Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

(1η Ιουνίου 2013)… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: [αθέριστος Ιούνιος μήνας]…

P1010479

Τάκης ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, «Η τελευταία κραυγή»

                     (απόσπασμα)

“Στεγνός επύρωνε κι αθέριστος Ιούνιος μήνας

σε  τούτο το ύψωμα σε φωτεινούς αγρούς…

Τι να ‘ναι αναρωτήθηκα τούτο το κάλεσμα

που έτσι γλυκά σα μέθη ολάκερο με πλημμυρίζει…

Κι όπως λαχτάραγα να σηκωθώ στον ώμο μ’ άγγιξε

το χέρι ανάλαφρο δίνοντας με ταραχή βαθιά.

Σχήμα δεν έβλεπα μα το άγγιγμα…

της παρουσίας αυτής που μ’ αιχμαλώτιζε

μέσα μου εξύπναγε τ’ ανθρώπινο κι η δίψα

πρωτόγονη ακυβέρνητη…

κι εχτύπαγε με δύναμη τις σφραγισμένες θύρες.

Μνήμες δεσπόζουσες τυφλές μαινάδες μνήμες

εντός μου εκραύγαζαν ανάστατες…

Και τότε ορθώθηκα

κι άνοιξα διάπλατα τα κοιμισμένα μάτια κι είδα

το καύχημα του σώματος σε νικητήριαν άνθηση…

Πρώτη ήρθε η Σκίλα ελάφι ανήσυχο…

Καταμεσής στα μάτια ορθή σάρκα μονάχα σάρκα

με τους ηδονικούς αρμούς ολόγυμνους…

κι οι λόγοι που δεν λέγονταν την έκαιγαν σαν δάδα.

Ύστερα η Άλμα με το μαύρο βλέμμα

χαμόγελο αινιγματικό λιγνή κυπάρισσος…

Το σώμα διαφανές μονάχα σώμα η Άλμα

και διαχυθήκαμε κι ιδρώσαμε φριχτά…

Και τελευταία η Λάουρα. Εσμίξαμε γυμνοί

στον αλμυρό γιαλό η θάλασσα έκαιγε το δέρμα.

Για να κερδίσουμε τα έξαλλα σώματα

δοθήκαμε στον άδειο πυρετό.

Κι η Λάουρα χάθηκε όλα χαθήκαν κι ιδού γυμνός

σε τούτο το ύψωμα στον πυρωμένο αγρό.

Κι είπα καιρός να φύγω η μνήμη γίνηκε

μες στο ακυβέρνητο κορμί φωτιά αδυσώπητη…”

(Σύγχρονη ερωτική ποίηση, 42 Έλληνες ποιητές, Καστανιώτης)

 

 

 

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “(1η Ιουνίου 2013)… Καλό μήνα με το ποίημα του μήνα: [αθέριστος Ιούνιος μήνας]…

  1. ΑΓΓΕΛΙΚΗ on said:

    Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, έχεις πιάσει σχεδόν όλα τα πόστ-α του Ιούνιου και όχι μόνο.
    Καλό μήνα (με ό,τι απόμεινε σε …οπτικοακουστικό!)

    Μέρες του Ιουνίου ’41

    Βγήκε το νέο φεγγάρι στην Αλεξάνδρεια
    κρατώντας το παλιό στην αγκαλιά του
    κι εμείς πηγαίνοντας κατά την Πόρτα του Ήλιου *
    μες στο σκοτάδι της καρδιάς — τρεις φίλοι.
    Ποιός θέλει τώρα να λουστεί στα νερά του Πρωτέα;
    Τη μεταμόρφωση τη γυρέψαμε στα νιάτα μας
    με πόθους που έπαιζαν σαν τα μεγάλα ψάρια
    σε πέλαγα που φύραναν ξαφνικά·
    πιστεύαμε στην παντοδυναμία του κορμιού.
    Και τώρα βγήκε το νέο φεγγάρι αγκαλιασμένο
    με το παλιό· με τ’ όμορφο νησί ματώνοντας
    λαβωμένο· το ήρεμο νησί, το δυνατό νησί, το αθώο.
    Και τα κορμιά σαν τσακισμένα κλαδιά
    και σαν ξεριζωμένες ρίζες.
    Η δίψα μας
    ένιππος φύλακας μαρμαρωμένος
    στη σκοτεινή πόρτα του Ήλιου
    δεν ξέρει να ζητήσει τίποτε: φυλάγεται
    ξενιτεμένη εδώ τριγύρω
    κοντά στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάντρου.
    (Κρήτη – Αλεξάνδρεια – Νότιος Αφρική, Μάης ‒ Σεπτέμβρης 1941)
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ /
    ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ, Β΄

    “27 Ιουνίου 1906, 2 μ.μ.”

    Σαν τόφεραν οι Χριστιανοί να το κρεμάσουν
    το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
    η μάνα του που στην κρεμάλα έκει κοντά
    σέρνονταν και χτυπιούνταν μες στα χώματα
    κάτω άπ’ τον μεσημεριανό, τον άγριον ήλιο
    πότε ούρλιαζε, καί κραύγαζε σα λύκος, σα θηρίο
    και πότε έξαντλημένη η μάρτυσσα μοιρολογούσε
    «Δεκαφτά χρόνια μοναχά μέ τάζησες παιδί μου».
    Κι όταν το ανέβασαν την σκάλα της κρεμάλας
    κ’ επέρασάν το το σκοινί και τόπνιξαν
    το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
    κ’ ελεεινά κρεμνιούνταν στο κενόν
    με τους σπασμούς της μαύρης του αγωνίας
    τό έφηβικόν ωραία καμωμένο σώμα,
    η μάνα η μάρτυσσα κυλιούντανε στα χώματα
    και δεν μοιρολογούσε πια για χρόνια τώρα.
    «Δεκαφτά μέρες μοναχά», μοιρολογούσε,
    «δεκαφτά μέρες μοναχά σε χάρηκα παιδί μου».
    [1908] ΚΑΒΑΦΗΣ

  2. Ευχαριστώ, Αγγελική… καλό Σαββατοκύριακο!
    Με τις παλιότερες αναρτήσεις μου για τον Ιούνιο νομίζω πως εξαντλήθηκε στιχουργικά ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού…
    Θέλω να σταθώ στο δεύτερο ποίημα του Καβάφη, «27 Ιουνίου 1906, 2 μ.μ.»: όπως γράφει ο Στρατής Τσίρκας στο βιβλίο του «Ο πολιτικός Καβάφης», ο ποιητής εμπνέεται από πραγματικό τραγικό γεγονός του καιρού του, όταν οι αποικιοκράτες Άγγλοι κρέμασαν τέσσερις Αιγύπτιους, ανάμεσά τους κι ένα 17χρονο παλικάρι… Το ποίημα το έχω επιλέξει ανάμεσα σ’ άλλα για απαγγελία στην εκδήλωση- αφιέρωμα στον πολιτικό Καβάφη που ετοιμάζει για τις 12 Ιούνη το πολιτιστικό τμήμα (είμαι ο υπεύθυνος) του ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας.
    -Καβαφικά και τα δυο αντίδωρά μου… Καθώς η θάλασσα σηματοδοτεί τη δροσερή πλευρά του καλοκαιριού που τυπικά μόλις μπήκε:
    1. Κ. Π. Καβάφης, «Φωνή από τη θάλασσα» (από τα αποκηρυγμένα)
    (απόσπασμα)
    «Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
    φωνή που μπαίνει
    μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
    και την ευφραίνει.

    Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
    τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
    ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
    Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
    όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
    σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

    Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
    η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
    θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
    Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
    αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
    μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό….»

    2. Κ. Π. Καβάφης, «Θάλασσα του πρωιού»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: