Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

«Γιάννη μου το μαντήλι σου» και «ραντεβού στα γουναράδικα»!….

images

Και «Γιάννη μου το μαντήλι σου», αν έλεγε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, θα έβγαινε στο «MEGA μου» ο Γιάννης Πρετεντέρης και θα σχολίαζε πως αυτοί οι «ακραίοι» Συριζαίοι θέλουν να μας πνίξουν με τα μαντήλια μας!… Πώς αλλιώς να εξηγήσεις, εκτός από διαστροφική αντισυριζική συνήθεια,  το γεγονός ότι διαστρέβλωσε το νόημα της ιστορικής φράσης του Άρη Βελουχιώτη «ραντεβού στα γουναράδικα» σχολιάζοντας στο χθεσινό δελτίο ειδήσεων ότι αυτοί οι «αιμοσταγείς» του ΣΥΡΙΖΑ «θέλουν να μας γδάρουν» (το «ζωντανούς» δεν το συμπλήρωσε είναι αλήθεια)!!!!

Όχι, Γιάννη μου, το «Ραντεβού στα γουναράδικα» είναι αντίστοιχο του “Ψυχή Βαθειά”, χαιρετισμό που έλεγαν αναμεταξύ τους οι αντάρτες, και δεν αναφέρεται στον εχθρό αλλά στον εαυτό σου. Δηλώνει την απόφαση για αγώνα και αυτοθυσία.

«Το αντάμωμα στα γουναράδικα είναι μια φράση νίκης πάνω στο φόβο», όπως δήλωσε ο στοχοποιημένος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, απαντώντας στον ανιστόρητο διαστροφικό σχολιασμό του Πρετεντέρη!

Όσοι γνωρίζουν λίγη ιστορία, ξέρουν πως τη φράση “ραντεβού στα γουναράδικα” την έλεγε ο Άρης στους συντρόφους τους, όταν ξεκινούσαν για παράτολμες επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών κατακτητών (αυτό το “εναντίον των Γερμανών” επιμελώς κάποιοι το ξεχνάνε). Για όσους έχουν μεγαλώσει στην ελληνική ύπαιθρο, ξέρουν πως αυτή η φράση είναι δάνειο από λαϊκό μύθο. Όταν έβγαιναν λέει οι αλεπούδες να κυνηγήσουν, ήξεραν πως μπορεί να καταλήξουν οι ίδιες θύματα από τους κυνηγούς και στο τέλος το δέρμα τους να βρεθεί σε κάποιο γουναράδικο. Αλλά έπρεπε να το κάνουν. Έτσι, ξεκινώντας για αναζήτηση τροφής, έλεγαν το “ραντεβού στα γουναράδικα” που δήλωνε αυτή τη γνώση και την αποφασιστικότητα.

Αλγεινότατη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο παρακαθήμενός του τηλεσχολιαστής, πρώην κομμουνιστής αυτός (τρομάρα του!), Παύλος Τσίμας, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να παρέμβη και να διορθώσει το συνάδελφό του και να αποδώσει το ακριβές νόημα της φράσης του Άρη, που ασφαλώς γνώριζε… «Που ‘σαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος»!

-Σχετικά με καυστικότατο χιούμορ γράφει ο Αναδρανιστάκης στην ΑΥΓΗ:

Γιάννη μου, αυτοί οι αριστεροί έφτασαν στα άκρα, απειλούν ότι θα μας πάρουν μέχρι και τις γούνες μας, μέχρι τα Van Cleef and Arpels θα μας αρπάξουνε οι αντάρτες. Μην ανησυχείς, Όλγα μου, δεν θα μας πάρουνε τις γούνες, θα μας γδάρουνε απλώς στα γουναράδικα. Ευτυχώς, Γιάννη μου, ήρθε η καρδιά μου στη θέση της, προς στιγμήν νόμισα ότι θα χάσω το μινκ μου, που έφτυσα αίμα για να το αποκτήσω. Ποιανού το αίμα, Όλγα μου;

Σφόδρα ηνιάθησαν, για να επικαλεστούμε τον Ελύτη που τόσο τους αρέσει, οι παντός είδους δεξιοί από τον Διαμαντόπουλο που μίλησε για τον Βελουχιώτη και τα γουναράδικα και από την Σακοράφα που αναφέρθηκε σε Κατοχή και χαφιέδες. Έξαλλοι έγιναν οι Κεδίκογλοι, οι Λυκουρέντζοι και οι λοιποί σαμαροδεξιοί, άρχισαν να σκούζουν για τρομοκράτες, για εμφυλίους, για ασκούς του Αιόλου. Έσκουζαν τόσο, που με ενέβαλαν στο πειρασμό του ψυχολογισμού, να εικάσω δηλαδή ότι η αναφορά στον Βελουχιώτη και στην Κατοχή χτύπησε κάποιες ευαίσθητες χορδές τους.

Διότι όταν ο Βελουχιώτης πολεμούσε τους Γερμανούς, ευάριθμοι εκ των δεξιών προγόνων τους, ευάριθμοι όχι όλοι, τα είχανε κάνει πλακάκια με τους κατακτητές. Ήταν δοσίλογοι, χίτες, ταγματασφαλίτες, χαφιέδες, μαυραγορίτες, γερμανοτσολιάδες. Κι όταν τέλειωσε ο πόλεμος και η Κατοχή, έγιναν η άρχουσα τάξη της χώρας, στο όνομα της απόκρουσης του κομμουνισμού. Η δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε ποτέ, οι θύτες παρέμειναν θύτες και τα θύματα, θύματα κι αυτή είναι μια αγιάτρευτη πληγή στο σώμα της Ελλάδας.

Σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά, στο όνομα και πάλι της απόκρουσης του κομμουνισμού και της τρομοκρατίας, έχουνε ξαναβάλει σε λειτουργία τον χαφιεδισμό και την καταστολή, αυτήν τη φορά πιο κυριλέ, με σόσιαλ μίντια, υψηλές τεχνολογίες και μονταζιέρες. Με το ένα χέρι μοντάρουν και με το άλλο χέρι κάνουν τη δουλειά των Γερμανών, φέρνουν την οικονομία στα μέτρα του Σόιμπλε, για να διευκολυνθούν οι μεγάλες μπίζνες. Μπίζνες από τις οποίες θα γλύψουν και οι ίδιοι κανένα κοκαλάκι, με μπόλικο κρεατάκι.

Είδα ότι στο άκουσμα του Βελουχιώτη ταράχθηκαν και κάτι πασόκοι και τούτο μου θύμισε ότι τη δεκαετία του ‘70 και στις αρχές του ‘80, δίπλα στη φωτογραφία του Αντρέα που κοσμούσε τα γραφεία τους, είχαν και τη φωτογραφία του Άρη. Μετά κατέβασαν τον Βελουχιώτη και δίπλα στον Αντρέα έβαλαν τον Σημίτη, μετά τον ΓΑΠ, μετά τον Παπαδήμο, μετά τον Σαμαρά και οσονούπω θα αναρτήσουν τη φωτογραφία του Βορίδη.

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: