Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Πες το με ποίηση (19ο): «Αγάπης αγώνας δύσκολος»

«Το να μη σ’ αγαπούν είναι μια κακοτυχία. Αλλά αν δεν μπορείς ν’ αγαπάς εσύ είναι συμφορά» (Αλμπέρ  Καμύ)….

«Εγώ δεν είμαι για να μοιράζομαι έχθρες αλλ’ αγάπη», λέει η Αντιγόνη, η ηρωίδα του Σοφοκλή, στην ομώνυμη τραγωδία. «Αγαπώ, άρα υπάρχω», γράφει ο Νικηφόρος Βρεττάκος σ’ ένα ποίημά του. Είναι εύκολο όμως ν’ αγαπάς, ώστε «να υπάρχεις»; Καθόλου!… «Αγάπης αγώνας δύσκολος», όπως γράφω και στον τίτλο της ανάρτησής μου, κατά παράφραση του τίτλου του γνωστού θεατρικού έργου του Σαίξπηρ, «Αγάπης αγώνας άγονος»…

«Γαλάζιος μακριά πολύ, θα γυρίσω
άνθη κρατώντας.
Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.»

(Νίκος Καρούζος)

«Αγάπη, αγάπη

οντολογικό ικρίωμα»

(Νίκος Καρούζος)

-Νικηφόρος Βρεττάκος, «Η τραγωδία της Αντιγόνης»

“Συνόδεψα νεκρούς
τραγούδησα ήρωες
για την αγάπη σου.

Σημαίες στον ήλιο σήκωσαν
τα χέρια μου, απηγορευμένες,
για την αγάπη σου.

Μπόρεσα κι είδα το αίμα
στο λερωμένο χιόνι
για την αγάπη σου.

Είδα σπαθιά, τουφέκια
και δήμιους χωρίς μίσος
για την αγάπη σου.

Και μ’’ όλο που συγγνώμη
ποτέ δε θα ζητήσω
για την αγάπη σου,

σε μάρμαρο το γράφω:
Ξέχασα την αγάπη
για την αγάπη σου.”

-Λουίς Αραγκόν, «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ»

“Τίποτα δε χαρίστηκε στον άνθρωπο ποτέ. Μηδέ η δύναμή του,
Μηδέ αδυναμία, μηδέ καρδιά. Κι όταν νομίζει πως
Τα χέρια ανοίγει, ο ίσκιος του είναι σωστός σταυρός
Και μνέσκει μες τη χούφτα του της ευτυχίας του ο σποδός
Είναι μια προδοσία φριχτή κι αλλόκοτ’ η ζωή του.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Η ζωή του… Μοιάζει σε στρατιώτες με στολές
Μα δίχως όπλα, για έναν άγνωστο σκοπό ταγμένους.
Τι κι αν τους εύρης το πρωί ετοιμασμένους,
Αυτούς, οπού το βράδυ θα τους δειςς αβέβαιους, νικημένους;
Πείτε μονάχα* η ζωή μου! Και βαστήχτε των δακρύων σας τις πηγές…
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ωραία μου αγάπη, καλή μου αγάπη, οδύνη και πλάνη,
Μαζί μου σέχω, μέσα μου, σαν πουλί πληγωμένο*
Κι όλοι γύρω μας βλέπουν μένα βλέμμα χαμένο,
Ξαναλέγοντας, πίσω μου, κάθε λόγο που είχα πλεγμένο
Στα μεγάλα τα μάτια σου- κι έχει τώρα πεθάνει…
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ο καιρός να μάθουμε να ζούμε έχει διαβεί…
Κλαίνε στην ένωσή τους οι καρδιές μας κάθε βράδυ,
Για το σπαθί της δυστυχιάς που της χαράς το υφάδι
κόβει, για τις λύπες που πληρώνουν ένα χάδι,
Τα όσα δάκρυα για μια κιθάρας πνοή.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Δεν υπάρχει αγάπη, σαν κισσός στον πόνο να μη στρέφεται,
Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε πεθαίνει,
Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε μαραίνει,
Και της πατρίδας όχι πιότερο η αγάπη η βλογημένη
Δεν υπάρχει αγάπη που απ’ το κλάμα να μη θρέφεται.
Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Κι όμως, μ’ αγάπη εμείς οι δυο ‘μαστε δεμένοι!”

(Γαλλική ανθολογία ποίησης, Καστανιώτης)

-Μανόλης Αναγνωστάκης,  [Η αγάπη είναι ο φόβος]

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς το μυαλό ή μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους που μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουνε μέρες που δεν έχεις πια τί να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ’ όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιος θάρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.
Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.
(από τη συλλογή «Εποχές 3» (1951))

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Πες το με ποίηση (19ο): «Αγάπης αγώνας δύσκολος»

  1. AΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    I wish you love

    Κύριε, κύριε… άργησες μια μέρα να μας βάλεις …εργασία και χάσαμε τη σειρά μας.
    Και –κοίτα!- τι θέμα διάλεξες. Παντός καιρού. Aνεξάντλητο.
    Όλη μας η ζωή, θέλοντας και μη, γυρίζει γύρω απ’ αυτό. Και η Ποίηση επίσης. Και η Μουσική. Και η Λογοτεχνία.
    Η γλώσσα μας έχει δυο λέξεις: αγάπη και έρωτας.
    Πόσο συχνά όμως μπερδεύονται οι δυο τους…
    Εμένα βέβαια το πρώτο ποίημα που μου έρχεται κλασικά στο νου -χωρίς να κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, βέβαια- είναι:

    Ἡ ἀγάπη (Κώστας Ουράνης)

    Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
    καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
    ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ,
    καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

    Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό,
    τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε,
    κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»
    ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.

    Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς… Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.
    Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ
    κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.

    Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς,
    καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς,
    ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, – ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.

    Μόνο γιατί μ΄αγάπησες

    γ’
    Η μεγάλη αναμέτρηση έρχεται
    όταν πάψεις να καλείς
    τον φόβο αγάπη

    σπάζεις το κέλυφος
    ο έρωτας πέφτει στη θάλασσα
    λες είμαι έτοιμη
    ξεδιπλώνεσαι όπως το κύμα
    γενναιόδωρο
    στροβίλισμα στον άνεμο
    δακρύζει η συνείδηση στην αρμονία
    με το για πάντα ποθητό
    το αντίθετό της και το ξένο

    όσο κρατάει το φλας μιας μηχανής
    τυφλώνεσαι κι έπειτα βλέπεις
    πού βρίσκεσαι και
    ποιες οι αποσκευές σου

    έχουμε πολύ δρόμο ακόμα

    όσο επιμένεις να ζεις στην αντανάκλαση
    του ειδώλου σου
    (άραγε μέχρι πότε;)
    ο ξένος θα παραμονεύει
    τιμωρός κι ύστερα δραπέτης
    ασύλληπτος.

    Βικτωρία Καπλάνη

    Αγάπη μου σε γύρευα

    – N –
    Να σε βλέπω
    και να μη μπορώ
    να σ’ αγγίξω.
    Να με βλέπεις,
    και να μην μπορείς
    να με πάρεις αγκαλιά.
    Να αγαπιόμαστε
    με τα μάτια μόνο!
    Και
    Πού και πού,
    καμμιά φορά,
    κάπου
    τα χέρια μας ν’αγγίζουν …
    Να χαιρετιόμαστε.
    «Δια χειραψίας»…
    Να πίνουμε κρυφά,
    απ’ το ίδιο ποτήρι.
    Σαν,
    για να δώσουμε
    ο ένας στον άλλον
    ένα φιλί.

    Τζούτζη Μαντζουράνη

    LOVE, J.Lennon

    Αγάπη εσύ
    Σε κάθε ωραίο
    σε κάθε γενναίο
    σ’ ό,τι ευωδιάζει
    αναπνέει και ζει
    Αγάπη εσύ.

    Σε όλα τα πρέπει
    στ’ απαγορευμένα
    σ’ ό,τι υπακούει
    κι επαναστατεί
    Αγάπη εσύ.

    Κι αν είμαι ο θόρυβος είσαι η γαλήνη
    κι αν είμαι το πάθος είσαι η στοργή
    γιατί σ’ όλα μέσα, επιφάνεια και βάθος
    και τώρα και πάντα, Αγάπη εσύ.

    Υπάρχεις για μένα,
    υπάρχω για σένα
    κι ας κρύβεσαι ακόμα
    κι ας λένε σιωπή
    Αγάπη εσύ.

    Έλλη Γιαννοπούλου

    Πόσο πολύ σ’ αγάπησα

    Σ’ άγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω.

    Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.
    Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.
    Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη,
    το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα
    ν’ αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα.
    Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος
    που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο.

    Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!
    Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο,
    με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περίσσια.
    Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σ’ απαιτώ δικό μου.
    Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ
    από το καλά σου.
    Ακόμα κι αν κοντά σε άλλην είσαι καλά, εγώ πάλι θα χαίρομαι
    όπως να ήσουν μαζί μου.

    Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια.
    Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το «σ’ αγαπώ» μου που δεν έχει ανάγκη
    καμιά ούτε καν γι ανταπόδοση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει
    με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο,
    θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες, να τ’ ακούς.
    Φτάνει να το θες.
    Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι,
    είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.
    Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα
    κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.

    Εσύ καλέ μου μου δίδαξες σκληρά την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο.
    Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός,
    να σ’ απαιτεί, να σε διεκδικεί.
    Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων,
    δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος
    γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

    Όχι καλέ μου , εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό.
    Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε,
    τα πράγματα μεταλλάζονται κι εγώ τώρα μεταλλάζω
    τον απάνθρωπο έρωτά μου σ’ αγάπη φιλάνθρωπη.
    Δε θέλω να μιλώ άλλο για μένα.

    Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει
    το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται.
    Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

    Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ έχω ανάγκη.
    Σ’ αγαπώ τόσο που σ’ απαλάσσω από μένα.
    Σ’ αγαπώ αληθινά και δε σε φοβάμαι!

    Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.
    Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

    Οι λέξεις είναι ξένα σώματα.

    Μ’ ενοχλούν.

    Μπορώ πια να σωπάσω.

    ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

    Ερωτικό κάλεσμα

    ΣΒΗΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ
    RAINER MARIA RILKE (1875-1926)
    μτφρ. Κωστής Παλαμάς (1839-1943)

    Σβήσε τα μάτια μου- μπορώ να σε κοιτάζω,
    τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα,
    να σ’ ακούω μπορώ.
    Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα,
    και δίχως στόμα,
    θα μπορώ να σε παρακαλώ.
    Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
    σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά,
    με την καρδιά.
    Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ
    με το κεφάλι.
    Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
    μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.

    Επειδή σ’ αγαπώ

    Μιχάλης Γκανάς – Προσωπικό

    Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
    μέρα με τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
    δεν αξίζει τον κόπο.

    Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
    κι ας μην είναι όπως παλιά,
    δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
    κουράστηκε ίσως σαν κάθε τι που ανασαίνει.

    Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
    σκυμμένη σε χαρτιά και σε γκρεμούς
    που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
    τις νύχτες επι κοντό λαχανιάζοντας,
    δε θα πει πως δεν έχουμε
    μοίρα στον ήλιο, έχουμε
    τη δική μας μοίρα.

    Επειδή πότε είσαι άνθρωπος
    και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας
    ψωμάκια μικρά της αποδημίας
    κι ελπίζουνε τα παιδιά μας
    σε καλύτερες μέρες.

    Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
    και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
    για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
    μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
    αν αλλάζαμε θά μαστε πάλι
    δύο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε
    απ’ το άλφα.

    Τώρα ξέρουμε πού πονάς
    πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
    διακοπή αίματος και κρυώνουν
    τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
    να φορτίσει πάλι τα μέλη
    με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

    Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς
    και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
    για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
    και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
    κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
    και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
    και καμμένα, θέλοντας ο καθένας
    νά ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
    και πηγή, κατά τις περιστάσεις
    ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
    δε θα πει πως εγώ δεν μπορώ
    να γίνω κάτι απ’ αυτά ή και όλα μαζί,
    κι αν είναι να περάσω
    μια ζωή στη σκλαβιά έτσι κι αλλιώς
    ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

    Αγάπη

    (Εσένα που σ ‘ αγάπησα…)
    Εσένα που σ ‘αγάπησα
    καθώς ο φυλακισμένος ονειρεύεται τις θάλασσες και τα λιβάδια
    και τα λόγια
    κύλησαν απο το σώμα μου άλλοτε
    δάκρυα σιωπηλά,
    άγρια της θάλασσας κύματα,
    ψάχνοντας να σου περιγράψω
    την απόσταση που χωρίζει την ιδέα απο τη σάρκα του άλλου
    σταγόνα αίμα η ακτινωτή αγάπη,
    σ’έχασα στη στροφή
    εκεί που όλα πήγαιναν να πάρουν μια όψη άλλη
    φοβισμένη κι όλας απο τη μεταμόρφωση που ευαγγελιζόταν ΄
    τα λόγια μου
    κι έφεγγε ήδη ένα φως
    που πλησίαζε βαθιά στα μάτια

    Ήταν ο δρόμος για τη θάλασσα
    στους χαμηλούς θάμνους
    άνοιξε το ρήγμα γυμνό κάτω απο τα πόδια μας,
    οι πασχαλιές πέφτανε στο σκιερό μέρος
    με σκοτεινό φως σκεπάζανε το πρόσωπό σου,
    η θάλασσα άρχιζε απο τα πόδια μου
    και πίσω ένας τοίχος με γυαλιά
    όπου κομμάτιασα τις σάρκες μου
    ζητώντας εσένα
    αρνούμενος να παραδεχθώ
    πως τόσο αίμα θα πάει χαμένο…

    Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου
    (ΟΙ ΦΩΝΕΣ) Β’ Εσένα που σ’ αγάπησα
    ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΩΝΕΣ 1971

    Dance me to the end of love

    Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας
    V
    Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.
    Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο
    νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα
    νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα
    νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,
    νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες
    νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους
    νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.
    Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
    ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
    καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.
    Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    Beatles – Love Me Do

    Κι ένα αγαπημένο από την εφηβεία μου (από μνήμης):
    «Ποτέ και πάντα»

    Μην πεις πως θε να μ’ αγαπάς αιώνια,
    σαν δεν ξέρεις ,
    ποιοι σπόροι πέφτουν στην ψυχή
    κι αγάπες νέες ανθίζουν.
    Ούτε πως θα λησμονηθώ
    κι άθελα θα με φέρεις στη σκέψη σου,
    σαν οι καημοί κι οι πόθοι σε φλογίζουν
    Στη θλίψη μας και στη χαρά συχνά οι νεκροί γυρίζουν,
    κι οι ζωντανοί πεθαίνουνε χωρίς να το γνωρίζουν.
    (Μαρίνος Σιγούρος)

    Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει

    Εννοείται ότι συμπεριλαμβάνεται όλο το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ του Ελύτη, Ο Ύμνος της Αγάπης (σε μουσική PREISNER), καθώς και αμέτρητα άλλα ποιήματα και τραγούδια.
    Νομίζω, αρκούν οι, τουλάχιστον, τρεις ώρες που ψάχνομαι για χατίρι σου, φίλτατε Ιωάννη! (Τάχα μου—τάχα μου, λέγεται αυτό αλλιώς…)
    ‘Εχοντας την αίσθηση ότι έχω παραλείψει σχεδόν όλα τα πολύ ωραία ποιήματα και τραγούδια, σε αφήνω να συνεχίσεις…

    You don’t know what love is

    • Ciao Aggeliki, buona settimana!!!….
      «Ποταμός αγάπης με κατέκλυσε»!… Σ’ ευχαριστώ πολύ!
      Έλειπα για ένα τετραήμερο αλλά το θέμα το είχα σχεδόν έτοιμο κι έκανα την ανάρτηση χθες το μεσημέρι… Και συ όπως πάντα πανέτοιμη και καλά «εξοπλισμένη» παρέθεσες το ωραιότατο σχόλιό σου, που το διάβασα από χτες βράδυ αλλά τώρα βρίσκω το χρόνο να ανταποδώσω…
      Ωκεανός ανεξάντλητος βέβαια το θέμα της αγάπης (ποιητικά και μουσικά) προσπάθησα όμως να το περιορίσω τονίζοντας το πόσο δύσκολο είναι ν’ αγαπάς αφειδώλευτα, μ’ όλη σου την ψυχή, μ’ όλο σου το είναι… Η πραγματική αγάπη εν τέλει είναι κατά τη γνώμη μου «θυσία»!….
      *Από τα «καλούδια» σου θέλω να σταθώ στο ποίημα του Ρίλκε «Σβήσε τα μάτια μου»… Αυτό το ποίημα είναι από τα πιο αγαπημένα μου, το ‘χω άλλωστε αναρτημένο εδώ και μερικά χρόνια στη σελίδα μου «Ευρωπαίοι ποιητές 2»… Το ξέρεις βέβαια ότι το μελοποίησε υπέροχα ο Δημήτρης Παπαδημητρίου (φωνή: Φωτεινή Δάρα), κι όταν πριν αρκετά χρόνια το ανακάλυψα το άκουγα σχεδόν με εμμονή και το σιγοτραγούδαγα συνεχώς!…
      Πάμε τώρα στα αντίδωρά μου…

      -«Καταθέτω» κατ’ αρχή κάτι δικό μου:
      «Αγάπη ανταλλάξιμη μοιράζουμε/ κάλπικη λίρα επίχρυση/ αγορασμένη από σαράφικο/ Ερμού και Παζαριού γωνία/ με το σταγονόμετρο τη δίνουμε/ σε ζυγαριά ακριβείας υπολογισμένη/ μου δίνεις σου δίνω/ δε μου δίνεις δε σου δίνω/ δώρο αντίδωρο και δώρο άδωρο/ μα η αγάπη ανταλλάξιμη δεν είναι/ δεν είναι να την τσιγκουνεύεσαι/ για ξόδεμα να την έχει ποιος μπορεί;/ την ανιδιοτέλειά της ποιος μπορεί/ γεμάτες αγκαλιές να τη μοιράζει;/ να ξοδεύεις άνθρωπο μπορείς;/ εδώ σε θέλω στα δύσκολα!».

      -Κι ο Νταλάρας τραγουδά Θεοδωράκη: «Αγάπη του ψωμιού και της φωτιάς
      αγάπη της αρμύρας…»:

      -Ας πάμε τώρα δεκάδες χρόνια πίσω κι ας αναρωτηθούμε μαζί με τη Σοφία Λόρεν «τι ‘ναι αυτό που το λένε αγάπη!»:

      -Γράφει ο Νίκος Καρούζος (σου ‘χω πει για την «αδυναμία» μου σ’ αυτόν τον ποιητή):
      “Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
      στὸ τέλος
      τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
      Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
      αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
      Μὲ τὴν ἀγάπη
      Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
      Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
      Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
      ἡ ἀπελπισία.
      Καὶ προπαντὸς
      ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
      νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…”

      -«Ω μα το Δία!
      Τι χρειάζονται οι λέξεις στην αγάπη;»
      (Νικηφόρος Βρεττάκος)

      -«Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα..
      Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη
      ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος»
      (από το Μονόγραμμα του Ελύτη)

      «Μάθε ν΄αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη.»
      (Γιάννης Ρίτσος)

      -«Μέσα στη φούχτα της αγάπης/ χωράει ο κόσμος όλος»
      (Γιάννης Ρίτσος)

      -Κι ας πάμε τώρα στον Pablo Neruda σ’ ένα απόσπασμα από το ποίημά του «Δε σ’ αγαπώ»:
      “…Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
      σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
      σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,
      παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
      που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
      που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.
      … Γιατί σ’ αγαπώ κι όταν δεν σ’ αγαπώ!”

      Υ.Γ. 1: Μπορείς να δεις και παλιότερη ανάρτησή μου για την «Αγάπη», με τίτλο: «Μια ταινία (αναφορά στη υπέροχη ταινία του Μάικλ Χάνεκε «Αγάπη»), ένας ύμνος και τρία ποιήματα για την αγάπη»… Εκεί υπάρχει και ο «Ύμνος της αγάπης» του απ. Παύλου που όπως επισημαίνεις και συ μελοποίησε υπέροχα ο Πράισνερ!
      Δες εδώ…
      https://itzikas.wordpress.com/2012/10/13/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CF%85%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

      Ciao carissima Aggeliki, tanti baci!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: