Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Το μακρυγιαννικό «εμείς», έμεινε «γράμμα κενό» χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα…

1978799_10203425077324639_1273773634_n

Ακούστηκε και γράφτηκε πάμπολλες φορές, λίγες μέρες πριν μ’ αφορμή την 25η Μαρτίου 1821, ο λόγος του Μακρυγιάννη για το «εμείς». Και λοιπόν; Πόσοι θα πειστούν να ασπαστούν το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, όταν όλα γύρω εκπέμπουν εντελώς διαφορετικά μηνύματα, ατομισμού σημαντικά; Ο,τι συλλογικό φτιάξαμε κουτσά στραβά στη μεταπολίτευση, βάλλεται και διαβάλλεται, τσακίζεται, καταρρέει. Η ίδια η κοινωνία θα είχε διαλυθεί σε μισούμενες μονάδες, αν δεν είχαν αναπτυχθεί αυθόρμητα ανά την Ελλάδα πολλές εστίες ανώνυμης αλληλεγγύης.
Το μονοπώλιο της φιλοπατρίας -κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα- το διεκδικεί επιθετικότατα η ακροδεξιά, ως κήρυκας του σφοδρότερου απομονωτιστικού αντιευρωπαϊσμού και ενός σωβινισμού που εκβάλλει αναπόφευκτα στον ρατσισμό. Η ελληνική ακροδεξιά δεν είναι μία. Ενα τμήμα της συγκυβέρνησε λίγα χρόνια πριν, «για εθνικούς λόγους». Ενα άλλο γεύεται και σήμερα ένα κομμάτι της εξουσίας, στο πρόσωπο πολιτικών που πιστεύουν ότι με μια κομματική μεταπήδηση εξαγνίστηκαν για τη θητεία τους στη μισαλλοδοξία, την ξενοφοβία και τον αντισημιτισμό. Το τρίτο τμήμα της ακροδεξιάς, το ισχυρότερο, σκληρότερο και στρατιωτικά συγκροτημένο, έχει μοιραστεί σε όσα στελέχη του έχουν ήδη προφυλακιστεί και σε όσα βρίσκονται ακόμα έξω, αλλά ακούνε όλο και πιο κοντά τους το λάλημα του κορυδαλλού.
Αυτή ακριβώς η εκδοχή της ακροδεξιάς, η ασύστολα φιλοναζιστική, επιχείρησε τα τελευταία χρόνια να μονοπωλήσει τον πατριωτισμό, φτάνοντας (αφού της το επέτρεψαν) να λειτουργεί σαν αυτοκέφαλη δομή παράλληλη προς το κράτος. Αυτοί οι λεβέντες- ναζιστές φωνάζουν «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», παριστάνοντας αναιδώς τους νέους Κολοκοτρώνηδες. Κάπηλοι ήταν πάντα. Και κάλπηδες θα μείνουν.
Η πραγματική ιστορία βρίσκεται εκτός «πανηγυρικών, εξόριστη από τις επίσημες τελετουργίες (δοξολογίες, παρελάσεις, κλπ.).
Αν η ιστορία ήτανε γνώση και εμπειρία προς φρονιματισμόν και όχι φανφάρες για φενακισμό των «πατριωτών», τότε στους πανηγυρικούς θα τονίζονταν η μεγάλη αλήθεια που επιμελώς αποκρύπτεται: Οι εμφύλιες διαμάχες έφεραν την Επανάσταση του ’21 στο χείλος της καταστροφής και η ανεξαρτησία μας παραχωρήθηκε από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, που είχαμε αποφασίσει τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η επέμβαση όμως αυτών των μεγάλων δυνάμεων δεν τελείωσε με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου και την εκδίωξη του Ιμπραήμ. Παρέμεινε η εξάρτησή μας και εκδηλώθηκε με την πιο ακραία και απροκάλυπτη έκφανση, την παρουσία στον πολιτικό βίο της χώρας μας για αρκετά χρόνια κομμάτων με την επωνυμία ρωσικό, γαλλικό, αγγλικό, πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία!
Η (απροκάλυπτη)εξάρτηση της χώρας μας από άλλες εξωτερικές ισχυρές δυνάμεις έκτοτε είναι διαχρονική ως τις μέρες μας, στα χρόνια των βάρβαρων μνημονίων που οι μνημονιακές κυβερνήσεις απεμπόλησαν ακόμα και την εθνική μας κυριαρχία καταντώντας την Ελλάδα «προτεκτοράτο»… Δυστυχώς!!!

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Το μακρυγιαννικό «εμείς», έμεινε «γράμμα κενό» χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Γιώργος B. Μακρής, Εμείς

    Εμείς
    που δε μας κούρασε να λέμε ολοένα
    και τι θα γίνει αύριο
    και τι έγινε χτες
    που δε μας έγινε ακόμα βαρετό
    ν’ αθροίζουμε ολοένα τις μέρες μας
    και να ‘ναι πάντα πενιχρό το άθροισμα
    σαν το συμπέρασμα που βγαίνει από τις συμβουλές˙
    που θεσπίσαμε πια νόμους από πάνω μας
    κι έχουμε πια τα μικρά μας έθιμα
    πόσο ποτέ μας δε θ’ ανοίγαμε πανιά
    πόσο δε θα λιμάραμε συρματένια κιγκλιδώματα
    αν μας δινόταν ευκαιρία.
    Είμαστε πια ένας μικρός λαός
    ο πιο μικρός λαός…
    Δε ζητάμε άλλα δικαιώματα
    γιατί ξεχάσαμε πια το χειρισμό τους.
    Δε ζητάμε πιο πολλή επιείκεια
    γιατί δεν ξέρουμε καλά τον εαυτό μας.
    1942

    Εμείς που μείναμε, Μοσχολιού

    • Καλησπέρα, Αγγελική!… Καλό μήνα!!!
      Ευχαριστώ πολύ για το ωραίο ποίημα του άγνωστου σε μένα Μακρή, και για το υπέροχο τραγούδι της αξέχαστης Μοσχολιού!

      -«… Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ’ τα χέρια
      Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
      Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
      Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό το ‘χουμε νιώσει
      Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
      Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε
      Είμαστε από καλή γενιά.»
      (Ο. Ελύτης, αποσπάσματα από τον «Ήλιο τον Πρώτο»)

      -«Το θέμα δεν είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ιδεολογίας (αυτό είναι εύκολο) / Το θέμα είναι η ανάπτυξη σοσιαλιστικής ψυχολογίας (αυτό είναι δύσκολο)» (Νίκος Καρούζος)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: