Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (30ο): «Ζωή»…

«Αχ, φίλοι μου, δεν ξέρετε, δεν ξέρετε/ τι είναι η ζωή που κρατάτε στα χέρια σας…
Αφήνεται να σας γλιστρά, να σας γλιστρά/ κι η νιότη είναι σκληρή, δεν έχει μεταμέλεια
Και σε καταστάσεις που δε βλέπει θα χαμογελά.» (Τ. Σ.  Έλιοτ)

«Γλυκειὰ ἡ ζωὴ κι ὁ θάνατος μαυρίλα» (Δ. Σολωμός)

«…Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.» (Κ. Π. Καβάφης)

«Και ο βαθύς τριγμός να μας θυμίζει/ ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε,/ για να μην αναρωτηθούμε/ αν είχαμε ζωή πριν το θάνατο.» (Ν. Καρούζος

 

«Ζωή καμίνι/ Ζωή σκόνη/ Ζωή ορθοστασία

Ζωή, πότε θ’ αλλάξεις πρόσωπο;» (Βύρων Λεοντάρης)

 

 

-Κ. Π. Καβάφης, «Όσο μπορείς»

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.»

 

 

-Ναζίμ Χικμέτ, «Γιὰ τὴ ζωή»

«Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ ἔτσι, νὰ ποῦμε, ἀκουμπισμένος σ᾿ ἕναν τοῖχο
μὲ τὰ χέρια σου δεμένα
Ἢ μέσα στ᾿ ἀργαστήρι
Μὲ λευκὴ μπλούζα καὶ μεγάλα ματογυάλια
Θὲ νὰ πεθάνεις, γιὰ νὰ ζήσουνε οἱ ἄνθρωποι,
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲ θά ῾χεις δεῖ τὸ πρόσωπό τους
καὶ θὰ πεθάνεις ξέροντας καλὰ
Πὼς τίποτα πιὸ ὡραῖο, πὼς τίποτα πιὸ ἀληθινὸ
ἀπ᾿ τὴ ζωὴ δὲν εἶναι.

Πρέπει νὰ τηνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ θὰ φυτεύεις, σὰ νὰ ποῦμε,
ἐλιὲς ἀκόμα στὰ ἑβδομῆντα σου
Ὄχι καθόλου γιὰ νὰ μείνουν στὰ παιδιά σου
Μὰ ἔτσι γιατὶ τὸ θάνατο δὲ θὰ τόνε πιστεύεις
Ὅσο κι ἂν τὸν φοβᾶσαι
Μὰ ἔτσι γιατί ἡ ζωὴ θὲ νὰ βαραίνει
πιότερο στὴ ζυγαριά.»

 

 

 -Γιώργος Σεφέρης: [Κράτησα τη ζωή μου]

«Κράτησα τη ζωή μου,
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξυάς,
καμμιά φωτιά στην κορυφή τους• βραδυάζει.

Κράτησα τη ζωή μου• στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο τού περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν, μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή, βυζαίνοντας το παιδί της.

Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές• o χιονισμένος
κάμπος, ώς πέρα ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν,
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκκλήσια, μήτε
τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή,
δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ• ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.»

 

 

-Κατερίνα Γώγου, «Πάει. Αυτό ήταν»

«Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ»

 

 

-Ο. Ελύτης, «Επέτειος»

«Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Στο σημάδι ετούτο που παλεύει
Πάντα κοντά στη θάλασσα
Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος
Με στήθος προς τον άνεμο
Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος
Που δεν είναι άλλο από άνθρωπος

Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες
Στιγμές του, με νερά τα οράματα
Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του
Α! Ζωή
Παιδιού που γίνεται άντρας
Πάντα κοντά στην θάλασσα όταν ο ήλιος
Τον μαθαίνει ν ανασαίνει κατά εκεί που σβήνεται
Η σκιά ενός γλάρου

Έφερα την ζωή μου ως εδώ
Άσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα
Λίγα δέντρα και λίγα
Βρεγμένα χαλίκια
Δάχτυλα ελαφρά για να χαϊδέψουν ένα μέτωπο
Ποιό μέτωπο
Κλάψαν όλη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια
Κανείς δεν είναι
Ν ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο
Ν’ ανατείλει μια φωνή ξεκούραστη
Στο μουράγιο οι μνήμες να παφλάσουν γράφοντας
Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντα τους
Λίγα χρόνια λίγα κύματα
Κωπηλασία ευαίσθητη
Στους όρμους γύρω από την αγάπη

Έφερα την ζωή μου ως εδώ
Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει
όποιος είδε δύο μάτια ν’ αγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους
Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους
Πιο κοντά στο φως
Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα
Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται
Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη
Μαδά η επιτυχία
Στρόβιλοι φτερών
Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα
χώμα σκληρό κάτω απ’ τ’ ανυπόμονα
Πέλματα, χώμα καμωμένο για ίλιγγο
Ηφαίστειο νεκρό

Έφερα την ζωή μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο
Πιο πέρα από τα νησιά
Πιο χαμηλά από το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
-Όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
Ένα καινούργιο εμπόδιο και το νικάνε
και μ’ όλα τα δελφίνια της αυγάζ’ η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μι’ ανθρώπινη καρδιά
Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε
Μια μορφή από αλάτι
λαξεμένη με κόπο
Αδιάφορη άσπρη
Που να γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της
Στηρίζοντας το άπειρο.»

Advertisements

Single Post Navigation

12 thoughts on “Πες το με ποίηση (30ο): «Ζωή»…

  1. Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιο να πρωτοθαυμάσω… Βάλσαμο η Ποίηση, αρκεί να μην την ευτελίζουν σε…..λεωφορεία και υποκρισίες οι γελοίοι, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα…

    • Ciao, joan petra!!!!… Ευχαριστώ πολύ!!!…. Όντως βάλσαμο η ποίηση για όσους ευαίσθητους…«Η ποίηση βοηθάει όσο το κερί σ’ ένα σκοτεινό ξωκλήσι με φευγάτους όλους τους αγίους, παρηγορεί αυτούς που την αγαπούν, αυτούς που πιστεύουν στη μαγεία της… Η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε ένα ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο» (Κική Δημουλά)…
      Όσο για τους άλλους που την ευτελίζουν, δεν είναι για ποίηση αυτοί, αλλιώς δε θα διέπρατταν αυτό το «καραγκιοζιλίκι»… Θα το διορθώσουν μετά το κράξιμο που έφαγαν, αλλά δεν αίρεται η ευτέλεια και η υποκρισία τους!

  2. myownpersonalwinter on said:

    Αυτή τη φορά, μόνο μουσική από μένα.
    Καλησπέρα.


    • Ciao Nancy!!!!…. Ευχαριστώ πολύ για τα όμορφες μουσικές σου (που δεν είχα ξανακούσει)!!!
      Ανταποδίδω με δυο τραγούδια κι ένα ποίημα:

      Martha Medeiros, «A morte devagar (Αργοπεθαίνει)»

      Aργοπεθαίνει
      όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
      την ίδια παίρνοντας μέρα τη μέρα διαδρομή,
      όποιος περπατησιά δεν αλλάζει,
      όποιος δεν τολμάει να φορέσει ένα χρώμα καινούργιο,
      όποιος δεν μιλάει σ’ αγνώστους.

      Αργοπεθαίνει όποιος κάνει την τηλεόραση ταγό του
      και γκουρού.

      Αργοπεθαίνει
      όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
      όποιος βάζει το μαύρο πάνω απ’ το άσπρο
      και πάνω απ’ το ιώτα διαλυτικά,
      όποιος στη δίνη δεν αφήνεται να πέσει
      των συγκινήσεων που μεταμορφώνουν
      τα μάτια σ’ αστέρια, τα χασμουρητά σε χαμόγελα,
      και τα στήθη σε χτυποκάρδια και λάθη.

      Αργοπεθαίνει
      όποιος δεν σαρώνει από οργή το τραπέζι
      όταν πρέπει,
      όποιος δεν θυσιάζει το βέβαιο
      για το αβέβαιο κυνήγι ενός ονείρου,
      όποιος δεν τόλμησε καν μια φορά στη ζωή του
      να κάνει πέρα τις συνετές συμβουλές.

      Αργοπεθαίνει
      όποιος δεν κάνει πανιά γι’ άλλους τόπους,
      όποιος δεν ανοίγει βιβλίο,
      όποιος δεν χάνεται στη μουσική,
      όποιος δεν βρίσκει μέσα του γοητεία και χάρη.

      Αργοπεθαίνει
      όποιος τον έρωτά του ταπεινώνει,
      όποιος δεν γυρεύει απ’ τους άλλους βοήθεια
      όταν την έχει ανάγκη,
      όποιος περνά τις μέρες του γκρινιάζοντας
      για την κακή του τύχη ή τη βροχή που δεν σταματά.

      Αργοπεθαίνει
      όποιος παρατάει μια ιδέα προτού τη βάλει μπροστά,
      όποιος δεν ρωτάει για όσα δεν ξέρει.

      Γλιτώνουμε αυτόν τον θάνατο σε δόσεις
      όταν θυμόμαστε ότι για να ‘σαι ζωντανός
      θέλει προσπάθεια πολύ πιο δύσκολη από της ανάσας.

      Πηγή: http://tokoskino.wordpress.com/2013/08/24/martha-medeiros-a-morte-devagar-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%80%CE%B5%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9/

  3. La double vie de Veronique

    Εξαιρετικά όλα σου, Γιάννη,
    από τα ποιήματα μέχρι τις μουσικές, όπως πάντα.
    Εγώ τώρα ξεκινάω από τον σχετικά άγνωστο ποιητή,
    στου οποίου τα «Γραπτά» εντρυφώ. Αινιγματική, μάλλον ροκ εν ρολ, προσωπικότητα,
    που πολύ με ιντριγκάρει το ότι τελικά πέτυχε να αυτοκτονήσει στην έβδομη απόπειρά του.

    @myownpersonalwinter:
    Εξαίσιες οι μουσικές επιλογές σου. Εξαίσιες. Γράφω ακούγοντάς τες μετά τις εξίσου υπέροχες του Νοικοκύρη.

    Edith Piaf – La vie en rose

    ΒΙΑΘΑΝΑΤΟΣ Ή ΧΡΟΝΟΝΟΣ

    εις Ζωήν – Ελοϊζίαν Βαλαωρίτη

    Τρελλή ζωή
    Σκληρή ζωή
    Ζωή με τον πατέρα
    Σκατοζωή
    Ζωή πεζή
    Μεγάλη ζωή
    Περιπετειώδης ζωή
    Χαμοζωή
    Ζωή να΄χεις
    Ζωή Καρέλλη
    Μοναχική ζωή
    Ερωτική ζωή
    Στερημένη Ζωή
    Ζωή παράξενη
    Πολεμική ζωή
    Ζωίτσα Κουρούκλη
    Κρυφή ζωή
    Εμπορική ζωή
    Ζωή χαμένη
    Κενή ζωή
    Ηρωική ζωή
    Ανθρώπινη ζωή
    Συζυγική ζωή
    Νοήμα της ζωής
    Βρεφική ζωή
    Ζωή χωρίς νόημα
    Αστική ζωή
    Ζωή στο Μεξικό
    Φιλοσοφική ζωή
    Φυτική ζωή
    Βασιλική ζωή
    Ζωή και Τέχνη
    Κλεμμένη Ζωή
    Ζωή στο διάστημα
    Ζωή ονειρώδης
    Κοινωνική ζωή
    Ζωή θρησκευτική
    Καθημερινή ζωή
    Ξένος στη ζωή
    Κινηματογραφική ζωή
    Δημοκρατική ζωή
    Εγκληματική ζωή
    Ζωή σε εσάς
    Εύθυμη ζωή
    Πνευματική ζωή
    Λαμθασμένη ζωή
    Μεθυσμένη ζωή
    Ζωή χαώδης
    Αθλητική ζωή
    Ποιητική ζωή
    Ζωή μαλακισμένη
    Ζωή ζωέμπορου
    Διπλή ζωή
    Ψυχική ζωή
    Έκλυτος Βίος
    Καθιστική ζωή
    Ζωή εμποδισμένη
    Ζωή Θανάτου
    Ζωή Καραβίδα
    Ζωή βασανισμένη
    Ένοχη ζωή
    Σεξουαλική ζωή
    Πεθαμένη ζωή
    Πολιτική ζωή
    Γλυκιά ζωή
    Τυχοδιωκτική ζωή
    Σκυλίσια ζωή
    Στρατιωτική ζωή
    Χριστιανική ζωή
    Ζωή του αυτόχειρος
    Οργιαστική ζωή
    Ζωή και επιστήμη
    Ζωή και κότα
    Ζωή ζωώδης
    Επαναστατική ζωή
    Θλιβερή ζωή
    Ζωή είν΄αυτή;
    (Αθήνα, 1964)
    ΓΙΩΡΓΟΣ Β. ΜΑΚΡΗΣ

    Αχ, ζωή μάγισσα

    Η ζωή
    (Νικηφόρου Βρεττάκου)

    Σύννεφα που χαμήλωναν ή κατολίσθαιναν,
    γκρεμνά λαμπερά που σχημάτιζαν
    οι τεθλασμένες γραμμές των κεραυνών στον αιθέρα,
    αλλαγές και διαλείμματα με διάφανα, ωραία,
    διαυγή ή μουντά, παράδοξα χρώματα.

    Όλα αυτά ήταν ωραία.

    Όλη αυτή η διαδρομή σε μυθώδη τοπία
    καταστάσεις του πόνου που μοιάζαν με όρη
    υψηλά, αλλεπάλληλα. Η διαρκής μου πορεία,
    η διαρκής μου αντίσταση, η διαρκής μου ελπίδα,
    η παλάμη στο μέτωπο ν’ αναγγείλω ένα άστρο
    που δεν θα ανάτελλε. τα εμπόδια, το σκόνταμα,
    το πέσιμο μπρούμυτα πάνω στο χώμα,
    η φωνή για βοήθεια κ’ η ποίηση
    που τρέχει απ’ του τρύπιου μου πλευρού το λουλούδι.

    Όλα αυτά ήταν ωραία.

    Η ζωή: ένας διάδρομος μέσα στην άβυσσο,
    ο χρόνος σχισμένος, ένας εξώστης,
    ένα παράρτημα του θανάτου η ζωή, ένα όνειρο
    στερεό και ρευστό, απατηλό και γιγάντιο.
    Εκστρατεία σ’ ένα διάδρομο
    που έλαβα μέρος και πέφτω όπου να ‘ναι,
    κοιτάζοντας πάνω μου το αίνιγμα ανάσκελα.

    Τώρα που δεν έχει ακόμη νυχτώσει και κάθομαι
    και το σκέφτομαι και θυμάμαι, αλήθεια:

    Όλα αυτά ήταν ωραία.

    Η ζωή σου μια νταλίκα

    Μέχρι θανάτου

    Δεν πρόφτασα να ζήσω
    Αλλά τουλάχιστον

    Θα προλάβω να πεθάνω ζωντανός
    Όχι νεκρός

    Πάντα μπορούσα
    Να ξεχωρίζω

    Απ’ το σχολείο ακόμα
    –Μικρός σαν πετραδάκι–
    Τους ζωντανούς από τους νεκρούς

    Άλλωστε εγώ

    Πάντα την αγαπούσα
    Την ζωή

    Μέχρι θανάτου
    (Σταύρος Σταυρόπουλος)

    Η ζωή –Δημήτρης Μπάσης

    Ο στρατιώτης ποιητής

    Δεν έχω γράψει ποιήματα
    μέσα σε κρότους
    μέσα σε κρότους
    κύλησε η ζωή μου

    Τη μιαν ημέρα έτρεμα
    την άλλην ανατρίχιαζα
    μέσα στο φόβο
    μέσα στο φόβο
    πέρασε η ζωή μου

    Δεν έχω γράψει ποιήματα
    δεν έχω γράψει ποιήματα
    μόνο σταυρούς
    σε μνήματα
    καρφώνω
    ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

    Δεύτερη ζωή δεν έχει

    Αποσπασματικά και πολύ γνωστά:

    1. ἐξακολουθῶ νὰ εἶμαι ἐνδόμυχα βέβαιος πὼς ἡ ποίηση εἶναι μιὰ οὐσία, ἀπαράλλαχτα ὅπως καὶ ἡ ζωή
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    2. ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα
    ΡΙΤΣΟΣ

    3. Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
    την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
    πώς κερδίζει πάντα αυτή
    ενώ χάνουμε εμείς.
    ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ_ΡΟΥΚ

    4. Ἡ ζωὴ ποὺ μικραίνει: ἡ μεγάλη ἀλήθεια.
    Στὸν ὁποὺ πιάνει τὸ τσαπὶ γίνεται τσάπισμα
    στὸν ὁποὺ πίνει τὸ νερὸ γίνεται πιόμα.
    ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    4. Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
    ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

    La Vita è Bella- Nicola Piovani (Καλλιόπη Βέττα)

    • Ciao, Aggeliki!… Έλειπα γι αυτό και αργοπορημένη η απάντησή μου …
      Και πάλι πλούσια τα «ελέη» σου!… Grazie moltissimo!!!
      «Η διπλή ζωή της Βερόνικα», απ’ τα αγαπημένα μου φίλμ και υπέροχη η μουσική του Πράισνερ!
      Πολύ καλός ο Μακρής, πρέπει να ψάξω να βρω ποιήματά του….
      Τα δικά μου τώρα:

      -Οδυσσέας Ελύτης, «Ήλιος ο Πρώτος»
      (απόσπασμα)

      «…Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
      Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

      Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
      Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
      Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
      λέγε μας τη ζωή.

      Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ’ τα χέρια
      Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
      Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
      Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό το ‘χουμε νιώσει
      Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
      Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε
      Είμαστε από καλή γενιά.»

      -Γιάννης Ρίτσος, [Για το παιδί]

      «Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
      τα παιδιά θέλουν ψωμί
      θέλουνε και φάρμακα
      δούλεψε και συ
      Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε
      το παιδί: ζωή.
      Τίποτ’ άλλο, Ζωή.
      Ζύμωνε στη σκάφη
      πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί
      ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή/για το παιδί.
      Ζύμωνε το χώμα
      με το δάκρυ δάκρυ
      φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί
      να πετάει τη νύχτα/ και να κελαηδεί
      για το παιδί.
      Τούτη είναι η ζωή μας
      τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο
      γέλα κλάψε, πες ό,τι θες
      Το παιδί ζωή: ζωή/ τίποτ’ άλλο.»!

      -Βύρων Λεοντάρης, [Ζωή χωρίς ποτέ να ζούμε;]

      “Τόσα φιλιά- μα δίχως χείλη/ τόσες αφές- μα δίχως χέρια
      τόσοι φρουροί- μα δίχως πύλη/ τόσες ειδήσεις- δίχως περιστέρια
      τόσοι αγώνες- δίχως μάχη/ τόσες μαγείες- δίχως θάμα.
      Κρυφά θα φύγει δίχως να ‘χει/ αφήσει ούτε ένα ίχνος η γενιά μας…
      Έρωτας- δίχως ν’ αγαπάμε./ Ζωή- χωρίς ποτέ να ζούμε.
      Έλα λοιπόν κι απόψε, ας πάμε/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε.
      Τι μπέρδεμα η ζωή μας, τι ιστορία…/- Σάμπως να υπάρχει πια Ιστορία
      δική σου ή άλλη… Τι σκαλίζεις/ τα σπλάχνα του ραδιοφώνου;
      Ήμασταν θάλασσα κι έχουμε γίνει/ σάπια βροχή και τιποτένια.
      Ξύσε το λούστρο των νυχιών σου,/ το ρίμελ, το make up και μίλησέ μου.
      -Είμαστε μεσοπόλεμος σου λέω,/ ανίατα μεσοπόλεμος… Ας πάμε
      λοιπόν κι απόψε, ας πάμε πάλι κάπου/ να χορέψουμε ή να σκοτωθούμε…”

  4. Εκλεκτά τα συμπληρωματικά σου, Γιάννη! Η χαρά της Ποίησης! (Και της μουσικής!)
    Αυτή τη φορά έδωσες ρέστα, σε αντίθεση με μένα που τα ευρήματά μου ήταν μάλλον χλομά.
    Να και κάποια ακόμη:

    GRACIAS A LA VIDA
    (στίχοι και μουσική: Βιολέτα Πάρρα)

    Ευχαριστώ τη ζωή, μου δωσε τόσα πολλά.
    μου δωσε δυο ακτίνες φως που όταν ξανοίγουν,
    εξαφανίζουν κάθε μαυρίλα απ’ το λευκό
    και στον ουράνιο θόλο τ’ άστρα,
    και μέσα στα πλήθη
    Εκείνον που αγαπώ.

    Ευχαριστώ τη ζωή, μου ‘δωσε τόσα πολλά.
    Μου ΄δωσε ένα αυτί να αφουγκράζεται, μέρα και νύχτα,
    απ’ άκρη σ’ άκρη, γρύλλους και καναρίνια
    σφυριά, τουρμπίνες, τούβλα, καταιγίδες,
    και την τρυφερή λαλιά του αγαπημένου μου.

    Ευχαριστώ τη ζωή, μου ‘δωσε τόσα πολλά.
    Μου ‘δωσε ήχο και αλφαβητάρι.
    Μου ‘δωσε λέξεις να σκέφτομαι και να καλώ:
    «Μάνα,» «Φίλε,» «Αδερφέ» και φως λαμπρό.
    τη ρίζα της ψυχής που γεννά αγάπη.

    Ευχαριστώ τη ζωή, μου ‘δωσε τόσα πολλά.
    Με έκανε να μπορώ να περπατώ με αυτά τα κουρασμένα πόδια.
    Πέρασα πόλεις και νερολακούβες
    κοιλάδες, ερημιά, βουνά, πεδιάδες.
    στο σπίτι σου, στο δρόμο, στον αυλόγυρο.

    Ευχαριστώ τη ζωή, μου ‘δωσε τόσα πολλά.
    Μου ‘δωσε μια καρδιά ν’ ανατριχιάζω ως το μεδούλι
    βλέποντας τους καρπούς του ανθρώπινου μυαλού,
    βλέποντας ξέχωρο το καλό απ’ το κακό,
    βλέποντας μες στα καθαρά σου μάτια…

    Ευχαριστώ τη ζωή, μου ‘δωσε τόσα πολλά.
    Μου ‘δωσε γέλιο και λαχτάρα.
    Να ξεχωρίζω την ευτυχία απ’ τον καημό—
    Τα δυο υλικά που φτιάχνουν τα τραγούδια μου,
    Μου ‘δωσε το τραγούδι σου που είναι κοινό τραγούδι
    Μου ‘δωσε το τραγούδι ολονών, που είναι τραγούδι μου υπέρτατο.

    Ευχαριστώ τη ζωή…

    Mercedes Sosa – Gracias a La Vida

    [Ένα Όνειρο] του Αντρέϊ Ταρκόφσκι

    εχτές το βράδυ
    ονειρεύτηκα πως πέθανα.
    αλλά όμως έβλεπα και ένοιωθα,
    όλα όσα συνέβαιναν γύρω μου.
    μπορούσα να αισθανθώ την Λάρα
    να στέκεται δίπλα μου
    και κοντά της ένας κάλος μου φίλος.
    ένοιωθα αδύναμος, χωρίς θέληση
    ήμουν ικανός μόνο να παραστέκομαι
    σιωπηλός μάρτυρας
    του θανάτου μου
    φρουρός στο λείψανο μου.

    μα πιο πολύ
    στου ονείρου μου το βάθος
    ένοιωσα ένα συναίσθημα
    από αιώνες λησμονημένο
    κάτι που χρόνια και χρόνια
    είχε να μου συμβεί –
    αυτή η απόχρωση
    της πραγματικότητας
    να τυλίγει τη φαντασία μου
    μια πολυδύναμη αίσθηση
    σαν μια παλίρροια λύπης
    να πλημμυρίζει τη ψυχή σου
    σε μια λίμνη
    από βαθιά μετάνοια

    και τι παράξενο
    η αισθητική και ο τρόπος
    που παρακολουθείς όλη σου τη ζωή
    που νιώθεις συμπόνοια για τον ευατό σου
    και που η οδύνη απρόσμενα σε επισκέπτεται
    σαν να πρόκειται για την οδύνη
    κάποιου άλλου προσώπου
    βιώνεις τα πάντα ως παρατηρητής
    που όλα τα ζυγίζει απομακρυσμένος
    χωρίς ίχνος δεσμού με αυτό
    που κάποτε ήταν η ίδια σου η ζωή
    ο χρόνος σταματά απότομα
    κι αθόρυβα έρχεται φόβος.

    έμοιαζε η ζωή μου σαν ένα μικρό παιδί
    χωρίς εμπειρίες, απροστάτευτο
    μια μικρή υπενθύμιση
    της μεγάλης λέξης «αθανασία»
    μπορούσα να δω
    τους πάντες αλαφιασμένους
    επειδή πέθανα.

    ύστερα από λίγο
    επέστρεψα στη ζωή
    και κανένας δεν έδειξε
    τη παραμικρή έκπληξη
    [Απόδοση : Βάσος Γεώργας]

    In my life -Beatles

    «Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς
    είμαι χαμένος. Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα
    νέος. Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα,
    υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ λιγό-
    τερο εύκολος
    στις διάφορες προφάσεις- μα ιδιαίτερα
    αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.
    Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το
    μεγάλο
    όπως ονειρευόμουν από παιδί…»
    Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
    Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
    Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια
    πέθανε.
    Τάσσος Λειβαδίτης

    «ας υποθέσουμε πως
    ζωή είναι ένας γέρος με λουλούδια στο κεφάλι.
    ο νεαρός θάνατος κάθεται σ’ ένα café
    χαμογελώντας, κρατά ένα νόμισμα ανάμεσα στο δείκτη και τον αντίχειρά του
    σε σένα λέω «άραγε θ’ αγοράσει λουλούδια»
    και «ο θάνατος είναι νεαρός
    η ζωή φοράει βελουτέ παντελόνια
    η ζωή παραπαίει, η ζωή έχει γενειάδα»
    (e.e.cummings)

    Σημ. Ο e.e.cummings είναι ο ποιητής που δεν χρησιμοποιεί κεφαλαία από επιλογή

    Α simple life –Brian Crain

    Σκέπτουμαι μια ζωή που θα ‘τανε βαριά σα σήμερα,
    μονάχα αν έλειπες ταξίδι. Το πρωί σκέπτουμαι
    τα μέλη σου σφιχτοδεμένα – εκεί κάπως εντοπίζω
    την αγκαλιά σου. Το βράδυ βλέπω τα χείλια σου σαν το δαγκωμένο φρούτο.
    Έλα, η μέρα είναι τόσο ωραία – τα ποιήματα που
    αγαπώ θέλω να τα ζήσω μαζί σου.
    MATΣΗ ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ

    ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ
    Τώρα το ξέρω
    Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
    Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
    Που βρίσκονται μπροστά μου
    Πρέπει να αγαπήσω ξανά
    Κάθε μικρό κομμάτι
    Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
    Όμορφα δεν είναι μόνο
    Τα απείραχτα πράγματα
    Και τα σπασμένα αγάλματα
    Έχουν τη δική τους τη χάρη
    Και ίσως είναι αυτά
    Που πιο πολύ μας μοιάζουν.
    AΡΓΥΡΗΣ ΜΑΡΝΕΡΟΣ

    Με τι καρδιά με τι πνοή τι φόβους και τι πάθος πήραμε τη ζωή μας.
    Λάθος.
    Κι αλλάξαμε ζωή.
    ΣΕΦΕΡΗΣ

    Διάφορα λαϊκά:
    1. Έτσι είν’ η ζωή και πώς να την αλλάξεις,
    Άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή…

    2. Στη ζωή μου καθεμία κάθε νέα γνωριμία…

    3. Η ζωή μου όλη μια ανοησία
    Κι η μοναδική μου η περιουσία…

    4. Μες τη ζωή δρόμοι ανοίγονται σωρό
    Κι όποιον γουστάρεις τον τραβάς κι όπου σε βγάλει…

    • Καλημέρα, Αγγελική, καλή εβδομάδα!!!!
      Όντως πιο πλούσιο το δεύτερο σχόλιό σου, σ’ ευχαριστώ πολύ!!!!!

      -Βύρων Λεοντάρης, [Εσπαταλήθηκες πολύ μες στη ζωή μου]
      «Δεν ξεχωρίζω πια τον ερχομό σου από την άνοιξη
      Το βάδισμά σου απ’ το άνοιγμα των λουλουδιών
      Τη νιότη από το χαμόγελό σου.
      Δεν ξεχωρίζω το κορμί σου απ’ των περιβολιών το θρόισμα
      Την αφή σου απ’ την αφή όλου του κόσμου
      Τη γεύση σου απ’ τη γεύση των τρικυμισμένων μυστικών.
      Δεν ξεχωρίζω πια τα μάτια σου
      Μάτια; Ουρανός; Θάλασσα; Αστέρια;
      – δεν ξεχωρίζω πια
      Εσπαταλήθηκες πολύ μες στη ζωή μου.»

      -«Όσο κρατήσει η ζωή» σε στίχους Νίκου Καρούζου:

      -Κλείτος Κύρου, «Το κίνητρο»

      «Κάποτε θα ξανάρθω με μακριά μαλλιά μουσκεμένα από την οργή της θάλασσας με φωνή βροντερή που θα πάλλει στο διάστημα για να κατοικήσω και πάλι σ’ αυτή τη γη αλλά όχι σαν ποιητής

      Κάποτε θα ξανάρθω δε θα νιώθω πως είμαι παρείσακτος και κατάσαρκα θα φορώ σχισμένα σύννεφα κι οσμές πυρωμένης βροχής για να επιζήσω από τ’ άγρια θηρία τους μαστροπούς και τα νήπια όνειρα

      Και θα κάνω πέρα τους δισταγμούς και τις ικεσίες και τις λάγνες συσπάσεις που θα φράζουν τυχόν το δρόμο μου και θα χορεύω στο σκοπό των νέων παλικαριών κι όταν θα φτάνω σε σύναξη ανθρώπων

      Να τος θα λεν αυτός που θα εκπορθήσει τα τείχη της ντροπής αυτός που έζησε στην εποχή των παθών και του λυρικού του λόγου αυτός που έρχεται τώρα να κηρύξει τη λατρεία του ήλιου

      Και θα αναπνέουμε φως σ’ έναν κόσμο φωτεινό κι οι κύκλοι του έρωτα θα γυρίζουν αδιάκοπα μες στους ιριδισμούς τους και θα εξαργυρώνω το τίμημα της μοναξιάς που τόσο ακριβά την αγόραζα μέσα στο αλόγιστο πλήθος

      Και θα ζήσω μια γήινη ζωή χαρισάμενη γλιστρώντας σε αγκαλιές γυναικών πότε στο χόρτο και πότε στην άμμο τραγουδώντας μεσ’ από τα στόματα των παιδιών μου ίδιο πτηνό σε σκιερά φυλλώματα κατά το δειλινό

      Και θα ζω μέσα στον άνεμο και θα βάζω το αυτί μου στη γη για ν’ ακούω τους σφυγμούς της και θ’ ακούω μέσα της βαθιά ξεχασμένους νεκρούς να μιλούν μεταξύ τους

      Και θα τρέχω στα ποτάμια και στα δάση και στο αίμα σας κι απελεύθερος θα βλέπω στα μεγάλα σας μάτια τον ουρανό κι όχι σαν ισόβιος αιχμάλωτος μέσα στα στεγανά της Ποίησης

      Που έκανε τη ζωής μας τόσο εύθραυστη
      Και σύντομη

      Κι όμως μοναδική.»

      -«Μια ζωή μέσα στους δρόμους»

      -ΑΡΘΟΥΡ ΡΕΜΠΩ, «Μποέμικη ζωή»

      Τραβούσα πέρα, μες στις τρύπιες τσέπες οι γροθιές μου
      το πανωφόρι γίνονταν κι αυτό ιδανικό
      βάδιζα κάτω από τον ουρανό, ω Μούσα, κι ήμουν
      ο μπιστικός σου.
      Κι ω, πόσους ονειρεύτηκα εξαίσιους έρωτες.
      Το μόνο μου βρακί μια τόση τρύπα είχε!
      – Κοντορεβυθούλης ρέμβαζα, και ξεκούκιζα
      στο διάβα μου
      ρίμες. Κι είχα για χάνι την Άρκτο τη Μεγάλη
      – Τ’ αστέρια μου, ψηλά, πόσο γλυκά που θρόιζαν!

      Και τ’ άκουγα, και καθόμουν στων δρόμων
      τα χαντάκια,
      τα όμορφα του Σεπτεμβρίου βράδια, κι ένιωθα
      τις σταγόνες
      της δροσιάς στο κούτελο, λες κι ήτανε κρασί
      βαρβάτο.

      Ριμάροντας μες σε φανταστικές σκιές
      για λύρες, τα λάστιχα τραβούσα
      των πληγιασμένων παπουτσιών με ένα πόδι
      πάνω στην καρδιά!»

  5. Χαίρομαι που βλέπω να παραθέτεις όσα δεν θυμήθηκα, τόσο ποιήματα, όσο και μουσικές, επειδή δεν πήγε καθόλου το μυαλό μου σ’ αυτά.
    Και να σου τα, ως διά μαγείας μπροστά μου, να τα απολαμβάνω, γιατί τα περισσότερα μου είναι οικεία. (Ας πούμε, η ερμηνεία του Μητσιά είναι επίσης εκπληκτική στο «Όσο κρατήσει η ζωή» .)
    Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα πολύ χρόνο να ψάξω πιο πολύ και προφανώς, ούτε έμπνευση.
    Γι’ αυτό χαίρομαι τόσο, που μου πρόσφερες μερικά από τα ωραιότερα ποιήματα -και μουσικές-, σερβιρισμένα στο πιάτο.
    Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό πολύ, Γιάννη! Πολύ!

    • Ciao, Aggeliki!… Ευχαριστώ κι εγώ πολύ πολύ!!!… Νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκες στο «διαδικτυακό μου δρόμο»!… Σ’ αισθάνομαι πια σαν συνεργάτη κι όχι σαν απλό αναγνώστη ή σχολιαστή των αναρτήσεών μου!… Την αγάπη μου!!!

      -Κι ένα απόσπασμα από το ποίημα «Προσωπικό» του Μιχάλη Γκανά:
      «Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
      μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
      δεν αξίζει τον κόπο.

      Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
      κι ας μην είναι όπως παλιά,
      δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
      κουράστηκε ίσως σαν καθετί που ανασαίνει…»

      -Κι ας «κάνουμε τη ζωή δροσιά/ μες στην κοσμοχαλασιά», όπως μας προτρέπουν ο Γκάτσος κι ο Χατζιδάκις με τη φωνή της Μούσχουρη:

  6. Κάτι που ξέχασα, αλλά νομίζω ότι πρέπει να σου πω οπωσδήποτε, Γιάννη, είναι το εξής:
    Για το «Αργοπεθαίνει», που έχεις αναρτήσει με τίτλο «Ωδή στη ζωή», έχει επικρατήσει λανθασμένα η πεποίθηση ότι το ποίημα ανήκει στον Πάμπλο Νερούδα, ενώ η δημιουργία προέρχεται από τη Βραζιλιάνα Μάρτα Μεντέιρος.
    Στο λέω με όλη μου τη συμπάθεια, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και να προσέχουμε όλοι μας να μην αναπαράγουμε πληροφορίες, που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο.
    Αλλιώς, δεν θα μου το συγχωρούσε με τίποτα ο αγαπημένος μου φίλος-ψείρα, ο οποίος με έχει επιπλήξει αυστηρά στο παρελθόν, επειδή έκανα το ίδιο λάθος δις, ενώ μου το είχε ήδη επισημάνει με ειδικό μειλ.

    http://tokoskino.wordpress.com/2013/08/24/martha-medeiros-a-morte-devagar-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%80%CE%B5%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9/

    (Με αγάπη για την Ποίηση και προς αποκατάσταση της Αλήθειας της.)

    • Καλησπέρα, Αγγελική!… Ευχαριστώ πολύ για τη διόρθωση. Συμφωνώ απόλυτα ότι οφείλουμε να είμαστε ακριβείς στις παραθέσεις μας. Δεν το ήξερα ότι είναι της Martha Medeiros, όπου κι αν έψαξα στο διαδίκτυο το είχαν σαν ποίημα του Νερούντα και μάλιστα με λάθος τίτλο «Ωδή στη ζωή». Έπρεπε κάτι να υποψιαστώ, γιατί τον Νερούντα τον έχω αρκετά καλά ψαγμένο, αλλά να που την πάτησα κι εγώ.
      Το διορθώνω αμέσως στο σχόλιό μου… Καλό βράδυ, ευχαριστώ πολύ και πάλι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: