Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Στον Μάρκο Μέσκο το φετινό (2014) κρατικό βραβείο ποίησης: πέντε ποιήματά του…

PAPAD_ 001

Στον Μάρκο Μέσκο απονεμήθηκε το φετινό (2014) κρατικό βραβείο ποίησης για το βιβλίο του «Τα λύτρα» των εκδόσεων Γαβριηλίδης.

*Στίχοι και ποιήματά του:

«Μέτρησε τη Χαρά – μπορείς;»

«Αν δεν σ’ ανταμώσω τίποτε δεν είμαι/ χόρεψε και τραγούδησε αφού σ’ αγαπώ»

-Μάρκος Μέσκος, [Αγαπώ άρα κινδυνεύω]

«Αγαπώ άρα κινδυνεύω
γιατί βαδίζω μέσα στην καρδιά μου

και να το μεσημέρι βόδι κουρασμένο
αμίλητο νερό μορφή του κόσμου μαλαματένια
στο δέντρο απάνω το πουλί τσιουρ-τσιουρ απομεσήμερο
και να το μυστικό της ροδιάς άνεμος περαστικός
παπαρούνα μαύρη παίζει λατέρνα γιατί ποτέ δεν φαντάστηκε τα γηρατειά

φύτρο λευκό τού ύψος άλογο
φορά πράσινη και λύγισμα νύφης δώδεκα χρονώ
(θηρίο αγάπη την σπαράζεις)
μακρύς μακρύς ο δρόμος σου καθώς της γκάιντας η φωνή
τραγούδια χωρίς λόγια τραγούδια χωρίς λόγια μακρινά

και νά τρέχουν τα δέντρα στο παραθύρι χορεύουνε τα κυπαρίσσια
και νά βυσσινιάς ανθός στην πλαγιά ο αέρας
στη γη ακουμπάν τόξα προβάτων, αγαπώ άρα κινδυνεύω.»
(Από τη συλλογή «Τα φαντάσματα της ελευθερίας», Νεφέλη)

-Μάρκος Μέσκος, «Μνημόσυνο»

XVIII
Τω καιρώ εκείνω η χώρα πάλι δυστυχούσε.
Αόρατοι πόλεμοι μα θανατηφόροι εξίσου, αρρώστιες συχνά και το φριχτον τέλος όχι στην όμορφη θέα του μοναστηριού που οι καλόγεροι κρατούν στη μέση τα κλειδιά των κρανίων μήτε στον λόφο με τα κυπαρίσσια• μα στη σκόνη μέσα και στα σκου¬πίδια και στα υπόγεια αζήτητοι νεκροί – με το στανιό τα μάτια ορθάνοιχτα για τη φωτογραφία και την επικήρυξη. Και άλλη πείνα και ανέχεια ψυχής κάτω απ’ τον ίδιο πάντοτε ουρανό του κόσμου.
Στο διηνεκές τότε διάλεξε την ώρα ο Βασιλιάς και μια μέρα εκατέβη στην αγορά όπου το ψέμα συνωστίζεται και η απάτη και οι σιωπηλές φωνές του κέρδους. Παραμέρισαν οι ρακένδυτοι να περάσει η συνοδεία και να σταθεί στο κέντρον ο Μεγαλειό¬τατος με τις πορφύρες. Εκείνος, ο θεόπνευστος, σήκωσε τα χέρια ψηλά τρις, κάθε φορά γεμίζοντας τις χούφτες του διαμα¬ντικά και γρόσια και χρυσάφια τινάζοντάς τα προς τα σύννεφα, σημάδι, λένε, πως αγαπούσε τους ανθρώπους και τον λαό και πως τα χάριζε σκορπώντας τα έτσι.
Αλαλάζοντας συρφετός χύμηξε ποιος να προλάβει πρώτος χτυπώντας και υβρίζοντας ο εις τον άλλον. Γρηγορότερα από τις αστραπές της βροχής συνάχτηκαν οι ξαφνικές λάμψεις στο χώμα και το στερνό φλουρί ακόμα που κυλούσε προς τον υπόνομο.
Η πομπή ξεκίνησε από τα μάτια του Βασιλιά για το παλάτι με το κνούτο μπροστά που πρίν λίγο σιγούσε. Κι από τους τυχερούς της ημέρας άλλοι ταχύτατα λάκισαν σφίγγοντας τον κόρφο για το καλύβι, άλλοι βροντώντας τις τσέπες πέρασαν στίς ανάγκες και στα καπηλειά• μα κάποιοι στη γωνιά, αμέτοχοι στην εξαγορά του βίου τους, σφίγγοντας τα δόντια έκλαιγαν.
(Στον ίσκιο της γης, 1986)

-Μάρκος Μέσκος, τρία ποιήματα από τη βραβευθείσα ποιητική συλλογή «Τα λύτρα»:

«Τώρα μετράει τό βιός του
πόσα χαράματα πόσες αφιλόξενες νύχτες πόση ξενιτιά
και πόση αντίδωρη αγάπη
χάθηκε στη ζωή του.»

1. Δήθεν αιωνιότητα
Μοναδική του ηδονή το σήμερα•
με το φως του ήλιου και θάλασσα βαθιά γαλάζια
χελιδόνια που δίνουν την τροφή στον αέρα
τιτιβίζοντας ευχαριστημένα σήμερα•

με το νέο δάσος και το χορτάρι και τα ζωντανά
μέρα νύχτα και με φεγγερή σελήνη πολεμούν
οι αλλόφρονες ενάντιοι στους άλλους πλανήτες
για το χρήμα το ματαιόδοξο το θανατηφόρο σήμερα•

εφτά του Αυγούστου ημέρα Τρίτη, στον τροχό του Χρόνου
το έτος 2007 μετά Χριστόν — κι εσύ μόριο φευγαλέας
σκόνης• ένα τίποτε.

2. Ενδοχώρα

Γκρίζο πρωινό σκελετωμένα δέντρα ορίζοντες τυφλοί•
για ‘κει που πας κανείς δεν σε προσμένει• φώτα χλωμά
ο πεινασμένος κι άλαλος κοκκινολαίμης μόνο
βουβός ο δρόμος κρύο πολύ
πάχνη στο αναποδογυρισμένο χώμα•
–άξιος είμαι πάρε με!

3. Σήματα

V
Πεινασμένος ο λόγος που καρτερεί σιωπηλά
λέξεις που σημαίνουν λέξεις που δεν σπιθοβολούν
λέξεις που εγείρονται να μιλήσουν πάλι βιαστικά
μην τάχα δεν προλάβουν…

(Από τη συλλογή “Τα Λύτρα”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)

«Πλην των ταλαντούχων δημιουργών υπάρχουν και οι ταλαντούχοι
δύσκολοι αναγνώστες (ας μην το ξεχνούμε). Που κινητοποιούν
το κείμενο βοηθώντας και τον δικό τους κόσμο.

Υπάρχει λοιπόν μια περίτεχνη σχέση ανάμεσα στην
Ποίηση και τον εραστή αναγνώστη.
Σχέση διαρκούς αναφοράς εκατέρωθεν, ιερή, πολλαπλή. Αν είναι
επιπόλαιη δεν μετράει.»
(Μάρκος Μέσκος, «Στον Ενικό και Πληθυντικό ψίθυρο», Νεφέλη)

 

*Βιογραφικό:
Ο Μάρκος Μέσκος γεννήθηκε στην Έδεσσα της Μακεδονίας το 1935. Εκεί οι εγκύκλιες και οι γυμνασιακές του σπουδές. Κατ’ αρχάς στο εμπορικό κατάστημα του πατρός του και κατόπιν, 1965-1980, στην Αθήνα. Απεφοίτησε από το Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Σχολής Δοξιάδη Αθηνών το 1968. Εργάστηκε, μεταξύ άλλων εργασιών του ποδαριού, ως γραφίστας σε αρκετά διαφημιστικά γραφεία αλλά και επιμελητής εκδόσεων. Πολύ πριν, από το 1957, είχε συνδεθεί με τη συντακτική ομάδα του περιοδικού «Μαρτυρίες». Γράφει ποιήματα από το 1952. Συνεργάστηκε με ποιήματα, μελέτες και πεζογραφήματα σε πολλά περιοδικά. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Από το 1981 είναι εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Φίλος και συνιδρυτής της εκδοτικής ομάδας των «Χειρογράφων» ενώ από το 1987-1993 εργάστηκε ως υπεύθυνος των εκδόσεων της Α.Σ.Ε. Έχει τιμηθεί με το βραβείο ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» για τους «Χαιρετισμούς», 1995, και με το βραβείο του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, το 2006, για το σύνολο του ποιητικού του έργου. Η πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή του Μάρκου Μέσκου έχει τον τίτλο «Τα ποιήματα της σκάλας» και κυκοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Στον Μάρκο Μέσκο το φετινό (2014) κρατικό βραβείο ποίησης: πέντε ποιήματά του…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    ΧΩΡΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ
    Ι
    Έσφιξα τα χέρια των συγχωριανών μου
    –τη μοίρα οργωμένη από τ’ αλέτρι
    τον ήλιο και τ’ αγκάθια από τα χερσοχώραφα
    και την οργή τους.
    II
    Ο ουρανός θρυμματισμένος όνειρα
    κάπα στην αγρύπνια του βοσκού κι αμίλητη φλογέρα.
    Τη νύχτα αυτή όσα τα μάτια τ’ ουρανού
    τόσα τα πρόβατα στη γη.
    ΙΙΙ
    Ζέψαν τα βόδια από τίς τέσσερεις χαράματα
    αφού τον αδερφό του ήλιο με την πλούσια κόμη
    ξαπλώσανε στον κύκλο του αλωνιού
    σπυρί σπυρί κουρσεύοντας το στάρι.
    IV
    Βάλτους δεν έχουμε δω να κρώζουνε τα νεροπούλια
    τα καλοκαίρια δω άνεμος δε βογγάει, τ’ αρνιά
    σκαρίζουνε, τα καριοφύλια κοιμούνται.
    Πούθε έρχεται κάθε μεσάνυχτα η παιδική φωνή
    τρέλα γεμάτη καί παράπονο;

    Πριν από τον Θάνατο, 1958

    Μάρκος Μέσκος

    • Ciao Aggeliki!…. Ευχαριστώ!!!
      Το άξιζε το βραβείο ο καλό ποιητής από την Έδεσσα!!!
      Δυο αποσπάσματα από τα δυο βιβλία του που έχω στη βιβλιοθήκη μου…

      -Μάρκος Μέσκος, «Τα φαντάσματα της ελευθερίας»
      (απόσπασμα)

      «… ζωή ακίνητη ζωή ψέμα
      στο δειλινό μαβί ο Τυφλός περπατούσε
      χρώματα χίλια και δροσερό νερό
      χαράς χελιδονάκια μάταια κλειδώνουν τον αέρα
      μορφή φευγάτη απ’ το φεγγάρι και
      μακριά ερωτικά μαλλιά λυμένα από τα χέρια της αγάπης
      σαν τη γλυκιά σοδειά που απ’ τη στεριά
      τραβάει τα δίχτυα με τα τριζόνια. Νυχτώνει

      γιατί έχασε τα κάλλη της η μέρα
      αλληγορία μαγική στο πρώτο φίλημα δική σου

      αύριον πάλι
      βίγλα του ουρανού ήλιε
      και υπόγεια κούλα του νεκρού αιμάτου- μίλησέ μου!

      Στον ίσκιο ανθίζεις και πονάς
      κάλλιο λησμονήσου καθώς ξεχασμένοι καρποί για την κατεύθυνση
      της γης
      κι ανεμοδείχτες ερυθρόδερμοι διαφωνούνε

      και ξαφνικά
      ανεμοστρόβιλος κισσός ψυχορραγούσε
      των λύκων μακρινό ουρλιαχτό.

      Αν δεν σ’ ανταμώσω τίποτα δεν είμαι
      το πέρασμα το μαύρο ‘κείθε από το καλοκαίρι
      στη λίμνη ο κύκνος ο καλός και ωραίος
      γιατί επρόκειτο να χαθεί

      κλαίοντας σιγαλόφωνα βρέχει
      θλίψη καθώς το πίσω μέρος του αμαξιού
      λίγο προτού χαράξουνε οι τροχοί τον δρόμο
      κι άχαρη σκούπα σαρώνει φύλλα φθινοπωρινά.

      Ένδοξη έξοδος από τη ζωή
      αγαπώ άρα κινδυνεύω…»
      (Μάρκος Μέσκος, Τα φαντάσματα της ελευθερίας, Νεφέλη)

      -«Μέσα στη ζωή

      τον περισσότερο καιρό (θαρρείς) έξω από τη ζωή, ξένος
      του κόσμου αυτού-

      δωρεά
      στον απελπισμένον Έρωτα της Ουτοπίας…»
      (Από το «Στο Ενικό και Πληθυντικό ψίθυρο, Νεφέλη)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: