Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (25ο): «Μάτια»…

Quadri-Ritratti-Silvia-030%20-%20donna%20orientale

-«Ποιος είναι ο δάσκαλος του ωραίου σ΄ αυτόν τον κόσμο; Μόνο τα μάτια μιας γυναίκας!» (Σέξπηρ)

 

-«…Τα μάτια της είναι δυο άντρα όπου σπινθηρίζει αόριστα το μυστήριο, και το βλέμμα της φωτίζει σαν αστραπή: είναι μια έκρηξη μέσα στα σκότη…

 Υπάρχουν γυναίκες που εμπνέουν την επιθυμία να τις νικήσεις και να τις απολαύσεις… αλλά αυτή εδώ σου γεννάει τον πόθο να πεθάνεις αργά κάτω απ’ το βλέμμα της.»

(Σαρλ Μπωντλαίρ, από το ποίημα «Η επιθυμία της περιγραφής»)

 

-Cesare Pavese, «Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου» (Verrà la morte e avrà i tuoi occhi)…

 

«Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου –

αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει

απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,

κρυφός, σαν μια παλιά τύψη

ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου

θα ‘ναι μια άδεια λέξη,

κραυγή που έσβησε, σιωπή.

Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό

όταν μονάχη σκύβεις

στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,

αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς

πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.

Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου.

Θα ‘ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,

Σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη

να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,

σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.

Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί. »
(Τσέζαρε Παβέζε, Τα ποιήματα, εκδ. PRINTA)

38-OCCHI-LUNGO-IL-FIUMEdssa-murgia-luisa-ACRILICOSU-TELA-50X40-DICEMBRE-2006-1

-Οδυσσέας Ελύτης, [Έρμα ‘ν’ τα μάτια]

ΑΛΛ’ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΔΕΝ

ακούει κανένας. Πάει

ψηλά ολοένα καιούμενο του Παραδείσου το πουλί. Κι όλες

οι Παναγίες οι ασημένιες, τίποτε. Αλλού γυρίστηκε η

φωνή και αθαυματούργητα έμειναν τα μάτια.

Έρμα ‘ν’ τα μάτια

Ένας κι εγώ στους χιλιάδες ανάμεσα φονιάδες πάω τούς

αθώους κι ανίσχυρους. Τυλίγομαι το αρχαίο ρούχο και τα

πέτρινα πάλι κατεβαίνω σκαλοπάτια καλώντας και ξορκίζοντας

Έρμα ‘ν’ τα μάτια, που καλείς

Αιώνες τώρα πάνω από τα γαλάζια ηφαίστεια. Μακριά

στο σώμα και μακριά στο χώμα που πατώ πήγα να βρω

ποιος είμαι. Τις μικρές ευτυχίες και τ’ αδόκητα συνα-

παντήματα θησαύρισα, και να με: ανήμπορος να μάθω τι

δίνω, τι μου δίνουν και περισσεύει το άδικο

Χρυσέ ζωής αέρα…

(Ο. Ελύτης, Ο μικρός ναυτίλος)

per-biglietto-da-visita

-Λουίς Αραγκόν, «Τα μάτια της Έλσας»

Τόσο βαθιά τα μάτια σου που΄σκυψα να πιώ πάνω
Κι είδα τους όλους ήλιους σ΄αυτά ν΄αντιφεγγούν
Και τους απελπισμένους να πέφτουν να πνιγούν
Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω

Κάτω απο σύννεφο πουλιών μουντός ωκεανός
Και φέξιμο ύστερα ουρανών στα μάτια σου ανεφέλων
Το θέρος κόβει σύννεφα στις ρόμπες των αγγέλων
Πάνω απ’ τα στάχυα ο ουρανός τόσο είναι γαλανός

Πασχίζει η αύρα του γλαυκού τα νέφη ν’ αλαφιάσει
Τα μάτια σου πιό διάφανα στο δάκρυ τους υγρά
Που κι ο ουρανός ο απόβροχος ζηλιάρης τα θωρά
Γαλάζιο τόσο το γυαλί στο μέρος πού’ χει σπάσει

Μάνα των εφτά βάσανων σελαγισμέ μου υγρέ
Εφτά ρομφαίες πέρασαν το πρίσμα των χρωμάτων
Οι ωραίες μέρες έχουνε πικρό το χάραμά των
Η μελανόστικτη ίριδα στα μαύρα είναι πιό μπλε

Τα πονεμένα μάτια σου ρήγμα διπλό ανοιγμένο
Απ’ όπου μεταγίνεται το θαύμα σαν με μιάς
Οι Μάγοι οι τρεις αντίκρυσαν με χτύπο της καρδιάς
Το φόρεμα της Παναγιάς στη φάτνη κρεμασμένο

Λόγια στου Μάη τη μουσική και στον πολύ καημό
Θά’ φτανε κι ένα μοναχό στόμα να δώσει πλέρια
Μονάχα έν’ άπειρο στενό και θά’ πρεπαν στ’ αστέρια
Τα μάτια σου με των Διδύμων τον αστερισμό

Ούτε παιδί που εκστατικό θαυμάζει ωραίες εικόνες
Δε στήνει μάτια σαν κι εσέ μεγάλα φωτερά
Δεν ξέρω αν λες και ψέμματα σα γίνονται γλαρά
Άγριες θαρρείς απ’ τη βροχή κι ανοίγονται ανεμώνες

Να κρύβονται άραγε αστραπές μεσ’ τη λεβάντα αυτή
Που εντόμων μέσα της σφοδρός ερωτισμός ανάφτει
Στων διαττόντων πιάστηκα το δίχτυ σαν το ναύτη
Μεσαύγουστο από κύματα που’ χει άξαφνα αρπαχτεί

Τράβηξα αυτό το ράδιο απο ουρανίτη ουσία
Τα δάχτυλά μου καίγοντας σ’ απρόσιτη φωτιά
Κοντά μου είσαι παράδεισε κι ωστόσο είσαι μακριά
Περού μου είναι τα μάτια σου Γολκόνδη μου κι Ινδία

Κι ήρθε ένα βράδι που το σύμπαν έγινε κομμάτια
Σε βράχους που τους κόρωσαν οι ναυαγοί μα εγώ
Πάνω απ’ τη θάλασσα έβλεπα ζευγάρι λαμπερό
Τα μάτια της Έλσας τα μάτια της Έλσας τα μάτια

(Ανθολογία γαλλικής ποίησης, Καστανιώτης)

ste_rag0406_visi800

-Κ. Π. Καβάφης, «Γκρίζα»

Κυττάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα· θάναι είκοσι χρόνια πρίν ….

…………………………………………………………….

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψε.

Advertisements

Single Post Navigation

6 thoughts on “Πες το με ποίηση (25ο): «Μάτια»…

  1. Πολυτραγουδισμένο το θέμα «μάτια». Και η ποίηση πολύ συχνά ακουμπάει πάνω τους. Γι’ αυτό σήμερα έχω επιλέξει πολλούς αποσπασματικούς στίχους, για την οικονομία του χώρου, ντίαρ Γιάννη!

    Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε

    Είχες μέσα στα μάτια σου μιαν αστραπή

    Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
    μιὰν ἀστραπὴ ἀπὸ τοὺς ἀνέμους
    καὶ στὴν καρδιά σου μιὰν ἄγρια φλόγα
    ποὺ ἔλεγες δὲν ἦταν ποτὲ νὰ σβήσει
    καὶ στὰ μάτια σου μέσα μιὰ πράσινη θάλασσα
    τὴν ἀγριεμένη θάλασσα τοῦ νησιοῦ μας
    νὰ δέχεται καταιγίδες
    καὶ στὴν καρδιά σου μιά παράφορη ἄνοιξη τροπικὴ
    μ’ ἕνα λευκὸ περιστέρι τρομαγμένο
    κι ἒν’ ἀταξίδευτο χελιδονάκι τοῦ θεοῦ

    Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου τὶς Κυριακὲς
    σὰν χτυπᾶ ἡ καμπάνα στὸ ἄσπρο ἐκκλησάκι
    στὴν ἀψηλὴ πλαγιὰ τοῦ χωριοῦ
    καὶ ξεκινοῦν οἱ ξωμάχοι γιὰ τὴν λειτουργία
    καὶ στὴν καρδιά σου μίαν ἀγάπη καθάρια
    σὰν τὴν πρώτη ὥρα τῆς χαραυγῆς
    στὰ κατάξερα βράχια
    τῆς γυμνῆς ἐξοχῆς μας

    Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
    ἕναν κόσμον ὁλάκερο τὰ ὄνειρά μας
    ἐκεῖ χορεύουν στὶς ἀκρογιαλιὲς
    τυλιγμένοι ἁρμυρὰ φύκια
    ἀρχαγγελικοὶ ἔφηβοι καὶ κοπέλες ἀέρινες
    ἀνάβουν φωτιὲς κοσμογονικὲς
    καὶ περπατοῦν στὶς φωτιὲς καὶ πηδοῦν καὶ σκληρίζουν
    καὶ τραγουδοῦν περήφανα τραγούδια προγονικά:
    Κι οἱ θάλασσες καὶ τὰ βουνὰ
    κι οἱ θάλασσες καὶ τὰ βουνὰ
    κι οἱ θάλασσες καὶ τὰ βουνὰ μιά μέρα…
    -Ὢχ! μωρὲ καὶ πλάνταξε ἡ καρδιὰ
    ἔρμη καρδιὰ βιγλάτορας τοῦ Χάρου

    Εἶχες μεσ’ στὴν καρδιά σου
    ἕναν κόσμον ὁλάκερο τὰ ὄνειρά μας
    ἐκεῖ πίνουν καὶ μπερμπατεύουν καὶ βλαστημοῦν
    καὶ ξεκινοῦν μεθυσμένοι
    νὰ σφάξουν χίλια πρόβατα χίλιες κοπέλες νὰ φιλήσουν
    νὰ ξεγελάσουν καὶ τὸν Χάροντα μὲ τὸ ρακὶ καὶ τὸ τραγοῦδι.
    Ἐκεῖ ζώνονται τ’ ἅρματα καὶ κλέφτες ξενυχτοῦνε

    Ἄχ! κι ἀπὸ κορφὴ σ’ ἄλλην κορφὴ σὰν σταυραητοὶ πετοῦνε

    Εἶχες μέσα στὰ μάτια σου
    μιάν ἀστραπὴ ἀπὸ τὸν ἄνεμο τῆς πατρίδας
    καὶ στὴν καρδιά σου μίαν ἄγρια φλόγα
    κι ἔλεγες δὲν ἦταν νὰ σβήσει ποτέ.
    (Μηνάς Δημάκης)

    Γιώργος Μακρής, Πανηγυρική ημέρα

    Με το φως στα μάτια
    με το γέλιο στα φορέματα και στον ουρανό
    γέλιο μικρών παιδιών στους περιβόλους
    χαρτάκια από καραμέλες και το καλό πουλί
    που γνωρίζει του καθενός τη μοίρα.
    Αυτός ο θριαμβευτικός άνεμος
    πνέοντας κατά τη δύση μαζί με τα μάτια
    των κοριτσιών που κρατούν παρθενικό μαντήλι
    πάνω από τα κεφάλια των γερόντων.
    Όλα κινούνται με χορτάρινη γαλήνη
    (απόσπασμα)

    Μέρες του 1903
    Δεν τα ηύρα πια ξανά — τα τόσο γρήγορα χαμένα….
    τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό
    το πρόσωπο…. στο νύχτωμα του δρόμου….

    Δεν τα ηύρα πια — τ’ αποκτηθέντα κατά τύχην όλως,
    που έτσι εύκολα παραίτησα•
    και που κατόπι με αγωνίαν ήθελα.
    Τα ποιητικά τα μάτια, το χλωμό το πρόσωπο,
    τα χείλη εκείνα δεν τα ηύρα πια.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1917)

    Μάταια κυνήγησα τα μάτια που ονειρεύονται στους άλλους τόπους.
    Πολλές φορές βρήκα την άκρη μα όσες τη βρήκα χάθηκα μαζί της.
    Είχαμε μια παρέα κάποτε τα πάντα είχαμε και τίποτα δεν είχαμε
    ανάμεσα στα πλούσια δάχτυλά μας είχαμε φτωχά τσιγάρα
    ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

    Σβήσε τα μάτια μου• μπορώ να σε κοιτάζω,
    τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.
    (Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

    Πήρε τα χαρτιά μου ο άνεμος και πάγωσα έτσι γυμνός
    …τι μεθύσια υπέροχα χωρίς αλκοόλ…
    Η ποίηση ήταν το δεκανίκι να περάσει απέναντι.
    Δεν άφησα παρά χάρτινους απογόνους.
    -«Γράφεις;»
    -» Όχι…διαβάζω ένα ποίημα στα μάτια της»
    ( Γιώργος Δουατζής )

    Μάτια παλάτια

    Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ΄ τα χέρια
    Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
    Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε
    Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, τόχουμε νιώσει
    Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά
    Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.
    Είμαστε από καλή γενιά.
    ΕΛΥΤΗΣ

    Βλέφαρα δεν έχουνε τα μάτια μας
    Κοιτάμε κοιτάμε αδιάκοπα κοιτάμε
    Ακόμα κι όταν τίποτα δεν βλέπουμε
    (ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ)

    Αργά αργά κι ανώδυνα τι το ’θελα
    Τα μάτια να σηκώνω προς τον ήλιο
    Με κέρινο μυαλό να κάνω όνειρα φωτιάς
    ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

    THESE EYES (The Guess Who)

    Κύματα Κυριακῆς τὰ μάτια μου
    κύματα μοναξιᾶς τὰ χέρια μου
    τρίζουν ἀπὸ ὕπνο ἀθῷο
    τὰ δόντια μέσα στὴν καρδιά μου
    ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

    ΟΤΑΝ
    Ὅταν κλείνω τὰ μάτια
    ξεκινάει ἀπὸ μακριὰ
    ἡ ἀγαπημένη ἔρχεται
    καὶ μὲ κοιτάζει
    ὅταν σβήνω τὸ φῶς
    ἔρχεται ὁ θάνατος καὶ
    μοῦ φιλᾶ τὰ χέρια.
    ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

    Θα ξαναγυρίσουμε
    Oταν οι ελιές θα ντύνουν στο χρυσάφι τα γέρικα όνειρά τους
    Oταν τα μελτέμια θα κινούν να χαϊδέψουν τις εφήμερες πεζολογίες του νησιού
    Oταν δυο μάτια σκοπελίτικα θα φωτιστούν απ’ τη χαρά του γυρισμού
    Τούτο το καλοκαίρι είτε το άλλο που θα ‘ρθει
    Δεν έχει σημασία πότε
    ΚΛΕΙΤΟΣ ΚΥΡΟΥ(απόσπασμα)

    πολλών μου σελίδων η ποίηση γεννήθηκε
    μαζί με τα μάτια σου.
    ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

    Το βαλς των ματιών:

    εκστατικά
    σιγή
    απέραντη σιγή
    σαν από θάλασσα βαθιά
    πολύ βαθιά
    σιγή με λάμψεις
    που συνθέτουν φως
    ένα άλλο φως
    πιο μαγικό
    εκστατικό
    μια νύχτα κι έναν ουρανό
    μια δίψα

    σιγή
    που εκπέμπει μουσικές
    που πλημμυρίζει χρώματα
    κι όλα είναι απλά
    μεθυστικά
    όλα είναι τώρα
    και ύστερα
    και πριν
    και πάντα

    τα μάτια σου
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    Μάτια μου, λιμνοθάλασσες -καθρέφτες

    Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα.
    Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου
    γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια.
    «Δεν έχεις ερωτήματα;» – μου λέει το φθαρτό.
    ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Οι μέρες που τις κοίταξα ολόισια στα μάτια
    μου ξαναφέρανε τις λέξεις
    σαν εφεδρείες να πολιορκώ το άτρεπτο
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ

    τότε που μόνα μου σύνεργα δυο μάτια
    να ρουφάν το ηλιοβασίλεμα αργά
    κι άλλοτε πάνω στης βιτρίνας τα εργαλεία
    να ξεροσταλιάζουν λαίμαργα.(
    (Παπάζογλου)

    Και:
    Μην τα φιλάς τα μάτια μου
    Θα κλείσω τα μάτια
    Μάτια μου μεγάλα
    ΧΡΩΜΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ
    Μάτια βουρκωμένα
    Τα παιδικά σου μάτια
    Μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια και δε σε γνώριζα

    Μάτια δίχως λογική

    • Ciao Aggeliki, buona domenica!!!… Άλλη μια όμορφη πλημμυρίδα στίχων και μουσικής!… Ευχαριστώ πολύ!!!!
      -«Μάτια ερμητικά κλειστά», από τη γνωστή ταινία του Stanley Kubrick:

      -Μαρία Πολυδούρη, [ΚΑΙ ΣΤΑΘΗΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ…]
      «…………………………………………………………………
      Καὶ στάθηκα μπροστὰ σὲ δυὸ μάτια μὲ δίχως ταίρια,
      ὡραῖα σὰ λωτολούλουδα, μάτια νοσταλγικά,
      ποὺ μοῦ μηνοῦσαν τὴν αὐγή, μὰ ὠιμένα ἦταν ἀστέρια
      ποὺ μοῦ εἶχαν ρίξει λίγο φῶς κι᾿ αὐτὸ διαβατικά.»

      -Γκαίτε, «Σ’ ένα ζευγάρι μάτια»
      «Όταν γλυκολιγώνεσθε, ολόμαυρά μου μάτια
      Γίνονται χίλια θρύμματα οι πύργοι, τα παλάτια
      Και τούτος ο παλιότοιχος που την καρδιά μου κλείνει
      -Συλλογισθήτε το λοιπόν- μπορεί γερός να μείνει;»

      -Χάινε:
      «Με τα γαλανά σου μάτια
      με κοιτάς τόσο καιρό.
      Σε κοιτάζω αφηρημένος
      να μιλήσω δεν μπορώ.

      Και τα γαλανά σου μάτια
      ονειρεύομαι συχνά…
      κύμα γαλανών ονείρων
      μου γεμίζει την καρδιά.»

      -Βύρων Λεοντάρης:
      «Όμορφα που ειν’ τα μάτια σου κάτω από τις φυλλωσιές
      των αστεριών
      γλυκά που είναι τα χέρια σου,
      λάμπουνε γάργαρα τα πόδια σου στο πράσινο γρασίδι,
      η ανθισμένη αναπνοή μας κυβερνάει γη και ουρανό,
      σφυγμό, σφυγμό λυτρώνεται η ζωή,
      ρίγος στο ρίγος εξιχνιάζεται η νύχτα,
      σιγά σιγά κι ανάλαφρα,
      στα μάτια μας κατέβηκαν του πόθου οι φυλλωσιές…»

      -Νικηφόρου Βρεττάκου «Τα μάτια της Μαργαρίτας»
      (Αφιερωμένο Στη Μαργαρίτα μου)

      «Βρήκα μέσα στα μάτια σου τα βιβλία που δεν έγραψα.
      Θάλασσες. Κόσμους. Πολιτείες. Ορίζοντες. Κανάλια.
      Βρήκα τ’ αυτοκρατορικά όρη της γης κι απάνω τους
      τις δύσες με τα κόκκινα σύννεφα. Τα μεγάλα
      ταξίδια που δεν έκαμα βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Βρήκα μέσα στα μάτια σου τους γελαστούς μου φίλους
      που μου τους σκέπασεν η γης, η χλόη, το χιόνι, η νύχτα.
      Τα λόγια που θα μου ’λεγαν βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Βρήκα τους μελαγχολικούς γήλοφους της πατρίδας μας
      να στέκονται μες στη σιωπή σα ν’ ακούσανε τη φωνή μου.
      Έρχομαι! ως να τους φώναζα, «έρχομαι» να κουνάνε
      τις ταπεινές τους κουμαριές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον πόλεμο τελειωμένο.
      Πουλάκια και ήλιος στα κλαδιά! Το παιδικό μου σύμπαν
      με τις χρυσές του ζωγραφιές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Όσους σταυρούς δεν έμπηξαν στη γης μετά τις μάχες,
      χιλιάδες, σ’ έναν κόκκινο κάμπο από παπαρούνες,
      μακριές σειρές, ανώνυμους σταυρούς, πάνω και κάτω,
      τους σταυρούς όλων των εθνών, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Βρήκα μέσα στα μάτια σου τις νύχτες να κυλάνε
      μεγάλους ποταμούς σιωπής, όπως στα έξι μου χρόνια.
      Της θλίψης την αστροφεγγιά βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον κόσμο να με θυμάται
      κι όλα όσα αντίκρυσα παιδί να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου.
      Της δικαιοσύνης η σκηνή∙ την καλοσύνη που έγνεφε
      να πλησιάσουν τα βουνά βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Βρήκα την αιωνιότητα του ήλιου ανανεωμένη.
      Τη χλόη να φέγγει των αρνιών τα πόδια. Την αυγή
      να βάφει το άσπρο τους μαλλί. Στ’ άσπρα σαν την ειρήνη
      ντυμένη τη μητέρα μου βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, όπως η «καληνύχτα»
      κ’ η «καλημέρα», όπως το φως στα τζάμια την αυγή,
      αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, τότε, σ’ αυτόν τον κόσμο,
      θε να ’χαμε ένα απέραντο σπίτι. Θε να ’μαστε άγγελοι.
      Το αιώνιο μου παράπονο βρήκα μέσα στα μάτια σου.

      Αύριο, όταν φύγεις, άνοιξε τα μάτια σου να ιδεί,
      να ξέρει ο ήλιος, ο Θεός να ιδεί, όσα με γνώρισαν
      όλα να ιδούν στα μάτια σου. Σου αφήνω αυτό που είμαι
      να ιδούν ότι έμεινα ο πιστός του ανθρώπου. Την ψυχή μου,
      αυτόν τον λαβωμένο Ιησού αφήνω μέσα στα μάτια σου.»
      -Ο Ιταλός ρόκερ Βάσκο Ρόσι τραγουδά “A ogni costo”(Με κάθε κόστος):
      “Κοίτα που το ξέρω
      ότι τα μάτια που έχεις
      δεν είναι ειλικρινά
      ποτέ δεν ήταν ειλικρινά
      ούτε καν όταν ξυπνάς
      να να να να να
      πάντα ήταν το ίδιο
      και υποφέρω γι αυτό συχνά
      μα είμαι εδώ
      σ’ αγαπώ, στο λέω
      θέλω να μείνω μαζί σου
      με κάθε κόστος…”

  2. ξένα τα δικά μου μάτια

    όπως το άγαλμα ορθώνεται μπροστά στους επισκέπτες
    με τα περίτεχνα βουβά του μάτια
    -λίγο θαμπά, λιγότερο θλιμμένα
    ελάχιστα άγρια και σκυθρωπά
    και κάποτε σαν του παιδιού απορημένα-
    βλέπω τους φίλους μου από τις ξένες χώρες

    ή μήπως είναι ξένα τα δικά μου μάτια

    μήπως ο επισκέπτης είμαι εγώ
    ο από άγνωστη εποχή κι αλλότριο τόπο
    τις λέξεις που εκλαμβάνει για ομιλία
    το άγγιγμα που εκλαμβάνει για επαφή
    και γενικά παρανοεί τα πάντα

    με τα περίτεχνα βουβά του μάτια
    τις πορφυρές του φλέβες που κανείς δεν διακρίνει
    το άγαλμα ακούσια ανασύρθηκε απ’ το χώμα
    κι ορθώνεται μπροστά στους επισκέπτες
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    Καλό απόγευμα!

    • Καλό απόγευμα, επίσης Αγγελική!…
      Συμπληρώνω κι εγώ και τούτο το ωραίο:

      -Γιάννης Ποταμιάνος, «Αχ αυτά τα μάτια της»

      Αχ αυτά τα μάτια της τα έκπληκτα
      Τα αμήχανα, τα φοβισμένα
      Που χάνονται στα όνειρα, στα βάσανα
      τα πάθη
      Ουρλιάζουν την αδυναμία τους
      Κραυγάζουν την μοναξιά τους

      Αχ αυτά τα μάτια της τα ευγενικά
      τα υποταγμένα, τα ταπεινά
      Που κρέμασαν σαν δάκρυα το θυμό τους
      την απόγνωση, την θλίψη
      Πόσο λαίμαργα προσμένουν την αποδοχή
      Την επιβεβαίωση
      Την κατανόηση

      Αχ αυτά τα μάτια της τα τρυφερά
      τα γλυκά, τα ονειροπόλα
      Πόσο πικραμένα μπορούν να γίνουν
      Σαν κοιτάζουν τα δικά μου

      Αχ αυτά τα μάτια τηςουρλιάζουν
      Σαν νοιώσουν την απειλή
      του φεγγαριού
      Σπαρταρούν σαν ιδρωμένακορμιά
      Μέσα στην λαγνεία τους
      Εκστασιάζονται
      Και χτυπούν, μάτια μαχαίρια
      Μάτια στιλέτα
      Μάτια τσεκούρια στριφογυρίζουν,
      Απειλούν

      Αχ αυτά τα μάτια της Τείχη υψώνουν υπερηφάνειας
      Με την παγωμένη ομορφιά τους
      την γαλαζοπράσινη
      Τρέχουν σαν ποτάμια ανάμεσά μας
      Βουρκωμένα
      Χείμαρροι βίαιοι ορμητικοί
      Με παρασέρνουν
      Με εκμηδενίζουν

  3. Η μουσική του Σοστακόβιτς που έγινε ακόμα πιο γνωστή στο «Μάτια ερμητικά κλειστά» είναι πάντα μαγευτική.
    Κι όλα τα μάτια, ποιητικά και μη, πολύ σπουδαία στη ζωή μας.
    Σκέψου μόνο μια κακή τύχη να μας στερούσε το φως για το υπόλοιπο του βίου, πόσο φοβερό θα ήταν. (Ο Μπόρχες μπορούσε τουλάχιστον να πληρώνει ανθρώπους να του διαβάζουν…)

    » Δωρεάν η όραση Φεδερίκο / Γκαρθία Λόρκα δωρεάν η τυφλότητα»
    Ν.ΚΑΡΟΥΖΟΣ

    Επανήλθα γιατί θυμήθηκα ένα υπέροχο τραγούδι σε πολύ αισθαντική ερμηνεία.

    Mε τα μάτια κλειστά –Γιώτα Νέγκα

    • Καλή εβδομάδα, Αγγελική!… Υπέροχο το τραγούδι με τη Νέγκα, δεν το ήξερα!!!
      Ευχαριστώ πολύ που διά του μεγάλου Αργεντίνου, έδωσες κι αυτή την τόσο ανθρώπινη διάσταση στο θέμα μας: τους συνανθρώπους μας που «κακή μοίρα» τους στέρησε το φως!
      Ειπώθηκε, κι είναι κατά τη γνώμη σωστό, ότι δεν βλέπουμε με τα μάτια αλλά με την ψυχή μας, με τα «μάτια της ψυχής»…
      Το δικό τους «άσπερο ΦΩΣ», λοιπόν, με τα «μάτια της ψυχής» για τον Μπόρχες, αλλά και για έναν άλλο μεγάλο τυφλό καλλιτέχνη, τον Αντρέα Μποτσέλι!…

      «Παντ’ ανοιχτά, παντ’ άγρυπνα
      τα μάτια της ψυχής»
      (Διονύσιος Σολωμός)

      -Αντρέα Μποτσέλι: “Occhi di fata” (Μάτια νεράιδας)…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: