Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Αριστούχοι χωρίς μέλλον!…

_1_~1

Μ’ ένα σφίξιμο στην καρδιά διάβαζα αυτές τις μέρες τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων για την εισαγωγή στις πανεπιστημιακές σχολές. Είδα πρωτοσέλιδα νεανικά πρόσωπα μαθητών που αρίστευσαν, μ’ έκδηλη τη μεγάλη χαρά και ικανοποίηση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Δικαιολογημένα, γιατί δικαιώθηκαν οι κόποι τους, τόσο των ίδιων όσο και των οικογενειών τους.

Η δικαιολογημένη όμως χαρά και ικανοποίηση αποτελεί μια πρώτη «ανάγνωση» της επιτυχίας αυτών των παιδιών. Δυστυχώς πρόκειται για μια παροδική επιτυχία, γιατί πολύ γρήγορα αυτά τα παιδιά θα απογοητευτούν.

Θα ξεκινήσουν τη φοιτητική τους ζωή με όνειρα και ελπίδες και σύντομα η σκληρή, αδυσώπητη, πραγματικότητα θα τους διαψεύσει.

Μετά τέσσερα χρόνια θα προστεθούν κι αυτοί στη μεγάλη στρατιά των προσοντούχων ανέργων! Αυτό είναι το μέλλον που τους επιφυλάσσει μια μητρυιά πατρίδα που διώχνει τα παιδιά της. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς θα αναγκαστούν να ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους για να βρουν καλύτερη τύχη σ’ άλλες χώρες του εξωτερικού.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που λεγόταν για χρόνια στις εφημερίδες, την περίοδο που ανακοινώνονταν οι βαθμολογίες και οι βάσεις των πανελλαδικών εξετάσεων: «Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε από την αποφοίτηση από κάποια πανεπιστημιακή σχολή αν βρήκαν δουλειά όλοι αυτοί οι αριστούχοι».

Τα τελευταία όμως χρόνια γνωρίζουμε πολύ καλά την απάντηση. Από τα Πανεπιστήμια… κατευθείαν στην ανεργία και στη μετανάστευση, καθώς το μέλλον στην Ελλάδα είναι ένα σκοτεινό τούνελ, εκτός κι αν καταφέρουν να «δραπετεύσουν» απ’ αυτή τη χώρα.

Πρόκειται για το ειδεχθέστερο έγκλημα όλων των πολιτικάντηδων που κυβέρνησαν τούτη τη χώρα μεταπολιτευτικά.

Στερούν το μέλλον των παιδιών μας, μαυρίζουν τη ζωή τους οδηγώντας τα στη βέβαιη ανεργία και ανέχεια, μαραίνουν τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Και μια χώρα, χωρίς αισιοδοξία και ελπίδα για τους νέους της είναι μια καταδικασμένη σε «θάνατο» χώρα.

Και μάλλον αισιόδοξα ηχούν οι στίχοι του Γιάννη Βαρβέρη: «Καμιά φορά θα βάλω τα κλάματα/ και θα σας πνίξω».

107614-youthunemploymnt

-Βύρων ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, «Του δρόμου»

 

IV. “…Κάτοχος φυσικά, και ξένης γλώσσης

Είκοσι χρονών με λεπτή κορμοστασιά

Μήνες και μήνες τρέχει για δουλειά.

«-Δυστυχώς δεν εδόθησαν πιστώσεις…»

Πρόσωπα αγαπημένα, πρόσωπα χλωμά

-περηφάνιας γραμμές, μ’ όλη την άλλη

δυστυχία σας στραμμένη από την άλλη-

μην κλαίτε. Αύριο ξανά, αύριο ξανά…

Σκάλες, ουρές, ουρές λογής λογής

χαρτιά κι αιτήσεις πάνω στις αιτήσεις.

Και να ‘χεις τόσα. Τόσα ν’ αγαπήσεις

Είκοσι χρονών «στο άνθος της ζωής».

 

V. Ζωή καμίνι, ζωή σκόνη

ζωή ορθοστασία

ζωή πότε θ’ αλλάξεις πρόσωπο ”

(Βύρων Λεοντάρης, Ψυχοστασία, εκδ. Ύψιλον)

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Αριστούχοι χωρίς μέλλον!…

  1. ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
    Μνήμη Γιώργη Ζάρκου

    Νεολαίε με το χαρτί του γυμνασίου
    Εσύ που στο σχολείο σήκωνες το χέρι για να πεις
    Όχι το μάθημα μα την αλήθεια
    Σήκωνε πάντα αυτό το χέρι που το γέννησε
    Της δικαιοσύνης ο καημός κ’ η σιγουριά του αύριο.

    Νεολαίε με το χαρτί του γυμνάσιου
    Τα χέρια σου ανεβοκατεβαίνουν
    Πάνω σε τραπέζια καφενείων
    Καταχνιασμένων από την τσιγαρίλα
    Και τις ανάσες πεινασμένων
    Τα χέρια σου ανεβοκατεβαίνουν
    Πάνω σε μεγάλες πόρτες
    Που Δε θ’ ανοίξουν ποτέ από μέσα.

    Νεολαίε με το χαρτί του γυμνασίου
    Είσαι η φωτιά που ετοιμάζει η απελπισία
    Και θα κάψει τις σημαίες των αρχόντων.
    Και αν το ψωμί κ’ η γνώση ανταλλάσσονται
    Με τ’ άλλο χαρτί που εσύ δεν έχεις
    Μην αρνηθείς γι’ αυτό το ρόλο που σου ανάθεσε ο καιρός.
    Οι μέρες μας κυλούν σαν χειμωνιάτικα ποτάμια
    Στους δρόμους φέγγουν φαναράκια μίσους
    Στους δρόμους αλαφιάζονται οι μικρές παρέες
    Καθώς απ’ τις γωνιές οι μισθοφόροι
    Με στιλέτα ξεμπουκάρουν και παγίδες.
    Όμως τα δαγκωμένα λόγια ακολουθούν τραγούδια.
    ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

    Αυτά για τους νεολαίους της εποχής του νεολαίου Γκόρπα, που κι αυτός υπήρξε «φυγάς θεόθεν και αλήτης».
    Στίχοι που παραμένουν δραματικά επίκαιροι.

    Καλή εβδομάδα!

    • Καλησπέρα, Αγγελική, καλή εβδομάδα επίσης!… Αποδεικνύεις για άλλη μια φορά πόσο καλά την κατέχεις την ποίηση!!!…
      Ο Γκόρπας, ο εκπρόσωπος της ελληνικής «μπητ» ποίησης, είναι ψηλά στις ποιητικές προτιμήσεις μου… Αυτό το ποίημά του το έχω εδώ και τρία σχεδόν χρόνια αναρτημένο (αλλά ξεχασμένο) στη στήλη του μπλογκ μου «Έλληνες ποιητές 1″… Σ’ ευχαριστώ πολύ που μας το θύμισες- και για το λόγο ότι είναι «δραματικά επίκαιρο», όπως γράφεις και συ,και για το ότι ταιριάζει με το κείμενο της ανάρτησής μου!
      Εγώ να προσθέσω κάτι του Ελύτη από το «Μικρό ναυτίλο» του:

      -Οδυσσέας Ελύτης, «ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ (3)»

      “Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
      Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
      Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
      Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
      Ερωτοφωτόσχιστος
      Περνάς θέλεις – δε θέλεις
      Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
      Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.
      Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
      Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
      Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
      Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
      Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
      Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
      Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

      Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.”

      (Ο. Ελύτης, ”Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ” Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: