Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (55ο): «Δάκρυα»…

 

*«Η ποίηση γράφεται με δάκρυα, η πεζογραφία με αίμα και η ιστορία με αόρατη μελάνι» (Carlos Ruiz Zafon)

 

 

-Στίχοι Βύρωνα Λεοντάρη:

 

«Δάκρυσες- κι έβρεχε όλη μέρα….
Μακριά, η ζωή… Κι εδώ ραγισματιά πάνω στη θλίψη»

«Ζήτα το δάκρυ να ελεήσει τα ξερά σου μάτια/ κλάψε να πλύνεις το κορμί σου από τις λάσπες και τα εγκώμια»

«Κλαίμε λέξεις και δεν κλαίμε δάκρυα, λυτρωτικά δάκρυα: «Α δάκρυα, πού είστε δάκρυά μου/ διαπεράστε… αναβλύστε… σαρώστε… και κάντε μου ξανά το κλάμα κλάμα».

 

-Μπόρις Βιαν, «Αν έβρεχε δάκρυα»

 

«Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν πεθαίνει μια αγάπη/ Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν βαραίνουν οι καρδιές/ Σ’ ολόκληρη τη γη/ για ένα σαραντάμερο/ δάκρυα πικρά/ θα πνίγανε τους πύργους.

Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν πεθαίνει ένα παιδί/ Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν γελάνε οι κακοί/ Σ’ ολόκληρη τη γη/ με γκρίζα κύματα και κρύα/ δάκρυα πικρά το παρελθόν θα τάραζαν.

Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν σκοτώνουμε τις καθαρές καρδιές/ Αν έβρεχε δάκρυα/ όταν χανόμαστε κάτω απ’ τα τείχη/ Σ’ ολόκληρη τη γη/ θα γίνονταν κατακλυσμός/ από τα δάκρυα τα πικρά/ των δικαστών και των ενόχων».
*(Οι παραπάνω στίχοι του ποιήματος “Αν έβρεχε δάκρυα” είναι από το βιβλίο “Μπορίς Βιαν, ποιήματα”, Εκδ. Γνώση, μετάφραση Αντώνη Φωστιέρη και Θανάση Νιάρχου)».

 

-Στίχοι του Νίκου Καρούζου:

 

«ένα δάκρυ
στου ματιού την άκρη
στης διάνοιας τα μάκρη
ένα δάκρυ
Τα δάκρυα σκορπίζουν ομορφιά – το ξέρουμε –
μα φέρνουν όμως και μύξα στους ανθρώπους.»

«Θέλω να φτάσω στην καρδιά σου.
Ποτίζω με δάκρυα τη γη
μετά τόσους καιρούς
ολοήμερα κ΄ εγώ.
Σήμερα το να είσαι άνθρωπος
ζυγίζεται με τα δάκρυα,
Ζητώ μια νέα γραφή για το μέσα κόσμο.»

«Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια πηγή
με τον έρωτα
με τα στήθη
ό,τι δείχνω είναι η ουράνια επιστροφή
με γυμνά δάκρυα
με πόνο θησαυρισμένο στο βλέμμα
ο ποιητής είναι μια νύχτα στη θάλασσα.»

 
-Στίχοι Τάσου Λειβαδίτη:

 

«Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου – σαν τη θολή, αόριστη ανά-
μνηση απ? τη γεύση ενός καρπού,
πούφαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή, λιόλουστη – και θέλεις να τη θυμηθής
κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Ή ίσως κι από δάκρυα.»
«Γι αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που
κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί».

 
-Στίχοι Γιάννη Ρίτσου:

 

” Όποιος γλυτώνει από ένα δάκρυ έναν άνθρωπο, υψώνει ένα μέτρο το μπόϊ της ανθρωπότητας…”

«Ζύμωνε το χώμα
με το δάκρυ δάκρυ
φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί
να πετάει τη νύχτα
και να κελαηδεί
για το παιδί.»

«Σπυρί-σπυρί σύναξες μέσα σου
τα δάκρυα των φτωχών, των ταπεινών.
Κι όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μας
εσύ απόμεινες ακόμη ορθή
-ίσκιος της Παναγίας-
για να μου δείξεις τ’ άστρα
μες απ’ την τρύπια στέγη.
Μητέρα, μητέρα
πού αρνηθήκαμε
την τρυφερή σοφία των δακρύων σου
πού ‘ναι το μακρόθυμο χέρι σου
με την έκφραση της καρτερίας
πού ‘ναι το χέρι σου
ν’ ακούσουμε την αυγή και τη θάλασσα
να ζεστάνουμε τη μοναξιά;
Μητέρα
ο ουρανός γκρεμίστηκε
στα δάκρυα των αθώων…»

 

«Όσοι χρόνια κολυμπάτε αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου, κάποτε θα βάλω τα κλάματα και θα σας πνίξω.» (Γιάννης Βαρβέρης)

 

Advertisements

Single Post Navigation

4 thoughts on “Πες το με ποίηση (55ο): «Δάκρυα»…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Σε προσέχω σαν δάκρυ – Ερωτικο Ποιημα

    Σε προσέχω σαν δάκρυ μη χάσει το σχήμα του,
    τι νομίζεις μας έχει απομείνει καρδιά μου,
    μια φούχτα τσαγανόφλουδες.
    Σε προσέχω σα δάκρυ μη χάσει το σχήμα του.
    -Ξέρεις; Ναι, ξέρεις.
    -Εγώ δεν ξέρω.
    Κι οι ψαλμωδίες δεν τολμάνε ν” αγγίξουν
    τον θόλο τους και χάνεται ο απόηχος.
    Αλάτισέ μου το σκήπτρο σου κι αυτή
    τη γεύση την έχασα.
    Τι νομίζεις μας έχει απομείνει καρδιά μου,
    μια αντάρα μες στη θάλασσα.
    Ημέρωσέ μου τα κίτρινα, υποφέρω.
    Φέρε τη γνώμη σου κοντά μου, εξαφανίζονται.
    Τα τζιτζίκια όπως πάντα ξετρελαίνουν τον κόσμο,
    ήχος πυκνός και αδιάσπαστος, ήχος παρηγορητικός,
    ήχος καθησυχαστικός, ήχος που δεν μας αφορά πια.
    Σε προσέχω σα δάκρυ μη χάσει το σχήμα του.
    ( Ρηνιώ Παπανικόλα)

    To δάκρυ, Έλλη Πασπαλά

    Κική Δημουλά, Το διαζευκτικόν ή

    Μ’ έκλεισε μέσα η βροχή
    και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

    Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή
    ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;
    Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
    τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
    αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

    Στεγνή στέκομαι ανάμεσα
    στα δύο ενδεχόμενα : βροχή ή δάκρυα,
    κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα :
    βροχή ή δάκρυα,
    έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,
    εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
    του τελευταίου φύλλου.
    Το κάθε τελευταίο,
    τελευταίο τ’ ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.
    Και μεγάλωσα πολύ
    για να είναι αυτό αφορμή δακρύων.
    Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω;
    Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες.
    Και μεγάλωσα πολύ
    για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει
    κι όταν δεν βρέχει άλλο.
    Σταγόνες για όλα.
    Σταγόνες βροχής ή δάκρυα.
    Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου.
    Εγώ ή μνήμη, πού να ξέρω;
    Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους.
    Βροχή ή δάκρυα.

    Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
    του τελευταίου φύλλου.

    (Από τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, 1971)

    Aphrodite’s Child (Demis Roussos) – Rain And Tears

    Κονιάκ μηδέν αστέρων

    Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τὰ λόγια τῶν δακρύων.
    Ὅταν μιλάει ἡ ἀταξία ἡ τάξη σωπαίνει
    -ἔχει μεγάλη πεῖρα ὁ χαμός.
    Τώρα πρέπει νὰ σταθοῦμε στὸ πλευρὸ
    τοῦ ἀνώφελου.
    Σιγὰ σιγὰ νὰ ξαναβρεῖ τὸ λέγειν της ἡ μνήμη
    νὰ δίνει ὡραῖες συμβουλὲς μακροζωϊας
    σὲ ὅ,τι ἔχει πεθάνει.
    Ἂς σταθοῦμε στὸ πλευρὸ ἐτούτης τῆς μικρῆς
    Φωτογραφίας
    ποὺ εἶναι ἀκόμα στὸν ἀνθὸ τοῦ μέλλοντός της:
    νέοι ἀνώφελα λιγάκι ἀγκαλιασμένοι
    ἐνώπιον ἀνωνύμως εὐθυμούσης παραλίας.
    Ναύπλιο Εὔβοια Σκόπελος;
    Θὰ πεῖς
    καὶ ποὺ δὲν ἦταν τότε θάλασσα.
    (Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ἴκαρος 1998)

    Το δάκρυ της χαράς, Λουδοβίκος των Ανωγείων

    Δάκρυα! Δάκρυα! Δάκρυα!
    Μέσ΄ την ερμιά και μέσ΄ τη νύχτα, δάκρυα,
    Που πέφτουν, πέφτουν στάλα – στάλα στο λευκό ακρογιάλι κι η αμμουδιά τα πίνει,
    Δάκρυα και μήτ΄ έν΄ άστρο που να λάμπει όλα άνελπα και μαύρα,
    Δάκρυα που τρέχουν απ΄ τα υγρά τα μάτια μιανής μορφής με σκεπασμένο πρόσωπο•
    Ω ποια είν΄ αυτή η σκιά; Η οπτασία αυτή που κλαίει μέσ’ τα σκοτάδια;
    Ποιος όγκος άμορφος, εκεί, είναι τος σκυφτός στην αμμουδιά;
    Κύματα δάκρυα και λυγμοί, αγωνίες που μέσα πνίγονται κραυγές τρελλές.
    Μην είσ΄ εσύ, εσύ τάχα, ενσαρκωμένη τρικυμία, που υψώνεσαι έτσι και περνάς στον όρμο βιαστικά!
    Ω τρικυμία νυχτερινή, πένθιμη κι αγριωπή, με τον αγέρα σου – όλο σπασμούς κι αλλοφροσύνη!
    Ω σκιά τόσο ήρεμη κι αξιόπρεπη τη μέρα, με το γαλήνιο πρόσωπό σου και με την ταχτικιά περπατησά σου
    Όμως τη νύχτα, άμα κανένας δε σε βλέπει και ξεσπάς – σε τι αβάσταχτον ωκεανόν μεταμορφώνεσαι,
    Από δάκρυα! δάκρυα! δάκρυα!
    [Ουώλτ Ουίτμαν , Από τη συλλογή Φύλλα Χλόης, 1855, Απόδοση Ναπολέων Λαπαθιώτης]

    Teardrops in the Rain

    Kαινούργιες θεωρίες

    Tα μωρά δεν πρέπει να τ’ αφήνετε να κλαίνε.
    Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
    υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
    το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
    αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
    βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.
    Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
    –ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
    ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
    Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
    μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
    δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
    Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
    Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
    με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
    οι στερήσεις– πως θά ‘ρθει μία και καλή
    να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
    η αγκαλιά της μάνας τους.
    Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
    που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
    ώστε ν’ ακούτε από μακριά
    αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
    Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
    Tυλίγονται άγρια
    γύρω απ’ τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
    θα σας πνίξουν.
    Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
    μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.
    (H εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)
    Κική Δημουλά

    Like tears from a star (Fragile), STING

    Τίποτα.
    Κοιμήσου.
    Εμείς τελειώσαμε.
    Δεν έχει δάκρυα πια.
    Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν.
    Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να έχει καρδιά.
    Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται να παραμερίζει την καρδιά του.
    Kαι σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
    (Λειβαδίτης)

    The tears of a clown, Smokey Robinson & The Miracles 1970

    Δάκρυα καὶ θυμοί

    Ζοφερὸ ἕνα γνέφος στέκει
    Μὲς στὰ μάτια σου τὰ δυό,
    Κλεῖ βροχή, γι᾿ ἀστροπελέκι;
    Σκιάζομαι ποὺ τὰ θωρῶ.
    Κι ἂν τὸ δεύτερο, ἂς μὲ κάψει
    Τοῦ θυμοῦ σου ὁ κεραυνός,
    Μ᾿ ἂν τὸ πρῶτο, ποιὰ θὰ κλάψει
    Σὰν ἐσένανε, καὶ ποιὸς
    Ὁ σκληρόκαρδος ἐκεῖνος
    Ποὺ ὅ,τι κι ἂν τὸν τυραννᾷ,
    Σὰν ξεσπᾷ παρόμοιος θρῆνος,
    Ὅλα αὐτὰ δὲν τὰ ξεχνᾷ;…
    ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ

    Λουδοβίκος-Τα δάκρυα είναι δυο λογιώ

    • Καλημέρα, Αγγελική! Perfetto!!!…Ευχαριστώ! Καλή Κυριακή!!!
      -Κ. Καρυωτάκης, Νοσταλγία:

      «Μεσ’ από το βάθος των καλών καιρών
      οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

      Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
      κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
      που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
      δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.»

      -Κ. Π. Καβάφης, Τα Δάκρυα των Aδελφών του Φαέθοντος

      Έκλαιον πάντοτε αι δυστυχείς,
      έκλαιον του Φαέθοντος αι αδελφαί,
      κ’ επί εκάστης του Ηριδανού πτυχής
      αντανεκλώντο αι ωχραί αυτών μορφαί.
      Εν άκρα συγκινήσει τα σεπτά
      δάκρυα των νυμφών εδέχετο η γη
      και εθησαύριζεν. Ως δ’ έγιναν επτά
      ημέραι, κ’ η ογδόη έλαμψεν αυγή,
      εις αιωνίαν παρεδόθησαν
      στιλπνότητα τα κλαύματά των τα πολλά
      κ’ εις ήλεκτρον λαμπρόν μετεμορφώθησαν.
      Ω λίθε εκλεκτέ! ω δάκρυα καλά!
      Θρήνος γενναίος, θρήνος ζηλευτός,
      μεστός αγάπης και μεστός μαρμαρυγής —
      τίμιαι αδελφαί, με δάκρυα φωτός
      εκλάψατε τον κάλλιστον νέον της γης.»

  2. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    το δάκρυ

    Εφεύρε η πανέξυπνη ψυχή
    –ή φύση; –
    το δάκρυ
    για να δροσίζεται ο πόνος
    και να καρποφορεί ο νους στην υγρασία,
    να απορεί όντας όλο και πιο κοντά στην ουσία:
    Γιατί όλο αυτό όσο προχωράει να πλησιάζει,
    όλο να πλησιάζει το τίποτα;
    (Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ )

    Δακρυσμένα μάτια

    ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΟΥ
    Δικά μου οἱ στίχοι, ἀπ᾿ τὸ αἷμα μου, παιδιά.
    Μιλοῦνε, μὰ τὰ λόγια σὰν κομμάτια
    τὰ δίνω ἀπὸ τὴν ἴδια μου καρδιά,
    σὰ δάκρυα τοὺς τὰ δίνω ἀπὸ τὰ μάτια.

    Πηγαίνουν μὲ χαμόγελο πικρό,
    ἀφοῦ τὴ ζωὴν ἀνιστορίζω τόσο.
    Ἥλιο καὶ μέρα καὶ ἥλιο τοὺς φορῶ,
    ζώνη νὰν τά ῾χουν ὅταν θὰ νυχτώσω.

    Τὸν οὐρανὸν ὁρίζουν, τὴ γῆ.
    Ὅμως ρωτιοῦνται ἀκόμα σὰν τί λείπει
    καὶ πλήττουνε καὶ λιώνουν πάντα οἱ γιοὶ
    μητέρα ποὺ γνωρίσανε τὴ Λύπη

    Τὸ γέλιο τοῦ ἁπαλότερου σκοποῦ,
    τὸ πάθος μάταια χύνω τοῦ φλαούτου·
    εἶμαι γι᾿ αὐτοὺς ἀνίδεος ρήγας ποὺ
    ἔχασε τὴν ἀγάπη τοῦ λαοῦ του.

    Κεῖ ρεύουνε καὶ σβήνουν καὶ ποτὲ
    δὲν παύουνε σιγά-σιγὰ νὰ κλαῖνε.
    Ἀλλοῦ κοιτώντας διάβαινε, Θνητέ·
    Λήθη, τὸ πλοῖο σου φέρε μου νὰ πλένε
    ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

    Δεν θα δακρύσω πια για σένα, ΠΥΞ-ΛΑΞ

    Όχι άλλα δάκρυα, κλείσαν οι τάφοι
    Λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί.
    ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

    • Grazie mille, Aggeliki!!!!…

      «…Δάκρυ με το δάκρυ, νύχτες ήρθαν παγερές
      άδικα στον κόσμο μοιρασμένες οι χαρές.»
      (Ν. Γκάτσος)

      «… Τρέχουν τα δάκρυα βροχή.
      Βροχή μου.
      Βροχούλα μουσκεμένη.»
      (Μιχάλης Γκανάς)

      -Γιώργος Σαραντάρης, «Ακόμα δεν μπόρεσα»

      « Ακόμα δεν μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ
      πάνω στην καταστροφή
      δεν κοίταξα ακόμα καλά τους πεθαμένους,
      δεν πρόφτασα να δω πως λείπουνε
      από τη συντροφιά μου,
      πως έχασαν τον αέρα που εγώ αναπνέω
      και πως η μουσική των λουλουδιών,
      ο βόμβος των ονομάτων που έχουνε τα πράγματα
      δεν έρχεται στ’ αυτιά τους•
      ακόμα δεν χλιμίντρισαν τ’ άλογα
      που θα με φέρουν πλάι τους.
      Να τους μιλήσω,
      να κλάψω μαζί τους
      και ύστερα να τους σηκώσω όρθιους•
      όλοι να σηκωθούμε σαν ένας άνθρωπος,
      σαν τίποτα να μην είχε γίνει
      σαν η μάχη να μην είχε περάσει πάνω από τα κεφάλια μας.»

      -Jose Carreras – Una lacrima (Ένα δάκρυ)

      -Αλέκος Παναγούλης, «Υπόσχεση»

      «Τα δάκρυα που στα μάτια μας
      θα δείτε ν’ αναβρύζουν
      ποτέ μην τα πιστέψετε
      απελπισιάς σημάδια.
      Υπόσχεση είναι μοναχά
      γι’ Αγώνα υπόσχεση»
      (Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, Φεβρουάριος 1972)

      -Μαρία Πολυδούρη, «Όχι, δεν έχω δάκρυα»

      «Ὄχι, δὲν ἔχω δάκρια πιὰ γιὰ σένα
      ψεύτρα Νυχτιά, μὲ τὰ διαμαντικὰ
      καὶ μὲ τὰ μάτια σου τὰ ἠλεκτρισμένα.

      Στὸ κάλεσμά σου εἶμαι ἄφωνη σὰ μνῆμα.
      Καὶ τὰ τραγούδια τὰ νοσταλγικὰ
      κ᾿ οἱ ἔρωτές μου σὰν τὸ κομμένο νῆμα.

      Ἄλλοτε πίστευα στὴν ὀμορφιά σου
      κι᾿ ὅλη καρδιὰ γινόμουν νὰ πονῆ.
      Κι᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀγάπες σου κι᾿ ἀπ᾿ τὰ καρφιά σου.

      Τώρα βλέπω μὲ φρίκη νὰ σιμώνης.
      Μὲ μὲ χαϊδεύεις ἔτσι ταπεινή,
      τὸ μίσος μου μονάχα δυναμώνεις.»

      -Πόλυ Χατζημανωλάκη, «Σαν τα δάκρυα των νυμφών χρυσά…»
      «Θυμάμαι την ιστορία με τα δάκρυα που άκουγα από τη γιαγιά μου. Τα δάκρυα που έπρεπε να τα μαζέψει η βασιλοπούλα σε ένα μικρό γυάλινο βαζάκι και όταν αυτά θα γίνονταν χρυσά να ξεκινήσει κάτι
      Τι; Δεν θυμάμαι πια.
      Θα ήταν όμως ένα σημάδι σαν τα δάκρυα των νυμφών που τα εδέχετο η γη, των αδελφών του Φαέθοντα και σε ήλεκτρο μεταμορφώνονταν ή σαν τον αλχημικό χρυσό, ένα σημάδι πως άλλαξε εντός της επαρκώς, ήλθε δηλαδή το πλήρωμα του χρόνου και μπορούσε να κάνει μια καινούργια αρχή στην ιστορία της.

      Με τι να καταπιάνονται άραγε οι βασιλοπούλες στα παλιά τα παραμύθια; Τι νίκες να καταγάγουν;
      Καλά τον δράκο τον έχουν ημερώσει χωρίς μάχη και τις ακολουθεί (κάπου λέγεται) γητεμένος. Και άλλα πολλά κατορθώματα ιστορημένα στο πανί μα και στα τραγούδια
      που σώθηκαν ως τις μέρες μας, για τα αδέλφια τους τους αγριόχηνους που τους έραβαν πουκάμισα τη νύχτα, ή για τον ύπνο τον βαθύ από όπου ξύπνησαν.
      Κατόρθωμα και αυτό σπουδαίο.

      Τα πίστεψα λοιπόν αυτά τα δάκρυα κατά λέξη. Άργησα όμως να το αποφασίσω
      να αρχίσω να τα μαζεύω και άφησα να περάσει ο καιρός που έρεαν άφθονα, λίμνη
      που μπορούσες να κολυμπήσεις. Τώρα πια κόμπο κόμπο
      Δένεται η θλίψη πισθάγκωνα
      Φράγματα πανύψηλα
      Ορθώθηκαν εκεί που ήταν τα ποτάμια
      Οι πηγές ίσως να στέρεψαν

      Για να μην μπορεί να ταξιδέψει
      Το καράβι του παραμυθιού
      Με όλες τις παλιές τις υποσχέσεις του»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: