Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (28ο): «Καρδιά»…

-Νίκος Καρούζος, «Η χρησιμότητα της απειλής»

«Έχουν αρχίσει να με κυκλώνουν επικίνδυνα οι ώρες.
Ακούω τα φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ανήσυχα χορικά.
Πρέπει να ζήσω τις αντίστροφες δυνάμεις.
Ω καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!»

-Γ. Σεφέρης, «Όνειρο»

«Κοιμούμαι και η καρδιά μου ξαγρυπνά,
κοιτάζει τ’ άστρα στον ουρανό και το δοιάκι
και πώς ανθοβολά το νερό στο τιμόνι.»

-Καλίλ Γκιμπράν, «Στο όνομα του Θεού, καρδιά μου»

«Στ’ όνομα του Θεού, καρδιά μου,

κρύψε το πάθος σου.

Καλύτερα τον καημό σου να κρατάς κρυφό

από κείνους που σε βλέπουν.

Όποιος φανερώνει μυστικά

γίνεται ένα με τον ανόητο.

Σιωπή και μυστικότητα

είναι προτιμότερες για κείνον που αγαπά.

Στ’ όνομα του Θεού, καρδιά μου, αν κάποιος

σε ρωτήσει, κρατά κρυφό αυτό που μου συμβαίνει.

Αν σε ρωτήσουν, καρδιά μου,

“Ποιαν λαχταρά”;

Πες; ”Εκείνη τώρα ξελόγιασε έναν άλλο

κι εκείνος δεν τη συλλογιέται πια”.

Στ’ όνομα του Θεού, καρδιά μου, κρύψε τη φλόγα σου.

Ξέρεις πως η αρρώστια τούτη σε εξάντλησε.

Ο έρωτας ανάμεσα στα πνεύματα

είναι σαν το κρασί στην κούπα.

Πώς είναι, δείχνει νερό,

μα στην πραγματικότητα είναι ζωή.

Στ’ όνομα του Θεού, καρδιά μου,

αμπάρωσε τις έγνοιες σου.

Θα είσαι ασφαλής,

ακόμα κι αν αγριέψουν οι θάλασσες,

κι αν πέσουν τα ουράνια.»

(Καλίλ Γκιμπράν, Η αγαπημένη, εκδ. PRINTA)

 

-Γουίλιαμ Γέητς, «Γερνάει η καρδιά»

«Γύρισα στο σπίτι, κάποια μέρα το παλιό,

Έπειτ’ από μακρινή απουσία. Κι ήτανε το ίδιο, αυτό

Που αγάπησα της νιότης μου τη φλόγα κι έχω τραγουδήσει

Κι ό, τι λάτρεψα και το ‘χω χάσει είναι εδώ.

Κι είναι όπως τότε όλα όμορφα κι αγαπητά

Τα παλιά τα βοσκοτόπια και τα δάση

Αν και κύλησαν τα χρόνια και τα μάτια της ψυχής

Έχουνε την όρασή τους κάπως χάσει.

Γη και όνειρά της, όμως, παραμένουν ναι:

Δε γερνάει η ομορφιά, μα η καρδιά γερνάει

Το φεγγάρι ντύνει σύννεφα και χλόη με ασημοφώς

Και αιώνια το τραγούδι του ο γρύλλος τραγουδάει.

Μα έχω εγώ σιγήσει. Άκουσε. Του κλαψοπουλιού είν’ η φωνή

Ω, καρδιά μου, πόση απόσταση έχεις διανύσει

Από τότε που άκουσες τη στριγγιά αυτή φωνή

Για στερνή φορά στ’ αυτί σου να ηχήσει.»

(από το «Ανθολογία Άγγλων ποιητών εμπνευσμένων από την Ελλάδα»)

Πωλ Βερλαίν, «IL PLEURE DANS MON COEUR…»

«Να κλαίει μες στην καρδιά μου

και στην πόλη να βρέχει…

ποια να ‘ν’ αυτή που τρέχει

η πίκρα ως την καρδιά μου;

Ω, γλυκός ήχος της βροχής

απ’ τις σκεπές και καταγής!

Για τον καημό μιανής ψυχής

ω το τραγούδι της βροχής!

Δίχως αιτία να βρέχει

-μα η καρδιά δεν αντέχει.

Σε πρόδωσε κανείς;

Όχι. Άδικα πονείς.

Αχ ποια άλλη θλίψη, ανίσως

δεν το ξέρεις γιατί

-δίχως αγάπη ή μίσος-

η θλίψη σου κρατεί;»

(Ανθολογία γαλλικής ποίησης, Καστανιώτης)

-Παντελής Μπουκάλας, [Αντέχεις ρε καρδούλα]

(απόσπασμα)

«Αντέχεις ρε καρδούλα

κι όταν στεγνώνεις πια

να κλαις όλο να κλαις

κι όταν απεγνωσμένη κλωναράκι αποζητάς

να κρατηθείς και δεν το βρίσκεις

Κι όταν λυσσάει ο θάνατος

τσακίζεται η κλεψύδρα

τρώει η θάλασσα την άμμο της ζωής μας

και συντριμμένη καταντάς να λες το ανάγωγο

ότι για πλάκα ζούμε

ώσπου μια πλάκα να μας περιλάβει

Κι όταν κελύφη οι λέξεις άπορες

και θριαμβεύει η τέφρα

Αντέχεις

Κι όταν μετράς πληγές σκιές

κι ο χρόνος εξαντλείται

Κι όταν ραγίζουν σπάνε οι φίλοι αποχωρούν

κι όταν το αίμα σου διχάζεται

θολώνει τη φωνή του ξεμακραίνει

κι όσα βαθιά εμπιστεύτηκες φυραίνουν ματαιώνονται

κι όταν η αγάπη παραδέρνει αλειτούργητη

αντέχεις ρε καρδούλα

κι όταν

Λόγος πιο ώριμος

δεν έτυχε, δε μου δωρήθηκε

να μη σου δώσει ο Θεός

όσα μπορείς ν’ αντέξεις…»

(Παντελής Μπουκάλας, Ρήματα, εκδ. ΑΓΡΑ)

(* Ο πραγματικός τίτλος του ποιήματος είναι «Αντίγραφο»)

Advertisements

Single Post Navigation

14 thoughts on “Πες το με ποίηση (28ο): «Καρδιά»…

  1. Brian Crain – Song of the Heart

    Ύμνος

    (Στη Λίτσα Τσιτσέρα)
    Η καρδιά μου, η καρδιά σου, οι καρδιές – μια μεγάλη
    καρδιά μες στο σύμπαν, που ακούγεται: απόψε,
    την ακώ
    σαν καμπάνα
    Μητροπόλεως
    που μέσα της
    εκκλησιάζονται όλα τ’ αστέρια μ’ επικεφαλής τους ηλίους τους.
    ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

    Ἡ καρδιά μας

    Ἡ καρδιά μας εἶναι ἕνα κῦμα ποὺ δὲν σπάει
    στὴν ἀκρογιαλιά. Ποιὸς μαντεύει τὴ θάλασσα,
    ἀπ᾿ ὅπου βγαίνει ἡ καρδιά μας; Ἀλλὰ εἶναι ἡ
    καρδιά μας ἕνα κῦμα μυστικό, χωρὶς ἀφρό.
    Βουβὰ πιάνει μία στεριά. Καὶ ἀθόρυβα σκαλίζει
    τὸ ἀνάγλυφο ἑνὸς πόθου, ποὺ δὲν ξέρει
    ἀπογοήτευση καὶ ἀγνοεῖ τὴν ἡσυχία.
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Brian Crain – State of the Heart – Synthesia Tutorial

    κουβαλώ την καρδιά σου μαζί μου

    κουβαλώ την καρδιά σου μαζί μου (την κουβαλώ στην
    καρδιά μου) δεν είμαι ούτε στιγμή χωρίς αυτήν (όπου
    πηγαίνω εκεί πας, καλή μου• και ό,τι καμώνεται
    από μονάχα εμένα είναι δικό σου κάμωμα, ακριβή μου)
    φοβάμαι
    μοίρα καμιά (γιατί εσύ είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου) θέλω
    κόσμο κανένα (γιατί ωραία είσαι κόσμε μου, αληθινή μου)
    και είσαι εσύ ό,τι ένα φεγγάρι εννόησε ποτέ
    και ό,τι ένας ήλιος ποτέ θα τραγουδήσει εσύ είσαι

    να το βαθύτερο όλων μυστικό που ουδείς γνωρίζει
    (να η ρίζα από την ρίζα και ο ανθός απ’ τον ανθό
    κι ο ουρανός από τον ουρανό του δέντρου που λέγεται ζωή• που φύεται
    ψηλότερο απ’ όσο μπορεί να ελπίζει η ψυχή ή το μυαλό να κρύψει)
    και να το θαύμα εκείνο που κρατάει τα άστρα χωριστά

    κουβαλώ την καρδιά σου (την κουβαλώ στην καρδιά μου)

    e.e. cummings

    Αν η μισή μου καρδιά

    Έπος καρδίας

    Μετά σου το παν, νομίζω, προσηνές με μειδιά,
    στον καθρέπτη των ματιών σου την χαράν αντανακλά.
    Στάσου, φως μου, και ακόμη δεν σε είπα τα μισά
    απ’ εκείνα που πιέζουν την ερώσαν μου καρδιά
    και στα χείλη μου ορμούνε με μια μόνη σου ματιά.
    Μη με ομιλής αν θέλης, μη με πης γοητευτικά
    λόγια αγάπης και λατρείας. Φθάνει να ’σαι εδώ κοντά,
    να σε λέγω πως σε θέλω, να σ’ εγγίζω, την δροσιά
    του πρωιού που αναπνέεις ν’ αναπνέω• κι αν και αυτά
    υπερβολικά τα βρίσκης, να σε βλέπω μοναχά!
    ΚΑΒΑΦΗΣ

    Η καρδιά της Μάνας
    (Άγγελος Βλάχος)
    Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
    αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
    – Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
    μ’ αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
    της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
    να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.

    Τρέχει ο νιος, την μάνα του σκοτώνει
    και την καρδιά τραβάει και ξεριζώνει.
    Και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
    και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

    Κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει
    και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
    Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
    – Εχτύπησες, αγόρι μου; και κλαίει!
    (Η καρδιά της μάνας, J. Richepin )

    Της μάνας η καρδιά

    Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί – Κώστας Καρυωτάκης

    Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
    απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
    Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,
    κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει

    Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον
    μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
    Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας,
    της μάνας γης, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων

    Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
    Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
    νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
    εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.

    ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ – Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΝΑΕΙ ΟΤΑΝ ΨΗΛΩΝΕΙ

    ένα παιδί

    με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
    κοιτάζω εκστατικά
    πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
    ένα πολύχρωμο κόσμο

    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
    μέσα στο χειμώνα
    ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
    για το γατάκι του που πέθανε
    για το λουλούδι που μαράθηκε
    για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή
    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    με τρύπιο παλτό
    που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
    την γειτονιά και τους φίλους
    την άνοιξη που θάρθει

    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    που δεν δέχεται
    πως μπορώ να γελάω
    όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

    κρύβω μέσα μου ένα παιδί
    απαρηγόρητο
    που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
    στα μέτρα της καρδιάς του
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    Celine Dion – My Heart Will Go On

    Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο

    Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο η καρδιά μου είναι
    κόκκινο τούβλο και υλικό για οικοδομές
    σα φυσαρμόνικα μέσα στην κατεδάφιση
    Κι αν τσουρουφλίζεται στον ήλιο αυτός ο κάμπος
    θα γίνω δροσερός καρπός λουλούδι απόβραδο
    βλασταίνοντας τα παιδικά σου μάτια
    Κι αν βρέχει στο μικρό σταθμό θα σέρνω
    τη μουσική σου μέσα στα χαλάσματα
    σαν ξοδεμένο φως στο νεροχύτη
    (Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου)

    Βίκυ Μοσχολιού-Με τι Καρδιά

    Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
    τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
    ναι την καρδιά μας καρφώνει
    ώστε λοιπόν είναι ποιητής
    (Μ. Σαχτούρης, ΤΑ ΔΩΡΑ -απόσπασμα)

    Η καρδιά μου ονειρεύεται το μέλλον,
    η ‘μέρα η σημερινή είναι βαρύθυμη και ανιαρή,
    ασύλληπτη και φευγαλέα η στιγμή…
    μόνο τα περασμένα προξενούν την ηδονή.
    (Πούσκιν, απόσπασμα)

    «Η ποίηση πρέπει να σημαδεύει το κεφάλι και να πετυχαίνει την καρδιά».
    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

    Edith Piaf – Cri du coeur

    Βάστα, καρδιά…

    Να με ξεριζώσεις, Χάρε,
    σου αντιστέκομαι σα δρυ.
    Όση φόρα θέλεις πάρε,
    να με πάρεις δεν μπορεί.

    Να με ξεριζώσεις, όχι!
    δεν το θέλω και βαστώ,
    όσον η καρδιά μου το ’χει
    το κουράγιο της σωστό.
    (ΒΑΡΝΑΛΗΣ, απόσπασμα)

    Βάστα, καρδιά, Πανδής

    ΣΕ ΠΑΛΑΙΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ
    (απόσπασμα)

    Φίλε, η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε.
    Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας,
    που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε
    και με την πίκρα κάποτε της πείνας.
    ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

    • Ciao Ageliki, buona domenica!!!
      Για άλλη μια φορά μ’ εκπλήσσει η ποιητικο-μουσική πολυγνωσία σου!!!
      Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!!!…

      -«Η καρδιά μου πάει»…

      -Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Καρδιά μου κάνε κι εσύ μια υποχώρηση»

      «Εν τω μεταξύ, κάθε μέρα έχω μαλώματα με την καρδιά μου..

      «Καρδιά μου», της λέω, «κάνε κι εσύ μια υποχώρηση»
      υπάρχει τόση ομορφιά σ’ αυτόν τον κόσμο,
      υπάρχουν τόσα σαββατόβραδα για γλέντι,
      επιτέλους δε χάθηκαν οι ευκαιρίες για προσήλωση»

      «Δεν ξέρεις τι ζητάς», μου αποκρίνεται,
      «σε χάλασαν οι τόσες διαψεύσεις,
      σ’ έκανε εύκολο η απελπισία,
      έπαψες να πιστεύεις πια στον έρωτα: σε κλαίω»..
      Δεν ξέρω τι της έκανες αυτής της καρδιάς
      και ξημεροβραδιάζεται με τ’ όνομά σου
      όμως εγώ είμαι αδύνατος άνθρωπος,
      η σάρκα μου πονάει, θέλει να φάει,
      το αίμα μου κρυώνει, θέλει να ζεσταθεί…
      Να φύγεις απ’ τη μνήμη μου και την καρδιά μου…»

      -«Η καρδιά στο κλουβί» σε ποίηση Μπουκόφσκι…

      -«Ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς»

      «… Ίσως αρπάξεις απ’ τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή.
      Ίσως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου
      Ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου – πιθάρια, έπιπλα και σκεύη-
      Ίσως καθίσεις παν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου εχθρέ του ήλιου
      αλλά δεν παζαρεύω
      κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι.
      (του Σαμίχ Κάσεμ, Παλαιστίνιου ποιητή)

      -Μίλτος Σαχτούρης, «Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ»
      «Όλοι κοιμούνται
      κι εγώ ξαγρυπνώ
      περνώ σε χρυσή κλωστή
      ασημένια φεγγάρια
      και περιμένω να ξημερώσει
      για να γεννηθεί
      ένας νέος θεός
      μες στην καρδιά μου
      την παγωμένη
      από άγρια φαντάσματα
      και τη μαύρη πίκρα.»

  2. Καλίλ Γκιμπράν, «Στο όνομα του Θεού, καρδιά μου»
    Πω πω! Τέλειο! Πρώτη φορά το διάβασα και με μάγεψε!!
    Με μάγεψε και η Edith Piaf από τη φίλη Αγγελική. Καλό βράδυ! 🙂

  3. myownpersonalwinter on said:

    Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, σκέφτηκα να προσθέσω κι εγώ το λιθαράκι μου, όχι με ποίηση όμως, αλλά με ένα βίντεο που είχα δει παλιότερα.

    • Ευχαριστώ πολύ, myownpersonalwinter, για την υπέροχη συνεισφορά!!!!!
      Κι ένα βίντεο μ’ ένα όμορφο ποίημα του Γέητς…

      • myownpersonalwinter on said:

        Ωραίο! Κάτι ήξερε και ο Γέιτς από καρδιά τελικά 🙂

      • Ciao, myownpersonalwinter!… Ευχαριστώ!… Και βέβαια, όχι μόνο κάτι, πολλά ήξερε «από καρδιά» ο Ιρλανδός… Άλλωστε τι ποιητής θα ‘ταν και μάλιστα από τους κορυφαίους!!!

  4. Σκέφτομαι πόσο ωραίο είναι, τέσσερις άνθρωποι ήδη, που ούτε καν γνωριζόμαστε μεταξύ μας, να ασχολούμαστε αγαπητερά με το ίδιο θέμα, εξαιτίας της ποίησης.
    Μέχρι που με συγκινεί, μπορώ να πω -χωρίς υπερβολή.

    Σας ευχαριστώ όλους από …καρδιάς!

    • Καλημέρα Αγγελική, καλή εβδομάδα!… Μεγαλώνει η ποιητική μας παρέα κι αυτό είναι πράγματι πολύ όμορφο… Εγώ σ’ ευχαριστώ πολύ πολύ για τα υπέροχα σχόλιά σου, που πάντα περιμένω, και που πλουτίζουν τις ποιητικές αναρτήσεις μου!…
      «Η ομορφιά καραδοκεί. Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε
      μέσα στην ποίηση όλων των γλωσσών.» (Μπόρχες)….
      Αλλά στ’ αλήθεια σε τι βοηθάει η ποίηση; «Η ποίηση βοηθάει όσο το κερί σ’ ένα σκοτεινό ξωκλήσι με φευγάτους όλους τους αγίους, παρηγορεί αυτούς που την αγαπούν, αυτούς που πιστεύουν στη μαγεία της… Η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε ένα ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο» (Κική Δημουλά)… Η ποίηση «κάνει για λίγο να μη νιώθεται η πληγή από το φριχτό μαχαίρι του χρόνου» (Καβάφης). «Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα» (Σεφέρης)…«Κι όταν συμβαίνει να διαβάσουμε ένα καλό ποίημα, φανταζόμαστε πως και εμείς θα μπορούσαμε να το έχουμε γράψει, πως το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας» (Μπόρχες)

    • myownpersonalwinter on said:

      Ευνοεί και το Θέμα Αγγελική έχω την εντύπωση.
      Κάπου διάβασα ότι η ποίηση πρέπει να σημαδεύει το κεφάλι και να πετυχαίνει την καρδιά. Εμάς τουλάχιστον, μας πέτυχε.

      • Καλησπέρα, myownpersonalwinter!…. Προς την Αγγελική το σχόλιο, αλλά ας παραθέσω κι εγώ το δικό μου: ωραιότατο αυτό για την ποίηση!… Εμάς σίγουρα μας χτύπησε κατακέφαλα και κατάστηθα!….
        «Ποίηση, μια διαρκής επανάσταση υπάρξεως, εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ» (Γ. Σαραντάρης). Και θέλει στ’ αλήθεια κουράγιο πια για να ‘σαι ποιητής, «και προπαντός στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα/ (που) είθισται να δολοφονούν τους ποιητές» (Ν. Εγγονόπουλος). «Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου. Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ -αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα» (Τάσος Λειβαδίτης).

  5. @myownpersonalwinter :

    Υπέροχα εύστοχος ο στίχος «Η ποίηση πρέπει να σημαδεύει το κεφάλι και να πετυχαίνει την καρδιά.» του πολυαγαπημένου Αργύρη Χιόνη και ταιριάζει γάντι στην περίπτωση.

    Μα, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε… (που λέει κι ο Πιραντέλο).
    Εγώ νομίζω ότι η Ποίηση είναι ΤΟ ΘΕΜΑ, που μας συνδέει.
    Ή, τουλάχιστον, θα ήταν ο ευσεβής μου πόθος.

    Όπως και να ΄χει, χαίρομαι που συναντηθήκαμε.

    Την καλησπέρα μου στο φιλόξενο Οικοδεσπότη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: