Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (65ο): «Αγκαλιά»…

-“Το σπάνιο δώρο” της Κικής Δημουλά

«Kαινούργιες θεωρίες.
Tα μωρά δεν πρέπει να τ’ αφήνετε να κλαίνε.
Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις– πως θά ‘ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν’ ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Tυλίγονται άγρια
γύρω απ’ τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.»
(από τη συλλογή H εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)
-Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Τέλος»

«Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά,
καλύτερη κι απ’ ό,τι λαχταρούσα,
τώρα που μου ‘ρθαν όλα όπως τα ‘θελα
κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου,
νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.»


-Μάτση Χατζηλαζάρου, [Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω…]

«Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλα τα μάτια, και τους καημούς, τα βράχια, τ’ ακρογιάλια,
τους αετούς, τη μουσική όλων των κλαριών, τον αφρό όλων των κυμάτων.
Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλους τους ασφόδελους που φύτεψα στα βράχια, όλα μου
τα μεράκια, τα ντέρτια – το τσιφτετέλι και το ζεϊμπέκικο,
το κρεμεζί μου το μαντίλι και τις γαλάζιες μου τις χάντρες.
Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλα μου τα κολύμπια στην Κινέτα, τον έρωτά μου με το φως
και τα βότσαλα, την αναπνοή μου όταν αγαπώ, τη χαρά μου όταν ζω.
Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,
όλες τις μέρες του χρόνου – δικές μου είναι, από τη μιαν
αυγή στην άλλη – με πλημμυρίζουνε ανοιξιάτικες ευωδίες,
ξεφάντωμα και κορεσμός του ήλιου.»
(Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985, εκδ. Ίκαρος, 1989)
– «Αγκαλιά»- Νικολέτα Σίμωνος

«Η αγκαλιά σου
του κορμιού μου
είχε
ανέκαθεν
το σχήμα.
Μόνον εγώ
μέσα σ’ αυτήν
ιδανικά χωράω.
Περίμενες
καιρό πολύ
αλήθεια
έως το σώμα
που της ταίριαζε
εντέλει
ν’ απαντήσεις.
Εγώ, βλέπεις
τότε δεν σ’ ήξερα
για να σε αγαπάω.
Κι ούτε εσύ τότε
με ήξερες
για να με αγαπήσεις.
Εντούτοις
με περίμενες.

Μα να που η υπομονή
που έκανες
τώρα
σε ανταμείβει.
Και την αγκαλιά σου
την κενή
με μένα
στη γεμίζει.
Με το σώμα εκείνο
που η δικιά σου
η αγκαλιά
μια ζωή ολάκερη
περίμενε
εντός της
να εγκλείσει.

Αλλά κι εγώ
σε καμιά αγκαλιά
δεν ταίριαζα
απ’ όσες
με δεχτήκαν.
Άλλες ασφυκτικά
με έπνιγαν.
Κι άλλες
-έστω και μερικώς-
ακάλυπτη
μ’ αφήναν.
Γιατί η αγκαλιά σου
που είχε
ανέκαθεν
του δικού μου
του κορμιού
το σχήμα
πάντα
εμέ περίμενε.»

-Νίκος Αγγελάκης, «Βαθαίνει η αγκαλιά σαν αγαπιέσαι…»
«Τουρτούριζες μες στη βροχή
είχες σφαλίσει τα γαλάζια μάτια σου
κι άπλωνες το χέρι στη σκοτεινιά
ν’ αναγνωρίσεις το δικό μου
τι ωραία να λες:
“κοιμήσου τώρα δεν θα με ξαναχάσεις, δεν θα σε ξαναχάσω”…
Βαθαίνει η αγκαλιά σαν αγαπιέσαι…
Χωράει πολλούς ζητιάνους
πολλούς που στερήθηκανε τον έρωτα
ή δεν τους φίλησαν ποτέ τους
χαμογελάνε αυτοί που δεν τους χάιδεψε κανένας
ζούνε ανάμεσά μας όλοι ετούτοι
ένα μπουμπούκι σκάει δειλά.
Κοιμήσου…
Ξέσφιξε τα δάχτυλά σου και κοιμήσου..
Εγώ είμ’ εδώ…»

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Πες το με ποίηση (65ο): «Αγκαλιά»…

  1. Με μια αγκαλιά τραγούδια, Αντώνης Βαρδής

    Πιασάρικη η επιλογή σου σήμερα, Γιάννη. Δεν είναι τυχαίο που έχω διαβάσει άπειρες γλυκανάλατες αηδίες από χτες, ψάχνοντας το θέμα. Aποδείχτηκε, εντούτοις, ανθεκτικό στις αναζητήσεις μου, ίσως γιατί έχεις καταλάβει όλα τα πόστα. Κλασικά. Δυνατά χαρτιά επί του θέματος, η Δημουλά και η Μάτση Χατζηλαζάρου. Και τα τραγούδια, ένα θαύμα.
    Ίσως η σχετική δυσκολία, ίσως η έλλειψη χρόνου -καθότι επιμορφώνομαι τα τριήμερα ΠΣΚ- ψιλοζορίστηκα. Ωστόσο, θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ στην πρό(σ)κληση. Μου φαίνεται ότι τα τραγούδια που βρήκα, με καλύπτουν περισσότερο από όσα σχετικά ποιήματα διάβασα –και δεν ήταν λίγα.

    Το Όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του Ναι

    Χτύπησα την πόρτα
    Εκείνου που αγκαλιάζει την αγάπη.
    Άνοιξε, με είδε να στέκω εκεί
    Κι άρχισε να γελάει.
    Με τράβηξε μέσα.-
    Έλιωσα όπως η ζάχαρη, στην αγκαλιά εκείνου του Εραστή
    Εκείνου του Μάγου του Κόσμου.

    (Τζελαλαντίν Ρουμί, απόσπασμα, Στον κήπο του Αγαπημένου, εκδ. Αρμός)

    Σου άξιζε μια καλύτερη αγκαλιά, Νταλάρας

    Ο τρόπος που αγαπάς εσύ

    Ο τρόπος που αγαπάς εσύ
    είναι να μ’ αφήνεις να σ’ αγαπώ.
    Αυτός ναι, με τον οποίον μου παραδίνεσαι
    είναι η σιωπή. Τα φιλιά σου
    είναι για να μου προσφέρουν τα χείλη
    να τα φιλήσω εγώ.
    Ποτέ λόγια, αγκαλιές,
    δεν θα μου πουν ότι εσύ υπήρξες,
    ότι με αγάπησες: ποτέ.
    Μου το λένε λευκά φύλλα,
    χάρτες, ευχές, τηλέφωνα•
    εσύ, όχι.
    Και σ’ αγκαλιάζω
    χωρίς να σε ρωτάω, από φόβο
    ότι μπορεί να μην είναι αλήθεια
    ότι εσύ ζεις και μ’ αγαπάς.
    Και σ’ αγκαλιάζω
    χωρίς να κοιτάω και χωρίς να σε αγγίζω.
    Δεν πρέπει να αποκαλυφθεί
    με ερωτήσεις, με χάδια,
    αυτή η τεράστια μοναξιά
    του να σ’ αγαπάω μόνο εγώ.

    Pedro Salinas
    La voz a ti debida.
    Editorial Castalia. Colección
    Clásicos Castalia, núm. 2
    Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

    Άδεια μου αγκαλιά –Σαββόπουλος

    Τη σκιά σου σμιλεύω

    Τη σκιά σου σμιλεύω.
    Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη,
    τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν.
    Θα σ’ τα ‘χα φιλήσει
    πολύ περισσότερο.
    Ύστερα σταματάω τα μπράτσα σου,
    τα σβέλτα, τα μακριά, τα νευρώδη.
    Μου πρόσφεραν τον δρόμο
    για να σ’ αγκαλιάσω.
    Σου αφαιρώ το χρώμα, τον όγκο.
    Σου κόβω το πέρασμα. Ερχόσουν
    κατευθείαν σ’ εμένα. Εκείνο που πιότερο
    πόνο μου έδωσε, επειδή σώπασες,
    είναι η φωνή σου. Πυκνή, τόσο θερμή,
    περισσότερο χειροπιαστή απ’ το σώμα σου.
    Αλλά ήδη ετοιμαζόταν να μας προδώσει.
    Έτσι
    η αγάπη μου είναι ελεύθερη, λυτή
    με την αποσαρκωμένη σκιά σου.
    Και μπορώ να ζω μέσα σου
    χωρίς να φοβάμαι
    εκείνο που περισσότερο ποθώ,
    το φιλί σου, την αγκαλιά σου.
    Να υπάρχω με τη σκέψη πάντα
    στα χείλη, στη φωνή,
    στο σώμα
    που εγώ ο ίδιος σου απέσπασα
    για να μπορέσω, δίχως αυτά,
    να σ’ αγαπήσω.
    Εγώ, που τ’ αγαπούσα τόσο!
    Και ν’ αγκαλιάσω ατέλειωτα, χωρίς λύπη
    -καθώς φεύγει ασύλληπτη,
    με τη μεγάλη μου αγάπη ξοπίσω της
    η σάρκα στον δρόμο της-
    το μόνο δυνατό σου σώμα:
    το γλυκό, ιδεατό σου κορμί.

    Pedro Salinas, μτφρ.: Virginia López Recio
    (Η φωνή που οφείλεται σ’ εσένα, 1933)

    Στην αγκαλιά μου κι απόψε σαν άστρο κοιμήσου, Γιοβάννα

    Ὅποιος φέρνει τὴ θάλασσα στὴν ἀγκαλιά του
    Εἶναι σὰ νὰ μὴν ὑποφέρει ἀπὸ βάρος
    Εἶναι σὰ νὰ μὴ ντρέπεται ποὺ πηγαίνει μὲ τὸν ἀγέρα
    Εἶναι σὰ νὰ κρατάει ὁλάκερη τὴ γῆ μέσα στὸ βλέμμα
    Νὰ τραγουδάει μέσα στὴ νύχτα
    Καὶ νὰ τοῦ γίνεται ἡ νύχτα μητέρα
    Νὰ τραγουδάει μέσα στὸν ἥλιο
    Καὶ ν’ ἀγαπάει μία γυναῖκα
    Ποὺ τὴ νομίζει βρέφος
    Νὰ τραγουδάει μέσα στὸν ἄνεμο
    Κι ἔτσι νὰ χάνει καὶ νὰ κερδίζει τὴ φωνή του
    (ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ, απόσπασμα
    Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Σὰν Πνοὴ τοῦ Ἀέρα».)

    Να μ’ αγκαλιάζεις, Κότσιρας

    «Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί
    κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’ τη μέση
    μετρήσαμε τ’ αμέτρητα τ’ άστρα
    και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια
    τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό
    για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα
    τα πλοία που δεν άραξαν
    κι είναι επειδή μια και κάτω
    κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά
    και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας
    γεμάτα παράπονο -παιδιακίσα πράγματα-
    τον Ιούλιο κάποτε
    Γι’ αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι
    για να μας χαϊδέψει
    κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω
    σα να μη φάμε ξύλο.
    Γι’ αυτό αν τύχει και αγαπήσεις
    πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ
    πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.
    Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .
    Κι εκεί.»

    ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ, απόσπασμα

    Αγκαλιά και πλάι πλάι/Κοιμηθήκαμε στην άμμο
    Κι ονειρεύτηκα βραδιά του Μάη/Πως παρέα ήμασταν στη Σάμο.

    Στην αγκαλιά σου…

    Μέσα στην αγκαλιά σου
    μέσα στην αγκαλιά μου
    μέσα στα απαλά σεντόνια
    μέσα στη νύχτα
    τρυφεροί
    ξεχασμένοι
    παθιασμένοι
    ανάμεσα στους ίσκιους
    ανάμεσα στις ώρες
    ανάμεσα
    στο πριν και το μετά.

    IDEA VILARIÑO, Δεκατέσσερα ποιήματα-μετάφραση ΕΛΕΝΑ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

    Αγκαλιά στον καναπέ, Μαχαιρίτσας

  2. Φοβερό θέμα! Η λέξη και μόνο, τα λέει όλα 🙂 Ο Χριστιανόπουλος Θεός!

    Με μια αγκαλιά, εύχομαι σε σένα και στην Αγγελική μας καλό φθινόπωρο (με 32 βαθμούς! αχαχα) και καλή εβδομάδα 🙂

  3. Καλησπέρα, Αγγελική!… Καλή εβδομάδα!… Μάλλον δύσκολο το θέμα, καθώς ψάχνοντας δε βρήκα κάτι από τους λεγόμενους μείζονες ποιητές, παρά μόνο μικρά σσπαράγματα- στίχων ενταγμένα σε ποιήματα με άλλον τίτλο… Εσύ καλά τα κατάφερες και ποιητικά και μουσικά… Grazie mille!!!

    «…Άγγιξέ με, φίλα με, μύρισέ με
    κρύψου μέσα μου, κατοίκησε με,
    σαν παλιό κρασάκι φύλαξέ με
    ένα κορμί δεν είναι μόνο αγκαλιά,
    αχ! ένα κορμί δεν είναι μόνο αγκαλιά
    είναι μια πατρίδα που θα γίνει ξενιτιά.»
    (Μιχάλης Γκανάς)

    -Αρχαίο ερωτικό ποίημα από τον Αρχίλοχο:

    «Εγώ τόσα της έλεγα και τη παρθένα πήρα.
    Τη πλάγιασα σιγά-σιγά στα χόρτα τ” ανθισμένα,
    τύλιξα το γυμνό κορμί στη μαλακή μου χλαίνη,
    η αγκαλιά μου σφάλισε τριγύρω στο λαιμό της.
    Κι έτρεμε απ” το φόβο της σα το μικρό λαφάκι,
    που τρέχει και το κυνηγούν οι κυνηγοί στο δάσο.
    Κι η πεθυμιά του έρωτα σφίγγοντας τη καρδιά
    σα σύννεφο πελώριο μου τύλιξε τα μάτια
    κι έκλεψεν απ” τα στήθια μου τη πιο γλυκιά πνοή.»

    -Γιώργος Καραβασίλης, Ερωτικά σώματα»

    «Καλόγνωμες γυναίκες όλο έλεος
    πλαγιάζοντας μαζί μου κι ας γνωρίζατε
    αυτήν που μ΄αγαπούσε,
    εκείνη σας συγχώρεσε.
    Κι εσείς οι σφηνωμένες στα παντζούρια
    με το ημίφως ανασηκωμένο στα ρουθούνια,
    ορθόστητες με το τσιγάρο σας δισταχτικό,
    που δεν παραδοθήκατε, γιατί το νιώσατε
    πως δεν αξίζει το μεγάλο πάθος σας
    για μένα, σας συγχώρεσα.
    Και σας που ήρθατε γι ένα βράδυ,
    για να ξαναγυρίσετε στην αγκαλιά σας το πρωί,
    πάντα το χάδι μου ακολουθεί το χέρι της αγάπης σας
    κι ένα φιλί στο στόμα μου προσμένει πάλι
    ένα καινούργιο βράδυ..

    ‘Οσο για σας που η Αγάπη μου
    δε σας χωρούσε κάποτε στην αγκαλιά μου,
    ελάτε ν’ ανθιστούμε τώρα..
    Μα δεν ξεχνώ κι εκείνες που σεβάστηκαν τον ‘Ερωτα
    κι ευγενικά μου γύρισαν την πλάτη,
    σ΄όποια καλή τους τύχη – ακόλουθος φτωχή η ευχή μου.
    Μα σεις που μούρθατε από εκδίκηση
    και μόνο ή από μίσος,
    εσείς που πληγωμένες τρέξατε για να σκοτώσετε,
    μαυλίστρες των αιώνων με
    τα παραπλανητικά σας πρόσωπα,
    μες στου ματιού μου τη ματιά γκρεμιστήκατε
    μες στον γκρεμό σας βούτηξα
    και με τα λάφυρά σας στόλισα το σώμα της αγάπης μου,
    το Σώμα της Αγάπης..»

    • Ακριβώς αυτό: ψιλοπράγματα στους μείζονες ποιητές και ψιλοσαχλαμάρες στους λοιπούς και μη εξαιρετέους.
      Όσο για τις «Ξένες αγκαλιές», όλα τα λεφτά. Δεν πήγε καθόλου ο νους μου προς τα εκεί.
      Κάποτε ήξερα όλο το δίσκο απέξω. Χάρηκα που το σκέφτηκες.

      Κάτι ακόμα:

      ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΝΤΕΖΙΡΕ ( απόσπασμα)

      Ο γέρος που φιλοσοφεί στην αγκαλιά της Ντεζιρέ
      Δεν έχει δόντια αλλά μυαλό έχει ώστε με κόπο
      ελάχιστο να συντηρεί τα δένδρα του στον κήπο.

      Τα κόβει! βάζοντας ένα χαρτονόμισμα στη χούφτα
      βραχυκέφαλου βλάχου, εξαγοράζει τον καιρό.
      Αραιώνει το σύδενδρο, λιγοστεύουν οι μέρες

      Αν μ’ αυτά δε βγαίνει νόημα δε φταίει ο γέρος
      αλλά ο ποιητής που παρακμάζει σε χέρσο χωράφι
      μετρώντας λέξεις στην αγκαλιά της Ντεζιρέ.

      Πάνος Θεοδωρίδης

      Ένα κορμί δεν είναι μόνο αγκαλιά

  4. Ciao, Joan petra!… Με μια ζεστή αγκαλιά σε χαιρετώ!… Καλό φθινόπωρο επίσης!!!!

  5. Ciao, Aggeliki!…Καλό απόγευμα!…Πολύ ωραία η «αγκαλιά της Ντεζιρέ»!
    Από ποίηση ξέμεινα, γι αυτό περιορίζομαι σ’ ένα παλιό όμορφο τραγούδι του Καλδάρα με το Σταμάτη Κόκοτα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: