Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (21ο): «Νοσταλγία»

“… Η εκλεκτή καρδιά σου/ -εκλεκτή γιατί τη διάλεξα-

θα ‘ναι πάντα αλλού/ κι εγώ με λέξεις θα κόβω

τις κλωστές που με δένουν/ με τον συγκεκριμένο άντρα

που νοσταλγώ/ όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας

και ν’ αρμενίζει τις θάλασσες/ στου καθενός το νου…”

(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, από το ποίημα, «Λέει η Πηνελόπη)

 

– Τάσος Λειβαδίτης, «Η μεγάλη νοσταλγία»

 

“Τ’ άλλα ειπώθηκαν σιγανά σαν προσευχή:

«Φίλιππε, θεία Ρόζα,
Άννα…» αλλά τι σημασία έχουν τα ονόματα

αφού είμαστε όλοι ξένοι και το σκοτάδι γιατί

έρχεται καθώς νυχτώνει αν όχι για να κρύψει

κάποιο μεγάλο μυστικό.
Ω απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν

ζήσαμε
κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας…”

(Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, Κέδρος)

 

-Κ. Γ. Καρυωτάκης, «Νοσταλγία»

 

Μεσ’ από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
– πόσος καιρός! — τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν’ ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά,

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ’ ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν — ήλιοι χλωμοί –
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί…

(Κ. Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα και πεζά, εκδ. Γράμματα)

 

 

-Κική Δημουλά, «Νοσταλγία»

 

«Τον θυμάμαι ακόμα.
Παράξενο πολύ,
γιατί όσο ένα ανοιξιάτικο σύννεφο έμεινε,
όσο χρειάζεται για να ειπωθεί ένα αντίο.
Υπέροχο μνημείο.
Διάχυτος σαν μυρουδιά,
απροσδιόριστος σαν το άπειρο,
βλέμμα σάμπως σ’ ατέλειωτη νύχτα.
Μπροστά μας ένα σταχτοδοχείο
όπου τινάζαμε μια τεφρωμένη ολοκλήρωση.
Το ρολόγι του σχεδίαζε με το χρόνο
κάποιο ξεκίνημα πικρό.
Και τότε εγώ
σήκωνα το ποτήρι
και πίναμε μαζί κάποιο σαλπάρισμα
ανάκατο με μια σιγή.

Στο χωρισμό μήτε αντίο
μήτε φιλί.»

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1998)

 

 

-Μίλτος Σαχτούρης, «Η νοσταλγία γυρίζει»

 

«Η γυναίκα γδύθηκε και ξάπλωσε στο κρεβάτι

ένα φιλί ανοιγόκλεινε πάνω στο πάτωμα
οι άγριες μορφές με τα μαχαίρια αρχίσαν να ξεπροβάλλουν στο ταβάνι

στον τοίχο κρεμασμένο ένα πουλί πνίγηκε κι έσβησε

ένα κερί έγειρε κι έπεσε απ’ το καντηλέρι
έξω ακούγονταν κλάματα και ποδοβολητά

Άνοιξαν τα παράθυρα μπήκε ένα χέρι
έπειτα μπήκε το φεγγάρι
αγκάλιασε τη γυναίκα και κοιμήθηκαν μαζί

Όλο το βράδυ ακουγόταν μια φωνή:

Οι μέρες περνούν
το χιόνι μένει»

(Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα, Κέδρος)

 

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Πες το με ποίηση (21ο): «Νοσταλγία»

  1. Μπορεί εγώ να μην έκανα διακοπές, η οθόνη του υπολογιστή μου όμως έκανε …διακοπές (μέχρι που κάηκε!)
    Κι έτσι, μέρες τώρα, έπεσα στην αγκαλιά της νοσταλγίας!
    Σήμερα που αποκαταστάθηκε η βλάβη, δειλά-δειλά είπα να αφήσω τα λιγοστά μου ευρήματα!

    NOΣΤΑΛΓΙΚΟ, Καραΐνδρου

    Νοσταλγία

    Αυτό είναι η νοσταλγία : να κατοικείς στο κύμα
    και να μην έχεις πατρίδα μες στον χρόνο.
    Κ’ οι επιθυμίες αυτό ‘ναι : σιγαλή ομιλία
    Της αιωνιότητας με καθημερινές ώρες.

    Κ’ η ζωή ΄ναι αυτό : ώσπου από ένα χτες
    να βγει η μοναχικότερη απ’ όλες τις ώρες ώρα,
    που διαφορετικά απ’ τις άλλες αδερφές της
    γελά και μπρος στο αιώνιο μόνο, θα σωπάσει
    (Rainer Maria Rilke)

    ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ

    «Παλιέ μου φίλε συλλογίσου
    σιγά σιγά θα συνηθίσεις
    η νοσταλγία σου έχει πλάσει
    μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους
    έξω απ’ τη γης κι’ απ’ τους ανθρώπους».
    (Γ. Σεφέρης, Ο γυρισμός του ξενιτεμένου)

    Ο βασιλιάς της Ασίνης (απόσπασμα)

    Κι ο ποιητής αργοπορεί κοιτάζοντας τις πέτρες κι
    αναρωτιέται 40
    υπάρχουν άραγε
    ανάμεσα στις χαλασμένες τούτες γραμμές τις ακμές τις
    αιχμές τα κοίλα και τις καμπύλες
    υπάρχουν άραγε
    εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα
    και της φθοράς
    υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής 45
    εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
    αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με
    την απεραντοσύνη του πελάγου
    ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτα παρά μόνο το βάρος
    η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής
    εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας 50
    σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισίας
    ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μες στο βούρκο
    εικόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιας πίκρας παντοτινής.
    Ο ποιητής ένα κενό.
    (Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ)

    Εκείνο που δε γίνεται (απόσπασμα)

    Nα ‘χε η νοσταλγία σώμα να το σπρώξω απ’ το παρά-
    θυρο έξω ! Nα τσακίσω εκείνο που δε γίνεται ! Kο-
    ρίτσι που από το γυμνό σου στήθος σαν από σχεδία
    κάποτε μ’ έσωσε ο Θεός
    (Ελύτης Oδυσσέας)

    Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.
    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ «Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ»

    ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ(απόσπασμα)
    Ο έρωτας
    Το αρχιπέλαγος
    Κι η πρώρα των αφρών του
    Κι οι γλάροι των ονείρων του
    Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
    Ένα τραγούδι
    Ο έρωτας
    Το τραγούδι του
    Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
    Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
    Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
    Ένα καράβι
    (ΕΛΥΤΗΣ)

    ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, Υanni

    Καλέ μου, όλα γυρεύουνε γλυκά να με κοιμίσουν
    και να μου πουν πὼς ἔσβησες για πάντα από τη γη.
    Μα όλα, χωρίς να θέλουνε, σένα θα μου θυμίζουν
    κι ανίδεα θα μου κάνουνε τη νοσταλγία πληγή.
    (Μ. ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ)

    ΑΧ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
    Ἄχ, ἡ καρδιά μου νοσταλγεῖ,
    τώρα ποὺ φεύγει ἡ μέρα,
    τὸ ροδινὸ ξημέρωμα,
    τὸν ἥλιο, τὸν αἰθέρα.

    Τὰ παιδικὰ χαμόγελα,
    τὸ κύμα ποὺ ἀπαντοῦσε
    στὸ φλοίσβημα τῆς πρόσχαρης
    φωνούλας μας ποὺ ἀχοῦσε.

    Τὴ βάρκα ποὺ λικνίζοταν
    στὴ μέθη μας τοῦ ὀνείρου,
    τὸ ἁβρὸ τραγούδι ποὺ ἔσμιγε
    τὴ σιγαλιὰ τοῦ ἀπείρου.

    Τὴ χαραυγὴ ποὺ ρόδιζε
    τὰ σεντεφένια πλάτια,
    τὴν πεθυμιὰ τὴν ἄχραντη
    στ᾿ ἀγγελικά μας μάτια.

    Ἄχ, ἡ καρδιά μου νοσταλγεῖ,
    τώρα ποὺ ἡ μέρα σβήνει,
    τῆς ὀμορφιᾶς τὸ πέρασμα,
    τὴ νειότη ποὺ μ᾿ ἀφήνει.
    (Μ. ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ)

    Τελειώνοντας, παραθέτω ένα ποίημα γεμάτο νοσταλγία κι ας μην μην υπάρχει ούτε μια φορά η λέξη.
    Καπάκι το αγαπημένο μου τραγούδι της νοσταλγίας, όπου επίσης δεν αναφέρεται η εν λόγω λέξη.

    ν’ ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα

    ν’ ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα
    και να χαμογελάει μια γλάστρα στο μπαλκόνι
    αργά μες στο ψιλόβροχο να ξημερώνει Κυριακή

    το χώμα να μυρίζει γειτονιά
    και ο ταμπλάς ξεροψημένο σάμαλι
    ένας χαρταετός να υψώνεται πάνω απ’ τα κάστρα

    νωχελικά να κατεβαίνεις την Αριστοτέλους
    να κάθεσαι σε καφενείο της παραλίας
    πίσω απ’ τα τζάμια να ρουφάς
    αργά, πολύ αργά τον τούρκικο
    και να καπνίζεις ένα, δύο, τρία τσιγάρα
    με τον καπνό να σε τυλίγει σαν ομίχλη
    κοιτάζοντας τα ψαροκάικα και πιο βαθιά τη θάλασσα

    ν’ ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα
    χρώματα σκοτεινά να αναδύονται στο φως
    να ονειρεύεσαι ταξίδια
    (ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ)

    ΧΡΩΜΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

    Δωράκι για τον οικοδεσπότη:

    ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ
    http://teniesonline.ucoz.com/load/2-1-0-2698

    • Ciao Aggeliki!!!!…. Καλό Σ/Κ!!!!…. Δεν είδα για μέρες σχόλιό σου κι ανησύχησα, σκέφτηκα ότι η καλή μου φίλη «κουράστηκε» και μ’ εγκατέλειψε!… Αλλά να που σήμερα, επιστρέφοντας από ένα όμορφο, χαλαρωτικό, τετραήμερο στη γενέτειρά μου, είδα το σχόλιό σου και «μπήκε η καρδιά μου πάλι στη θέση της»!!!
      Πανέμορφα όλα και πάλι τα «καλούδια» που μου στέλνεις!… Να ‘σαι πάντα καλά!
      Χάρηκα ιδιαίτερα που είδα στο τέλος να με παραπέμπεις στην υπέροχη ταινία του μέγιστου Ταρκόφσκι που την είδα εδώ και πολλά χρόνια πριν… Θέλησα στην αρχή της ανάρτησής μου να προτάξω, αντί για το «Αγία νοσταλγία» του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ένα μικρό βίντεο απ’ την ταινία, αλλά το άφησα, για να δω αν θα τη θυμηθείς εσύ και να τη συμπεριλάβεις στο σχόλιό σου… Όπως κι έγινε!… Είσαι «αητός» και στην ποίηση και στη μουσική και στον κινηματογράφο!!!!!
      Τα δικά μου τώρα καλούδια (ό, τι απόμεινε για μένα):

      1. Νοσταλγία (Τάκης Βαρβιτσιώτης)
      «Παιδικές ώρες
      Θάνατοι των ημερών
      Ωραίοι
      Σαν ώριμα μήλα
      Όταν μας πρόσμεναν
      Στην άκρη του έρημου δρόμου
      Κάποια τεφρή χαρά
      Ένα παιχνίδι χαλασμένο
      Όπως προσμένουμε οι νεκροί να μας μιλήσουν
      Οι νεκροί που ποτέ δε θα μιλήσουν»
      (Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002)

      2. Γεώργιος Βιζυηνός «Νοσταλγία»

      Εψές ο ήλιος έδυνε στην άγια μου πατρίδα
      κ’ ένα του δώκαν φίλημα σε θλιβερήν αχτίδα
      Να μου το φέρ’ εμένα.
      Θέλω να δω τη μάνα μου, τ’ δέρφια μ’ να φιλήσω,
      στον τάφο του πατέρα μου θέλω να προσκυνήσω,
      βαρέθηκα τα ξένα.

      Μικρό μικρό μ’ ωρφάνεψε η αλύπητή μου μοίρα,
      μικρό μικρό της ξενητειάς το μονοπάτι πήρα,
      με χείλη πικραμένα.
      Μα τώρα πια τα χόρτασα της ξενητειάς τα κάλλη,
      αν είναι και παράδεισος θα την αφήσω πάλι,
      βαρέθηκα τα ξένα.
      ………………………………………………………
      (απόσπασμα, Βοσπορίδες Αύραι)

      3. Χρήστος Λάσκαρης, «Νοσταλγία»
      «Εκείνο που θα μ’ ευχαριστούσε σήμερα είναι να άκουγα
      ένα ευτυχισμένο ποίημα:
      δυο λόγια για το Μαστραβίνη που εμέθαγε,
      το Νώντα Ντάναση.
      Βαρέθηκα να λένε όλο για την καταπίεση,
      για οργισμένους νέους
      και την εποχή μας.
      Πεθύμησε η ψυχή μου λίγο Τραπαλόγιαννη,
      το Ντούλο το μουγγό
      να δέρνει μες στη νύχτα τη γυναίκα του,
      και το Γκλανγκλάν τον ψειριασμένο.»

      4. Βύρων Λεοντάρης:
      «…Τί να μου κάνουν νοσταλγίες και μνήμες
      Το απτό με αρνιέται αυτή την άχρονη ώρα
      το απτό που ήταν η τρέλα μου και το άγχος
      α, όλα αυτά που γίναν τώρα στίχοι . . .
      Τί άδοξα που έχασα το στοίχη-
      μα ανάμεσα στο «υπάρχω – δεν υπάρχω»

      -Ciao Aggeliki e tanti baci!!!!… Το άλλο Σ/Κύριακο πάλι με νέα ανάρτηση!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: