Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (20ο): «Ουρανός»…

 

«Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ…»

(Νίκος Γκάτσος)

 

«Nα λες ουρανός κι ας μην είναι»

( Γ. Ρίτσος, από τα Μονόχορδα)

 

 «Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός ,αν κρίνεις απ’ τα σύννεφα»

(Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 

«Μες στο βαθύ ουρανό

Κάθε βουνό κι η υπογραφή του»

(Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 

999845_216923335129693_740109328_n

-Μανόλης Αναγνωστάκης, «Ο  ουρανός»

 

“Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου

Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου

Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος

Ν` αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα

Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει

Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα

Να τα συλλαβίσουμε μαζί

Να τα μετρήσουμε ένα-ένα

Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.

 

Το δικό μας δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.

 

Δεν περνούν από δω οι ξυλοκόποι.”

(Μανόλης Αναγνωστάκης, Τα ποιήματα, Νεφέλη)

 

 

-Μίλτος Σαχτούρης, «Ο ουρανός»

 

“Πουλιά μαύρες σαΐτες της δύσκολης πίκρας

δεν ειν’ εύκολο ν’ αγαπήσετε τον ουρανό

πολύ μάθατε να λέτε πως είναι γαλάζιος

ξέρετε τις σπηλιές το δάσος τους βράχους του;

έτσι καθώς περνάτε φτερωτές σφυρίχτρες

ξεσκίζετε τη σάρκα σας πάνω στα τζάμια του

κολλούν τα πούπουλά σας στην καρδιά του

 

Και σαν έρχεται η νύχτα με φόβο απ’ τα δέντρα

κοιτάτε τ’ άσπρο μαντίλι το φεγγάρι του

τη γυμνή παρθένα που ουρλιάζει στην αγκαλιά του

το στόμα της γριάς με τα σάπια τα δόντια του

τ’ άστρα με τα σπαθιά και με τους χρυσούς σπάγκους

την αστραπή τον κεραυνό τη βροχή του

τη μακριά ηδονή του γαλαξία του”

(Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα, 1945-1971», Κέδρος)

1012437_499195833489773_1283723884_n

 

-Νίκος Καρούζος, «Σχέδιο για το μέλλον του ουρανού»

 

“Ουρανέ ολόκληρε ανοίγει το άνθος

της φωνής μου ψηλά

έφυγαν όλα τα πουλιά, μου τον χειμώνα

δεν προσμένω σ’ αυτούς τους τόπους ελευθερώνω

αγγίζοντας έρημος το γερασμένο τοίχο της βροχής

κι όπως έρχεται απ’ την αύριο

με το φάσμα του τρόμου διασταυρώνομαι πάλι.

Λεν είναι, πια η Άνοιξη

δεν είναι καλοκαίρι μα εγώ

ας ανοίξω το βήμα κ’ εδώ λησμονημένος

να δείξω την αιωνιότητα.

Έχω άλλωστε τα φτερά ταξιδεύω

πάνω απ’ τα γλυκύτερα

βάσανα του καλοκαιριού την ομορφιά του έαρος.

 

Ακούω τους ήχους των τύμπανων σου Μελλοντικέ

όμως λυτρώσου από μας

πίσω δεν πάει ο καιρός μονάχα σέβεται

το κορμί με τ’ άνθη του

ιδού λοιπόν γιατί το συντρίβει.

Λησμόνησε μας.

 

Ακούω τη χαρά σου πολιτεία του θεού υπάρχεις

αλήθεια και δρόμος αργυρόχρωμα

κλαδιά κάτω απ’ τη σελήνη

η μυρωμένη η πορτοκαλιά το ρόδι

ευτυχισμένο λάλημα του πετεινού.

 

Όταν λαλεί ο πετεινός πώς σχίζει την καρδιά μου

τι ερημιά διαλαλεί στο σάπιο μεσημέρι.

Από χειμώνα σε αισθάνομαι πολιτεία του έρωτα

ο ήλιος ανατέλλει και τους πεθαμένους ίσκιους

ένα φως πανάρχαιο σάβανο τυλίγει δένοντας

σε λάμψεις τη μουσική μου.

 

Μεγάλη η νύχτα κ’ η ποίηση

τόσο χαμηλή για τους αναγκασμένους.

Χιλιάδες πόλεμοι συμβαίνουν στο κορμί μου.

Πού είναι τα χρόνια των υακίνθων…

Ο ήλιος σου μάτωνε τα γόνατα κ’ οι άνθρωποι

φαίνονταν ευεξήγητοι

σαν τα φυτά τη βροχή τον ουρανό!

Και τώρα να η μοίρα σου

στην πόλη μέσα τη φρικτή

μ’ ενάντιο σπίτι εναντίον άνεμο.

 

Έρημος τώρα ο βράχος της αγάπης —

μη με λησμονήσεις

πάνω του στα βραδινά πετρώματα

με το φεγγάρι καθαρό πουκάμισο.

Μη με λησμονήσεις βαθύτατε αέρα.

 

Τη νύχτ’ αναστενάζουμε.

Γλυκύτατη σελήνη φωτίζει τα πεύκα μου

έχει περάσει πια το μεσονύχτι

κ’ εγώ στρέφομαι στην πικρή κλίνη

είμ’ ένας έρημος με δάφνες ένας μοναχικός

που χάθηκε στους κρυστάλλινους μακρινούς ήχους.

 

Της καρδιάς μου τα πικρά και μαύρα φύλλα

πνοή που να ‘βγει απ’ τον ευλογημένο εντός μου

δεν τα κίνησε. Τώρα σε δίνες

έχω χαθεί κάποτε υπήρξα.

ο άγγελος των ορατών όπως αγάπησε βαθιά.

 

Σε ακούω Εκτυφλωτικέ —

πώς έρχεται η φωνή σου απ’ τον ύπαιθρο

ήχοι μου ταπεινοί πλαγιαύλων

υπάρχω κι ακούω το ελεγείο.

 

Εγώ τότε τραγουδούσα:

Έρωτα με κατοίκησες πολύ

φύγε απ αυτό το σπίτι.

Δεν έχει ούτ’ ένα παράθυρο να βγει.

στα δέντρα η ερημιά μου

σκόνες μονάχα και σύνεργα της ψυχής.

Οι άγιες εικόνες δεν υπάρχουν

έρωτα μη σημαίνεις-πια.

Πρέπει ν’ αρχίσω απ’ τη λησμονιά.

Μη δείχνεις — είμαι ο ανώφελος το ξέρω

σώμα για θάνατο και θάνατο

που ελπίζει σ’ ένα φύλλο δέντρου.

Η φωνή μου λυγίζει.

Αλλά δεν παραδίδομαι αντίκρυ

σ’ αυτή τη δύση τρομαγμένος

εγώ με όλο το αίμα μου

έτσι όπως πόνεσα στους δρόμους ατελείωτα

με τόσο σπαραγμό στα σύνορα μου.

 

Ο ουρανός είναι στον βαθυκύανο χειμώνα.

Το φως φωνάζει με τον κεραυνό.

Να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν

— ένα τ’ ονομάζω.”

(Νίκος Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Α’, Ίκαρος)

 

*Μπορείτε ακόμα να διαβάσετε τα ποιήματα της συλλογής του Οδυσσέα Ελύτη, «Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό», εδώ…

Advertisements

Single Post Navigation

4 thoughts on “Πες το με ποίηση (20ο): «Ουρανός»…

  1. Ουρανέ, όχι δε θα πω…

    Ο Οικοδεσπότης …ουρανόθεν επέμφθη και πρόλαβε «να πιάσει» πρώτος μερικά από τα ωραιότερα ουρανο-ποιήματα.
    Στον ουρανό τα γύρευε μα, ωστόσο, στη γη τα βρήκε…

    ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΕΛΑΧΙΣΤΑ

    Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
    την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
    πώς κερδίζει πάντα αυτή
    ενώ χάνουμε εμείς.
    Πώς οι αξίες γεννιούνται
    κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
    το σώμα.
    Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
    ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
    ανασαίνω κι ας είμαι
    σε κοντινή μακρινή απόσταση
    απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
    Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
    θα εφεύρει η ζωή
    ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
    και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
    Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
    πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
    τα πετάω.
    Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
    να φεύγουν τα περιττά λέω
    να μπω στον ουρανό τού τίποτα
    με ελάχιστα.
    ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ

    «Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.
    Άρα δεν είναι φήμη, ο ουρανός
    υπάρχει
    και δεν είναι το χώμα λοιπόν
    η μόνη λύση
    όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.»
    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

    Τὸ Ψωμί (απόσπασμα)

    ὅλοι τρέχανε στὸν μικρὸν ἄγγελο ποὺ μοίραζε οὐρανό!
    Ἂς μὴν τὸ κρύβουμε.
    Διψᾶμε γιὰ οὐρανό.
    (Σαχτούρης Μίλτος )

    Stairway to Heaven Led Zeppelin

    εκείνο το ατίθασο κόκκινο τ’ ουρανού (απόσπασμα)

    βουβαίνονται στην παραλία οι φανοστάτες
    που άλλοτε ψιθύριζαν εκστατικά το όνομά της
    μια βάρκα μόνη αργά λικνίζεται
    σε σκοτεινά νερά
    εκείνο το ατίθασο κόκκινο τ’ ουρανού
    τώρα δειλά αποσύρεται στο βάθος
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

    αγάπησέ με
    δεν έχω άλλο κλαδί να κρατηθώ
    άλλο ουρανό
    ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ(απόσπασμα)

    ΑΚΡΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

    ΑΣΤΡΑ

    Καπνίζουν κ’ οι άγγελοι, είπε.
    Άμα σηκώσετε τη νύχτα
    το κεφάλι σας θα τις ιδείτε
    τις κάφτρες των τσιγάρων τους.
    Τι καφενείο τι ουρανός
    ντουμάνι και φτυσιές
    κι αέρας σάπιος
    (κι ο κάτω κόσμος
    στάχτες κι αποτσίγαρα).
    ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΡΑΒΟΣ

    Neil Diamond – Lonely Looking Sky

    Ο Σαραντάρης μιλάει σε πολλά ποιήματά του για τον ουρανό. Ουρανόπληκτος κι αυτός…

    Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανό…

    Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ μάτια μου
    Μὲ τὰ μάτια μου ἄνοιξα τὰ μάτια του
    Μὲ τὴ γλῶσσα μου μίλησε
    Γίναμε ἀδελφοὶ καὶ κουβεντιάσαμε
    Στρώσαμε τραπέζι καὶ δειπνήσαμε
    Σὰν νὰ ἦταν ὁ καιρὸς ὅλος μπροστά μας
    Καὶ θυμᾶμαι τὸν ἥλιο ποὺ γελοῦσε
    Πού γελοῦσε καὶ δάκρυζε θυμᾶμαι
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Πάλι ὁ οὐρανός…

    Πάλι ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει ἐδῶ τὴν πύλη.
    Πάλι σηκώνει τὴ σημαία
    Ἐμεῖς μπαίνουμε χωρὶς φόβο
    Τὰ μάτια τὰ πουλιὰ μαζί μας μπαίνουν
    Ἀστράφτει ἡ πολιτεία ἀστράφτει ὁ νοῦς μας
    Ἡ φαντασία τοὺς κήπους πλημμυράει
    Εἶναι παιδιὰ ποὺ στέκονται στὶς βρύσες
    Κορυδαλλοὶ στοὺς ὄρθρους ἀκουμπᾶνε
    Στὶς λεμονιὲς ἄγγελοι χορτάτοι
    Εἶναι ἀηδόνια ποὺ παντοῦ ξυπνᾶνε
    Φλογέρες παίζουν ἔντομα βουίζουν
    Εἶναι τραγούδια ἡ στάχτη τῶν νεκρῶν
    Καὶ οἱ νεκροὶ κάπου ἀναγεννιοῦνται πάλι
    Ὁλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ Θεὸς
    Ἔχουμε χέρια καθαρὰ καὶ πᾶμε.
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Στον ουρανό είν’ ένα αστέρι – Καίτη Χωματά

    Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν

    Μέσα στὸν ἀπέραντο οὐρανὸ
    Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν
    Εἶναι λύπη;
    Εἶναι χαρά;
    Τὸ φῶς ἔρχεται
    Ἐκλέγει τὰ πουλιὰ
    Τὸ φῶς δὲν καταστρέφει
    Ἀνάμεσά μας πάντοτε ἕνας
    Ἐκεῖνος ποὺ μαθαίνει τὰ νιάτα τ᾿ οὐρανοῦ
    Καὶ ποὺ πετάει μὲ τὰ πουλιὰ
    Μέσα στὸν αἰθέρα.
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Skybird

    Ἔπος

    Φύλλα δέντρου
    Φτερὰ πουλιοῦ
    Ἄνεμος
    Ἔπειτα θάλασσα
    Κύματα
    Χρόνος γαλάζιος
    Ὁρίζοντες παντοῦ
    Καὶ μπροστά μας
    Ὁ οὐρανός
    ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

    Φιλίες
    Στὸν Ἀναστάσιο Δρίβα

    Ὁ ἀγαπημένος οὐρανὸς
    τόσο ἀφελὴς τόσο αγαθός
    με το άπλετό του φως μας ενοχλεί.
    δε συγχωρεί
    να ερωτευτούμε τη ζωή,
    με προθυμία
    (Γιώργος Σαραντάρης)

    Απ’ όλα τα’ άστρα τα’ ουρανού (Τα λιανοτράγουδα)

    ΠΑΡΑΜΥΘΙ
    Είχες μες στον καθρέφτη τ’ ουρανού τον ήλιο σώμα σου∙
    βράδιασε πια και κομματιάστηκες σε άστρα.

    «Κι όμως ο ουρανός είναι αυλή και τ’ άστρα σπόροι
    που εγώ θα τους μαζέψω την αυγή»
    Είπε ο κόκορας κι ανέβηκε στη ράχη της δρακόντειας ρίζας να κουρνιάσει.
    (Γιάννης Υφαντής)

    Ούτε ένα αστέρι μακρινό δε θα ‘χω να σου δώσω
    ούτε πεφτάστερο μάς δίνει ο ουρανός
    δεν έχω κλείσει την καρδιά – μα είμαι φτωχός
    πού να ‘βρω άλλο φθινόπωρο στα μάτια, να σου δώσω;
    (απόσπασμα) Βύρων Λεοντάρης

    Ο ουρανός ο μεγάλος ουρανός (Πες μου μια λέξη)

    Τ’ αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω στον
    κόσμο
    Είναι τ’ αστέρια που τώρα ανάβουν ένα- ένα
    στον ουρανό
    ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

    «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς (κανείς)»!
    Νίκος Καρούζος

    1. Ωραίο να ζεις ξαλαφρωμένος τ’ ουρανού το βάρος
    2. Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι(απόσπασμα)
    Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
    Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα
    ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ

    ΕΛΥΤΗΣ
    1. Ποίηση πάντοτε είναι μία όπως ένας είναι ο ουρανός

    2. Ναοί στο σχήμα τ’ ουρανού

    3. Διψώ ένα στόμα να μου πει: ΟΥΡΑΝΟΣ και να παλεύουμε μαζί στο Δέλτα των Ελπίδων.

    ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
    Πάνε τώρα δυό μήνες. Δεν κάνω άλλο τίποτε.
    Τα χέρια μου βρίσκονται σε αδιάκοπη κίνηση:
    Ξεφορτώνω ουρανό στις ψυχές των ανθρώπων
    ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

    Δεν τελειώνει η ποίηση, όπως
    κι ο ουρανός δεν τελειώνει
    (ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ)

    Eric Clapton – Tears In Heaven

    Ακόμη:
    Μην τον ρωτάς τον ουρανό
    Απόψε κλαίει ο ουρανός (Πουλόπουλος)
    Will you meet me in Heaven (Johnny Cash)
    O ουρανός φεύγει βαρύς κλπ. κλπ.

    Γεια σου, Γιάννη!

    • Ciao, Aggeliki, grazie mille!!!…
      Και η καλή μου φιλοξενούμενη «ουρανόθεν επέμφθη» και κατέκλυσε τη σελίδα μου με εξαίσια ουρανοποιήματα και ουρανομουσικές!….
      Μετά τη δική σου ποιητική- μουσική «καταιγίδα», ό, τι απόμεινε για μένα:

      -Ένα ωραίο ζεϊμπέκικο τραγούδι με τη Γλυκερία: «Μέχρι να βρούμε ουρανό άσε με να παραμιλώ…»

      -Ψάχνοντας στους δυο τόμους των ποιημάτων του βρήκα και τούτο του Νίκου Καρούζου:

      «Εγώ υπάρχω»

      «Κάτω απ’ την κυανή αιχμαλωσία του ουρανού
      είμαι ο ταμίας της τύχης μου.
      Φίλος του νερού άνωθεν
      κι ο ουρανός
      συνάλλαγμα της ταπεινώσεως»

      -Κι ένα απόσπασμα από το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου, «Σχέδια στη νύχτα»:

      «Στο τεντωμένο τύμπανο του ουρανού
      το ποδοβολητό του χρόνου δεν σταμάτησε.
      Ένα φεγγάρι κάτασπρο πάει να δύσει.
      Και τα κορμιά μας
      μένουν το σύνορο που όλο αλλάζει
      ανάμεσα σ’ εκείνο που έφυγε
      κι εκείνο που έρχεται»

      -Γιάννης Ρίτσος, «Η δροσιά του ουρανού»:

      «Η δροσιά τ’ ουρανού στο μέτωπό σου
      οι αντιφεγγιές της θάλασσας στα μάτια σου.

      Περπάτησες βαθιά βαθιά στα φύκια
      περπάτησες ψηλά, ψηλά στα σύγνεφα.

      Ψάρια κι αστέρια, σπόροι και πουλιά
      είπαν τα μυστικά τους στη σιωπή σου.

      Δεν ξέρεις να τα ξαναπείς.

      Φυλάς το μυστικό τους μες στα μάτια σου.»

      -«Πάω να πιάσω ουρανό»…

      -Ψάχνοντας στον τόμο των ποιημάτων του Μίλτου Σαχτούρη βρήκα και τούτο για τον ουρανό:

      «Κάτω απ’ τον ουρανό»

      “Μεσ’ στο δωμάτιο/ μια βροχή από κάτουρο
      πετούν αγνές κοπέλες με φτερά
      ψοφίμια με ροζ στην καρδιά τους ουρανό
      κι άνθρωποι μ’ ουρανό γεμάτο σάπιο αίμα
      κρέμονται κι ανεμίζουν τ’ άσπρα πόδια τους
      από τα μάτια τους βγαίνουνε μαχαίρια
      τεράστιες μαύρες ανεμώνες φυτρώνουνε
      στα στήθη τους
      καθώς πετάνε σφάζουν κι αγκαλιάζονται
      οι αγνές κοπέλες τα ψοφίμια οι σάπιοι
      άνθρωποι
      κάτω από έναν κατουρημένο ουρανό”

      -Ο Ναζίμ Χικμέτ στο ποίημά του «Όμορφο που ‘ναι να σε συλλογιέμαι»:

      «…Και να φωνάζω στον γαλάζιο ουρανό
      της λευτεριάς,
      όλα μου τα τραγούδια
      που ’γραψα για σένα»

      -Κι ο Γ. Σεφέρης γράφει στο ποίημά του «Η λυπημένη» για έναν «έναστρο ουρανό»:

      «…μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
      δε βόγκηξε κι εγίνη
      το νόημα που στον κόσμο δίνει
      έναστρος ουρανός.»

      -Κλείνω μ’ένα όμορφο τραγούδι του αγαπημένου Λούτσιο Ντάλα (Il cielo=ο ουρανός):

      -Ciao Aggeliki, tanti baci!!!!

  2. Η έκλαμψη της στιγμής -καπάκι μετά το Λούτσιο Ντάλλα.
    Δυνάμωσε τα ηχεία και ιδού ο ύμνος του Παριζιάνικου ουρανού από την εξαίσια Εντίθ Πιαφ:

    Sous le ciel de Paris-Edith Piaf

    Είναι γεγονός ότι κάθε φορά θέλει υπομονή και ψάξιμο, όποιο θέμα κι αν διαλέξεις.
    Και, κυρίως, θέλει χ ρ ό ν ο και α γ ά π η.
    Και μπόλικη τρέλα.

    Brian Crain – Crimson Sky

    Καλή εβδομάδα!

    • ….Υπέροχες εκλάμψεις, σ’ ευχαριστώ πολύ Αγγελική!!!!… Καλή εβδομάδα!
      Και δυο τελευταίες (ελπίζω) δικές μου εκλάμψεις για τον ουρανό:
      1.Ψάχνοντας στους δυο τόμους των ποιημάτων τού Φ. Γκ. Λόρκα βρήκα το παρακάτω :

      «Γκραβούρα τ’ ουρανού»

      “Τ’ αστέρια/ δεν έχουν αγαπητικιά.
      Όμορφα που είναι!
      Περιμένουν τις γοητευτικές πριγκιποπούλες
      που θα τις απαγάγουν
      προς την ιδανική τους Βενετία.
      Κάθε βράδυ εμφανίζονται
      στις γρίλιες των παραθυριών τους
      -ω ουρανέ με τα χίλια πατώματα!-
      και κάνουν λυρικά γνεψίματα
      στους ωκεανούς σκοταδιού
      που τα περιτριγυρίζει.
      Κάνετε υπομονή, αστράκια μου:
      όταν θα πεθάνω αργότερα
      θα σας πάρω ένα – ένα
      πάνω στη νεφελώδη φοράδα μου.”

      2. Επιμένοντας μουσικά ιταλικά, ένα τραγούδι μιας από τις μεγάλες κυρίες του ιταλικού τραγουδιού, της Μίνας: «Il cielo in una stanza: ο ουρανός σ’ ένα δωμάτιο»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: