Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ή όταν η Ρεπούση έχει, και πάλι δίκιο -Το πραγματικό πρόβλημα: διδασκαλία των αρχαίων από μετάφραση ή απ’ το πρωτότυπο;…

T015

Μετά την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών στο νέο Λύκειο, η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση τόνισε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ότι «τα Αρχαία Ελληνικά (διδασκαλία από το πρωτότυπο) χρειάζονται υποχρεωτικά μόνο για τα παιδιά που θα ακολουθήσουν κλασικές σπουδές, ενώ για τα υπόλοιπα παιδιά θα έπρεπε να είναι προαιρετικά» και ζήτησε την μείωση των ωρών διδασκαλίας τους.

Εξηγώντας την θέση της περί «νεκρής γλώσσας», η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ σημείωσε ότι «νεκρές γλώσσες λέγονται οι γλώσσες που δεν μιλιούνται και σε αυτές συγκαταλέγονται και τα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά».

Έχει δίκιο και πάλι η κυρία Ρεπούση γιατί όντως τα αρχαία ελληνικά είναι μια «νεκρή γλώσσα». Μια γλώσσα που είναι μεν η ρίζα της νέας ελληνικής αλλά η ίδια (αυτούσια)δεν μιλιέται εδώ και αιώνες. Όπως όλες οι γλώσσες έτσι και η αρχαία ελληνική στο ρουν των αιώνων υπέστη τις αναπόφευκτες μεταλλάξεις έως να καταλήξει σήμερα στη ζωντανή νεοελληνική γλώσσα.

Η αρχαία ελληνική είναι μεν ένας πολύτιμος (γλωσσικός) θησαυρός, αλλά δεν είναι ένας θησαυρός που κληρονομείται από γενιά σε γενιά «ατόφιος κι αμόλυντος». Αυτός ο «θησαυρός» στο διάβα των αιώνων αυγάτισε και πλούτισε και δημιουργήθηκε η νέα ελληνική γλώσσα και εν προκειμένου η σημερινή γλώσσα του λαού μας, η δημοτική γλώσσα, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τη «μητέρα» γλώσσα της.

Ούτε η Ρεπούση ούτε κανείς άλλος αμφισβητεί τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας από την αρχαιότητα έως σήμερα και την ιστορική και πολιτισμική αξία της αρχαίας ελληνικής.

Δεν είναι αυτό το πρόβλημα, ούτε το πρόβλημα είναι «μπακαλίστικο» να διδάσκονται μία – δύο  παραπάνω ή παρακάτω ώρες αρχαίων οι μαθητές.

Το ουσιαστικό πρόβλημα που έρχεται και επανέρχεται, δοθείσης ευκαιρίας, είναι το «πώς προσεγγίζουμε την αρχαία ελληνική γλώσσα» στο σχολείο, και πιο συγκεκριμένα για το «ΠΩΣ;» διδάσκεται στους μαθητές στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο.

(Ως τώρα ακούγαμε κραυγές ότι τα παιδιά μας «δεν ξέρουν να μιλάνε και να γράφουν» γιατί δεν διδάσκονται αρχαία στο σχολείο. Ψέμα μεγάλο! Ποτέ δεν έπαψαν να διδάσκονται τα αρχαία στο σχολείο. Πάντα διδάσκονταν είτε από μετάφραση είτε από το πρωτότυπο. Αλλά ακόμα και στο Δημοτικό οι μαθητές έρχονται σε μια πρώτη επαφή με την αρχαία ελληνική μ’ αναφορές ή παραπομπές κυρίως στους αρχαιοελληνικούς μύθους.

Επιπλέον κάποιοι εθνικιστές γλωσσαμύντορες αποφάνθηκαν ότι η γνώση των αρχαίων ελληνικών θεραπεύει τη δυσλεξία και την αριστεροχειρία!… Γελοιότητες!!!)

Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, είναι αν πρέπει τα αρχαία να διδάσκονται από μετάφραση ή απ’ το πρωτότυπο!

Πριν απαντηθεί το ερώτημα, οι πενηντάρηδες και πάνω, ας ανατρέξουμε στο παρελθόν κι ας θυμηθούμε τι μάθαμε εμείς από αρχαία ελληνικά, τότε που τα διδασκόμασταν απ’ το πρωτότυπο, κι αν δεν ήταν για όλους μας μια «τυραννία» η τυπολατρική διδασκαλία των αρχαίων στο σχολείο εκείνης της εποχής. Αναγκαζόμασταν να καταφεύγουμε (παρανόμως) σε τυχάρπαστες μεταφράσεις, ώστε οι χειρότεροι να καταφέρουν να περάσουν το μάθημα των αρχαίων και οι καλύτεροι να εξασφαλίσουν έναν καλύτερο βαθμό!

Και καλύτερα ελληνικά, παρά τη διδασκαλία των αρχαίων απ’ το πρωτότυπο, δε μάθαμε και έχω την πεποίθηση (και από την πολύχρονη εκπαιδευτική μου εμπειρία) ότι, παρά τα «θρυλούμενα», τα παιδιά μας μιλούν και γράφουν πολύ καλύτερα απ’ ό, τι εμείς εκείνα τα χρόνια.

Ας δούμε τώρα τι λέει ένας ειδικός:

«Στην ανησυχία πολλών, ότι οι νέοι σήμερα που τελειώνουν το σχολείο δεν μπορούν να διατυπώσουν στοιχειώδεις σκέψεις με σωστή νεοελληνική έκφραση, η σύγχρονη γλωσσολογία μπορεί να απαντήσει με μια παραβολή:

Αν θέλετε να διδάξετε σε κάποιον τη χρήση ενός μουσικού οργάνου (λ.χ. κιθάρας ή πιάνου), θα επιτύχετε το σκοπό σας διδάσκοντας την ιστορία του οργάνου αυτού και εθίζοντας το μαθητή σας να χειρίζεται τις παλιότερες μορφές αυτού του οργάνου ή θα συγκεντρώσετε όλη την προσπάθειά σας ο μαθητής να μάθει να χειρίζεται άνετα κι αβίαστα το μουσικό αυτό όργανο στην τωρινή μορφή του;

Όταν μάλιστα γνωρίζετε όσο πιο πολύ εθιστεί ο μαθητής σας στη χρήση παλιότερων μορφών του μουσικού οργάνου, τόσο πιο πολύ θα δυσκολευτεί να προσαρμοστεί για την αξιοποίηση της τωρινής μορφής, που μόνη αυτή βέβαια απασχολεί για την παραγωγή μουσικού αποτελέσματος για σημερινό ακροατήριο.

Όσο περισσότερο τον απασχολείται με προγενέστερες μορφές και χρήσεις, τόσο μεγαλύτερη σύγχυση του δημιουργείται για τα τωρινά.

Για τη σύγχυση αυτή δε θα φταίει ο μαθητής ούτε η μουσική ούτε το μουσικό όργανο, φταίει το πρόγραμμά σας που επιβάλλει στο μαθητή να χρησιμοποιήσει το παλιό, ατελέστερο και σκουριασμένο όργανο αντί για το καινούριο, το τελειότερο, το καθαρό. Υπάρχει μάλιστα ο κίνδυνος να κάμετε να σκουριάσει και το καινούριο ή να παθαίνει εμπλοκή.

Τέτοια εμπλοκή προκαλείται στη χρήση της γλώσσας την τωρινή, όταν αποπροσανατολίζετε τη γλωσσική αγωγή προς μορφές σεβάσμιες και παλιές, αλλά για τη σημερινή ζωή νεκρές…

-Με ποιον τρόπο προσεγγίζουμε τα αρχαία κείμενα;

Θα φανεί περιττή επανάληψη να πούμε ότι, κατά την άποψή μας, μόνο από μετάφραση είναι δυνατή η μορφωτική αξιοποίηση της αρχαίας γραμματείας μας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή μας σήμερα. Για δυο λόγους:

α. Γιατί ο γλωσσικός στόχος (διδασκαλία από αρχαίο κείμενο) που αποτέλεσε επιδίωξη επίμονη 150 χρόνια (ελεύθερου κρατικού βίου) δεν επιτεύχθηκε. Αντίθετα, οδήγησε σε αδιέξοδα και είχε αρνητικές επιπτώσεις για την εκμάθηση και την πλαστικότητα της νεοελληνικής γλώσσας.

β. Γιατί οι άλλοι στόχοι προσφέρουν ουσιαστική γνωριμία με τον αρχαίο πολιτισμό μας, είναι γι αυτό ουσιαστικά μορφωτικοί, θεμελιώνουν την πολιτισμική ταυτότητα του Έλληνα και είναι εφικτοί μόνο μέσα από μεταφράσεις.

Η πρόταση αυτή ολοκληρώνεται με τα ακόλουθα:

1. Στην πρώτη Λυκείου να συνεχίζεται η γνωριμία με την αρχαία γραμματεία από μετάφραση, με τη διδασκαλία θεατρικού κυρίως λόγου, που αποδείχτηκε περίτρανα η βιωσιμότητά του τα τελευταία 30-40 χρόνια. Παράλληλα να γίνεται μια εισαγωγή στη αρχαία γραμματεία με γλωσσική διδασκαλία για όσους επιθυμούν αυτή τη γνωριμία (αντικείμενο επιλογής), ανεξάρτητα από σχέδια σταδιοδρομίας.

2. Στις άλλες δύο τάξεις του Λυκείου να διδάσκονται αρχαία ελληνικά από το πρωτότυπο μόνο για όσους μαθητές επιθυμούν να προπαρασκευάζονται για φιλολογικές σπουδές.

Από το δρόμο αυτό υπάρχει ελπίδα να έχουμε καλύτερους φιλόλογους στο μέλλον, γιατί θα έχουν παρακολουθήσει 2-3 χρόνια αρχαία γλώσσα με δική τους επιλογή. Και επιπλέον, θα έχουν πολύ πλουσιότερη και ουσιαστικότερη γνώση του αρχαίου όσμου- πολιτισμού μέσα από τις μεταφράσεις.

3. Στις ίδιες αυτές τάξεις μπορεί να συνεχιστεί η διδασκαλία (ως αντικείμενο γενικής παιδείας) κάποιων αρχαίων κειμένων από μετάφραση. Κριτήριο επιλογής η ποιότητα του περιεχομένου. Ένα κείμενο φιλοσοφικό ή ένα τμήμα από το Θουκυδίδη μπορεί να βρει εδώ θέση στο πρόγραμμα. Μέσα απ’ αυτή τη διδασκαλία θα δοθεί και η δυνατότητα για μια γενική θεώρηση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.»

(Φ. Κ. Βώρος, Εμείς και οι αρχαίοι, Αθήνα 1985)

-«… Εφόσον δεν αντιμετωπίζουμε τον αρχαιοελληνικό πλούτο σαν κοιμητήριο λέξεων (κάποιες απ’ τις οποίες υποτίθεται ότι θα τις ανακαλέσει η “φυλετική μνήμη” μας αν τις συναντήσει σο πρωτότυπο) αλλά σαν ζώντα πμευματοφόρο οργανισμό, σαν κόσμο σκέψεων, σαν όργανο αγωγής, το πρώτο που θα ‘πρεπε να μας απασχολεί είναι η προσπέλαση αυτού του πλούτου από όσο το δυνατόν ουσιαστικότερα και πιο έγκαιρα- και ως προς αυτά, η διδασκαλία από καλές μεταφράσεις μετράει πολλά προτερήματα.

Ο τρόπος που διδαχτήκαμε οι περισσότεροι τα αρχαία ήταν αποδοτικός μόνο για όσους  εμπορεύονταν “μεταφρασάρια”, που μας φαρμάκωναν μαζί με τα “λυσάρια”. Και δεν μπορεί να αποδειχτεί εύκολα ότι αυτή η στρεβλή, η νόθα σχέση με τα αρχαία βοήθησε πολλούς να “γράφουν καλύτερα ελληνικά”, ιδίως αν συνεκτιμηθεί ότι υπό το ιδεοληπτικό καθεστώς, τα αρχαία προτείνονταν απλώς σαν μια καθαρότερη καθαρεύουσα…»

(Παντελής Μπουκάλας, Υποθέσεις I, εκδ. ΑΓΡΑ)

-«Προγονοπληξία και ψευδοκλασικισμός (δηλαδή τυπολατρεία), εκυριάρχησαν μέχρι τούδε εις τα τάξεις των πνευματικών ιθυντόρων.

Από την τοιαύτην προγονοπληξίαν και τον τοιούτον ψευδοκλασικισμόν, πρέπει να απαλλαγή η παιδεία. Εις την λατρείαν και την καλλιέργειαν τοιούτων ιδανικών όσον περισσοτέρας ώρας παρέχεις, τόσον μεγαλυτέρας βλάβης γίνεσαι πρόξενος…»

(Δημήτρης Γληνός, Ένας άταφος νεκρός, Αθήνα 1925)

Advertisements

Single Post Navigation

5 thoughts on “Η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ή όταν η Ρεπούση έχει, και πάλι δίκιο -Το πραγματικό πρόβλημα: διδασκαλία των αρχαίων από μετάφραση ή απ’ το πρωτότυπο;…

  1. Γιάννη για κάποιο λόγο δεν μπορώ να στείλω ένα (μακροσκελές) σχόλιο.
    Αν θέλεις δώσε μου ένα mail να σου το στείλω.

  2. Στο έχω ξαναπεί, Γιάννη, η Ρεπούση προκαλεί για να προκαλεί. Λέει μονίμως πράγματα αστήριχτα και (επέτρεψέ μου) ορισμένες φορές αντιεπιστημονικά. Δεν είμαι επιστήμονας για να την κρίνω, την κρίνουν άλλοι (π.χ. http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63886690) με μακρόχρονη θητεία στον ακαδημαϊκό χώρο.

    Και δεν την κρίνουν αρνητικά μόνο αυτοί, αλλά ακόμη και σύντροφοι μέσα στο κόμμα της.

    (http://www.toxwni.gr/ellada/item/5357-oute-sti-dimar-den-antexoun-ti-repousi-likoudis-ematha-kalitera-grammata-giati-didaxthika-arxaia-ellinika)

    Δέχομαι (αλλά δεν καταλαβαίνω) την εμμονή ορισμένων ανθρώπων από την επιστημονική κοινότητα να υπερασπίζεστε ΜΟΝΙΜΩΣ (!!!) την όποια νέα θέση της. Μου προκαλεί εντύπωση (σε άλλους άλλα πράγματα προκαλεί) το γεγονός ότι, αφ’ ενός η κυρία έχει άποψη για όλα (ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΜΩΣ!), αφ’ ετέρου ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ να εκφράσει τις θέσεις Ρεπούση πριν από αυτήν, παρά μόνο να συμφωνήσει αφού ήδη τις έχει εκφράσει αυτή! Επί παραδείγματι, γιατί κανείς άλλος μέχρι σήμερα (απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω) δεν έχει αναφερθεί σε μείωση των ωρών των Αρχαίων Ελληνικών, ως «νεκρής γλώσσας»; Εκτός αν έχει γίνει κάτι τέτοιο και πέρασε «στα ψιλά», οπότε έβαλαν μια Ρεπούση στη Βουλή για να γίνεται μεγαλύτερος ντόρος.

    Για την κατάργηση των Λατινικών έγραψα και στο δικό μου μπλογκ πως συμφωνώ. Θα μπορούσε όμως κάποιος ειδικός να υποστηρίξει ότι διδάσκεται αποκλειστικά στη Β’ και Γ’ Λυκείου και μόνο στους μαθητές της Θεωρητικής Κατεύθυνσης. Με δεδομένο ότι αφορά επιστημονικά πεδία που έχουν να κάνουν με Ιατρικές, Φαρμακευτικές, Νοσηλευτικές και Νομικές Σχολές, όπου υπάρχει ιατρική-φαρμακευτική ορολογία, καθώς και νομικοί όροι στα λατινικά, ίσως να μην έπρεπε να καταργηθούν γιατί θα βοηθήσουν ως βάση τούς μετέπειτα επιστήμονες.

    Ίσως να μη μπορώ να το αποδώσω όπως θα έπρεπε, πάντως πάνω-κάτω αυτό είναι το σκεπτικό της διδασκαλίας τους.

    Για το πόσο …νεκρή γλώσσα είναι τα Αρχαία Ελληνικά, σύμφωνα με την κα Ρεπούση, θα την συμβούλευα να ρίξει μια ματιά στο http://news.princeoliver.com/2013/09/11/greece/735109/arhaia-ellinika-i-nekri-glwssa-didasketai-sta-sholeia-11-hwrwn-tis-ee/

    Έχω την εντύπωση (διόρθωσέ με αν κάνω λάθος) πως στο σχολικό βιβλίο των Αρχαίων Ελληνικών στα δεξιά του πρωτότυπου κειμένου βρίσκεται και η μετάφραση. Τότε για ποια «απαραίτητα» λυσάρια μιλάμε; Αυτό με το οποίο πάντοτε διαφωνούσα ήταν το ‘άγνωστο’ κείμενο. Όντως, εκεί μπορούμε να μιλήσουμε (και με τον τρόπο που διδάσκεται) για «ξένη» γλώσσα.

    Επέτρεψέ μου να διαφωνήσω με την άποψη σου ότι «τα παιδιά μας μιλούν και γράφουν πολύ καλύτερα απ’ ό, τι εμείς εκείνα τα χρόνια». Δεν έχω διορθώσει εκθέσεις μαθητών, ούτε έχω κουβεντιάσει μαζί τους τις ατέλειωτες ώρες που το έχεις κάνει εσύ.

    Όμως, αν κρίνω από τον τρόπο που μιλούν και «συνεννοούνται» τα παιδιά μου με τους φίλους τους, την απίστευτη χρήση των greeklish που έχει κατακλύσει το διαδίκτυο και όχι μόνο, τα συνθήματα που ακούω στις διεκδικήσεις τους, ο τρόπος που φέρονται ακόμη και στους μεγαλύτερους, πιστεύω ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιγράφεις.

    Σε χαιρετώ και σε ευχαριστώ για τον τρόπο που μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας.

    Ακόμη και όταν διαφωνούμε!

    ΥΓ: Η Ρεπούση μετά τη φάπα που έφαγε περί «συνωστισμού» και υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση, συνέχισε τον … ‘αγώνα’ κατά της εκπαίδευσης από τα «πιασάρικα» (Θρησκευτικά, Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά). Είμαι βέβαιος ότι όσο βρίσκει υποστηρικτές δεν θα σταματήσει ΠΟΤΕ! Παρά το βρισίδι για τις ανεκδιήγητες απόψεις της, παίρνει θάρρος (!) από το γεγονός ότι μια Ελλάδα ασχολείται μαζί της και μάλιστα βάζοντας ομάδες ανθρώπων να στρέφονται κατά άλλων.

    • Καλημέρα, Πέτρο, καλό Σ/Κ!!!
      1.Το ‘χω πει κι άλλες φορές εδώ ότι διαφωνώ «κάθετα» με τις πολιτικές θέσεις της Ρεπούση… Όμως στα συγκεκριμένα θέματα που τοποθετείται, όπως έχει κάθε δικαίωμα σύμφωνα με το θεσμικό της ρόλο, τυχαίνει να συμφωνώ, επειδή και γνωρίζω, από τη εκπαιδευτική μου εμπειρία, τα ζητήματα αυτά «από πρώτο χέρι»!…
      Και γιατί προκαλεί η Ρεπούση; Μα εξέφρασε τη θέση της στο αρμόδιο τμήμα της Βουλής που συζητούσε για το νέο σχέδιο για το Λύκειο. Γιατί, λοιπόν, τις επιτέθηκαν όλοι κι έγινε τόσος ντόρος! Της απαγορεύεται μήπως να εκφράσει τις απόψεις της! Τη Ρεπούση την έχουν στοχοποιήσει και ό, τι κι αν πει ξεκινά ο «πόλεμος»!… Και το χειρότερο ότι οι περισσότεροι που της κηρύσσουν τον πόλεμο είναι αδαείς και εμπίπτουν στην κατηγορία του «ξερόλα Έλληνα», φαινόμενο που ανθεί ευρέως ανά την ελληνική επικράτεια!
      Δε υποστηρίζω λοιπόν την πολιτικό Ρεπούση αλλά την επιστήμονα… Η θέση που εξέφρασε για τη διδασκαλία των αρχαίων είναι θέση της Αριστεράς από τα χρόνια του Γληνού: «Να διδάσκεται η αρχαία ελληνική από (καλές) μεταφράσεις και οι μαθητές που επιλέγουν κλασσικές σπουδές να διδάσκονται και από το πρωτότυπο».
      2. Τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά (όπως κι άλλες αρχαίες γλώσσες) είναι «νεκρές γλώσσες» σύμφωνα με τη γλωσσολογική επιστήμη, γιατί έπαψαν να υπάρχουν φυσικοί ομιλητές που να μιλούν αυτούσια τη συγκεκριμένη γλώσσα.
      Άλλο είναι η συνέχεια της γλώσσας μας που έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική. Αυτή τη συνέχεια κανείς δεν την αμφισβητεί, όμως η σημερινή μας γλώσσα, ως εργαλείο επικοινωνίας, είναι μια διαφορετική γλώσσα (αν φέρναμε στη ζωή έναν αρχαίο Έλληνα δεν θα μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί μας γλωσσικά και μόνος αραιά και πού θα «έπιανε» το νόημα κάποιων λέξεων).
      3. Για τα «λυσάρια» που λες δεν τα αναφέρομε για σήμερα αλλά για παλιότερα, όταν υπήρχε μόνο το αρχαίο κείμενο. Σήμερα, όντως υπάρχει και η μετάφραση και το πρωτότυπο, αλλά έχει ιδιαίτερη σημασία ποιο κείμενο θα προκρίνεις, θα δώσεις μεγαλύτερη βαρύτητα, στη διδασκαλία.
      Στη διδασκαλία των αρχαίων προέχει η διδαχή της «ουσίας» των λόγων των αρχαίων κι όχι η σύνταξη, τα σύστοιχα αντικείμενα ή τα ποιητικά αίτια, που τυραννούσαν κάποτε εμάς, και εν τέλει αυτού του είδους η διδασκαλία μας δημιουργούσε μια έντονη αποστροφή για τα αρχαία!
      4. Το ότι τα σημερινά παιδιά μιλούν και γράφουν καλύτερα από ότι εμείς παλιότερα είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός και πέρα από τις σχετικές έρευνες, το επιβεβαιώνει και μόνο η εκπαιδευτική μου εμπειρία.
      5. Σε ό,τι αφορά το link με τον Μπαμπινιώτη, πέρα απ’ το ότι αυτός ο κύριος ροκάνισε και ροκανίζει άπειρο δημόσιο χρήμα προσφέροντας εξυπηρετήσεις στο «σύστημα», ελέγχεται από σοβαρούς ειδικούς ακόμα και για το επιστημονικό του κύρος.
      Για την τωρινή θέση του για το αν τα αρχαία ελληνικά είναι «νεκρή γλώσσα» τον ξεμπρόστιασαν στο διαδίκτυο ανεβάζοντας βίντει που πρν λίγα χρόνια έλεγε τα ακριβώς αντίθετα… Τέτοιος κωλοτούμπας!!!
      Και μην χρησιμοποιείς το λεξικό του, δεν είναι ό, τι καλύτερο, υπάρχουν άλλα πολύ καλύτερα, όπως του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη από το Α.Π.Θ.
      6. Ο Αλαβάνος την έκανε και πάλι την «πατάτα» του!… Το απόσπασμα του Ελύτη που επέλεξε ως απάντηση στη Ρεπούση δεν απαντά στο επίμαχο θέμα. Ο Ελύτης λέει κάτι το αυτονόητο με το οποίο κανείς δεν διαφωνεί, αναγνωρίζει την αξία της αρχαίας ελληνικής και κυρίως τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας. Ο ίδιος μάλιστα έγραψε στη δημοτική την οποία σε πολλά κείμενά του εξυμνεί και πουθενά δεν αναφέρει ότι οι μαθητές πρέπει να διδάσκονται τα αρχαία από το πρωτότυπο!
      7. Το ότι τα αρχαία ελληνικά μπορεί κάποιοι, σε κάποιες γωνιές της γης, να επιλέγουν να τα διδαχτούν δε μου λέει σχεδόν τίποτα. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με τα λατινικά ή τα σανσκριτικά ή κάποια άλλη γλώσσα! Πρόκειται για ένα απειροελάχιστο ποσοστό χωρίς ιδιαίτερη επιστημονική αξία.
      8. Διάβασε και σε τούτο το link που παραθέτω τι έγραψε για το θέμα ένας σοβαρός δημοσιογράφος, μπλόγκερ και άξιος μελετητής της γλώσσας μας, ο Νίκος Σαραντάκος (γράφει εν πολλοίς και υποστηρίζει ότι και εγώ στην ανάρτησή μου):
      http://left.gr/news/oi-nekres-glosses-i-k-repoysi-kai-i-didaskalia-ton-arhaion-ellinikon
      Υ.Γ. 1: Εφόσον είναι τόσο επικίνδυνη η Ρεπούση γιατί εκφράζει τις απόψεις της, ε δε μένει λοιπόν τίποτ’ άλλο για τους «ξερόλες» πολέμιούς της «να ρίξουν στην πυρά τη κακιά μάγισσα» για να σωθεί το έθνος!!!!
      Υ.Γ. 2: «Διαφωνούμε αλλά θα υπερασπίζομαι το δικαίωμα να λες τη γνώμη σου…»… Καλό Σ/Κ, και πάλι!!!

  3. Τελικά ούτε mail δεν μπόρεσα να στο στείλω. «Εντοπίστηκε κάτι ύποπτο στο λογαριασμό σας» ήταν το μήνυμα που μου έβγαλε. Τρέχα γύρευε τι συμβαίνει. Θα το ψάξω άλλη ώρα.
    Τέλος πάντων, διόρθωσα λίγο το σχόλιο (μάλλον δεν δέχεται παραπομπές σε λινκ απ’ ότι κατάλαβα) και στο έστειλα.
    Καλό σου βράδυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: