Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Ο Σαμαράς και τα «άκρα» του…

akra

Ποιους θεωρεί σαν το άλλο «άκρο» του πολιτικού συστήματος ο Σαμαράς και η άθλια κυβέρνησή του; Μας το έδειξε η επέμβαση των ΜΑΤ πρόσφατα στη Χαλκίδα ενάντια στους για μήνες και χρόνια άνεργους εργάτες που είχαν καταλάβει το κτίριο της νομαρχίας στην Εύβοια παλεύοντας ενάντια στο κλείσιμο των εργοστασίων που μαστίζει την περιοχή τους, την φτώχεια και την εξαθλίωση που τους έχουν οδηγήσει η κυβερνητική συμμορία και οι φίλοι τους επιχειρηματίες που φουντάρουν τα εργοστάσια και σώζουν τις τσέπες τους.

Αυτό έκαναν και πριν λίγες ημέρες με τους μαθητές στην Λαμία και αλλού, αυτό θέλουν να κάνουν με όλους τους αγώνες….

Το όνειρο του Σαμαρά και της τρόικα, των καναλαρχών, που υπεξαιρούν δωρεάν τις συχνότητες, και των παπαγάλων μεγαλοδημοσιογράφων στα ΜΜΕ και κάτι κρατικοδίαιτων «διανοούμενων» που έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια βρίζοντας την «βία» των αγωνιζόμενων είναι ένα: Να παραμείνει ανεξέλεγκτη, άτεγκτη και αποκλειστική η μόνη πραγματική βία. Η βία της κυβέρνησης, του κράτους και της εργοδοσίας. Η βία των δυνάμεων καταστολής. Να οδηγούν τον λαό στην σφαγή και αυτός να φωνάζει «σφάξε με πασά μου να αγιάσω».

 (Γ. Π. Τζ.)

arx

-Η ύβρις του «ακραίου» Σαμαρά…

Ο πρωθυπουργός όταν (νόμισε πως) ξέμπλεξε με την Χρυσή Αυγή, έστρεψε την κάννη του στην απέναντι πλευρά. Χαρακτήρισε εξτρεμισμό την εναντίωση στο ΝΑΤΟ και την Ενωση, βάζοντας φωτιά στα φρύγανα που είχαν συλλέξει στενοί του συνεργάτες για να εισηγηθούν στο ευρύ κοινό την θεωρία των δύο άκρων.

Με το ΝΑΤΟ, βέβαια, η κοινωνία ελάχιστα ασχολείται. Αλλά με την Ενωση και την εξοντωτική πολιτική της, όχι μόνο ασχολείται η χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία -και μαζί της σύμπασα η ευρωπαϊκή-, αλλά έχει φτάσει σε σημείο βρασμού. Απόδειξη, οι έρευνες της κοινής γνώμης. Εδραία η εναντίωση στις επιλογές και την εν γένει πολιτική της (γερμανικής) Ενωσης, στα ύψη ο ευρωσκεπτικισμός, ανοιχτές για ένα μέρος της κοινωνίας όλες οι επιλογές. Ακόμη και η έξοδος από την Ευρωζώνη. Ενα θυμωμένο άι σιχτίρ από απελπισμένους ανθρώπους που δεν επενδύουν πια σε συνταγές σωτηρίας. Κουράστηκαν να περιμένουν, απογοητεύτηκαν και, τρομαγμένοι, μετατρέπουν μέσα τους την οργή σε έξοδο απελπισίας από το πλαίσιο που υποτίθεται ότι θα τους εξασφάλιζε οικονομική ασφάλεια και ανθρώπινη προοπτική.

Πώς, λοιπόν, με τόσην ελαφρότητα ένας πρωθυπουργός χαρακτηρίζει εξτρεμισμό μια αμιγώς πολιτική επιλογή ικανού μέρους της κοινωνίας; Πώς είναι δυνατόν να διατυπώνει την (θεμιτή) αντίθεσή του με όρους παλαιοκομματικής αντιπαράθεσης, φτηνής δημαγωγίας -τρομοκρατικής υφής-, που καταχωρίζει την πολιτική διαφωνία στις δέλτους του εξτρεμισμού; Τι υποδηλώνει, εκτός από έκδηλη αγωνία και εσωτερική αποσταθεροποίηση του ίδιου, αυτή η λαϊκιστική επίθεση εναντίον αλλοδόξων;

Ο Σαμαράς δεν είναι χθεσινός. Ξέρει καλά ότι οι υμνητικές αναφορές στο τοτέμ του ευρωπαϊσμού δεν πείθουν. Η υπεσχημένη ευρωπαϊκή ευτοπία αποδείχτηκε εφιαλτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης ανέργων, πεινασμένων, απελπισμένων και οργισμένων. Βλέπει καθαρά ότι η αδιέξοδη πολιτική που υπηρετεί είναι ευρωπαϊκής προελεύσεως. Ο μύθος της σωτήριας Ευρώπης έχει συντριβεί. Τώρα γυρίζουν την πλάτη στο μυθολογημένο «ευρωπαϊκό όραμα» ακόμη και άνθρωποι που είχαν πιστέψει σ’ αυτό. Επομένως, ο πρωθυπουργός ξέρει εξίσου καλά ότι τα περί εξτρεμισμού δεν αποδίδουν αν δεν συνδεθούν με «κάτι άλλο». Και το βρήκε…

Τι βρήκε; Το άλλοθι των «εξτρεμιστικών άκρων» που δήθεν εμποδίζουν την εξυγιαντική προσπάθεια της κυβέρνησής του και προϊδεάζουν για ποικίλες περιπέτειες. Εξτρεμιστές οι ναζί της Χρυσής Αυγής, αντιευρωπαϊστές και αντιμνημονιακοί; Ιδού και το έτερον ήμισυ: Εξτρεμιστές οι αμυνόμενοι στις Σκουριές, καλυπτόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξτρεμιστές οι αντιεξουσιαστές με τις μολότοφ, υπό την ανοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Εξτρεμιστές ορισμένοι από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, εξτρεμιστές οι αντιμνημονιακοί του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ολόκληρο το ποσοστό του, καθώς και όσοι ενυπάρχουν σε άλλα κόμματα (ΑΝ.ΕΛ. κ.λπ.).

Ο Σαμαράς θέλει να κρυφτεί, αλλά οι σκοπιμότητες τον προδίδουν. Το πρόβλημά του είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι ο εξτρεμισμός της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Ο θλιβερός αυτός εσμός είναι αντιμετωπίσιμος, ενώ η αντιμνημονιακή δυναμική δεν είναι. Επομένως το μεγάλο άγχος του πρωθυπουργού εντοπίζεται στην πιθανή εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ενδέχεται να καταστεί υποδοχέας πολύ μεγαλύτερου ποσοστού. Εστω δοκιμαστικά. Εστω ως μορφή διαμαρτυρίας και όχι ως κατασταλαγμένη ιδεολογική επιλογή.

Τα περί εξτρεμισμού, ιδία διά χειλέων πρωθυπουργού, συνιστούν ύβριν. Και η ύβρις είναι χειρότερη από την πυρκαγιά. Διότι, όπως έλεγε ο παππούς από την Εφεσο και θα επαναλάμβανε στην αγαπημένη της γλώσσα, τα αρχαία ελληνικά, η κυρία Ρεπούση: «Υβριν χρη σβεννύναι μάλλον ή πυρκαϊήν»…

ΥΓ. Να την η νέα Κεντροαριστερά! Μανιφέστα, καταιγιστική προβολή, θρίαμβος της ελιτίστικης «επωνυμίας». Επί της ουσίας, άλλη μία απόπειρα να επανακάμψει ο ξεχασμένος σημιτικός «εκσυγχρονισμός».

(Του Γιάννη Τριάντη από την Ελευθεροτυπία)

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: