Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (33ο): «Δέντρα»…

 

«Τα δέντρα είναι ποιήματα που γράφει η γη προς τον ουρανό.
Και εμείς κόβουμε τα δέντρα και τα κάνουμε χαρτί,

για να καταγράφουμε την κενότητά μας…» (Χαλίλ Γκιμπράν)

 

 

-Στρατής Πασχάλης, «Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα»

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

μένουν στην τέλεια θέση

με προσκαλούν- «γίνε όπως εμείς

μην ταξιδεύεις πια μες τις πράξεις

δέξου ανέμους, δέξου εποχές

άς’ τη ζωή να ξέρει»

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

σήματα οιωνών

φωλιές πνευμάτων

δωρητές σκιάς

αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία

με χίλια λόγια, μ’ έναν παλμό

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

παραδίνονται στ’ ολοκαύτωμα το τερπνό

ριπές ρεμβασμού φλογισμένου

μαντικές οπτασίες πυρσών

εικόνες των Τριών Παίδων

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

χαϊδεμένα από το χέρι του Χαλαστή

με φροντίδα χριστουγεννιάτικη

κι ας είναι άνοιξη

κι ας είναι φθινόπωρο

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

μνημεία στις παρυφές του εφήμερου

κυκλώνες ήχων, σύμπαντα

που χωρούν στ’ αυτιά και στα μάτια

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

απ’ αυτά βγήκαν στέφανα

υλοτομήθηκαν του Σταυρού τα δοκάρια

μα δεν ξέρουν τι θα πει

δόξα, θυσία

μένουν εκεί

σημαίνουν

άθελά τους καρτερούν θριαμβευτικά

ή σεμνά υποκύπτουν στης θύελλας το μαρτύριο

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

τα παντοδύναμα

χωρίς να το δείχνουν

κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο Θεός

κάθε φορά που γκρεμίζονται

η φύση αναρωτιέται «πώς γίνεται

να σωριαστεί ένας Τιτάνας,

μήπως φτάνει η Συντέλεια»;

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα

όπως εκείνο που έβλεπα όταν ήμουν παιδί

απ’ το παράθυρό μου

να μη βγάζει ποτέ φύλλα

έστεκε απέναντι, στο χάλασμα,

σα να περίμενε κάτι

κι εγώ προσευχόμουν οι θεοί να το λυπηθούν,

ώσπου το είδα ένα πρωί να γίνεται,

το ξερό και το στέρφο,

όλο ατόφιο ασήμι

κι αντί για φύλλωμα να στέκουν πάνω του

αστέρια αεικίνητα

κι είπα από μέσα μου

«τι σου είναι ο κόσμος»

 

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα –

και τα πουλιά.

( Στρ. Πασχάλης, Κοιτάζοντας δάση, Μεταίχμιο)

 

-Μανόλης Πρατικάκης, «Τα δέντρα»

 

«Τι δίκαια και πόσο σιωπηλά είναι τα δέντρα.
Δε ζητάνε στάλα παραπάνω απ’ αυτό που τους αναλογεί.
Είτε σε έρημο είτε σε πολυσύχναστη πλατεία,
η λεύκα λεύκινα, η λεμονιά λεμονένια θα ντυθεί.
Ή πάλι μετατρέπονται σε οικοτροφεία και ξενώνες
για της πλάσης τα στρουθιά – αληθινό περίττωμα η λέξη έξωση.
Στο παραμικρό αεράκι πιάνουν το τραγούδι.
Όταν τα πληγώσεις, δε βογκάνε˙ δεν τραβάνε τα πλούσια
μαλλιά τους. Δακρύζουνε κρυφά κι ακούν
οι ρίζες. Όμως καμιά φορά πεισμώνουν όταν ο άνθρωπος
τα βασανίζει. Αγριεύουν τότε, συστρέφονται, φτύνουν
τον καρπό. Εκδικούνται το χέρι που τα καίει.
Ρίχνουν χώρια μες στις πλημμύρες.
Με δένδρινα μυαλά νουθετούνε. Με θεσπίσματα
θεία αφανίζουνε φυλές.»

 

 

-Γεώργιος Βιζυηνός, «Τα δένδρα»

 

«Όλα τα δένδρα ‘ναι παιδιά,
πώχουν τη Γη μητέρα,
κ’ έχουν για χέρια τα κλαδιά,
που σειούνται στον αγέρα.

Σειούνται και λεν μια προσευχή,
λυγούν και προσκυνούνε
τον Ουρανό πώχει βροχή,
και βλέπει πω διψούνε.

Κι ο Ουρανός που τα τηρά,
θυμάται τα παληά του:
πώς ήταν χάμουν μια φορά
κ’ είχε την Γη γρηά του

Κι απ’ τα φιλιά τ’ αδερφωτά,
κι απ’ τ’ αγκαλιάσματά τους,
‘βγήκαν τα δέντρα όλ’ αυτά,
τα γνήσια παιδιά τους.

Γι’ αυτό του θλίβετ’ η καρδιά
την δίψα τους σαν βλέπει:
είναι δικά του τα παιδιά,
να τα ποτίση πρέπει!

Από τον θρόνο του γυρνά
και κράζει μια νεφέλη
και τήνε στέλλει στα βουνά,
στα δάση τήνε στέλλει.

-Πάνε στ’ απότιστα δενδρά,
στα δάση που διψούνε,
και πότισέ μου τα φαιδρά
και δώσε τα να πιούνε.-

Βγαίν’ η νεφέλη και περνά
Επάν’ από την Πλάση˙
και βρέχει μέσα στα βουνά,
και βρέχει μέσ’ στα δάση.

Και νοιώθ’ η Γη χαρά κρυφή:
ο Γέρος την ‘θυμήθη!
και ‘βγάλλ’ όλ’ άνθη στην μορφή,
κι όλο καρπούς στα στήθη.»

 

-Έζρα Πάουντ, «Το δέντρο»

 

«Στάθηκα ακίνητος και ήμουν μέσα στο δάσος ένα δένδρο

Ξέροντας την αλήθεια για όσα ήσαν άλλοτε αθώρητα.

Μιλώ για τη Δάφνη και για το τόξο από δάφνη

Και το ζευγάρι των γερόντων που φιλοξένησε θεούς

Κι έγινε δρυς-φλαμουριά ανάμεσα στον κόσμο

Και τούτο αφού πιο πριν οι θεοί είχαν δεχθεί από αυτούς

Ευγενική φιλοξενία και είχαν  προσκληθεί να εισέλθουν

Στην εστία  της καρδιάς που ήταν το σπίτι τους,

Τότε μπορέσανε να κάνουν αυτό το θαυμάσιο πράγμα.

Όμως εγώ ήμουν ένα δένδρο μέσα στο δάσος

Και κατανόησα πολλά καινούργια πράγματα

Που στο μυαλό μου πριν ήσαν παράλογα.»

 

-Κώστας Καρυωτάκης, [Δέντρα μου]

 

Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα στη νύχτα του Δεκέμβρη,

στη σκοτεινή, βαθιά δεντροστοιχία,

μαζί πηγαίνουμε, μαζί και η μέρα θα μας έβρει,

ω ερημικά, θλιμμένα μου στοιχεία.

 

Αύριο, μεθαύριο, σύντροφο θα μ’ έχετε και φίλο,

τα μυστικά σας θέλω να μου πείτε,

μα όταν, αργότερα, φανεί το πρώτο νέο σας φύλλο,

θα πάω μακριά, το φως για να χαρείτε.

 

Κι αφού ταιριάζει, ω δέντρα μου, να μένω απ’ όλα πίσω

τα θαλερά και τα εύθυμα στην πλάση,

εγώ λιγότερο γι’ αυτό δε θα σας αγαπήσω,

όταν θα μ’ έχετε κι εσείς ακόμη προσπεράσει.

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

12 thoughts on “Πες το με ποίηση (33ο): «Δέντρα»…

  1. Τι ωραία που ήταν όταν πρότεινα τα θέματα, Γιάννη!
    Τώρα όμως πρέπει να τρέχω για υλικό. Κι αυτό κάνω, όπως βλέπεις.
    (Το πεζό του πράγματος είναι ότι ξεχάστηκα τελείως ψάχνοντας και παραλίγο να κάψω το φαγητό!)
    Έξοχα, ομολογουμένως, τα ευρήματά σου…

    ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
    εξόριστα παιδιά τ’ ουρανού
    για την απόλυτη αθωότητά τους
    χωρίς πίκρα κατάντικρυ στο γαλάζιο
    ανοίγουν μεγάλα πράσινα μάτια
    κι άλλες φορές κίτρινα ή κόκκινα
    χορδές της μουσικής και της μοναξιάς τους

    τα δέντρα υμνούν το φως
    ανάβοντας σιωπηλά το κάθε τους φύλλο
    ψιθυρίζοντας ένα παιδικό τραγούδι
    αγγίζοντας τη φουντωτή ουρά του ανέμου
    φιλοξενώντας πουλιά κι αστέρια
    έτσι μιλώντας για το απρόσιτο

    τα δέντρα
    ένα ουράνιο τόξο που φύτρωσε στη γη
    φωτίζουν γαλήνια την αιωνιότητα
    για τον άνθρωπο
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    TREE SONG

    ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
    ΜΙΣΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

    *Θα ‘ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουνε μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

    *Τα αιωνόβια δέντρα ξέρουνε τα πάντα για τη ζωή των σκουληκιών κάτω απ’ το χώμα, για τη ζωή των μυρμηγκιών και των θηρίων πάνω στο χώμα, για το τραγούδι των πουλιών και του ανέμου πάνω απ’ το χώμα. Τα αιωνόβια δέντρα είναι σοφά· υποδέχονται μ’ ένα χαμόγελο επιείκειας τον ξυλοκόπο που τα σωριάζει στο χώμα.
    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

    Μικρή φυσική ιστορία

    ΚΑ’
    Αν είναι, όπως λένε, δέντρο ο θάνατος, δεν είμαστε παρά
    το λίπασμά του. Πλέκει τις ρίζες του στα κόκαλά μας και
    στυλώνεται, τις σάρκες μας βυζαίνει και θεριεύει, από το
    αίμα μας δένει τους καρπούς του που κανείς δεν γεύεται.
    Το θρόισμα των φύλλων του είναι ο ψίθυρος της ψυχής μας.
    (Αργύρης Χιόνης
    από τη συλλογή Σαν το τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986)

    Jan Garbarek Group – Once I Dreamt A Tree Upside Down

    μοναχικό παιδί κάτω απ’ το δέντρο

    ένας πολύχρωμος χαρταετός που υψώνεται
    κι αστράφτει μαγικά πάνω απ’ τα κάστρα
    με ήχους φυσαρμόνικας, με μακρινές φωνές
    σχεδόν που αγγίζει κάποτε τον ουρανό
    κι ύστερα χάνεται αργά μες στην ομίχλη
    ύστερα στροβιλίζεται και πέφτει
    πέφτει, σκαλώνει, σκίζεται
    χάνει τα χρώματα και χάνει τα στολίδια του
    πάνω στα αιχμηρά κλαδιά του χρόνου

    αυτό είναι η μνήμη

    ένα μοναχικό παιδί κάτω απ’ το δέντρο
    βουβό και δακρυσμένο να κοιτάζει
    (Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010)
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ)

    καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί

    υπάρχει μέσα μου ένα φως.
    καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί
    ή ξέφτι απ’ το γαλάζιο στο περβάζι σου.
    υπάρχει μέσα μου ένα φως
    που όλα τα ξέρει κι όλα τα αισθάνεται
    μοναχικό που ταξιδεύει απ’ την αρχή του χρόνου
    που αστράφτει μέσα στη μεγάλη νύχτα
    και δεν παραδίδεται
    ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΛΗΣ

    Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό,
    αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ᾿ τὰ ξένα βήματα,
    αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν ἥλιο,
    αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο.
    ΡΙΤΣΟΣ

    Δέντρο της τύχης

    Δε διαλέγει τόπο
    Σηκώνει στην τύχη κορμό
    κλώνους, φύλλα, δύσκολο καρπό
    Της σιωπής και της σκόνης
    των άνυδρων εποχών
    των ανέμων που δοκιμάζουν την αντοχή του
    Δειλό και γενναίο
    με σημάδια από μάχες στις πλάτες
    πάντοτ’ εκεί
    Αφύλαχτο σ’ αυτόν που θα ‘ρθει
    στον ίσκιο να σταθεί ή να το ρίξει
    Κι αν βρουν οι ρίζες πέτρα, δεν πενθεί
    Με δίχως φύλλα επιμένει
    να ‘ρθουν πουλιά στ’ άλκιμα κλαδιά
    να τ’ αντικαταστήσουν
    ΠΑΝΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ

    Τα δέντρα- Χρήστος Θηβαίος
    http://www.youtube.com/watch?v=XJbOEySRm7k

    Το δέντρο

    Ενα δέντρο
    δεν έχει πολλά να σου πει
    Αλλωστε τι ωφελεί;
    Αρκεί που σε βλέπει

    Στέκεται εκεί
    στην ερημιά βουβό
    νεκρό πολλές φορές
    Ακίνητο
    κρατώντας την ανάσα του
    την προσοχή να μη σου αποσπάσει

    Κι εσένα οι πράξεις σου
    ολοένα και πιο θρασείς
    σαθρές και απροκάλυπτες
    Τα λόγια σου αέρας
    Στις ρίζες και τα φυλλώματά του
    Κατακάθονται

    Ενα δέντρο
    να απαντήσει δεν μπορεί
    Αλλωστε τι ωφελεί;
    Αρκεί που σε βλέπει
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ

    Τὸ δέντρο τῶν ἀγνοημάτων

    Μιὰ συμφορὰ τυλίγεται στὸ δέντρο.
    Ὅλοι οἱ ἀδικούμενοι δέντρα εἶναι
    ἂν τὸ προτίμησαν αὐτό, μονάχα ν᾿ ἀδικοῦνται.
    Ἡ συμφορὰ μὲ γήινο χρῶμα
    τυλίγεται στὸ δέντρο.
    Ὢ δύναμη τῆς ζωῆς
    λιῶσε τῆς συμφορᾶς τὸ κεφάλι.
    ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Δέντρα-φύλλα, Κότσιρας

    Τα δέντρα και η συνείδηση

    Αύριο, μεθαύριο, λέω, όσο θα ‘ναι καιρός,
    ν’ ανεβώ να φυτέψω στο λόφο μου εκείνα τα δέντρα
    να με αντιπροσωπέψουν στον τομέα της δημιουργίας. Τόσον
    ήλιο πολύ που θησαύρισα και στο τέλος δεν μπόρεσα
    μέσα σε λέξεις να τον κλείσω τον αιώνιο,
    να φτιάξω μια διδασκαλία της ομορφιάς τουλάχιστο,
    να φτιάξω ένα περιδέραιο ολόλαμπρο για τις ψυχές.
    Μα αυτά τα δέντρα συμμετέχοντας στο μέγα έργο,
    κινούμενα μες στο κινούμενο σύμπαν σαν συνειδήσεις,
    σ’ ένα άλλο θαύμα μεταβάλλοντας τον ήλιο που μου διέφυγε,
    θα μου ευκολύνουνε τη διέλευση από τους κριτές.

    (Τα φαντάζομαι κιόλας, δυνατά, αιωνόβια,
    φορτωμένα ως τα κούτσουρα με άνθη να σαλεύουν προς όλες
    τις διευθύνσεις, προτείνοντας, με ψιθύρους αγάπης,
    τους καρπούς της ειρήνης τους.)

    Αύριο, μεθαύριο, λέω, όσο θα ‘ναι καιρός,
    ν’ αντικατασταθώ φυτεύοντας εκείνα τα δέντρα.
    (Από τη συγκεντρωτική έκδοση Οδοιπορία, Ποιήματα 1967-1970 (1972) του Νικηφόρου Βρεττάκου)

    ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ- Παύλος Παυλίδης
    http://www.youtube.com/watch?v=XJbOEySRm7k

    ― Γυρεύω τον παλιό μου κήπο•
    τα δέντρα μού έρχουνται ώς τη μέση
    κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια
    κι όμως σαν ήμουνα παιδί
    έπαιζα πάνω στο χορτάρι
    κάτω από τους μεγάλους ίσκιους
    κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές
    ώρα πολλή λαχανιασμένος.
    (Από το «Ο γυρισμός του ξενιτεμένου», Σεφέρης)

    ΣΑ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΣ
    Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή
    να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια
    να δώ την ευωδιά της ρίγανης
    σκλάβα σε ματσάκια.

    Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων
    βρίσκεις το πράσινο εύκολο
    σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια.
    Aκούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα
    με την κομμένη γλώσσα των καρπών
    ρήτορες σωροί τα πορτοκάλια και τα μήλα
    και παίρνει να ροδίζει λίγη ανάρρωση
    στις κιτρινιάρικες παρειές
    μιας μέσα βουβαμάρας.

    Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.
    Eίναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά
    πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο
    που έχει η εκλογή σου.
    Eνώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.
    Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.
    Aσήκωτες κι αυτές. Kατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.

    Tο πολύ ν’ αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για λουλούδια.
    Για εξοικείωση.
    Eκεί δεν έχει διάλεξε. Eκεί με κλειστά τα μάτια.
    ΔΗΜΟΥΛΑ

    Δωράκι το 30λεπτο αλλά υπέροχο «Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα»

    • Καλημέρα, Αγγελική, καλή Κυριακή!… Χρόνια πολλά, καλά και δημιουργικά και για τη γιορτή σου!!!…
      Για άλλη μια φορά εντυπωσιακή με τα ποιητικά- μουσικά «δώρα» σου! Σ’ ευχαριστούμε πολύ!!!
      Απ’ τα ποιήματα μ’ άρεσε πολύ αυτό του Αργύρη Χιόνη, που δεν το ήξερα, και που το ξεχώρισε και η φίλη μας η petra στο σχόλιό της!
      Πολύ καλό και το 30λεπτο βίντεο!… Να ‘σαι καλά!

      -Τα δικά μου «αντίδωρα» τώρα (ό, τι άφησες να περισσέψει για μένα):

      -Joyce Kilmer, «ΔΕΝΤΡΑ»

      «Νομίζω δεν θα βρω ποτέ
      τόσο όμορφο ένα ποίημα σαν το δέντρο.

      Το δέντρο που το πεινασμένο στόμα του ακουμπά
      στο γλυκοστάλαχτο μαστό της γης,
      το δέντρο που ολημερίς κοιτάει το Θεό
      -τα φυλλοφόρα μπράτσα του ψηλά σε προσευχή.
      Το δέντρο που το καλοκαίρι στα μαλλιά
      λες και φορεί μικροπουλιών φωλιές,
      στον κόρφο του το χιόνι που αποσταίνει,
      κι αδερφικά με τη ζωή συζεί.

      Τα ποιήματα τα φτιάχνουν σαν κι εμένα οι αφελείς,
      μα μοναχά ο Θεός μπορεί να φτιάχνει δέντρα.»

      -Γιώργος Σεφέρης, «Μυθιστόρημα ΙΕ»

      Quid πλατανών opacissimus?

      «Ο ύπνος σε τύλιξε, σαν ένα δέντρο, με πράσινα φύλλα,
      ανάσαινες, σαν ένα δέντρο, μέσα στο ήσυχο φως,
      μέσα στη διάφανη πηγή κοίταξα τη μορφή σου
      κλεισμένα βλέφαρα και τα ματόκλαδα χάραζαν το νερό.
      Τα δάχτυλά μου στο μαλακό χορτάρι, βρήκαν τα δάχτυλά σου
      κράτησα το σφυγμό σου μια στιγμή
      κι ένιωσα αλλού τον πόνο της καρδιάς σου.
      Κάτω από το πλατάνι, κοντά στο νερό, μέσα στις δάφνες
      ο ύπνος σε μετακινούσε και σε κομμάτιαζε
      γύρω μου, κοντά μου, χωρίς να μπορώ να σ’ αγγίξω ολόκληρη,
      ενωμένη με τη σιωπή σου
      βλέποντας τον ίσκιο σου να μεγαλώνει και να μικραίνει,
      να χάνεται στους άλλους ίσκιους, μέσα στον άλλο
      κόσμο που σ’ άφηνε και σε κρατούσε.
      Τη ζωή που μας έδωσαν να ζήσουμε, τη ζήσαμε.
      Λυπήσου εκείνους που περιμένουν με τόση υπομονή
      χαμένοι μέσα στις μαύρες δάφνες κάτω από τα βαριά πλατάνια
      κι όσους μονάχοι τους μιλούν σε στέρνες και σε πηγάδια
      και πνίγουνται μέσα στους κύκλους της φωνής.
      Λυπήσου το σύντροφο που μοιράστηκε τη στέρησή μας
      ………………..και τον ιδρώτα
      και βύθισε μέσα στον ήλιο σαν κοράκι πέρα απ’ τα μάρμαρα,
      χωρίς ελπίδα να χαρεί την αμοιβή μας.
      Δώσε μας, έξω από τον ύπνο, τη γαλήνη.»

      -Μανόλης Αναγνωστάκης, «Ο ουρανός»

      “Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
      Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
      Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
      Ν` αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
      Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
      Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
      Να τα συλλαβίσουμε μαζί
      Να τα μετρήσουμε ένα-ένα
      Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.

      Το δικό μας δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.

      Δεν περνούν από δω οι ξυλοκόποι.”

      -Ιωάννης Κατσούλης, «Το δέντρο»

      «Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
      Τα κλαριά του θέριεψαν και κοντεύουν νʼ αγγίξουν το μπαλκόνι.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
      Κι όμως χρόνια είναι εκεί, σε χειμώνες και καλοκαίρια.
      Θαρρώ πως όταν ήμουν παιδί έκοβα από τους καρπούς του.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
      Όμως στην κάθε μέρα τα σπίτια γερνάνε,
      κάτω από την προσοχή των ματιών μου.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
      καθώς οι δρόμοι ορθώνονται και πλευρίζουν πεζοδρόμια.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
      καθώς οι άνθρωποι περνούν πίσω από τα κάγκελα του μπαλκονιού.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
      ωστόσο τα σύννεφα παίρνουν μακριά το καλοκαίρι.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο…
      καθώς μπαίνω και βγαίνω στης καθημερινότητας το φευγιό.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο…
      και γίνεται ο γείτονας που δεν έχω.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
      Σε λίγο θα πιάσει με το χέρι του το κλειστό πατζούρι.»
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
      Θα μου θυμίσει πώς μεγαλώνω μαζί του.
      Θα μου θυμίσει πώς ζούμε, χωρίς ποτέ να λέμε κάτι.
      Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
      Τώρα ξέρω πως είναι εκεί προτού μου χτυπήσει την πόρτα.»

  2. «Θα ‘ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουνε μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει»… Θαυμάσιο απόσπασμα…….

    Ευχαριστώ για την ποιητική βραδιά και τον φίλο Γιάννη, αλλά και την κυρία Αγγελική, που της εύχομαι και Χρόνια Πολλά για την γιορτή της! Καλό σας βράδυ! 🙂 🙂

    • Kahmera, joan petra!!!… Καλή Κυριακή!!!… Ευχαροστώ για το σχόλιό σου, μα πρωτίστως να ευχαριστήσουμε την Αγγελική για τον ποιητικό- μουσικό «πλούτο» που μμας προσφέρει!…
      Κι ένα ωραίο κείμενο για το «δέντρο που έδινε»…

      «Το δέντρο που έδινε» του Σελ Σιλβερστάϊν….
      Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια μηλιά…και αγαπούσε ένα αγοράκι. Κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι και έπαιζε τον βασιλιά του δάσους…Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της, κι έτρωγε μήλα, παίζανε και κρυφτό κι όταν το αγόρι κουραζόταν αποκοιμόταν στον ίσκιο της.
      Και το αγόρι αγαπούσε την μηλιά πάρα πολύ κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη….
      Μα πέρασαν τα χρόνια και το αγόρι μεγάλωσε και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή…Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στην μηλιά κι η μηλιά του είπε…»Έλα αγόρι να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου…»…»Είμαι μεγάλος για να σκαρφαλώνω και να παίζω» είπε το αγόρι. «Θέλω να αγοράσω πράγματα να καλοπεράσω, θέλω λεφτά…μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»…»Λυπάμαι μα δεν έχω λεφτά» είπε η μηλιά, «Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, και πούλησε τα στην πόλη έτσι θα έχεις λεφτά και θα σαι ευτυχισμένο»…και έτσι έγινε…και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
      Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί και η μηλιά ήταν λυπημένη…Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε…»Έλα να παίξουμε όπως παλιά και να σαι ευτυχισμένο», είπε η μηλιά. «Δεν έχω καιρό για παιχνίδια», είπε το αγόρι, «Θέλω ένα σπίτι, να μου δίνει ζεστασιά, μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»…»Μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι και τότε θα είσαι ευτυχισμένος», είπε η μηλιά….και έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και πήγε να χτίσει το σπίτι του…και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
      Mα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί…. Κι όταν γύρισε πάλι δεν μπορούσε να παίξει με την μηλιά, γιατί ήταν γέρος, και ζήτησε από την μηλιά μια βάρκα γιατί ήθελε να ταξιδέψει…»Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά, «για να σαι ευτυχισμένο»…και έτσι έγινε…Και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη, μα όχι πραγματικά.
      Και ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε…»Λυπάμαι αγόρι μα δεν μου απόμεινε τίποτα πια να σου δώσω, δεν είμαι πια παρά ένα γέρικο κούτσουρο», είπε η μηλιά. «Δεν θέλω και πολλά τώρα πια, μονάχα ένα ήσυχο μέρος να ξαποστάσω», είπε το αγόρι που τώρα πια είχε γίνει παππούς. «Τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ότι πρέπει για να ξαποστάσεις, έλα αγόρι, κάτσε, κάτσε και ξεκουράσου»…και έτσι έγινε…και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη!

  3. @ joan petra:

    Χαίρομαι που οι στίχοι του Αργύρη Χιόνη βρήκαν το δρόμο τους προς το σωστό αποδέκτη, από τη στιγμή που έκαναν εκείνο το «κλικ» μέσα σας, ώστε να τους ξεχωρίσετε.

    Ευχαριστώ πολύ-πολύ για τις ευχές. Αντεύχομαι κάθε καλό!

  4. Ας προσθέσω και τούτο το όμορφο τραγούδι που μόλις τώρα θυμήθηκα…

    L’albero e il vento (Το δέντρο και ο άνεμος)

    «Io sono un albero
    (είμαι ένα δέντρο)
    con lacrime verdi
    (με πράσινα δάκρυα)
    io sono un albero
    (είμαι ένα δέντρο)
    che non sogna
    (που δεν ονειρεύεται)
    io sono un albero
    (είμαι ένα δέντρο)
    che viaggia
    (που ταξιδεύει).

    Leri la bella luna
    (χτες τ’ όμορφο φεγγάρι)
    si ha addormentata
    (αποκοιμήθηκε)
    fra i miei rami
    (ανάμεσα στα κλαδιά μου).

    Leri notte la luna
    (χτες νύχτα το φεγγάρι)
    si ha addormentata
    (αποκοιμήθηκε)
    fra i miei rami
    (ανάμεσα στα κλαδιά μου).

    Nellalba e venuto un vento dalle montagne
    (Την αυγή ήρθε ένας άνεμος απ’ τα βουνά).

    Μα εγώ είμαι ένας άνεμος
    (ma io sono un vento)
    κι αύριο φεύγω
    (e domani me ne vado).

    Angelo di vento
    (αέρινε άγγελε)
    non andar via
    (μη φεύγεις).

    Mα εγώ είμαι ένας άνεμος
    (ma io sono un vento)
    ήρθα και φεύγω
    (sono venuto e me ne vado).

    Ma angelo di vento
    (μα αέρινε άγγελε)
    non andar via
    (μη φεύγεις)
    ma se tu lo vuoi
    (μα αν το θέλεις)
    ti auguro buon viaggio
    (σου εύχομαι καλό ταξίδι)»

  5. Σ’ ευχαριστώ για τις ευχές σου, Γιάννη, αλλά κυρίως για τα συμπληρωματικά επί του θέματος.
    Ωραίος ο Λουδοβίκος. Πολύ χαίρομαι που τον θυμήθηκες. Επίσης χαίρομαι που εύστοχα συμπλήρωσες τα «ΔΕΝΤΡΑ» του Joyce Kilmer (δεν μπόρεσα να τα βρω σε μετάφραση). Περιμένοντας την απάντησή σου, έψαξα κι άλλο στους διαδρόμους του μυαλού μου, των βιβλίων μου και του διαδικτύου. Και είναι γεγονός ότι, όταν ψάχνεις, πάντα κάτι βρίσκεις. Λοιπόόόόν, «εύρηκα» μερικά ακόμη και τα παραθέτω σε κοινή θέα, για να τα «εκτιμήσει» όποιος ασχοληθεί μαζί τους.

    IV ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΕΣ
    Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
    της καταιγίδας, το δέντρο του λαού.
    Απ’ τη γη ανεβαίνουν οι ήρωές του
    όπως τα φύλλα απ΄ το χυμό,
    κι ο άνεμος θρίβει τα φυλλώματα
    της βουερής ανρωποθάλασσας
    ώσπου πέφτει στη γη ξανά.
    ***
    Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
    που τράφηκε με γυμνούς νεκρούς,
    νεκρούς μαστιγωμένους και πληγωμένους,
    νεκρούς με απίθανη όψη,
    παλουκωμένους σε κοντάρια,
    κομματιασμένους στην πυρά,
    αποκεφαλισμένους με τσεκούρια,
    πετσοκομμένους απ΄ τα τέσσερα άλογα,
    σταυρωμένους μες στην εκκλησιά.
    ***
    Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
    που ΄ναι οι ρίζες του ζωντανές,
    πήρε μαρτυρικό νίτρο,
    φύγαν οι ρίζες του αίμα,
    ρούφηξε δάκρυα απ΄ το χώμα:
    τ΄ ανέβασε με τα κλαδιά του,
    τα μοίρασε μες στην αρχιτεκτονική του.
    Γίναν αόρατα λουλούδια, άλλοτε λουλούδια θαμμένα
    κι άλλοτε τα πέταλά τους
    φώτισαν σαν πλανήτες.
    ***
    Κι ο άνθρωπος μάζεψε απ΄ τους κλώνους
    τα δεμένα μπουμπουκάκια,
    χέρι χέρι τα παρέδωσε,
    σα ρόδια ή μαγνόλιες,
    κι εκείνα ευθύς τη γη ανοίξαν,
    κι έφτασαν ψηλά ως τα αστέρια.
    ***
    Αυτό είναι το δέντρο των ελεύτερων.
    Το δέντρο γη, το δέντρο σύννεφο,
    το δέντρο ψωμί, το δέντρο ακόντιο,
    το δέντρο γροθιά, το δέντρο φωτιά.
    Το πνίγουν τα φουρτουνιασμένα νερά
    του νύχτιου καιρού μας,
    μα στο κατάρτι ζυγίζεται
    της εξουσίας ο τροχός.
    (Πάμπλο Νερούδα, απόσπασμα)

    Μιλάω στον εαυτό μου, κοιτάζω τα σκοτεινά δέντρα, ευλογημένα ουδέτερα. Τόσο πιο εύκολο από το να αντικρίζω ανθρώπους, από το να πρέπει να δείχνω χαρούμενη, άτρωτη, έξυπνη. Με τις μάσκες κατεβασμένες, περπατάω, μιλώντας στο φεγγάρι, στην ουδέτερη απρόσωπη δύναμη που δεν ακούει, αλλά απλώς αποδέχεται την ύπαρξή μου. Και δεν με κατακεραυνώνει.
    (ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ, απόσπασμα)

    Πουλί σε δέντρο αρχοντικό

    ΖΩΗ
    Ξεχωριστὰ μέσ᾿ στἄλλα
    δέντρα, δέντρα ὁλοΐσια,
    βουβὰ τὰ κυπαρίσσια
    στὸ μεσημέρι ντάλα.
    Τρελλές, ξελογιασμένες
    λεῦκες, τ᾿ ὡραῖο σας γέλιο
    εἶνε σὰν περιγέλιο
    στὶς νύχτες τὶς θλιμμένες.
    Πεῦκα, κρυφὴ κατάρα
    θρηνεῖ μέσ᾿ στὰ κλαδιά σας
    κι᾿ ἀγγίζει στὴν καρδιά σας
    τοῦ ἡλίου τὸ φῶς λαχτάρα.
    Χλωρὴ στρωμνὴ στὸν ἥλιο
    οἱ καρυδιὲς ποὺ δίνουν,
    οἱ σκιὲς στὶς ρίζες στήνουν
    τὸ μαῦρο τους βασίλειο.
    Οἱ παπαροῦνες λαύρα,
    φανταχτερὸ λουλούδι.
    Φεύγει ἡ ζωή τους χνούδι
    στὴν παιχνιδιάραν αὔρα.
    ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

    Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
    Ξεριζώνετε
    Ανόητοι
    Ξεριζώνετε
    Όλα τα νέα δέντρα με το παλιό τσεκούρι
    Τα ξεριζώνετε
    Ανόητοι
    Ξεριζώνετε
    Και τα γέρικα δέντρα με τις γέρικες ρίζες
    Με τις γέρικες μασέλες τους
    Τα προστατεύετε
    Κρεμάτε και ταμπέλα
    Δέντρα του Καλού και του Κακού
    Δέντρα της Νίκης
    Δέντρα της Ελευθερίας
    Και το δάσος έρημο βρομάει ξύλο παλιό και ρημαγμένο
    Και φεύγουν τα πουλιά
    Κι εσείς μένετε εκεί και τραγουδάτε
    Μένετε εκεί
    Ανόητοι
    Μες στα τραγούδια και τις παρελάσεις σας.
    ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ

    Χωρίς να είμαστε τίποτα άλλο, παρά μόνο άνθρωποι

    Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
    Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
    Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
    Από φόβο μήπως έρθουμε
    Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.

    Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
    Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
    Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
    Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά
    Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.

    Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
    Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
    Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.

    Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
    Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
    Είναι ο σκοπός και το τέλος.

    Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.
    ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ

    Bees in Trees – Michael Nyman

    Ω δέντρα!

    Ω δέντρα! που η ανθρώπινη σκληρότη σε ντουβάρια
    σας κλείνει, για να χαίρεται μόνη την εμορφιά σας,
    ως βλέπω να σωριάζονται γύρω σας τα λιθάρια,
    πονεί η ψυχή μου και θρηνεί την άδικη σκλαβιά σας.

    Παιδιά του δάσους λεύτερα, θρεμμένα από τον ήλιο,
    μεγαλωμένα στου βουνού το μυρωμένο αγέρι,
    σας κλέβουν απ’ το ιερό που ανήκετε βασίλειο,
    και τον κρυφό τον πόνο σας κανένας δεν τον ξέρει.

    Κάλλιο να πέφτει κεραυνός μεμιάς να σας ρημάζει
    παρά να μαραζώνετε σε μάντρα νοικοκύρη,
    να νιώθετε πως στο βουνό πέρα γλυκοχαράζει,
    κι όμως το φως δε δύναται σ’ εσάς να πρωτογείρει.
    ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ

    Τι να σας πω

    Τι να σας πω, τι να μου πείτε,
    καλά μου δέντρα, τώρα πια;
    Στέκομ’ αγνάντια, σας κοιτάζω
    και μου ραγίζετ’ η καρδιά.

    Πόση χαρά, δύναμη πόση
    δεν έπαιρνα από σας εγώ,
    αγαπημένοι μου συντρόφοι,
    και τι και τι δε σας χρωστώ!

    Μα να που φτάνουν κάποιες μέρες
    και κάποιες ώρες σκοτεινές,
    που πέφτουν άξαφνα σα μπόρες
    μες στις ανθρώπινες ζωές.

    Κι είναι δρεπάνια που θερίζουν
    σε μια μονάχα, ακούς, στιγμή,
    όλα τα λούλουδα π’ ανθίζουν
    μες στην αξέγνοιαστη ψυχή.

    Τι να σας πω, τι να μου πείτε,
    παλιοί συντρόφοι μου καλοί,
    σαν ήρθε τώρα και με βρήκε,
    σαν ήρθ’ η ώρα η σκοτεινή;

    Μα ρίξτε γύρω στο λαιμό μου
    τα μυρωμένα σας κλωνιά,
    κάντε να νιώσω ολόγυρά μου
    σα μιαν ολόδροση αγκαλιά,

    κι αρχίστε να μου τραγουδάτε
    με το τραγούδι της σιγής,
    το μαγεμένο παραμύθι
    της περασμένης μου ζωής.
    ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ

    Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι, όταν ήμουν παιδί, μιλούσαν για το μέλλον μου.
    Αυτό γινόταν συνήθως στο τραπέζι.
    Αλλά εγώ ούτε τους πρόσεχα ακούγοντας ένα πουλί
    έξω στο δέντρο.
    Ίσως γι’ αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ:
    ήταν τόσα αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα.
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    Δεντρίτσι (Δέντρο είχα στην αυλή μου) -Χρόνης Αηδονίδης

    • Καλημέρα, Αγγελική μου, καλή εβδομάδα!… Ψάχνεις και βρίσκεις θησαυρούς! Σ’ ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου για όλα!!!…

      «…Τ’ αστερόεντα δέντρα με την ευδοκία
      η παρασημαντική ενός άλλου κόσμου
      η παλιά δοξασία ότι υπάρχει πάντα το
      πολύ σιμά κι όμως αόρατο

      Η σκιά που τα γέρνει με το πλάι στο χώμα
      ένα κάτι του κίτρινου στη θύμησή τους
      η αρχαία τους όρχηση πάνω απ’ τους τάφους
      η σοφία τους η αδιατίμητη

      Η Ελέα, η Ροδιά, η Ροδακινιά το πεύκο,
      η Λεύκα, ο Πλάτανος ο Δρυς, η Οξιά,
      το Κυπαρίσσι.»
      (Απόσπασμα απ’ το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη)

      «Ξέρεις ότι τα δέντρα μιλούν?
      Ναι μιλούν.
      Μιλούν το ένα στο άλλο,
      μιλούν και σε σένα,
      αν μείνεις και τ’ακούσεις με προσοχή.
      Έχω μάθει πολλά από τα δέντρα,
      άλλοτε κάτι για τον καιρό
      και άλλοτε κάτι για τα ζώα.»
      (από ινδιάνικο τραγούδι)

      «…Κ’ έχω πιο αγαπημένο δέντρο μου, κάποια φιλύρα
      κι όλα τα καλοκαίρια, που σιωπούν εντός της,
      στα χείλια της κλαδιά σαλεύουνε πάλι και πάλι,
      κι αγρυπνούν πάλι ανάμεσα μέρας κι ονείρου.»
      (Ρ. Μ. Ρίλκε)

      «Το δέντρο» του Διονυσίου Σολωμού:

      «Δεν είναι χόρτο ταπεινό, χαμόδεντρο δεν είναι
      βρύσες απλώνει τα κλαδιά το δέντρο στον αέρα
      μην καρτερεις εδώ πουλί και μην προσμένεις χλόη
      γιατί τα φύλλ’ αν είν’ πολλά, σε κάθε φύλλο πνεύμα.
      Το ψηλό δέντρ’ ολόκληρο κι ηχολογά κι αστράφτει
      μ’ όλους της τέχνης τους ηχούς, με τ’ ουρανού τα φώτα.

      Σαστίζ’ η γη κι η θάλασσα κι ο ουρανός το θάμα,
      και μέγα πολυκάντηλο μες στο ναό της φύσης,
      κι αρμόζουν διάφορο το φως χίλιες χιλιάδες άστρα,
      χίλιες χιλιάδες άσματα μιλούν και κάνουν ένα…»

  6. Πεθύμησα να το ακούσουμε (μετά από καιρό). Μου επιτρέπεις;

    Και η …έκλαμψη:

    Δέντρο το δέντρο

    • … Τα ξανάκουσα με μεγάλη ευχαρίστηση!!!!… Buona settimana e tanti baci!!!!

      «Το δέντρο της Ανατολής»

      «Στα βάθη της Ανατολής
      φυτρώνει δέντρο αμάραντο
      Θεοί κι ανθρώποι το ποτίζουν χρόνια τώρα
      κι οι ρίζες του κρατούν τη γη.

      Σμίγει και τους εφτά ουρανούς
      κρατάει τους πέντε ωκεανούς
      κάθε που ανθίζει ευωδιάζει όλη η πλάση
      ανθίζει η αγάπη κι η ζωή.

      Στα χαμηλότερα κλαριά
      προφήτες κι άγριοι κριτές
      και στα ψηλά κοντά στον ουρανό και στ’ άστρα
      Αρχάγγελοι και ποιητές.»

  7. Μα τι ωραίο «Το δέντρο της Ανατολής»! Και οι Κατσιμιχαίοι υπέροχοι. Δεν τα ήξερα και τα δυο τραγούδια. Και τώρα να τι θυμήθηκα. Κλασσικά:

    Το δέντρο -Σαββόπουλος

    Κι επειδή το ένα φέρνει τ’ άλλο, να που θυμήθηκα επίσης (ξαφνικά) ένα ακόμα υπέροχο ποίημα:

    Μιλάω στα δέντρα περσικά
    Εγώ είμαι ξένος.
    Μιλάω στα δέντρα περσικά.
    Τα δέντρα μού αποκρίνονται.
    Μέσα σ’ αυτή τη συγγένεια
    δεν είμαι ξένος

    την γλώσσα της ποίησης την έμαθα
    απ’ τ’ άστρα, απ’ τα πουλιά, απ’ τα φύλλα
    κι απ’ τους πλανόδιους τροχιστές.

    Καλύπτω τις τρύπες
    με φεγγάρι, με ποιήματα
    ή με τα φιλιά σου.

    Όλα μου τα ταξίδια εσύ.
    Όλες μου οι θάλασσες εσύ.
    Όλα μου τα ναυάγια εσύ.
    Όταν σε συλλογιέμαι
    ένας άνεμος με παίρνει
    μαζί με το κρεβάτι μου
    χωρίς πυξίδα, χωρίς τιμόνι, χωρίς πανί.

    (Φερεϊντούν Φαριάντ)

    Γιάννη, θα πρέπει να σου πω ότι για όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις σου, εκ των υστέρων, βρίσκω (κατά καιρούς) συμπληρωματικό υλικό. Κι ακόμα βρίσκω. Αλλά λέω να μη γυρίζουμε πίσω. Ας ασχοληθούμε με νέα θέματα.

    Έτσι κι αλλιώς, δεν έχει τέλος η ποίηση.
    Δεν έχει τέλος η αγάπη της.

    • Ευχαριστώ για άλλη μια φορά, Αγγελική!… Κι εγώ βρίσκω εκ των υστέρων υλικό για προηγούμενα θέματα, αλλά δεν είναι δυνατόν να τα βρίσκουμε όλα τη στιγμή που τα χρειαζόμαστε… Νομίζω ότι κι έτσι οι αναρτήσεις μας διαθέτουν τέτοιο ποιητικό και μουσικό πλούτο που δύσκολα μπορείς να βρεις σ’ άλλο ιστολόγιο!…
      Πάμε λοιπόν για νέα θέματα… Σε περιμένω το ερχόμενο Σαββατοκύριακο:-))))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: