Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (39ο): «Χρόνος»…

νταλί

 

«Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του

Γύρω απ’ την ολοπράσινη επιτυχία των φύλλων
Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες

Ενώ η αθωότητα

Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα

Γλυκιά περιπέτεια Γλυκιά
Η Ζωή.»

(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί)

 

 

«Ο χρόνος είναι γενικός.

Δεν μπορούμε να εντοπίζουμε τα οράματα.

Δεν μπορούμε να μοιράζουμε τις αστραπές

απ’ τα κλωστήρια τ’ ουρανού με δόσεις…

Ο χρόνος είναι κοροϊδευτικός.

Είναι αμέτοχος σαν τα περίπτερα στην κίνηση»

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

 

 

«Παρωδία της άχραντης διάρκειας ο χρόνος

κορσέδες τα δευτερόλεπτα»

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Β’, Ίκαρος)

 

 

«Μονοτονία: Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.»

(Κ. Π. Καβάφης, Τα ποιήματα, Ίκαρος)

 

 

«…Αηδίες— ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό

ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε αυτά μας ανήκουν…»

(Τάσος Λειβαδίτης, 25η ραψωδία της Οδύσσειας)

 

 

«Ο χρόνος, σκέφτομαι, ίσως είναι μια αργοπορημένη τιμωρία – για ποιο πανάρχαιο σφάλμα! Βράδιαζε. Άνοιξα το παράθυρο κι αφουγκράστηκα μακριά το αιώνιο παράπονο του κόσμου.

Έτσι συνήθως χάνουμε τα πιο ωραία χρόνια μας, από ‘να τίποτα: ένα αύριο που άργησε ή ένα λυκόφως που κράτησε πολύ….»

(Το Θλιμμένο Γραμματοκιβώτιο – Τάσος Λειβαδίτης)

 

 

«Πέρα από το χρόνο:

Ακόμα κι όταν οι αγάπες τελειώνουν

ο χρόνος προχωρεί.

Στη στιλπνή του επιφάνεια αφήνεις αποτυπώματα διαμπερή

πάντα ευανάγνωστα για τους ειδικούς που αποτιμούν το κόστος»

(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)

 

 

«Χρονοκύκλωμα:

Τη μέρα που ανακαλύφτηκε ο χρόνος οι άνθρωποι

κούρδισαν τα ρολόγια κι άρχισαν να τον κυνηγούν.

Κι αποτιμήθηκε σε ψήγματα καταστροφής κι απόχτησε αξία

μυθικών πτηνών και χάθηκε απ’ τον κόσμο η άνεση κι ο δισταγμός

και κανένας δεν εξουσίαζε το προσκεφάλι του

και δεν υπήρχε έστω και λίγος χρόνος για χαρά ή για λύπηση.

Μόνο σαν τροχοπεδούσε ο Μέγας Χρονοκράτορας έτρεχες να

φωλιάσεις στη μασχάλη του να κλείσεις τα μάτια και να μεταμφιεστείς»

(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

8 thoughts on “Πες το με ποίηση (39ο): «Χρόνος»…

  1. Τime forgotten, Brian Crain

    Ο μεταμφιεσμένος χρόνος
    μνήμη ποιητή Διομήδη Βλάχου

    Τι περιμένεις όταν περιμένεις
    το Τίποτα;
    Το Τίποτα δε θα ‘ρθει
    Το Τίποτα είναι εδώ σε περιβάλλει
    φοράει λαμπρή στολή κι ωραία πλουμίδια
    και τον θαυμάσιο κόσμο προσποιείται
    Το Τίποτα είναι χρώματα και λάμψεις
    σχήματα και μορφές
    κενά και όγκοι
    Μάτια που φέγγουν στοχασμό και ρέμβη
    Χείλη που στάζουν ηδονή και λήθη
    Σώματα που θροούν φωνές που ανθίζουν

    Το τίποτα είναι το χαμόγελό σου
    Το βλέμμα σου το σιωπηλό σου δάκρυ
    Η δίψα της ψυχής σου που δεν σβήνει
    Το άλλο σου πρόσωπο το βυθισμένο
    που σε κοιτάζει από την καταχνιά του

    Το Τίποτα είσαι Εσύ Το μαύρο σου αίμα
    Της ύπαρξής σου το βαθύ πηγάδι
    (Ορέστης Αλεξάκης)

    Ο ληξίαρχος

    Ίσως λοιπόν
    πίσω από τόσους χωρισμούς
    να βρεις κι εσύ το νόημα της ζωής σου
    καρφώνοντας στην όχθη του αχανούς
    βίγλα του ακατανόητου
    τη σιωπή σου

    Γιατί κι ο χρόνος γέρων είναι
    και κυφός
    κι όση σοφία θησαύρισες καπνός και σκόνη
    Δε μένει παρά λίγο γκρίζο φως
    Κι ο σκοτεινός Ληξίαρχος που ζυγώνει
    (Ορέστης Αλεξάκης)

    Το καφέ του χαμένου χρόνου, Μαχαιρίτσας-Adamo

    Θρίαμβος Χρόνου

    Φιλοσοφείς τρυφερότητα
    χωρίς φιλοσοφία~
    στέργεις αιωνιότητα
    μονάχα με το βλέμμα~
    είσαι μια ζωντανή βαθιά
    σελίδα σώματος
    π’ αστράφτει σε παρθενικότητα.
    Ο χρόνος είν’ ακόμη για σένα
    θρίαμβος
    και σου τον εύχομαι πάντα.
    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
    Ο χρόνος είναι γενικός.
    Δεν μπορούμε να εντοπίζουμε τα οράματα.
    Δεν μπορούμε να μοιράζουμε αστραπές
    απ’ τα κλωστήρια τ’ ουρανού με δόσεις.
    Ένα σκαθάρι το στοχαζόμαστε απέριττα
    η πιο μεγάλη ώρα της ζωής υπάρχει σαν τις άλλες…
    Δεν πάει μια βδομάδα που έβλεπα
    δυο μουλάρια στην ύπαιθρο
    να ξεραίνουν το θάνατο στη ράχη τους.
    Ο χρόνος είναι κοροϊδευτικός.
    Είναι αμέτοχος σαν τα περίπτερα στην κίνηση.
    NIKOΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Το ποτάμι του χρόνου, Λάντσιας

    Τοῦ χρόνου ἀνάγλυφη εἰκόνα

    Δὲν ὀνειρεύτηκα ποτὲ τὸ χρόνο
    Καὶ τὴ συντροφιά του
    Μήτε τὴν ἀπουσία τοῦ ὀσφράνθηκα ποτὲ
    Σὲ κάποιο ἐλάχιστο ἡδονικό μου ὕπνο
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν

    Μέσα στὸν ἀπέραντο οὐρανὸ
    Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν
    Εἶναι λύπη;
    Εἶναι χαρά;
    Τὸ φῶς ἔρχεται
    Ἐκλέγει τὰ πουλιὰ
    Τὸ φῶς δὲν καταστρέφει
    Ἀνάμεσά μας πάντοτε ἕνας
    Ἐκεῖνος ποὺ μαθαίνει τὰ νιάτα τ᾿ οὐρανοῦ
    Καὶ ποὺ πετάει μὲ τὰ πουλιὰ
    Μέσα στὸν αἰθέρα.
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Ο χρόνος είναι σήμερα, Ρωμανός

    Απλώς, μια επιφάνεια

    Ούτε ευτυχισμένος,
    ούτε δυστυχισμένος.
    απλώς,
    μια επιφάνεια,
    που πάνω της
    κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.
    (Χρίστος Λάσκαρης)

    Στιγμές (Ευτυχία Τσουκαλά)

    Φίλες παράξενες και δροσερές
    τις γνώρισα σ’ ένα ταξίδι
    τις άγγιξα τις έπιασα το χέρι
    μα αυτές γλιστρήσανε σα φίδι
    Και είπα: πώς τάχα να λεγόσαστε
    για να σας ξαναβρώ,
    μια και τόσο φανήκατε σήμερα βιαστικές,
    κ’ αυτές μ’ αποκριθήκανε γελώντας:
    Δεν θα μας ξαναδείς
    λεγόμαστε
    Στιγμές…

    Ludovico Einaudi – Time Lapse

    Καθώς μέσα στο χρόνο προχωρείς (Ανέστης Ευαγγέλου)

    Καθώς μέσα στο χρόνο προχωρείς και βλέπεις
    μέρα τη μέρα να πληθαίνουνε τα ερείπια,
    να πέφτουν ένα ένα τ’ αγκωνάρια
    που απάνω τους είχες χτίσει τη ζωή σου,
    καταλαβαίνεις ολοένα πιο πολύ, διδάσκεσαι,
    πως μόνο εσύ τον ορίζεις το χώρο σου:
    είναι δικά σου τούτα τα ερείπια κι είσ’ εσύ
    που πρέπει να σηκωθείς, να πάρεις
    νερό και λάσπη, με τα ίδια
    υλικά να ξαναχτίσεις τους τοίχους σου.
    Τώρα που βλέπεις καθαρά, που ξέρεις επιτέλους
    πως από πουθενά βοήθεια δεν μπορείς να περιμένεις.
    (Από τη συλλογή Περιγραφή εξώσεως,1960)

    Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

    Αντί επιλόγου

    Κατά τ’ άλλα
    ο χρόνος συνεχίζει κρυφά την αναρρίχησή του μέσα μας
    τυλίγεται γύρω από τα σώματα μέχρι να τ’ αφανίσει
    η ζωή επιμένει,
    σαρκάζει ανελέητα
    ό,τι ανομολόγητο στο βάθος μας πονάει
    και την ίδια στιγμή βάζει τα καλά της και προκαλεί:
    όποιος αντέξει.

    Αριάδνη,
    οι καιροί αλλάζουν
    ζητούν τα δικά τους παραμύθια.
    (Βικτωρία Καπλάνη)

    Με μια ανάσα : Λίγο πριν το διάλειμμα

    1. Αύριο

    Ένα είναι το πρόβλημα με το αύριο.
    Μπορεί να μην προφτάσει να γίνει χτες.

    2. Απόηχος

    Όσα χρόνια και να περάσουν
    δεν θα ξεχάσω ποτέ
    τη γεύση από τα δάκρυά σου

    3. Τελευταία ευκαιρία

    η ώρα μηδέν
    το πλήρωμα του χρόνου
    ρηχά είναι, μπείτε
    (Γιώργος Νικολόπουλος)

    Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω

    Ο τωρινός ο χρόνος κι ο περασμένος χρόνος
    Είναι ίσως και οι δυο παρόντες στο μελλούμενο χρόνο.
    Κι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο.
    (Τ. Σ. Έλιοτ)

    Ζούμε σ’ ένα όνειρο που τρίζει
    Σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς
    Μα ο χρόνος ο αληθινός
    Είν΄ ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός
    (ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ)

    Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου

    • Ciao Ageliki!… Perfetto, grazie mille!!!!!…

      «Έτσι περάσανε τα χρόνια – λύκοι, λέξεις και φεγγάρια»
      (Γ. Ρίτσος)

      «… Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνος μπρος, χρόνια μετά…
      Η ύπαρξή σου σε σκοτάδι όλο πηχτότερο βουτά.
      Τάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
      Αχ, πούσαι, νιότη, πούδειχνες πως θα γινόμουν άλλος!»
      (Κώστας Βάρναλης)

      «… Είναι ώρα να μεθύσετε!
      για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου,
      μεθύστε χωρίς διακοπή.
      Με κρασί, με ποίηση με αρετή, με ό,τι θέλετε!»
      (Charles Baudelaire)

      «Χρόνια που πέσαν πάνω μας, σαν προβολείς.
      Μας τουφεκίζουν έναν έναν
      σαστισμένους λαγούς.»
      (Μιχάλης Γκανάς)

      -Κ. Π. Καβάφης, «Απ’ τες Eννιά»
      «Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
      απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
      και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
      και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
      κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

      Το είδωλον του νέου σώματός μου,
      απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
      ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
      κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
      και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!
      Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
      δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
      κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
      και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

      Το είδωλον του νέου σώματός μου
      ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά•
      πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
      αισθήματα δικών μου, αισθήματα
      των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

      Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
      Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.»
      (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

      -Χαλίλ Γκιμπράν, «Χρόνος»

      «Ένας αστρονόμος είπε: Δάσκαλε, τι έχεις να πεις για το Χρόνο;
      Κι εκεινος αποκρίθηκε:
      Θα θέλατε να μετρήσετε το χρόνο που είναι χωρίς μέτρα και άμετρος. Θα θέλατε να προσαρμόσετε τη διαγωγή σας, ακόμα και να κατευθύνετε την πορεία της ψυχής σας, σύμφωνα με τις ώρες και τις εποχές. Θα θέλατε να κάνετε το χρόνο ένα ποταμάκι για να καθίσετε στην όχθη του και να παρακολουθείτε το κύλισμά του. Και μήπως δεν είναι ό Χρόνος όπως είναι ή αγάπη, αδιαίρετος και χωρίς ρυθμό;
      Αλλά αν στη σκέψη σας έχετε ανάγκη να μετράτε το χρόνο σε εποχές, κάνετε κάθε εποχή να περιλαμβάνει όλες τις άλλες εποχές, Και κάνετε το σήμερα να αγκαλιάζει το παρελθόν με την ανάμνηση και το μέλλον με τη λαχτάρα. Ωστόσο, το άχρονο που είναι μέσα σας έχει επίγνωση του άχρονου της ζωής. Και ξέρει ότι το χθες δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ανάμνηση του σήμερα, και τo αύριο, τo όνειρο του σήμερα.
      Κι ότι αυτό που τραγουδά και διαλογίζεται μέσα σας κατοικεί ακόμα μέσα στα όρια της πρώτης εκείνης στιγμής που διασκόρπισε τα αστέρια στο διάστημα. Ποιός ανάμεσά σας δε νιώθει ότι η δύναμή του ν’ αγαπά είναι απεριόριστη; Αλλά και ποιος, ωστόσο, δεν αισθάνεται ότι αυτη η ίδια η αγάπη, αν και απεριόριστη, είναι αιχμαλωτισμένη μέσα στο κέντρο της ύπαρξής του, και δεν πετά από σκέψη αγάπης σε άλλη σκέψη αγάπης, ούτε από πράξεις αγάπης σε άλλες πράξεις αγάπης;
      Και μήπως δεν είναι ο χρόνος όπως η αγάπη, αδιαίρετος και χωρίς ρυθμό; Αλλά, αν στη σκέψη σας έχετε ανάγκη να μετράτε το χρόνο σε εποχές, κάνετε κάθε εποχή να περιλαμβάνει όλες τις άλλες εποχές. Και κάνετε το σήμερα να αγκαλιάζει το παρελθόν με την ανάμνηση και το μέλλον με τη λαχτάρα.»

      Υ.Γ.: Αν δεν τα ξαναπούμε εδώ, σου εύχομαι ολόψυχα καλή χρονιά, με υγεία, δημιουργική…και βεβαίως ποιητική!!!

  2. It’s too late, Carol King

    Εξαιρετική η …δευτερολογία σου, φίλτατε Ιωάννη!
    Με έκανες σκόνη (δηλ. λιώμα!) με τη «Σκόνη του Χρόνου», με το λατρεμένο Πασχαλίδη, αλλά με και όόόόλους τους στίχους που διάλεξες για το χρόνο. Ανεξάντλητο θέμα (και) ο Χρόνος λοιπόν, άσχετα αν εξαντλείται πολύ γρήγορα και (συχνά) χαζά στα του βίου μας.
    Σου εύχομαι ο χρόνος που πάει παρέα με τον πόνο (και μάλιστα ριμάρει ασύστολα μαζί του) να είναι ευεργετικός μαζί σου, σαν φίλος, γιατρός και αδερφός.

    Έχω συγκεντρώσει ένα σωρό ποιήματα και εξίσου πολλές μουσικές. Οφείλω πάραυτα να διαλέξω κάποια. Αμ’ έπος, αμ’ έργον, λοιπόν.

    Yesterday, Beatles

    «Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει/Χρονοποιός ας είναι η λέξη/γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα/κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα», τραγουδούσε ο Σαββόπουλος.

    Το ρολόι, Ρωμανός

    Roberto Juarroz

    Όχι, δεν μας σκοτώνει μια στιγμή,
    μα μιας στιγμής η έλλειψη.
    Δε μας σκοτώνει μια σκιά,
    μα η απουσία η μοιραία μιας σκιάς,
    χαμένης πιθανώς στο χάσμα
    ετούτης της ασύγκριτης αιωνιότητας
    της παράλογης.
    Δε μας σκοτώνει η έλλειψη της ζωής,
    μα το ζάρι μιας μοίρας γλυκόπικρης
    σε παρτίδα πάνω αόρατη.
    Δε μας σκοτώνει ο θάνατος∙
    μας σκοτώνει ο ερχομός στη ζωή.
    (μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη)

    No time before time, Balanescou Quartet

    ΕΥΔΟΚΙΜΟΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

    Γηράσκομεν διδάσκοντες αεί
    μέσα σε κρύες αίθουσες
    μ’ αυθάδικην ηχώ
    τυμπάνου αλαλάζοντος
    Εμείς γηράσκομεν αεί
    διδάσκοντες αυτούς
    που είναι πάντα νέοι
    -ένα ποτάμι που διαρκώς
    αλλάζει τα νερά του-
    Κι από τ’ αυτιά μας
    όλο ξεμακραίνει η βουή
    καθώς εμείς διδάσκοντες
    γηράσκομεν αεί
    καρτερικά προσμένοντας
    να μας σαρώσει
    η τριακονταπενταετής
    ευδόκιμος υπηρεσία

    (Τασούλα Καραγεωργίου)

    Time after time, Chet Baker

    ταξιδεύοντας στο χρόνο

    Όταν θα γίνω θάλασσα,
    να την κοιτάζεις, χωρίς φόβο…

    Όταν θα γίνω βροχή,
    να τη μαζεύεις στις χούφτες σου…

    Όταν θα γίνω άνεμος,
    ν’ ανοίγεις τα παράθυρα της ανατολής…

    Όταν θα γίνω νύχτα,
    να ρίχνεις βαρύ ρούχο πάνω σου…

    Όταν θα γίνω ποτάμι,
    τη βέρα σφίξε στο δάχτυλό σου…

    Κι όταν θα γίνω άστρο
    Μέσα στον καθρέπτη του φεγγαριού

    Άσε με να υπάρχω παντοτινά.

    (Άρης Ταστάνης – Τα ταξίδια μου)

    A time for us

    Σονέτο I
    (Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ, μετάφραση Σπύρος Δόικας)

    Συλλογίστηκα κάποτε πώς ετραγούδησε ο Θεόκριτος
    Τα χρόνια τα γλυκά, τα αγαπημένα και τα ποθητά – για χρόνια,
    Όπου το καθένα, εμφανίζεται σαν χέρι χαριτωμένο
    Προσφέροντας δώρα στους θνητούς, γέρους ή νιους:
    Και καθώς το εστοχάστηκα, στη γλώσσα την αρχαία
    Είδα, μέσα απ’ τα δάκρυα, σε όραμα θαμπό που ξαστερώνει
    Τα γλυκά, θλιμμένα χρόνια, τα μελαγχολικά,
    Τα χρόνια της ζωής μου, σκιά να ρίχνουν εμπρός μου.
    Κλαίγοντας ακόμη, πρόσεξα πώς εκινήθη πίσω μου μεμιάς,
    μια μορφή απόκρυφη, τραβώντας με απ’ τα μαλλιά·
    κι ενόσω πάλευα, ετούτα τα λόγια αναφώνησε, τα επιβλητικά

    «Μάντεψε, ποιος σε κρατά τώρα στα χέρια του;»
    «Ο Θάνατος», είπα. Όμως τότε
    Ήχησε η απάντηση η αργυρή
    «Όχι ο Θάνατος αλλά η Αγάπη».

    We have all the time in the world, Louis Armstrong

    « Κ’ είναι σαν μια έξοδος απ’ το χρόνο, σαν καθήλωση του χρόνου, σαν κατάργησή του
    Απ’ την ταχύτητα της σκέψης και της μνήμης και του ονείρου
    Κι απ’ την υπομονή της ανθρώπινης πράξης .
    Είναι η ένωση, είπε,
    Του άντρα και της γυναίκας, της σιωπής και της φωνής, της ζωής και της ποίησης» .

    ΡΙΤΣΟΣ, Σονάτα του σεληνόφωτος

    Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα

    • Καλημέρα Αγγελική!… Ωραιότατοι στίχοι και θαυμάσιες μουσικές!!!!
      Για άλλη μια φορά τις καλύτερες ευχές μου για τον καινούριο χρόνο!

      -Ξεφεύγω λίγο από την ποίηση παραθέτοντας ένα «πεζό» του Ελύτη για το χρόνο:

      -Οδ. Ελύτης, «Χρόνος δεσμώτης και χρόνος λυόμενος»
      (απόσπασμα)

      «ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΑΜΕ σ ‘ένα μικρό κουτί μεταλλικό που τ’ ονομάσαμε «ωρολόγιον», και ησυχάσαμε. Όμως αυτό το κλασικό τικ τακ που απασχολούσε τους παλαιούς μυθιστοριογράφους μπορεί να είναι μέτρηση, μπορεί και διαμαρτυρία. Τίνος είναι, ο ένας του άλλου, δεσμώτης; Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα να κάνουμε τον ήλιο τον ανίδεο μετρητή μας; Και τι’ ναι τα ημερονύχτια; κέρματα που τα ρίχνουμε σ’ ένα τρύπιο κουμπαρά;
      Οι σοφοί, μερικοί σοφοί τουλάχιστον, διατείνονται ότι ο χρόνος δεν υπάρχει. Άλλοι το αντίθετο. Ας τα βρούνε μεταξύ τους. Εμείς, που δεν διαθέτουμε παρά τις γνώσεις ενός μέτριου μαθητή λυκείου, ας τα πούμε αλλιώς. Απλοϊκά. Όσο απλοϊκός είναι κι ο τρόπος που βλέπουμε να προσπαθούν οι περισσότεροι ν’ αντιμετωπίσουν και να εξουδετερώσουν τον υποθετικό τους εχθρό, που τον φαντάζονται να καραδοκεί σε κάποια γωνία το πέρασμά τους, μ’ ένα σακούλι, γεμάτο ρυτίδες και λευκά μαλλιά, στο χέρι. Αξίζει να τους ιδούμε.
      Υπάρχουν, εν πρώτοις, οι εκατομμυριούχοι των βιωμάτων, που με απανωτές περιπέτειες, ταξίδια, γάμους, επιχειρήσεις, δολοπλοκίες, μυστικές συμφωνίες και τα παρόμοια ζητούν να τον γεμίσουν, να τον στουμπώσουν σε τέτοιο σημείο, που κυριολεκτικά να μη βρίσκει τρόπο να υποδηλώσει την παρουσία του• να ‘ναι σαν να μην αφορά τουλάχιστον τη δική τους περίπτωση. Στο άλλο άκρο υπάρχουν οι μοναχικές υπάρξεις, οι ασκητές, οι στυλίτες στο είδος τους, που του αρνούνται την τροφή κι αισθάνονται ότι έτσι του έχουν αφαιρέσει κάθε υπόσταση• ότι ζούνε χωρίς να υπάγονται στους δικούς τους νόμους. Τέλος, υπάρχουμε κι εμείς, οι άλλοι, που βαυκαλιζόμαστε προς στιγμήν με την ιδέα ότι εάν δεν υπήρχε ο χρόνος θα μπορούσαμε να ‘μαστε οι αιώνιοι νεόνυμφοι μιας άγνωστου ταυτότητας ευτυχίας. Ύστερα, το βάζουμε κάτω, και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.
      Κανείς μας δεν έδειξε την πρόθεση να τον κτυπήσει στο αδύνατο σημείο του, που είναι η συμβατική του υπόσταση, αυτή που εμείς οι ίδιοι του προσδώσαμε απλώς για να διευκολύνει τις καθημερινές μας συναλλαγές. Μας τρομάζει το ποσοστό της αυθαίρετης σκέψης που απαιτείται για να σπάσουμε το φράγμα του κοινώς νοείν και ν΄αντιληφθούμε ότι τα κομμάτια της ζωής που προσκτάται και συμπαρασύρει στην ευθύγραμμη πορεία του ο χρόνος είναι δυνατόν να νοούνται ως ανεξάρτητα, ν’αρμόζονται από διαφορετικές πλευρές και να σχηματίζουν μιαν άλλου είδους αλληλουχία, εξίσου αν όχι και περισσότερο έγκυρη, από την άποψη ότι προβάλλει ανάγλυφη την ονειρική φύση της ζωής μας και την κατακυρώνει….»
      (Ο. Ελύτης, Εν λευκώ, Ίκαρος)

  3. myownpersonalwinter on said:


    καλή πρωτοχρονιά

    • Καλημέρα Νάνσυ! Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και τους υπέροχους Πινκ Φλόϊντ!
      Τις καλύτερες ευχές κι από μένα για το νέο χρόνο!!!!

      -«Θέλει τουφέκι ό χρόνος, αν επιθυμεί να γίνεις μια σκέτη ανάμνηση.»
      (Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

      -«Το ρολόι που μας αφορά δεν είναι αυτό που καταμετρά τις ώρες αλλά που κατανέμει το μέρος της φθοράς και της αφθαρσίας των πραγμάτων όπου, έτσι κι αλλιώς, μετέχουμε, όπως μετέχουμε στη νεότητα ή στο γήρας…»
      (Ο. Ελύτης, Ο μικρός ναυτίλος)

  4. Ρε παιδιά -Γιάννη και Αγγελική- κάντε και λίγο κράττει! Δεν σας προλαβαίνω, αλλά ο Λειβαδίτης με κέρδισε για άλλη μια φορά!

    «…Αηδίες— ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
    οι έρωτες για να τελειώνουν,
    η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
    κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό»…

    Απίθανος……
    Φίλε Γιάννη και φίλη Αγγελική, σας εύχομαι καλή πρωτοχρονιά και καλή χρονιά με υγεία! Τα φιλιά μου και την εκτίμηση μου! :))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: