Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Η «ιεροσυλία» του Χριστόδουλου Ξηρού…

Xristodoulos-Xiros-5704

Ένα είδος ιεροσυλίας ο Χριστόδουλος Ξηρός να διαβάζει την προκήρυξή του με φόντο τις φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα, του Άρη Βελουχιώτη, του Κολοκοτρώνη  και του Καραϊσκάκη.

Ποια σχέση μπορεί να έχουν αυτοί οι μεγάλοι επαναστάτες με τον παραληρηματικό Χριστόδουλο Ξηρό και γενικότερα με την τρομοκρατία; Απολύτως καμία! Πρόκειται για ιεροσυλία, για καπηλεία, του αυτόκλητου σωτήρα με το κουμπούρι στο χέρι χωρίς κανένα λαϊκό έρεισμα. Πρόκειται για κοινό εγκληματία που τις εγκληματικές του πράξεις τις πασπαλίζει με ιδεολογικοπολιτική «σκόνη» για να αυτοδικαιώνεται αδιαφορώντας για τη γενική λαϊκή κατακραυγή εναντίον του και γενικά εναντίον της τρομοκρατίας.

Ας εξετάσουμε όμως τις περιπτώσεις του Τσε Γκεβάρα και του Άρη Βελουχιώτη για να δείξουμε ότι οι δυο αυτοί μεγάλοι επαναστάτες καμιά σχέση δεν είχαν με την τρομοκρατία:

-Ο Τσε Γκεβάρα έγραφε:  «Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει για να μπορούν, στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες υποστηριζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς την πλευρά της Επανάστασης».

(Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», εκδόσεις «Καρανάση», Αθήνα, 1982).

-Σε ό, τι αφορά τώρα την επιλογή του Ξηρού να επικαλεστεί και τη συμβολικότερη μορφή της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης, του Άρη Βελουχιώτη, πρέπει καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε πως ουδέποτε οι τακτικές του Άρη ταυτίζονταν με αυτές του Ξηρού, αντίθετα στόχος του υπήρξε το χτίσιμο ενός μαζικού αντάρτικου υπό συνθήκες κατοχής της χώρας από ξένες δυνάμεις και εφόσον είχε προηγηθεί το απαραίτητο χτίσιμο του ΕΑΜ ως πολιτικού μετώπου, με μαζική συμμετοχή και ένταξη σ’ αυτό των προοδευτικών δυνάμεων, με διακηρυγμένο πρόγραμμα, με βαθιές ρίζες στις λαϊκές μάζες όλης της χώρας.

Ο ΞΗΡΟΣ με δεδομένο όσες αγεφύρωτες διαφορές χωρίζουν τη λογική του με τον Άρη Βελουχιώτη, στην διαδικτυακή ομιλία του προσπάθησε σε αρκετές περιπτώσεις να μιμηθεί το πνεύμα, το γράμμα και το ύφος του Άρη όπως: δε θα πιαστεί ποτέ ζωντανός, προειδοποιεί τους αντιπάλους του σε πόλεμο μέχρι την νίκη, καλεί σε μέτωπο και ένοπλη αντίσταση μια γκάμα ομάδων (που καμία σχέση δεν έχουν με τα αντίστοιχα σημεία αναφοράς του Άρη). Εκείνο που μένει όμως είναι ο επίλογος που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με όσα επικαλείται πριν πως επιδιώκει (νικηφόροι αγώνες κλπ). Το περίφημο «καλή αντάμωση στα γουναράδικα», ένας άκαιρος-άστοχος-άτοπος μηρυκασμός μιας πιθανά σαρκαστικής αλλά απαισιόδοξης φράσης που αναιρεί όλα τα προηγούμενα. Αν η κατάληξη είναι τα «γουναράδικα» ποιους θα εμπνεύσει να τον ακολουθήσουν; Γιατί επιλέγει ως επίλογο και συνεπώς τελευταία εντύπωση, αυτήν την παραποίηση του νοήματος των λόγων του Άρη που μόνο ηττοπάθεια εμπνέουν ; Τον κατατρέχουν οι ενοχές της προηγούμενης στάσης του και επιχειρεί την «αυτοκάθαρση» μέσω μιας στάσης Ιφιγένειας; Σε ποιους απευθύνεται μ’ αυτά τα αντιφατικά νοήματα; Σίγουρα όχι σ’ αυτούς που εξαγγέλλει πως υπηρετεί το «αντάρτικο ντουφέκι» του. Κι αυτό γιατί σε όλη την ομιλία του διακρίνεται και η λογική της υποκατάστασης και της ανάθεσης, δεν είναι δηλαδή έργο τον σκλαβωμένων να παλέψουν για την ελευθερία, αλλά αυτών που ο Ξηρός ανάγει σε «πρωτοπορία». Δυστυχώς αυτή ακριβώς η λογική έχει στοιχίσει σ’ αυτούς ακριβώς που υπόσχεται πως υπηρετεί. Και το ερώτημα που μπαίνει, αν συνυπολογίσουμε πως δεν την ακολουθεί ένας ενθουσιώδης έφηβος με ιστορικά ελλείμματα, αλλά ένας άνθρωπος που η ηλικία, η ευφυΐα και η εμπειρία του (θεωρητική και βιωματική) δεν επιτρέπουν τέτοιες αστοχίες, είναι τελικά προς τι όλη αυτή η επικοινωνιακή φιέστα που το μόνο που αποφέρει είναι τροφή στα Μ.Μ.Ε και κατά συνέπεια αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά προβλήματα του τόπου και τις ουσιαστικές λύσεις τους .

 

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Η «ιεροσυλία» του Χριστόδουλου Ξηρού…

  1. Την ίδια ακριβώς σχέση που έχει ο Μιχαλοτέτοιος και η αγέλη του με τους σοφούς της αρχαιότητας, τους ήρωες του ’21 και τους αγίους της Ορθοδοξίας, που επικαλούνται συνέχεια για να στραβώνουν το πόπολο.
    Καμία!
    Το παλικάρι είναι σαλταρισμένο. Αίσθησή μου είναι πως αν δεν τον πιάσουν θα κάνει κάτι εντυπωσιακό για να βγάλει από τις πλάτες της 17Ν τη ρετσινιά των σκέτων πορτοφολάδων. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ας τρέμουν οι κ#λοι όσων έχουν λερωμένα τα χέρια τους.
    Αν και καθόλου δεν αποκλείω να τον έχουν αφήσει ώστε να μας σερβίρουν αργότερα τη φιέστα της «σύλληψης».

    • Γεια σου, Πέτρο!…
      Ανόητος, αδαής και επικίνδυνος, δεν μπορεί να καταλάβει ότι προσφέρει υπηρεσίες στο «σύστημα»!… Κι εγώ δεν αποκλείω η διαφυγή του να ήταν στημένη!
      Στο κείμενο παρέθεσα τη άποψη του Τσε Γκεβάρα, παραθέτω και την άποψη του Τρότσκι που ήταν κι αυτός βέβαια κατά της τρομοκρατίας:
      -Ο Λέων Τρότσκι για την τρομοκρατία:
      «Η αποδιοργάνωση που προκαλείται στις τάξεις των εργατικών μαζών από μία τρομοκρατική ενέργεια είναι πολύ σοβαρότερη από τα όποια πρόσκαιρα ψυχολογικά οφέλη. Αν αρκεί απλώς να εξοπλίσεις έναν άνθρωπο με ένα πιστόλι ή ένα καδρόνι με σκοπό να πετύχεις τον όποιο στόχο σου, τότε γιατί κάνεις προσπάθειες ταξικού αγώνα; Αν αρκεί απλώς να τρομοκρατήσεις έναν υψηλά ιστάμενο αξιωματούχο με κρότους εκρήξεων ή ξυλοδαρμούς, ποιος ο λόγος να φτιάξεις κόμμα; Για ποιό λόγο να γίνουν συζητήσεις και θεωρητική ζύμωση, γιατί να συμμετέχεις σε εκλογές, αν μπορείς τόσο εύκολα να στοχεύσεις και να πετύχεις συνδικαλιστικούς και υπουργικούς θώκους από το βήμα των ομιλιών ή τον εξώστη του κοινοβουλίου; Στην δική μας λογική, η ατομική τρομοκρατία είναι απορριπτέα επειδή ακριβώς εκμηδενίζει το ρόλο των μαζών στην ίδια τους την αυτοσυνείδηση, τη συμφιλιώνει με την ίδια της την αδυναμία και στρέφει τα μάτια και τις ελπίδες της σ’ έναν πιθανό μεγάλο μαχητή και απελευθερωτή που κάποια μέρα θα έλθει για να εκπληρώσει την αποστολή του»
      (Λέων Τρότσκι “Μαρξισμός και ατομική τρομοκρατία”)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: