Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (49ο): «Χάραμα – αυγή»…..

 

«Το χάραμα επήρα του ήλιου το δρόμο,
κρεμώντας τη λύρα τη δίκαιη στον ώμο
κι απ’ όπου χαράζει έως όπου βυθά,
τα μάτια μου δεν είδαν
τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι….»
(Διονύσιος Σολωμός, Ελεύθεροι πολιορκημένοι»)

 

«Δεν άκουσες ποτέ σου; Πονάει κάθε χάραμα η αυγή
στα αίματα και στη σιωπή ανεβαίνοντας ανατέλλει.»

(Μάρκος Μέσκος, Ψιλόβροχο Ι)

 

«Ψάχνω να βρω
μια καινούργια λέξη,
λέξη που να μπορεί
τη μοναξιά της πόλης να χωρέσει

τη θλίψη των λεωφόρων της
το χάραμα.»

(Χρήστος Λάσκαρης)

-Τόλης Νικηφόρου, «Το χάραμα δεν έχει μνήμη»

«Το χάραμα δεν έχει τραύματα και ουλές
δεν έχει μνήμη

δεν έλαμψε ποτέ πάνω από δάκρυα και χαμό
δεν φώτισε εκτελέσεις
γιαυτό σαν από θαύμα
αστράφτει, και πάλι στην αιώνια εφηβεία του
λέει καλημέρα σας παιδιά
αγγίζει εδώ κι εκεί τα δέντρα
πιάνει κουβέντα με το αδέσποτο σκυλί

το χάραμα δεν έχει μνήμη

έχει μονάχα ένα βαθύ γαλάζιο φως και
το απλώνει χωρίς δισταγμό πάνω στον κόσμο»
(Από τη συλλογή» Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται»)

 

-Γιάννης Ρίτσος, «Αυγή»

Λιόχαρη μεγαλόχαρη

της άνοιξης αυγούλα

και που `χει μάτια να σε ιδεί

να σε καλωσορίσει

Δυο κάρβουνα στο θυμιατό

και δυο κουκιά λιβάνι

κι ένας σταυρός από καπνιά

στ’ ανώφλι της πατρίδας

-Αρθούρος Ρεμπώ, «Η αυγή»

(Μετάφραση Οδυσσέας Ελύτης)

«Αγκαλιά πήρα και φίλησα την καλοκαιριάτικην Αυγή.

Τίποτε ακόμη στων αρχοντικών την πρόσοψη δε σάλευε.
Αψυχα τα νερά. Κι όλοι τους οι κατασκηνωμένοι,
τόπους τόπους, ίσκιοι, πλάι απ’ του δάσους τον δρομάκο,
στην ίδια θέση πάντα.

Κίνησα να περπατώ ξυπνώντας ολοζώντανες
θερμές ανάσες κι άνοιξαν μάτι τα πετράδια να κοιτάξουν,
οι φτερούγες υψώθηκαν αθόρυβα μες στον αέρα.

Το πρώτο συναπάντημα ήταν, στο μονοπάτι
το σπαρμένο κιόλας ωχρές δροσάτες λάμψεις,
ένα λουλούδι που μου’πε τ’ όνομα του.
Καταντικρύ του καταρράχτη του κατάξανθου
γέλασα που αναμαλλιάστηκε πάνου στα έλατα.

Πιο ψηλά, στην κορυφή, πέτυχα τη Θεά.
Βάλθηκα τότε να της αφαιρώ τους πέπλους έναν έναν.
Μες στη δεντροστοιχία με χειρονομίες μεγάλες.
Πέρα στους κάμπους όπου την κατάδωσα στον
πρώτον πετεινόν. Καταμεσής της πολιτείας όπου μου
ξεγλιστρούσε ανάμεσα καμπαναριά και τρούλους.

Και δωσ’ του εγώ ξοπίσω της σαν τον ζητιάνο
να τρεχοκοπώ στην πέτρινη την προκυμαία πάνου.

Κει που τελειώνει ο δρόμος, σιμά σ’ έναν δαφνώνα,
την αγκάλιασα επιτέλους μ’ όλους μαζί τους πέπλους
κι ένιωσα μια στιγμούλα επάνω μου το απέραντο
κορμί της.

Ύστερα, κυλιστήκανε μαζί, Αυγή και αγόρι,
στα ριζά του δάσους, χάμου.

Όταν ξύπνησα ήταν μεσημέρι…»

-Σὰρλ Μπωντλαίρ, «Ἡ ψυχικὴ αὐγή»

«Ὅταν τὸ φῶς της ρίχνει ἡ αὐγὴ τὸ λευκορροδισμένο
στοὺς γλεντοκήπους καὶ γροικοῦν σὰν τύψη τὸ Ἰδεῶδες,
κάτι τὸ ἐκδικητικὸ καὶ τὸ μυστηριῶδες,
ἕν᾿ ἄγγελο στὸ κτῆνος τους, ξυπνᾷ, τὸ ναρκωμένο.

Τῶν ψυχικῶν τότε οὐρανῶν τ᾿ ἄφθαστο γαλανό,
γιὰ κεῖνον ποὺ ρεμβάζει ὠχρὸς καὶ ποὺ ὑποφέρει ἀκόμα,
ἀνοίγεται καὶ τὸν τραβᾷ καθὼς βαράθρου στόμα.
Ἔτσι, γλυκιὰ Θεά μου, ἁγνὸ Πλάσμα καὶ φωτεινό,

στὰ καπνισμένα ἐρείπια τῶν ἠλιθίων γλεντιῶν,
πιὸ φωτεινή, πιὸ ρόδινη, πιὸ ὡραία ἡ θυμησή σου,
ἀδιάκοπα στὰ ἐκστατικὰ μάτια μου φτερουγίζει.

Ὁ ἥλιος ἐσκοτείνιασε τὴ φλόγα τῶν κεριῶν·
ἔτσι νικήτρα πάντοτε, μοιάζει ἡ σκιὰ ἡ δική σου
μὲ τὸν ἀθάνατο ἥλιον, ὦ ψυχή, ποὺ φῶς σκορπίζει!»

-«Σαν πεθάνω»(Μαρία Πολυδούρη)

«Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη,
όταν αντικρύ θανοίγη μέσ’ στη γάστρα μου δειλά
ένα ρόδο – μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη
και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους σιωπηλά.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα θλιβερή σαν την ζωή μου,
που η δροσιά της, κόμποι δάκρι θα κυλάη πονετικό
στο άγιο χώμα που με ρόδα θα στολίζη τη γιορτή μου,
στο άγιο χώμα που θα μου είνε κρεβατάκι νεκρικό.

Όσα αγάπησα στα χρόνια της ζωής μου θα σκορπίσουν
και θαφανιστούν μακριά μου, σύννεφα καλοκαιριού.
Όσα μ’ αγάπησαν μόνο θάρθουν να με χαιρετίσουν
και χλωμά θα με φιλάνε σαν αχτίδες φεγγαριού.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη.
Η στερνή πνοή μου θάρθη να στο πη και τότε πια,
όση σου απομένει αγάπη, θάναι σα θαμπό καντύλι
– φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.»

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Πες το με ποίηση (49ο): «Χάραμα – αυγή»…..

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Emotional Music – Dawn of Love

    Αύριο την αυγή

    Αύριο την αυγή, όταν η εξοχή παίρνει χρώμα λευκό
    Θα ξεκινήσω. Βλέπεις, το ξέρω πως με περιμένεις
    Θα φύγω για το δάσος, θα περάσω στο βουνό
    Άλλο μακριά δεν γίνεται να μένω και να μένεις

    Θα περπατήσω με τα μάτια μου σε σκέψεις καρφωμένα
    Χωρίς ν’ ακούω θορύβους, ούτε τίποτα να βλέπω πέρα
    Μόνος και άγνωστος, σκυφτός, με χέρια σταυρωμένα
    Θλιμμένος, και σαν νύχτα θα ‘ναι πια για μένα η μέρα

    Της νύχτας το χρυσάφι θ’ αψηφήσω
    Και στα καράβια του Αρφλέρ τα ιστία δεν θα δω
    Μόνο όταν φτάσω, στο δικό σου μνήμα θ’ ακουμπήσω
    Ένα μπουκέτο από γκι και αγριολούλουδων ανθό
    (Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885, γραμμένο το 1847 για την κόρη του που χάθηκε το 1843)

    Αυγερινός, Ηλίας Κλωναρίδης

    Η αυγή

    Η αυγή της Νέας Υόρκης έχει
    τέσσερις στήλες από βούρκο
    κι ένα τυφώνα από μαύρα περιστέρια
    που τσαλαβουτούν στο σάπιο νερό.

    Η αυγή της Νέας Υόρκης στενάζει
    από τις τεράστιες σκάλες
    ζητώντας στις άκρες
    νάρδους ζωγραφισμένης αγωνίας.

    Η αυγή φτάνει και κανείς δεν τη γεύεται
    γιατί εδώ δεν υπάρχει αύριο ούτε έγκυρη ελπίδα.
    Φορές τα κέρματα σε παράφορα σμήνη
    τρυπούν και καταβροχθίζουν εγκαταλειμμένα παιδιά.

    Οι πρώτοι που βγαίνουν καταλαβαίνουν μέσα στα κόκκαλά τους
    πως δε θα υπάρξει παράδεισος ούτε αγάπες που μάδησαν.
    Ξέρουν ότι πηγαίνουν στο βούρκο από αριθμούς και νόμους,
    στα παιχνίδια δίχως τέχνη, στους ιδρώτες χωρίς καρπό.

    Αλυσίδες και θόρυβοι θάβουν το φως
    σε ξεδιάντροπη πρόκληση επιστήμης δίχως ρίζες.
    Στα προάστια υπάρχει ένας νυσταγμένος κόσμος που διστάζει
    σαν να ‘χει μόλις βγει από ένα αιματηρό ναυάγιο.
    (ΛΟΡΚΑ, Μετάφραση: Μόσχος Εμμανουήλ Λαγκουβάρδος)

    Χαράζει η μέρα /κι η πόλη έχει ρεπό

    Το πρωί γυρίζεις πάντα

    Η πρώτη αχτίδα της αυγής
    ανασαίνει με το στόμα σου
    στο βάθος των έρημων δρόμων .
    Γκρίζο φως τα μάτια σου
    γλυκές σταγόνες της αυγής
    πάνω στους σκοτεινούς λόφους .
    Το βήμα σου κι η αναπνοή σου
    πλημμυρίζουν τα σπίτια
    σαν τον άνεμο της αυγής .
    Η πόλη ριγεί ,
    ευωδιάζουν οι πέτρες –
    είσαι η ζωή , το ξύπνημα .

    Άστρο χαμένο
    στο φως της αυγής
    ψίθυρος αύρας ,
    θαλπωρή , ανάσα –
    τελείωσε η νύχτα .

    Είσαι το φως και το πρωί .
    (Τσέζαρε Παβέζε)

    The Aurora

    ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΥΠΝΟΥΣ

    Ανάμεσα σε δύο ύπνους βρήκα μια μικρούλα που με παρεκάλεσε να την πάρω μαζί μου. -Πού; της είπα.
    -Μη σε νοιάζει, μου απάντησε. Βάλε με στην τσέπη σου, και με κοιτάζεις ύστερα, όταν πάψει ο ύπνος. Η βροχή, ο πόλεμος θα περάσουν. Η αυγή θα μας συναντήσει ξύπνιους. Τότε θα κάτσω κάτω απ’ το στόμα σου, όπως κάτω από μια βρύση.

    (Γιώργος Σαραντάρης, «Στη δόξα των πουλιών», Ίκαρος σελ.115)

    Όταν χαράζει, Αγγελάκας

    Αθωότητα

    Δεν ξέρει τίποτα η αυγή
    όταν χαράζει ευτυχισμένη
    και δυναμώνει
    και σε μέρα ξετυλίγεται.
    τίποτα
    απ’ το σκοτάδι που ζυγώνει.
    ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

    Πάει ο καιρός, πάει ο καιρός,
    που ήταν ο κόσμος δροσερός
    και κάθε αυγή ξεκινούσε μια πηγή,
    για να ποτίσει όλη τη γη.

    Το τραγούδι της Αυγής

    Μη σε πλανούν τα ονείρατα
    η Αυγή σ’ τα προβοδάει
    που με σκοπό βαστάει
    τα μάτια σου κλειστά.

    Τι τ’ άστρο, που περήφανα
    στο μέτωπό της βάνει,
    όλη τη λάμψη χάνει
    σαν τα ‘χεις ανοιχτά.

    Στο κύμα η ροδοπρόσωπη
    βρέχει το θείο ποδάρι,
    θωρώντας με καμάρι
    την όψη της εκεί.

    Αλλ’ αν τα ωραία σου βλέφαρα
    τώρα η φωνή μου ανοίγει,
    αχνίζοντας θα φύγει
    μεμιάς η φθονερή.
    (Γεράσιμος Μαρκοράς)

    Πριν το Χάραμα μονάχος, Μπέλλου

    • Καλημέρα, Αγγελική, καλή Κυριακή!…. Ευχαριστώ!!!!
      Στέκομαι στο ωραίο ποίημα του Παβέζε που το ‘χω κρατημένο σ’ ένα φάκελο με ποιήματα που μ’ αρέσουν πολύ, αλλά δεν πήγε ο νους μου προς τα κει να το αναρτήσω…..

      -«Να σηκώνεσαι το χάραμα με καρδιά ανάλαφρη
      και να ευχαριστείς που θα αγαπάς μια μέρα ακόμη.»
      (Χαλίλ Γκιμπράν, Για την αγάπη)

      -Γιώργος Σεφέρης, «Ερωτικός λόγος’
      (απόσπασμα)

      «Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
      κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
      χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ’ όνειρο μένει απόντιστο
      κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.
      Με του ματιού τ’ αλάφιασμα, με του κορμιού το ρόδισμα
      ξυπνούν και κατεβαίνουν σμάρι περιστέρια
      με περιπλέκει χαμηλό το κυκλωτό φτερούγισμα
      ανθρώπινο άγγιγμα στο κόρφο μου τ’ αστέρια…»

      -«Άγγελος Σικελιανός, Η Αναδυομένη»

      «Στο ρόδινο μακάριο φως, να ‘με, ανεβαίνω της αυγής,
      με σηκωμένα χέρια.
      Η θεία γαλήνη με καλεί του πέλαου, έτσι για να βγω
      προς τα γαλάζια αιθέρια.
      Μα ω οι άξαφνες πνοές της γης, που μες τα στήθια μου χυμούν
      κι ακέρια με κλονίζουν!
      Ω Δία, το πέλαγο ειν’ βαρύ και τα λυτά μου τα μαλλιά
      σαν πέτρες με βυθίζουν!
      Αύρες, τρεχάτε, ω Κυμοθόη, ω Γλαύκη, ελάτε, πιάστε μου
      τα χέρια απ’ τη μασκάλη.
      Δεν πρόσμενα, έτσι μονομιάς παραδομένη να βρεθώ
      μες στου Ήλιου την αγκάλη.»

      -Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα, «Νύχτα του Άγρυπνου Έρωτα»

      Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο,
      εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες.
      Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα
      στιγμές και περιστέρια αλυσοδεμένα.

      Νύχτα κάτω από τους δυο. Κρύσταλλο οδύνης,
      έκλαιγες εσύ από βάθη απόμακρα.
      Ο πόνος μου ήταν ένας σωρός από αγωνίες
      πάνω στην αδύναμη καρδιά σου από άμμο.

      Η αυγή μας έσμιξε πάνω στο κρεβάτι,
      τα στόματα βαλμένα πάνω στο παγωμένο σιντριβάνι
      του αίματος τ αστείρευτου που χύνεται.

      Κι ο ήλιος μπήκε απ το κλειστό μπαλκόνι
      και το κοράλλι της ζωής άπλωσε το κλαδί του
      πάνω στην καρδιά μου τη σαβανωμένη.

      -«Ναι, είμαι ένας ονειροπόλος. Γιατί ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει το δρόμο του με το φεγγαρόφωτο, και να δει το χάραμα πριν από τον υπόλοιπο κόσμο.»
      (Όσκαρ Ουάιλντ)

  2. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Εκτός από τα ωραία -έως και πολύ ωραία- ποιήματα, με ενθουσιάζουν κάτι ξεχασμένες μουσικές, όπως η «Aυγή αφράτη» (Σκέπασε ατμός τον έρωτά μας), φίλτατέ μου. (Μπράβο σου που το ξετρύπωσες!) Το οποίο με πήγε συνειρμικά στο

    «Αυγή θλιμμένη» του Γιώργου Ζωγράφου

    ΟΤΑΝ Η ΑΥΓΗ
    Όταν η αυγή
    έρχεται, σε θέλω πιο πολύ.
    Τότε που το άλικο ρόδο
    ξαναγίνεται λευκό.
    Τότε που ο χείμαρρος της φωτιάς
    ξαναγίνεται μοναχικές δροσοσταλίδες.
    Όταν εσύ, η ηρωίδα του ονείρου μου,
    έστω για μια νύχτα,
    ξημερώνεσαι στην αγκαλιά μου.
    (Κωνσταντίνος Σπηλιώτης, Από την συλλογή »Δοκησίσοφοι και Κανίβαλοι Εραστές»)

    Όταν το χάραμα βάδιζε αθόρυβα
    Σε είδα μόνη να ατενίζεις το ξέφωτο το απέραντο
    Με ένα μαγνάδι για φορεσιά
    Στα μάτια σου ζωγραφισμένος ο καθαρός της ψυχής σου μυχός
    Στο πρόσωπό σου απλωμένη η αμεριμνησιά
    Έτρεξα να σε καλωσορίσω
    Σαν τότε
    Που έμπασες μες στη ζωή μου
    Το απλωμένο της χαράς σου ποτάμι
    Κρίμα…
    Ήταν η οπτασία σου
    ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

    Eros Ramazzotti – L’aurora

    Σου χρωστώ που χάνεσαι στην απεραντοσύνη
    Σαν το φτερό που στάζει φως, σαν το μαντίλι
    Του χωρισμού, σαν το πικρό τραγούδι – και που
    Επιστρέφεις την αυγή κομίζοντας ένα λαμπρό
    Κοχύλι, ένα θαλασσινό πουλί, ένα ανθισμένο φύκι
    Ένα κοράλλι από θαμπούς βυθούς, ένα πεφτάστρι
    (ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ, απόσπασμα από τη «Φανέρωση»

    Χάραξε και δε νυστάζω /σκέφτομαι τι μου ‘πες χτες

    (Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
    και βάθος του άσωτου ουρανού,
    ω! της αυγής κροκάτη γάζα
    γαρούφαλλα του δειλινού,
    λάμπετε-σβήνετε μακριά μας,
    χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)
    ΒΑΡΝΑΛΗΣ

    Καθαρότατον ήλιο προμηνούσε
    της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι. (Σολωμός)

    Ἔχει στὸν κῆπο μου μιὰ μυγδαλιὰ φυτρώσει
    κι εἶν᾿ ἔτσι τρυφερὴ ποὺ μόλις ἀνασαίνει·
    μὰ ἡ κάθε μέρα, ἡ κάθε αυγὴ τηνε μαραίνει
    καὶ τὴ χαρὰ τοῦ ἀνθού της δὲ θὰ μοῦ δώσει.
    (ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ)

    • Καλησπέρα, Αγγελική!!!!!… Grazie mille!!!!…

      -«Θραύσματα» ποίησης….
      -«… Παιχνίδια τα νερά
      Στα σκιερά περάσματα
      Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
      Που αρχίζει….»
      (Ο. Ελύτης)

      -«Είναι κοντά η πτυχή του ανέμου που θροεί τον γαλάζιο της περιστερεώνα -η χυμώδης πτυχή
      Που ζυγίζει στο χνούδι της ερεθισμένες αιώρες
      Όταν γέλια μυτερά σπάνε τα τσόφλια της αυγής αγγέλνοντας το ηλιόβγαλμα
      Κι όλο το πρόσωπο της γης λάμπει από μαργαρίτες…»
      (Ο. Ελύτης)

      -«Η πλημμυρίδα των πουλιών τη χαραυγή
      κ’ η σιωπή εντός μου.
      Κατόπιν η βροχή που μάχεται τα πρόσωπα
      ύστερα πάλι σιωπή
      πριν απ’ τον ήλιο χρυσαφένιο.
      Ήλιος για όλα τα χρόνια.»
      (Νίκος Καρούζος, «ΟΥΡΑΝΟΘΕΝ»)

      «… Ἦρθες νὰ μείνεις ὡς τὸ μακρινὸ χάραμα
      σώματα πέρασες ἀκόμη ταξιδεύεις.
      Ἐγὼ δὲν ἔζησα κ᾿ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Ἀττικῆς εἶν᾿ ὅλο τὸ ταξίδι μου
      Σὲ τόσους καημοὺς τραγουδώντας
      δὲν ξέρω τ᾿ ὅπλο τῆς λησμονιᾶς.»
      (Νίκος Καρούζος, Γυναίκα, πείσμα της Ασίας)

      -«Μάγεμ᾿ ἀσημοΰφαντο, φῶς μαργαριταρένιο,
      λιώνονται σ᾿ ἕνα χάραμα ξανθό, μαλαματένιο.
      Γιομάτος μόσχους καὶ δροσιὲς ὁ Ζέφυρος τερπνᾶ
      μέσ᾿ ἀπ᾿ ἀγάπης φαντασιὲς τὰ πλάσματα ξυπνᾶ.»
      (Λορέντζος Μαβίλης, Στην πατρίδα)

      «Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;
      Κι αντί νάρθει μια νύχτα αξημέρωτη, ξημερώνει μια αβράδιαστη μέρα;»
      (Γ. Δροσίνης, «Τι λοιπόν;»)

      «Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει
      ένα που βγαίνει το πουρνό όταν γλυκοχαράζει.»
      (παραδοσιακό από τα «Λιανοτράγουδα», του Μάνου Χατζιδάκι)

      -«Χάραμα
      Τέτοια ώρα πάντα εισπνέω μαγεία
      κι έπειτα – το ξέρεις –
      για Σένα εκπνέω…»
      (Ελένη Γούναρη, Υ-περαστικές μνήμες )

      -Κι ένα ακόμα παραδοσιακό μικρασιάτικο:
      «Δεν είν’ αυγή να σηκωθώ»

      «Δεν είν’ αυγή, δεν είν’ αυγή να σηκωθώ
      να μην, να μην αναστενάξω
      Έβγα ήλιε μου, κι έλα μίλιε μου

      Να γείρω στο, να γείρω στο προσκέφαλο
      κι από, κι από καρδιάς να κλάψω
      Έβγα να σε δω, να παρηγορηθώ

      Στ’ Αλάτσατα, στ’ Αλάτσατα ‘ναι ένα βουνό
      Καρα-, Καρανταή το λένε
      Έλα ταίρι μου, και πιάσ’ το χέρι μου

      Πού παν οι, που παν οι Αλατσατιανές
      και το καημό τους λένε
      Άστρο της αυγής, γιατ’ άργησες να βγεις»

  3. Mazen El Makkouk on said:

    Η Σωτηρία Μπέλλου είναι τέλεια…

    • Καλησπέρα!…Ευχαριστώ, Mazen!… Πολύ ωραίο τραγούδι από μια πολύ μεγάλη τραγουδίστρια του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού!

  4. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Το μάθημα της χαραυγής

    Με το κόκκινο φίδι που γεννιέται στο αίμα τους
    με τη διπλή φλογέρα που κοιμάται στο βλέμμα τους
    τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν κι αυτά
    θα τινάξουν το βαρύ χαλινάρι να εμποδίζει το όνειρό σας
    θα παρατήσουν τους χορούς και τα παιχνίδια στα τρυφερά λαγκάδια
    και θα περάσουν σιωπηλοί μαρμαροτράχηλοι τις ατσαλένιες πόρτες
    να πλημμυρίσουν τη γερασμένη σας πολιτεία
    και τ’ αγέρωχα παλικάρια μεθυσμένα από το αίμα της χαραυγής
    θα τιναχτούν να γιορτάσουν το ξύπνημά τους
    να τραγουδήσουν με τη δική σας φωνή ένα δικό τους αστέρι
    ν’ αγναντέψουν με τα δικά σας βλέμματα ένα δικό τους ήλιο
    να κοιμηθούν με το δικό σας ύπνο ένα λαφρύτερο ύπνο
    και θάρθουν αστροντυμένοι
    όπως έρχεται το φεγγάρι να λιώσει στην αμασχάλη του βουνού
    και θάρθουν ηλιολουσμένοι
    όπως έρχεται το μαχαίρι αστραφτερό να βρει το κοιμισμένο χέρι
    και θάρθουν ανεμοπόδαροι θαλασσοφιλημένοι
    να τινάξουν στη μαραμένη σας αγκαλιά τη ζωντανή τους αγάπη.
    (Νάνος Βαλαωρίτης)

    Άστρο της αυγής, Νταλάρας

    • Καλημέρα, Αγγελική, καλή εβδομάδα!… Ευχαριστώ για το πολύ ωραίο ποίημα του Βαλαωρίτη (το ‘χω αναρτήσει παλιότερα στο μπλογκ μου και πριν 10 μέρες περίπου στη σελίδα μου στο fb, μ’ αφορμή το θάνατο του Τούρκου 15χρονου, Μπερκίν, σε συνδυασμό με τη δολοφονία του δικού μας Αλέξη Γρηγορόπουλου)…

      -Οκτάβιο Παζ, «Αυγή»

      «Γρήγορα χέρια κρύα
      Τραβούσε έναν ένα
      Του σκοταδιού τους επιδέσμους
      Ανοίγω τα μάτια
      Ακόμα
      Είμαι ζωντανός
      Στο κέντρο
      Μιας πληγής ακόμα φρέσκιας»
      (Ξένη ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά γράμματα)

      -Ζαν Μορεάς, [Ω γλυκύτατη αυγή]

      «Απόψε η πλανερή νυχτιά με μέθυσε πολλή ώρα!
      Στο παραθύρι σκεφτικός,
      ω γλυκύτατη αυγή, αγρυπνώ να σε περιμένω τώρα,
      μην αργήσεις να φανείς, ω φως!

      Έλα! Μέσα μου η λάμψη σου που θα χυθεί σα γαληνιά
      στοιχείο ήσυχο μοιάζει.
      Σε δέχεται έτσι το νερό έτσι κι η σκοτεινιά
      των φύλλων σ’ αποστάζει.

      Ακινητήστε, ω φως, ω αχτίδες, στα σκοτεινιασμένα
      τα μάτια μου καθρεφτιστά.
      Τώρα που με τον κάθε της χτύπο η καρδιά μου εμένα
      σιμώνει τις σκιές πιστά.»
      (Ανθολογία γαλλικής ποίησης, Καστανιώτης)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: