Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (48ο): «Αστέρι»….

-Τζων Κητς, «Bright Star» (Λαμπρό αστέρι)

“Λαμπρό μου αστέρι, σταθερός να ήμουν σαν και σένα,

Όχι- μόνο σπιθόφωτος, τρεμάμενος τη νύχτα

Ψηλά, με μάτια ορθάνοιχτα, αιώνια κοιτάζω,

Σαν τον υπόνομο, άγρυπνο της Φύσης ερημίτη,

Ωκνά, αργοσάλευτα νερά στο ιερό τους έργο

Γύρω στη γη τα’ ανθρώπινα ακρογιάλια εξαγνίζουν.

Ή να θωρώ το μαλακό φρεσκοπεσμένο χιόνι,

Που στρώνει λευκοπούπουλα σε βάλτους κι ακροβούνια.

Όχι, ποθώ αμετάβολος και σταθερός να γέρνω

Στο στήθος της Αγάπης μου το αμέστωτο να νιώθω

Σε μιαν απαλήν ανασεμιά ν’ ανεβοκατεβαίνει

Και σ’ ανατάραγμα γλυκό πάντοτε να ξυπνάω

Κι αιώνια την ανάσα της ν’ ακούω στο ξυπνητό μου.

Έτσι η ζωή μου να κυλά ή κάλλιο ας σιγοσβήσω.”

(Ανθολογία Άγγλων ποιητών, εκδ. Σύλλογος προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων)

 

-Τάσος Λειβαδίτης, «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας»

(απόσπασμα)

«… Έλα λοιπόν, σκούπισε τα μάτια σου, μην κλαις. Θεέ μου τι

όμορφα μάτια!

Θυμάσαι, αλήθεια, ένα βράδυ που καθόμαστε στο παράθυρο

μακριά ένα γραμμόφωνο, κι ακούγαμε δίχως να μιλάμε.

Είπες: Ας μην έχουμε γραμμόφωνο, κι ας μη βάλανε αυτή

την πλάκα του για μας.

Όμως αυτό το σιγαλό τραγούδι είναι δικό μας. Κι αυτό το

βράδυ είναι δικό μας.

Και κείνο το άστρο, εκεί, καταδικό  μας. Έτσι είχες πει.

Μιλάς σαν ποιητής, αγάπη μου, έκανα ξαφνιασμένος.

Πέρασες τα όμορφα μπράτσα σου γύρω απ’ το λαιμό μου

και με φίλησες. Όπως εσύ μονάχα ξέρεις να φιλάς.

Έλα, λοιπό, μην κλαις.

Έτσι μπράβο, έτσι μ’ αρέσεις – να χαμογελάς.

Εμείς θα ζήσουμε, αγαπημένη μου, και θα νικήσουμε. Ό, τι

κι αν κάνουν

θα νικήσουμε.

Μια μέρα θα ξαναβρεθούμε.

 Θ’ αγοράσουμε τότε κ’ εμείς ένα δικό μας γραμμόφωνο

και θα το βάζουμε να παίζει όλη την ώρα. Ναι, αγάπη μου,

θα κάτσουμε κιόλας στο παράθυρο, κοντά κοντά.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.

Και τότε

όλα τα βράδια κι όλα τα άστρα κι όλα τα τραγούδια

θα ‘ναι δικά μας. «

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τ. 1ος, Κέδρος)

-Γιάννης Ρίτσος, «Το ίδιο αστέρι»

«Μουσκεμένε οι στέγες γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο. Οι γυναίκες

τυλίγονται στο μποξά τους. Βιάζονται να κρυφτούν στο σπίτι τους.

Αν μείνουν λίγο ακόμη στο κατώφλι, θα τις δει το φεγγάρι

να κλαίνε.

Αυτός υποψιάζεται μέσα σε κάθε καθρέφτη

μιαν άλλη, διάφανη γυναίκα, αποκλεισμένη μες στη γύμνια της

-όσο κι αν θέλεις να την ξυπνήσεις, δεν ξυπνάει.

Αποκοιμήθηκε μυρίζοντας ένα άστρο.

Κι αυτός μυρίζει το ίδιο εκείνο αστέρι ξαγρυπνώντας.»

(Γ. Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 2ος, Κέδρος)

-Μίλτος Σαχτούρης, «Το άστρο»

«Το ξανθό κεφάλι της

τα ξεβαμμένα χείλη της

η σιωπή της

και λίγο σάλιο που έτρεχε

 από το άστρο

το σφύριγμα

το άγριο άστρο που ανοιγόκλεινε

το μάτι του

κι έβλεπε τον Ουρανό

κι έλεγε:

θα τόνε κάψω!»

(Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα, Κέδρος)

Advertisements

Single Post Navigation

9 thoughts on “Πες το με ποίηση (48ο): «Αστέρι»….

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Το αστέρι και η ευχή, Ρεμπούτσικα

    Γιάννη, χαίρε!
    Και μόνο που ξαναδιάβασα όλο το Πρωινό άστρο του Ρίτσου -και μόνο γι’ αυτό- αξίζει αυτή η ανάρτηση. Ό,τι πιο τρυφερό έχω διαβάσει αφιερωμένο στην νεογέννητη κόρη του, την Έρη.
    Όταν έχεις χρόνο, ιδού ολόκληρο το έργο σε μια από τις μελοποιήσεις του, εκτός από την υπέροχη (αλλά αποσπασματική) του Λεοντή:

    ΠΡΩΙΝΟ ΑΣΤΡΟ (ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ)

    Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
    τα φαναράκια των κρίνων
    να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

    Θέλω να σου φέρω
    ένα περιβολάκι
    ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
    πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
    για να σεργιανάει το γαλανό όνειρό σου.

    Θέλω να σου φέρω
    ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
    δυο αχτίνες σταυρωτές απ’ τους στίχους μου
    να σου ξορκίζουν το κακό
    να σου φωτάνε
    μη μου σκοντάψεις, κοριτσάκι,
    έτσι γυμνόποδο και τρυφερό
    στ’ αγκάθι κ’ ενός ίσκιου.

    Κοιμήσου.
    Να μεγαλώσεις γρήγορα.
    Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
    κ’ έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
    Κοιμήσου.

    Το πρόσωπο της μητερούλας φέγγει
    πάνω απ’ τους ρόδινους λοφίσκους του ύπνου σου
    εαρινό φεγγάρι
    ανάμεσα απ’ τα στάχυα της έγνοιας της
    και τα τριαντάφυλλα των τραγουδιών μου.
    Κοιμήσου, κοριτσάκι.
    Είναι μακρύς ο δρόμος.
    Πρέπει να μεγαλώσεις.
    Είναι μακρύς μακρύς μακρύς ο δρόμος…

    Kari Jobe – Stars In the Sky

    Ακούσετε!

    Για ν’ ανάβουν τ’ αστέρια
    σημαίνει πως κάποιος τα έχει ανάγκη;
    Σημαίνει πως κάποιος επιθυμεί να υπάρχουν;
    Σημαίνει πως κάποιος αυτά τα φτυσίματα μαργαριτάρια τα λέει;
    Και, φέρνοντας
    την καταιγίδα στο κατασκονισμένο μεσημέρι,
    βουλιάζει ως το Θεό,
    φοβάται μη φτάσει πολύ αργά,
    κλαίει,
    φιλά το ροζιασμένο του χέρι,
    παρακαλεί _
    του χρειάζεται ένα αστέρι –
    ορκίζεται
    πως δεν μπορεί να υποφέρει αυτό το μαρτύριο δίχως αστέρια.
    Μετά.
    σουλατσάρει την αγωνία του,
    τον ήρεμο προσποιείται.
    Λέει σε κάποιον:
    “Τώρα πηγαίνεις καλύτερα, δεν είναι έτσι;
    Πια δεν φοβάσαι;
    Ε;”.
    Ακούσετε!
    Για ν’ ανάβουν
    τ’ αστέρια –
    σημαίνει πως κάποιος τα έχει ανάγκη;
    σημαίνει πως είναι – απαραίτητο,
    κάθε βράδυ
    πάνω από τις στέγες
    ν’ αρχίζει να λάμπει ένα τουλάχιστον αστέρι;
    Wladimir Majakowski

    ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ-ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

    «Αφροδίτη» Ανδρέας Εμπειρίκος

    Εκείνο το βράδυ, εκοίταζε τα άστρα και τους αστερισμούς. Όμως, στο νου μου, ήτο ημέρα. Μέσα στο φως της, με κοίταζες Εσύ, αγαπητή, ροδόχρους και απαλά ντυμένη, και κάποτε-κάποτε ονειρευόμουν αυξάνοντας μέσα μου την ζωηρή φωτοχυσία.

    Και όμως, έξω ήτανε νύκτα. Αλλά τι νύκτα; Νύχτα γιομάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια.

    Εγώ κοίταζα τα άστρα και τους αστερισμούς, μα έβλεπα Εσένα ταυτοχρόνως. Ιδού ο Τοξότης, έλεγα, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων. Αλλά, συγχρόνως, έβλεπα Εσένα.

    Αγαπητή, ροδόχρους και απαλά ντυμένη, στεκόσουν μέσα μου, σε άπλετη φωτοχυσία, και πότε έγερνες δεξιά, και πότε αριστερά την κεφαλή σου, με τον Ωρίωνα, η με τον Σείριο στα μαλλιά σου, με τον Τοξότη στην καρδιά σου.

    Εγώ εκοίταζα τα άστρα και τους αστερισμούς. Ιδού ο Τοξότης, έλεγα, ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, μα έβλεπα Εσένα ταυτοχρόνως.

    Αγαπητή, ροδόχρους, και απαλά ντυμένη, καθόσουν σε μια καρέκλα μέσα στην καρδιά μου, σε μια απερίγραπτη φωτοχυσία, με την σκιά σου, πότε δεξιά και πότε αριστερά, και έμενες ασάλευτη, απλή, γλυκειά, ωραιότατη και καθισμένη στην καρέκλα σου με τέτοιο τρόπο, που μου ερχόταν να σε βάλω να καθίσεις στα γόνατά μου, με το ένα μου χέρι στα στήθη σου, και το άλλο κάτω από το φόρεμά σου, ανάμεσα στα σκέλη σου.

    Και έλεγα και ξανάλεγα: Ιδού ο Τοξότης, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, και έβλεπα πάντοτε, και τους αστερισμούς και Εσένα.

    Τούτη όμως την φορά, ήσουν ξαπλωμένη –απόλυτα ξαπλωμένη- και τα μαλλιά σου τα ανέμιζε ο αέρας. Το χέρι μου σε έψαυε. Τα μάτια σου μου μιλούσαν. Και εγώ έλεγα και ξανάλεγα με πάθος: Ιδού ο Τοξότης, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, μα τώρα πλέον, έβλεπα μονάχα Εσένα.

    Τότε συνέβη ένα μεγάλο θαύμα. Έσβησαν όλα τα άστρα μονομιάς και έμεινες μόνον Εσύ στον ουρανό μαζί μου, μέσα σε μιαν ανέσπερη ημέρα, στο πλευρό μου. Εγώ σε κοίταζα αγαλλιών, και έλεγα και ξανάλεγα το όνομά σου.

    Και Συ;

    Εσύ, γλυκειά και Μεγαλόχαρη, μέσα στο χέρι σου, κρατούσες την καρδιά μου.

    (Από τη συλλογή: «Γραπτά η Προσωπική Μυθολογία” Εκδόσεις Άγρα 1988)

    Αστέρια στο στερέωμα, Ορφέας Περίδης

    Ανεξάντλητος ο Καρούζος. Σε πρόλαβα;

    1. «Έλληνα, τι καρτεράς αντίκρυ στ’ άστρα.
    Ο πόνος έγινε για σένα κι η ομορφιά».

    2. ΟΧΥΡΟΥΜΕΝΟΣ ΜΕ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ
    Σήμερα μόλις το εννόησα πλήρως•
    Όλα τραγουδούν στον πλανήτη
    Τα τσιγάρα μου τα τρένα τα αυτοκίνητα
    Η δασεία η ψιλή η περισπωμένη
    /να ξέρεις όμως-: άλλο πράμα του λόγου η μαστοριά
    Κι άλλο η μαστορική της αγωνίας/
    Όλα τραγουδούν στον πλανήτη
    Λουλούδια πύραυλοι ασθενοφόρα κι αεροπλάνα
    Γαϊδούρια μοτοποδήλατα ραδιόφωνα οι ψαλτάδες
    Νευρώσεις παράνοιες οι βαρειές ψυχώσεις
    Και των αθρόων αστραπών η πανουργία
    Στου φωτός το θρόισμα
    Ο κακοήθης όγκος η αρτηρίτιδα κ’ η διπλή πνευμονία
    Τα μωρά της αμυγδαλωτής κυρα-Βασίλαινας
    Η αποτυχία η ευτυχία η επιτυχία η δυστυχία
    Όλα τραγουδούν στον πλανήτη.
    Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Ξέρω κάποιο αστέρι, Χορν

    3. ΜΕ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ
    Στο ουράνιο πλήθος των ψυχών θα σε ζητήσω
    μες στην εκμηδένιση νέος και θεάρεστος.
    Εγώ στους μαιάνδρους των ονείρων μπερδεύτηκα
    σε κάθε βήμα η γη με ανατρέπει.
    Ολόξανθη
    θα φεύγεις απ’ τα κράτη
    έχοντας και τα δυό σου χέρια
    πάνω στην ήβη που σκιρτά
    ολόξανθη
    γυρίζεις υγρή στις πρωτεύουσες
    ένα κοχύλι του θαλάσσιου κρημνού η μαργαρίτα των άκρων σου
    και οι νύχτες γλυκά μακροσκελείς…
    Θυμάμαι τώρα μονάχος με τ’ αστέρια
    χωρίσαμε απόβραδο και πήγαινες
    φρεσκοβγαλμένη από την αγκαλιά μου–
    ζούσαν ακόμη τα βήματα του κήπου ενώ έφευγες
    παίρνοντας το χώρο μαζί σου.
    Έχω στη μνήμη το υγρό φυτό με τα φύλλα του
    που είναι πεσμένα φτερά πουλιού και τ’ όνομα του
    Justita – ο Ήλιος του Εθνικού Κήπου
    μέσα στο απόγευμα των φυλλωμάτων μικρός φωτοστέφανος.
    Από κόκκινο αίμα ο άγγελος έβγαινε
    και χύνεται στη σινδόνη τ’ ουρανού
    μα η ρομφαία λάμπει
    στίλβοντας τη δικαιοσύνη που είν’ ό έρωτας.
    Κάθομαι μια στιγμή στο κορινθιακό κιονόκρανο
    πλάι στο ρυάκι με το βυθισμένο σπόνδυλο
    για να φέρω τον ιερό απελπισμό, αρχαίες ώρες.

    Δεν υπάρχεις…
    (Νίκος Καρούζος)

    Αν ήταν άστρα τα φιλιά σου

    4. ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΟΣ
    Τι είναι ο έρωτας έζησα με τ’ άστρα
    κρατώντας το στέρνο μου στα χέρια ξεκαρφωμένο
    εγώ έπεφτα όπως ένας κάδος πέφτει σε πολλές σκάλες
    χύνοντας το νερό τόσον άτυχο
    εγώ έπεφτα
    ενώ καίγονταν μέσα μου τα εικοσιτετράωρα.
    Να η λαλιά της αγάπης στις σκόνες στα ποδήματα
    έχω τη χάρη να γκρεμίζομαι απ’ τα σπλάχνα
    και βλέπω, είναι με το μέρος μου ο ίλιγγος.
    ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού /ένα είναι που σου μοιάζει /ένα που βγαίνει το πουρνό /και σαν γλυκοχαράζει.

    • Καλημέρα Αγγελική, καλή Κυριακή!!!…. Όλα ωραιότατα!!!… Grazie mille!!!
      Όντως στον Καρούζο με πρόλαβες!… Το «Πρωινό άστρο» του Ρίτσου είναι από τα ωραιότερα ποιήματα για παιδιά που έχουν γραφτεί, το αγαπώ πολύ, αποσπάσματά του «δίδαξα» πολλές φορές στους μαθητές μου, και θυμάμαι, 25 χρόνια περίπου πριν, στις εξετάσεις για το μεταπτυχιακό μου στα Παιδαγωγικά μας έβαλαν να αναλύσουμε ένα απόσπασμα από το ποίημα κι έγραψα για 18 (με άριστα το 20)!

      -Κλείτος Κύρου, «Παλμοί του ουρανού»

      «Γυμνάζαμε τα μάτια μας στ’ αστέρια
      Όταν η μέρα πετούσε το τελευταίο της ρούχο
      Σου έλεγα:
      “Τούτο τον καιρό με δυναστεύουν τα αστέρια
      Όπως και τότε”
      Και σου ‘δειχνα τον αμφίβολο Αλκόρ πλάι στον Μιζάρ
      Πιο πέρα
      Ο Αλντεμπαράν σημάδευε το βλέμμα μας
      Με φωτεινές δεσμίδες
      (Σου εξήγησα πως στα ελληνικά
      Λέγεται Λαμπαδίας)

      … Κάποτε
      Δυο κοριτσίστικα πόδια
      Χάραζαν κύκλους γύρω μας
      Σαν τον διαβήτη
      Και τα ξέφτια της νύχτας
      Δρασκελούσαν στους οριζόντιούς μας έρωτες
      Κι οι παλμοί του ουρανού
      Την ψυχή μας ταρακουνούσαν

      Σου ‘λεγα για τ’ αστέρια
      Πώς λαξεύουν τα ωχρά μας ομοιώματα
      Σ’ ένα κομμάτι γυαλί
      Κι εσύ αναλογιζόσουν
      Έναν αράπη
      Να ταξιδεύει με τρένο στο Κεντάκυ
      Και να γνέφει στο διάβα του
      Ένα μκρό αγίνωτο αγόρι.»
      (Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή, ΑΓΡΑ)

  2. κι ένα δωράκι από μένα στο φίλο

  3. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Vincent (Starry Starry Night) Don McLean

    Καλημέρα, Ιωάννη!
    Είπα να μην κόψω σε αποσπάσματα το ποίημα, για να μην κατακερματίσω τον ειρμό του. Οπότε, ιδού:

    Η εφηβεία της λήθης
    (από τη συλλογή Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ Εκδόσεις Στιγμή 1994)

    Περιμένω λίγο
    να σκουρύνουν οι διαφορές και τα’ αδιάφορα
    κι ανοίγω τα παράθυρα. Δεν επείγει
    αλλά το κάνω έτσι για να μη σκεβρώσει η κίνηση.
    Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειας μου
    και το περιστρέφω. Όχι ακριβώς περιστρέφω.
    Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες
    των φόβων, τα αστέρια. Όχι ακριβώς καλησπερίζω.
    Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή
    τ’ ασημένια κουμπάκια της απόστασης
    κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
    Δεν επείγει. το κάνω μόνο για να δείξω στην απόσταση
    πόσο ευγνωμονώ την προσφορά της.
    Αν δεν υπήρχε η απόσταση
    θα μαραζώνανε τα μακρινά ταξίδια
    με μηχανάκι θα μας έφερναν στα σπίτια
    σαν πίτσες την υφήλιο που ορέχτηκε η φυγή μας.
    Θα ήτανε σαν βδέλλες κολλημένα
    και θα με φώναζαν γιαγιά απ’ τα χαράματά μου
    εγγόνια μου και έρως αδιακρίτως.
    Και τι θα ήταν τ’ άστρα
    δίχως την υποστήριξη που τους παρέχει η απόσταση.
    Επίγεια ασημικά, τίποτα κηροπήγια τασάκια
    να ρίχνει εκεί τις στάχτες του ο αρειμάνιος πλούτος
    να επενδύει ο θαυμασμός την υπερτίμησή του.

    Αν δεν υπήρχε η απόσταση
    στον ενικό θα μας μιλούσε η νοσταλγία.
    Οι σπάνιες τώρα ντροπαλές της συναντήσεις
    με την πληθυντική ανάγκη μας
    μοιραία τότε θ’ αφομοίωναν
    την αλανιάρα γλώσσα της συχνότητας.

    Βέβαια, αν δεν υπήρχε η απόσταση
    δεν θα ’τανε σαν άστρο μακρινό εκείνος ο πλησίον
    θα ’ρχόταν στην πρωτεύουσα προσέγγιση
    μόνο δυο βήματα θ’ απέχανε τα όνειρα
    από τη σκιαγράφησή του.
    Όπως κοντά μας θα παρέμενε
    η ύστατη φευγάλα της ψυχής.
    Προς τι η τόση περιπλάνηση. Χώρος
    κενός υπάρχει. Εμείς θα κατεβαίνουμε
    να ζήσουμε στο υπόγειο κορμί μας
    κι εκείνη με τον μύθο της και τα συμπράγκαλά του
    θα μετεμψυχωνότανε σε σώμα.

    Αν δεν υπήρχες εσύ απόσταση
    θα πέρναγε πολύ ευκολότερα
    πιο γρήγορα εν μια νυκτί η λήθη
    τη δύσκολη παρατεταμένη εφηβεία της
    αυτό που χάριν ευφωνίας ονομάζουμε μνήμη.

    Όχι ακριβώς μνήμη. Στερεώνω
    με βλεμμάτινη κλωστή ομοιώσεις
    έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
    Όχι ακριβώς στερεώνω. Δουλικά περιστρέφομαι
    γύρω από αυτούς τους κόλακες του χρόνου που
    χάριν συντομίας τους ονόμασα μνήμη.
    Όχι ακριβώς μνήμη Ανεφοδιάζω διάττοντες
    με παρατεταμένη εκμηδένιση. Επείγει.

    KIKH ΔΗΜΟΥΛΑ

    Paint The Sky With Stars

    • Ciao, Ageliki!!!… Καλώς έπραξες και παράθεσες ολόκληρο το ωραίο ποίημα τη ΔΗμουλά… Είναι ένα είδος αυθαιρεσίας να «πετσοκόβουμε» τα ποιήματα, αλλά τι να να κάνουμε ορισμένες φορές οι «ανάγκες» το απαιτούν… Ευχαριστώ!!!

      -Γ. Σεφέρης, «Δεκαέξι χαϊκού»
      Θ΄
      ΝΕΑ ΜΟΙΡΑ
      «Γυμνή γυναίκα το ρόδι που έσπασε ήταν γεμάτο αστέρια.»

      -«ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ» (Απόσπασμα από το επικό ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ)
      («Σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου»)
      …..
      Είναι μακριά από μας τα αστέρια
      μακριά – μακριά, πολύ – πολύ μακριά.
      Ανάμεσα στ’ αστέρια η γη μας είναι μια κουκκίδα
      μια τόση δα κουκκίδα,
      και η Ασία το ένα πέμπτο είναι της γης μας.
      Μια χώρα της Ασίας είναι οι Ινδίες,
      μες τις Ινδίες μια πόλη είναι η Καλκούτα.
      Ο Μπεναρτζή δεν είναι παρά μοναχά ένας άνθρωπος μες τη Καλκούτα.

      Και να τι θέλω τώρα να σας πω:
      Μές τις Ινδίες, μέσα στη πόλη της Καλκούτας
      φράξαν το δρόμο ενός ανθρώπου,
      αλυσοδέσαν ενα άνθρωπο που βάδιζε.
      Νάτο λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι
      να υψώσω το κεφάλι στα αστροφώτιστα διαστήματα.
      Θα πείτε τα άστρα είναι μακριά
      κ’ η γή μας τόσο δα μικρή.

      Ε το λοιπόν ότι κι αν είναι τ’ άστρα
      εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
      Για μένα το λοιπόν,
      πιό εκπληκτικό και πιο επιβλητικό
      και πιο μυστηριακό και πιό μεγάλο
      είναι ένας άνθρωπος που τον εμποδίζουν να βαδίζει
      είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουν.-

      -F. G. Lorca, «Αν τα χέρια μου μπορούσαν να ξεφυλλίσουν»

      «Προφέρω τ’ όνομά σου
      στις σκοτεινές νύχτες
      όταν έρχονται τ’ άστρα
      να πιουν στο φεγγάρι
      και κοιμούνται τα κλαριά
      στις κρυμμένες φυλλωσιές.
      Αισθάνομαι κενός
      από πάθος και μουσική.
      Τρελό ρολόι που τραγουδάει
      τις παλιές μας ώρες.

      Προφέρω τ’ όνομά σου,
      αυτή τη σκοτεινή νύχτα,
      και τ’ όνομά σου μού ηχεί
      πιο μακρινό από ποτέ.
      Πιο μακρινό απ’ όλα τ’ αστέρια
      και πιο οδυνηρό απ’ την απαλή βροχή.

      Θα σ’ αγαπήσω όπως τότε
      κάποια φορά; Τι ευθύνη
      έχει η καρδιά μου;
      Αν η ομίχλη εξαφανιστεί,
      ποιο άλλο πάθος με περιμένει;
      Θα είναι ήρεμο και αγνό;
      Αν τα δάχτυλά μου μπορούσαν
      να ξεφυλλίσουν το φεγγάρι!»
      (Μετ. Μαριάννα Τζανάκη)

  4. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Τι μου θύμισες τώρα, βρε Γιάννη, με το Μικρόκοσμο. Χαίρομαι που τον σκέφτηκες.
    «Ναζίμ Χικμέτ ή να μη ζειμ» σύμφωνα με το λογοπαίγνιο της εποχής.
    Τα Πολιτικά Τραγούδια του Μικρούτσικου παίζανε στο άθλιο κασετοφωνάκι μου ολημερίς (και ξανά ριπλέι), μέχρι να πάω για ύπνο. Τραγουδώντας κι εγώ μαζί, ήξερα με τη σειρά ποιο θα είναι το επόμενο. Φωνάρα η Δημητριάδη. Την ακούω και τρελαίνομαι, ακόμη και σήμερα.

    Όμως σε πάω αλλού. Δυστυχώς, πετσοκόβοντας, για οικονομία.

    «Εαρινή Συμφωνία», ΧVIII, (1937- 1938) Γιάννης Ρίτσος
    Κλείνω τα βλέφαρα / κάτω απ” την ήρεμη νύχτα
    κι ακούω να κελαηδούν μυριάδες άστρα / εκεί όπου σύρθηκαν τα δάχτυλά σου
    πάνω στη σάρκα μου.

    Είμαι
    ο έναστρος ουρανός / του θέρους.

    Τόσο βαθύς κι ωραίος / τόσο μεγάλος έγινα
    απ” την αγάπη σου / που δε δύνεσαι πια / να μ” αγκαλιάσεις.

    Αγαπημένη / έλα να μοιραστούμε / τα δώρα που μου ‘φερες.

    Ιδού, το δάσος λυγίζει
    απ” το βάρος των ανθών και των φύλλων του.
    ‘Ενα άστρο έπεσε.
    Είδες;
    Σιωπή.
    Κλείσε τα μάτια.

    Ένα αστέρι πέφτει πέφτει

    Κυνηγέ,
    υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
    Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι. Λυτρώσου…
    Ηρέμησε…
    Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
    μα δε σκοτώνω άστρα.
    (Κική Δημουλά)

    Με τ’ αστεράκι της αυγής /στο παραθύρι σου να βγεις

    Τόσα άστρα και γώ να λιμοκτονώ
    χρωματίζω πουλιά, χάρτινα πουλιά
    και περιμένω να κελαηδήσουν,
    και περιμένω να κελαηδήσουν…
    γιατί χειμώνιασε

    Τόσα άστρα και εγώ να λιμοκτονώ
    κάνε λοιπόν κύριε
    να ‘χει κανείς ένα φίλο
    δος του ένα σκυλί
    ή ένα φανάρι του δρόμου
    γιατί χειμώνιασε.
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
    στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
    που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!
    (Οδυσσέας Ελύτης -Με το λύχνο του άστρου – 1964 )

    ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ (1940)-Οδυσσέας Ελύτης
    Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα
    Όλα τα δάχτυλα
    Σιωπή
    Έξω από τ’ ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
    Σιγά σιγά ξετυλίγεται
    Η εξομολόγηση
    Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ’ άστρα!

    Των φθαρτών δακρύων απόγονοι
    Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
    Αφήσαμε το γήινο δέρμα
    Και στον ψίθυρο των δέντρων ψαύσαμε
    Τα λόγια μας
    Για τελευταία φορά
    Τώρα στα μέτωπά μας γειτονέψανε άστρα!

    Στον ουρανό είναι έν’ αστέρι, Χωματά

    Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
    Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
    Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
    Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
    Και περιμένουν
    Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
    Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου
    Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
    Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου.
    (Ερωτικό, Μάνος Χατζιδάκις)

    «Όταν δε θα υπάρχεις
    Όταν δε θα υπάρχουμε
    Και τα χέρια σου θα ταξιδεύουν
    Να βρουν μιαν άλλη ζωή
    Ν’ αγκαλιάσουν μιαν άλλη πιο απέραντη θάλασσα
    Ν’ ανάψουν κι αλλού τούτο το άστρο
    Πού μένει πάντα αιχμάλωτο
    Μέσα στη λάμπα
    Θα προχωρήσω με τον ανεμοστρόβιλο
    Κάτω απ’ τα ψηλά κυπαρίσσια
    Ν’ ανταμώσω τον ίσκιο
    Σταυρωμένο πάνω στα ρόδα
    Ενός άυλου κήπου»
    (Τάκης Βαρβιτσιώτης, Όταν δε θα υπάρχεις, Το ξύλινο άλογο, 1950-53)

  5. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    ΑΣΤΡΑ
    Καπνίζουν κ’ οι άγγελοι, είπε.
    Άμα σηκώσετε τη νύχτα
    το κεφάλι σας θα τις ιδείτε
    τις κάφτρες των τσιγάρων τους.

    Τι καφενείο τι ουρανός
    ντουμάνι και φτυσιές
    κι αέρας σάπιος

    (κι ο κάτω κόσμος
    στάχτες κι αποτσίγαρα).
    ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΡΑΒΟΣ

    Please, βάλε τέρμα τα ηχεία και άκουσε το λατρεμένο (μου) τραγούδι του Sting:

    FRAGILE (Like tears of a star)

    • Καλημέρα Αγγελική, καλή εβδομάδα!!!… Ανεξάντλητη είσαι!!!… Bravissima!!!
      Γράφω ακούγοντας το υπέροχο Fragile, ένα από τα πιο αγαπημένα και για μένα τραγούδια… Ωραίο και το ποίημα του Μπράβου, άγνωστος στους πολλούς, αλλά ένας από τους πολύ καλούς μας ποιητές για τους μυημένους…

      -Βρήκα και κάτι ακόμα του Καρούζου…

      -«… Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει
      κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια
      μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια
      λάμποντας το Ένα.
      Ο Θεός έκραζε τη λαλιά:
      Δίδαξέ με
      στο άστρο στρεφόμενος, είπε,
      και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις
      χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα. […]»
      (Νίκος Καρούζος, «Τα Χριστούγεννα του σταλαγμίτη»)

      -Νίκος Καρούζος, «Η έναστρη φωτεινότητα»

      «Ο άνθρωπος που εισόρμησε πια στην απώτερη θλίψη
      με δίχως έστω ένα τριαντάφυλλο
      μ’ εκείνα τ’ ακατέργαστα στην ώχρα μεινεσμένα μάτια
      στο μισοσκέπαστο ερημόκκλησο σέρνοντας
      τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας
      ανέκαθεν ήξερε την άσωστη κατάσταση-: πως είμαστε
      καθημαγμένοι ερασιτέχνες του Πραγματικού
      μ’ ένα μυστήριο που βεβηλώνει τη διάνοια διχάζοντας
      πριν η δορά της θάλασσας σηκώσει το ανάστημα του Άδη.

      Πολύκρουνη η θύελλα σπάζει τα ματογυάλια της κι ο μέγας
      τρόμος αδράχνει τα μελλούμενα
      σχηματίζοντας αποστήματα στη μνήμη.
      Κατάχαμα της ασίγαστης σιγής ένα κινούμενο κειμήλιο-σκουλήκι.

      Η ζωή που μικραίνει: η μεγάλη αλήθεια.
      Στον οπού πιάνει το τσαπί γίνεται τσάπισμα
      στον οπού πίνει το νερό γίνεται πιόμα.
      Έρχεται έαρ αειπάρθενο προφέροντας αρώματα
      κρατεί μια κατάμαυρη λεπτότατη κλωστή»
      στα ύπαιθρα της νύχτας
      το σημείο του γκιώνη που είν’ άγνωστο πέρα…

      -«… Άστρο της αυγής, όταν χαμήλωνες τα μάτια
      οι ώρες μας ήταν πιο γλυκές από το λάδι
      πάνω στην πληγή, πιο πρόσχαρες από το κρύο νερό
      στον ουρανίσκο, πιο γαλήνιες από τα φτερά του κύκνου.
      Κρατούσες τη ζωή μας στην παλάμη σου.
      Ύστερα από το πικρό ψωμί της ξενιτιάς
      τη νύχτα αν μείνουμε μπροστά στον άσπρο τοίχο
      η φωνή σου μας πλησιάζει σαν έλπιση φωτιάς
      και πάλι αυτός ο αγέρας ακονίζει
      πάνω στα νεύρα μας ένα ξυράφι….»
      (Γ. Σεφέρης, Νοτιάς)

      -«Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
      Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
      Μη φοβηθείς
      Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
      Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
      Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
      Eίτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
      Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος
      Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
      Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
      Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
      Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
      Και περιμένουν
      Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
      Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου
      Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
      Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου
      Το προσωπό μου φωτεινό
      Να σχηματίζει αστερισμό
      Να σου χαμογελάει
      Και να σου ψιθυρίζει
      Καλή νύχτα»
      (Μάνος Χατζιδάκις, Ερωτικό, από το «Δέκα ποήματα))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: