχοι μας.
    Κι όμως, κάτι κατορθώσαμε κάποτε.
    Κάτι πιστέψαμε πως χρωστάμε ακόμα.
    Γι’ αυτό, έστω και με κομμένη τη γλώσσα
    δίχως μιλιά
    δεν σταματάμε
    να τραγουδάμε.
    Έξω από το τραγούδι, ο άνθρωπος
    δεν είναι παρά ένα φοβισμένο αγρίμι.
    Μέσα στο τραγούδι η καρδιά του χτυπάει πιο ανθρώπινα.
    Ανάβει μυστικά φεγγάρια στα σκοτεινά, στα έρημα βράδια
    κρατάει συντροφιά στους ξένους, στους κυνηγημένους
    δίνει στους απελπισμένους κουράγιο.
    Ας το πούμε μια φορά ακόμα: δίχως Ποίηση
    δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα στον κόσμο.
    Πάντως δίχως τραγούδι
    δεν υπάρχει Ομορφιά»
    (Από «ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ» – 2007)

    -Μανόλης Αναγνωστάκης, «Αφιέρωση»

    «Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
    Για το σπίτι του χτίστηκε
    Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
    Για τα πλοία που άραξαν
    Για τη μάχη που κερδήθηκε
    Για τον άσωτο που επέστρεψε

    Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: