Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πουκάμισο αδειανό και άλλοθι τρύπιο…

106601-xioumor

«Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης.
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου;»

(Γ. Σεφέρης, Ελένη)

Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε, αποφαίνεται ο θυμόσοφος λαός μας σε μια εμπειρία συσσωρευμένη αιώνες τώρα για κάτι που ενώ μοιάζει τόσο προφανές εμείς το «διαβάζουμε» εντελώς διαφορετικά.

Ποιος είναι τώρα εκείνος που με τόση μαυρίλα, τόση τρόικα, τόση ανεργία, ανασφάλεια, απολύσεις και τρομοκρατία έχει το θράσος να μιλάει για success story; Ποιος κοροϊδεύει ποιον και ποιος αλλά και γιατί τα «τρώει αμάσητα» όλα αυτά; Βέβαια η συσπείρωση μέσω γκάλοπ  πάλι στα πατροπαράδοτα κόμματα μαρτυρά τη συνεχιζόμενη υπνηλία ενός λαού που εξακολουθεί να πιστεύει σε είδωλα και να επαναλαμβάνει τα ίδια ανεπίτρεπτα και ολέθρια λάθη.

Οι μηχανισμοί αναπαραγωγής «ονείρων» και ψευδοπαραδείσων που κρατούν σε ομηρεία τα όνειρα και τα σχέδια κυρίως των νέων ανθρώπων δουλεύουν- εξακολουθούν να δουλεύουν εδώ και χρόνια- με τα ίδια μέσα και τις συνταγές. Η μνήμη μας μόνο αποδεικνύεται βραχεία γι αυτό και η βλακεία, ή μωρία καλύτερα, στέφεται βασίλισσά μας κατ’ εξακολούθηση.

Πειράζοντας χαρτιά παλιά και όχι απαραίτητα «παλιόχαρτα» ανακαλύπτεις κάπου το παρακάτω κείμενο. Το περιοδικό, ο γνωστός «Πολίτης» τχ. 121 Ιανουάριος- Μάρτιος 1993. Είκοσι χρόνια πίσω, το έλλειμμα της Ψωροκώσταινας τότε στα 13 τρις. Δραχμές (μετατρέψτε το ως άσκηση σε ευρώ) κι ένα άλλο success story εξυφαινόταν και τότε. Για ποιον Μανωλιό και ποια ρούχα να  μιλάμε τώρα. Αυτά πριν 20 χρόνια. Τα ίδια λάθη, τα ίδια πάθη, τα ίδια κόλπα εξακολουθούν να βασιλεύουν. Βασανισμένε μου λαέ… κλπ. κλπ. Μυαλό πότε θα βάλεις (θα βάλουμε να λέω καλύτερα).

1016751_10200295347738109_475519489_n

Διαβάστε το επίκαιρο και σήμερα απόσπασμα από τον «Πολίτη» του 1993 και μάλλον θα καταλήξετε στα ίδια συμπεράσματα με μένα:

«Ενώ στην εξωτερική πολιτική οι κυβερνητικοί στόχοι παρουσιάζονται ασαφείς, κλυδωνιζόμενοι ανάμεσα στη «Μεγάλη Ελλάδα» και στο «σώζων εαυτόν σωθήτω», στα εσωτερικά πράγματα κυριαρχεί φαινομενικά η διαύγεια των προθέσεων. Ένας «τεχνικός» στόχος κυβερνά εδώ και επικαλύπτει τις «λεπτομέρειες».: η ανόρθωση των δημόσιων οικονομικών που, όπως πιστεύεται, θα «εξυγιάνει την οικονομία», θα οδηγήσει στη «σύγκλιση» με τα ευρωπαϊκά μεγέθη και στην πολυπόθητη «ανάπτυξη».

Το παραπάνω, ως απόλυτο άλλοθι, καλύπτει επιμέρους ανομίες: την ανεργία, τη σύνθλιψη των εισοδημάτων των μισθωτών και εργαζομένων, την ύφεση, την τυχοδιωκτική και πανικόβλητη εκποίηση δημόσιου πλούτου… Όλα επιτρέπονται, στο όνομα κάποιου μυθικού Ελντοράντο!

Φαινομενικά όλα αυτά, γιατί οι αριθμοί άλλα πράγματα μαρτυρούν. Το εσωτερικό δημόσιο χρέος για παράδειγμα, βρίσκεται στα δεκατρία τρισεκατομμύρια δραχμές και σε καθημερινή πλέον βάση, τρέφεται με νέες εκδόσεις εντόκων γραμματίων, ομολόγων με ρήτρες ή χωρίς, πλειστηριασμών κ.λπ. Με τους ρυθμούς αυτούς θα βρίσκεται στα δεκαεφτά ή στα δεκαοχτώ τρις. Στο τέλος του 1993. Και τα απίστευτα αυτά μεγέθη αποκαλύπτουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Δηλαδή:

Με επιτόκια στο 20% και στο 24%, στο χρέος υτό προστίθενται από μόνα τους τρία με τέσσερα τρισεκατομμύρια το χρόνο. Τα τρις. Αυτά γίνονται εισόδημα και κέρδος αφορολόγητο για τους δανείζοντες το κράτος, γαρ τους έχοντας κεφάλαιο δηλαδή- μικρό ή προπαντός, μεγάλο. Οι άλλοι, οι την εργασία τους προσφέροντες, στύβονται μεθοδικά για α αμειφθούν οι πρώτοι.

Η ευαγγελιζόμενη «ανάπτυξη» παραμένει πρακτικά μηδενική, καθώς οι επιχειρήσεις πρέπει να δανείζονται με υπερβολικά επιτόκια για να ανταγωνιστούν το διανέμον εισοδήματα κράτος. Έτσι, σε γιγαντιαία κλίμακα, η οικονομία γίνεται προβληματική, η αποβιομηχάνιση προχωρεί και η χώρα διολισθαίνει σε τριτοκοσμικούς δρόμους, σε όφελος διαφόρων παντσαβολτικού ή κορεάτικου τύπου «κεφαλαιούχων».

Τα επτά ή δέκα τρισεκατομμύρια του όποιου «πακέτου Ντελόρ», δεν μπορούν, αριθμητικά, να δώσουν απάντηση στο αδιέξοδο.

Και καθώς το κράτος δεν μπορεί να κηρύξει πτώχευση, ένας δρόμος φαίνεται να του απομένει: η απαξίωση του εσωτερικού δημόσιου χρέους διά του πληθωρισμού.

Για να συμπληρωθεί ο κύκλος της εξαθλίωσης της οικονομίας και των ανθρώπων-  πλην κεφαλαιούχων φυσικά- των μόνων που εύκολα ξεπερνούν τέτοια προβλήματα.

Το άλλοθι είναι λοιπόν τρύπιο και ψεύτικο. Οι προσδοκίες εμφανίζονται πλαστές στο φως των γεγονότων. Και οι χειρότερες μέρες, για τους πολλούς, περισσότερο από ποτέ, μπροστά μας…».

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Πουκάμισο αδειανό και άλλοθι τρύπιο…

  1. Έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι όλα αυτά τα κείμενα του παρελθόντος δεν είναι ‘προφητικά’, αλλά πρόκειται για μια απλή καταγραφή της πραγματικότητας και της λογικής εξέλιξης που θα πάρουν τα πράγματα.

    Και δεν πιστεύω με τίποτα (για να ακριβολογούμε το θεωρώ γελοίο) ότι αυτές οι καταγραφές που προέρχονται από απλούς δημοσιογράφους και αναλυτές, διέφευγαν της προσοχής των οικονομικών επιτελείων και όποιων άλλων κερατάδων χάρασσαν τις οικονομικές πολιτικές της χώρας.

    Για να καταλάβεις ότι το καράβι πάει στα βράχια δεν χρειάζεται εμπειρία δεκαετιών. Αρκεί να έχεις ανοιχτά τα στραβά σου και να κοιτάς μπροστά. Μπορεί να ακούγεται κλισέ, μπορεί να έχει ειπωθεί πολλάκις, εγώ πάντως άλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω: ήξεραν τα πάντα, ηθελημένα έδιναν πλαστά στοιχεία, εξυπηρέτησαν ΟΛΟΙ τους το ίδιο άθλιο σχέδιο, αφού όμως φρόντισαν όλοι και από κοινού να θεσμοθετήσουν τις παραγραφές των εγκλημάτων τους.

    Με δεδομένο τον επαίσχυντο εκλογικό νόμο, θεωρώ εξίσου εγκληματική την αποχή ή το λευκό/άκυρο στην κάλπη με τον ηλίθιο που θα τους ξαναψηφίσει. Όποιος επιλέξει την ουδετερότητα θα είναι το ίδιο φταίχτης!

    • Γεια σου Πέτρο!…. Κατ’ αρχήν να πω ότι «Ο ΠΟΛΙΤΗΣ», του Άγγελου Ελεφάντη, ήταν ίσως το καλύτερο πολιτικό περιοδικό της Μεταπολίτευσης (να προσθέσω και το ΑΝΤΙ)… Έγραφαν σοβαροί δημοσιογράφοι και επιστήμονες σημαντικά πολιτικά κι άλλα κείμενα που πολλά απ’ αυτά έχουν την αξία τους και σήμερα… Σίγουρα δεν μπορείς να τους πεις «προφήτες»!… Απλά οι άνθρωποι με την ορθολογική τους σκέψη και τα επιστημονικά τους εργαλεία έκαναν τις αναλύσεις τους κι έλεγαν αλήθειες, που άλλοι επιχειρούσαν για «ίδιον όφελος» να συσκοτίσουν, γι αυτό και οι πολιτικαντισμοί τους, τα πολιτικά ψεύδη και τα πλαστά στοιχεία…
      Σίγουρα ήξεραν που οδηγούσαν το «καράβι», αλλά ο ηγεμονισμός τους, η φιλαυτία τους, η εξουσιολαγνεία τους, η εγωπάθειά τους, τους έκαναν να πορεύονται πολιτικά με γνώμονα το ξεδιάντροπο προσωπικό και το κομματικό τους όφελος…Η δυστυχία είναι ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού ξιπασμένο κι αυτό και παραπληροφορημένο τους ακολουθούσε…
      Τέλος, σ’ ό,τι αφορά την «ουδετερότητα» (αποχή, άκυρο, λευκό) σε παραπέμπω στον Αντόνιο Γκράμσι: «Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους…» (Ολόκληρο το πολύ ενδιαφέρον αυτό κομμάτι από τη σκέψη του Αντόνιο Γκράμσι θα το αναρτήσω σύντομα στο μπλογκ μου).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: