Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (51ο): «Μνήμη»…

 

-«Τη μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί» (Γ. Σεφέρης)

 
-«…Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.»
(Κική Δημουλά, Πληθυντικός αριθμός)

 
-Κλείτος Κύρου, «Η πορεία της μνήμης»

«Σ’ ακούω τώρα που μιλάς
Από μακριά σε χωρίζει ένας
Φωτοφράχτης από την πρόσφατη
Μνήμη κυκλοφορείς αντικανονικά
Στους ιδιωτικούς διαύλους
Σ’ ένα χώρο σιωπής και μοναξιάς
Γυρίζεις το διακόπτη στην απώτερη
Μνήμη και βλέπεις μ’ ενάργεια
Πώς λειτουργεί ένα κύκλωμα κλειστό.
(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, Άγρα)

 
-Γιάννης Κοντός, «Το μεγάλο ποτάμι της μνήμης τα παρασύρει όλα»

«Η μητέρα μου στην αιώρα
ατενίζει τη θάλασσα,
που κανονικά δεν υπάρχει έξω
από το σπίτι μας.
Πάει κι έρχεται μισοφέγγαρο,
εκκρεμές, κορίτσι ξεχασμένο
στο δρόμο, περασμένα μεσάνυχτα.
Όπως αιωρείται θυμίζει το χρόνο,
το χώμα και εγκαρσίως
τα νερά. Η ομιλία της
είναι απόηχος του προσώπου,
μια σκιά της ψυχής.
Περνάει (απότομα) νέα,
αγέρωχη, με μαύρα μαλλιά.
Με φωνάζει, με μαλώνει, να μη φεύγω μακριά της
και χαθώ στον κόσμο: ο χαμένος, ο απωλεσθείς,
ο άπελπις, ο ανέστιος.»
(Γιάννης Κοντός, Ο αθλητής του τίποτα, Κέδρος)

 
-Γιώργος Μαρκόπουλος, «Η μνήμη παλιώνει»

«Διψώ σαν το ποτάμι που στέρεψε.
Πέτρες αμετακίνητες τα χέρια σου,
φράζουν την κοίτη του ποταμού.
Άνεμος, προσπαθώ να τα ανοίξω χρησιμοποιώντας αστεία,
ύπουλος άλλοτε, ή ορμητικός ακριβώς σαν ποτάμι.

Γελάς. Δυο ποτήρια που σπάζουν σε ερημική παραλία, τα γέλια σου.
Ύστερα πια θυμώνεις. Μια ντουφεκιά ανάμεσα στα χωράφια.
Σπάει με πάταγο η φωνή σου.

Αν είχα πεθάνει, δε θα με είχες γνωρίσει.

Αν δεν είχες ξεχάσει τα σπίρτα σου εκείνο το βράδυ
στο σταθμό η στο τρένο, δε θα με είχες γνωρίσει.

Αν δεν είχες φύγει από το σπίτι μας τελοσπάντων
για πάντα εκείνο το βράδυ
φορώντας βιαστικά χωρίς εσώρουχα το φουστάνι
δε θα ήμουν τώρα ο άνεμος που από ζήλεια γκρεμίζει.

Έτσι είναι λοιπόν οι άντρες;
Άλλος βουνό κι άλλος μαχαίρι.
(Σύγχρονη ερωτική ποίηση- Έλληνες ποιητές, Καστανιώτης)

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Πες το με ποίηση (51ο): «Μνήμη»…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Κλείτος Κύρου, Ασκήσεις μνήμης

    Ο Μάης του ’68
    Ο Δεκέμβρης του ’44
    Πιο πρόσφατος ο Νοέμβρης του ’73
    Σήμερα ενδείξεις μόνο χρονολογικές
    Κι οι επίγονοι επιλήσμονες σαν πάντα

    Μη βάζετε πια σημάδια σε λέξεις
    Σε σπίτια ερειπωμένα ή σε τραγούδια παλιά
    Πάντα θα βρίσκετε το δρόμο σας
    Και πάντα θα τον χάνετε
    Αναζητώντας κάθε τόσο καινούργιους θεούς

    Από τη συλλογή Περίοδος χάριτος και άλλα ποιήματα (1992)

    Souvenir d’ enfance

    Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

    Μνήμη

    Μέσα στο σκονισμένα χαρτιά που ο ήλιος ξεγυμνώνει
    ξένο δωμάτιο, άρωμα βορινό, θολωμένες μορφές
    στην ίδια γη, συγκεχυμένα ποτήρια από ανάσες

    Ένα κιτρινισμένο φύλλο άγγιξα
    φτερούγα από ανάμνηση του 48

    Βαθμοί λατινικών και αρχαίο θέμα
    langues vivantes, sciences naturelles

    Ο ταξιδιώτης που έφυγε προχθές
    άφησε το αχνάρι του Βορρά στα δάχτυλά μου

    Η μνήμη του στη θλίψη ενός καλοκαιριού
    θα λιγοστεύει

    Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954)

    ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
    Ξέμεινες μόνος Επαναστάτη
    με τις Αναμνήσεις σου
    Κοιτάς πίσω τη Νιότη και θωρείς
    τα περασμένα χρόνια
    ξεραμένο χείμαρρο
    Σου μιλάνε οι Αναμνήσεις
    ήχο όμως δεν ακούς
    Τα βλέπεις πάλι όλα «ζωντανά»
    σαν σε βωβό κινηματογράφο.
    Διακρίνεις κάτι κόκκινες
    υποσχέσεις σε γκρίζο φόντο
    Θες να κλάψεις μα δεν μπορείς
    σου βγαίνουν άφωνα τα ουρλιαχτά
    Μπορείς όμως να γελάς αδιάκοπα
    έτσι που κατάντησες την Καρδιά σου

    (Δημήτρης Καρασσάβας)

    Do you remember, Ane Brun

    ΠΑΡΕΞ Η ΜΝΗΜΗ

    Πάρεξ η μνήμη
    που επιμένει να γυρίζει σαν την παλάμη του αγγειοπλάστη
    γύρω από το σώμα σου,
    τίποτε άλλο –
    σταμάτησε ο τροχός κάπου στην εποχή των Σουμερίων,
    σβήστηκε το καμίνι,
    και τι να καταλάβει ο μικρός αρχαιολόγος,
    που ανασκάπτει και ανασκάπτει εδώ στην Όαση
    και ανακαλύπτει μόνο
    στάχτη και σπασμένα όστρακα.
    XΡΙΣΤΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗΣ

    Memories of love, Brian Crain

    τι

    τι σκοτεινό ποτάμι η μνήμη
    για να πνιγείς ή ν’ ανασάνεις
    ν’ απλώσεις ένα χέρι στο κενό

    τι μουσική πάνω στους τάφους
    και τι πολύχρωμα φορέματα
    τι θρίαμβος της καρδιάς
    πικρός

    σαν ένα χάραμα με δίχως φως
    σαν ένα σούρουπο με δίχως νύχτα
    σαν μια ζωή

    τι άδειος ουρανός η μνήμη
    κόκκινο σύννεφο που πάει να διαλυθεί
    και λάμπει

    Τόλης Νικηφόρου

    Keith Jarrett, Memories of Tomorrow

    Γιάννης Πατίλης: Ψωμί της κάθε μέρας

    Μνήμη σημαίνει να ξεχνάς τους ορισμούς
    λέξη σημαίνει πλέξη με το άλεκτο
    βλέπω σημαίνει λείπω απ` τ` ορατό

    Απείραχτο άσε το Κεφάλαιο του Κόσμου
    και ζήσε από τους τόκους.

    Μέσα στο σάλο των γνωστών πραγμάτων
    γίνε εσύ πάλι το Σημείο Μηδέν
    και βγάλε το ψωμί της κάθε μέρας

    Να με θυμάσαι – Μελίνα Μερκούρη

    Περί μνήμης

    Η μνήμη του χρυσόψαρου
    διαρκεί ένα λεπτό
    του ελέφαντα για χρόνια
    του πιράνχας είναι
    το λαίμαργο παρόν
    του μεταξοσκώληκα
    η κάμπια
    Αργόσυρτα μαμούθ οι αιώνες
    Χωρίς εσένα

    Χλόη Κουτσουμπέλη

    Louis Armstrong – Memories of You

    ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ

    Χαμένα πάνε τα λόγια των δακρύων.
    Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
    – έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
    Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
    του ανώφελου.
    Σιγά -σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
    να δίνει ωραίες συνταγές μακροζωίας
    σε ό,τι έχει πεθάνει.
    ……………………………………………………………………….
    KIKH ΔΗΜΟΥΛΑ

    Το υστερόγραφο ενός έπους
    Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος

    Τα πιο μεγάλα αδέρφια μας
    Κοιμούνται κάτω από δυο μέτρα λησμονιά.
    Όλη τη νύχτα χιόνιζε στ’ άσπιλα μέτωπά τους
    Όλη τη νύχτα έπεφτε αργά η συκοφαντία
    Στη μνήμη τους που βούλιαζε σιγά-σιγά στη λάσπη
    Στη μνήμη τους δεν έπαψε πικρό νερό να πέφτει.

    Ζωή Καρέλλη, Μνήμη απίθανη…

    … σαν όνειρο,
    ή κάποια φαντασία ωραίου χρόνου
    της ζωής.
    Ιδανικής νεότητας χαρά,
    άσπιλη καθαρότητα,
    προτού αρχίσει η πάλη,
    ακάθαρτη.
    Από τη συλλογή Αντιθέσεις (1957)

    Mια φορά θυμάμαι, Αρλέτα

    • Ciao Aggeliki!!!… Χωρίς να γνωρίζεις το θέμα από πριν τόσα πολλά κι ωραία για τη «μνήμη»!… Είσαι απίθανη!!!!… Grazie mille!!!

      -Ερρίκος Μπελιές, «Πώς μια νύχτα γίνεται μνήμη»

      “… Ήσαν και οι δύο γυμνοί… και ουκ ησχύνοντο…”

      «Μεγάλη νύχτα ταφική
      σώματα που γυμνώθηκαν
      και τη ζωή επικαλούνται συνεργό.

      Γιατί ο έρωτας δεν είν’ ελάσσων δεν είναι
      θέμα περιπτύξεων αφής ή οραμάτων
      αλλά ωραίος κι έγχρωμος πανεύνοστος ο έρωτας
      και μουσικότατος μέσα στην άρθρωσή του.

      βαριά ανασαίνοντας κι οι δυο την τωρινή τους έπαρση.»
      (Σύγχρονη ερωτική ποίηση- Έλληνες ποιητές, Καστανιώτης)

      -Αθηνά Παπαδάκη, «Ράπισμα μνήμης»

      «Σμήνος περιστεριών
      Φτάνει
      σα λιθοβολισμός
      με γονατίζει
      σ’ ερέχθειον έρωτα
      σ’ ερέχθειο μίσος
      κοντά σου,
      πως είναι όλα της στιγμής.
      (Σύγχρονη ερωτική ποίηση- Έλληνες ποιητές, Καστανιώτης)

      -Κι ένα ιαλικό τραγούδι: «Gocce di memoria= Σταγόνες μνήμης»

  2. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω.
    Ταράζεται ο καιρός
    κι απ’ τα πόδια τις μέρες κρεμάζει
    αδειάζοντας με πάταγο τα οστά των ταπεινωμένων.
    Ποιοι, πώς, πότε ανέβηκαν την άβυσσο;
    Ποιες, ποιων, πόσων οι στρατιές;
    Τ’ ουρανού το πρόσωπο γυρίζει κι οι εχθροί μου έφυγαν μακριά.
    Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω.
    Εσύ μόνη απ’ τη φτέρνα τον άντρα γνωρίζεις
    Εσύ μόνη απ’ την κόψη της πέτρας μιλάς
    Εσύ την όψη των αγίων οξύνεις
    κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις
    πασχαλιάν αναστάσιμη!
    Αγγίζεις το νου μου και πονεί το βρέφος της Άνοιξης!
    Τιμωρείς το χέρι μου και στα σκότη λευκαίνεται!
    Πάντα πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη.
    Πάντα πάντα τη λάμψη περνάς
    για να φτάσεις ψηλά τα βουνά τα χιονόδοξα.
    Όμως τι τα βουνά; Ποιος και τι στα βουνά;
    Τα θεμέλιά μου στα βουνά
    και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
    και πάνω τους η μνήμη καίει
    άκαυτη βάτος!

  3. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Εύγε, Λύσιππε, που σκέφτηκες τον Ελύτη στο Άξιον εστί. Υπέροχος.
    Όσο για τον Οικοδεσπότη, πάντα μας εκπλήσσει ευχάριστα με τις επιλογές του.

    Ταριχευτής αναμνήσεων

    Η εντολή ήταν σαφής,
    delete.
    Το δάχτυλο δεν δίστασε
    να γίνει ταριχευτής αναμνήσεων,
    δήμιος στιγμών,
    που καταδίκη τους υπήρξε η παρόρμηση.

    Η απόφαση
    ήταν ομόφωνη.
    Να αποδράσουν
    από τις φτηνές, ξύλινες, ερμητικές κορνίζες,
    να ενωθούν και πάλι με το χρόνο
    δίχως να αποτελούν μια στάση του.

    Το στίγμα τους αχνό
    τρεμοσβήνοντας
    βυθίστηκε
    στον κάδο ανακύκλωσης.

    ΄Ηλπιζαν απλά
    να στροβιλίζονται ως ανάμνηση,
    να επανέρχονται
    απ΄το παρελθόν στο παρόν
    και ας εγκλωβίζονται
    σε ξύλινες, ερμητικές κορνίζες.

    Σιδέρης Ντιούδης

    Η ανάμνηση της ευτυχίας, Παύλος Παυλίδης

    Θυμάμαι

    Θυμάμαι

    Για μένα πλέον σημαίνει
    ότι παρεπιδημώ εκουσίως
    σε ένα νεκρό αφιλόξενο τοπίο
    με βαλσαμωμένες πράξεις.

    Ένα απέραντο νεκροταφείο
    που το επισκέπτεσαι για να ανάψεις
    το καντήλι της ενθύμησης
    στο αμετάκλητο.

    Κάποιοι
    το χώρο αυτόν
    της συντριβής των επιθυμιών
    τον ονομάζουν μνήμη

    Κι όταν ανοίγω το οστεοφυλάκιο της οδύνης
    είναι για να εναποθέσω
    με ανυπόκριτη εξομολόγηση
    μια ακόμα τύψη

    Μάταιη θριαμβική επίγνωση
    που τρέφει μυστικά
    στα βάθη των ανεπανόρθωτων
    τη θρηνώδη μεταμέλειά μου

    Γερασμένες από το χρόνο προσδοκίες
    που ανοίγουν
    με τρυφερότητα στους εφιάλτες
    την ολονύκτια αγκαλιά τους.

    Γιάννης Τόλιας

    Memories of you, Frank Sinatra

    Βρέφος γίνεσαι πάλι

    Καθώς στη μνήμη η ζωή μας
    με τις ζωές των άλλων ξανασμίγει
    όταν στη θύμηση το γέλιο
    άξαφνα γίνεται λυγμός
    που έντρομος μες στη σιωπή
    αποτραβιέται

    και όλα μέσα σου στριμώχνονται
    να βγουν απ’ το σκοτάδι προς το φως
    και στο σκοτάδι βιαστικά επιστρέφουν
    βρέφος γίνεσαι πάλι
    σπαρακτικές στον ύπνο σου αφήνοντας φωνές

    Μαρία Καραγιάννη

    Precious memories

    μοναχικό παιδί κάτω απ’ το δέντρο

    ένας πολύχρωμος χαρταετός που υψώνεται
    κι αστράφτει μαγικά πάνω απ’ τα κάστρα
    με ήχους φυσαρμόνικας, με μακρινές φωνές
    σχεδόν που αγγίζει κάποτε τον ουρανό
    κι ύστερα χάνεται αργά μες στην ομίχλη
    ύστερα στροβιλίζεται και πέφτει
    πέφτει, σκαλώνει, σκίζεται
    χάνει τα χρώματα και χάνει τα στολίδια του
    πάνω στα αιχμηρά κλαδιά του χρόνου
    αυτό είναι η μνήμη
    ένα μοναχικό παιδί κάτω απ’ το δέντρο
    βουβό και δακρυσμένο να κοιτάζει
    (Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010)
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ)

    Δια των ενθυμήσεων

    Ζω «δια των ενθυμήσεων»

    Προσηλωμένη αδιάκοπα
    Στα γεγονότα του παρελθόντος

    Αγγίζοντάς τα ανεπαίσθητα
    Από φόβο

    Μη τυχόν αποσυντεθούν
    Σαν αποξηραμένα άνθη

    Γύρη τεφρή
    Βάφει τα δαχτυλικά μου αποτυπώματα

    Ρένα Πετροπούλου Κουντούρη

    Tα πουλιά της μνήμης (Δημήτρης Λαμπρέλλη)

    Τα ίδια και τα ίδια
    κάθε βράδυ.
    Τα χέρια μου
    δεν αντέχουν
    να κρατήσουν
    το σκοτάδι.
    Γι᾽ αυτό κάθε πρωί
    ξυπνώ
    της μνήμης μου
    τη μικρή καρδερίνα
    Κι ένα σπίτι
    της δείχνω
    γεμάτο τραγούδια
    – Εκεί μένει
    της λέω
    το φως.

    Και η μνήμη ενός ήλιου – Σαββίνα Γιαννάτου

    ΕΠΙΛΟΓΟΣ
    ΙΙ
    Και πάλι, σίμωσε της θύμησης η ώρα
    Σας βλέπω, σας αισθάνομαι και σας ακούω τώρα:

    Κι εκείνη που σχεδόν στο τέλος είχαν σύρει,
    Κι εκείνη που ποτέ ξανά τη γη της θα πατήσει,

    Κι εκείνη που είπε σείοντας τ’ ωραίο της κεφάλι:
    «Το να επιστρέφω πάλι εδώ, σπίτι επιστρέφω πάλι».

    Να τις φωνάξω ήθελα με τα ονόματά τους
    Μα οι λίστες έχουνε χαθεί με τ’ αναφορικά τους.

    Και έχω υφάνει για όλες τους μαντήλι που είν’ φαρδύ
    Απ’ τις φτωχές τις λέξεις τους, που άκουσα εκεί.

    Πάντα και οπουδήποτε θα τις αναθυμούμαι
    Δεν πρόκειται απ’ τη μνήμη μου αυτές να ξεχαστούνε

    Και αν το εξαντλημένο μου μού το φιμώσουν στόμα
    Μ’ αυτό που ξεφωνίζουν εκατό λαού εκατομμύρια ακόμα

    Τότε στη μνήμη τους εμέ
    Παραμονή επετείου μου ίσως με θυμηθούνε

    Κι αν κάποιοι αποφασίσουνε για εμένα να στήσουν
    Στη χώρα αυτή μια προτομή τιμή για να μου δείξουν

    Σε τέτοιο πανηγύρι συναινώ
    Μα βάζω όρο αυτόν εδώ – να στέκει

    Όχι στη Μαύρη Θάλασσα π’ αντίκρισα το φως-
    Γι’ αυτή κάθε συναίσθημα χαμένο εντελώς,

    Ούτε στους κήπους του τσάρου, στην απόμακρη γωνιά
    Εκεί που με γυρεύει μια πένθιμη σκιά,

    Αλλά εδώ, εδώ που στάθηκα τριακόσιες ώρες
    Μα δεν ξεκλείδωσαν για μένα ποτέ οι βαριές οι πόρτες.

    Γιατί ακόμα και στον μακάριο θάνατο θέλω για πάντα να μείνει
    Ο ορυμαγδός από τις κλούβες της αστυνομίας μες στη μνήμη

    Απ’ το σφράγισμα της πόρτας, ο κρότος, το μπουμπουνητό
    Και το σαν πληγωμένου ζώου της γριάς γυναίκας, το ουρλιαχτό.

    Κι από τ’ ασάλευτα, τα χάλκινα, τα τσίνορα μου,
    Ας κυλούν σαν χιόνι που λιώνει τα δάκρυα μου

    Κι ας γουργουρίζει ένα περιστέρι της φυλακής πέρα μακριά,
    Και ας ταξιδεύουν τα πλοία στον Νέβα βουβά.
    (Μάρτιος 1940, Άννα Αχμάτοβα)

    • Ciao Aggeliki!!!… Tutto perfetto!!!… Αν και θώρησα κάπως δύσκολο το θέμα «μνήμη», διαπιστώνω με χαρά πόσα πολλά κι όμορφα παραθέσαμε!… Gazie mille!!!

      -Κ. Π. Καβάφης, «Μακριά»

      «Θάθελα αυτήν την μνήμη να την πω…
      Μα έτσι εσβύσθη πια… σαν τίποτε δεν απομένει —
      γιατί μακρυά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

      Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί…
      Εκείνη του Aυγούστου — Aύγουστος ήταν; — η βραδυά…
      Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια• ήσαν, θαρρώ, μαβιά…
      A ναι, μαβιά• ένα σαπφείρινο μαβί.»
      (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

      -Ανδρέας Εμπειρίκος, «Η μνήμη των αναμνήσεων»

      Η ανύψωσις του χεριού σου
      Έχει τη χάρι ζαρκαδιού που τρέχει
      Σε χλόη γαλάζια σαν τα φύλλα της καρδιάς σου
      Το στεφάνι που έρριξες στο λαιμό του αλόγου
      Είναι από άνθη λεπτότερα και από πτερά εντόμων
      Η συλλογή των λουλουδιών αυτών είναι πολύτιμη
      Δεν είναι συλλογή κολεοπτέρων
      Δεν είναι συλλογή αγαλμάτων εξ ελεφαντοστού
      Είναι μια συλλογή ενθυμημάτων
      Που η διαφάνειά των ξεπερνά τα πέρατα του κόσμου
      Οι πληθυσμοί της οικουμένης σε λατρεύουν
      Οι σκέψεις σου είναι διάφανες όπως εσύ η ίδια
      Στην επιφάνειά των πλέχουν χίλιες μικρές πομφόλυγες
      Περιέχουν το πεντάσταγμα της απαλής καρδιάς σου
      Κάθε παλμός της αυξάνει την ζωή μου
      Κάθε παλμός της αυξάνει την ζωή μας
      Είμαι στην άκρη του δάσους και συγκρατώ τους χθεσινούς ψιθύρους
      Μπροστά μου το λειβάδι απλώνεται όπως χθες
      Στην χλωρασιά του έφθασε το άλογο που αγάπησες
      Όμως εσύ δεν ήλθες
      Τα βήματα του αλόγου είναι ο βηματισμός του ονείρου μας
      Είναι οι θάλασσες που διαβήκαμε
      Τα τρεχαντήρια που χρωματίσαμε μαζί
      Το άλογο αυτό κρατά στο στόμα του μια ημισέληνο
      Χωρίς να την αφήση χλιμιντρίζει
      Το άλογο αυτό και εγώ μαζί του
      Στεκόμαστε στην άκρη του δάσους και σε περιμένουμε
      Το άλογο αυτό και εγώ
      Είμεθα πλάσμα εν και αδιαίρετο
      Είμεθα κένταυρος που σε αγαπά
      Είμεθα κένταυρος που ξέρει
      Ότι δεν είναι δυνατόν να μη ξανάρθης.
      (Από τη συλλογή «Αι γενεαί πάσαι ή Η σήμερον ως αύριον και ως χθες»)

      -Κατερίνα Γώγου, [Η μνήμη]

      «Η μνήμη
      η έχιδνα αυτή
      με τις ερμαφρόδιτες παχύσαρκες κόρες της
      τις Τέχνες – εφτά τον αριθμό.
      Η μνήμη μου στον αριστερό μου κρόταφο
      στο σιδερένιο τρίγωνο της στρογγυλής πλατείας
      πέντε φορές είναι πυρπολημένη.
      Βαθιά πολύ
      στα έγκατα
      στα βάθη
      κάτω από το χώμα
      κάτω από τη φωτιά
      τον αέρα, τη βροχή, σε κόκκαλα αρχαιότητας
      είναι καλά κρυμμένη.
      Λέξεις ανάκατες
      ασφυκτιούν, σαλεύουνε
      χωρίς αίμα να πάρουν αίμα
      στο φως θέλουν να βγούνε.
      Να βρουν θέλουνε
      την πρωταρχική τους Αρχή.
      Ο Λόγος είναι πράξη.
      Εγώ κατάφερα
      να μη με θυμάται, να μη με γνωρίζει
      να μη με γυρεύει.
      Να μη μ’ εξωθεί.
      Και το δεξί μου δάχτυλο
      αυτό που συνέχεια με δείχνει
      με σκαλίζει
      με καταγράφει με βρόμικο σπασμένο γυαλί
      πέντε φορές το έσφαξα
      πέντε ράμματα έμεινα.
      Πεντάλφα της Μαγείας.
      Δεν έχω Μνήμη, Αύρα, Ποίημα, Μουσική.
      Αγγελοι του Σκότους
      Προδότες του Φωτός την Πύλη του Δάντη με
      υπόκωφη βοή μ’ ανοίγουνε
      ίσα ίσα μόλις λοξά περνάω.
      Χέρια που δεν τελειώνουνε κι όλο μακραίνουν
      βγαίνουνε σούρνοντας από τον αιώνιο σεισμό
      εκμαγείο στο πρόσωπό μου σφραγίζουνε το σημάδι
      του Κάιν, «Κι άλλους κι άλλους», ψυθυριστά
      ουρλιάζουνε, «φέρε μας εδώ να πληθύνουμε,
      κατέβασε κι άλλους».
      Μνήμη του Δικαίου
      γύρισε για μια στιγμή
      μια λέξη μικρή ολομόναχη
      σαν εμένα είναι…
      ΟΧΙ»

  4. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Xαίρομαι, Γιάννη, που θυμήθηκες αυτά που είχα κατά νου (και μπροστά μου), ήτοι:
    τον Εμπειρίκο (Η μνήμη των αναμνήσεων)
    και την Κατερίνα Γώγου με τους πάντα σκληρούς, πλην σπαρακτικούς, στίχους της,
    αλλά και τον Ελύτη (Ηλικία της γλαυκής θύμησης)
    Εντούτοις, επιλέγω εναλλακτικά, ανάμεσα σε άλλα, ένα όχι και τόσο γνωστό ποίημα:

    Το βλέμμα της μνήμης

    Περνούν τα χρόνια.
    Περνούν
    κι από το βλέμμα της μνήμης μου
    πρόσωπα και γεγονότα
    σαν τα τοπία – διαδρομής μακρινής –
    που εναλλάσσονται
    έξω από το παράθυρο του τραίνου.
    Γεγονότα και πρόσωπα, πρόξενοι
    άλλοτε χαράς κι άλλοτε θλίψης,
    όπως ακριβώς τα τοπία
    έξω από το παράθυρο του τραίνου,
    άλλοτε φωτεινά κι άλλοτε σκοτεινά.

    Περνούν τα χρόνια.
    Περνούν
    κι από το βλέμμα της μνήμης μου
    πρόσωπα και γεγονότα.
    Περνούν και φεύγουν. Χάνονται.
    Μονάχα ένα πρόσωπο παραμένει
    σταθερό κι αναλλοίωτο. Αμετακίνητο
    στο απορημένο βλέμμα της μνήμης μου,
    σαν ένα τοπίο που επιμένει
    να παραμένει απαράλλαχτα ίδιο,
    που εξακολουθεί να εκπέμπει
    μια λάμψη αληθινά μαγική.

    Πέρασαν τα χρόνια.
    Στέρεψαν και τα δάκρυα
    από το βλέμμα της μνήμης μου.
    Της μνήμης που αρνείται πια τα ταξίδια.
    Της μνήμης που δεν αποζητά
    παρά μονάχα ν’ απαντήσω
    αν το πρόσωπο αυτό,
    που εξακολουθεί να εκπέμπει
    μια λάμψη αληθινά μαγική,
    ήταν υπαρκτό ή ανύπαρκτο,
    πραγματικό ή
    καμωμένο από τα άυλα υλικά
    κάποιου ονείρου…
    (Ποιητική συλλογή Αέναη άνοιξη της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

    Memories, Presley

    Πότε μὲ εἶχες φέρει ἐδῶ
    νὰ μὲ ξεναγήσεις στοὺς χρησμούς;
    Νὰ ρωτήσω τὴ μάντιδα Μνήμη.
    Ἢ ἄλλη, ἡ διπλανὴ ἱέρεια Λήθη,
    ἔχει πολὺ κόσμο πνίγεται στὴ δουλειὰ
    ἀμάσητα καταπίνει τὰ καπνώδη φύλλα
    τῶν λησμονητέων.
    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, απόσπασμα

    Σε θυμάμαι-Μέλισσες feat Duomo.

    ΥΓ. (Και) Οι μουσικές σου τρομερές.

    • Καλησπέρα, Αγγελική!!!… Ευχαριστώ πολύ για όλα (και για τις αντοχές σου να ψάχνεις και να βρίσκεις όλο και κάτι (ωραίο) επιπλέον)… Την αγάαπη μου!!!

      «Η ποίηση είναι η μνήμη του μέλλοντος» (Γιάννης Ρίτσος)

      *Κατι ακόμα του Καβάφη:
      -Κ. Π. Καβάφης, «Γκρίζα»

      Κυττάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο
      θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
      που είδα• θάναι είκοσι χρόνια πρίν ….

      …………………………………………………………….

      Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
      Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
      για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

      Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια•
      θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

      Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
      Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
      ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψε.
      (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

      -Νικηφόρος Βρεττάκος, «Iερὴ μνήμη»

      «Ήθελα πριν μες στο άπειρο σιωπήσω
      στο αιώνιο φως δυο στίχων να σε κλείσω.
      Κι όταν οι αιώνες που έρχονται αλλοιούν
      και μηδενίζουν τα όσα κλέπεις μπρος σου,
      φύλακες μπρος στον ήλιο να φρουρούν
      δυο στίχοι μου τον τάφο το δικό σου.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: