Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (52ο): «Μουσική»…

 

«Χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος !!!»
(Friedrich Nietzsche)
“Ουκ ένεστιν, πράξις εν ανθρώποις,
ήτις άνευ μουσικής τελείται…”
(Αριστοτέλης)

 
-Τάσος Λειβαδίτης, «Μουσική»

“Ξέχειλη από σιωπή η απέραντη αίθουσα.
Και το πιάνο ήταν η μεγάλη, άγια Τράπεζα
όπου πάνω της, τα χέρια ενός άντρα, λιγνά κι ασυγκράτητα
κόβαν και μοιράζαν γύρω
τον άρτο της αιωνιότητας”

 
-Νίκος Καρούζος, «Τι είναι η μουσική»

«Σαν την πηγή που ακούγεται μακριά
στους δροσερούς καρπούς και στις σκιές των εντόμων
έρποντας ο λαμπρός αστρίτης
όπου σε μάζες ονείρου φλέγεται ο τραγοπόδης
η χαρά των ήχων έρχεται ως το αίμα
ως την αλματώδη σιωπή του νου.»
(από τη συλλογή Η ΕΛΑΦΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ 1962)

 

 

-Γιώργος Σαραντάρης, «Μέσα στη μουσική»
«Μέσα στη μουσική υπάρχει χώρος
Να κοιμηθεί ο άνεμος
Μαζί του να ταξιδέψουμε κι εμείς
Μέσα στη μουσική εφύτεψαν ένα πάθος
Παράξενο
Άνθος η ζωή μας άνθος
Από στόμα περνά σε στόμα
Κόβονται τα γόνατά μας
Όταν ανεβαίνουμε στ’ άλογα
Τρέχουμε στη μάχη χωρίς κεφάλια
Δεν μας αφήνουν τα σύννεφα
Να σηκώσουμε κάτι από τη γη
Να φέρουμε μια ενθύμηση μαζί μας

Κάπου ο κίνδυνος είναι μεγάλος
Όμως αυθόρμητα τραβάμε ίσια
Προχωρούμε όχι πια μέσα στη μουσική
Αλλά μέσα στο θάνατο

Κι ο δρόμος μας δεν έχει τέλος»

 

 

-Ο. Ελύτης, «Η συναυλία των υακίνθων»
VIII
Στο βυθό της μουσικής τα ίδια πράγματα σ’ ακολουθούν μετουσιωμέ-
να. Η ζωή παντού μιμείται τον εαυτό της. Κι εσύ κρατώντας το φώ-
σφορο στην παλάμη σου κυκλοφορείς ασάλευτη μέσα στις ίνες της
πελώριας τύχης. Και τα μαλλιά σου ποτισμένα στην Ενάτη καμπυ-
λώνουν τις θύμησες και περνούν τους φθόγγους στο στερνό αέτωμα
της αμφιλύκης.
Πρόσεξε! Η φωνή που άλλοτε ξεχνούσες ανθίζει τώρα στο στήθος
σου. Το κοράλλι αυτό που ανάβει ολομόναχο είναι το τάξιμο που δεν
έστερξες ποτές σου. Κι η μεγάλη πυρά που θα σ’ αφάνιζε είναι αυτός
ο ανάλαφρος ίλιγγος που σε δένει μ’ απόχρωση αγωνίας στα λοίσθια
των μενεξέδων.
Στο βυθό της μουσικής συνταξιδεύουμε…

 
-ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ, [ Για τη μουσική]

Κάθισα πλάι σε μια κοπέλα που η καρδιά μου αγαπάει, κι άκουγα τα λόγια της… Η μαγευτική φωνή της Αγαπημένης μου μπήκε στην καρδιά μου. Τούτη είναι η μουσική, ω φίλοι μου, γιατί την άκουσα μέσα απ’ τα στενάγματά εκείνης που αγαπούσα… Με τα μάτια της ακοής μου, είδα την καρδιά της Αγαπημένης μου.

Θεϊκή μουσική
Κόρη της ψυχής του Έρωτα
Δοχείο της πίκρας και της Αγάπης
Όνειρο της ανθρώπινης καρδιάς
Καρπέ της θλίψης

Ανθί της ευτυχίας, ευωδιά και
Μπουμπούκι της χαράς
Γλώσσα των εραστών
Που φανερώνεις μυστικά
Μάνα των δακρύων του κρυφού έρωτα
Εμπνεύστρια ποιητών…
Ενότητα σκέψης μέσα
Σε κομμάτια από λέξεις
Που παίρνεις ομορφιά
Και πλάθεις έρωτα
Κρασί της χαρούμενης καρδιάς
Μέσα στον κόσμο των ονείρων…

Ω μουσική
Στα βάθη σου αφήνουμε τις καρδιές
Και τις ψυχές μας
Εσύ μας δίδαξες να βλέπουμε με τ’ αφτιά μας
Και ν’ ακούμε με τις καρδιές μας.

(Χαλίλ Γκιμπράν, Η φωνή του δασκάλου, εκδ. Μπουκουμάνης)

 

Advertisements

Single Post Navigation

4 thoughts on “Πες το με ποίηση (52ο): «Μουσική»…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Η μόλις μουσική

    Μην απορείς που δυσανασχετώ
    ν’ ακολουθώ τα βήματά σου Μνήμη
    Γνωρίζω την αλήθεια τι ωφελεί
    αδιάκοπα σ’ αυτήν να μ’ επιστρέφεις;
    Για ποιο σκοπό ο χορός των ερειπίων;
    Η επαναβίωση τόσων χωρισμών;
    Η εκταφή του ενταφιασμένου χρόνου;

    Σώπασε … σώπασε .. η ψυχή κοιμάται
    Μην την ξυπνάς … κουράστηκε να ελπίζει
    Κουλουριασμένη μέσα στον εαυτό της
    έχει αφεθεί στη μόλις μουσική

    που η αίσθηση του μάταιου αναδίδει

    Ορέστης Αλεξάκης

    «Ο άνθρωπος που δεν έχει τη μουσική μέσα του,
    που δεν συγκινείται από τη γλυκιά μελωδία των ήχων,
    είναι ικανός για προδοσίες, κακές πράξεις, καταστροφές».

    William Shakespeare

    Πώς δοκιμάζουν τα όργανα οι μουσικοί πριν από έναρξη συναυλίας
    έτσι κι εγώ τώρα χειριζόμενος λέξεις…
    ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    «Ακούω τη μουσική κι είναι της θάλασσας σκοπός.
    Της θάλασσας του φθινοπώρου.
    Γεμάτη από βαθιές νότες και κύματα γοργά.
    Κάτι σαν αναστεναγμός.
    Το νόημα σε σονάτα φθινοπώρου.»
    (Paul Celan)

    Let the music play, Barry White

    Η μουσική επιστρέφει σε μένα κολυμπώντας
    Ε, κύριε, μισό λεπτό. Από πού πάνε για το σπίτι;
    Έσβησαν το φως
    και το σκοτάδι κινείται στη γωνία.
    Δεν υπάρχουν πινακίδες σ’ αυτό το δωμάτιο,
    τέσσερις γυναίκες, πάνω από ογδόντα,
    όλες τους με πάνες.
    Λα λα λα, η μουσική επιστρέφει σε μένα κολυμπώντας
    και νιώθω τη μελωδία που ακουγόταν
    τη νύχτα που με αφήσαν
    σ’ αυτό το ιδιωτικό ίδρυμα πάνω στο λόφο.
    Φαντάσου το. Έπαιζε το ραδιόφωνο
    κι όλοι εδώ πέρα ήταν τρελοί.
    Μου άρεσε και χόρεψα σε κύκλο.
    Η μουσική χύνεται πάνω στη λογική
    και με κάποιον παράξενο τρόπο
    η μουσική βλέπει περισσότερα από μένα.
    Θέλω να πω, θυμάται καλύτερα.
    Θυμάται την πρώτη νύχτα εδώ.
    Το κρύο του Νοέμβρη σ’ άρπαζε απ’ τον λαιμό,
    ακόμα και τ’ αστέρια ήταν δεμένα με λουριά στον ουρανό
    κι αυτή η σελήνη, υπερβολικά φωτεινή,
    χωνόταν μέσα από τα κάγκελα για να μου κολλήσει
    ένα τραγούδι στο κεφάλι.
    Έχω ξεχάσει όλα τ’ άλλα.
    Με έδεσαν σ’ αυτήν την καρέκλα στις οκτώ το πρωί
    και δεν υπάρχουν πινακίδες να δείχνουν το δρόμο,
    μόνο το ραδιόφωνο που παίζει μόνο του
    και το τραγούδι που θυμάται περισσότερο
    από μένα. Ω, λα λα λα,
    αυτή η μουσική επιστρέφει σε μένα κολυμπώντας.
    Τη νύχτα που ήρθα χόρεψα σε κύκλο
    και δε φοβόμουν.
    Κύριε;
    ΑΝ ΣΕΞΤΟΝ

    Μάνος Χατζιδάκις – Το Κονσέρτο

    Ο μουσικός

    ……Συχνά τη νύχτα, χωρίς να το καταλάβω, έφτανα σε μια άλλη πόλη, δεν υπήρχε παρά μόνο ένας γέρος, που ονειρευόταν κάποτε να γίνει μουσικός, και τώρα καθόταν μισόγυμνος μες στη βροχή – με το σακάκι του είχε σκεπάσει πάνω στα γόνατα του ένα παλιό, φανταστικό βιολί, «το ακούς;» μου λέει, «ναι, του λέω, πάντα το άκουγα»,
    ……ενώ στο βάθος του δρόμου το άγαλμα διηγόταν στα πουλιά το αληθινό ταξίδι.
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    χρειάζομαι μουσική. τώρα που η καρδιά μου σ’ άλλο βουνό ανέβηκε, τώρα που τα μάτια μου σαν φύλλα από του προσώπου μου το δέντρο ένας αέρας παράξενος τα ερωτεύτηκε, τώρα. η μουσική είναι πιο αστεία, λιγότερο άχρηστη από τον θάνατο, ένα τραγούδι όλο και λίγο αίμα θα ’χει μέσα του, όλο και λίγη ζωή. γιατί στο βουνό της καρδιάς μου τ’ απάτητο, η καρδιά μου μόνη της σαν ποτήρι, με το γυαλί του θολό, λίγο κρασί θυμάται μέσα της και σκιρτάει, λίγο κρασί σαν αίμα ξανθό. κι η μουσική αυτού του ποτηριού στην κορυφή εκεί εσύ είσαι πάλι.
    (Σωτήρης Κακίσης)

    Η μουσική των ονομάτων

    διαβάζω ονόματα ένα-ένα
    φεντερίκα μοντσένι
    ελ καμπεσίνο
    μιγκέλ ντε ουναμούνο
    κι ύστερα
    τζων κόνφορντ
    άγγελος φοιτητής πρώτος στο μέτωπο
    πιερ – εργάτης
    τζιάκομο – αγρότης
    αλέξανδρος ποιητής
    άγνωστος ή ανώνυμος
    σκοτώθηκε
    σκοτώθηκε
    σκοτώθηκε εικοσιδύο χρονών

    διαβάζω φράσεις σαν διάττοντες
    οι διεθνείς ταξιαρχίες στη μάχη
    από πενήντα χώρες τρέξανε
    αλληλεγγύη των λαών

    τόση ζωή μέσα στα μνήματα
    τόση φωτιά πάνω στα μάρμαρα
    τόση δίψα
    τόσο μεγάλο το κοιμητήριο της Ισπανίας
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    Μελωδία
    [Από την ενότητα Σημεία και σύμβολα]

    Τα πόδια μας, πιο γήινα, πατούν στη γη,
    Στηρίζονται, συγγενεύουν με τα φυτά.

    Τα χέρια, πιο αέρινα, ταξιδεύουν.

    Τα χείλη, πιο αιμάτινα, πιο σαρκικά,
    Φέγγουν τη νύχτα, γεύονται τον έρωτα.

    Τα μάτια, πιο αόρατα, πιο μυστικά,
    Παίρνουν το φως, το αντανακλούν.

    Μέλη και όργανα, όπως η μουσική.

    Ένας αγέρας περνά μες στις πτυχές
    Και τις κλειδώσεις : τα κορμιά σαλεύουν,
    Βάζουν τις ζώνες τους και περπατούν.

    Μες απ’ τον ύπνο σηκώνονται οι ψυχές
    Και τρέμουν, γυρεύει η μια την άλλη,
    Ανεβαίνουν στα μάτια και στα χείλη.

    Σαν τον χυμό, το αίμα της γης, μες στους κορμούς.
    (Γιώργος Θέμελης, Από τη συλλογή Φωτοσκιάσεις,1961)

    Άγρια των άστρων μουσική – Αγγελάκας Γιάννης

    αιώνια μουσική ανεξιχνίαστη

    ήχοι, θραύσματα ήχων
    μέσα στους ήχους ανεξιχνίαστα

    γράμματα, θραύσματα λέξεων
    μέσα στις λέξεις ανεξιχνίαστα

    πρόσωπα, ίχνη προσώπων
    πάνω στο πρόσωπο ανεξιχνίαστα

    ήχοι στους ήχους
    λέξεις στις λέξεις
    πρόσωπα στον καθρέφτη

    ποτάμι στο ποτάμι
    αιώνια μουσική από το τίποτα στο τίποτα
    ανεξιχνίαστη

    (Από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο,1999, Τόλης Νικηφόρου)

    Μουσική

    Πώς επιμένει η μουσική. Το νομιζόμενο αρραγές σώμα της λύπης πώς επιδέξια διαπερνά κρυφές ρωγμές διασχίζοντας. Και πώς με κόκκινο απαλό ντροπής σκεπάζει αυτόν που ασκεί το πένθος του με μία συνέπεια που εντέλει αποδεικνύεται σαθρή.
    (Κώστας Παπαγεωργίου, από τη συλλογή «Η λύπη των άλλων»)

    Η καλοσύνη της μουσικής

    Κλείνει τα πέταλά της η σονάτα.
    Νυστάζει η ευωδιά της φυγής.
    Μία μία παραιτούνται οι νότες,
    Νοστάλγησαν την επιστροφή στον Θεό.
    Μα έχω σωθεί. Ούτε χώμα στα χέρια
    Ούτε πια βρόμικο πουκάμισο.
    Σοφός, καθαρός, βαθιά θλιμμένος
    Κατοικώ στον λιγοστό ουρανό
    Που μου άξιζε από καταβολής κόσμου.
    (Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου
    από τη συλλογή Ο τρόμος ως απλή μηχανή, 2012)

    Tων ονείρων μας οι μουσικές, ΘΗΒΑΙΟΣ

    Οἱ μουσικοὶ ἀριθμοί

    Χωρὶς τὴ μαθηματικὴ τάξη, δὲν στέκει
    τίποτε: Οὔτε οὐρανὸς ἔναστρος,
    οὔτε ρόδο. Προπαντὸς ἕνα ποίημα.
    Κι εὐτυχῶς ὅτι μ᾿ ἔκανε ἡ μοῖρα μου
    γνώστη τῶν μουσικῶν ἀριθμῶν,
    ὅτι κρέμασε μίαν ἀχτίνα ἐπὶ πλέον
    τὸ ἄστρο τῆς ἡμέρας στὴν ὅρασή μου
    καὶ κάνοντας τὰ γόνατά μου τραπέζι
    ἐργάζομαι, ὡς νά ῾ταν νὰ φτιάξω
    ἕναν ἔναστρο οὐρανό, ἢ ἕνα ρόδο.
    (Bρεττάκος)

    Η ΜΟΥΣΙΚΗ

    Με συνεπαίρνει η μουσική σα θάλασσα συχνά!
    Τότε προς το χλωμό μου αστέρι,
    κάτω από καταχνιάς σκεπή ή στον αιθέρα, να!
    ανοίγω τα πανιά στ’ αγέρι·

    και με τα στήθεια καταμπρός και τα πλεμόνια φουσκωτά
    σαν τα’ ανοιχτά πανιά μου,
    σκαλώνω απά στα κύματα που ’ρχονται απανωτά
    και που τα κρύβει η νύχτα απ’ τη ματιά μου·

    όλα τα πάθη μέσα μου να νιώθω να τρεμίζουν·
    σαν πλοίο πονεμένο με λικνίζουν
    το πρίμο αγέρι, η θύελλα με κάθε της σπασμό

    πάνω απ’ το βάραθρο που χάσκει ολανοιχτό·
    – Κι άλλοτε η κάλμα, ίσιος, τρανός καθρέφτης ομπροστά μου
    όλη η απελπισιά μου!

    (CHARLES BAUDELAIRE, Μετάφραση: Γιώργης Σημηριώτης.
    Από το βιβλίο: Μπωντλαίρ, «Τα άνθη του κακού», μετάφραση Γιώργης Σημηριώτης, Εκδόσεις Μαρή, Αθήνα, χχ, σελ. 112.)

    The Beatles – Rock & Roll Music

    Χωρίς μουσική

    Οι βουβοί είναι ψεύτες, μίλα.
    Είμαι πραγματικά οργισμένος που μιλάω μόνος
    Κι ο λόγος μου
    Αφυπνίζει λάθη
    Καρδούλα μου.
    (Paul Éluard, μτφρ.: Ανέστης Μελιδώνης 1922 – ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ)

    Μόλις που προλαβαίνω έναν Καρούζο, που είναι στην …(απόλυτη) δικαιοδοσία σου:

    Η μουσική

    Φύλλα δροσερά των ήχων απ’ το ουράνιο δέντρο
    με χυμούς καθώς χάνονται σε παντρειές τραγουδιών
    όπου η σιγή δεν έχει ακόνι και στέκει μονάχος
    ο λυτρωτής τ’ αστέρια σα μεγάλα νομίσματα κόβοντας
    να φέρετε, να φέρετε τον τρόμο στην καρδιά μου.
    Φύλλα χαμηλόπνοα των ονείρων ένας αέρας
    δυνατός μπορεί ν’ αλλάξει τη φωνή σας
    για να λάμψουν οι ρομφαίες από χρώματα
    στη χαραυγή του στήθους όταν είμαι πάλι και σας κράζω
    να φέρετε, να φέρετε τον τρόμο στην καρδιά μου.
    Φύλλα γεμάτα θάνατο φύλλα στον ήλιο μαύρης Ανοίξεως
    τί σχολείο που είναι η θλίψη
    και τα πουλιά πέρα στην άσπιλη λαλιά βαθαίνουν ετοιμασίες
    θάμβος μια χλόη μικρή και την παράκληση
    να φέρετε, να φέρετε τον τρόμο στην καρδιά μου.
    (Από τη συλλογή Η έλαφος των άστρων,1962:
    Νίκος Καρούζος, Ποιήματα, Αθήνα, Άκμων, 1981)

    • Ciao Aggeliki!… Καλό Σαββατοκύριακο!… Τόσα πολλά και τόσο όμορφα για τη «μουσική»!!! Grazie mille!!!

      -Ο. Ελύτης:
      Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ω! μελαγχολική
      διαβάτισσα όσων μας κρατούν στον κόσμο ακόμα»
      («Ελένη»)

      -Ένα ακόμη ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη …
      -Τάσος Λειβαδίτης, «Η μουσική»:
      «Καμιά φορά τα βράδια, ιδιαίτερα όταν βρέχει, ο νούς μου ταξιδεύει – πιο συχνά στα παιδικά μου χρόνια. Και τότε ξεπροβάλλει ο καθηγητής του βιολιού. Φορούσε μια ξεθωριασμένη ρεντικότα και μια περούκα μαδημένη – γελούσαμε μαζί του. Αλλά όταν μετά το μάθημα έμπαινε η μητέρα στην κάμαρα (για χάρη της ίσως) έπαιζε κάτι διαφορετικό – μια μελωδία ήρεμη και σοβαρή που μας έκανε να σοβαρευόμαστε κι εμείς άξαφνα, σα να μαντεύαμε αόριστα ότι στο βάθος η μουσική δεν είναι πάθος η όνειρο, νοσταλγία ή ρεμβασμός αλλά μια άλλη δικαιοσύνη.»

      -Μάρκος Μέσκος, «Μουσική»

      «Εσπρωξε την πόρτα˙ την κλότσησε σχεδόν και μπήκε μέσα.
      Παρέες εδώ, παρέες εκεί, διάχυτη μουσική-καπνίλα.
      Τα γκαρσόνια κοκάλωσαν σε λίγο. Απέναντι
      η γυναίκα που αγαπούσε τόσα φεγγάρια πριν.
      Κόπηκεν η βουή, κόπασαν οι ομιλίες-σιωπή.
      Αυτός δεν ήταν ληστής (είχε μαντίλι ιδρωμένο στον λαιμό
      άταχτα μαλλιά, ένα μέτριο μπόι)˙ τους κοίταξεν όλους
      έναν έναν στα μάτια
      τόση ήσυχη σκλαβιά, σκέφτηκε, τόση φυλακισμένη θάλασσα
      γύρισε πίσω του και με δυσφορία είπε:
      – Δεν έχει αέρα εδώ, πάμε.
      Πήρε τα παλικάρια του κι έφυγε.»

      -Γιάννης Βαρβέρης, «Πιάνο βυθού»
      Αυτές οι νότες
      που σας στέλνω με την άνωση
      δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
      Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
      που αργά μας σώριασε τους δυo
      ως κάτω στον βυθό
      σαν βάρος έκπληκτο
      το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
      έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
      μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
      ένα λουλούδι εξωτικό
      ή ένα τεράστιο όστρακο
      φωλιά ιπποκάμπων
      διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
      μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
      του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
      Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
      διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
      τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
      σαν ντο και σολ και μι
      μη φανταστείτε μουσική
      είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
      πιέζει κι ανεβαίνει.
      Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
      το πιάνο μου κι εγώ
      είμαστ’ εδώ πολύ καλά
      εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
      αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
      και ιδίως
      μακριά επιτέλους
      από κάθε προοπτική πνιγμού.

  2. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Η μουσική του Michael Nyman στο The Piano είναι θεσπέσια.
    Και το «Πιάνο βυθού» του Βαρβέρη επίσης. Χαίρομαι που το θυμήθηκες.

    Η Πυθαγόρεια μουσική των άστρων

    Ο Μότσαρτ

    Ο ΜΟΤΣΑΡΤ μ’ ένα μαύρο σκύλο τριγυρίζει τα καμένα σπίτια· ψάχνει κει μέσα στην καυτή τέφρα και την καρβουνίλα.
    Σε μερικές γωνιές δεν έχουν ακόμη σβήσει οι φωτιές…
    —ΠΑΡΑΞΕΝΟ –λέει– ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΠΙΑ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥ…
    ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

    Ακούω βαθιά μέσα στη νύχτα μουσική.
    Λες και μια μπάντα κάτω παιανίζει. Κάτω; Πού κάτω; Αυλή δεν έχει αυτό το σπίτι. Βράχια τριγύρω το στηρίζουν μυτερά και κύματα του γλείφουν τα θεμέλια. Κι έπειτα εδώ, στη μαύρην ερημιά, νυχτιάτικα ν’ ακούγεται μια μπάντα! Σηκώνομαι και τρέχω στο παράθυρο. Μέσα στη θάλασσα ένα πάλκο ολόφωτο. Και κάτω η μπάντα με τις κόκκινες στολές και τις χρυσές της περικεφαλαίες. Άριες γνωστές τού παρελθόντος παίζοντας. Ενώ ταυτόχρονα στου ορίζοντα το φόντο -σαν μέσα σε γιγάντια οθόνη- προβάλλονται παράξενες εικόνες. Πρωτόγνωρες για μέ – μα ωστόσο οικείες. Κι εγώ, στη μουσική γλυκά δοσμένος -σα νάχει γκρεμιστεί του χρόνου ο τοίχος- κοιτώ και βλέπω πίσω από τη μνήμη.
    ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ, απόσπασμα

    Keith Jarret & Jan Garbarek – My song

    Κι άξαφνα η μπάντα σταματά,
    οι εικόνες σβήνουν. Με
    παφλασμούς κι αφρούς, σα βαθυσκάφος, το πάλκο καταδύεται στο βυθό του.
    Κι οι μουσικοί
    σε στάση προσοχής
    βυθίζονται κι αυτοί στο υγρό σκοτάδι.

    Κανένα φως, κανένας ήχος πια.

    Τίποτα και ποτέ δεν έχει υπάρξει.

    Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
    ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ

    Η ΜΠΑΝΤΑ
    Μια μπάντα πήγαινε σε επαρχιακό παραλιακό δρόμο.
    Έπαιζε εμβατήρια. Ένα παιδάκι δεκατέσσερω χρονώ
    με φαρδύ καπέλο και παλιά ρούχα της μουσικής
    που έπαιζε τρομπόνι, δεν είδε τη στροφή του δρόμου.
    Έτσι η μπάντα έστριψε, και το παιδάκι βάδισε μόνο του ευθεία.
    Με το τρομπόνι και το μεγάλο του καπέλο.
    (Οι Πυροτεχνουργοί, 1979,)
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

    Είχε αρχίσει πάλι η μουσική (τύχη τυφλή αλλά πάντως τύχη) κι εσύ δεν ήσουν παρά μόνο που έφευγες μέσα στα χρόνια (που έφευγες αργά και εξακολουθητικά μέσα στα χρόνια). Κάθησα στην καρέκλα και σώπαινα• μου ήρθε απότομα να σηκωθώ, αλλά το απέφυγα σχεδόν προτού η ξαφνική αυτή επιθυμία αρχίσει μέσα μου. Αόριστα πράγματα περνούσαν απ’ το μυαλό μου (όπως με τόση επιμονή σ’ αυτή τη φράση λένε οι συγγραφείς), κι έπειτα τίποτα δεν περνούσε.
    ***
    Να παρακολουθήσεις τη μουσική σημαίνει ότι είσαι έτοιμος να εξαφανιστείς για λίγα λεπτά. Πριν τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Πρέπει να καταναλωθείς με τον πιο σκληρό τρόπο στα πιο απίθανα μέρη. Ύστερα, να περάσεις μια μεγάλη περίοδο σιωπής• τρώγοντας σ’ ένα ακριβό εστιατόριο ένα φαγητό για δυόμισι ώρες ή κάνοντας μια μέρα να περάσεις από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο κ.ο.κ.
    [Θάνος Σταθόπουλος, Η ιστορία της μουσικής, αποσπάσματα, 1994]

    Έλα στ’ όνειρό μου και περπάτησε
    κι άμα σταθείς στα ίδια μέρη
    κι αν αγαπήσεις τις ίδιες μουσικές
    θα πει ότι τυχαία δε βρεθήκαμε
    θα πει ότι δε φύσηξε τυχαία
    ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές

    • Ciao Ageliki!!… Καλή Κυριακή!!!… Tutto perfetto!!!

      -Ennio Morricone: «Η μουσική μιλάει»…

      -Νίκος Καρούζος:
      «… ω μουσική που μοιάζεις με πτηνό από ήχους
      είσαι πυρά και χορεύει αξόδευτη η μαινάδα.»

      – Εκτός από το Mozart του Σαχτούρη υπάρχει και τούτος..

      -Οδυσσέα Ελύτη, «MOZART: ROMANCE»
      ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ ΑΡ. 20, KV 466

      Όμορφη λυπητερή ζωή
      Πιάνο μακρινό υποχθόνιο
      Το κεφάλι μου ακουμπάει στον Πόλο
      Και τα χόρτα με κυριεύουν

      Γάγγη κρυφέ της νύχτας πού με παίρνεις;
      Από μαύρους καπνούς βλέπω δορκάδες
      Μες στο ασήμι να τρέχουν να τρέχουν
      Και δε ζω και δεν έχω πεθάνει

      Ούτε ο έρωτας ούτε κι η δόξα
      Ούτε τ’ όνειρο ούτε δεν ήταν
      Με το πλάι κοιμούμαι κοιμούμαι
      Κι ακούω τις μηχανές της γης που ταξιδεύει.

      -Μαρία Πολυδούρη, «Η ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ»

      Τὸ βράδι τῆς μεγάλης πρόβας. Μπαίνουν,
      ἄφωνα χελιδόνια, οἱ μουσικοὶ
      μαυροντυμένοι, μὲ τ᾿ ὀλάσπρο στῆθος,
      μὲ μία βιασύνη ἀργὴ καὶ νευρική.

      Οἱ κριτικοί με τὴν καρδιὰ κλεισμένη
      ἐπίσημα σ᾿ ἕνα πλαστρὸν σκληρό,
      ἀνησυχοῦν τί θἄπρεπε νὰ ποῦνε
      γιὰ ἕνα ταλέντο τόσο νεαρό.

      Ὁ μουσουργὸς μαζὶ μὲ δυὸ κυρίους,
      ἕνα παιδὶ χαριτωμένο ἐκεῖ
      καὶ τίποτε ἄλλο, δὲν μπορεῖ νὰ πείση
      πὼς θὰ παιχθῆ δική του μουσική.

      Κ᾿ ἔχει μία ἀνησυχία, μὲ τὴ σκέψη
      πὼς εἶναι ἀλήθειες τόσο σκοτεινές,
      δύσκολες κι ἀφανέρωτες ποὺ μοιάζουν
      σὰν τὶς λησμονημένες ζωντανές.

      Ντάν! –Τὰ παραπετάσματα κινοῦνται
      σὰ νέφη σκοτεινὰ ποὺ ὑποχωροῦν
      καὶ φαίνονται τὰ χέρια μιᾶς γυναίκας
      ποὺ ψάχνουν στὸ κενὸ καὶ προχωροῦν.-

      Νάτη, στὸ μέσο τῆς σκηνῆς ποὺ στέκει
      μ᾿ ἕνα γαλήνιο μέτωπο. Γελᾶ
      τόσο γλυκά. Στὸ πρόσωπό της τρέχει
      ἕνα μεγάλο δάκρυ, ἐνῶ γελᾶ

      τόσο γλυκά. –Τὰ χέρια της ὑψώνει
      δεμένα στὸ κενό, σὰν ξαφνικὸ
      κακὸ νὰ τὴν ἐχτύπησε, λυγίζει
      σ᾿ ἕνα χορὸ τρελλό, δαιμονικὸ

      κι᾿ ἀφήνει μία φωνὴ σὰν πελαγήσια
      βουή· κάτι ἀπὸ μάκρη, ἀπὸ βαθιὰ
      ποὺ φτάνει κ᾿ εἶναι δρόσος κι ἁρμονία.-
      Βροχὴ τῶν δοξαριῶνε χρυσαφιά.

      Κάτι σὰν τὴ φωνὴ τοῦ σπίνου. Φέγγει,
      τὸ χεῖλος της καρπὸς χειμωνικὸς
      καὶ σκύβει καὶ φιλεῖ τὴ γῆ σὰ νἄταν
      ὁ ξεχασμένος τάφος ὁ γλυκός.-

      Τὰ χείλη της σαλεύουν. Τρεμουλιάζει
      σύσσωμη, ἕνα ἀνοιξιάτικο κλαρὶ
      κι᾿ ὅταν ἀνοίξη τὰ κλεισμένα μάτια
      ὅλη καθὼς τὸ μέταλλο ἀναρρεῖ.

      Καὶ πέφτει μ᾿ ἕνα βόγγο πληγωμένου
      ἐνῶ τὰ χείλη της γελοῦν γλυκά.-
      Τὰ χέρια της μέσ᾿ στὸ κενὸ σφαδάζουν,
      δυὸ χέρια σκλαβωμένα, ἐρημικά.

      Καὶ χάνονται πίσω ἀπὸ τὰ γαλάζια
      παραπετάσματα ποὺ προχωροῦν
      σὰν πνεύματα γαλήνια ποὺ περνοῦνε
      χωρὶς ν᾿ ἀνησυχοῦνε καὶ ν᾿ ἀποροῦν.

      Οἱ κριτικοὶ κινοῦν βουβὰ τὰ χείλη
      σὰν μ᾿ ἀκαταδεξιά: τί λὲς ἐκεῖ!
      Κι᾿ ἀνησυχοῦν στ᾿ ἀλήθεια τί θὰ ποῦνε…
      «Μιὰ τόσο δίχως χρῶμα μουσική»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: