Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (45ο): «Το φιλί»…

*«Γυρεύω πάντα το φιλί…» σε στίχους Λαπαθιώτη…

 

 

-«Γρατσουνάει το πρώτο σου φιλί, όπως το πρώτο σου ποίημα.

Κι είναι οι δύο αυτές αγριμάδες που, αν συμπέσουν και κάνουν καινούριο φεγγάρι, μπορεί να ξαναγραφτεί απαρχής η ιστορία του κόσμου.»

(Oδυσσέας Ελύτης)

 

 

-«Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως.

Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας.

Κι όταν σε πήρε το φιλί. Γυναίκα.»

(Οδυσσέας Ελύτης)

 

 

-«Σήκω μικρή μικρή μικρή Πορτοκαλένια ! Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει.»

(Ο. Ελύτης)

 

 

-«Θα το νηστέψω το φιλί ώσπου να με φιλήσεις»

(Μ. Γκανάς, Άσμα ασμάτων)

 

 

-«Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ’ τ’ ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί»

(Μίλτος Σαχτούρης)

 

 

-«Ούτε απόψε πανσέληνος.
Ένα κομμάτι λείπει.
Το φιλί σου.»

(Γ. Ρίτσος)

 

 

-Δημήτρης Δούκαρης, «TA ΦΙΛΙΑ»

«Το μόνο που θυμάμαι
είναι τα φιλιά,
όλες οι άλλες λεπτομέρειες
μού διαφεύγουν –
σώμα, κινήσεις,
διαγράμματα
και τα λοιπά.

Το μόνο που θυμάμαι
είναι τα φιλιά
στα χείλια,
σα χαρακιές στα χείλια –
το πάθος
αισθάνομαι ακόμη
πάνω στα χείλια’
σαν απόγνωση
τα φιλιά.»
(Σύγχρονη Ερωτική Ποίηση, Καστανιώτης)

 

 

-Κική Δημουλά, «Επιτύμβιο»

«Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως
ένα τοις εκατό αποτελείται
από αιωνιότητα
κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο
να ’ναι το τελευταίο».

Αλλά και τελευταίο
ακόμα πιο φιλί θα λέγεται
όσο καιρό τουλάχιστον
θα το τραβολογάνε
η μνήμη από τη μια μεριά
η λήθη από την άλλη
η καθεμιά δικό της θεωρώντας το

ώσπου ο δίκαιος Σολομών
για να φανεί ποιανής δικό της είναι
στη μέση θ’ απειλήσει να το κόψει
μισό να πάρει η μια μισό η άλλη
κι όποια απ’ τις δυο κάθε φορά
-ποτέ δεν είναι η ίδια-
ουρλιάξει μη.

Κάθε φιλί
αποτελείται εξολοκλήρου από τον κίνδυνο
να ’ναι το τελευταίο.

Διαρκές είναι μόνο
εκείνο το φιλί που ουδέποτε εδόθη.
Σοφές, ειρηνικά το νέμονται
η αναμονή και η παραίτηση

άνθη αντίπαλα οι δυο τους
σε κοινό συμβιβασμένο ανθοδοχείο
κενοτάφιο στολίζουν.»

(από τη συλλογή της «Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως»)

Advertisements

Single Post Navigation

15 thoughts on “Πες το με ποίηση (45ο): «Το φιλί»…

  1. Μα κι ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
    και πρέπει αυτό απ’ όλους ν’ ακουστεί.
    Άλλοι με κολακεία σε σκοτώνουν
    Κι άλλοι με ματιά φαρμακερή
    Μ’ ένα φιλί σκοτώνουν οι δειλοί,
    Κι οι γενναίοι άνδρες με σπαθί.
    (Όσκαρ Ουάιλντ, H μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγκ, απόσπασμα)

    Της καληνύχτας τα φιλιά

    Κοιμήθηκα μαζί σου
    και ξύπνησα με το στόμα σου
    βγαλμένο από τον ύπνο
    να μου δίνει τη γεύση από τη γη,
    από τη θάλασσα, από τα φύκια,
    από το βάθος της ζωής σου,
    και δέχτηκα το φιλί σου
    μουσκεμένο από την αυγή
    σαν να έφθανε
    από τη θάλασσα που μας περιβάλλει.
    (Νύχτα στο νησί, Πάμπλο Νερούδα, Απόσπασμα)

    Φίλα με ακόμα

    Σήκω μικρή μικρή μικρή Πορτοκαλένια!
    Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει
    Μήτε σε ξέρει ο γελαστός Θεός
    Που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά
    Γυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό του ανέμους!
    (ΕΛΥΤΗΣ, Η Πορτοκαλένια, απόσπασμα)

    Απογοήτευση

    Σου ζήτησα ο άμοιρος ένα φιλί μονάχα
    εσύ μου το αρνήθηκες με τη γλυκιά φωνή σου
    κι έγειρες το κεφάλι σου- να το θυμάσαι τάχα;-
    μα εγώ το «ναι» εδιάβασα στα μάτια, στη μορφή σου
    (Κ. Καρυωτάκης)

    Tα φιλιά, Πουλόπουλος

    Στερνό φιλί

    Και μ’ άφησες, αγάπη μου, στα στήθια σου να γείρω.
    Ένας χρυσός Παράδεισος μου θάμπωσε τα μάτια,
    της βελουδένιας σάρκας σου με μέθυσε το μύρο,
    και στο μυαλό μου χτίστηκαν ονείρωνε παλάτια.

    Παλάτια που γκρεμίστηκαν. Να, σήμερα πεθαίνεις!
    Τα χλωμιασμένα χείλια σου μου δίνεις να φιλήσω
    και μου λαλούν τα μάτια σου στη γλώσσα της χαμένης
    αγάπης μας: «Πηγαίνω κει, από τον ήλιο πίσω».

    Γονάτισα, σε φίλησα. Ω, το στερνό φιλί μου!
    Σαν έσμιξαν τα χείλια μας, η θεϊκιά ψυχή σου
    πετάχτηκε απ’ το στόμα σου κι εχύθη στο κορμί μου·
    και σου ’πα τότε με χαρά: «Αγάπη μου, κοιμήσου».
    ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

    Νa Na Hey Kiss Him Goodbye

    Θα γράψω

    Είχε κάνει γι’ αυτή τα πάντα που ένας άντρας θα μπορούσε,
    Και μερικοί ίσως πουν περισσότερα απ’ όσα ένας άντρας θα έπρεπε.
    Υπήρξε λοιπόν ποτέ μια φλόγα που να σβήστηκε έτσι απερίσκεπτα
    Ένας τελευταίος αποχαιρετισμός που να δόθηκε έτσι αδιάφορα όσο αυτός;
    «Θα σου γράψω», ψιθύρισε στα γρήγορα,
    Το μάγουλό της γέρνοντας για ένα ευγενικό φιλί’
    Έπειτα απομακρύνθηκε, χωρίς να κάνει μεταβολή…

    Πολυσέλιδα γράμματα γραμμένα και ταχυδρομημένα στο ίδιο της το μυαλό –
    Δεν υπάρχουν ταχυδρομεία στην πόλη των νεκρών.
    (Robert Graves, μτφ: Χάρης Βλαβιανός)

    • Ciao Ageliki!… Καλό Σαββατοκύριακο!… Grazie mille!

      «Θέλω να κλάψω τον πόνο μου και στο λέω
      για να μ’ αγαπήσεις και να με κλάψεις
      κάποιο απόβραδο αηδονιών
      μ’ ένα στιλέτο, με φιλιά και με σένα.»
      (Λόρκα)

      «Ήτανε το ρόδι το φιλί μου
      βαθύ κι ανοιγμένο
      το στόμα σου ήταν χάρτινο
      τριαντάφυλλο.

      Το φόντο χιονισμένος κάμπος.’
      (Λόρκα)

      «…Τώρα τι απόμεινε απ τον έρωτα; Δίπλα σου ζει μια ξένη,
      που δε σε γνώρισε
      κι ούτε τη γνώρισες ποτέ σου.
      Τα μαλλιά της γεράσανε
      και πάνω στα ωχρά της χείλη
      σαπίζουν αρχαία μακρόσυρτα φιλιά και παλιά ανοιξιάτικα
      λόγια.
      Ανάμεσά σας, σαν μια μεγάλη ξενιτιά,
      έστεκε ο ανίκητος χρόνος.»
      (Τάσος Λειβαδίτης)

      «… Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό έξω απ’ την πόρτα σου
      Εσύ θα ξέρεις
      Πως πέθανε σφαγμένος απ’ τα μαχαίρια των φιλιών
      Που ονειρευότανε για σένα.»
      (Τάσος Λειβαδίτης)

      «… Στο χωρισμό μήτε αντίο
      μήτε φιλί.»
      (Κική Δημουλά)

      «Φιλιά εχθές…
      Και σήμερα
      το βασανιστικό άρωμά της.»
      (Χ. Λάσκαρης)

  2. Το «Επιτύμβιο» της Δημουλά εξαιρετικό. Και τα «24.000 φιλιά» με ξάφνιασαν ευχάριστα.
    Ζόρικο τελικά το θέμα μας σήμερα. Προσθέτω κάποια σύγχρονα ποιήματα:

    Ανάσα

    Το μπαρ ήταν πολύ σκοτεινό.
    Οι προβολείς πέφταν στους μουσικούς.
    Κι όμως στο τραπέζι μας
    λαμποκοπούσε ο έρωτας.
    Η φωταψία αυτή
    πήγαζε από το χέρι σου
    που άγγιζε τη πλάτη μου σταθερά
    με βήμα λύκου και λαγουδίσιο τίναγμα
    λες και χρόνια τώρα
    γύρευε τροφή
    σε αυτό το μονοπάτι.
    Μπορεί και να ΄λεγε κανείς
    ότι τέτοιο άλικο φως
    ίσως ανάβλυζε
    από το σύρσιμο των δακτύλων σου
    στις γάμπες των ποδιών μου,
    απ’ την υποταγή των χειλιών μου
    στο πρόσταγμα των δικών σου.
    Δύσκολα να φανταστεί κανείς
    την πιο ερωτική διαδρομή,
    τη διαδρομή μιας ανάσας.
    Κι εσύ που ζήτησες μονάχα
    την εκπνοή μου να εισπνεύσεις
    φυσικά και ήξερες.
    Κι αν κάποιοι δεν ξέρουν
    στην ανάσα κατοικούν οι ψυχές.
    Έκτοτε
    εντός σου διαμένω.
    (Έλενα Καραγιαννίδου)

    Φιλί κλειδί, Ελένη Βιτάλη

    Το φιλί

    Αν μ’ αφήσεις
    να αγγίξω τον πυρήνα σου,
    καυτό δαμάσκηνο με φλέβες
    (πούπουλα χιονιού
    οι στεναγμοί σου)
    τότε κι εγώ θα σου χαρίσω
    κάτι μικρό κι εύθραυστο
    σαν σπασμένη φτερούγα πουλιού
    σαν ενα »αν» που δεν ξέρει να πετάξει
    κάτι αθώο και παλιό
    που εκατό χρόνια κοιμάται στα χείλη μου
    μέχρι εσύ να το ξυπνήσεις.
    (Xλόη Κουτσουμπέλη )

    Το φιλί, Χριστιανόπουλος

    Το φιλί

    Απ’ το φιλί ο κόσμος κρέμεται
    μες στο φιλί ανασαίνει
    Αχ, να μην κόψει το φιλί κανείς
    κι όλος ο κόσμος πέσει
    (ποίηση:Γιουνούς Εμρέ, μτφρ:Γιάννης Υφαντής)

    Το φιλί σου ήταν ρόδι

    Το φιλί

    Ο ήλιος έκαιγε, ο αέρας μας δρόσιζε
    η θάλασσα είχε ένα σκούρο μπλε χρώμα.
    Στο πιο ψηλό κατάστρωμα του πλοίου
    φίσκα οι ταξιδιώτες
    κι ανάμεσά τους ένα ζευγάρι που φιλιόταν.
    Το στόμα της ήταν χαμένο στο δικό του,
    κι αν έκρινα απ’ το φιλί
    δεν ήταν δύσκολο να φανταστώ
    σε τί κραδασμούς ήταν δοσμένοι,
    και ποια τέλεια ένωση τους περίμενε.

    Παλιά, και σ’ άλλα καράβια
    έτυχε να φιλιούνται ατέλειωτα,
    ίσως τους εμπνέει η θέα
    του ανοικτού ορίζοντα,
    ίσως να είναι από σύμπτωση-
    πριν ανεβώ τη σκάλα
    αυτή τη σκηνή την περίμενα.
    ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ

    Να δώσεις δυο φιλάκια στη μυριόκαλη

  3. Το φιλί

    Το στόμα μου ανθίζει σαν πληγή από κόψιμο.
    Αδικήθηκα τη χρονιά όλη, ανίας
    νύχτες, τίποτ’ άλλο από τραχείς αγκώνες σ’ αυτές
    και ντελικάτα κουτιά Κλίνεξ που φώναζαν κλαψιάρα
    κλαψιάρα, κορόιδο!

    Το σώμα μου ήταν άχρηστο χθες.
    Τώρα σκίζεται στις τέσσερις γωνιές του.
    Σκίζει τα ρούχα της γερόντισσας Μαρίας, κόμπο-κόμπο
    και κοίτα – Τώρα έγινε κοχλίας σε χρήση μ’ αυτές τις ηλεκτροβίδες.
    Ζινγ! Μια ανάσταση!

    Κάποτε ήταν καράβι, τελείως ξύλινο
    και χωρίς αποστολή, χωρίς αλατόνερο από κάτω
    και χρειαζόταν λίγο βάψιμο. Δεν ήταν τίποτα περισσότερο
    από ένα σύνολο σανιδιών. Αλλά την ανέβασες, την αρμάτωσες.
    Ήταν η εκλεκτή σου.

    Τα νεύρα μου διεγείρονται. Τα ακούω να ηχούν σαν
    μουσικά όργανα. Όπου υπάρχει σιωπή
    τα τύμπανα, οι χορδές παίζουν αθεράπευτα. Εσύ το έκανες αυτό.
    Σκέτη ιδιοφυΐα στην πράξη. Λατρεία μου, ο συνθέτης έχει ήδη βηματίσει
    στη φωτιά.
    ANNE SEXTON

    Sealed with a kiss

    Το φιλί
    Το στόμα μου ανθίζει σαν πληγή από κόψιμο.
    Αδικήθηκα τη χρονιά όλη, ανίας
    νύχτες, τίποτ’ άλλο από τραχείς αγκώνες σ’ αυτές
    και ντελικάτα κουτιά Κλίνεξ που φώναζαν κλαψιάρα
    κλαψιάρα, κορόιδο!

    Το σώμα μου ήταν άχρηστο χθες.
    Τώρα σκίζεται στις τέσσερις γωνιές του.
    Σκίζει τα ρούχα της γερόντισσας Μαρίας, κόμπο-κόμπο
    και κοίτα – Τώρα έγινε κοχλίας σε χρήση μ’ αυτές τις ηλεκτροβίδες.
    Ζινγ! Μια ανάσταση!

    Κάποτε ήταν καράβι, τελείως ξύλινο
    και χωρίς αποστολή, χωρίς αλατόνερο από κάτω
    και χρειαζόταν λίγο βάψιμο. Δεν ήταν τίποτα περισσότερο
    από ένα σύνολο σανιδιών. Αλλά την ανέβασες, την αρμάτωσες.
    Ήταν η εκλεκτή σου.

    Τα νεύρα μου διεγείρονται. Τα ακούω να ηχούν σαν
    μουσικά όργανα. Όπου υπάρχει σιωπή
    τα τύμπανα, οι χορδές παίζουν αθεράπευτα. Εσύ το έκανες αυτό.
    Σκέτη ιδιοφυΐα στην πράξη. Λατρεία μου, ο συνθέτης έχει ήδη βηματίσει
    στη φωτιά.
    ANNE SEXTON

    Sealed with a kiss

    • Καλημέρα Αγγελική, καλή Κυριακή!… Ζόρικο δε λέω το θέμα αλλά εσύ ανακάλυψες και μας χάρισες τόσα όμορφα ποιήματα (και τραγούδια)! Bravissima!!!

      «Κι ένα φιλί στο στόμα τόσο ατέλειωτο
      που οι ώρες να μας πλέξουνε στεφάνι,
      και τόσο ηδονικό, που να φιλιόμαστε
      κι όλοι να λεν πως έχουμε πεθάνει…»
      (Ν. Λαπαθιωτης)

      Κ. Καρυωτάκης, «Η φιλημένη»

      «Καθόμαστε αμίλητοι-θυμήσου, κοπελιά μου-
      ερόδιζες από ντροπή-αλήθεια ‘ναι ή ψέμα;-
      κι άφηνες το κεφάλι σου να σιγογείρει χάμου
      όταν το βλέμμα σου έσμιξε με το δικό μου βλέμμα.
      Σου ζήτησα ο άμοιρος ένα φιλί μονάχα
      εσύ μου το αρνήθηκες με τη γλυκιά φωνή σου
      κι έγειρες το κεφάλι σου-να το θυμάσαι τάχα;-
      μα ‘γω το «ναι» εδιάβασα στα μάτια, τη μορφή σου.
      Σ’ αγκάλιασα, σε φίλησα, χωρίς να σε ρωτήσω
      εσύ φαινόσουν, πονηρή, πως ήσουν θυμωμένη
      και να ξεφύγεις ήθελες…μα όχι να σ’αφήσω
      εγλίστρισες και μου ‘φυγες… είσ’ όμως φιλημένη.»

  4. «δε σε φίλησα ποτέ μου…»Χατζιδάκις-Γκάτσος-Μπιθικώτσης (μίλησε μου)

  5. Μετά από τα τόσα διαμάντια που διάβασα, ήρθα να ελαφρύνω (κατά πολύ όμως!) το κλίμα, με ένα σατυρικό τραγούδι από το «παρά πέντε» Ελπίζω να μην με παρεξηγήσετε φίλοι μου: http://www.youtube.com/watch?v=rtrPR7HMx9w

    • Ciao, Petra!!!… Κανείς δεν παρεξηγεί…. Την παρακολουθούσα κι εγώ τη σειρά κι ήταν πράγματι καλή!
      Να το «ελαφρύνω» κι εγώ λιγάκι με Παπαρίζου!!!!

  6. «Όνειρο μέσα σε όνειρο»

    Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
    Και τώρα που χωρίζουμε,
    Άφησε να σου πω-
    Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ΄ όνειρο
    (Έντγκαρ Άλλαν Πόε, απόσπασμα)

    Leonard Cohen – A Thousand Kisses Deep

    Λατρεύω το Λέοναρντ Κοέν, του οποίου το υπέροχο συναφές τραγούδι θυμήθηκα μόλις τώρα.
    Χαίρετε, Γιάννη, joan petra και Λύσιππε!

    • …..Είσαι ανεξάντλητη!!!!!….Την αγάπη μου και τα φιλιά μου!…
      Και για μένα ο Κοέν είναι απ’ τους πιο αγαπημένους! Ευχαριστώ!!!!!!!!

      «Πρώτα δωσ’ μου ένα φιλί»

  7. Δεν έχει μάζα το φιλί κι όμως βαραίνει μας πολύ
    Και το παιδί που καρτερεί απέναντί μου να σταθεί
    Έχει το βλέμμα του σταχυού στην ώχρα του μεσημεριού
    Και το κελάηδισμα πουλιού λησμονημένου μου Μαγιού…
    Βάρος μον’ έχει η χαραυγή σαν έρθει εκείνος να με βρει
    Κι όχι μια μάζα το φιλί κι, αχ, ας τρανεύει μας πολύ
    (Δυο πιάνα, Τζίνα Μουγκριώτη)

    ΥΓ. Μοιάζει με δημοτικό τραγούδι. (Ή μήπως είναι;)
    Ο πρώτος στίχος είναι εκπληκτικός στη συμπύκνωσή του.

    Σε φίλησα κι αρρώστησα

    • … Καλή εβδομάδα, Αγγελική!… Όλο και κάτι καινούριο βρίσκεις κι αυτό με εντυπωσιάζει και μ’ αρέσει πολύ!… Πολύ ωραίο το ποίημα, δε νομίζω όμως ότι είναι δημοτικό… Και η «κοντούλα λεμονιά» πόσες φορές την έχω τραγουδήσει από μικρό παιδί, ένα από τα διαμάντια του δημοτικού τραγουδιού!
      Σοβαρή παράλειψή μας: Από το δημοτικό τραγούδι για το «φιλί» ξεχάσαμε να αναρτήσουμε το υπέροχο «Κόκκιν’ αχείλι φίλησα»!!!!

  8. Μια μικρή μουσική συμβολή από μένα. Την καλησπέρα μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: