Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Η επιχειρούμενη απαξίωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και αποδόμηση του νοήματός του…

pol1975

(Η φωτογραφία από την πρώτη πορεία που έγινε για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17-11-1975… Την σημαία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου κρατούν ο τότε πρόεδρος της ΕΦΕΕ, Στ. Τζουμάκας, (ΠΑΣΟΚ) ο αντιπρόεδρος Γ. Σταματάκης, (ΚΚΕ), ο γεν. γραμματέας Χρ. Λαζαρίδης, (ΚΚΕ εσ.) και ο πρόεδρος της τότε ΕΣΕΕ.

Ο Στέφανος Τζουμάκας, μετά από λίγα χρόνια κράτησε τη σημαία, σαν πρόεδρος της ΕΦΕΕ, όπως και ο Χρήστος Παπουτσής, και οι δυο για χρόνια υπουργοί του “σοσιαλΗστικού” ΠΑΣΟΚ… Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης ηγετικό στέλεχος τότε της νεολαίας του ΚΚΕ εσ., του Ρήγα Φεραίου, και σήμερα το «δεξί χέρι» του Αντώνη Σαμαρά!…. Κι ας μην αναφέρω τη Δαμανάκη, τον Ανδρουλάκη, τον Χατζησωκράτη, κι άλλους πολλούς… Εύκολα μπορεί ο καθείς να βγάλει τα συμπεράσματά του)….

 “Με παρελάσεις, με ηρώα, με στεφάνια –

Τι πένθος: να θυμόμαστε πάλι

Πόσο οι νεκροί είναι ξεχασμένοι” (Γ. Ρίτσος)

 Με στεφάνια, με μνημεία, με παρλάτες και φανφάρες ενταφιάζουμε όλο και βαθύτερα το πραγματικό νόημα του Πολυτεχνείου. Όλα αυτά τα χρόνια ποικίλοι θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες «δούλεψαν», και «δουλεύουν» ακόμα, υπογείως και φανερά, για την αποδόμησή του. Και κατάφεραν εν τέλει το Πολυτεχνείο να μετατοπιστεί στα «Σύμβολα», ακριβώς για «να μη σημαίνει» ή για να «σημαίνει» κάτι το γενικώς αποδεκτό, δηλαδή κάτι το εύκολα αφομοιώσιμο και κατά συνέπεια «ακίνδυνο». Η αχλή του μύθου βιάστηκε να σκεπάσει  την «θερμή» πραγματικότητά του…

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το κορυφαίο συμβάν του αντιδικτατορικού αγώνα δεν προήλθε από τους δεδηλωμένους εχθρούς του, από τους ακροδεξιούς ας πούμε, που χρόνια τώρα επιμένουν να βεβηλώνουν τη μνήμη των νεκρών, αρνούμενοι τον ίδιο το θάνατο των παλικαριών και θεωρώντας τον τέχνασμα των «αναρχοκομμουνιστών».

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος προήλθε και προέρχεται από τη μεριά όπου συνωθούνται οι κατά δήλωσή τους φίλοι του και συνεχιστές του, οι οποίοι βεβαίως ποικίλουν: είναι, πρώτον, όσοι, διά της αδάπανης ηρωολογίας, μείωσαν ή και μηδένισαν την υλική ιστορικότητα του γεγονότος και το εκτόπισαν βαλσαμωμένο στην περιοχή του «θαύματος», άρα του στέρησαν την πολιτικότητά του, τη συνάφειά του με ανθρώπινες δυνάμεις και με οράματα ανθρώπων. Δεύτερον, όσοι δοκίμασαν να το σφετεριστούν, να καπαρώσουν την «αποκλειστικότητά» του (πρωτίστως δε οι κομματικοί μηχανισμοί που μάλλον διά της απουσίας τους παρά διά της παρουσίας τους έλαμψαν τω καιρώ εκείνω, αφού δεν κατόρθωσαν να «οργανώσουν» το εξεγερμένο αυθόρμητο μέσα στα δικά τους στεγνά καλούπια). Τρίτον, όσοι επιζητούν να εγκλωβίσουν το ιστορικό γεγονός στην προθήκη κάποιου μουσείου αδρανούς ιστορίας (σαν ένα ακόμα μπιμπελό), δήθεν για να μη «σκονίζεται».

Πολλοί και διάφοροι βίασαν την ιστορία και σκύλευσαν πάνω στο «σώμα» του Πολυτεχνείου, για να αποκομίσουν προσωπικά, συλλογικά ή κομματικά οφέλη.

Τον τόνο, τα τελευταία χρόνια, το δίνουν οι επαγγελματίες του χλευασμού είτε από την τηλεόραση είτε από τις εφημερίδες του αχαλίνωτου «κιτρινισμού» είτε από τα περιοδικά της χιδάτης ημιπορνογραφικής τιποτοφροσύνης. Για να διευκολύνουν το κατεδαφιστικό τους έργο, ταυτίζουν δολίως το Πολυτεχνείο με μερικούς από τους επώνυμους πρωταγωνιστές του, οι οποίοι έχουν από καιρό αποσκιρτήσει από τον τοτινό ιδεολογικό τους εαυτό, εθισμένοι στην εξουσία ή απλώς καταπονημένοι και αποκαρδιωμένοι (κι αυτά είναι πράγματα απολύτως ερμηνεύσιμα). Ταυτόχρονα ταυτίζουν τις επετειακές εκδηλώσεις είτε με την κνίσσα των σουβλατζήδων και με το λιανεμπόριο που αναπτύσσεται στα πέριξ του ιδρύματος είτε με το τελετουργικό βίας που στήνουν εθιμικώ δικαίω  οι θιασώτες των «αναπαραστάσεων» (υπό τις κάμερες βεβαίως των αδηφάγων τηλεοπτικών καναλιών που σπεύδουν να ακροβολιστούν, νοικιάζοντας επίζηλες θέσεις στους πάνω ορόφους των πολυκατοικιών της περιοχής, όχι για να «καταγράψουν γεγονότα», αλλά για να αποπροσανατολίσουν, να παραπληροφορήσουν, να διαστρεβλώσουν και να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες της όποιας κυβερνητικής εξουσίας.

Αλλά και ο στόχος όσων «ντύνονται φίλοι», δεν είναι τόσο αγαθός όσο θέλει να εμφανίζεται. Ονειδίζοντας μερικούς από τους «πρωταγωνιστές» του Πολυτεχνείου, που εφθάρησαν ήδη από τη μικροηδονή της Δύναμης ή υπετάγησαν στην «αρχή της πραγματικότητας», επιδιώκουν να μαγαρίσουν συνολικά το ιστορικό εγχείρημα. Ελεεινολογώντας και οικτίροντας το παρόν, επιζητούν να απαξιώσουν αναδρομικά την ιστορία, το Πολυτεχνείο της ιστορίας, επιζητούν να επιβάλλουν την άποψη ότι το Πολυτεχνείο νοσούσε εξαρχής, άρα το «νόημά» του δεν μπορούσε να οδηγήσει πουθενά αλλού από κει που ήδη οδήγησε.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ανήκει πράγματι στον Αόριστο. Αλλά αν δεχτούμε ότι επίσης στον Αόριστο ανήκουν και τα ελευθερόφρονα αιτήματά της, οι αξίες  που την ενέπνευσαν και ο τρόπος που διεκδίκησε την πραγμάτωσή τους, θα ‘ναι σα να δεχόμαστε πως η ιστορία έχει ημερομηνία λήξης, πως έχει ήδη ενταφιαστεί ή «μουμνιοποιηθεί»… Αλλά η ιστορία δεν τέλειωσε, δεν έχει ημερομηνία λήξης, το νήμα δεν κόπηκε, κάποιοι θα το ξαναρπάξουν για να οδηγήσουν την ιστορία και πάλι στο προσκήνιο με το πραγματικό και ουσιαστικό νόημά της.

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Η επιχειρούμενη απαξίωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και αποδόμηση του νοήματός του…

  1. Γιάννη καλημέρα.
    Είμαι υπέρ της κατάργησης του εορτασμού για το Πολυτεχνείο. Τουλάχιστον μέχρι να εξαφανιστούν από προσώπου γης οι βολεμένοι εκείνης της γενιάς που εκμεταλλεύτηκαν και εκμεταλλεύονται στο μέγιστο βαθμό την όποια συμμετοχή τους (για τους περισσότερους δεν υπάρχει ούτε αυτή) και με τις πράξεις τους ξεφτιλίζουν και το νόημα της εξέγερσης και τη μνήμη των νεκρών.
    Με πιάνει ρίγος όταν βλέπω στη φωτογραφία τον σημερινό σύμβουλο του πλέον υποταγμένου πρωθυπουργού της νεότερης ελληνικής ιστορίας να κρατάει το σύμβολο της εξέγερσης. Τέτοιος ξεπεσμός για τα φράγκα; Αγωνιστές – υποτίθεται – που σήμερα ποστάρουν τις μαλ@κίες τους από το twitter και κοροϊδεύουν κατάμουτρα έναν ολόκληρο λαό!
    Aχ, πού ‘σαι, νιότη, πού ‘δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος!
    (…ξεφτίλας πιο μεγάλος)

    • Γεια σου, Πέτρο!…
      Όλα αυτά τα λαμόγια της εξουσίας, τους πρώην «αγωνιστές» του Πολυτεχνείου, τους «μηδίσαντες», όλους αυτούς που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση με κυβερνητικά ή άλλα οφίτσια, τους μισώ και τους θεωρώ μια από τις κύριες αιτίες που τα αιτήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν ακόμα σε εκκρεμότητα, και υποφέρει σήμερα ο λαός μας.
      Αλλά αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που θα πάω και σήμερα στην πορεία, όπως κάθε χρόνο! Ναι, έως ότου βρουν δικαίωση οι νεκροί του Πολυτεχνείου και οι πραγματικοί αφανείς αγωνιστές της μεγάλης εξέγερσης και βεβαίως τα αιτήματά τους για «ψωμί- παιδεία- ελευθερία» που παραμένουν, 40 χρόνια μετά, ακόμα επίκαιρα.
      Δε συμφωνώ να μη γιορτάζεται η επέτειος του Πολυτεχνείου, πρέπει να τη γιορτάζουμε με το πραγματικό της νόημα… Τη μνήμη δεν πρέπει να τη «σβήσουμε», γιατί αλίμονο στο λαό που έχει διαγράψει τη μνήμη του… Ο Μίλαν Κούντερα, μάλιστα, έγραψε: «Τι πρέπει να κάνεις για να εξοντώσεις ένα έθνος; Διέγραψε τη μνήμη του»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: