Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

1η Αυγούστου 2013… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: «Στίχοι Ελύτη για τον Αύγουστο»…

kouros-kori-skiniko

«Και σε θραύσμα Βρισηίδας βρίσκεται και σε κοχύλι Ευρίπου

εκείνο που εννοώ. Θέλει να ‘χει άγριες πείνες άπνοιας

ο Αύγουστος για να ζητάει μελτέμι

ώστε στο φρύδι ν’ αφήνει λίγο αλάτι και

στον ουρανό ένα μπλε που τ’ όνομά του μέσα στα πολλά τ’ ακούς ευώνυμο

στο βάθος όμως είναι μπλε Ιουλίτας…»

(Ο. Ελύτης, Δυτικά της λύπης)

 

Joadoor - Tutt'Art@ - (28) «…Σαν να μόνο τα ονειρεύεται η Σελήνη

μα πραγματικά τα βλέπει εκείνη.

Και την ώρα που κλαίμε ή τα μάτια κλείνουμε να φανταστούμε τι

γραμμένο ακόμη απομένει κατακέφαλά μας να βρει

αναστεναγμός ακούγεται άλλος

κι από κει που πηγάζουνε οι ροδώνες

μια δροσιά μυριστική με συνοδεία κιθάρας χύνεται.

Ποταμός του Αυγούστου μες στις πεδιάδες.

Πού και πού επιπλέον σπίτια και συστάδες ανθρώπων που μισούνται

κι ερωτεύονται κάτω από τις φιστικιές ανάβουν

τα πάλαι ποτέ φιλιά

ξανά και ξανά στις μύτες των ποδιών ο ίδιος όρκος

και τα ίδια εναντίον της μοίρας λόγια πικρά…»

(Ο. Ελύτης, Το φωτόδεντρο και η 14η ομορφιά)

 

 «…Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια

δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο

είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου

βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήταν η καρδιά στη  θέση της

ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα

η ευχή που λαχτάρησε μεσ’ απ’ τοε κόρφους του βασιλικού

να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!…»

(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί)

 

 Guillaum Seignac - Tutt'Art@ (5)«…Κι η μέρα χώριζε από το κορμί σου, ανέβαινε, άνοιγε,

μεγάλη ευχή πάνω στα ηλιοτρόπια

Τι ξέρει τώρα ο τζίτζικας από την ιστορία που άφησες, τι ξέρει ο γρύλος

η καμπάνα του χωριού που ανοίγεται στον άνεμο

η κάμπια, ο κρόκος, ο αχινός, το αλφάκι του νερού

μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν

έλα λοιπόν από την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα

ν’ ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού

ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ’ αναστήσουν το αίσθημα

γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει

έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως

να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου…»

(Ο . Ελύτης, Προσανατολισμοί)

 

 «…Αχ ομορφιά συ θα με παραδώσεις καθώς ο Ιούδας

θα ‘ναι νύχτα κι Αύγουστος.

Πελώριες άρπες πού και πού

θ’ ακούγονται και

με το λίγο της ψυχής μου κυανό η Όξω Πέτρα μεσ’ απ’ τη μαυρίλα

θ’ αρχίσει να αναδύεται…»

(Ο. Ελύτης, Τα ελεγεία της Οξώπετρας)

 

 «Οι δυνάμεις που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί ένα καρπούζι τον

Αύγουστο είναι κατά πολύ ανώτερες απ’ τις άλλες που συντρέχουν

για να συντελεστεί ένα κακούργημα σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου»

(Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 

 «Αύγουστε μήνα, μήνα και Θεέ

σε σένα ορκιζόμαστε

πάλι του χρόνου να μας βρεις

στο βράχο να φιλιόμαστε…»

(O. Ελύτης, Τα ρω του έρωτα).

 

Advertisements

Single Post Navigation

4 thoughts on “1η Αυγούστου 2013… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: «Στίχοι Ελύτη για τον Αύγουστο»…

  1. Μεγαλόψυχη ούσα, σε αφήνω να μονοπωλείς τον Ελύτη, που τα έχει γράψει όλα, αλλά ό λ α.
    Από πού ν΄αρχίσω;

    Διαμάντια και μπλουζ (Αύγουστος, φώτα στην παραλία)

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ
    Πάντα είναι Αύγουστος

    Πάντα είναι Αύγουστος
    Το χώρισμα ανάμεσα στα δωμάτια
    Ξύλο μαυρισμένο.
    Πάντα η φωτογραφία στον κίτρινο τοίχο
    Δείχνει τη συνάντηση στο ποτάμι
    Την ώρα που ο ήλιος μετέωρος ανάμεσα
    Από δέντρα και άμμο ναρκισσεύεται
    Στο νερό.
    Πάντα φτάνει το τραίνο στο σταθμό
    Οι πρώτες φωνές στους διαδρόμους, το πρώτο τσιγάρο, τα μεγάφωνα
    Οι απίστευτες ματιές της Κυριακής για ένα ταξίδι στη μυθολογία
    Το πλήθος, τα χέρια, τα μέλη, τα μάτια των υπνωτιστών.
    Πάντα είναι Αύγουστος
    Η μητέρα σου στο διπλανό δωμάτιο ξερνάει και συ αγωνίζεσαι
    Για τη μετατόπιση ανάμεσα από λίμνες, έλη, νεκρούς
    Σε βιβλία χημείας και φυσικής που τα οφείλεις τον Σεπτέμβρη
    Σε σώματα απέραντα ανέπαφων
    Που διατηρούνται στη ζωή
    Με τη μυθολογία του Αυγούστου
    -Ο πατέρας σου υπέγραψε πριν από λίγο
    Δεν μπορείς να φύγεις
    Είναι Αύγουστος.

    ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ (ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ – ΠΑΣΠΑΛΑ) http://www.youtube.com/watch?v=TgG_JVdC_iA

    Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ
    Κάθε χρόνο
    κατὰ τὸ μήνα Αὔγουστο
    εἰσβάλλει στὸ προαύλιο
    τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Πόρου
    ἡ μαύρη πεταλούδα τοῦ Μοναστηριοῦ
    πετάει ἀπὸ πέτρα σὲ πέτρα
    τὰ παιδιὰ προσπαθοῦν
    νὰ τὴν πιάσουν
    ἀλλὰ δὲν τὸ κατορθώνουν
    εἶναι ἡ Ἅγια-Πεταλούδα
    τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Πόρου
    πετάει ἀπὸ πέτρα σὲ πέτρα
    μόνο γιὰ λίγες μέρες
    κι ὕστερα χάνεται
    γιὰ νὰ ξαναεμφανιστεῖ
    πάλι τὸν ἄλλο Αὔγουστο
    ἡ Ἅγια μαύρη-Πεταλούδα
    τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Πόρου…
    (Μίλτος Σαχτούρης)

    Λες και στρώσαμε τον Αύγουστο χαλί
    (Πρωτοψάλτη -Ανθρώπων έργα )

    Αύγουστος (απόσπασμα)

    Ενάρετος είναι και πονηρός
    Απ’ όλους τους μήνες ο πιο τρομερός:
    Δίκαιε Θεέ κάθε Αύγουστος,
    Γεμάτος είναι με θανάτους μα και γιορτές.

    Το σταφύλι ωριμάζει μα και η ελιά . . .
    Του Σωτήρα, της Κοιμήσεως … ο ουράνιος θόλος! . . .
    Κάτω οδηγεί, σαν εκείνη την αλέα,
    Όπου του καύσωνα ένα τμήμα κοκκινίζει,
    Στην άπειρη ομίχλη και τον πάγο
    Προς τα πάνω, σα κλίμακα, οδηγεί.
    (Άννα Αχμάτοβα )

    Παντελής Θαλασσινός – Αύγουστος Είναι

    Αύγουστος (απόσπασμα)
    Στα δίχτυα της σιωπής
    ασημένια ψάρια που σπαρταρούσαν
    οι χτύποι της καρδιάς μας
    όταν ο μικρός Αύγουστος
    ανέβαινε θριαμβευτικά
    στα πέτρινα σκαλοπάτια του καλοκαιριού
    σαν άλλος Ίκαρος που δεν γνώριζε
    πως το πύρωμα μιας στιγμής
    μπορεί να λιώσει τα πάντα,
    ακόμα κι αυτά τα κέρινα φτερά μας.
    (ΒΑΣΩ ΜΠΡΑΤΑΚΗ)

    Νόνη Σταματέλου:Τέλος Αυγούστου

    Ύστατες προσπάθειες παράτασης του Καλοκαιριού!

    Καθηλωμένη κάτω απ’ τ’ αρμυρίκι
    Κάνω πως δεν τα βλέπω τα καράβια…
    Ακίνητη, το επόμενο προσμένω
    Έρχεται γύρω στα μεσάνυχτα.
    Πιάνει Αστυπάλαια κι’ Αμοργό.
    Κι’ έχει ένα φεγγάρι τον Αύγουστο!
    Ίσως το επόμενο, το γρήγορο
    που πιάνει Πειραιά χαράματα…

    Μα με προσπέρασε κι’ αυτό.

    Κι’ οι αποσκευές μου αζήτητες στην προκυμαία…
    (απόσπασμα)

    Μεγαλώνει το φεγγάρι νύχτα φωτεινή του Αυγούστου
    μυρίζουν τ’ άγρια γαρίφαλα μέχρι θανάτου
    γιατί στα Βοδενά
    η αγαπημένη μου κοιμάται.
    (ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ)

    Λαθρεπιβάτες – Του Αυγούστου η φωτιά

    Παραμονές Δεκαπενταύγουστου

    Σαν τη λαίδη Μακμπέθ σε υπνοβασία
    πιτσιλισμένη απ’ τον ασβέστη
    στα μαλλιά και το φόρεμα.
    Και τα δωμάτια μοσχοβολούσαν
    παραμονές Δεκαπενταύγουστου.
    Οι φωτιές της ροδιάς. Η αυλή με τη βρύση.
    Τα μυρμήγκια που τρέχουν για να γλιτώσουν.
    Τα σκούπιζες και τα ‘ριχνες στο κηπάκι
    για να σωθούν.
    Ωρα έξι το απόγευμα και μάζευες
    την άγκυρα να ελευθερωθεί το σπίτι.
    Μάζευες τα σκοινιά κι άναβες τις μηχανές
    να φύγει το σπίτι, να σαλπάρει το σπίτι
    και να ταξιδέψει
    στο άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε
    και σ’ εκείνο το θεόνυμφε που υποσχόταν δόξες.
    9ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ)

    Χ. κ Π. Κατσιμίχας – Στους ελαιώνες της αγάπης
    (Τα δροσερά τους γέλια τρελαίνουνε τον Αύγουστο)

    Ενα ζώδιο (απόσπασμα)

    Ο χρόνος στο παρόν.
    Η μέρα στον Αύγουστο.
    Σήμερα ατελείωτο, σήμερα, σήμερα
    Ως αύριο που τα πλοία,
    Μα πρώτα τα δρομολόγια,
    Μα πρώτα, φεύγουν στ’ αλήθεια τα πλοία;
    Ποιες μέρες και ποιες ώρες, πρώτα, τι;
    Πριν απ’ τον έρωτα έρχεται ολόκληρη η αγωνία.
    (ΛΥΝΤΙΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ)

    August Moon

    Αυγουστιάτικο φεγγάρι
    Πέρα από τους κίτρινους λόφους, πέρα από τα σύννεφα
    είναι η θάλασσα. Ομως ανάμεσα στη θάλασσα και σε σένα
    υπάρχουν μέρες φοβερές, λόφοι που κυματίζουν και υψώνονται στον ουρανό,
    παρεμβάλλονται πριν από τη θάλασσα. Εδώ πάνω στο λόφο υπάρχει η ελιά
    και το πηγάδι, τόσο μικρό που δεν μπορείς να καθρεφτιστείς,
    και οι καλαμιές, οι καλαμιές, που ποτέ δεν ησυχάζουν.
    Και το φεγγάρι, ανεβαίνει. Ο σύζυγός της είναι ξαπλωμένος
    σ’ ένα χωράφι, με το κρανίο κομματιασμένο από τον ήλιο
    – μια γυναίκα δεν μπορεί να τραβήξει ένα σώμα
    σαν να ήταν σακί. Υψώνεται το φεγγάρι που ρίχνει μια μικρή σκιά
    κάτω από τα στριφτά κλαριά. Η γυναίκα στη σκιά
    κοιτάζει προς τα πάνω, μ’ ένα μειδίαμα τρόμου
    σ’ αυτό το τεράστιο πρόσωπο, το με αίμα
    που πήζει και πλημμυρίζει κάθε γωνιά των λόφων.
    Το ξαπλωμένο σώμα στα χωράφια δεν κουνιέται
    ούτε η γυναίκα στη σκιά. Μόνο το ματωμένο
    μάτι μοιάζει να γνέφει σε κάποιον και να του δείχνει το δρόμο.
    Ερχονται μεγάλες ανατριχίλες στους γυμνούς λόφους
    από μακριά, και η γυναίκα τις νιώθει στην πλάτη της,
    όπως τότε που τρέχανε σ’ αυτή τη σταρένια θάλασσα.
    Και τα φύλλα της ελιάς, χαμένα σ’ αυτή τη θάλασσα
    από φεγγαρόφωτο, θροΐζουν – ακόμα και η σκιά του δέντρου
    αρχίζει να σκοτεινιάζει, να μεγαλώνει και να την καταπίνει.
    Τρέχει έξω, στον φεγγαρένιο τρόμο,
    και την ακολουθεί το θρόισμα της αύρας πάνω στους βράχους
    και μια λεπτή σιλουέτα που της δαγκώνει τα γυμνά της πόδια,
    τα φυτά, και τον πόνο στην κοιλιά. Επειτα κρύβεται στη σκιά
    γέρνοντας στους βράχους δαγκώνοντας τα χείλη της.
    Κάτω, η γη στο σκοτάδι, κολυμπάει στο αίμα.
    CESARE PAVESE , Μετάφραση: Γιάννης Η. Παππάς

    Ο Αύγουστος ελούζονταν (Κουμιώτη)
    Αφροδίτη Μάνου, σε μουσική Τρανουδάκη

    Ιούλιος-Αύγουστος (απόσπασμα)

    Ὁ ἡλιοφόρος Ἰούλιος λίγος,
    ὁ εὔγευστος Αὔγουστος ἐλάχιστος
    καὶ πότε κιόλα ὁ σιγαλὸς Σεπτέμβριος.
    (Λένα Παππά)

    Εγώ, όταν θα μεγαλώσω
    θα γίνω Σεπτέβρης, έλεγε ο Αύγουστος
    ΔΗΜΟΥΛΑ

    Ταξιδιώτες του Αυγούστου (απόσπασμα)

    Ένα ποίημα από τους:
    Γιάννα Καπερνέκα & Κωνσταντίνο Σιάκα.

    Αν δεν είσαι ταξιδιώτης του Αυγούστου.
    Ξεκίνα τώρα διαδρομές με το μυαλό.
    Εκεί τα όρια θα δείχνουν ανεξάντλητα.
    Και η πορεία θα σου δείξει , τόπο μαγικό.
    Το χάρτη αν έχασες, έλα και τα μάτια κλείσε.
    Ξέρει η διαίσθηση καλά να σ΄ οδηγεί.
    (απόσπασμα)

    Ella Fitzgerald & Louis Armstrong – Summertime

    ΥΓ. Και κλασικά, ο «Αύγουστος» του Παπάζογλου,
    «Ήταν πρωί τ’ Αυγούστου» (Το γελαστό παιδί)
    και άπειρα άλλα, που προφανώς μου διαφεύγουν.
    Καλό μήνα!

    • Ciao, Aggeliki, grazie molto!!!… Εγώ μπορεί να εξάντλησα τον Ελύτη σ’ ότι έχει γράψει σχετικά με τον Αύγουστο, αλλά εσύ μου φαίνεται πως εξάντλησες ποιητικά τον Αύγουστο, και άντε να βρω εγώ τώρα κάτι σχετικό…
      Μετά από δίωρο ψάξιμο περιορίζομαι στα παρακάτω:

      – Κωνσταντίνος Καβάφης, «Μακριά»

      “Θα ‘θελα αυτήν την μνήμη να την πω,
      μα έτσι εσβύσθη πια
      σαν τίποτε δεν απομένει
      γιατί μακριά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, κείται.

      Δέρμα σαν καμωμένο από γιασεμί
      εκείνη του Αυγούστου -Αύγουστος ήταν;- η βραδιά.
      Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια – ήσαν, θαρρώ, μαβιά
      α ναι, μαβιά – ένα σαπφείρινο μαβί.”

      -Τίτος Πατρίκιος, «Αντηλιά»

      “Τίποτα δεν αντιστεκόταν,
      ήλιος μεσημεριού του Αυγούστου
      φλόγιζε τον πηχτόν αέρα, πύρωνε τις στέγες.
      Στο καφενείο πίναμε γκαζόζες
      κι οι σκοτούρες μας βουΐζανε σα ζαλισμένες μύγες.
      Ως τη στιγμή
      που θα ‘βγαινε στο αντικρινό παράθυρο
      η Στέλλα.
      Στις τσίτινες μασχάλες της
      είχε δυο τρίγωνα κομμάτια αντηλιάς.”

      * Και δυο ποιήματα από παλιότερες αναρτήσεις μου για τον Αύγουστο:
      -Νίκος Καρούζος, «Φωνασκία του αίματος»

      “Αυτός ο αγέρωχος μήνας Αύγουστος…
      Φρικώδης του μεγάλου θέρους αναφώνηση
      ο τέττιγας που γίνεται ελέφαντας κοινοτοπίας
      προβοσκίδα η υπνώττουσα σκιά μες στο χορτάρι
      τις νύχτες τρέχουν οι κομήτες που δεν είδαμε
      διάττοντες πότε – πότε χαλαλίζουν το φως από πλήξη
      κανένα σχίσμα δεν υπήρξε τρομερότερο -:
      ειν’ ο άνθρωπος και η φύση.
      Ας αυτοσχεδιάζουμε ας πίνουμε καφέδες κάνοντας: Α!…”
      (Ν. Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Β’, Ίκαρος)

      – Γιάννης Ρίτσος, «Αύγουστος»

      «Το φως είναι μαύρο, καμένο απ’ τη ζέστη σαν ανθρώπινο σώμα.
      Πόδια γυμνά, δυνατά, βαμμένα απ’ τη θάλασσα ή το μούστο.
      Στήθια κρουστά, σφιγμένα στις παλάμες του ήλιου. Ο αγωγιάτης,
      ο αμπελουργός, ο βαρκάρης, οι τρεις του θυγατέρες
      κρέμονται πάνω από βαθιά, χρυσά πηγάδια. Πάνω στ’ αλώνια
      λιχνίζουνε μεγάλα στάχυα. Μες στα μάτια των παιδιών
      χώνονται τ’ άχυρα. Τρέχουν. Τ’ αμπέλια είναι απέραντα
      σαν τη δόξα ή την άγνοια. Λίγο να κάνεις να σκύψεις
      θα βουλιάξεις ακέριος στο γαλάζιο. Τα παράθυρα πνίγηκαν κιόλας
      μέσα στο χώμα. Και τούτα τα κόκκινα λουλούδια του κήπου
      είναι από κείνα τα πανάρχαια αγάλματα, πλαγιασμένα, σε στύση.»
      (Γ. Ρίτσος, Ποιήματα, 4ος τ., εκδ. Κέδρος)

      -«Αυγουστιάτικα φεγγάρια» με μουσική υπόκρουση το «Χάρτινο το φεγγαράκι»…

      -Και «Φιλιά του Αυγούστου»…

      *Καλό μήνα Αγγελική, την αγάπη μου:-))))

  2. Το έκανα πάλι το θαύμα μου…
    Ενώ φαινόταν να μην εμφανίζεται το σχόλιό μου, τελικά παρουσιάστηκε τρεις φορές.
    Δεν ξέρω πώς να το σβήσω.
    Ελπίζω στη μεγαλοψυχία σου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: