Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Τσικνοπέμπτη σήμερα, και… “ποιητικές μάσκες…

masks-1-ok1

 

-Φερνάντο Πεσσόα, [Μάσκες]:

 

“Πόσες μάσκες, και πόσες άλλες

πάνω στο πρόσωπο της ψυχής μας φοράμε;

Άραγε, όταν γι αστείο η ψυχή τη μάσκα θελήσει να βγάλει

ξέρει  πως έτσι αφήνει το πρόσωπο γυμνό να φανεί;

Η μάσκα η πραγματική, δεν νιώθει τίποτα κάτω απ’ τη μάσκα

Αλλά κοιτάζει μέσα απ’ αυτή με μάτια κρυμμένα.”

 

*(Φερνάντο Πεσσόα (1888- 1935): Για τον Πεσσόα η χρήση των πολλαπλών persona είναι αναπόσπαστο μέρος του λογοτεχνικού του προγράμματος, της αποστολής που ο ίδιος ανέθεσε στον εαυτό του: να ερμηνεύσει τον αιώνα του. Επεκτείνοντας την εμβληματική διακήρυξη του Ρεμπό: «Εγώ είναι ένας άλλος», το «Εγώ» γίνεται «Άλλοι»: «Ο καθένας από μας είναι διάφοροι, είναι πολλοί, είναι ένας πολλαπλασιασμός των εαυτών τους». Και οι “φωνές- πρόσωπα” πολλαπλασιάζονται, φτάνοντας τον εκκωφαντικό αριθμό των 72 «Άλλων»:

“Πολλαπλασιάστηκα, για να με νιώσω,/ για να με νιώσω, χρειάστηκε να νιώσω τα πάντα,/ ξεχείλισα, χύθηκα έξω από μένα,/ γυμνώθηκα, παραδόθηκα/ και σε κάθε γωνιά της ψυχής μου υπάρχει ένας βωμός σε διαφορετικό θεό./ Όσο πιο πολύ αισθανθώ, όσο πιο πολύ αισθανθώ σαν διαφορετικά πρόσωπα,/ όσες πιο πολλές προσωπικότητες αποκτήσω,/ όσο πιο έντονα, πιο στριγκά τις αποκτήσω,/ όσο πιο ταυτόχρονα αισθανθώ μ’ όλες αυτές,/ όσο πιο ομοιότροπα διαφορετικός, ανομοιότυπα προσεκτικός,/ υπάρξω, αισθανθώ, ζήσω, είμαι,/ τόσο πιο πολύ θα αποκτήσω τη συνολική ύπαρξη του Σύμπαντος,/ τόσο πιο πλήρης θα ‘μαι σ’ ολόκληρη την έκταση του Διαστήματος…”)

(Μαρία Παπαδήμα, Βιβλιοθήκη (13/06/2008), Ελευθεροτυπία)

maskes-larbw1

 

-Βαλερύ Λαρμπώ (1881-1957), “Η μάσκα”:

 

“Γράφω φορώντας πάντα στο πρόσωπό μου μια μάσκα,

ναι, μια μακριά μάσκα, βενετσιάνικη, παλαιϊκή,

με στενό μέτωπο,

όμοια με λευκό μεταξωτό ρύγχος.

Κάθομαι στο τραπέζι και υψώνω το κεφάλι,

ατενίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη,

καταπρόσωπο, και μετά σε γωνία, παρατηρώ

την παιδική, κτηνώδικη κατατομή που αγαπώ.

Ω, αν ένας αναγνώστης, ο αδελφός μου, σ’ αυτόν

μιλώ μες απ’ τη χλωμή, γυαλιστερή μάσκα,

αν γινόταν να ‘ρθει και να φυτέψει ένα αργό,

βαρύ φιλί σ’ αυτό το στενό μέτωπο,

σ’ αυτό το πελιδνό μάγουλο,

για να προσδώσει στη μορφή μου όλο το βάρος

μιας άλλης μορφής, άδειας κι αυτής και μυρωμένης.”

(Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης, εκδ. Καστανιώτης)

 

 


 

 

Advertisements

Single Post Navigation

3 thoughts on “Τσικνοπέμπτη σήμερα, και… “ποιητικές μάσκες…

  1. ΜΑΣΚΕΣ

    Για να `μαι ευχάριστος σε όλους
    κι ακόμα και στον εαυτό μου,
    έκρυψα πάντοτε με μάσκες
    που αρέσουνε το πρόσωπό μου·

    κι άλλαξα τόσες στη ζωή μου,
    που τώρα πια να μην μπορώ
    τ’ αληθινό το πρόσωπό μου
    να πω ποιο είναι μήτ’ εγώ!

    Έτσι, ο θάνατος σα θα `ρθει,
    δε θα `ναι η στέρηση μεγάλη·
    θ’ αφήσω μιαν ανυπαρξία
    για να περάσω σε μιαν άλλη.
    (Κώστας Ουράνης)

    The Mask and the Mirror

    Η ΠΡΟΣΩΠΙΔΑ

    Είχε ένα κομμάτι σίδερο για πρόσωπο.
    Ήταν μια ωραία πελεκητή προσωπίδα.
    Δεν το ξέραμε
    και ονειρευόμασταν κάτω,
    από τις γλυκές ρυτίδες της καλοσύνης του.
    Είχε δυό λευκά τριαντάφυλλα για μάτια,
    που χαμογελούσαν μέσα από τις κίτρινες φλόγες,
    μιας ύπουλης σαγηνευτικής αγάπης.
    Κάποιος γέροντας είπε πως ήταν προσωπίδα
    και ύστερα ξεψύχησε στην αποβάθρα.
    Δεν τον πιστέψαμε
    και ησυχάζαν τα κοπάδια μας,
    κάτω από τον ίσκιο της.
    Κάποιο βράδυ έπεσε η προσωπίδα.
    Οι κλειστές πόρτες ψιθύριζαν,
    για τα συντρίμμια και τα βογγητά που κρύβαν
    και τότε μόνο μερικοί,
    αγουροξυπνημένοι από την φρίκη της αλήθειας,
    διάβασαν στον ίσκιο της νυχτερίδας,
    πως κάθε βράδυ, όταν γεμίζει το φεγγάρι,
    ότι πέφτει και μια τέτοια σιδερένια προσωπίδα.
    (Βάσω Μπρατάκη, » ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ – ΔΟΚΙΜΕΣ »)

    Η μάσκα που κρύβεις, Τρύπες

    ΠΕΤΑΞΑ ΤΗ ΜΑΣΚΑ

    Πέταξα τη μάσκα και με είδα στον καθρέφτη…
    ήταν το παιδί αρκετά χρόνια πίσω…
    δεν είχε αλλάξει καθόλου…

    Αυτό είναι το πλεονέκτημα να ξέρεις να βγάζεις τη μάσκα.
    Ναι, ξέρω είναι πάντα παιδί,
    Το παρελθόν που μένει,
    το παιδί.

    Πέταξα τη μάσκα, και την ξανάβαλα.
    Είναι καλύτερα έτσι.
    Έτσι είμαι η μάσκα.

    Και γύρισα πίσω στην πραγματικότητα όπως στο τέρμα του σταθμού.

    [Φερνάντο Πεσσόα (Άλβαρο ντε Κάμπος), Μετ. Γιάννης Σουλιώτης]

    «Η ΜΑΣΚΑ» – ποίηση:Έλσα Κασάπη

    «Πάρε τη μάσκα που φορώ
    και πάμε γι άλλους τόπους
    εκεί που τ΄ άστρα ξενυχτούν
    μ΄ ανθάκια κι άγιους πόθους.
    (Τάκης Τσαντήλας )

  2. … Και κάτι που μόλις θυμήθηκα:
    «Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως
    δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια»
    (Όσκαρ Ουάιλντ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: