Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Η βάπτιση δυο μικρών Αλβανών μεταναστών (μάλλον από ανάγκη) – Κι ένα κείμενο του Κωστή Παλαμά: «Ο νεοφώτιστος»…

PA061407

«Κυρία Ελένη, μήπως μπορείτε να μου δανείσετε τη φωτογραφική σας μηχανή, που είναι καλή κι έχει και φλας, για καμιά ωρίτσα το απόγευμα της Κυριακής;» μου είπε χθες η 17χρονη κόρη της γειτόνισσας. Εξαιρετικό κορίτσι. «Βέβαια Ελευθερία μου, έλα να την πάρεις τσαχπίνα μου» της απάντησα. Ήρθε λοιπόν σήμερα να την πάρει και με παρακάλεσε εάν δεν είχα κάποια δουλειά και μπορούσα, να την πάω με το αμάξι στη διπλανή συνοικία, όπου θα τη χρησιμοποιούσε. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και άρχισε να μου λέει: «Είναι στο σχολείο μου ένα παιδί 20 χρόνων που τελειώνει το λύκειο και με ρώτησε εμπιστευτικά, εάν θα μπορούσα σήμερα να τον βγάλω μερικές φωτογραφίες και του είπα Ok». «Γιατί εμπιστευτικά; Θέλει να του κάνεις το πορτρέτο ή κάτι άλλο και είναι ντροπαλός;» ρώτησα με χιουμοριστική διάθεση. Και εκεί, η Ελευθερία άρχισε να ξετυλίγει την ιστορία: «Σήμερα ο Μπλερίμ βαφτίζεται στην εκκλησία, μαζί με τον 10χρονο αδελφό του, Μαρσέλα. Είναι από την Αλβανία. Η μάνα τους επέμενε και αναγκάστηκε να συμφωνήσει. Ζουν δύσκολα. Εκείνη δουλεύει καθαρίστρια και πατέρας δεν υπάρχει τα τελευταία 8 χρόνια. Ο Μπλερίμ, θυμάται τον πατέρα του, όταν χτυπούσε τη μάνα». Παρκάρω κοντά στην εκκλησία. «Θα σε περιμένω εδώ, μέσα στο αμάξι, να τελειώσεις και να γυρίσουμε μαζί» της είπα. Κόσμος με ταλαιπωρημένες φάτσες, από την ντόπια αλβανική «κοινότητα» άρχισε να προσέρχεται. Μεταξύ τους και συνομήλικοι του Μπλερίμ, με τα τζινάκια τους και τις μπλούζες με τις κουκούλες στα κοντοκουρεμένα κεφάλια τους. Με σκανταλιάρικη αύρα και χαρούμενη διάθεση. Σαν να ακούω τις σκέψεις τους «Θα φάει μεγάλο δούλεμα ο Μπλερίμ». Στην προσέλευση, ξεχωρίζουν 2 κυρίες με τις κυριλέ εσάρπες και τις γόβες. Βγάζουν μάτι, ότι έχουν το μερτικό τους σε αυτό που συμβαίνει στην εκκλησία. Ίσως να είναι και οι νονές. Αυτά, τα προς βάπτιση σήμερα παιδιά, που όταν πηγαίνουν στην Αλβανία τους αποκαλούν «κωλοέλληνες» και όταν είναι εδώ, τους κράζουν «κωλοαλβανούς», αναγκάστηκαν να κάνουν κάτι για το οποίο ντρέπονται, για να γίνουν κάπως πιο αποδεκτά, στην κοινωνία που ζουν. Διότι πατρίδα δεν έχουν. Και στις 2 νιώθουν ξένοι…
ΥΓ. Ανάβω το τελευταίο τσιγάρο και μισανοίγω το παράθυρο (κάνει και παγωνιά). Με πλησιάζει ένας καθόλα «νορμάλ» 60άρης. Σκέφτομαι ότι θα θέλει να με ρωτήσει για κάποια διεύθυνση. Χωρίς περιστροφές και τυπικές χαιρετούρες, μου λέει σε άπταιστα ελληνικά: «Ότι θέλεις δώσε. Δεν έχω μία»…
(από τη φίλη μου στο fb, Ελένη Αργυρίου)

-Ας δούμε πώς περιγράφει με γλαφυρό τρόπο ο Κωστής Παλαμάς, στο κείμενό του «Ο νεοφώτιστος», μια παρόμοια περίπτωση με τραγικό τέλος όμως για τον αλλαξοπιστήσαντα μουσουλμάνο, ο οποίος βαπτίστηκε στη Σύρο με «τυμπανοκρουσίες» και τιμές ορθόδοξος χριστιανός:
«Πολύς θόρυβος είχε γίνει για το νεοφώτιστο. Παλικάρι ως 25 εικοσιπέντε χρονών, ήρθε από τη Σμύρνη. Μουσουλμάνος αυτός, ξέφυγε από το πατρικό του σπίτι, κρύφτηκε σ’ ένα καράβι δικό μας, όσο να πατήσει σε χώμα ελληνικό είδε κι έπαθε. Τα Προξενεία σε κίνησην, ήθελαν σώνει και καλά οι δικοί του να τον πάρουν πάλι πίσω, αλλά οι δικοί μας τον κρατούσαν από τα δόντια, τον έκρυβαν εδώ κι εκεί σαν πολύτιμο λάφυρο, προφασίζονταν για χάρη του χίλιων ειδών προφάσεις. Τέλος πάντων τον δέχτηκε η Σύρα. Προτού να καταλήξει στη Σύρα, η φήμη την είχε διαλαλήσει εκεί την ιστορία του. Η Παναγία, έλεγαν, τον εφώτισε τον άνθρωπο. Για του Χριστού την πίστη πάθαινεν ό, τι πάθαινεν. Είχε όλα τα καλά στα αρχοντικό του πατέρα του. Αλλά τι τα ήθελε τα καλά μπροστά στο μεγάλο, το ατίμητο καλό που ονειρευόταν, μπροστά στο «χρυσελεφάντινο πύργο» της αληθινής θρησκείας που θάμπωνε τα μάτια του, με φως πλημμύριζε το πνεύμα του, κι έκανε ν’ αναγαλλιάζ’ η ψυχή του και να ακούει τα λόγια ενός γέρου παπά, του παπά που τον αντάμωνε κλεφτάτα και τον εδασκάλευε – γλυκύτερ’ από το το τραγούδι των παραδείσιων Ουρί.
Μ’ αγκάλες ανοιχτές το δέχτηκαν το παλικάρι οι Συριανοί. Σκοτώθηκαν ποιος να τρέξει να το πρωτοϊδεί, να το καμαρώσει για την απόφασή του, να του δώσει θάρρος, να του εγκωμιάσει την αγάπη του Ευαγγελίου. Κ’ οι παπάδες όλι εκεί φιλοτιμήθηκαν ποιος να τον κατηχήσει περισσότερο και καλύτερα. Κι άλλος του μάθαινε το Πιστεύω κι άλλος το Πάτερ ημών, άλλος του ερμήνευε τους Μακαρισμούς, άλλος λόγο του έβγανεν απάνου στο Αγαπάτε αλλήλους! Αρχοντονοικοκύρηδες καμιά δεκαριά μάλωναν ποιος να του γίνει ανάδοχος και τέλος πάντων σ’ έναν έπεσε ο κλήρος, κι ήταν γι αυτό υπερήφανος. Τα βαφτίσια έγιναν στον καθεδρικό ναό, πανηγυρικότατα, παρών ήταν κι ο Δεσπότης. Οι συριανές και της Αθήνας εφημερίδες ιστόρησαν τη γιορτή με λαμπρότατα χρώματα και κήρυξαν στα πέρατα του κόσμου το κατόρθωμα, θρίαμβο της Χριστιανοσύνης. Ο νεοφώτιστος πήρε το όνομα Χρίστος. Την ώρα που βαφτίζονταν, έτυχε να συναπαντηθούν απ’ όξω από την εκκλησίαν ένας τοκιστής από τους πρώτους του τόπου κ’ ένας ξένος άνθρωπος, εργατικός καθώς φαινόταν. Ο ξένος ρώτησε τον εντόπιο τι γινόταν εκεί μέσα. Κι ο εντόπιος τοκιστής του είπε- και τεντώνονταν κι άστραφτε από ευχαρίστηση το πρόσωπό του-: “Βαφτίζουν το νεοφώτιστο. Νεκρός ην και ανέζησεν, απολωλός ην και ευρέθη!”.
Κι ο ξένος του αποκρίθηκε ήσυχα: “Το μόνο φώτισμα είναι κανείς να μένει στη θρησκεία των πατέρων του”.
Ύστερ’ από ένα μήνα της Αθήνας οι εφημερίδες έγραφαν, σε μιαν ακρούλα, τα εξής: “Εν Σύρω ευρέθη έξωθεν του τελωνείου νεκρός εξ ασιτίας ο προ τινος βαπτισθείς νεοφώτιστος Χρίστος!”.
Ποιος να είχε δίκιο; Ο εντόπιος τοκιστής ή ο ξένος εργατικός;».
(Κωστής Παλαμάς, Άπαντα, τ. 10ος, εκδ. Γκοβόστης)

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Η βάπτιση δυο μικρών Αλβανών μεταναστών (μάλλον από ανάγκη) – Κι ένα κείμενο του Κωστή Παλαμά: «Ο νεοφώτιστος»…

  1. Στέκομαι στο «Η μάνα τους επέμενε και αναγκάστηκε να συμφωνήσει.»
    Περισσότερο λογικό βρίσκω να είναι κάποιος άθεος (παρότι εγώ δεν είμαι) παρά να αλλάξει την όποια θρησκεία του για λόγους …τακτικισμού. Για λόγους «αποδοχής» από μια σάπια έως διανοητικά ανάπηρη κοινωνία.
    Δηλαδή η μάνα τους θεωρεί πως όσοι μέχρι τώρα τους έλεγαν κωλοαλβανούς από εδώ και πέρα θα τους λένε …βαφτισμένους;
    Άντε να δούμε τι θα κάνουν αν αναγκαστούν να επιστρέψουν στην Αλβανία.
    Σε δουλειά να βρισκόμαστε…!

    Γιάννη, με ενημέρωσε η Joan για το πρόβλημα με τον σχολιασμό στο blog μου. Έκανα πρόσφατα μια αλλαγή για να μη μπαίνει και σχολιάζει ένα βλαμμένο που έβριζε.
    Κάνε πάλι μια δοκιμή να δω κι εγώ αν διορθώθηκε.
    Αν όχι στείλε μου mail στο akivernitos@yahoo.gr.

  2. Γεια σου, Πέτρο!…
    Μια «βιομηχανία» βαπτίσεων αναπτύχτηκε στη χώρα, ιδιαίτερα στη δεκαετία του ’90, όταν κατά χιλιάδες συνέρρεαν στη χώρα μας οι μετανάστες, στη μεγάλη τους πλειοψηφία Αλβανοί.
    Αλλόθρησκοι μετανάστες λοιπόν δέχονταν να αλλαξοπιστήσουν βαπτιζόμενοι χριστιανοί ορθόδοξοι, και οι μεν ανάδοχοι Έλληνες χριστιανοί καμάρωναν που αλλόθρησκοι ανέβλεψαν και είδαν «το φως το αληθινό», οι δε αλλαξοπιστήσαντες μετανάστες αποδέχονταν τη βάπτισή τους εξ ανάγκης για να μπορέσουν να επιβιώσουν σε μια αφιλόξενη, αν όχι εχθρική, για τους αλλόθρησκους, ιδιαίτερα αν αυτοί ήσαν μουσουλμάνοι.
    Θυμίζω δε μια χαρακτηριστική περίπτωση που τότε πήρε μεγάλη δημοσιότητα, αυτή του Οδυσσέα Τσενάι, μαθητή αλβανικής καταγωγής που στην παρέλαση στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης δεν του επιτράπει να κρατήσει την ελληνική σημαία, και του οποίου ανάδοχος ήταν ο «ζούγκλας», Μάκης Τριανταφυλλόπουλος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: